Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 27 maja 2026 14:20
  • Data zakończenia: 27 maja 2026 14:38

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie są różnice między typem łańcuchowym a typem znakowym?

A. Typ łańcuchowy obsługuje liczby całkowite, a znakowy liczby zmiennoprzecinkowe
B. Typ łańcuchowy przechowuje pojedyncze znaki, a znakowy długie ciągi znaków
C. Typ znakowy przechowuje dane logiczne, a łańcuchowy tekst
D. Typ znakowy przechowuje pojedyncze znaki, a łańcuchowy ciągi znaków
Typ znakowy (char) przechowuje pojedyncze znaki, natomiast typ łańcuchowy (string) przechowuje ciągi znaków. Różnica ta ma kluczowe znaczenie w programowaniu, ponieważ typ 'char' jest używany do operacji na pojedynczych literach, cyfrze lub symbolu, podczas gdy 'string' umożliwia przechowywanie i manipulowanie całymi wyrazami lub zdaniami. W wielu językach 'string' to bardziej złożona struktura danych, która zawiera tablicę znaków (array of characters), co pozwala na efektywną pracę z tekstem i budowanie interaktywnych aplikacji.
Pytanie 2

Który system informatyczny powinien być zastosowany do zarządzania sprzedażą w e-sklepie?

A. System e-commerce
B. System CMS
C. System ERP
D. System CRM
System CMS, czyli system zarządzania treścią, to niby fajne narzędzie do tworzenia i publikowania treści na stronach. Może być używany do budowy sklepów, ale nie ma tych wszystkich ekstra opcji związanych z zarządzaniem sprzedażą, więc nie jest najlepszym wyborem dla e-commerce. Ponadto, system ERP koncentruje się na optymalizacji wewnętrznych procesów, jak zarządzanie zapasami czy księgowość. Choć wspiera e-sklepy, to nie zajmuje się bezpośrednio sprzedażą online. Często potrzebuje integracji z innymi programami, co może podnieść koszty i skomplikować sprawę. A system CRM? To narzędzie do zbierania danych o klientach i ich analizowania. Wspiera marketing i poprawia obsługę klienta, ale nie załatwi spraw związanych z samą sprzedażą. Moim zdaniem, system e-commerce łączy wszystko, co potrzebne do sprzedaży online, w jednym miejscu.
Pytanie 3

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu w PHP?

$x = 5;
$y = '5';
var_dump($x == $y);
var_dump($x === $y);
A. bool(false) bool(false)
B. bool(true) bool(true)
C. bool(true) bool(false)
D. bool(false) bool(true)
Odpowiedź bool(true) bool(false) jest prawidłowa, ponieważ w PHP porównania używane w tym kodzie różnią się pod względem operatorów. Pierwsze porównanie z użyciem operatora == jest porównaniem luźnym, co oznacza, że PHP dokonuje konwersji typów przed porównaniem. W tym przypadku zmienna $x o wartości 5 (typ integer) jest porównywana z $y, która ma wartość '5' (typ string). Po konwersji typów oba są interpretowane jako liczba 5, więc wynik to true. W drugim porównaniu operator === sprawdza zarówno wartość, jak i typ zmiennych. W tym przypadku $x jest integerem, a $y jest stringiem, więc ich typy się różnią. W związku z tym wynik to false. W praktyce, używanie operatora === jest zalecane, ponieważ pozwala uniknąć niespodzianek związanych z automatyczną konwersją typów, co jest często źródłem błędów w kodzie. Warto mieć to na uwadze przy pisaniu bardziej skomplikowanych skryptów, aby zapewnić, że porównania są jednoznaczne i wiarygodne.
Pytanie 4

Która grupa typów zawiera wyłącznie typy złożone?

A. char, struct, union
B. unsigned, struct, float
C. class, struct, float
D. class, struct, union
W tej odpowiedzi trafiłeś w sedno, bo class, struct oraz union to typowe przykłady typów złożonych w językach programowania takich jak C++ czy C. Każdy z nich służy do przechowywania bardziej skomplikowanych struktur danych niż zwykłe typy proste jak int czy float. Klasa (class) to podstawa programowania obiektowego. Pozwala łączyć dane i funkcje w jeden byt – obiekt. Z mojego doświadczenia korzystanie z klas daje ogromne możliwości, bo można ukrywać szczegóły implementacji czy stosować dziedziczenie – co jest nieocenione przy większych projektach. Struktura (struct) to taki trochę prostszy wariant klasy, szczególnie w C, gdzie nie obsługuje ona metod czy hermetyzacji, ale w C++ różnice się zacierają. Union natomiast pozwala na oszczędność pamięci – kilka pól dzieli ten sam obszar pamięci, czyli tylko jedno z nich jest aktywne w danej chwili. To się przydaje np. w programowaniu niskopoziomowym, obsłudze różnych protokołów czy pracy z rejestrami sprzętowymi. Według standardów ISO/IEC dla języka C++ (np. 14882:2017), właśnie te trzy typy należą bezdyskusyjnie do grupy złożonych, bo są zbudowane z innych typów i pozwalają lepiej modelować rzeczywistość. Warto pamiętać, że typy złożone są podstawą nowoczesnych technik projektowania oprogramowania. W praktyce, nawet w prostych aplikacjach, korzystanie z tych struktur podnosi czytelność i ułatwia przyszłą rozbudowę kodu.
Pytanie 5

Zaprezentowany diagram Gantta odnosi się do projektu IT. Przy założeniu, że każdy członek zespołu dysponuje wystarczającymi umiejętnościami do realizacji każdego z zadań oraz że do każdego zadania można przypisać jedynie jedną osobę, która poświęci na zadanie pełny dzień pracy, to minimalna liczba członków zespołu powinna wynosić:

Ilustracja do pytania
A. 4 osoby
B. 1 osobę
C. 5 osób
D. 2 osoby
Wybrana odpowiedź jest trafna, bo minimalna liczba członków zespołu wynosi właśnie 2 osoby. W projekcie przedstawionym na diagramie Gantta, kluczowe jest zwrócenie uwagi na to, ile zadań nakłada się w danym tygodniu – a nie łączna liczba zadań. Największe obciążenie zespołu wypada na okresy, gdzie równolegle realizowane są dwa zadania, np. w pierwszym tygodniu są to Projekt aplikacji i Grafika, później w ostatnim tygodniu dwie aplikacje: front-end i back-end. W żadnym momencie nie występuje potrzeba, by więcej niż dwie osoby pracowały równolegle nad różnymi zadaniami. To bardzo praktyczna sytuacja – w realnych projektach IT planuje się obłożenie pracą właśnie przez analizę diagramu Gantta, by nie generować sztucznego przestoju lub nadmiaru ludzi. Moim zdaniem taka optymalizacja zespołu to podstawa w IT, bo pozwala ograniczyć koszty i lepiej zarządzać zasobami. Warto pamiętać, że zgodnie z dobrymi praktykami zarządzania projektami, np. w metodykach PMBOK czy Prince2, zawsze analizuje się ścieżki krytyczne i równoległość zadań, dokładnie w taki sposób, żeby nie dublować niepotrzebnie rąk do pracy. Świetnie, jeśli już na etapie planowania potrafisz to zauważyć i wyciągnąć praktyczne wnioski – to naprawdę przydaje się potem przy rozpisywaniu harmonogramów na czasach rzeczywistych projektów.
Pytanie 6

Zgodnie z informacjami zawartymi w ramce, wskaż, który z rysunków ilustruje element przypisany do klasy Badge określonej w bibliotece Bootstrap?

Ilustracja do pytania
A. D
B. A
C. B
D. C
Wybrałeś wariant B i to zdecydowanie właściwy trop. Badge w Bootstrapie to nic innego jak taki mały, liczbowy wskaźnik – najczęściej widoczny przy nazwach kategorii, powiadomieniach czy komentarzach – który sygnalizuje użytkownikowi ile czegoś się pojawiło albo ile czeka akcji do wykonania. W praktyce, taki element to nie tylko liczba w kolorowym prostokącie czy kółku, ale też bardzo czytelny komunikat do użytkownika, co się ostatnio zmieniło lub co wymaga uwagi. Właśnie dlatego, w przykładzie B, mamy niebieskie prostokąty z liczbami przy różnych sekcjach (News, Comments, Updates) – to klasyczny przykład badge’a w Bootstrapie, często stylowanego klasą .badge i powiązaną kolorystyką. Warto zwrócić uwagę, że takie badge’e są nie tylko wizualne, ale też semantyczne – są rozpoznawalne przez czytniki ekranu, co jest zgodne z dobrymi praktykami dostępności (WCAG). Stosując badge’e, zwiększamy czytelność i dostępność interfejsu użytkownika, bo od razu wiadomo, gdzie coś nowego się pojawiło. Moim zdaniem, korzystanie z badge’y to jeden z prostszych i skuteczniejszych sposobów na poprawę UX – no i są bardzo łatwe do wdrożenia, wystarczy jedna klasa CSS i gotowe.
Pytanie 7

Która z niżej wymienionych pozycji jest ekwiwalentem biblioteki jQuery?

A. Express.js
B. Lodash
C. Bootstrap
D. TypeScript
Lodash to popularna biblioteka JavaScript, która dostarcza gotowe funkcje umożliwiające manipulację tablicami, obiektami oraz danymi. Lodash upraszcza wiele złożonych operacji, takich jak filtrowanie, mapowanie, sortowanie i grupowanie danych. Dzięki Lodash programiści mogą efektywnie zarządzać złożonymi strukturami danych, co prowadzi do zwiększenia czytelności i efektywności kodu. Biblioteka jest szeroko stosowana w aplikacjach frontendowych i backendowych, a jej funkcje są zoptymalizowane pod kątem wydajności, co czyni ją nieocenionym narzędziem w dużych projektach. Lodash często bywa porównywany do jQuery, jednak jego głównym celem jest manipulacja danymi, a nie elementami DOM. Dzięki swojej wszechstronności Lodash znajduje zastosowanie w niemal każdym projekcie JavaScript, zarówno w prostych aplikacjach webowych, jak i dużych projektach korporacyjnych.
Pytanie 8

Co to jest destructuring assignment w JavaScript?

A. Metoda usuwania nieużywanych zmiennych z kodu
B. Technika optymalizacji kodu przez kompilator
C. Proces konwersji typów danych w JavaScript
D. Składnia pozwalająca na rozpakowanie wartości z tablic lub obiektów do oddzielnych zmiennych
Odpowiedzi, które wybierasz, mogą prowadzić do mylnych interpretacji dotyczących możliwości i funkcji JavaScript. Na przykład, sugestia, że destructuring assignment to metoda usuwania nieużywanych zmiennych, jest nieprawdziwa. Technika destructuring nie zajmuje się usuwaniem zmiennych, lecz ich rozpakowywaniem. Usuwanie zmiennych, które nie są używane, jest związane z zarządzaniem pamięcią i optymalizacją kodu, co jest zupełnie inną koncepcją. Ponadto, konwersja typów danych w JavaScript to proces, który dotyczy zmiany jednego typu danych na inny, a nie ma bezpośredniego związku z destrukturyzacją. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi pojęciami jest kluczowe, aby nie wprowadzać w błąd podczas nauki JavaScript. Destructuring assignment jest także odzwierciedleniem nowoczesnych praktyk programowania, które skupiają się na zwięzłości i czytelności kodu. Uznawanie go za technikę optymalizacji kodu przez kompilator również jest mylne, ponieważ optymalizacja kodu to proces, który nie ma bezpośredniego związku z destrukturyzacją. Takie nieprecyzyjne zrozumienie może prowadzić do późniejszych problemów z implementacją kodu oraz jego utrzymywaniem.
Pytanie 9

W zamieszczonym fragmencie kodu Java wskaż nazwę zmiennej, która może przechować wartość 'T'.

int zm1;
float zm2;
char zm3;
boolean zm4;
A. zm4
B. zm2
C. zm1
D. zm3
Poprawnie wskazana została zmienna 'zm3', której typ to 'char'. To właśnie zmienne typu 'char' w Javie służą do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak na przykład litera 'T'. Zmienna 'char' przechowuje znak jako wartość liczbową zgodnie z kodowaniem Unicode, co pozwala na obsługę szerokiego zakresu znaków z różnych alfabetów. W praktyce często spotyka się sytuacje, gdzie potrzebujemy przechować czy odczytać pojedynczy znak – np. literę przy przetwarzaniu tekstu, analizowaniu plików, czy nawet w prostych grach tekstowych, gdzie np. sterowanie postacią opiera się o pojedyncze litery wciskane na klawiaturze. Moim zdaniem dobre zrozumienie typu 'char' to podstawa, bo łatwo pomylić go z typem 'String', który przechowuje jednak całe ciągi znaków, a nie pojedyncze znaki. Z punktu widzenia dobrych praktyk, zawsze warto dobierać możliwie najwęższy typ danych do zadania – jeżeli chcemy przechować jedną literę, typ 'char' jest po prostu najefektywniejszy. Nawiasem mówiąc, w Javie znak umieszczamy w pojedynczych apostrofach (np. 'T'), co jednoznacznie odróżnia je od tekstów (podwójne cudzysłowy). Osobiście zdarzało mi się kiedyś pomylić te typy i potem szukać błędów, więc warto zapamiętać tę różnicę. Warto też wiedzieć, że typ 'char' przydaje się np. do operacji na znakach w tablicach, przy konwersjach kodów ASCII czy nawet szyfrowaniu prostych tekstów. Zdecydowanie jest to typ, którego nie można pominąć w nauce Javy.
Pytanie 10

Jak nazywa się proces znajdowania i usuwania błędów w kodzie?

A. Interpretowanie
B. Debugowanie
C. Kompilowanie
D. Kompensowanie
Debugowanie to niezwykle istotny etap w procesie tworzenia oprogramowania, polegający na identyfikowaniu i eliminowaniu błędów w kodzie źródłowym. Jest to proces, który wymaga zrozumienia logiki programu oraz umiejętności analitycznych, aby skutecznie odnaleźć przyczynę problemu i ją usunąć. Debugowanie jest kluczowe dla zapewnienia, że aplikacja działa zgodnie z zamierzeniami i jest wolna od błędów, które mogłyby wpłynąć na jej funkcjonalność lub stabilność. W praktyce debugowanie może obejmować różne techniki, takie jak użycie narzędzi do śledzenia wykonania kodu, analizę logów czy testowanie jednostkowe. Programiści często korzystają z dedykowanych środowisk programistycznych (IDE), które oferują funkcje ułatwiające debugowanie, takie jak punkty przerwań czy inspekcja zmiennych. Dobrym przykładem jest Visual Studio, które umożliwia śledzenie wartości zmiennych w czasie rzeczywistym. Debugowanie jest również częścią dobrych praktyk programistycznych, które zakładają regularne testowanie i kontrolę jakości kodu. Dzięki temu możliwe jest nie tylko eliminowanie błędów, ale także poprawa wydajności i bezpieczeństwa aplikacji.
Pytanie 11

Które z wymienionych zastosowań najlepiej definiuje bibliotekę jQuery?

A. Projektowanie struktur baz danych
B. Ułatwienie manipulacji DOM oraz obsługi zdarzeń w JavaScript
C. Budowanie aplikacji mobilnych
D. Tworzenie interfejsów w programach desktopowych
jQuery to popularna biblioteka JavaScript, która ułatwia manipulację DOM (Document Object Model), obsługę zdarzeń oraz wykonywanie animacji na stronach internetowych. Dzięki jQuery programiści mogą znacznie skrócić ilość kodu potrzebnego do realizacji operacji na elementach HTML. Biblioteka ta zapewnia również wygodny sposób na wykonywanie asynchronicznych żądań HTTP (AJAX), co pozwala na dynamiczne pobieranie danych z serwera bez konieczności przeładowywania całej strony. jQuery jest szeroko stosowane w projektach, które wymagają interaktywności oraz lekkich efektów wizualnych. Choć w ostatnich latach jego popularność spadła na rzecz bardziej zaawansowanych frameworków takich jak React czy Angular, jQuery nadal jest cenione za prostotę, wydajność oraz bogaty ekosystem gotowych wtyczek i rozszerzeń.
Pytanie 12

Które z poniższych nie jest frameworkiem do testowania w JavaScript?

A. Jest
B. Jasmine
C. Mocha
D. Express
Wybór frameworków do testowania w JavaScript, takich jak Mocha, Jest czy Jasmine, może wprowadzać w błąd, jeśli nie rozumie się ich celów i funkcji. Mocha jest elastycznym frameworkiem do testowania, który działa w środowisku Node.js oraz w przeglądarkach, umożliwiając pisanie asynchronicznych testów oraz definiowanie zestawów testowych. Jest z kolei nowoczesnym narzędziem do testowania, które oferuje bogaty zestaw funkcji, w tym wsparcie dla asercji i mockowania, co czyni go bardzo popularnym wśród programistów. Jasmine to framework, który skupia się na zachowaniu aplikacji, pozwalając na pisanie testów w stylu BDD (Behavior-Driven Development). Wybór tych narzędzi do testowania jest zatem uzasadniony i kluczowy dla zapewnienia jakości oprogramowania, jednak odpowiedź wybierająca Express jako framework testowy jest nieprawidłowa, ponieważ Express ma zupełnie inny cel – obsługę serwera i routing w aplikacjach webowych. Często mylone są cele poszczególnych narzędzi, co prowadzi do niepoprawnych wniosków. Zrozumienie, że Express nie jest przeznaczony do testowania, a raczej do budowania aplikacji, jest kluczowe dla efektywnego programowania i testowania. Aspekty te uwypuklają znaczenie znajomości narzędzi oraz ich przeznaczenia w kontekście rozwoju oprogramowania.
Pytanie 13

Wskaź kod, który spowoduje wyświetlenie okna dialogowego przedstawionego na ilustracji. Dla uproszczenia kodu, zrezygnowano z atrybutów znaczników

Ilustracja do pytania
A. kod 2
B. kod 3
C. kod 1
D. kod 4
Odpowiedź, którą wybrałeś, to kod 2, i nie ma co do tego wątpliwości. Dobrze, że zauważyłeś wszystkie elementy, które były w oknie dialogowym. W tym kodzie masz TextBox na górze, który pozwala na wpisanie tekstu. Dwa CheckBoxy po lewej stronie to te typowe pola wyboru, które też były widoczne. Po prawej stronie masz trzy RadioButtony, które tworzą grupę przycisków - to jest właśnie to, co powinno być. Na dole widoczny jest przycisk Button z napisem Test, co też jest zgodne z obrazkiem. Takie rozmieszczenie to klucz do stworzenia dobrego interfejsu. Wiesz, w praktyce w wielu aplikacjach używa się właśnie tych elementów do prostych formularzy. Jeżeli rozumiesz, jak te komponenty działają i jak je ze sobą łączyć, to naprawdę dobrze ci to pójdzie w przyszłości w tworzeniu ładnych i funkcjonalnych interfejsów.
Pytanie 14

Co oznacza pojęcie TDD w kontekście programowania?

A. Test-Driven Development - praktyka pisania testów przed implementacją kodu
B. Technical Design Document - dokumentacja techniczna projektu
C. Task Deployment Diagram - schemat wdrażania zadań w projekcie
D. Type Definition Document - dokumentacja typów danych w aplikacji
Test-Driven Development (TDD) to metodologia programowania, w której proces tworzenia kodu zaczyna się od pisania testów. TDD polega na cyklicznym podejściu do rozwoju oprogramowania, w którym najpierw definiujemy, jakie funkcjonalności będzie miał nasz kod, a następnie implementujemy tylko te elementy, które są niezbędne do przejścia wcześniej napisanych testów. Dzięki temu, deweloperzy mają możliwość natychmiastowego sprawdzenia poprawności swojego kodu, co sprzyja eliminacji błędów na wczesnym etapie. Przykład zastosowania TDD można zobaczyć w tworzeniu aplikacji webowych, gdzie programista pisze testy jednostkowe dla nowych funkcji, a następnie implementuje te funkcje, poprawiając kod tylko w przypadku, gdy testy nie przechodzą. Takie podejście pozwala na zwiększenie jakości oprogramowania oraz jego łatwiejszą refaktoryzację. Warto również zauważyć, że TDD jest zgodne z praktykami Agile i Continuous Integration, co pozwala na efektywniejsze zarządzanie projektem i dostosowywanie go do wymagań zmieniającego się rynku.
Pytanie 15

Który z wymienionych elementów jest fundamentalny w architekturze klient-serwer?

A. Scentralizowane przechowywanie danych
B. Brak podziału na funkcje klienta i serwera
C. Zdalne wykonywanie aplikacji na urządzeniu klienta
D. Wyłącznie komunikacja synchroniczna
Scentralizowane przechowywanie danych to podstawowy element architektury klient-serwer. W takim modelu dane przechowywane są na serwerze, a klient uzyskuje do nich dostęp na żądanie. Dzięki temu możliwa jest efektywna synchronizacja danych oraz ich ochrona przed nieautoryzowanym dostępem. Architektura klient-serwer jest skalowalna i umożliwia obsługę wielu klientów jednocześnie, co czyni ją fundamentem dla większości nowoczesnych aplikacji webowych i mobilnych.
Pytanie 16

Jakie składniki są kluczowe w dynamicznym formularzu logowania?

A. Nagłówek HTTP
B. Tabela w bazie danych
C. Plik graficzny
D. Pola tekstowe do wprowadzania danych użytkownika
Pola tekstowe do wprowadzania danych użytkownika są kluczowym elementem dynamicznego formularza logowania. Umożliwiają one użytkownikowi wprowadzenie informacji, takich jak nazwa użytkownika i hasło, co jest niezbędne do uwierzytelnienia w systemie. Formularze HTML wykorzystują tagi <input> do tworzenia pól tekstowych, a ich interakcja z użytkownikiem może być wspierana przez JavaScript lub inne technologie frontendowe, które walidują dane i zapewniają bezpieczeństwo procesu logowania. Pola tekstowe mogą być wzbogacone o atrybuty, takie jak 'required', 'pattern' czy 'type', które dodatkowo zabezpieczają formularz i ułatwiają użytkownikowi poprawne wypełnienie danych.
Pytanie 17

Co zostanie wypisane w konsoli po wykonaniu poniższego kodu JavaScript?

let a = { value: 10 };
let b = a;
b.value = 20;
console.log(a.value);
A. ReferenceError
B. undefined
C. 10
D. 20
Analizując błędne odpowiedzi, warto zwrócić uwagę na podstawowe zasady działania JavaScript w kontekście obiektów. Jeśli odpowiedzią byłoby 10, to sugerowałoby, że obiekt `a` nie został zmodyfikowany przez przypisanie do `b`, co jest nieprawdziwe. Obiekty w JavaScript są przekazywane przez referencję, co oznacza, że zmiana dokonana na jednym obiekcie wpływa na wszystkie referencje do niego. Odpowiedź `undefined` wskazywałaby na to, że obiekt `a` nie ma właściwości `value`, co również jest błędne, ponieważ obiekt `a` został zdefiniowany z tą właściwością i początkowo ma wartość 10. Z kolei `ReferenceError` występuje, gdy odwołujemy się do zmiennej, która nie istnieje w danym kontekście, co nie ma miejsca w naszym kodzie, ponieważ zarówno `a`, jak i `b` są zdefiniowane poprawnie. Błędy te często wynikają z niepełnego zrozumienia, jak JavaScript zarządza pamięcią i referencjami. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe, aby unikać pułapek związanych z mutowalnością obiektów i przekazywaniem referencji, co może prowadzić do trudnych do diagnozowania błędów w większych projektach.
Pytanie 18

Do implementacji w aplikacji jednokierunkowej funkcji skrótu, zwanej funkcją haszującą, można wykorzystać algorytm

A. RSA
B. AES
C. MD5
D. DES
Wiele osób myli funkcje szyfrujące z funkcjami skrótu i to jest dość powszechny błąd – spotkałem się z tym wielokrotnie podczas różnych zajęć czy projektów. Algorytmy takie jak DES, AES czy RSA to klasyczne przykłady szyfrów, czyli narzędzi do szyfrowania i odszyfrowywania danych, a nie do generowania skrótu. DES i AES to algorytmy szyfrowania symetrycznego, w których ten sam klucz jest używany zarówno do szyfrowania, jak i odszyfrowywania. RSA z kolei jest przykładem szyfrowania asymetrycznego – opiera się na parze kluczy: publicznym i prywatnym. Różnica jest fundamentalna: szyfrowanie zawsze daje możliwość odzyskania oryginalnych danych przy posiadaniu właściwego klucza, natomiast funkcja skrótu ma być jednokierunkowa, czyli nie ma (w praktyce) sposobu, by z hasha odzyskać oryginał. Stosowanie DES, AES czy RSA wszędzie tam, gdzie chodzi wyłącznie o weryfikację integralności albo podpisanie niewielkiego fragmentu danych, jest nieefektywne, niezgodne z dobrymi praktykami i standardami (np. NIST czy ISO/IEC 27001). Co więcej, taka pomyłka może prowadzić do poważnych błędów w zabezpieczeniach aplikacji. Przykład: szyfrując hasło zamiast haszować, narażamy się na jego łatwe odzyskanie przez atakującego, jeśli wycieknie klucz. Funkcje skrótu (np. MD5, SHA-256) są do tego stworzone – nie pozwalają odtworzyć wejścia, dają szybkie porównania. Warto rozumieć te różnice, bo w praktyce branżowej od tego zależy bezpieczeństwo całych systemów. Moim zdaniem, zaskakująco często nawet doświadczeni programiści się tutaj mylą, zwłaszcza jeśli nie zajmują się na co dzień bezpieczeństwem IT.
Pytanie 19

Zademonstrowana pętla wykorzystuje obiekt random do:

var random = new Random();
String pulaZnakow = "abcdefghijklmnopqrstuwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUWXYZ";
int dlPuli = pulaZnakow.Length - 1;
char znak;
string wynik = "";

for (int i = 0; i < 8; i++) {
    znak = pulaZnakow[random.Next(0, dlPuli)];
    wynik += znak;
}
A. wielokrotnego generowania liczby, aby stworzyć ciąg z liczb pseudolosowych
B. stworzenia losowego napisu o długości 8 znaków składającego się z liter
C. uzupełniania tablicy danymi w postaci liczb pseudolosowych
D. jednorazowego wylosowania znaku z określonego zestawu znaków
Kod, który został przedstawiony, to typowy przykład generowania losowego napisu, takiego jak hasło czy token sesji. Random służy tutaj do wielokrotnego losowania indeksów z określonego zakresu, które następnie są używane do pobierania znaków z puli liter. W efekcie – po przejściu całej pętli – zmienna 'wynik' zawiera napis złożony z 8 losowo dobranych liter z podanego zestawu. Tak się właśnie w praktyce koduje np. generator jednorazowych haseł lub krótkich identyfikatorów użytkowników. Często takie rozwiązania spotyka się w aplikacjach internetowych, gdzie bezpieczeństwo i nieprzewidywalność takich danych są kluczowe. Zresztą, korzystanie z Random i gotowej puli znaków to branżowy standard, jeśli chodzi o prostą losowość tekstową (chociaż do kryptografii są lepsze klasy, np. RNGCryptoServiceProvider). Warto też pamiętać, że pętle for idealnie nadają się do składania ciągów o z góry ustalonej długości, co jest bardzo czytelne i zgodne z dobrymi praktykami C#. Ogólnie, ten sposób generowania losowego stringa jest szybki, łatwy do zrozumienia i nieźle się skaluje – no i sprawdza się rewelacyjnie w różnych projektach, gdzie trzeba wygenerować coś pseudo-losowego, ale czytelnego dla człowieka. Sam się kiedyś złapałem na tym, jak często taki kod się przydaje przy rejestracji użytkowników czy obsłudze prostych quizów online.
Pytanie 20

Która z poniższych nie jest cechą architektury mikroserwisów?

A. Odporność na awarie pojedynczych komponentów
B. Autonomia zespołów rozwijających poszczególne usługi
C. Niezależne wdrażanie poszczególnych usług
D. Wspólna baza danych dla wszystkich usług
Architektura mikroserwisów opiera się na praktykach, które umożliwiają wzrost skalowalności, elastyczności oraz odporności systemu. Wspólna baza danych dla wszystkich usług, będąca jedną z zaproponowanych odpowiedzi, jest sprzeczna z tymi fundamentalnymi zasadami. Utrzymywanie centralnej bazy danych prowadzi do sytuacji, gdzie zmiany w jednym mikroserwisie mogą mieć niepożądane konsekwencje dla innych, co z kolei zmniejsza niezależność każdej usługi. W mikroserwisach kluczowe jest, aby każda usługa miała swoje własne źródło danych, co pozwala na decoupling, czyli luźne powiązanie między komponentami. Ponadto, w architekturze mikroserwisów, każda usługa powinna być w stanie działać i być wdrażana niezależnie, co jest niemożliwe w przypadku korzystania z jednej bazy danych, ponieważ wszelkie zmiany wymagałyby zsynchronizowanego podejścia. Kolejnym aspektem jest odporność na awarie, która również ulega osłabieniu w przypadku wspólnej bazy danych. Jeśli baza danych ulegnie awarii, wszystkie usługi korzystające z niej są jednocześnie dotknięte problemem, co jest sprzeczne z koncepcją mikroserwisów, gdzie pojedyncze komponenty powinny być zdolne do działania niezależnie. Wreszcie, autonomia zespołów jest również podważana przez wspólną bazę danych, ponieważ zespoły nie mogą pracować równolegle nad swoimi usługami, a zmiany są wymuszone przez współzależności. Dlatego stosowanie wspólnej bazy danych jest jednym z najczęstszych błędów, który może prowadzić do problemów w projektowaniu i zarządzaniu architekturą mikroserwisów.
Pytanie 21

W jaki sposób można załadować tylko komponent z biblioteki React?

A. import React.Component from 'react'
B. import [ Component ] from 'react'
C. import Component from 'react'
D. import { Component } from 'react'
Użycie składni import { Component } from 'react' to zdecydowanie najczęściej spotykany i najbardziej rekomendowany sposób importowania tylko wybranego komponentu z biblioteki React. To tzw. import nazwany, czyli dokładnie wskazujesz, który kawałek kodu chcesz wyciągnąć z całego modułu. W praktyce, jest to bardzo czytelne i pozwala na jasne zarządzanie zależnościami w pliku. Moim zdaniem ma to ogromne znaczenie w większych projektach, bo łatwo potem znaleźć, które elementy są faktycznie wykorzystywane w danym pliku. Co ważne, taka technika importowania jest w pełni zgodna ze standardami ES6, właściwie każdy nowoczesny projekt front-endowy na tym bazuje. Przykład praktyczny: jeśli chcesz stworzyć klasowy komponent React, wystarczy napisać import { Component } from 'react', a potem class MyClass extends Component {...}. Jest to nieco bardziej eleganckie niż importowanie całego obiektu React (np. import React from 'react'), zwłaszcza jeśli nie potrzebujesz całej funkcjonalności. Dodatkowo, takie rozwiązanie może wpływać pozytywnie na bundlowanie kodu, bo nie ściągasz do projektu niepotrzebnych fragmentów biblioteki. Swoją drogą, coraz częściej widać, że programiści skupiają się na minimalizowaniu importów i czytelności kodu – właśnie przez wybór takich rozwiązań.
Pytanie 22

Jakie są główne różnice między środowiskiem RAD (Rapid Application Development) a klasycznymi IDE w odniesieniu do aplikacji mobilnych?

A. RAD pozwala na szybsze budowanie aplikacji dzięki narzędziom do wizualnego designu i automatycznego generowania kodu
B. RAD nie obsługuje interfejsu użytkownika
C. RAD działa tylko na urządzeniach z systemem iOS
D. RAD koncentruje się wyłącznie na procesie debugowania aplikacji
RAD (Rapid Application Development) umożliwia szybsze tworzenie aplikacji mobilnych dzięki narzędziom do wizualnego projektowania i automatycznego generowania kodu. RAD koncentruje się na iteracyjnym podejściu do rozwoju oprogramowania, w którym prototypy są budowane i testowane w krótkich cyklach, co pozwala na szybkie dostosowywanie aplikacji do zmieniających się wymagań użytkowników. W kontekście aplikacji mobilnych, RAD skraca czas tworzenia poprzez graficzne narzędzia do budowy interfejsów, gotowe komponenty oraz integrację z backendem. Frameworki RAD, takie jak OutSystems, Mendix czy Flutter, pozwalają na szybkie wdrażanie i modyfikację aplikacji mobilnych, co znacząco zwiększa efektywność programistów.
Pytanie 23

Który z wymienionych przykładów ilustruje projektowanie interfejsu zgodnego z zasadami user experience (UX)?

A. Brak opcji cofnięcia już wykonanej akcji
B. Użycie czytelnych czcionek i intuicyjnego układu elementów
C. Przycisk umieszczony w przypadkowym miejscu aplikacji
D. Zastosowanie jedynie jednego koloru w całym interfejsie
Użycie czytelnych czcionek i intuicyjnego układu elementów to kluczowe zasady projektowania zgodne z user experience (UX). Przejrzystość i estetyka interfejsu zwiększają komfort użytkownika i ułatwiają korzystanie z aplikacji. Intuicyjny układ elementów pozwala na szybkie odnalezienie potrzebnych funkcji, co redukuje frustrację użytkownika i skraca czas potrzebny na realizację zadania. UX opiera się na badaniach dotyczących zachowań użytkowników i dostosowywaniu projektu do ich potrzeb.
Pytanie 24

Wskaż typy numeryczne o stałej precyzji

A. float, double
B. bool char, string
C. long long, long double
D. int, short, long
Typy numeryczne o stałej precyzji (czyli tzw. typy całkowite) to na przykład int, short, long – dokładnie te, które wskazałeś. Działają one trochę jak liczniki – przechowują liczby całkowite w określonym zakresie, bez przecinka. Moim zdaniem to podstawa, jeśli chodzi o reprezentowanie wartości typu liczba sztuk, indeks, identyfikator – wszędzie tam, gdzie nie potrzebujemy części ułamkowej. Ich precyzja wynika z tego, że są zdefiniowane w standardzie (np. w C++ czy Javie) jako liczby całkowite reprezentowane przez określoną liczbę bitów. Dla przykładu, 32-bitowy int zawsze pomieści wartości od -2 147 483 648 do 2 147 483 647 i każdy bit jest tu ważny. W praktyce, programując mikrokontrolery albo systemy wbudowane, właściwy wybór typu o stałej precyzji potrafi decydować o stabilności i wydajności całego programu. Warto też wiedzieć, że typy te – int, short, long – nie mają błędu zaokrągleń, co często zdarza się przy operacjach na liczbach zmiennoprzecinkowych. No i jeszcze takie małe spostrzeżenie: dobrym zwyczajem jest wybieranie najmniejszego typu całkowitego, który pokryje wymagany zakres, żeby zoptymalizować zużycie pamięci. Takie podejście mocno się przydaje, zwłaszcza jak się pracuje nad większym projektem, gdzie każda optymalizacja jest na wagę złota.
Pytanie 25

Jakie jest główne zadanie debuggera w środowisku programowania?

A. Generowanie plików wykonywalnych
B. Analiza i usuwanie błędów w kodzie
C. Kompilowanie kodu źródłowego
D. Tworzenie kodu źródłowego
Debugger to narzędzie programistyczne służące do analizy i usuwania błędów w kodzie źródłowym. Pozwala na krokowe wykonywanie programu, śledzenie wartości zmiennych i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy logiczne lub składniowe. Debugger umożliwia zatrzymanie wykonania programu w dowolnym miejscu, ustawienie tzw. breakpointów (punktów przerwania) i monitorowanie przepływu sterowania. Dzięki temu programista może dokładnie przeanalizować, dlaczego program nie działa zgodnie z oczekiwaniami i szybko znaleźć przyczynę problemu. Debuggery są dostępne w większości zintegrowanych środowisk programistycznych (IDE), takich jak Visual Studio, PyCharm czy IntelliJ IDEA.
Pytanie 26

Co to jest SPA (Single Page Application)?

A. Aplikacja webowa działająca na jednej stronie, dynamicznie aktualizująca treść bez przeładowywania całej strony
B. Format pliku używany w aplikacjach do przetwarzania danych
C. Technika optymalizacji kodu w aplikacjach JavaScript
D. Metoda projektowania interfejsu użytkownika dla aplikacji mobilnych
Single Page Application (SPA) to typ aplikacji internetowej, która działa na jednej stronie, umożliwiając dynamiczne ładowanie treści bez konieczności przeładowania całej witryny. W tradycyjnych aplikacjach webowych, każda interakcja użytkownika, która wymagała zmiany treści, wiązała się z odświeżeniem strony. W przypadku SPA, korzysta się z technologii takich jak AJAX, WebSockets czy API, co pozwala na asynchroniczne pobieranie danych z serwera. Przykłady SPA to popularne frameworki i biblioteki, takie jak React, Angular czy Vue.js. Dzięki tym technologiom, użytkownicy mogą doświadczyć płynniejszego i bardziej responsywnego interfejsu. Dobrą praktyką w projektowaniu SPA jest stosowanie wzorców projektowych, takich jak MVC (Model-View-Controller), co ułatwia zarządzanie kodem oraz jego modułowość. SPA są szczególnie przydatne w aplikacjach wymagających intensywnej interakcji, takich jak platformy e-commerce czy aplikacje społecznościowe, gdzie kluczowa jest szybkość i komfort użytkowania.
Pytanie 27

Jaki protokół komunikacyjny jest używany w aplikacjach IoT (Internet of Things)?

A. FTP
B. HTTP
C. MQTT
D. SMTP
Protokół MQTT (Message Queuing Telemetry Transport) jest jednym z najczęściej używanych protokołów w aplikacjach Internetu Rzeczy (IoT). Jest to lekki protokół komunikacyjny zaprojektowany z myślą o ograniczonych zasobach urządzeń oraz niskiej przepustowości połączeń. Jego architektura opiera się na modelu publikacja-subskrypcja, co sprawia, że idealnie nadaje się do komunikacji między wieloma urządzeniami. W praktyce, MQTT jest wykorzystywany w różnych aplikacjach, takich jak monitorowanie czujników, zdalne sterowanie urządzeniami czy zarządzanie inteligentnymi domami. Dzięki zastosowaniu mechanizmów QoS (Quality of Service), MQTT zapewnia niezawodność dostarczania wiadomości, co jest kluczowe w krytycznych zastosowaniach przemysłowych. Co więcej, jest on wspierany przez wiele platform IoT, takich jak AWS IoT, Google Cloud IoT oraz Azure IoT, co czyni go standardem branżowym. W praktyce inżynierowie IoT często wybierają MQTT ze względu na jego niskie opóźnienia i niski narzut na zasoby systemowe, co przekłada się na efektywność działania systemów IoT.
Pytanie 28

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. Underscore.js
B. D3.js
C. Axios
D. Moment.js
Moment.js, D3.js i Underscore.js to biblioteki, które pełnią zupełnie inne funkcje w porównaniu do Axios. Moment.js jest używany głównie do manipulacji datami i czasem, co jest niezwykle przydatne w kontekście tworzenia aplikacji, które wymagają zaawansowanej obsługi dat i stref czasowych. Z drugiej strony, D3.js to potężne narzędzie do wizualizacji danych, pozwalające na tworzenie skomplikowanych wykresów i diagramów w przeglądarkach. Jego zastosowanie w asynchronicznym programowaniu jest ograniczone, ponieważ koncentruje się na prezentacji danych, a nie na ich pozyskiwaniu czy przetwarzaniu. Underscore.js jest z kolei biblioteką, która dostarcza funkcje pomocnicze do programowania funkcyjnego, ułatwiając pracę z kolekcjami danych, ale nie ma bezpośredniego związku z asynchronicznymi żądaniami HTTP. Typowym błędem może być mylenie funkcji każdej z tych bibliotek. Często programiści mogą pomyśleć, że każda z tych bibliotek wspiera asynchroniczność, jednak to Axios w tej dziedzinie jest liderem. Warto zwrócić uwagę, że wybór odpowiedniego narzędzia do konkretnego zadania jest kluczowy w programowaniu, a zrozumienie funkcji każdej biblioteki pozwala na efektywniejsze rozwiązywanie problemów.
Pytanie 29

W zestawieniu zaprezentowano doświadczenie zawodowe pracowników firmy IT. Do stworzenia aplikacji front-end powinien/powinna zostać wyznaczony/a

PracownikZnajomość technologii lub programów
AnnaInkscape, Corel Draw
KrzysztofAngular
PatrykHTML, CSS
EwaDjango, .NET
A. Ewa
B. Krzysztof
C. Patryk
D. Anna
Krzysztof to naprawdę świetny wybór na budowę aplikacji front-end, bo zna Angulara, który jest jednym z najpopularniejszych frameworków do aplikacji jednostronicowych. Dzięki Angularowi można tworzyć dynamiczne i responsywne interfejsy, co jest mega ważne w projektach front-end. Ogólnie rzecz biorąc, ten framework opiera się na komponentach, co zdecydowanie ułatwia pracę z kodem i pozwala na jego ponowne wykorzystanie. W połączeniu z TypeScriptem, Angular daje duże możliwości, bo mocne typowanie zmniejsza ryzyko błędów i poprawia czytelność kodu. Zrozumienie, jak działa aplikacja i jakie są dobre praktyki, takie jak modularność czy testowanie, też jest istotne, żeby wykorzystać Angulara w pełni. Krzysztof ma tę wiedzę i potrafi wdrażać najlepsze praktyki, jak architektura MVC, co sprawia, że aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu. Dodatkowo, Angular robi też sporo, żeby aplikacje działały szybko, co jest ważne dla doświadczenia użytkownika. Dlatego wybierając Krzysztofa, mamy pewność, że projekt będzie zgodny z nowymi standardami i spełni oczekiwania użytkowników w zakresie interfejsu.
Pytanie 30

Który z wymienionych kroków wchodzi w skład testowania aplikacji?

A. Kompilowanie aplikacji
B. Opracowywanie interfejsu graficznego
C. Projektowanie bazy danych
D. Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów
Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów to jeden z kluczowych etapów testowania aplikacji. Proces ten polega na uruchamianiu programu w trybie debugowania, co pozwala na śledzenie jego działania linijka po linijce i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy. Debugowanie umożliwia analizowanie wartości zmiennych, śledzenie przepływu programu i wykrywanie nieoczekiwanych zachowań, co jest niezbędne do usunięcia błędów i poprawy wydajności aplikacji. Narzędzia do debugowania, takie jak Visual Studio, PyCharm czy Chrome DevTools, pozwalają na dokładne testowanie kodu na różnych etapach jego rozwoju, co znacząco skraca czas naprawy błędów i zwiększa jakość oprogramowania.
Pytanie 31

W jednostce centralnej, za obliczenia na liczbach zmiennoprzecinkowych odpowiada

A. FPU
B. AU
C. IU
D. ALU
FPU, czyli Floating Point Unit, to specjalizowany układ w jednostce centralnej, który zajmuje się właśnie obliczeniami na liczbach zmiennoprzecinkowych. Moim zdaniem bardzo często się o tym zapomina, bo „procesor to procesor”, a tu jednak mamy konkretne podzespoły odpowiadające za różne rodzaje operacji. Współczesne CPU praktycznie zawsze mają wbudowaną FPU, bo operacje na zmiennych typu float czy double są na porządku dziennym, szczególnie w grafice komputerowej, symulacjach fizycznych czy obliczeniach naukowych. Przykładowo, FPU jest niezbędna podczas renderowania grafiki 3D albo nawet przy zwykłych obliczeniach matematycznych, które wymagają dużej precyzji. Standardy branżowe jak IEEE 754 określają sposób reprezentacji i przetwarzania liczb zmiennoprzecinkowych, a FPU jest zaprojektowana właśnie pod takie standardy, żeby wyniki były przewidywalne i zgodne ze światowymi normami. Dla mnie to jest ciekawe, bo chociaż FPU działa raczej „w tle”, to bez niej większość zaawansowanych aplikacji praktycznie by nie działała albo byłaby po prostu niewyobrażalnie wolna. Czasem w kontekście architektury komputerów mówi się nawet o osobnych układach FPU, które kiedyś były dokładane do procesorów, zanim trafiły bezpośrednio do ich wnętrza. Warto o tym pamiętać, bo to właśnie FPU pozwala komputerom liczyć z dużą dokładnością i szybkością wartości, których zwykła ALU by nie ogarnęła.
Pytanie 32

Kolor Pale Green w modelu RGB przedstawia się jako RGB(152, 251, 152). Jaki jest szesnastkowy kod tego koloru?

A. A0 FE A0
B. A0 FB A0
C. 98 FB 98
D. 98 FE 98
Prawidłowa odpowiedź to RGB(152, 251, 152) zapisane w systemie szesnastkowym jako 98 FB 98. To nie jest przypadkowe – konwersja formatu RGB na HEX polega na przekształceniu każdej ze składowych (czerwony, zielony, niebieski) na odpowiadającą wartość heksadecymalną. W tym przypadku: 152 to 98 w systemie szesnastkowym, 251 to FB, a 152 znowu 98. W praktyce, takie zapisy są absolutną podstawą przy projektowaniu stron internetowych, stylów CSS albo aplikacji mobilnych, gdzie kolory opisuje się właśnie kodami HEX. Moim zdaniem, każdy kto chce działać w grafice komputerowej albo frontendzie, powinien mieć ten mechanizm w jednym palcu. Warto wiedzieć, że standardy W3C przewidują właśnie taki sposób zapisu i przyjmują zarówno notację z #, jak i bez spacji, czyli #98FB98. Często spotkasz ten format np. w plikach stylów LESS, SASS czy nawet podczas korzystania z generatorów palet. Sam nieraz miałem sytuację, że szybka konwersja RGB na HEX ratowała projekt, bo klient przesłał kolory tylko w jednym systemie. Dobrą praktyką jest też zawsze sprawdzać, czy konwersja nie zniekształciła zamierzonego koloru – niektóre programy graficzne lub biblioteki mogą dokonywać zaokrągleń, co minimalnie wpływa na odcień. Warto więc nie tylko ufać narzędziom, ale rozumieć manualnie, jak się to liczy. No, i to co ciekawe – Pale Green jest kolorem dość uniwersalnym, często spotykanym w projektowaniu UI, bo jest delikatny i nie męczy wzroku. Szczerze polecam pobawić się konwersją różnych kolorów, bo to po prostu się przydaje.
Pytanie 33

W jakiej sytuacji kolekcja typu lista okaże się bardziej wydajna niż tablica?

A. Gdy mamy pewność co do dokładnego rozmiaru kolekcji przed kompilacją
B. Gdy liczba elementów w kolekcji jest niezmienna
C. Gdy chcemy uzyskać dostęp do elementów przy pomocy indeksu
D. Gdy liczba elementów w kolekcji zmienia się dynamicznie
Lista to dynamiczna struktura danych, która pozwala na efektywne dodawanie i usuwanie elementów, zwłaszcza gdy liczba elementów zmienia się w trakcie działania programu. Listy są bardziej elastyczne niż tablice, ponieważ mogą dynamicznie dostosowywać swoją wielkość bez potrzeby alokacji dodatkowej pamięci. W przypadku dynamicznych operacji, takich jak częste wstawianie i usuwanie elementów, listy są znacznie bardziej wydajne niż tablice, które wymagają przesunięcia wszystkich elementów po każdej operacji. Listy świetnie sprawdzają się w implementacji kolejek, stosów oraz w strukturach, które muszą rosnąć i kurczyć się podczas działania aplikacji.
Pytanie 34

Jaki typ testów ocenia funkcjonalność aplikacji z punktu widzenia użytkownika końcowego?

A. Testy zgodności
B. Testy funkcjonalne
C. Testy obciążeniowe
D. Testy użyteczności
Testy obciążeniowe skupiają się na sprawdzaniu, jak aplikacja działa pod dużym ruchem lub obciążeniem, co pozwala ocenić jej wydajność, ale nie dotyczy to bezpośrednio doświadczeń użytkownika. Testy funkcjonalne mają na celu sprawdzenie, czy poszczególne funkcje aplikacji działają zgodnie z założeniami, ale nie badają wygody użytkowania. Testy zgodności natomiast weryfikują, czy aplikacja spełnia określone normy i standardy, co ma niewiele wspólnego z oceną użyteczności aplikacji przez użytkownika końcowego.
Pytanie 35

Jakie narzędzie może zostać wykorzystane do automatyzacji testów aplikacji internetowych?

A. Postman
B. Selenium
C. Visual Studio Code
D. Blender
Selenium to jedno z najpopularniejszych narzędzi do automatycznego testowania aplikacji webowych. Umożliwia symulowanie interakcji użytkownika z przeglądarką, takich jak kliknięcia, wypełnianie formularzy, przewijanie stron i nawigowanie po witrynie. Dzięki Selenium możliwe jest testowanie aplikacji w różnych przeglądarkach (np. Chrome, Firefox, Safari) oraz na różnych systemach operacyjnych. Narzędzie to jest nieocenione w testach regresyjnych, funkcjonalnych i integracyjnych, ponieważ pozwala na automatyzację powtarzalnych czynności, co znacząco przyspiesza proces testowania. Selenium integruje się z wieloma językami programowania, w tym Python, Java i C#, co czyni je wszechstronnym i uniwersalnym narzędziem w ekosystemie deweloperskim.
Pytanie 36

Jaką wartość będzie miała zmienna result po wykonaniu poniższego kodu PHP?

$array = [5, 1, 8, 3, 7];
$result = 0;
foreach ($array as $value) {
  if ($value > $result) {
    $result = $value;
  }
}
A. 24
B. 8
C. 5
D. 7
Wartość zmiennej result po wykonaniu podanego kodu PHP wynosi 8, ponieważ kod ten ma na celu znalezienie największej liczby w tablicy. Zmienna $result jest początkowo ustawiona na 0, co oznacza, że każda liczba z tablicy, która jest większa od zera, zostanie przypisana do $result. W trakcie iteracji przez tablicę $array, każdy element jest porównywany z bieżącą wartością $result. Kiedy napotykamy wartość 5, która jest większa od 0, zmienna $result zostaje zaktualizowana do 5. Następnie porównujemy 1, co nie zmienia $result. Kiedy napotykamy 8, zmienna $result jest aktualizowana do 8, ponieważ 8 jest większe od 5. Kolejne wartości 3 i 7 również nie zmieniają $result, ponieważ są mniejsze od 8. Po zakończeniu pętli, $result pozostaje równe 8, co jest największą wartością w tablicy. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi, gdzie używa się pętli do przetwarzania kolekcji danych w sposób optymalny i przejrzysty.
Pytanie 37

Jak zostanie przedstawiony poniższy kod XAML?

Ilustracja do pytania
A. Rysunek 4
B. Rysunek 3
C. Rysunek 2
D. Rysunek 1
W przedstawionym kodzie XAML widoczna jest struktura składająca się z kilku elementów UI ułożonych w pionowym StackLayout co skutkuje wyświetleniem ich w pionowej kolejności. Pierwszym elementem jest Entry z placeholderem Imię a kolejnym Entry z placeholderem Nazwisko co determinuje obecność dwóch pól tekstowych tak jak w Rysunku 4. Następnie w kodzie znajduje się poziomy StackLayout z etykietą Zgoda RODO i przełącznikiem ustawionym na wartość true co oznacza że przełącznik jest domyślnie włączony. To również odpowiada widokowi na Rysunku 4. Kolejny element to Slider z ustawionymi kolorami MinimumTrackColor i MaximumTrackColor co pozwala na zmianę koloru paska suwaka co również jest widoczne w Rysunku 4. Na końcu znajduje się Button z tekstem Zapisz i jest to jedyny przycisk w całym układzie co także zgadza się z Rysunkiem 4. Rozumienie kodu XAML i jego renderowania jest kluczowe w tworzeniu aplikacji mobilnych ponieważ pozwala na precyzyjne określenie wyglądu i funkcjonalności interfejsu użytkownika i jest zgodne z najlepszymi praktykami w projektowaniu UI.
Pytanie 38

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
B. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
C. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
D. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
Odpowiedź jest trafna, bo w języku C++ kompilator musi wiedzieć o istnieniu funkcji zanim zostanie ona użyta w kodzie, np. w funkcji main. Bez wcześniejszej deklaracji, kompilator nie zna sygnatury funkcji i nie potrafi zweryfikować wywołania, co skutkuje błędem typu 'implicit declaration of function'. Deklaracja funkcji to taki sygnał informujący kompilator „hej, taka funkcja będzie i będzie przyjmować takie argumenty, a zwracać taki typ”. Praktycznie rzecz biorąc, przed funkcją main wystarczy wpisać np. 'bool sprawdz(int x);', żeby wszystko grało. To szczególnie ważne przy większych projektach czy pracy w zespołach, gdzie pliki nagłówkowe z deklaracjami funkcji są standardem. Pozwala to na lepszą czytelność i porządek w kodzie – kompilator wie, czego się spodziewać, a Ty unikasz dziwnych, trudnych do znalezienia błędów. Moim zdaniem taka organizacja kodu to podstawa, szczególnie jeśli kiedyś będziesz korzystać z bibliotek lub cudzych funkcji – deklaracje są wtedy wręcz obowiązkowe. To zasada, której trzyma się większość zespołów programistycznych i, szczerze mówiąc, sam kilka razy w młodości zapomniałem o deklaracji, przez co debugowanie trwało wieki. Warto od razu wyrobić sobie taki nawyk, bo to oszczędza sporo nerwów i czasu, a kod staje się solidniejszy i bardziej profesjonalny.
Pytanie 39

Który z poniższych elementów jest częścią architektury PWA (Progressive Web App)?

A. Service Worker
B. Virtual Machine
C. DOM Renderer
D. Media Encoder
Service Worker to kluczowy element architektury Progressive Web App (PWA), który umożliwia działania offline, zarządzanie pamięcią podręczną oraz lepsze doświadczenie użytkownika. Działa on jako pośrednik między aplikacją a serwerem, co pozwala na interceptowanie zapytań sieciowych i dostarczanie zasobów z pamięci podręcznej, gdy sieć jest niedostępna. Dzięki temu użytkownicy mogą korzystać z aplikacji nawet w trybie offline. Service Workers są również odpowiedzialne za powiadomienia push, co zwiększa interaktywność aplikacji. W praktyce oznacza to, że można zbudować aplikację, która działa płynnie na różnych platformach (desktop, mobilne), zachowując przy tym szybkość i responsywność. Warto zaznaczyć, że Service Workers muszą być zarejestrowane na stronie obsługiwanej przez HTTPS, co jest jednym z wymogów bezpieczeństwa. Stosowanie Service Workerów jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, a ich implementacja znacząco podnosi jakość i użyteczność aplikacji webowych.
Pytanie 40

Metoda przeszukiwania w uporządkowanych tablicach, która polega na podzieleniu tablicy na kilka części i wykonywaniu wyszukiwania liniowego tylko w tej części, gdzie może znajdować się poszukiwany element, w języku angielskim jest określana jako

A. Binary search
B. Exponential search
C. Ternary search
D. Jump search
Jump search to faktycznie ta metoda, która polega na przeszukiwaniu uporządkowanej tablicy przez podział jej na bloki o określonej długości (zazwyczaj o rozmiarze pierwiastka kwadratowego z n, gdzie n to liczba elementów w tablicy). Najpierw skaczemy po tych blokach, żeby szybko ograniczyć obszar poszukiwań, a potem wykonujemy liniowe przeszukiwanie już tylko w wybranym przedziale. To sprawia, że jump search jest czymś pomiędzy wyszukiwaniem liniowym a binarnym – daje przyzwoity kompromis między prostotą a wydajnością, szczególnie gdy dostęp do pamięci jest kosztowny albo tablica jest zbyt duża, by od razu dzielić ją na pół jak w binary search. W praktyce jump search czasem się wykorzystuje tam, gdzie dane są przechowywane na przykład na dyskach magnetycznych czy SSD, a koszt losowego odczytu jest znacznie wyższy od odczytu sekwencyjnego. To jest też niezła opcja, gdy masz narzucone ograniczenia na algorytmy lub nie możesz sobie pozwolić na pełne binarne wyszukiwanie z różnych powodów technicznych. Warto też zauważyć, że jump search dobrze ilustruje ogólną ideę ograniczania przestrzeni poszukiwań bez konieczności przechodzenia przez wszystkie elementy – czyli bardzo praktyczne podejście, które daje się rozwinąć w innych algorytmach. Szczerze? Moim zdaniem, każdy, kto myśli o optymalizacji prostych operacji na dużych zbiorach danych, powinien przynajmniej raz przetestować jump search na własnych danych – efekty bywają zaskakująco dobre, zwłaszcza przy większych strukturach.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej