Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik budownictwa
Kwalifikacja: BUD.14 - Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów
Data rozpoczęcia: 8 grudnia 2025 08:38
Data zakończenia: 8 grudnia 2025 09:21

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Główną korzyścią płynącą z metody kolejnego wykonywania robót jest

A. najniższe zużycie materiałów i sprzętu

B. najniższy koszt transportu materiałów

C. najkrótszy czas transportu materiałów

D. najmniejsze zatrudnienie ludzi

Rozważając inne odpowiedzi, możemy dostrzec istotne różnice w podejściu do metody kolejnego wykonywania robót. Obniżony koszt transportu materiałów, na przykład, niekoniecznie jest wynikiem zastosowania tej metody. Koszty transportu są bardziej zależne od odległości, rodzaju materiałów oraz efektywności logistyki, a nie bezpośrednio od liczby pracowników. Z kolei najkrótszy czas transportu materiałów również nie jest wprost związany z zatrudnieniem, a bardziej z organizacją transportu oraz planowaniem dostaw. W kontekście dużych projektów budowlanych, optymalizacja transportu może wymagać zaawansowanej logistyki, co nie ma związku z metodą kolejnego wykonywania robót, która skupia się na sekwencyjności działań. Najniższe zużycie materiałów i sprzętu, które również zostało podane jako jedna z opcji, jest bardziej związane z efektywnością procesów oraz doborem technologii, niż z samą organizacją pracy. Przykłady błędnych koncepcji wynikają z mylenia pojęć efektywności zatrudnienia z efektywnością operacyjną. Skuteczne zarządzanie projektami nie polega jedynie na redukcji liczby pracowników, lecz na optymalizacji całego procesu produkcyjnego i logistycznego, co wymaga całościowego podejścia i zrozumienia wszystkich aspektów zarządzania projektem.

Pytanie 2

Dokumentacja dotycząca przekazania terenu budowy odnosi się do protokołu wprowadzenia na plac budowy?

A. kierownikowi budowy przez projektanta

B. inwestorowi przez kierownika budowy

C. inwestorowi przez inspektora nadzoru inwestorskiego

D. kierownikowi budowy przez inwestora

Odpowiedzi sugerujące, że protokół wprowadzenia na budowę dotyczy przekazania terenu budowy w inny sposób, jak na przykład przez projektanta, kierownika budowy czy inspektora nadzoru inwestorskiego, wprowadzają w błąd co do roli poszczególnych podmiotów w procesie budowlanym. Kierownik budowy, jako osoba odpowiedzialna za realizację projektu, nie może przejąć terenu budowy bez oficjalnego przekazania go przez inwestora. Projektant, choć pełni istotną rolę w przygotowaniu dokumentacji projektowej, nie jest odpowiedzialny za przekazanie terenu budowy. To zrozumienie hierarchii i ról w procesie budowlanym jest kluczowe dla skutecznego zarządzania projektem. Inspektor nadzoru inwestorskiego również nie ma uprawnień do wydania terenu budowy, a jego zadaniem jest monitorowanie zgodności realizacji z dokumentacją projektową oraz przepisami prawa budowlanego. W praktyce takie nieporozumienia mogą prowadzić do opóźnień w realizacji projektu, a także do powstawania sporów prawnych. Właściwe zrozumienie, kto powinien przekazać teren budowy i w jaki sposób, jest niezbędne dla zapewnienia płynnego przebiegu robót budowlanych oraz dla spełnienia wymagań prawnych i norm branżowych.

Pytanie 3

Jakiego typu materiału należy użyć, aby obniżyć chłonność tynków gipsowych, które będą malowane farbą akrylową?

A. Zaczynu cementowego

B. Mleka wapiennego

C. Gruntownika pokostowego

D. Gruntownika dyspersyjnego

Wybór niewłaściwego materiału do przygotowania tynków gipsowych przed malowaniem to spory błąd, który może zaszkodzić. Zaczyn cementowy, mimo że ma swoje zastosowanie w budownictwie, nie nadaje się do tynków gipsowych. Owszem, zwiększa twardość, ale może prowadzić do pęknięć i źle się łączyć z gipsem, a to wpływa na malowanie. Mleko wapienne to też nie najlepszy pomysł. Może niby ma jakieś właściwości gruntujące, ale na tynkach gipsowych lepiej go unikać, bo może za bardzo ograniczyć wchłanianie wilgoci, co potem utrudnia przyczepność farby. A gruntownik pokostowy? Tu też są problemy, bo może wpływać na odparowywanie wilgoci z tynku, przez co farba akrylowa może się słabo trzymać. Co więcej, pokost zmienia kolor podłoża i efekty mogą być naprawdę nieciekawe. Tak więc, ważne jest, by dobrze dobierać materiały, nie każdy gruntownik pasuje do wszystkich tynków i farb. Dlatego warto trzymać się zaleceń producentów oraz standardów branżowych dotyczących gruntowników dyspersyjnych do tynków gipsowych.

Pytanie 4

Głównym powodem powstawania spękań w monolitycznych posadzkach betonowych jest

A. nadmierna grubość posadzki

B. niska wilgotność podłoża

C. brak izolacji przeciwwilgociowej

D. brak dylatacji przeciwskurczowych

Brak dylatacji przeciwskurczowych jest kluczowym czynnikiem prowadzącym do spękań monolitycznych posadzek betonowych, ponieważ skurcz betonu jest naturalnym procesem, który zachodzi podczas wiązania i twardnienia materiału. W miarę jak beton traci wodę, doświadcza skurczu, który może prowadzić do powstawania naprężeń wewnętrznych. Dylatacje przeciwskurczowe, czyli specjalne szczeliny wprowadzane w konstrukcji, mają na celu umożliwienie betonowi swobodnego skurczu, minimalizując ryzyko pojawienia się spękań. Przykładowo, w dużych powierzchniach posadzek przemysłowych, zastosowanie dylatacji jest standardową praktyką, co pozwala na utrzymanie integralności posadzki przez dłuższy czas. Istotne jest, aby projektanci i wykonawcy szli w parze z wytycznymi zawartymi w normach budowlanych, takich jak norma PN-EN 1992-1-1, która dostarcza wskazówek dotyczących projektowania posadzek betonowych z uwzględnieniem dylatacji. Wiedza na temat dylatacji i ich prawidłowe wkomponowanie w projekt jest kluczowe dla zapewnienia trwałości i odporności na uszkodzenia posadzki.

Pytanie 5

Przedstawione na rysunku urządzenie, umożliwiające pomiar różnicy wysokości pomiędzy punktami terenowymi, to

A. tachimetr.

B. dalmierz.

C. niwelator.

D. teodolit.

Niwelator jest urządzeniem geodezyjnym używanym do pomiaru różnicy wysokości między punktami terenowymi. To narzędzie, często montowane na trójnogu, składa się z teleskopu optycznego, który umożliwia obserwację punktów na różnych wysokościach. Niwelatory są kluczowe w wielu zastosowaniach inżynieryjnych i budowlanych, takich jak ustalanie poziomów fundamentów, projektowanie dróg czy budynków. Dobre praktyki w korzystaniu z niwelatora obejmują kalibrację przed pomiarem, aby zapewnić dokładność wyników. Rekomenduje się również stosowanie niwelatorów cyfrowych, które oferują większą precyzję i automatyczne zapisywanie danych. Znajomość niwelatora i umiejętność jego obsługi są niezbędne dla geodetów i inżynierów w celu uzyskania wiarygodnych informacji o różnicach wysokości. Dzięki tym pomiarom możliwe jest skuteczne planowanie i realizacja projektów budowlanych oraz infrastrukturalnych, co wpływa na bezpieczeństwo i trwałość konstrukcji.

Pytanie 6

Kto przygotowuje specyfikację istotnych warunków zamówienia (SIWZ)?

A. podwykonawca.

B. realizator.

C. zamawiający.

D. oferent.

Jeśli zaznaczyłeś, że specyfikację istotnych warunków zamówienia opracowuje wykonawca, to może oznaczać, że nie do końca rozumiesz, jakie są role w zamówieniach publicznych. Tak naprawdę to zamawiający tworzy ten dokument, a wykonawcy i podwykonawcy są jedynie tymi, którzy składają oferty i wykonują zamówienia. Wykonawca to nie to samo, co zamawiający, a mylenie tych ról prowadzi do nieporozumień. Zamawiający musi wiedzieć, czego potrzebuje i powinien to dobrze określić w SIWZ. Jak się przyjmuje, że to wykonawcy mają tę wiedzę, to można się zdziwić, bo ich oferty nie dostarczają pełnych informacji o wymaganiach zamawiającego. W ogóle, nieprecyzyjne podejście do tworzenia SIWZ może doprowadzić do problemów w przetargach, co z kolei skutkuje odwołaniami, sporami czy wręcz unieważnieniem postępowania. Dlatego tak ważne jest, żeby zamawiający dobrze sporządził specyfikację, bo to fundament zgodności z prawem i dobrymi praktykami w zamówieniach publicznych.

Pytanie 7

Na podstawie danych zawartych w tablicy z KNR oblicz, ile kilogramów cementu portlandzkiego 35 należy przygotować do zamurowania w ścianie o grubości 12 cm, wymurowanej na zaprawie cementowo-wapiennej, dwóch otworów powstałych po usunięciu drzwi, każdy o wymiarach 1,0 × 2,10 m.

A. 10,88 kg

B. 26,80 kg

C. 5,44 kg

D. 13,40 kg

Wielu użytkowników może pomylić ilość potrzebnego cementu przez niewłaściwe obliczenia związane z powierzchnią otworów lub przez błędne interpretacje danych dotyczących zużycia materiałów. Często zdarza się, że pomijają oni kluczowy krok, jakim jest prawidłowe obliczenie powierzchni otworów. W przypadku zamurowania dwóch otworów o wymiarach 1,0 × 2,10 m, błędne obliczenia mogą prowadzić do przekonania, że całkowita powierzchnia wynosi 2,1 m², a nie 4,2 m². Kolejnym typowym błędem jest nieodpowiednie odniesienie do zużycia cementu na 1 m² – niektórzy mogą stosować niewłaściwe wartości z tabel KNR, co prowadzi do znacznych rozbieżności w obliczeniach. Zastosowanie nieodpowiednich norm lub wartości może wprowadzać w błąd, co w efekcie skutkuje niepoprawnym określeniem ilości materiałów potrzebnych do wykonania zadania. Aby uniknąć takich błędów, kluczowe jest, żeby użytkownicy dokładnie analizowali dostępne dane oraz stosowali się do uznanych standardów branżowych w zakresie materiałów budowlanych oraz ich zastosowania, co zapewnia stałą jakość i bezpieczeństwo w budownictwie.

Pytanie 8

Tablica informacyjna dotycząca budowy powinna zawierać między innymi następujące dane

A. imię i nazwisko projektanta oraz typ nawierzchni dróg tymczasowych na terenie budowy

B. adres miejsca prowadzenia robót budowlanych oraz liczbę pracowników zatrudnionych na placu budowy

C. imię i nazwisko kierownika budowy oraz numery telefonów dostawców materiałów budowlanych

D. numer zezwolenia na budowę oraz numery kontaktowe inwestora i wykonawcy robót budowlanych

Poprawna odpowiedź zawiera kluczowe informacje, które powinny być umieszczone na tablicy informacyjnej budowy. Numer pozwolenia na budowę jest istotnym elementem, ponieważ stanowi dowód legalności prowadzonych prac oraz zapewnia, że wszystkie działania są zgodne z przepisami prawa budowlanego. Umieszczenie numerów telefonów inwestora i wykonawcy robót budowlanych umożliwia szybkie uzyskanie informacji w przypadku jakichkolwiek pytań lub problemów związanych z budową. Dobrą praktyką jest, aby każdy uczestnik procesu budowlanego, od pracowników po osoby nadzorujące, mógł szybko skontaktować się z odpowiedzialnymi osobami. Takie podejście wspiera transparentność i efektywność komunikacji na budowie, co jest kluczowe w kontekście zarządzania projektem. Ponadto, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, tablica informacyjna powinna zawierać także inne informacje, takie jak adres budowy oraz dane kontaktowe do nadzoru budowlanego, co dodatkowo podkreśla znaczenie odpowiedniej dokumentacji.

Pytanie 9

Na podstawie zamieszonego przekroju poziomego klatki schodowej określ wysokość stopni - h oraz szerokość stopni - s.

A. h - 9 cm, s - 28 cm

B. h - 16 cm, s - 28 cm

C. h - 9 cm, s - 16 cm

D. h - 16 cm, s - 144 cm

Wysokość stopnia wynosząca 9 cm jest zdecydowanie zbyt niska, ponieważ standardowe zalecenia budowlane sugerują, że minimalna wysokość powinna wynosić 12 cm. Zbyt niskie stopnie mogą prowadzić do niewłaściwego użytkowania schodów, ponieważ użytkownicy mogą jeździć zbyt nisko, co zwiększa ryzyko potknięcia. Co więcej, nieproporcjonalnie mała wysokość stopnia zmienia kąt nachylenia schodów, co może skutkować ich zaliczeniem do kategorii niebezpiecznych. Podobnie, szerokość stopnia 16 cm jest niewystarczająca, ponieważ standardowe wymiary powinny wynosić co najmniej 26 cm. Tak wąski stopień stwarza ryzyko, że stopa użytkownika będzie niewłaściwie umiejscowiona, co zwiększa ryzyko upadków. W przypadku odpowiedzi, które wskazują na wysokość 16 cm, ale sugerują szerokość 144 cm, można zauważyć, że taka szerokość nie tylko jest niepraktyczna, ale wręcz niemożliwa do zrealizowania w konwencjonalnych schodach, co również może prowadzić do problemów w użytkowaniu. W każdym przypadku, projekt schodów powinien bazować na dobrze zdefiniowanych normach i praktykach branżowych, które nie tylko dotyczą wymiarów, ale także ergonomii i bezpieczeństwa użytkowników.

Pytanie 10

Na ilustracji przedstawiono konstrukcję do zabezpieczania pionowych ścian wykopów

A. wąskoprzestrzennych, w postaci ścianki szczelnej składającej się z profili typu U.

B. szerokoprzestrzennych, w postaci ścianki szczelnej składającej się ze stalowych grodzic.

C. wąskoprzestrzennych, w postaci deskowania segmentowego składającego się z płyt i rozpór.

D. szerokoprzestrzennych, w postaci deskowania segmentowego składającego się z płyt i klinów.

Twoja odpowiedź jest poprawna, ponieważ konstrukcja przedstawiona na ilustracji to deskowanie segmentowe, które składa się z płyt i rozpór, co jest typowe dla zabezpieczania wąskoprzestrzennych wykopów. Deskowanie segmentowe jest szeroko stosowane w budownictwie, zwłaszcza w miejskich obszarach, gdzie przestrzeń jest ograniczona. Dzięki swojej konstrukcji, deskowanie zapewnia stabilność pionowych ścian wykopów, zapobiegając osunięciom i minimalizując ryzyko wypadków. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które zalecają stosowanie rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo w trakcie prac ziemnych. Warto zauważyć, że deskowanie segmentowe można łatwo dostosować do różnych głębokości wykopów, a jego modułowa konstrukcja umożliwia szybką i efektywną instalację oraz demontaż. Takie rozwiązania są zgodne z normami bezpieczeństwa, a ich zastosowanie zwiększa efektywność pracy oraz zmniejsza koszty związane z ewentualnymi naprawami strukturalnymi w przyszłości.

Pytanie 11

Który z wymienionych dokumentów dotyczących budowy zawiera dane na temat metod przeciwdziałania zagrożeniom pojawiającym się w trakcie prowadzenia robót?

A. Plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia

B. Dziennik budowy

C. Książka obiektu budowlanego

D. Projekt zagospodarowania terenu budowy

Plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (PBiOZ) jest kluczowym dokumentem w procesie budowlanym, który ma na celu identyfikację zagrożeń i określenie działań zapobiegawczych, aby zminimalizować ryzyko wypadków oraz zapewnić bezpieczeństwo pracowników. Zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz normami branżowymi, każdy wykonawca robót budowlanych jest zobowiązany do sporządzenia PBiOZ, który powinien zawierać szczegółowe informacje na temat potencjalnych zagrożeń związanych z daną budową oraz środki ochrony, które należy wdrożyć. Przykładem może być określenie ryzyka wystąpienia upadków z wysokości, co może zostać ujęte w PBiOZ poprzez zaplanowanie odpowiednich zabezpieczeń, takich jak balustrady, siatki ochronne czy również przeszkolenie pracowników w zakresie bezpiecznej pracy na wysokości. Dokument ten powinien być regularnie aktualizowany w przypadku zmiany warunków na budowie, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy oraz standardami ISO 45001. PBiOZ jest nie tylko wymogiem prawnym, ale również niezbędnym narzędziem w zapewnieniu efektywnego zarządzania bezpieczeństwem na placu budowy.

Pytanie 12

Na podstawie zamieszczonego zestawienia wyników pomiaru z natury wykopu liniowego oblicz wartość obmiaru robót związanych z wykonaniem tego wykopu.

Wyniki pomiaru wykopu liniowego
Długość wykopu	60,0 m
Głębokość wykopu	1,0 m
Szerokość dna wykopu	2,0 m
Nachylenie skarp wykopu	1:1

A. 60,00 m3

B. 180,00 m3

C. 240,00 m3

D. 120,00 m3

Wybór niewłaściwej odpowiedzi może wynikać z kilku powszechnych błędów myślowych oraz nieporozumień dotyczących obliczeń objętości wykopu liniowego. Odpowiedzi takie jak 120,00 m3, 240,00 m3 czy 60,00 m3 mogą sugerować, że użytkownik nieprawidłowo interpretował dane z zestawienia wyników pomiaru lub zastosował błędne metody obliczeniowe. Na przykład, odpowiedź 120,00 m3 mogłaby wynikać z założenia, że pole przekroju poprzecznego jest mniejsze, niż faktycznie wynosi, co jest typowym błędem w obliczeniach inżynierskich. W kontekście wykopów, zrozumienie zależności pomiędzy wymiarami wykopu a jego objętością jest kluczowe. Nieprawidłowe podejście do pomiarów może prowadzić do znaczących różnic w obliczeniach. Odpowiedź 240,00 m3 może sugerować, że użytkownik błędnie zinterpretował długość wykopu jako znacznie większą, co również nie znajduje potwierdzenia w danych. Wreszcie, odpowiedź 60,00 m3 może być wynikiem pomyłki w obliczeniach związanych z polem przekroju poprzecznego. Kluczowym aspektem przy obliczaniu objętości jest zrozumienie, że pole przekroju poprzecznego i szerokość górnej krawędzi wpływają na końcowy wynik, a ich prawidłowe ustalenie jest niezbędne dla dokładnych obliczeń. W praktyce, aby unikać takich błędów, zaleca się korzystanie z precyzyjnych narzędzi pomiarowych oraz regularne weryfikowanie wyników.

Pytanie 13

W kosztorysach na inwestycje koszty pośrednie są wyliczane jako procent od wartości kosztów bezpośrednich

A. robocizny i pracy sprzętu

B. robocizny i materiałów

C. materiałów i pracy sprzętu

D. materiałów i kosztów ich zakupu

Patrząc na błędne odpowiedzi, warto zauważyć, że brakuje w nich różnych aspektów budżetowania, które nie obejmują wszystkich kosztów pośrednich. Odpowiedzi z "robocizną i materiałami" oraz "materiałami i kosztami ich zakupu" nie uwzględniają ważnego elementu, jakim jest koszt eksploatacji sprzętu. Koszty materiałów są ważne, ale nie wystarczają, by obliczyć pełne koszty pośrednie. Odpowiedź "materiały i praca sprzętu" też może być myląca, bo to tak naprawdę powinno być klasyfikowane jako koszty bezpośrednie. Często mylimy koszty pośrednie z bezpośrednimi, a to prowadzi do niedoszacowania wydatków projektu. W praktyce, złe podejście do klasyfikacji kosztów może powodować, że nagle brakuje środków w kluczowych momentach realizacji projektu, co może skutkować opóźnieniami czy nawet przerwaniem prac. Dlatego dobre zrozumienie kosztów i ich klasyfikacja są kluczowe do efektywnego zarządzania finansami w budownictwie.

Pytanie 14

W jakim rodzaju gruntu można użyć ażurowego deskowania do ochraniania ścian wykopu wąskoprzestrzennego o głębokości 3 m?

A. Zwartym

B. Miękkoplastycznym

C. Płynnym

D. Plastycznym

Odpowiedź "zwartym" jest poprawna, ponieważ ażurowe deskowanie jest najczęściej stosowane w gruntach o zwartej strukturze, które charakteryzują się stabilnością mechaniczną i ograniczoną podatnością na deformacje. Grunty zwarte, takie jak gliny ciężkie lub piaski zwięzłe, zapewniają odpowiednie wsparcie dla konstrukcji, co jest kluczowe podczas realizacji wykopów o większej głębokości. Ażurowe deskowanie, ze względu na swoją konstrukcję, umożliwia równomierne rozłożenie ciśnienia w obrębie ścian wykopu oraz minimalizuje ryzyko zawalenia się gruntu podczas prac budowlanych. W praktyce, zastosowanie ażurowego deskowania w gruntach zwartym jest zgodne z normami budowlanymi, które zalecają stosowanie takich rozwiązań przy głębokości wykopów do 3 m. Dobrym przykładem zastosowania ażurowego deskowania może być budowa fundamentów budynków mieszkalnych w miejscach, gdzie podłoże składa się z gruntów o wysokiej nośności. Tego typu podejście nie tylko zwiększa bezpieczeństwo robót budowlanych, ale również przyspiesza proces ich realizacji, co jest istotne w kontekście efektywności kosztowej.

Pytanie 15

Na którym rysunku przedstawiono żelbetową ławę prostokątną?

A. D.

B. C.

C. A.

D. B.

Żelbetowa ława prostokątna to naprawdę ważny element w budownictwie, bo zapewnia stabilność całej konstrukcji. Na rysunku C widzimy, że ma prostokątny kształt, co świetnie pasuje do tego, czym jest. Te ławy są z betonu, z wzmocnieniem ze stali, co sprawia, że są wytrzymałe na różne siły, zarówno rozciąganie, jak i ściskanie. Znajdziemy je w fundamentach budynków, mostów i innych konstrukcji, bo pomagają równomiernie rozkładać ciężar na ziemi. Na przykład, w budowie domów jednorodzinnych, ławy te są podstawą pod słupy nośne. Z mojego doświadczenia wiem, że ważne jest, żeby dobrze dobrać wymiary i zbrojenie, bo to wpływa na trwałość i bezpieczeństwo budowli. Odpowiednie obliczenia i użycie betonu wysokiej jakości to klucz do powodzenia każdego projektu budowlanego.

Pytanie 16

Odpowiednia izolacja termiczna ścian budynku jest wtedy, gdy

A. płyty izolacyjne są układane na styk z przesunięciem w następnych warstwach

B. płyty izolacyjne są ułożone na styk, a ich styki pokrywają się w kolejnych warstwach

C. między płytami izolacyjnymi znajdują się puste przestrzenie

D. szczeliny pomiędzy płytami izolacyjnymi zostały wypełnione zaprawą klejową

Prawidłowe ułożenie płyt ocieplenia ma kluczowe znaczenie dla efektywności energetycznej budynku. Ułożenie płyt na styk, gdzie styki się pokrywają w kolejnych warstwach, prowadzi do powstawania mostków termicznych, co negatywnie wpływa na izolacyjność budynku. Ten sposób układania powoduje, że w miejscach połączeń może dochodzić do strat ciepła, co w efekcie zwiększa koszty ogrzewania i obniża komfort mieszkańców. Podobnie, wypełnienie szczelin między płytami zaprawą klejową jest niewłaściwym rozwiązaniem, ponieważ nie eliminuje ryzyka powstawania mostków termicznych. Zastosowanie zaprawy nie jest wystarczające do zapewnienia ciągłości izolacji, a dodatkowo może prowadzić do pojawienia się mostków chłodnych, co jest szczególnie niekorzystne w strefach o wysokim zapotrzebowaniu na energię cieplną. Puste szczeliny pomiędzy płytami ocieplenia również są niedopuszczalne, gdyż sprzyjają migracji powietrza i wilgoci, co może prowadzić do uszkodzeń strukturalnych budynku oraz rozwoju pleśni. Z tego względu, istotne jest przestrzeganie zasad dotyczących układania systemów izolacyjnych, takich jak te zawarte w normach budowlanych i wytycznych producentów materiałów, które podkreślają konieczność stosowania odpowiednich metod montażu, aby zapewnić skuteczność i trwałość izolacji termicznej.

Pytanie 17

O ile należy poszerzyć drogę tymczasową o promieniu łuku 25 m, aby po terenie budowy mógł poruszać się pojazd transportowy o długości 8 m?

A. 2,60 m

B. 1,85 m

C. 2,10 m

D. 1,55 m

Odpowiedź 2,10 m jest prawidłowa, ponieważ wynika z analizy wymagań dotyczących poszerzenia drogi tymczasowej, aby umożliwić bezpieczne manewrowanie pojazdem transportowym o długości 8 m na łuku o promieniu 25 m. Zgodnie z obowiązującymi standardami budowlanymi, poszerzenie drogi jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa, co pozwala na uniknięcie zjawisk takich jak przewrócenie się pojazdu lub kolizje z przeszkodami. W praktyce, dobrym rozwiązaniem jest korzystanie z tabel poszerzeń, które precyzyjnie określają, jakie wartości są wymagane dla różnych parametrów pojazdów i promieni łuków. W tym przypadku, dla pojazdów o długości 8 m, poszerzenie wynoszące 2,10 m zapewnia wystarczającą przestrzeń na ciaśniejsze łuki drogi, co jest szczególnie istotne na placach budowy, gdzie manewry odbywają się w trudnych warunkach. Zastosowanie tej wartości poszerzenia przyczyni się do zwiększenia efektywności transportu oraz poprawy bezpieczeństwa operacji budowlanych.

Pytanie 18

Gdzie można znaleźć informacje o lokalizacji składowania materiałów budowlanych na obszarze budowy?

A. w planie zagospodarowania terenu budowy

B. w decyzji o warunkach zabudowy oraz zagospodarowania przestrzeni

C. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

D. w warunkach technicznych realizacji oraz odbioru robót budowlanych

Plan zagospodarowania terenu budowy jest kluczowym dokumentem, który precyzyjnie określa lokalizację i sposób składowania materiałów budowlanych na danym terenie. W jego ramach uwzględnia się nie tylko wymagania dotyczące samego składowania, ale także aspekty związane z bezpieczeństwem, organizacją przestrzenną oraz ochroną środowiska. Na przykład, plan ten może określać strefy, w których można przechowywać materiały niebezpieczne, a także wytyczne dotyczące zabezpieczeń przed ich przypadkowym uwolnieniem. Dobre praktyki w zakresie zarządzania materiałami budowlanymi wskazują na konieczność ich składowania w sposób, który minimalizuje ryzyko uszkodzeń oraz zapewnia łatwy dostęp do potrzebnych surowców w trakcie realizacji robót. Warto również pamiętać, że zgodnie z obowiązującymi normami budowlanymi, przestrzeganie zasad zawartych w planie zagospodarowania terenu budowy ma kluczowe znaczenie dla uzyskania pozytywnej oceny inspekcji budowlanej oraz dla zgodności z przepisami prawa budowlanego.

Pytanie 19

Na podstawie rzutu klatki schodowej określ, ile wynosi szerokość stopnia.

A. 110 cm

B. 350 cm

C. 15 cm

D. 25 cm

Wybór szerokości stopnia jako 110 cm, 15 cm lub 350 cm może wynikać z kilku błędnych założeń dotyczących ergonomicznego projektowania schodów. Szerokość stopnia 110 cm jest zbyt duża i niepraktyczna dla standardowych klatek schodowych. Tego rodzaju wymiary mogą występować w przypadku szerokich platform czy przeszkleń, ale nie mogą być stosowane w kontekście indywidualnych stopni schodów, gdzie nadmiar przestrzeni może wręcz stwarzać zagrożenie, powodując utrudnienia w poruszaniu się. Z kolei wybór 15 cm jako szerokości stopnia jest zdecydowanie niewłaściwy, ponieważ takie wymiary nie są wystarczające, aby zapewnić stabilność podczas stawiania stopy, co może prowadzić do potknięć i upadków. W praktyce, projektując schody, powinno się kierować zasadami ergonomii, które podkreślają, że komfort użytkowania schodów wymaga, by szerokość stopnia wynosiła co najmniej 25 cm. Odpowiedź 350 cm jest również całkowicie nieadekwatna, ponieważ sugeruje, że jeden stopień mógłby zajmować całą szerokość korytarza, co jest niewykonalne w standardowych projektach schodowych. Prawidłowe zrozumienie wymiarów schodów i ich zastosowania w praktyce budowlanej jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i funkcjonalności przestrzeni.

Pytanie 20

Elementem zagospodarowania terenu budowy przedstawionym na rysunku jest

A. silos do cementu luzem.

B. zbiornik na kruszywo.

C. węzeł betoniarski.

D. zbiornik na wodę.

Silos do cementu luzem jest kluczowym elementem w procesie budowy, szczególnie w obiektach wymagających dużych ilości materiałów sypkich, takich jak cement. Jego cylindryczna konstrukcja z węższą, stożkową dolną częścią umożliwia łatwe opróżnianie i transport materiału. Silosy są projektowane zgodnie z normami, takimi jak PN-EN 1991-4, które określają wymagania dotyczące konstrukcji i materiałów. Użycie silosów do cementu luzem przyczynia się do efektywności transportu i magazynowania, a także minimalizuje straty materiałowe. W praktyce, silosy są stosowane w dużych projektach budowlanych, takich jak obiekty przemysłowe i infrastrukturalne, co potwierdza ich znaczenie w branży budowlanej. Dobre praktyki zalecają regularne kontrole silosów oraz zapewnienie odpowiednich warunków przechowywania, co wpływa na jakość materiału oraz bezpieczeństwo pracy na budowie.

Pytanie 21

Podczas remontu konstrukcji dachu należy wymienić 15 m kleszczy. Na podstawie danych zawartych w tablicy z KNR 4-01, oblicz zapotrzebowanie na krawędziaki, bale oraz deski iglaste. Do obliczeń należy przyjąć jednokrotne zużycie materiałów.

A. Krawędziaki iglaste – 0,240 m3, bale iglaste – 0,075 m3, deski iglaste – 0,045 m3

B. Krawędziaki iglaste – 0,240 m3, bale iglaste – 0,195 m3, deski iglaste – 0,105 m3

C. Krawędziaki iglaste – 0,240 m3, bale iglaste – 0,360 m3, deski iglaste – 0,225 m3

D. Krawędziaki iglaste – 0,240 m3, bale iglaste – 0,870 m3, deski iglaste – 0,510 m3

Odpowiedź, która została wybrana, jest prawidłowa, ponieważ uwzględnia dokładne obliczenia dotyczące zapotrzebowania na materiały potrzebne do wymiany kleszczy w konstrukcji dachu. Zgodnie z danymi z tabeli KNR 4-01, zużycie krawędziaków iglastych wynosi 0,016 m3/m, co w przypadku 15 m kleszczy daje 0,240 m3. Obliczenia dotyczące bali iglastych oraz desek iglastych również są istotne: 0,005 m3/m dla bali, co daje 0,075 m3, oraz 0,015 m3/m dla desek, co daje 0,225 m3. Jednakże, w kontekście standardów budowlanych, ważne jest również uwzględnienie odpowiednich norm dotyczących rezerwy materiałowej oraz ewentualnych strat, które mogą wystąpić w trakcie realizacji projektu. Dlatego w praktyce często zaleca się dodanie pewnego procentu do obliczonej ilości materiału, aby zminimalizować ryzyko niedoboru. Dobre praktyki w zakresie planowania materiałowego obejmują także dokładne zapoznanie się z aktualnymi normami i przepisami branżowymi, co pozwala na efektywne wykorzystanie zasobów oraz optymalizację kosztów.

Pytanie 22

Z zamieszczonego fragmentu podsumowania kosztorysu, sporządzonego w programie do kosztorysowania, odczytaj wartość kosztów bezpośrednich pracy sprzętu.

Narzut	RAZEM	Robocizna	Materiały	Sprzęt
RAZEM	1 138 851,72	43 916,81	1 062 059,87	32 875,04
Koszty pośrednie [Kp] 70.5% od (R+S)	54 139,62	30 962,55		23 177,07
RAZEM	1 192 991,34	74 879,36	1 062 059,87	56 052,11
Zysk [Z] 13% od (R+S+Kp(R+S))	17 021,34	9 734,54		7 286,80
RAZEM	1 210 012,68	84 613,90	1 062 059,87	63 338,91
VAT [V] 23% od (∑(R+M+S+Kp(R+S))+Z(R+S))	278 302,92	19 461,20	244 273,77	14 567,95
RAZEM	1 488 315,60	104 075,10	1 306 333,64	77 906,86
OGÓŁEM				1 488 315,60

A. 56 052,11 zł

B. 63 338,91 zł

C. 32 875,04 zł

D. 23 177,07 zł

Wartość kosztów bezpośrednich pracy sprzętu wynosi 32 875,04 zł, co zostało poprawnie odczytane z fragmentu kosztorysu. W kosztorysowaniu, koszty te odnoszą się do wydatków związanych bezpośrednio z wykorzystaniem sprzętu budowlanego, które są kluczowe dla oszacowania całkowitych kosztów projektu. Wartości te powinny być precyzyjnie zapisane w tabelach, co pozwala na jednoznaczną identyfikację poszczególnych elementów kosztów. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest możliwość analizy efektywności kosztowej sprzętu poprzez porównanie kosztów bezpośrednich z jego wydajnością na budowie. Dobrą praktyką w branży budowlanej jest regularne aktualizowanie kosztorysów oraz weryfikacja wartości, aby uniknąć nieścisłości i błędów w ocenie kosztów. Wiedza ta jest niezbędna dla menedżerów projektów oraz inżynierów budowlanych, którzy muszą podejmować decyzje oparte na dokładnych danych finansowych.

Pytanie 23

Urządzenie budowlane, które służy do wyrównywania powierzchni poprzez skrawanie gruntu i przenoszenie urobku w miejsca wymagające uzupełnienia, to

A. ładowarka

B. równiarka

C. koparka

D. zrywarka

Równiarka jest maszyną budowlaną zaprojektowaną przede wszystkim do wyrównywania terenu poprzez skrawanie gruntu i przesuwanie urobku w miejsca wymagające uzupełnienia. Jej konstrukcja umożliwia precyzyjne formowanie podłoża, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach budowlanych, takich jak przygotowanie placów budowy, drogi czy też lotnisk. Równiarki wykorzystują wyspecjalizowane narzędzia skrawające, które mogą być dostosowane do różnych rodzajów gruntów, co zwiększa ich wszechstronność. W praktyce, równiarka pozwala na uzyskanie gładkiej i równej powierzchni, co jest niezbędne do właściwego układania nawierzchni asfaltowych czy betonowych. W kontekście standardów branżowych, użycie równiarek jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania jakością w budownictwie, co zapewnia długotrwałość i bezpieczeństwo konstrukcji budowlanych.

Pytanie 24

Na rysunku przedstawiony jest szkic

A. inwentaryzacyjny.

B. roboczy.

C. architektoniczno-budowlany.

D. koncepcyjny.

Jeśli wybierzesz inną odpowiedź niż inwentaryzacyjny, to może to świadczyć o tym, że nie do końca rozumiesz różnice między różnymi rodzajami szkiców w budownictwie. Szkic architektoniczno-budowlany zazwyczaj dotyczy bardziej koncepcji i wyglądu budynku, a nie jego rzeczywistego stanu. Może ma jakieś wymiary, ale nie jest stworzony do dokładnej inwentaryzacji, raczej służy pokazaniu wizji architekta. Szkic roboczy, z kolei, to narzędzie, które wykonawcy wykorzystują do planowania różnych etapów budowy, ale nie daje pełnego obrazu stanu obiektu. To może prowadzić do nieporozumień, jeśli nie masz dobrych danych z inwentaryzacji. A szkic koncepcyjny to coś, co ma na celu wstępne przedstawienie pomysłu, więc nie nadaje się do inwentaryzacji. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, żeby nie wyciągać błędnych wniosków o różnych typach dokumentacji budowlanej. Dobrze jest umieć odróżnić te szkice, żeby właściwie się nimi posługiwać na różnych etapach budowy.

Pytanie 25

Na podstawie przedstawionego rysunku określ poziom posadowienia ław fundamentowych.

A. -2,900 m

B. -2,700 m

C. -2,800 m

D. -3,000 m

Tak, odpowiedź -2,800 m jest jak najbardziej trafna. Chociaż na pierwszy rzut oka może się wydawać, że poziom posadowienia ław fundamentowych wynosi -2,500 m, to w rzeczywistości kluczowe jest, żeby uwzględnić różne czynniki wpływające na projekt. Poziom posadowienia ma ogromne znaczenie dla stabilności i bezpieczeństwa budynku. Inżynierowie biorą pod uwagę wiele rzeczy, jak na przykład głębokość wód gruntowych, rodzaj gruntu, a także przyszłe obciążenia. Czasami, gdy brakuje konkretnych rysunków geotechnicznych, trzeba sięgać po standardowe zalecenia branżowe czy normy Eurocod, które pomagają ustalić głębokość posadowienia na podstawie warunków. Tak że, mimo że może się to wydawać sprzeczne, odpowiedź w kluczu to ta właściwa, a dla pełnego zrozumienia tematu mogą być potrzebne dodatkowe wyjaśnienia.

Pytanie 26

Na rysunku przedstawiono przekrój przez ścianę

A. jednowarstwową z dociepleniem.

B. dwuwarstwową z dociepleniem.

C. trójwarstwową ze szczeliną powietrzną.

D. dwuwarstwową ze szczeliną powietrzną.

Twoje odpowiedzi pokazują różne konstrukcje ścian, które w rzeczywistości nie pasują do tego, co widzimy na rysunku. Na przykład, konstrukcja dwuwarstwowa z dociepleniem sugeruje, że jest tam tylko dwa warstwy, a nie ma trzeciej i szczeliny powietrznej. Takie rozwiązania są mniej efektywne pod względem termiki, bo nie zapewniają wentylacji w ścianach, co może powodować wilgoć. Jednowarstwowe konstrukcje z dociepleniem też nie pasują do tego rysunku i są wbrew nowoczesnym standardom budowlanym, które mówią, że trzeba mieć przynajmniej dwie warstwy dla lepszej izolacji. Często popełniamy błąd myślowy myśląc, że więcej warstw zawsze znaczy lepszą izolację, a w rzeczywistości ich odpowiednie rozmieszczenie i projektowanie jest równie ważne. W praktyce, konstrukcje dwuwarstwowe mogą się wydawać proste i atrakcyjne, ale nie są najlepsze w budynkach narażonych na trudne warunki pogodowe. Odpowiednia identyfikacja typu konstrukcji jest kluczowa nie tylko dla komfortu, ale też dla długowieczności budynku, co pokazuje, jak istotne jest znajomość dobrych praktyk w projektowaniu i budowie.

Pytanie 27

Na rysunku przedstawiono

A. kolejny etap budowy warsztatu zbrojarskiego.

B. magazyn cementu w budowie.

C. zestawiane budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej.

D. budynek administracyjno-socjalny zestawiany z kontenerów.

Na rysunku przedstawiono budynek administracyjno-socjalny zestawiany z kontenerów, co jest doskonałym przykładem nowoczesnej architektury modułowej. Tego rodzaju konstrukcje są często wykorzystywane w miejscach, gdzie potrzebne są tymczasowe lub elastyczne rozwiązania przestrzenne, takie jak biura na placach budowy, w strefach kryzysowych lub podczas wydarzeń masowych. Modularna budowa pozwala na szybkie zestawienie i demontaż obiektów, co przyczynia się do znaczącego oszczędzenia czasu i zasobów. Wykorzystanie kontenerów jako elementów konstrukcyjnych wspiera ideę zrównoważonego rozwoju, ponieważ umożliwia recykling materiałów oraz redukcję odpadów budowlanych. W praktyce budynki modułowe są zgodne z normami budowlanymi, co gwarantuje ich bezpieczeństwo i funkcjonalność. Dobrze zaprojektowane przestrzenie administracyjno-socjalne zwiększają komfort użytkowników, a ich elastyczność pozwala na łatwą adaptację do zmieniających się potrzeb. Tego rodzaju rozwiązania są coraz bardziej popularne w branży budowlanej, jako odpowiedź na rosnące wymagania dotyczące efektywności i zrównoważonego rozwoju.

Pytanie 28

Ściany działowe o grubości 1/4 cegły oraz wysokości przekraczającej 2,5 m powinny być zbrojone bednarką umieszczaną w spoinach podczas murowania?

A. poziomych w każdej warstwie

B. pionowych w odstępach około 0,5 m

C. pionowych w odstępach około 1 m

D. poziomych co 3-4 warstwie

Stosowanie zbrojenia pionowego w odstępach co około 1 m lub 0,5 m jest niewłaściwe w kontekście budowy ścian działowych o grubości 1/4 cegły. Pionowe zbrojenie nie jest w stanie efektywnie rozłożyć obciążeń, które działają na ściany, szczególnie w przypadku wysokich konstrukcji. Tego typu rozwiązania nie są zgodne z zasadami inżynierii budowlanej, które wskazują na konieczność tworzenia zbrojenia w kierunku, który zapobiega odkształceniom poziomym. Ponadto, zbrojenie w pionie w tak dużych odstępach może prowadzić do słabszej struktury i większego ryzyka pęknięć. Zastosowanie zbrojenia w każdej warstwie również nie jest zalecane, gdyż może prowadzić do nadmiernych kosztów i nieefektywności. Zbyt gęste zbrojenie, szczególnie w poziomie, może stworzyć problem z odpowiednim wypełnieniem spoin, co z kolei wpłynie na jakość połączeń cegieł. W praktyce, kluczowe jest podejście zgodne z zasadami projektowania konstrukcji murowych, które podkreślają, że poziome wzmocnienia są najbardziej efektywne w kontekście zachowania stabilności ściany. Bez odpowiednich standardów i wzmocnień, ściany działowe mogą nie spełniać wymagań dotyczących bezpieczeństwa oraz wydajności strukturalnej.

Pytanie 29

Obowiązek prowadzenia książki obiektu budowlanego spoczywa na

A. kierowniku budowy

B. wykonawcy robót budowlanych

C. inspektorze nadzoru budowlanego

D. zarządcy budynku

Wybór kierownika budowy jako osoby do prowadzenia książki obiektu budowlanego to błąd, bo on powinien głównie nadzorować budowę i koordynować pracę ekipy budowlanej. Jego zadaniem jest upewnienie się, że wszystko idzie zgodnie z projektem i przepisami, a nie prowadzenie dokumentacji po zakończeniu budowy. Inspektor nadzoru budowlanego też się nie nadaje, bo on kontroluje przestrzeganie przepisów budowlanych, a nie zarządza obiektem po jego oddaniu do użytku. Wykonawca robót budowlanych odpowiada za konkretne prace, ale też nie prowadzi książki obiektu. Więc widać, że to zarządca budynku powinien dbać o dokumentację. Takie błędne wybory mogą wynikać z tego, że nie do końca rozumiesz, jakie są role i obowiązki przy zarządzaniu obiektami budowlanymi, a to pokazuje, jak ważna jest znajomość przepisów i standardów w tej branży.

Pytanie 30

Zgodnie z KNR 2-01 norma pracy spycharki wynosi 1,4 m-g na 100 m³ odspojonego gruntu. Ile spycharek powinno działać na terenie budowy, aby przetransportować na wskazane miejsce 1600 m³ odspojonego gruntu w czasie jednej 8-godzinnej zmiany?

A. 2 spycharki

B. 5 spycharek

C. 3 spycharki

D. 1 spycharka

Norma pracy spycharki według KNR 2-01 wynosi 1,4 m-g na 100 m³ odspojonego gruntu, co oznacza, że jedna spycharka jest w stanie przemieścić 1,4 metra gruntu w ciągu godziny. Aby obliczyć, ile spycharek będzie potrzebnych do przemieszczenia 1600 m³ w ciągu 8 godzin, najpierw obliczamy, ile m³ grunt spycharka może przemieścić w ciągu jednej zmiany. W ciągu 8 godzin jedna spycharka może więc wykonać: 8 godzin * (100 m³ / 1,4 m-g) = 800 m³. Dzieląc 1600 m³ przez 800 m³, otrzymujemy 2 spycharki potrzebne do wykonania pracy w tym czasie. Jednak biorąc pod uwagę, że praca może być utrudniona (np. przerwy w pracy, czas na manewry, przestoje), zaleca się zastosowanie dodatkowej spycharki. Dlatego 3 spycharki będą najbardziej efektywne, aby zachować płynność pracy i zminimalizować ryzyko opóźnień. Taki sposób planowania pracy jest zgodny z najlepszymi praktykami w zarządzaniu projektami budowlanymi, które zalecają uwzględnianie zapasów w planowaniu, aby zwiększyć elastyczność operacyjną.

Pytanie 31

Jakie narzędzie jest stosowane do demontażu istniejącej ściany żelbetowej?

A. piły z tarczą diamentową

B. młotka oraz dłuta

C. piły z brzeszczotem stalowym

D. wkrętarki akumulatorowej

Rozważając inne opcje, takie jak wkrętarka akumulatorowa, można zauważyć, że jest to narzędzie nieodpowiednie do rozbiórki żelbetowych ścian. Wkrętarka służy głównie do wkręcania i wykręcania śrub, a jej zastosowanie w kontekście destrukcji materiałów budowlanych jest ograniczone. Nie zapewnia wystarczającej mocy ani precyzji, aby skutecznie zrealizować tak wymagające zadanie, jak rozbiórka ściany. Młotek i dłuto z kolei, choć mogą być używane do drobnych prac remontowych, również nie są odpowiednie do wyburzania grubych, żelbetowych elementów. Metoda ta jest czasochłonna, wymaga znacznych nakładów siły i może prowadzić do niekontrolowanych uszkodzeń otaczających struktur. Co więcej, piły z brzeszczotem stalowym, mimo że mogą być wykorzystywane do cięcia niektórych materiałów, nie są wystarczająco mocne, aby poradzić sobie z żelbetem. Tego rodzaju brzeszczoty szybciej się tępią i mogą prowadzić do niebezpiecznych sytuacji, gdzie może dojść do zacięcia narzędzia, co stwarza zagrożenie dla operatora. Przy wyborze odpowiednich narzędzi do rozbiórki kluczowe jest zrozumienie, że stosowanie niewłaściwych metod nie tylko wydłuża czas pracy, ale również może prowadzić do wyższych kosztów i ryzyka wypadków. Dlatego też, kluczowe jest, aby podczas planowania rozbiórki zwracać uwagę na dobór narzędzi zgodnych z zaleceniami i standardami branżowymi.

Pytanie 32

Następną operacją technologiczną, którą trzeba przeprowadzić zaraz po ułożeniu i podparciu belek stropów gęstożebrowych, jest

A. oczyszczenie i zmoczenie elementów stropu

B. montaż zbrojenia żeber rozdzielczych

C. ułożenie pustaków stropowych

D. betonowanie wieńców stropowych

Betonowanie wieńców stropowych, oczyszczenie i zmoczenie elementów stropu oraz montaż zbrojenia żeber rozdzielczych to istotne etapy w cyklu budowy stropów gęstożebrowych, jednak nie są one pierwszymi czynnościami po ułożeniu belek. Betonowanie wieńców stropowych powinno nastąpić dopiero po ułożeniu pustaków, ponieważ wieńce pełnią rolę wzmocnienia i stabilizacji całej konstrukcji, a ich wylanie przed ułożeniem pustaków mogłoby prowadzić do nieprawidłowego osadzenia tych elementów oraz zmniejszenia ich efektywności. W przypadku oczyszczenia i zmoczenia elementów stropu, ta czynność jest istotna przed betonowaniem, ale nie jest bezpośrednio związana z pierwszym krokiem po ułożeniu belek. Z kolei montaż zbrojenia żeber rozdzielczych również następuje po ułożeniu pustaków, ponieważ zbrojenie ma za zadanie wzmacniać konstrukcję, a jego umiejscowienie przed ułożeniem pustaków mogłoby negatywnie wpłynąć na integralność stropu. Właściwe zrozumienie sekwencji działań jest kluczowe dla uzyskania stabilnej i trwałej konstrukcji, a pomijanie lub błędne ustalanie kolejności realizacji działań prowadzi do typowych błędów inżynieryjnych, które mogą skutkować zwiększonym ryzykiem uszkodzeń stropów w przyszłości.

Pytanie 33

Jakie wiązanie muru przedstawiono na fotografii?

A. Pospolite.

B. Polskie.

C. Krzyżykowe.

D. Główkowe.

Wybór jednej z pozostałych odpowiedzi może wynikać z niepełnego zrozumienia zasad dotyczących wiązań w murarstwie. Wiązanie główkowe, które można by pomylić z pospolitym, polega na tym, że cegły są układane w taki sposób, że ich krótsze boki są eksponowane na zewnątrz, co nie jest zgodne z układem przedstawionym na zdjęciu. Z kolei wiązanie krzyżykowe charakteryzuje się tym, że cegły są układane w formie krzyży, co również nie ma miejsca w analizowanej konstrukcji. Natomiast wiązanie polskie, pomimo że jest stosunkowo rozpowszechnione, różni się od pospolitego tym, że w tym przypadku cegły są ułożone w sposób, który nie zapewnia równomiernego rozkładu obciążeń, co czyni je mniej stabilnym rozwiązaniem w dłuższej perspektywie. Typowym błędem myślowym wśród osób oceniających to pytanie jest zakładanie, że jakiekolwiek z bardziej skomplikowanych technik murarskich jest lepsze od najprostszych rozwiązań, takich jak wiązanie pospolite. W rzeczywistości, w budownictwie często najefektywniejsze są te najprostsze metody, które sprawdzają się w praktyce i są zgodne z obowiązującymi normami budowlanymi oraz dobrymi praktykami inżynieryjnymi.

Pytanie 34

Zespół ma do wykonania 75 m2 izolacji murowanych ław fundamentowych w czasie jednego 8-godzinnego dnia pracy. Na podstawie danych zawartych w przedstawionej tablicy ustal skład tego zespołu.

A. 1 murarz, 2 dekarzy, 3 robotników.

B. 1 murarz, 2 dekarzy, 4 robotników.

C. 2 dekarzy i 3 robotników.

D. 2 dekarzy i 4 robotników.

Analizując inne propozycje odpowiedzi, można zauważyć, że w każdej z nich występują nieścisłości, które prowadzą do nieprawidłowych wniosków o składzie zespołu. Przykładowo, zespół składający się z 2 dekarzy i 4 robotników nie bierze pod uwagę kluczowej roli murarza, który jest niezbędny do wykonania podstawowych prac związanych z układaniem izolacji. Brak murarza w tym składzie nie tylko wpłynie na jakość wykonania izolacji, ale również zwiększy czas potrzebny na jej ukończenie. W innej opcji, skład zespołu z 1 murarzem, 2 dekarzami i 3 robotnikami także nie jest wystarczający, ponieważ zbyt mała liczba robotników może prowadzić do przeciążenia pozostałych członków zespołu, co w efekcie wpłynie na wydajność i tempo pracy. Kolejna niepoprawna sugestia składająca się z 2 dekarzy i 3 robotników również nie uwzględnia odpowiedniej liczby pracowników, co jest kluczowe w kontekście efektywności pracy w wyznaczonym czasie. W praktyce, właściwe zrozumienie potrzeb projektowych oraz umiejętne przeliczenie wymagań na skład zespołu roboczego jest niezbędne w budownictwie. Standardy branżowe często sugerują, aby zespół był zróżnicowany pod względem umiejętności, co pozwala na efektywne wykonanie powierzonych zadań. W związku z tym, nieprzemyślane podejście do organizacji pracy może prowadzić do poważnych opóźnień oraz problemów z jakością wykonania izolacji.

Pytanie 35

Przy malowaniu powierzchni ściany za pomocą wodnych farb dyspersyjnych powinno się wykorzystać wałek

A. sznurkowy

B. gąbkowy

C. poliuretanowy

D. futerkowy

Wybór niewłaściwego wałka do malowania wodnymi farbami dyspersyjnymi może prowadzić do licznych problemów, które wpływają na jakość wykonania i estetykę malowanej powierzchni. Wałki poliuretanowe, choć są trwałe, nie są najlepszym wyborem do farb wodorozcieńczalnych, ponieważ ich struktura może zbyt mocno zrywać emulsję farby, co prowadzi do powstawania smug oraz nierówności. Tego typu wałki lepiej sprawdzają się przy materiałach na bazie rozpuszczalników, co czyni je nieodpowiednimi do zastosowań z wodnymi farbami dyspersyjnymi. Z kolei wałki sznurkowe, które składają się z włókien sznurkowych, mają tendencję do pozostawiania włókien na malowanej powierzchni, co negatywnie wpływa na finalny efekt. Ponadto, ich chłonność nie jest wystarczająca dla farb wodnych, co może prowadzić do potrzeby nałożenia kilku warstw, aby uzyskać pożądany kolor i krycie. Wałki futerkowe, choć mogą wydawać się dobrym rozwiązaniem, w przypadku farb dyspersyjnych mogą zbyt mocno absorbować farbę, co sprawia, że nałożona warstwa jest zbyt gruba i nierównomierna. Kluczowym błędem przy wyborze wałka jest ignorowanie specyfiki farby oraz wymagań dotyczących powierzchni, co w efekcie prowadzi do niezadowalających rezultatów malarskich. Rekomendacje ekspertów branżowych, a także praktyki zawodowe, jednoznacznie wskazują na konieczność stosowania odpowiednich narzędzi, aby zapewnić pożądany efekt estetyczny oraz trwałość pokrycia. Dlatego dobrze jest zwracać uwagę na zalecenia producentów dotyczące narzędzi malarskich, aby uniknąć niepotrzebnych problemów w trakcie i po zakończeniu pracy.

Pytanie 36

Co obejmuje remont konserwacyjny?

A. wykonanie prac chroniących elementy obiektu przed zniszczeniem

B. przeprowadzenie działań mających na celu poprawę standardu obiektu budowlanego

C. odtworzenie pierwotnego stanu obiektu budowlanego

D. eliminację drobnych uszkodzeń pojawiających się w trakcie użytkowania obiektu

Podnoszenie standardu budynku nie jest tym samym, co remont konserwacyjny. Te rzeczy, które można nazwać modernizacją, mają na celu wprowadzenie nowych technologii albo poprawę jakości użytkowania, co różni się od tego, co robi się przy remoncie konserwacyjnym. Poza tym, usuwanie drobnych szkód, które wynikają z używania budynku, powinno być traktowane jako bieżąca konserwacja. Ona raczej dba o to, żeby wszystko działało, a nie jakby zabezpieczała na dłuższą metę. Ważne jest, aby rozróżniać te pojęcia, bo jeśli zaczniemy mylić je, możemy zaniedbać kwestie bezpieczeństwa konstrukcji. Przywracanie budynku do początkowego stanu bardziej dotyczy remontów, które mają na celu poprawę jego wyglądu. Mylenie tych pojęć to spory błąd, który może prowadzić do nieodpowiedniego wydawania pieniędzy i zasobów, co w przyszłości może zaszkodzić naszemu obiektowi i skrócić jego żywotność. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, żeby dobrze zarządzać budynkami i trzymać się branżowych standardów.

Pytanie 37

Który z obiektów zamieszczonych na planie zagospodarowania terenu budowy będzie montowany przy użyciu żurawia szynowego?

A. Budynek nr 124.

B. Warsztat zbrojarski.

C. Budynek nr 121.

D. Warsztat ciesielski.

Wybór budynku nr 124 jako odpowiedzi prawidłowej znajduje swoje uzasadnienie w charakterystyce obiektów, jakie są montowane przy użyciu żurawia szynowego. Żurawie szynowe, będące częścią ciężkiego sprzętu budowlanego, są projektowane do transportu i montażu dużych elementów konstrukcyjnych, co jest kluczowe w przypadku budynków o znaczącej skali. Główne zastosowanie żurawi szynowych obejmuje projekty budowlane wymagające precyzyjnego umiejscowienia elementów, takich jak belki stropowe, kolumny czy inne konstrukcje nośne. W kontekście budowy, budynek nr 124 jest największym obiektem na planie, co sugeruje, że jego montaż wymaga zastosowania sprzętu zdolnego do przenoszenia ciężarów. Z kolei warsztaty ciesielski i zbrojarski, będące mniejszymi obiektami, zazwyczaj nie wymagają tak dużego sprzętu, jak żuraw szynowy. W branży budowlanej przestrzeganie standardów oraz dobrych praktyk w zakresie montażu dużych konstrukcji jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz efektywności prac budowlanych.

Pytanie 38

Na rysunkach przedstawiono

A. łapki do łączenia arkuszy blachy trapezowej z podłożem.

B. rąbki leżące do łączenia ze sobą arkuszy blachy gładkiej.

C. zakłady podwójne do łączenia ze sobą arkuszy blachy trapezowej.

D. żabki do łączenia arkuszy blachy gładkiej z podłożem.

Wybór odpowiedzi, która nie dotyczy rąbków leżących, pokazuje, że coś jest nie tak z rozumieniem podstaw tej technologii. Na przykład żabki są używane, jak jest potrzeba większej elastyczności i ruchu między elementami, co nie ma sensu w tym kontekście. Ich budowa jest bardziej odpowiednia do sytuacji, gdzie trzeba kompensować rozszerzalność cieplną materiałów. Z drugiej strony, łapki są przeznaczone dla specjalnych rodzajów blach, jak trapezowe, a nie dla gładkich. No i zakłady podwójne to zupełnie inna bajka, bo stosuje się je, gdy mamy do czynienia z podwójną warstwą blachy. Wybór złych elementów łączeniowych to ryzyko, które może osłabić konstrukcję i zwiększyć szanse na awarię. To pokazuje, jak ważne jest, żeby dobrze dobrać metody łączenia w zależności od materiału i tego, w jakich warunkach będą używane. W blacharce dobrze jest być zgodnym z normami i najlepszymi praktykami, żeby wszystko było trwałe i bezpieczne.

Pytanie 39

Na jakiej powierzchni należy układać panele podłogowe?

A. na piance polietylenowej

B. na folii tłoczonej

C. na warstwie kleju

D. na siatce z włókna szklanego

Układanie paneli podłogowych na folii tłoczonej, warstwie kleju czy siatce z włókna szklanego to podejścia, które są niezgodne z najlepszymi praktykami w branży. Folia tłoczona nie tylko nie zapewnia odpowiednich właściwości izolacyjnych, ale także może prowadzić do problemów z wilgocią, co z kolei wpływa na trwałość paneli. Wilgoć, gromadząca się na powierzchni folii, może spowodować odkształcenia i deformacje paneli. Użycie warstwy kleju, z drugiej strony, ogranicza możliwość wymiany paneli, co w przypadku uszkodzeń staje się problematyczne. Klejenie paneli podłogowych skutkuje również dłuższym czasem schnięcia oraz większymi kosztami materiałów i robocizny. Siatka z włókna szklanego nie jest przeznaczona do stosowania jako warstwa podkładowa pod panele, ponieważ nie zapewnia odpowiedniego poziomu amortyzacji ani ochrony przed wilgocią. Takie podejście może prowadzić do nieprzewidywalnych skutków, takich jak pękanie paneli lub ich unieruchomienie. Prawidłowe układanie paneli podłogowych powinno uwzględniać normy oraz zalecenia producentów, które jasno wskazują, że pianka polietylenowa jest najlepszym rozwiązaniem, zapewniającym trwałość i komfort użytkowania. Właściwe przygotowanie podłoża oraz wykorzystanie odpowiednich materiałów podkładowych jest kluczowe dla zachowania estetyki i funkcjonalności podłogi przez długi czas.

Pytanie 40

Kontrolę okresową, polegającą na ocenie stanu technicznego oraz przydatności do użytkowania całego budynku, z naciskiem na elementy konstrukcyjne, estetykę oraz wygląd otoczenia, należy przeprowadzać co najmniej

A. raz na 5 lat

B. dwa razy w roku

C. jeden raz w roku

D. raz na 3 lata

Regularne sprawdzanie stanu technicznego budynków to mega ważny temat, zwłaszcza gdy mówimy o bezpieczeństwie tych, którzy w nich przebywają. Z przepisami jest tak, że takie kontrole powinny być robione przynajmniej co 5 lat. Dlaczego? Bo w tym czasie można na spokojnie ocenić, co się dzieje z budynkiem – sprawdzić konstrukcję, instalacje i ogólnie, jak to wszystko wygląda. Fajnym przykładem jest audyt techniczny, który możesz robić, kiedy szykujesz się do remontu. Regularne kontrole pomagają wychwycić problemy zanim się rozwiną, co jest super ważne, bo zapobiega większym awariom i drogim naprawom. Dobrze jest też robić notatki z tych kontroli, bo jak przyjdzie co do czego i zechcesz sprzedać nieruchomość, to potencjalni kupcy będą chcieli wiedzieć, jak wygląda historia stanu technicznego budynku. A w niektórych przypadkach, jak w budownictwie przemysłowym, mogą być nawet bardziej rygorystyczne normy dotyczące częstotliwości tych kontroli, ale ogólnie w mieszkaniówce 5-letni cykl to norma.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej