Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 16:10
Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 16:11

Egzamin niezdany

Wynik: 0/40 punktów (0,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie znaczniki HTML pozwolą na prezentację tekstu w jednym wierszu na stronie, zakładając, że nie zastosowano żadnych reguł CSS?

A. style="margin-bottom: 0cm;"><div>Dobre strony </div><div style="letter-spacing:3px">mojej strony</div>

B. <span>Dobre strony </span><span style="letter-spacing:3px">mojej strony</span>

C. style="margin-bottom: 0cm;"><h3>Dobre strony </h3><h3 style="letter-spacing:3px">mojej strony</h3>

D. style="margin-bottom: 0cm;"><p>Dobre strony </p><p style="letter-spacing:3px">mojej strony</p>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Znacznik <span> jest idealnym rozwiązaniem do wyświetlania tekstu w jednym wierszu, ponieważ jest to znacznik inline, co oznacza, że nie wprowadza nowych linii przed ani po swoim zawartości. W tym przypadku <span>Dobre strony </span><span style="letter-spacing:3px">mojej strony</span> pozwala na utrzymanie tekstu w jednej linii, niezależnie od zastosowanego stylu. Styl CSS, taki jak letter-spacing, może być wykorzystany do modyfikacji wyglądu tekstu, nie wpływając na jego układ w dokumentach HTML. Dodatkowo, stosowanie znacznika <span> jest zgodne z W3C, co zapewnia, że struktura dokumentu jest zrozumiała dla przeglądarek oraz urządzeń wspomagających. Przykłady zastosowania <span> obejmują wyróżnianie fragmentów tekstu, dodawanie stylizacji bez wprowadzania nowych bloków, co jest istotne w responsywnym designie. Dzięki temu, <span> staje się kluczowym elementem w budowaniu interaktywnych i estetycznych interfejsów użytkownika.

Pytanie 2

Który z wartości atrybutu background-attachment w CSS powinien być użyty, aby tło strony pozostało nieruchome w stosunku do okna przeglądarki?

A. Inherit

B. Local

C. Fixed

D. Scroll

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Atrybut background-attachment w języku CSS służy do określenia, w jaki sposób tło elementu jest powiązane z przewijaniem okna przeglądarki. Wybór wartości 'fixed' sprawia, że tło jest nieruchome w stosunku do widoku przeglądarki, co oznacza, że podczas przewijania zawartości strony tło pozostaje na swoim miejscu. Przykładowo, jeśli ustawimy tło za pomocą 'background-attachment: fixed;' w naszym arkuszu stylów, efekt wizualny pozwoli na stworzenie głębi oraz wrażenia trójwymiarowości, co jest często wykorzystywane w projektach graficznych i stronach internetowych. Ta technika jest zgodna z standardami CSS, które umożliwiają deweloperom tworzenie atrakcyjnych interfejsów użytkownika. Ponadto, zastosowanie tła nieruchomego może wpłynąć na doświadczenia użytkownika, zwłaszcza w przypadku stron zawierających dużą ilość przewijanej treści. Warto również wspomnieć, że background-attachment: fixed; może być używane z innymi atrybutami, takimi jak background-image, background-size czy background-position, aby uzyskać jeszcze lepsze efekty wizualne.

Pytanie 3

W zaprezentowanym fragmencie algorytmu wykorzystano

A. jeden blok decyzyjny

B. jedną pętlę

C. dwie pętle

D. trzy bloki operacyjne (procesy)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Na tym diagramie widać jedną pętlę, co jest dość ważne w programowaniu. Pętla pozwala na powtarzanie pewnych działań, aż spełni się jakiś warunek. Tu mamy blok decyzyjny, który mówi, czy proces ma trwać, czy się zakończyć. To dość powszechnie używane podejście, zwłaszcza w algorytmach, jak na przykład sortowanie czy obróbka danych. Warto zwrócić uwagę, by dobrze zrozumieć, jak działają pętle, szczególnie te oparte na warunkach, jak while czy for. Pozwoli to uniknąć problemów z niekończącymi się pętlami, które mogą sprawić, że program przestanie działać. Z mojego doświadczenia, ogarnać te struktury to kluczowy skill dla każdego, kto chce działać w IT.

Pytanie 4

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr { background-color: Pink; }

B. tr:hover { background-color: Pink; }

C. tr:active { background-color: Pink; }

D. td, th { background-color: Pink; }

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 5

Jakiego typu tablicy dotyczy instrukcja dodawania elementu w JavaScript?

Tablica['technik'] = 'informatyk';

A. stałej

B. liczbowej

C. asocjacyjnej

D. wielowymiarowej

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Tablica asocjacyjna w JavaScript to struktura danych, która przechowuje wartości w formie par klucz-wartość, co pozwala na efektywne i dynamiczne przypisywanie i pobieranie danych. Klucze w tablicy asocjacyjnej mogą być dowolnymi łańcuchami znaków, co daje dużą elastyczność w organizacji danych. Przykładem jest przypisanie Tablica['technik'] = 'informatyk'; gdzie 'technik' jest kluczem, a 'informatyk' wartością. To podejście jest zgodne ze standardami JavaScript, w którym tablice asocjacyjne są implementowane jako obiekty. W praktyce używa się ich często do przechowywania konfiguracji, danych użytkowników lub innych danych, które wymagają szybkiego dostępu i modyfikacji. Tablice asocjacyjne umożliwiają dynamiczne dodawanie nowych par klucz-wartość, co jest cenioną cechą w aplikacjach wymagających skalowalności. Warto zauważyć, że podczas gdy tradycyjne tablice używają indeksów liczbowych, tablice asocjacyjne oferują większą elastyczność poprzez użycie kluczy tekstowych, co jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania i ułatwia czytelność oraz utrzymanie kodu.

Pytanie 6

Jaką informację przekazuje przeglądarce internetowej zapis <!DOCTYPE html> ?

A. W dokumencie wymagane jest zamknięcie każdego taga, nawet samozamykającego

B. W dokumencie wszystkie tagi są zapisane wielkimi literami

C. Dokument został zapisany w wersji HTML 4

D. Dokument został zapisany w wersji HTML 5

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź, że dokument został zapisany w języku HTML 5, jest prawidłowa, ponieważ zapis <DOCTYPE html> jest standardowym nagłówkiem deklarującym, że dokument jest napisany w najnowszej wersji HTML, czyli HTML 5. Taki zapis informuje przeglądarkę, że ma interpretować zawartość dokumentu zgodnie z zasadami i funkcjami określonymi w HTML 5. Wprowadzenie HTML 5 przyniosło wiele ulepszeń, takich jak nowe elementy semantyczne (np. <header>, <footer>, <article>), które ułatwiają tworzenie strukturalnie poprawnych i bardziej dostępnych stron internetowych. Dodatkowo, HTML 5 wprowadza wsparcie dla multimediów (np. <video>, <audio>) oraz API, które umożliwiają bardziej interaktywne podejście do tworzenia aplikacji webowych. Warto pamiętać, że stosowanie aktualnych standardów jest kluczowe dla zapewnienia kompatybilności z nowymi przeglądarkami oraz urządzeniami mobilnymi, a także dla zwiększenia wydajności i bezpieczeństwa aplikacji webowych.

Pytanie 7

Wskaź poprawną definicję funkcji w języku JavaScript.

A. new nazwa_funkcji(argumenty) {instrukcje;}

B. nazwa_funkcji(argumenty) {instrukcje;}

C. function nazwa_funkcji(argumenty) {instrukcje;}

D. typ_funkcji nazwa_funkcji(argumenty) {instrukcje;}

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna definicja funkcji w języku JavaScript to 'function nazwa_funkcji(argumenty) {instrukcje;}'. Kluczowe słowo 'function' wskazuje, że definiujemy nową funkcję, co jest standardową praktyką w programowaniu w JavaScript. Funkcja może przyjmować argumenty, które są zmiennymi przekazywanymi do niej podczas wywołania. Możemy zdefiniować dowolną liczbę argumentów, a ich typy nie są ściśle określone, co zapewnia dużą elastyczność. Wewnątrz nawiasów klamrowych {} umieszczamy instrukcje, które będą wykonane, gdy funkcja zostanie wywołana. Przykładem może być funkcja, która dodaje dwie liczby: 'function dodaj(a, b) { return a + b; }'. Możliwość definiowania funkcji pozwala na organizację kodu, ponowne wykorzystanie oraz modularność, a to wszystko jest zgodne z zasadami programowania obiektowego i funkcjonalnego, które są fundamentem JavaScript. Warto również zauważyć, że zgodnie z ECMAScript, standardem definiującym JavaScript, ta składnia jest właściwa i szeroko stosowana w praktyce programistycznej.

Pytanie 8

Tabela filmy zawiera klucz główny id oraz klucz obcy rezyserID. Tabela reżyserzy posiada klucz główny id. Obie tabele są powiązane relacją jeden do wielu, gdzie strona reżyserzy jest po stronie jeden, a filmy po stronie wiele. Aby wykonać kwerendę SELECT łączącą tabele filmy i reżyserzy, należy użyć zapisu

A. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserzyID=rezyserzy.id ...

B. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.filmyID ...

C. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id=rezyserzy.filmyID ...

D. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id=rezyserzy.id ...

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W odpowiedzi na to pytanie, prawidłowa instrukcja SQL do połączenia tabel 'filmy' i 'rezyserzy' brzmi: '... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.id ...'. W tym przypadku używamy klucza obcego 'rezyserID' z tabeli 'filmy', który wskazuje na klucz główny 'id' w tabeli 'rezyserzy'. Taka konstrukcja jest zgodna z zasadą relacyjnych baz danych, gdzie klucz obcy w jednej tabeli odwołuje się do klucza głównego w drugiej tabeli, co umożliwia powiązanie rekordów. Dzięki temu możemy uzyskać dane o filmach oraz ich reżyserach w jednym zapytaniu. Przykładowe zapytanie SELECT mogłoby wyglądać następująco: 'SELECT filmy.nazwa, rezyserzy.imie, rezyserzy.nazwisko FROM filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID=rezyserzy.id;'. Warto pamiętać, że poprawne użycie kluczy jest kluczowe dla integritety danych w bazie, a także ułatwia późniejsze analizy i raportowanie. W kontekście standardów SQL, ta metoda łączenia tabel jest zgodna z normami ANSI SQL, które definiują struktury zapytań dla relacyjnych baz danych.

Pytanie 9

Który zapis CSS wprowadzi niebieskie tło dla bloku?

A. div {background-color: blue;}

B. div {shadow: blue;}

C. div {border-color: blue;}

D. div {color: blue;}

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź div {background-color: blue;} jest poprawna, ponieważ wykorzystuje właściwość CSS 'background-color', która służy do definiowania koloru tła elementu. Wartość 'blue' jest jedną z predefiniowanych nazw kolorów w CSS, co sprawia, że zapis jest czytelny i łatwy do zrozumienia dla każdego, kto pracuje z tą technologią. Przykładowo, jeżeli chcemy zmienić tło sekcji na naszej stronie internetowej na niebieskie, możemy użyć tego zapisu w pliku CSS lub w sekcji stylów na stronie. Dobrym podejściem w projektowaniu stron jest korzystanie z jednoznacznych nazw kolorów, co poprawia czytelność kodu. Warto również zaznaczyć, że CSS pozwala na użycie różnych formatów kolorów, takich jak RGB, HEX czy HSL, co zwiększa elastyczność w doborze odcieni. Ważne jest, aby przestrzegać standardów dostępności, co oznacza, że kolor tła powinien kontrastować z kolorem tekstu, aby zapewnić dobrą widoczność i dostępność dla wszystkich użytkowników.

Pytanie 10

Głównym celem systemu CMS jest oddzielenie treści witryny informacyjnej od jej wyglądu. Jak osiągany jest ten efekt?

A. ze statycznych plików HTML oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu

B. ze statycznych plików HTML oraz wyglądu za pomocą technologii FLASH

C. z bazy danych oraz wyglądu ze zdefiniowanego szablonu

D. z bazy danych oraz wyglądu za pomocą atrybutów HTML

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Podstawowym celem systemu zarządzania treścią (CMS) jest skuteczne oddzielenie treści serwisu od jego prezentacji wizualnej. Właściwe funkcjonowanie CMS opiera się na dynamicznym generowaniu zawartości z bazy danych, co pozwala na łatwe zarządzanie dużymi zbiorami informacji oraz ich aktualizację bez konieczności modyfikowania każdego pliku z osobna. Szablony, które definiują wygląd strony, są kluczowym elementem tej struktury. Dzięki zastosowaniu zdefiniowanych szablonów, różne strony mogą z łatwością przyjąć spójną estetykę wizualną, co jest zgodne z najlepszymi praktykami projektowania stron internetowych. Na przykład, w CMS WordPress, treści publikowane na blogu są przechowywane w bazie danych, a szablon wyświetla je w przyjazny dla użytkownika sposób. Taki podział umożliwia także łatwe wprowadzanie zmian w wyglądzie strony bez wpływu na jej zawartość. Warto pamiętać, że stosowanie bazy danych i szablonów wspiera SEO, ponieważ pozwala na lepsze zarządzanie meta danymi oraz linkami wewnętrznymi.

Pytanie 11

Aby dostosować dźwięk do określonego poziomu głośności, należy zastosować efekt

A. wyciszenia

B. usuwania szumów

C. podbicia basów

D. normalizacji

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Normalizacja to proces, który polega na dostosowywaniu poziomu głośności nagrania audio, tak aby maksymalny sygnał osiągał określony poziom, najczęściej bliski maksymalnej wartości dostępnej dla formatu audio. Normalizacja dźwięku może być zastosowana zarówno do pojedynczych ścieżek, jak i do całych projektów, co pozwala na uzyskanie spójności głośności w różnych utworach. W praktyce oznacza to, że nagrania są przetwarzane tak, aby największy dźwięk nie przekraczał ustalonego progu, co zapobiega zniekształceniom i pogorszeniu jakości dźwięku. Standardowe poziomy normalizacji obejmują wartości takie jak -1 dBFS, które zapewniają odpowiednią przestrzeń dla dynamicznych szczytów dźwięku. Przykładem zastosowania normalizacji jest przygotowywanie playlisty do transmisji radiowej, gdzie wszystkie utwory muszą być na podobnym poziomie głośności, aby zapewnić komfort słuchania. W branży muzycznej normalizacja jest kluczowym procesem, który zapewnia nie tylko odpowiednią jakość dźwięku, ale i profesjonalny odbiór nagrań przez słuchaczy.

Pytanie 12

W poniższym zapytaniu SQL, co oznacza symbol gwiazdki w jego wyniku?

SELECT * FROM mieszkancy WHERE imie = 'Anna';

A. pokazanie pola o nazwie '*' (gwiazdka)

B. wyświetlenie wszystkich rekordów z tabeli mieszkancy

C. zignorowanie warunku dotyczącego imienia

D. wyświetlenie wszystkich kolumn z tabeli mieszkancy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Znak gwiazdki (*) w zapytaniu SQL służy do wskazania, że chcemy otrzymać wszystkie kolumny z wybranej tabeli. W kontekście podanego zapytania SQL SELECT * FROM mieszkancy WHERE imie = 'Anna'; gwiazdka odnosi się do wszystkich kolumn tabeli o nazwie mieszkancy. Oznacza to, że wynik zapytania będzie zawierał wszystkie dostępne kolumny dla rekordów spełniających warunek WHERE czyli takich, gdzie wartość w kolumnie imie jest równa 'Anna'. Stosowanie znaku gwiazdki jest powszechne w przypadkach, gdy potrzebujemy pełnych danych z tabeli bez konieczności wymieniania nazw wszystkich kolumn. Jednak w praktyce dobre praktyki zalecają użycie gwiazdki ostrożnie, zwłaszcza w dużych bazach danych, aby uniknąć niepotrzebnego obciążenia systemu oraz zwrócić uwagę na bezpieczeństwo i wydajność. W aplikacjach produkcyjnych często korzysta się z precyzyjnego określania potrzebnych kolumn co pozwala na optymalizację procesu pobierania danych.

Pytanie 13

W PHP, aby stworzyć obiekt pkt dla klasy Punkt, której definicja znajduje się poniżej, należy użyć polecenia

class Punkt {
  public $x;
  public $y;
}

A. Punkt() pkt;

B. pkt Punkt();

C. pkt = new Punkt();

D. pkt Punkt;

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W języku PHP tworzenie obiektu z zdefiniowanej klasy wymaga użycia słowa kluczowego new. Poprawna instrukcja to pkt = new Punkt();. Słowo new jest używane do dynamicznego alokowania pamięci na nowy obiekt klasy Punkt. W tym przypadku Punkt jest klasą, która została wcześniej zdefiniowana w kodzie i zawiera właściwości publiczne takie jak $x i $y. Kiedy wykonujemy new Punkt(), wywoływany jest konstruktor klasy, który w tym przypadku jest domyślny, ponieważ klasa Punkt nie definiuje własnego konstruktora. Warto zauważyć, że zgodnie z dobrymi praktykami programowania w PHP, każda deklaracja nowego obiektu powinna być poprzedzona słowem new, co zapewnia czytelność i jednoznaczność kodu. Ten sposób tworzenia obiektów jest zgodny ze standardem PSR-12. Praktyczne zastosowanie tworzenia obiektów w PHP jest szerokie i obejmuje m.in. modelowanie danych w aplikacjach, obsługę struktur danych oraz implementację wzorców projektowych, takich jak singleton czy fabryka. Korzystanie z obiektów pozwala na przejrzyste i zorganizowane zarządzanie kodem oraz łatwą jego rozbudowę o nowe funkcje.

Pytanie 14

Zgodnie z aktualnie obowiązującym w Polsce prawem, osoby z wykształceniem inżynieryjno-technicznym są zobowiązane do odbywania szkoleń BHP w regularnych odstępach czasu, które nie powinny być dłuższe niż co

A. 6 lat

B. 5 lat

C. 8 lat

D. 1 rok

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 1 jest poprawna, ponieważ zgodnie z polskim prawem, okresowe szkolenia BHP dla pracowników inżynieryjno-technicznych powinny odbywać się co najmniej raz w roku. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy oraz przepisy wykonawcze szczegółowo regulują kwestie dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy. Szkolenia te są istotne, aby zapewnić pracownikom aktualną wiedzę na temat potencjalnych zagrożeń w miejscu pracy oraz zasad postępowania w sytuacjach awaryjnych. W praktyce, coroczne szkolenia BHP umożliwiają firmom dostosowanie się do zmieniających się przepisów oraz nowych technologii, co wpływa na wzrost bezpieczeństwa. Przykładem może być sytuacja, w której wprowadzenie nowego sprzętu wymaga przeszkolenia pracowników z zakresu jego obsługi oraz związanych z nim zagrożeń. Dodatkowo, regularne szkolenia pomagają w budowaniu kultury bezpieczeństwa w firmie, co jest kluczowym elementem w zarządzaniu ryzykiem.

Pytanie 15

Przedstawiona funkcja napisana w kodzie JavaScript ma na celu:

function oblicz(a, n)
 {
     wynik = 1;
     for(i = 0; i < n; i++)
         wynik *= a;
     return (wynik);
 }

A. zwrócić iloczyn kolejnych liczb od 1 do a

B. wpisać kolejne liczby od a do n

C. wpisać wyniki mnożenia a przez n

D. zwrócić wynik potęgowania a^n

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja w kodzie JavaScript przedstawionym w pytaniu ma na celu zwrócenie wyniku potęgowania liczby a do potęgi n. Widzimy to poprzez analizę kodu: rozpoczyna się od inicjalizacji zmiennej wynik z wartością 1, a następnie w pętli for realizowana jest operacja mnożenia wyniku przez a dokładnie n razy. W ten sposób wynik = wynik * a jest wykonywane iteracyjnie, co oznacza że a jest mnożone przez siebie n razy. Taka operacja jest definicją potęgowania: a do potęgi n oznacza a mnożone n-krotnie. Tego rodzaju funkcje są fundamentalne w programowaniu, szczególnie w kontekście matematycznych obliczeń czy symulacji wymagających wielokrotnych potęgowań, np. w zastosowaniach naukowych i inżynieryjnych. Dobrą praktyką jest również optymalizacja tego typu funkcji używając wbudowanych metod jak Math.pow w JavaScript, co zwiększa czytelność i efektywność kodu. Rozumienie potęgowania jest kluczowe w algorytmach opartych na teorii liczb, kryptografii czy w grafice komputerowej, gdzie operacje te mogą być wysoce złożone i wymagają szczególnej optymalizacji.

Pytanie 16

W SQL warunek ten odpowiada warunkowi liczba >= 10 AND liczba <= 100?

A. liczba BETWEEN 10 AND 100

B. liczba LIKE '10%'

C. liczba IN (10, 100)

D. NOT (liczba < 10 AND liczba > 100)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 'liczba BETWEEN 10 AND 100' jest prawidłowa, ponieważ odpowiada warunkowi, który sprawdza, czy wartość zmiennej 'liczba' mieści się w przedziale od 10 do 100, włączając oba końce. W SQL konstrukcja 'BETWEEN' jest preferowana, ponieważ jest bardziej czytelna i zrozumiała dla programistów, co sprzyja utrzymaniu kodu. Przykładowe zapytanie SQL używające tego warunku mogłoby wyglądać tak: 'SELECT * FROM tabela WHERE liczba BETWEEN 10 AND 100;'. Zastosowanie 'BETWEEN' unika potencjalnych błędów związanych z używaniem operatorów porównawczych i zapewnia, że obie granice przedziału są respektowane. W praktyce, korzystanie z 'BETWEEN' w zapytaniach SQL jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, gdyż poprawia czytelność i ułatwia analizę kodu. Dodatkowo, warto zauważyć, że 'BETWEEN' działa również z datami, co czyni go uniwersalnym narzędziem w SQL.

Pytanie 17

Jakie prawa będzie miał użytkownik jan po wykonaniu poniższych poleceń na bazie danych?

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO jan;
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci FROM jan;

A. Będzie mógł usuwać rekordy z tabeli klienci

B. Będzie mógł przeszukiwać dane w tabeli klienci

C. Będzie mógł zmieniać strukturę tabeli klienci

D. Będzie mógł dodawać rekordy do tabeli klienci

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO jan pozwala użytkownikowi jan na wykonywanie wszystkich operacji na tabeli klienci. Obejmuje to działania takie jak SELECT INSERT UPDATE DELETE oraz inne operacje strukturalne jak ALTER czy DROP. Następnie polecenie REVOKE SELECT INSERT UPDATE DELETE ON klienci FROM jan usuwa część tych uprawnień. Po wykonaniu tych poleceń jan zachowuje uprawnienia do zmiany struktury tabeli klienci czyli może wykonywać operacje takie jak ALTER. ALTER TABLE jest kluczowe w zarządzaniu bazą danych pozwalając na dodawanie lub usuwanie kolumn oraz modyfikację typów danych. W praktyce oznacza to że jan może np. dostosować strukturę danych do nowych wymagań biznesowych co jest ważnym aspektem elastycznego zarządzania bazą danych. Umiejętność zarządzania strukturą tabel jest ważną częścią administracji baz danych i powinna być wykonywana zgodnie z najlepszymi praktykami aby zapewnić integralność danych i wydajność systemu. Użytkownik powinien regularnie przeglądać i aktualizować dokumentację techniczną aby śledzić wszelkie zmiany w strukturze bazy danych

Pytanie 18

Przedstawiony algorytm umożliwia wyliczenie

A. reszty z dzielenia kolejnych liczb a przez liczbę n.

B. średniej arytmetycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.

C. średniej geometrycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.

D. najmniejszego wspólnego dzielnika dla n kolejnych liczb a.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Algorytm z diagramu realizuje dokładnie klasyczny wzór na średnią arytmetyczną. Najpierw wczytywana jest liczba n – ile wartości użytkownik poda. Potem zmienna „Wynik” jest zerowana, a zmienna sterująca pętlą i ustawiana na 0. Następnie działa pętla z warunkiem i < n: w każdej iteracji program wczytuje kolejną liczbę a, dodaje ją do zmiennej Wynik (czyli de facto sumuje wszystkie podane liczby), a licznik i zwiększa o 1. Gdy i przestaje być mniejsze od n, pętla się kończy i dopiero wtedy wykonywana jest operacja Wynik = Wynik / n. To jest dokładnie to, co robi wzór: średnia = (a1 + a2 + … + an) / n. Z praktycznego punktu widzenia taki algorytm to absolutna podstawa w programowaniu, szczególnie przy pracy z danymi wejściowymi: wynikami pomiarów, ocenami uczniów, czasami odpowiedzi serwera itp. W wielu językach programowania (C, Java, JavaScript, PHP) napisanie tego w kodzie sprowadza się do jednej pętli for lub while, sumowania zmiennej i jednego dzielenia na końcu. Dobrą praktyką jest, żeby dzielenie wykonywać dopiero po zsumowaniu wszystkich elementów, dokładnie tak jak na diagramie, a nie w każdej iteracji, bo to ogranicza błędy zaokrągleń i jest po prostu wydajniejsze obliczeniowo. W aplikacjach webowych ten schemat pojawia się np. przy liczeniu średniej oceny produktu z wielu głosów użytkowników, średniego czasu odpowiedzi API albo średniego czasu spędzonego na stronie. Moim zdaniem to jedno z kluczowych ćwiczeń na zrozumienie pętli i zmiennych pomocniczych, bo łączy matematykę z bardzo praktyczną logiką algorytmiczną.

Pytanie 19

Pozycjonowanie poza stroną (off-page SEO) polega na

A. sprawdzeniu i testowaniu szybkości ładowania strony.

B. walidacji kodu HTML, CSS oraz linków.

C. pozyskiwaniu linków zewnętrznych prowadzących do strony.

D. zoptymalizowaniu elementów grafiki i multimediów.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawnie – pozycjonowanie poza stroną (off-page SEO) dotyczy przede wszystkim wszystkiego, co dzieje się poza Twoją własną witryną, a ma wpływ na jej pozycję w wynikach wyszukiwania. Kluczowym elementem są właśnie linki zewnętrzne prowadzące do strony (backlinki). Dla Google i innych wyszukiwarek taki link to coś w rodzaju „głosu zaufania”: jeśli wartościowe, wiarygodne serwisy linkują do Twojej strony, to roboty wyszukiwarki zakładają, że treść też jest wartościowa. Oczywiście nie chodzi o byle jakie linki. Liczy się jakość domeny linkującej, tematyczne dopasowanie, naturalny profil linków, zróżnicowane anchory oraz to, czy linki nie pochodzą z podejrzanych źródeł (farmy linków, spam w komentarzach itd.). W praktyce off-page SEO to m.in.: publikacja artykułów gościnnych na innych portalach, zdobywanie wzmianek i linków z mediów branżowych, katalogów wysokiej jakości, forów tematycznych, social mediów oraz współpraca z influencerami. W dobrych praktykach SEO podkreśla się, że link building powinien być naturalny, rozłożony w czasie i wsparty realną wartością merytoryczną treści, do których prowadzą linki. Moim zdaniem sensowna strategia off-page zawsze zaczyna się od pytania: „Dlaczego ktoś miałby do mnie linkować?” – jeśli treść i oferta są słabe, to żadne linki nie pomogą na dłuższą metę. Warto też pamiętać, że off-page SEO to nie tylko linki, ale też sygnały zewnętrzne, takie jak brand mentions, opinie, recenzje, aktywność w social media. Jednak w kontekście tego pytania najważniejszym i najbardziej klasycznym elementem off-page SEO jest właśnie pozyskiwanie linków zewnętrznych.

Pytanie 20

Jakie skutki wywoła poniższy fragment kodu w języku JavaScript? ```n = "Napis1"; s = n.length;```

A. Przypisze zmiennej s wartość odpowiadającą długości tekstu w zmiennej n

B. Wyświetli liczbę znaków napisu z zmiennej n

C. Przypisze zmiennej s część napisu ze zmiennej n o długości określonej przez zmienną length

D. Przypisze wartość zmiennej n do zmiennej s

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Fragment skryptu w języku JavaScript, w którym zmienna n jest przypisana do napisu "Napis1", a następnie zmienna s jest przypisana do długości tego napisu, korzysta z właściwości length. Odpowiedź 3 jest poprawna, ponieważ właściwość length dla obiektów typu string zwraca liczbę znaków w danym napisie. W tym przypadku "Napis1" ma 6 znaków, więc zmienna s przyjmie wartość 6. Tego typu operacje są powszechnie stosowane w programowaniu do manipulacji i analizy danych tekstowych, co jest istotnym aspektem tworzenia aplikacji webowych. W praktyce, programiści często muszą sprawdzać długość napisów, aby weryfikować dane wejściowe, przygotowywać napisy do dalszego przetwarzania lub dostosowywać interfejs użytkownika. Dobrym przykładem zastosowania length jest walidacja formularzy, gdzie długość wprowadzonego tekstu musi spełniać określone kryteria, np. minimalną lub maksymalną liczbę znaków. Warto zaznaczyć, że zgodnie ze standardami ECMAScript, wszystkie napisy w JavaScript mają tę właściwość, co czyni ją niezwykle użyteczną w codziennej pracy programisty.

Pytanie 21

Według którego pola tabeli zostały pogrupowane dane w przedstawionym raporcie?

A. wynik

B. id_uczestnika

C. rok

D. nazwa

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawnie wskazano, że dane w raporcie zostały pogrupowane według pola „rok”. Widać to po tym, że poszczególne rekordy są zebrane w bloki oznaczone nagłówkami 2009, 2010, 2011, 2012, 2020, a dopiero pod każdym z tych lat pojawiają się konkretne konkursy, id_uczestnika i wynik. To jest właśnie klasyczny przykład grupowania danych w raporcie po jednym z pól tabeli – w tym przypadku po kolumnie roku. W praktyce, czy to w SQL, czy w kreatorach raportów (np. w MS Access, LibreOffice Base, Crystal Reports, narzędziach BI), gdy projektujemy raport, często definiujemy tzw. sekcję grupującą (group header) opartą na wybranym polu. Tutaj takim polem jest rok, więc każda zmiana wartości roku powoduje rozpoczęcie nowej grupy i wyświetlenie nagłówka z tą wartością. To poprawia czytelność i pozwala łatwo analizować dane w podziale na lata. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grupowanie po dacie lub roku to jedna z najczęściej stosowanych praktyk raportowych: używa się tego do raportów sprzedaży w latach, statystyk odwiedzin strony WWW, wyników egzaminów itd. W SQL można by to od strony danych poprzedzić np. zapytaniem sortującym: SELECT * FROM konkursy ORDER BY rok, nazwa; a samo faktyczne grupowanie wizualne realizuje już mechanizm raportów. Dobrą praktyką jest też, żeby pole, po którym grupujemy, było najpierw użyte do sortowania – inaczej grupy mogą się „rozsypać” i raport stanie się nieczytelny.

Pytanie 22

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących klucza głównego jest poprawne?

A. Jest unikalny w obrębie tabeli

B. W tabeli z danymi osobowymi może to być pole z nazwiskiem

C. Może przyjmować tylko wartości numeryczne

D. Składa się wyłącznie z jednego pola

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Klucz podstawowy to atrybut lub zestaw atrybutów, który jednoznacznie identyfikuje każdy rekord w tabeli bazy danych. Najważniejszym wymogiem jest, aby klucz podstawowy był unikalny dla każdego wiersza, co oznacza, że nie może być powtórzony w obrębie tej samej tabeli. Przykładem może być numer identyfikacyjny (np. PESEL, NIP) przypisany do konkretnej osoby, który gwarantuje, że każda osoba w tabeli danych osobowych jest jednoznacznie identyfikowalna. Stosowanie kluczy podstawowych jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, co pozwala na minimalizację redundancji danych oraz poprawę integralności danych. Klucz podstawowy może składać się z jednego lub więcej pól, co daje elastyczność w projektowaniu bazy danych, aby pasowała do specyficznych potrzeb aplikacji. Dobre praktyki wskazują, że klucz podstawowy powinien być stabilny, czyli nie zmieniać się w czasie, oraz prosty do zaimplementowania i używania w zapytaniach SQL.

Pytanie 23

Poniżej przedstawiono fragment kodu obsługującego

<?php
if ( !isset($_COOKIE[$nazwa]) )
  echo "nie ustawiono!";
else
  echo "ustawiono, wartość: " . $_COOKIE[$nazwa];
?>

A. baz danych

B. sesji

C. ciasteczek

D. zmiennych tekstowych

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "ciasteczek" jest poprawna, ponieważ kod PHP przedstawiony w pytaniu zajmuje się obsługą ciasteczek HTTP. Ciasteczka są to małe pliki przechowywane na urządzeniu użytkownika, które pozwalają na zachowanie stanu sesji oraz przechowywanie danych o użytkowniku. W tym przypadku, kod sprawdza, czy ciasteczko o danej nazwie (przechowywane w zmiennej $nazwa) zostało ustawione. Jeśli nie, wyświetla komunikat "nie ustawiono!", a jeśli tak, wyświetla jego wartość. Przykład zastosowania ciasteczek obejmuje przechowywanie preferencji użytkowników na stronach internetowych, takich jak wybór języka czy ostatnio przeglądane produkty w sklepie internetowym. Ważne jest, aby pamiętać o dobrych praktykach dotyczących bezpieczeństwa ciasteczek, takich jak ustalanie odpowiednich flag (np. HttpOnly, Secure), aby chronić je przed atakami typu XSS oraz CSRF. Ciasteczka pozwalają również na śledzenie sesji, co jest istotne dla personalizacji treści i analizy zachowań użytkowników. Zgodnie z RODO, należy również informować użytkowników o używaniu ciasteczek oraz uzyskać ich zgodę na ich przetwarzanie.

Pytanie 24

Jednoznacznym identyfikatorem rekordu w bazie danych jest pole

A. wyłącznie typu logicznego.

B. wyłącznie typu tekstowego.

C. klucza głównego.

D. klucza obcego.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna jest odpowiedź dotycząca klucza głównego, bo to właśnie pole (lub zestaw pól) oznaczone jako PRIMARY KEY w tabeli pełni rolę jednoznacznego identyfikatora rekordu. W praktyce oznacza to, że dla każdej krotki (wiersza) w tabeli wartość klucza głównego musi być unikalna i nie może być pusta (NULL). Systemy baz danych, takie jak MySQL, PostgreSQL, SQL Server czy Oracle, egzekwują te zasady automatycznie – jeśli spróbujesz wstawić drugi rekord z tą samą wartością klucza głównego, dostaniesz błąd naruszenia unikalności. Moim zdaniem to jedna z kluczowych zasad normalnego projektowania baz danych: zawsze projektujemy tabelę zaczynając od przemyślania klucza głównego. W aplikacjach webowych bardzo często używa się prostego klucza głównego typu liczbowego (np. INT AUTO_INCREMENT lub SERIAL), który jest technicznym identyfikatorem rekordu. Dzięki temu łatwo się odwołać do konkretnego użytkownika, zamówienia czy produktu po jego ID. Klucz główny jest też podstawą do definiowania kluczy obcych w innych tabelach – relacje typu 1:N czy N:M opierają się właśnie na odwołaniach do wartości PRIMARY KEY. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie sztucznych (surrogate) kluczy głównych, zamiast kombinowania z wieloma polami naturalnymi, upraszcza później zapytania SQL, modyfikacje struktury i integrację z kodem w PHP czy JavaScript. W dobrze zaprojektowanej bazie danych każda tabela relacyjna powinna mieć jasno zdefiniowany klucz główny, bo bez tego trudno mówić o porządnym zarządzaniu danymi, spójności referencyjnej i wydajnym indeksowaniu.

Pytanie 25

Wykonanie następującego polecenia PHP umożliwia:

$zapytanie = mysqli_query($db, "UPDATE ...");

A. zmianę struktury bazy

B. zmianę danych w bazie

C. pobranie danych z bazy

D. dodanie nowych danych do bazy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie PHP mysqli_query z użyciem instrukcji SQL UPDATE służy do modyfikacji danych w bazie danych. Funkcja mysqli_query umożliwia wykonywanie zapytań SQL na połączeniu z bazą danych reprezentowanym przez zmienną $db. Instrukcja UPDATE jest stosowana do aktualizacji istniejących rekordów w tabeli w bazie danych. Przykładowo, jeśli chcesz zaktualizować pole nazwa w tabeli użytkownicy, możesz użyć polecenia UPDATE users SET name='NowaNazwa' WHERE id=1. To podejście umożliwia dynamiczne zarządzanie danymi, co jest kluczowe w aplikacjach internetowych wymagających bieżącej aktualizacji informacji. W praktyce należy pamiętać o dobrych praktykach, takich jak walidacja danych wejściowych i zabezpieczenie przed atakami SQL injection, np. poprzez stosowanie przygotowanych zapytań. Aktualizowanie danych w bazie to jedna z podstawowych operacji CRUD (Create Read Update Delete), które są fundamentem zarządzania danymi w większości aplikacji obsługujących bazy danych. Poprawne użycie tej funkcji wymaga zrozumienia struktury SQL i znajomości specyfiki używanego systemu zarządzania bazą danych.

Pytanie 26

Systemem zarządzania wersjami w projekcie programistycznym, który działa w trybie rozproszonym, jest

A. Eclipse

B. FileZilla

C. GIT

D. TotalCommander

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
GIT jest rozproszonym systemem kontroli wersji, który pozwala na efektywne zarządzanie kodem źródłowym projektu programistycznego. Jego architektura umożliwia każdemu programiście posiadanie lokalnej kopii repozytorium, co przyspiesza operacje takie jak commit, diff czy log, ponieważ nie wymaga dostępu do zdalnego serwera. GIT wspiera równoległą pracę wielu deweloperów, umożliwiając tworzenie gałęzi (branch) do rozwijania funkcji czy naprawy błędów bez wpływania na główną wersję kodu. Przykładami praktycznego zastosowania są: rozwijanie nowych funkcjonalności w oddzielnych gałęziach, zarządzanie kodem w projektach open source, czy współpraca w zespołach rozproszonych geograficznie, gdzie deweloperzy mogą synchronizować swoje zmiany poprzez operacje push i pull. Warto także zaznaczyć, że GIT jest szeroko stosowany w standardach branżowych, takich jak Continuous Integration/Continuous Deployment (CI/CD), co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym procesie wytwarzania oprogramowania.

Pytanie 27

Który z modyfikatorów określa opisany w ramce przypadek? Metoda i zmienna są dostępne wyłącznie dla innych metod tej samej klasy

A. protected

B. private

C. public

D. static

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Modyfikator 'private' w języku programowania, takim jak Java czy C#, oznacza, że dana metoda lub zmienna jest dostępna wyłącznie wewnątrz własnej klasy. Oznacza to, że nie można uzyskać dostępu do tych elementów z zewnątrz klasy, co zwiększa bezpieczeństwo i hermetyzację kodu. Przykład zastosowania: jeśli masz klasę 'Samochód', a w niej prywatną metodę 'uruchomSilnik()', to można ją wywołać jedynie z innych metod tej samej klasy, takich jak 'jedź()' lub 'stop()'. Dzięki temu możesz mieć pewność, że mechanizmy sterujące silnikiem nie będą modyfikowane z zewnątrz, co może prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań. Oprócz tego, stosowanie modyfikatora 'private' jest zgodne z zasadą enkapsulacji, co jest jedną z fundamentalnych zasad programowania obiektowego. Zaleca się używanie 'private' dla tych elementów, które nie powinny być dostępne dla innych części programu, co pozwala na lepsze zarządzanie kodem i jego testowalność.

Pytanie 28

Ile razy zostanie wykonana zaprezentowana pętla w języku PHP, zakładając, że zmienna sterująca nie jest zmieniana wewnątrz pętli?

 for ($i = 0; $i <= 10; $i++) {
    // kod pętli
}

A. Nieskończenie wiele

B. 0

C. 11

D. 10

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowa odpowiedź wynika z analizy działania pętli for w języku PHP. W przedstawionej pętli warunek iteracji jest ustawiony na '$i <= 10', co oznacza, że pętla będzie wykonywana tak długo, jak długo zmienna $i będzie mniejsza lub równa 10. Zmienna $i jest inicjalizowana wartością 0 i inkrementowana o 1 przy każdym obiegu pętli. W efekcie, pętla będzie wykonywana dla wartości $i od 0 do 10, co daje 11 iteracji. Praktycznym zastosowaniem takiej pętli może być na przykład generowanie listy numerów lub przetwarzanie elementów w tablicy. Dobrą praktyką podczas używania pętli jest również upewnienie się, że warunek zakończenia jest poprawnie zdefiniowany, aby uniknąć niezamierzonych nieskończonych iteracji. Warto także uwzględnić możliwość modyfikowania zmiennej sterującej w ciele pętli, co może prowadzić do złożonych przypadków, ale w tym konkretnym przykładzie nie mamy takiej sytuacji.

Pytanie 29

W formularzu zdefiniowano kontrolki do wpisania imienia i nazwiska. Który atrybut reprezentuje podpowiedź umiejscowioną w polu kontrolki, znikającą w momencie, gdy użytkownik rozpocznie wpisywanie wartości?

<label for="imie">Imię: </label>
<input id="imie" value="Wpisz dane" title="Wpisz imię"><br>
<label for="nazw">Nazwisko: </label>
<input id="nazw" placeholder="Wpisz dane" title="Wpisz nazwisko">

A. placeholder

B. value

C. title

D. for

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Dobrze! Poprawna odpowiedź to 'placeholder'. Atrybut 'placeholder' w elemencie input HTML jest używany do wyświetlania podpowiedzi wewnątrz pola formularza, która znika, gdy użytkownik zaczyna wpisywanie danych. Jest to zgodne z pytaniem, w którym poproszono o atrybut reprezentujący podpowiedź w polu formularza, która znika, gdy użytkownik rozpoczyna wpisywanie. Przykładem może być formularz logowania, gdzie w polach 'Użytkownik' i 'Hasło' można umieścić podpowiedzi 'Wpisz nazwę użytkownika' i 'Wpisz hasło' odpowiednio. Atrybut 'placeholder' jest bardzo przydatny w interaktywnym designie, pomagając użytkownikom zrozumieć, jakie informacje są od nich oczekiwane w danym polu formularza.

Pytanie 30

Która definicja CSS wskazuje na formatowanie nagłówka h1: tekst z przekreśleniem, z odstępami między słowami wynoszącymi 10 px oraz w kolorze czerwonym?

A. A

B. D

C. C

D. B

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź A jest w porządku, bo dobrze odpowiada na to, co pytanie wymaga. Deklaracja 'text-decoration: overline;' dodaje linię nad tekstem, a nie pod nim. Właściwie to mega ważne, bo można łatwo pomylić nadkreślenie z podkreśleniem. Plus, 'word-spacing: 10px;' ustawia fajny odstęp między wyrazami, co sprawia, że nagłówki wyglądają lepiej i są bardziej czytelne. A jak ustawiłeś kolor tekstu na 'red', to wszystko jest super zgodne z tym, co miało być w zadaniu. Używanie takich definicji CSS to standard w tworzeniu stron, bo dobrze stylizowane nagłówki pomagają w organizacji treści i poprawiają wrażenia użytkowników. Pamiętaj, że sensowne i dobrze zdefiniowane style CSS to nie tylko wygoda, ale też ułatwiają późniejsze poprawki dla innych programistów.

Pytanie 31

W języku SQL operator arytmetyczny odpowiadający reszcie z dzielenia to

A. &

B. /

C. %

D. ||

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Operator arytmetyczny modulo, czyli ten %, to coś, co moim zdaniem jest naprawdę przydatne w SQL. Używamy go do obliczania reszty z dzielenia, co pokazuje na przykład taki kod: 'SELECT 10 % 3;', który zwraca 1. Chodzi o to, że 10 dzielone przez 3 to 3, a reszta to właśnie 1. To może być super pomocne, kiedy chcemy sprawdzić, czy liczba jest parzysta czy nie. Na przykład, możemy użyć takiego zapytania: 'SELECT CASE WHEN 5 % 2 = 0 THEN 'Parzysta' ELSE 'Nieparzysta' END;' i dostaniemy 'Nieparzysta'. Operator modulo przydaje się też w programowaniu, na przykład do tworzenia cykli lub rozdzielania danych w algorytmach. Dobrze jest pamiętać, że używając tego operatora w SQL, warto mieć na uwadze czytelność kodu. Szczególnie przy większych bazach danych, gdzie to ma znaczenie.

Pytanie 32

Jakie imiona spełniają warunek klauzuli LIKE w poniższym zapytaniu: SELECT imię FROM mieszkańcy WHERE imię LIKE '_r%';?

A. Gerald, Jarosław, Marek, Tamara

B. Krzysztof, Krystyna, Romuald

C. Rafał, Rebeka, Renata, Roksana

D. Arieta, Krzysztof, Krystyna, Tristan

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "Arieta, Krzysztof, Krystyna, Tristan" jest prawidłowa, ponieważ wszystkie te imiona spełniają warunki klauzuli LIKE w zapytaniu SQL. Klauzula LIKE z wzorcem '_r%' oznacza, że imię musi mieć na drugiej pozycji literę 'r' oraz może zawierać dowolne znaki po tej literze. Przykładowo, imię 'Krzysztof' ma 'r' na drugiej pozycji, tak samo jak 'Krystyna', a 'Tristan' również spełnia ten warunek. Imię 'Arieta' również odpowiada, ponieważ 'r' występuje na drugiej pozycji. W praktyce, zastosowanie klauzuli LIKE jest typowe przy wyszukiwaniu wzorców w bazach danych, co jest nieocenione przy tworzeniu systemów informacyjnych, w których istotna jest elastyczność w wyszukiwaniu. Dobra praktyka sugeruje również stosowanie operatora LIKE w połączeniu z innymi warunkami, aby zwiększyć precyzję zapytań, co z kolei przyczynia się do efektywności systemów bazodanowych.

Pytanie 33

W kodzie JavaScript aby wywołać okno z polem do wprowadzania danych i przyciskami OK i ANULUJ, należy zastosować metodę

A. confirm();

B. prompt();

C. alert();

D. message();

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowa metoda to prompt(). W JavaScripcie właśnie prompt() służy do wyświetlenia okna dialogowego z polem tekstowym, w które użytkownik może coś wpisać, oraz z przyciskami OK i Anuluj. Funkcja zwraca napis (string) wpisany przez użytkownika albo null, jeśli użytkownik kliknie Anuluj lub zamknie okno. Typowe użycie wygląda tak: const imie = prompt("Podaj swoje imię:"); if (imie !== null) { console.log("Witaj, " + imie); } Z mojego doświadczenia prompt() jest fajne do szybkich testów, prostych przykładów na lekcji, czy małych zadań domowych, bo nie trzeba tworzyć formularza w HTML. Jednak w profesjonalnych aplikacjach webowych raczej się go unika, bo to okno blokuje działanie całej strony (tzw. modalne, synchroniczne okno dialogowe) i wygląda różnie w zależności od przeglądarki. Zgodnie z dobrymi praktykami UI/UX lepiej budować własne okna dialogowe w HTML/CSS/JS, które są spójne z wyglądem strony. Warto też wiedzieć, że prompt() zawsze zwraca tekst, więc jeśli potrzebujesz liczby, trzeba ją przekonwertować, np. Number(prompt("Podaj wiek:")) albo parseInt(). No i trzeba pamiętać o obsłudze sytuacji, gdy użytkownik kliknie Anuluj – wtedy dostajesz null i dobrze jest to sprawdzić, zanim zaczniesz coś liczyć. Podsumowując: jeśli w pytaniu jest mowa o oknie z polem do wprowadzania danych oraz przyciskami OK i ANULUJ – klasyczne okienko przeglądarki – to w JavaScripcie odpowiada za to właśnie metoda prompt().

Pytanie 34

Formatowanie CSS dla akapitu określa styl szarej ramki z następującymi właściwościami:

p {
    padding: 15px;
    border: 2px dotted gray;
}

A. Linia kreskowa; grubość 2 px; odległości poza ramką 15 px

B. Linia kropkowa; grubość 2 px; odległości pomiędzy tekstem a ramką 15 px

C. Linia ciągła; grubość 2 px; odległości pomiędzy tekstem a ramką 15 px

D. Linia ciągła; grubość 2 px; odległości poza ramką 15 px

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź ta jest prawidłowa, ponieważ w CSS stylizowanie elementu akapitu za pomocą podanego kodu definiuje ramkę o linii kropkowej, grubości 2 pikseli oraz paddingu wynoszącym 15 pikseli. Padding to przestrzeń wewnętrzna pomiędzy zawartością elementu a jego ramką, co oznacza, że tekst w akapicie będzie oddalony od krawędzi ramki o 15 pikseli. Styl ramki 'dotted' jest często używany w projektach webowych, aby stworzyć efekt wizualny, który jest mniej formalny, a zarazem estetyczny. Można go wykorzystać w kontekście wyróżniania ważnych informacji lub sekcji strony, co zwiększa czytelność i przyciąga uwagę użytkowników. Przykładem zastosowania może być sekcja z informacjami o promocjach, gdzie forma wizualna ma na celu przyciągnięcie wzroku. Używając standardów CSS, dobrego podejścia do UX (User Experience) oraz wytycznych W3C, projektanci stron internetowych mogą efektywnie komunikować intencje i priorytety poprzez stylowanie wizualne.

Pytanie 35

Jakiego znacznika w języku HTML nie można użyć do wstawienia grafiki dynamicznej na stronę?

A. <strike>

B. <object>

C. style="margin-bottom: 0cm;"><embed>

D. style="margin-bottom: 0cm;"><img>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź <strike> jest poprawna, ponieważ ten znacznik w HTML nie jest przeznaczony do umieszczania grafiki dynamicznej. Element <strike> służy do styli tekstu, oznaczając, że tekst jest skreślony. Nie ma on właściwości ani zdolności renderowania mediów, takich jak obrazy czy animacje. W praktyce, w przypadku potrzeby dodania grafiki dynamicznej, zaleca się używanie znaczników takich jak <img> do statycznych obrazów, <embed> lub <object> do multimediów, które mogą obejmować wideo lub interaktywne elementy. Standardy HTML5 definiują, że elementy te powinny być wykorzystywane do wstawiania różnorodnych formatów medialnych, co zapewnia lepszą dostępność i zgodność z przeglądarkami. Zrozumienie odpowiednich zastosowań tych znaczników jest kluczowe dla tworzenia semantycznych i funkcjonalnych stron internetowych, co jest podstawą dobrych praktyk w web designie.

Pytanie 36

W dokumencie XHTML znajduje się fragment kodu, w którym występuje błąd walidacyjny. Co jest przyczyną tego błędu?

A. Znacznik <b> nie może być umieszczany wewnątrz znacznika <p>

B. Nie ma nagłówka szóstego poziomu

C. Znaczniki powinny być pisane dużymi literami

D. Znacznik <br> musi być zamknięty

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W języku XHTML, wszystkie znaczniki muszą być dobrze sformułowane, co oznacza, że każdy element pusty, taki jak znacznik linijki <br>, musi być zamknięty za pomocą końcowego ukośnika, zapisanego jako <br />. XHTML to język oparty na XML, gdzie składnia jest bardziej rygorystyczna w porównaniu do HTML. Dzięki temu poprawne zamykanie znaczników jest niezbędne dla poprawnej walidacji dokumentu. Przykładowo, jeśli w dokumencie XHTML chcemy wstawić nową linię, powinniśmy zapisać <br /> zamiast <br>. Inne puste elementy, takie jak <img> czy <input>, również muszą być zamykane w ten sposób. Zastosowanie tego standardu zapewnia zgodność z przeglądarkami i przyszłą kompatybilność z nowymi technologiami. W praktyce, poprawne stosowanie składni zapewnia, że dokument będzie poprawnie interpretowany zarówno przez przeglądarki, jak i przez narzędzia do przetwarzania danych XML. Zrozumienie i stosowanie się do tych zasad jest kluczowe dla każdego, kto pracuje z technologiami sieciowymi, ponieważ zapewnia to, że dokumenty będą poprawnie wyświetlane oraz łatwe do przetwarzania.

Pytanie 37

Który element blokowy języka HTML5 jest przeznaczony do umieszczenia w nim nawigacji witryny?

A. main

B. header

C. nav

D. aside

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawnie wskazany został element <nav>, który w HTML5 jest semantycznym kontenerem przeznaczonym specjalnie na nawigację. Według specyfikacji HTML Living Standard element <nav> służy do grupowania głównych bloków odsyłaczy nawigacyjnych, takich jak menu główne, menu w stopce, menu kategorii czy paginacja. Przeglądarki, czytniki ekranu i różne narzędzia asystujące rozpoznają ten znacznik jako obszar nawigacyjny, co bardzo poprawia dostępność (accessibility) strony. Z mojego doświadczenia, gdy struktura jest zrobiona semantycznie, screen readery potrafią jednym skrótem klawiaturowym przeskoczyć do nawigacji, co jest ogromnym ułatwieniem dla użytkowników niewidomych. W praktyce w <nav> umieszczamy listy linków, najczęściej w postaci <ul><li><a>…</a></li></ul>. Przykładowo: <nav><ul><li><a href="/">Strona główna</a></li><li><a href="/oferta">Oferta</a></li><li><a href="/kontakt">Kontakt</a></li></ul></nav>. Taka konstrukcja jest zgodna z dobrymi praktykami front-endu: semantyczny HTML, czytelna struktura, łatwiejsze stylowanie w CSS i prostsza nawigacja w JavaScript. Co ważne, <nav> nie jest zwykłym divem – jego nazwa od razu mówi, do czego służy, co ułatwia pracę całego zespołu projektowego. W projektach komercyjnych często stosuje się kilka bloków <nav> na jednej stronie: główne menu w headerze, dodatkowe menu w stopce, czasem boczne menu kategorii. Standardy W3C dopuszczają to, pod warunkiem że te sekcje rzeczywiście służą do nawigowania. Dobrym zwyczajem jest nie umieszczać w <nav> pojedynczych przypadkowych linków w tekście artykułu – ten znacznik jest przewidziany dla istotnych struktur nawigacyjnych, a nie dla zwykłych hiperłączy w treści. Dzięki temu kod HTML pozostaje przejrzysty, łatwiej go walidować i utrzymywać w większych projektach.

Pytanie 38

Aby zobaczyć rezultaty działania skryptu napisanego w PHP, który jest częścią strony internetowej, musi on być

A. skomputeryzowany po stronie serwera

B. interpretowany po stronie użytkownika

C. zinterpretowany po stronie serwera

D. skomputeryzowany po stronie użytkownika

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź "zinterpretowany po stronie serwera" jest poprawna, ponieważ skrypty PHP są przetwarzane na serwerze, a wynik ich działania jest następnie przesyłany do przeglądarki klienta. PHP jest językiem skryptowym, który działa w kontekście serwera, co oznacza, że kod PHP jest wykonywany, a jego wynik (np. HTML, JSON, XML) jest generowany zanim trafi do klienta. W praktyce, gdy użytkownik odwiedza stronę napisanej w PHP, serwer uruchamia skrypt, przetwarza dane, korzysta z baz danych, a następnie zwraca gotowy dokument do przeglądarki. Jest to zgodne z zasadą architektury klient-serwer, w której serwer odpowiada za logikę aplikacji, natomiast klient koncentruje się na prezentacji danych. Przykładowe zastosowanie PHP obejmuje tworzenie dynamicznych stron internetowych, systemów zarządzania treścią (CMS), a także aplikacji webowych, które wymagają interakcji z bazą danych. W branży web developmentu standardem jest używanie PHP w połączeniu z bazami danych MySQL lub PostgreSQL, co czyni go popularnym wyborem dla programistów.

Pytanie 39

Do jakiego celu służy polecenie mysqldump?

A. optymalizacji bazy

B. naprawy niespójnej bazy

C. sprawdzenia integralności bazy

D. stworzenia kopii zapasowej bazy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie mysqldump jest narzędziem używanym w systemach zarządzania bazami danych MySQL i MariaDB, które pozwala na tworzenie kopii zapasowych baz danych. Główna funkcjonalność mysqldump polega na eksportowaniu danych oraz struktury bazy danych do pliku tekstowego w formacie SQL. Taki plik może być później użyty do przywrócenia bazy danych w przypadku awarii lub utraty danych. Przykładowo, administratorzy baz danych często wykorzystują mysqldump do tworzenia regularnych kopii zapasowych przed wprowadzeniem istotnych zmian w strukturze bazy lub przed aktualizacją systemu. Stosowanie mysqldump w praktyce jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania danymi, które podkreślają znaczenie regularnego tworzenia kopii zapasowych jako strategii ochrony danych. Warto również pamiętać, że mysqldump ma różne opcje, które umożliwiają dostosowanie procesu tworzenia kopii zapasowej, takie jak wybór konkretnych tabel, pomijanie danych lub dodanie opcji kompresji, co zwiększa elastyczność i efektywność tego narzędzia.

Pytanie 40

Aby ustanowić relację jeden do wielu, w tabeli reprezentującej stronę "wiele", konieczne jest zdefiniowanie

A. klucza podstawowego wskazującego na klucz podstawowy tabeli po stronie "jeden"

B. klucza sztucznego odnoszącego się do kluczy podstawowych obydwu tabel

C. klucza obcego wskazującego na klucz podstawowy tabeli po stronie "jeden"

D. klucza obcego odnoszącego się do klucza obcego tabeli po stronie "jeden"

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Tak, relacja jeden do wielu w bazach danych faktycznie działa przez klucze obce. Kiedy mamy tabelę, która ma wiele rekordów, klucz obcy jest tworzony po to, żeby pokazać, który klucz podstawowy z drugiej tabeli jest z nim powiązany. To ważne, bo zapewnia, że każda wartość w kluczu obcym musi pasować do wartości klucza podstawowego w tabeli, na którą wskazuje. Na przykład, w systemie filmowym, mamy tabelę 'Filmy', która jest po stronie 'jeden', a obok niej tabelę 'Obsada', gdzie będą aktorzy. Klucz podstawowy w 'Filmy' to może być jakiś identyfikator filmu, a w 'Obsada' klucz obcy pokaże, do którego filmu się odnosi. Dzięki temu jeden film może mieć wielu aktorów. Dobrze jest pamiętać, że klucz obcy pomaga utrzymać porządek w danych i zapobiega problemom, które mogą się pojawić, jeśli coś się pomiesza. Jak projektujesz bazy danych, to warto używać kluczy obcych, żeby wszystko działało tak jak powinno.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej