Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik farmaceutyczny
Kwalifikacja: MED.09 - Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi, suplementami diety i środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu w aptece
Data rozpoczęcia: 9 lipca 2026 17:34
Data zakończenia: 9 lipca 2026 18:16

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Farmaceuta doznał oparzenia podczas rozcieńczania perhydrolu. W miejscu, gdzie substancja miała kontakt ze skórą, należy niezwłocznie przeprowadzić płukanie

A. wodą utlenioną

B. jodyną

C. zimną wodą

D. roztworem kwasu bornego

Przemywanie miejsca poparzenia zimną wodą to coś, co naprawdę warto robić, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z substancjami chemicznymi, jak perhydrol. Zimna woda świetnie schładza skórę, co pomaga załagodzić ból i ogranicza dalsze rozprzestrzenianie się drażniących substancji. Trzeba pamiętać, żeby przemywać skórę dużą ilością wody przez co najmniej 15 minut – to jest ważne, bo tak mówią wytyczne OSHA i zasady pierwszej pomocy. W laboratoriach chemicznych, na przykład, personel powinien wiedzieć, jak reagować na kontakt z substancjami żrącymi, żeby szybko przeprowadzić dekontaminację. Co ciekawe, zimna woda nie wchodzi w reakcje z perhydrolem, co byłoby ryzykowne z innymi chemikaliami. Dlatego te wszystkie działania mają na celu nie tylko złagodzenie skutków poparzenia, ale też zapobieganie poważniejszym problemom zdrowotnym wynikającym z kontaktu z chemikaliami.

Pytanie 2

Gdzie są przechowywane próbki archiwalne?

A. apteka ogólnodostępna

B. wytwórca leku

C. Okręgowa Izba Aptekarska

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Farmaceutycznego

Wytwórca leku jest odpowiedzialny za przechowywanie próbek archiwalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w Ustawie Prawo farmaceutyczne oraz odpowiednich rozporządzeniach. Próbki archiwalne są przechowywane w celu zapewnienia ścisłej kontroli jakości produktów farmaceutycznych, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjentów. Wytwórcy są zobowiązani do archiwizacji próbek leku przez określony czas, aby móc przeprowadzić analizy w przypadku wystąpienia problemów jakościowych lub w przypadku konieczności przeprowadzenia badań dotyczących skuteczności leku. Przykładowo, jeśli na rynku pojawią się skargi dotyczące działania leku, wytwórca może sięgnąć po archiwalne próbki, aby przeanalizować skład chemiczny lub przeprowadzić testy stability. Zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania (GMP), każda seria leku powinna być odpowiednio zarchiwizowana, co umożliwia weryfikację zgodności z normami jakości. Takie działanie nie tylko wspiera transparentność w procesie wytwarzania, ale także przyczynia się do budowania zaufania wśród konsumentów.

Pytanie 3

Procedury zapewniające bezpieczeństwo pracy farmaceuty są szczególnie istotne przy przygotowywaniu

A. roztworów etanolowych

B. cytostatyków do injekcji

C. roztworów do stosowania wewnętrznego

D. spirytusów leczniczych

Cytostatyki, stosowane w terapii nowotworowej, są substancjami o wysokim potencjale toksycznym, które mogą wywołać poważne skutki uboczne zarówno u pacjentów, jak i u personelu medycznego. W związku z tym, algorytmy postępowania gwarantujące bezpieczeństwo pracy farmaceuty są szczególnie istotne w ich sporządzaniu. Zgodnie z wytycznymi organizacji takich jak OSHA (Occupational Safety and Health Administration) oraz ASHP (American Society of Health-System Pharmacists), farmaceuci muszą przestrzegać rygorystycznych procedur ochrony, w tym używać odpowiedniego wyposażenia ochronnego, takich jak rękawice, fartuchy oraz maski. Ponadto, ważne jest stosowanie izolowanych systemów pracy, takich jak komory bezpieczeństwa, które chronią nie tylko farmaceutów, ale także otoczenie przed niebezpiecznymi substancjami. Przykładem może być przygotowanie cytostatyków w dedykowanych pomieszczeniach, które są regularnie monitorowane pod kątem zanieczyszczeń powietrza. Te procedury są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności terapii onkologicznych.

Pytanie 4

Która z poniższych substancji farmakologicznych nie działa jako mukolityk?

A. Acetylocysteina (Bronchlysin)

B. Bromoheksyna (Flegamina)

C. Kodeina (Thiocodin)

D. Mesna (Mistabron)

Acetylocysteina, bromoheksyna oraz mesna są substancjami klasyfikowanymi jako mukolityki, co oznacza, że ich głównym celem jest wspomaganie odkrztuszania przez rozrzedzanie śluzu w drogach oddechowych. Często mylone z nim są leki, które mają inne mechanizmy działania, jak kodeina. Wybór leku mukolitycznego zależy od wskazań oraz charakterystyki objawów pacjenta. Acetylocysteina, na przykład, jest często stosowana w przypadku chorób, w których występuje nadmierne wydzielanie śluzu, takich jak astma czy przewlekłe zapalenie oskrzeli. Bromoheksyna działa poprzez pobudzenie produkcji surfaktantu, co zmniejsza lepkość wydzieliny. Mesna natomiast jest stosowana głównie w celu ochrony układu oddechowego przed skutkami chemioterapii. Wybierając lek, istotne jest zrozumienie ich działania oraz właściwego zastosowania w kontekście klinicznym. Kodeina, mimo że posiada właściwości przeciwkaszlowe, nie może być zastosowana jako mukolityk, dlatego ważne jest, aby nie mylić tych różnych kategorii leków, co może prowadzić do nieodpowiedniego leczenia i pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. Dlatego kluczowe jest, aby lekarze i farmaceuci byli świadomi różnic między tymi substancjami oraz ich zastosowaniem w praktyce medycznej.

Pytanie 5

W jaki sposób pH środowiska oddziałuje na wydalanie leków oraz ich metabolitów przez organizm za pośrednictwem nerek?

A. środowisko kwaśne sprzyja wydalaniu leków o charakterze słabych zasad

B. środowisko kwaśne wspomaga usuwanie leków o charakterze słabych kwasów

C. środowisko zasadowe ułatwia wydalanie leków o charakterze słabych zasad

D. środowisko zasadowe ogranicza wydalanie leków o charakterze słabych kwasów

Środowisko kwaśne sprzyja wydalaniu leków o charakterze słabych zasad z uwagi na zjawisko jonizacji. Leki działające jako słabe zasady w środowisku kwaśnym stają się bardziej jonizowane, co zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie i ułatwia wydalanie przez nerki. Zjawisko to jest zgodne z teorią Hendersona-Hasselbalcha, która opisuje równowagę pomiędzy formą ionizowaną a nieionizowaną substancji chemicznych w zależności od pH. Przykładem mogą być leki takie jak morfina, które w kwaśnym środowisku stają się bardziej rozpuszczalne i są łatwiej wydalane przez nerki. To zjawisko jest kluczowe w kontekście farmakologii klinicznej, gdzie zrozumienie wpływu pH na farmakokinetykę leków pozwala na optymalizację terapii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. W praktyce, zmiana pH moczu poprzez odpowiednią dietę lub stosowanie substancji alkalizujących może być strategią w leczeniu zatruć lekowych, co podkreśla znaczenie kontrolowania pH w terapiach farmakologicznych.

Pytanie 6

Jakie materiały są używane do produkcji sączków membranowych?

A. z kompresowanych ziaren sproszkowanej glinki lub ziemi okrzemkowej

B. z tworzyw sztucznych, przede wszystkim estrów celulozy

C. z włókien celulozy splątanych w masę

D. z kompozytów szklanych

Sączki membranowe wykonuje się najczęściej z tworzyw sztucznych, a zwłaszcza z estrów celulozy, ponieważ charakteryzują się one doskonałymi właściwościami filtracyjnymi. Estry celulozy są materiałami, które łączą w sobie wysoką przepuszczalność dla cieczy i gazów z doskonałą odpornością chemiczną. Dzięki tym właściwościom, sączki te znajdują zastosowanie w laboratoriach chemicznych i biologicznych, gdzie wykorzystuje się je do oczyszczania roztworów oraz separacji cząsteczek na poziomie mikro i nano. Przykładowo, w filtracji wody pitnej oraz w chromatografii cieczowej, sączki te eliminują cząstki stałe, co zapewnia wysoką jakość wyników. Ponadto, sączki membranowe z estrów celulozy są zgodne z normami ISO, co czyni je preferowanym wyborem w wielu zastosowaniach przemysłowych i badawczych. Warto również zauważyć, że ich produkcja opiera się na solidnych standardach technologicznych, co gwarantuje powtarzalność i niezawodność filtracji.

Pytanie 7

W jakiej temperaturze powinny być przechowywane przeważająca większość maści z antybiotykami przygotowanymi w warunkach aptecznych?

A. od 15°C do 25°C

B. od 5°C do 15°C

C. powyżej 30°C

D. poniżej 0°C

Odpowiednia temperatura przechowywania maści z antybiotykami sporządzonymi w warunkach recepturowych wynosi od 5°C do 15°C. Taki zakres temperatury jest zgodny z zaleceniami dotyczących przechowywania leków, które mają na celu zapewnienie ich stabilności oraz skuteczności. Maści te często zawierają substancje czynne, które mogą ulegać degradacji w wyniku nieodpowiednich warunków przechowywania. Zbyt wysokie temperatury mogą prowadzić do rozkładu składników aktywnych oraz zmiany ich właściwości fizykochemicznych, co w konsekwencji obniża efektywność terapeutyczną leku. Przykładem mogą być maści, które są stosowane w leczeniu infekcji skórnych; ich skuteczność może być całkowicie zniweczona, jeśli nie są przechowywane w optymalnych warunkach. Dlatego tak ważne jest, aby farmaceuci oraz pacjenci zwracali uwagę na zalecenia dotyczące przechowywania leków, aby zapewnić ich maksymalną skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania.

Pytanie 8

Zgodnie z przepisami prawa farmaceutycznego, technik farmaceutyczny nie jest uprawniony do samodzielnego

A. prowadzenia apteki.

B. realizacji recept na substancje narkotyczne.

C. prowadzenia sklepu zielarskiego i medycznego.

D. wykonywania czynności związanych z wprowadzaniem faktur zakupowych.

Technik farmaceutyczny nie może samodzielnie realizować recept na leki narkotyczne, ponieważ zgodnie z obowiązującym prawem farmaceutycznym, takie działania mogą podejmować wyłącznie farmaceuci lub aptekarze prowadzący. Realizacja recept na leki narkotyczne wiąże się z dużą odpowiedzialnością i wymaga specjalistycznej wiedzy oraz umiejętności oceny potrzeb pacjenta, co jest regulowane przez przepisy prawa. W praktyce oznacza to, że technik farmaceutyczny, pomimo posiadanych kwalifikacji, nie ma uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących wydania tych leków w aptece. Zamiast tego, jego rola obejmuje wsparcie farmaceuty w procesach związanych z obiegiem dokumentacji, przygotowaniem leków oraz zapewnieniem odpowiednich warunków do ich przechowywania. Tego rodzaju podział obowiązków jest kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów oraz przestrzegania standardów jakości w obrocie farmaceutycznym.

Pytanie 9

Producent leku jest zobowiązany do udostępnienia próbek archiwalnych w celu przeprowadzenia kontroli przez

A. ministra odpowiedzialnego za zdrowie.

B. Głównego Inspektora Sanitarnego.

C. Przewodniczącego Naczelnej Rady Aptekarskiej.

D. inspektora ds. wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego.

Inspektor do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego (GIF) jest odpowiedzialny za przeprowadzanie inspekcji wytwórni leków, co obejmuje również kontrolę próbek archiwalnych. Zgodnie z ustawą o lekach oraz regulacjami prawa farmaceutycznego, wytwórcy mają obowiązek przechowywania próbek archiwalnych, które mogą być niezbędne do oceny jakości i bezpieczeństwa produkowanych leków. Tego typu inspekcje są kluczowe dla zapewnienia, że produkty lecznicze spełniają wymagania standardów jakości, co jest fundamentem dla ochrony zdrowia publicznego. Na przykład, podczas inspekcji inspektorzy mogą sprawdzić, czy próbki archiwalne są odpowiednio oznaczone, przechowywane w warunkach zgodnych z normami oraz czy dokumentacja dotycząca ich pochodzenia i przechowywania jest kompletna. W praktyce, efektywna współpraca z GIF i spełnienie ich wymogów jest dla producentów kluczowe, aby uniknąć potencjalnych sankcji i zapewnić ciągłość swojej działalności na rynku farmaceutycznym.

Pytanie 10

Jakiej z wymienionych czynności nie przeprowadza się w trakcie przygotowywania naparu z roślin zawierających glikozydy nasercowe?

A. Zalanie surowca wrzącą wodą i podgrzewanie na łaźni wodnej przez 15 minut

B. Odważenie surowca

C. Zalanie surowca zimną wodą i podgrzewanie na łaźni wodnej przez 30 minut

D. Przecedzenie naparu

Zalanie surowca zimną wodą i ogrzanie na łaźni wodnej przez 30 minut jest niewłaściwą metodą przygotowania naparu z surowców roślinnych zawierających glikozydy nasercowe, ponieważ glikozydy te są wrażliwe na wysoką temperaturę. Dlatego odpowiednia technika przygotowania naparu polega na zalaniu surowca wrzącą wodą i utrzymaniu go na łaźni wodnej przez określony czas (najczęściej 15 minut). Wysoka temperatura umożliwia skuteczne wydobycie substancji aktywnych, co jest kluczowe dla uzyskania właściwego działania terapeutycznego. Przykładem zastosowania tej metody może być przygotowanie herbaty z liści pokrzywy, gdzie proces ekstrakcji substancji czynnych jest kluczowy dla uzyskania korzyści zdrowotnych, takich jak działanie przeciwzapalne czy moczopędne. W praktyce, przestrzeganie tych zasad jest zgodne z wytycznymi farmakopealnymi, które określają metody ekstrakcji substancji czynnych z surowców roślinnych.

Pytanie 11

Którą substancję przedstawia opis?

Płynna lub półpłynna żywicowata substancja pochodzenia roślinnego o zapachu przypominającym wanilię i gorzkawym, ostrym smaku. Nie miesza się z olejami tłustymi z wyjątkiem oleju rycynowego.

A. Parafinę ciekłą.

B. Glicerol.

C. Balsam peruwiański.

D. Parafinę stałą.

Odpowiedzi, które nie odnoszą się do balsamu peruwiańskiego, wprowadzają w błąd, ponieważ pomijają kluczowe właściwości opisanej substancji. Parafina ciekła oraz stała są pochodnymi ropy naftowej, które charakteryzują się innymi zastosowaniami, głównie w przemyśle kosmetycznym jako emolienty, ale nie posiadają unikalnych właściwości zapachowych ani smakowych, jak balsam peruwiański. Glicerol, z kolei, jest substancją humektantową, która jest rozpuszczalna w wodzie i często stosowana jako środek nawilżający, ale również nie wykazuje charakterystycznych właściwości zapachowych ani smakowych, co czyni go niewłaściwym w kontekście opisanego pytania. Błędne rozumienie tych substancji może prowadzić do nieodpowiedniego ich wykorzystania w formulacjach kosmetycznych lub farmaceutycznych. Ważne jest, aby rozpoznawać różnice między substancjami pochodzenia roślinnego a syntetycznymi, ponieważ mają one odmienne zastosowania i właściwości. Zrozumienie tych różnic jest istotne dla profesjonalistów w dziedzinie kosmetyków i farmacji, którzy powinni być w stanie dokonać właściwego wyboru substancji zgodnie z potrzebami klientów oraz obowiązującymi standardami branżowymi.

Pytanie 12

Jak długo maksymalnie od chwili złożenia recepty w aptece powinno zostać przygotowane lekarstwo, jeśli na recepcie widnieje notatka "cito"?

A. Do 4 godzin

B. Do 3 godzin

C. Do 6 godzin

D. Do 1 godziny

Adnotacja 'cito' na recepcie oznacza, że lek powinien być przygotowany w trybie przyspieszonym, co w praktyce oznacza maksymalny czas 4 godzin od momentu złożenia recepty w aptece. Zgodnie z wytycznymi i standardami zawodowymi, farmaceuci są zobowiązani do przestrzegania tego terminu, aby zapewnić pacjentowi potrzebną terapię w możliwie najkrótszym czasie. Przykładowo, w przypadku pacjentów z nagłymi schorzeniami wymagającymi szybkiego działania leku, takich jak astma czy reakcje alergiczne, kluczowe jest, aby preparat był dostępny jak najszybciej. Z tego względu, pierwszeństwo w realizacji recept z adnotacją 'cito' jest nie tylko praktyką, ale także odpowiedzialnością farmaceuty, który powinien monitorować czas realizacji i współpracować z personelem aptecznym w celu przyspieszenia procesu. Prawidłowe zarządzanie czasem w aptece jest więc niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pacjentów.

Pytanie 13

W maściach na bazie hydrofilowej jako środek konserwujący wykorzystuje się

A. hydroksybenzoesan metylu

B. laurylosiarczan sodu

C. glikol propylenowy

D. alkohol cetostearylowy

Laurylosiarczan sodu to związek stosowany głównie jako środek powierzchniowo czynny i emulgator, a nie jako substancja konserwująca. Chociaż może pomóc w stabilizacji emulsji w niektórych produktach, jego główną funkcją jest zwiększenie rozpuszczalności składników oraz poprawienie właściwości pianotwórczych. W kontekście zastosowania w maściach hydrofilowych, jego właściwości mogą prowadzić do podrażnień skóry, co jest niepożądane, szczególnie w produktach przeznaczonych do pielęgnacji. Glikol propylenowy jest humektantem, który zatrzymuje wilgoć, ale nie ma właściwości konserwujących, co czyni go niewłaściwym wyborem do długoterminowej stabilizacji produktów. Z kolei alkohol cetostearylowy jest emulgatorem, który stabilizuje emulsje, ale nie działa jako konserwant. Użytkownicy mogą błędnie sądzić, że wszystkie te substancje mogą pełnić funkcje konserwujące, co jest mylnym przekonaniem. W rzeczywistości ich zastosowanie jest ograniczone do konkretnych ról technologicznych, a nie do zabezpieczania produktów przed mikrobiologicznym zepsuciem. Dlatego tak istotne jest, aby w procesie formułowania maści stosować odpowiednie substancje, które nie tylko spełniają rolę emulgatorów lub humektantów, ale również skutecznie zapobiegają kontaminacji, co jest kluczowe dla zachowania jakości preparatów farmaceutycznych.

Pytanie 14

Do grupy leków nazywanych PRAEPARATIONES BUCCALES zaliczamy

A. preparaty w postaci płynnej do aplikacji na skórę

B. zawiesiny przeznaczone do stosowania wewnętrznego

C. preparaty przeznaczone do irygacji

D. tabletki podjęzykowe oraz podpoliczkowe

Tabletki podjęzykowe i podpoliczkowe są przykładami preparatów buccalnych, które są zaprojektowane do wchłaniania substancji czynnych przez błonę śluzową jamy ustnej. Takie leki mają na celu szybkie działanie, omijając układ pokarmowy oraz wątrobę, co pozwala na bardziej bezpośredni efekt terapeutyczny. Preparaty te są szczególnie użyteczne w przypadku konieczności szybkiego działania, jak w przypadku bólu lub nagłych sytuacji wymagających szybkiej interwencji, np. w przypadku nitrogliceryny stosowanej w leczeniu dusznicy bolesnej. Zgodnie z dobrą praktyką farmaceutyczną, preparaty buccalne powinny być odpowiednio zaprojektowane, aby zapewnić ich stabilność, biodostępność oraz akceptowalny smak, co jest kluczowe dla pacjentów. Zrozumienie tej formy podania leku jest istotne w farmakoterapii, ponieważ umożliwia lepsze dostosowanie leczenia do indywidualnych potrzeb pacjentów, a także zwiększa ich komfort oraz przestrzeganie zaleceń terapeutycznych.

Pytanie 15

Taksa laborum, która wchodzi w skład ceny leku recepturowego, oznacza

A. koszt przygotowania leku

B. podatek od wartości leku

C. koszt opakowania

D. zysk (dochód) apteki

Wybór odpowiedzi dotyczącej podatku od ceny leku jest nieprawidłowy, ponieważ taksa laborum nie obejmuje żadnych opłat podatkowych, a jedynie koszty produkcji leku. Podatki są nałożone na sprzedaż leków, jednak nie są one bezpośrednio związane z procesem ich wytwarzania. Z kolei odpowiedź sugerująca koszt opakowania jest również błędna, ponieważ opakowanie to tylko jeden z elementów składających się na całkowity koszt leku, a nie jego jedyny czynnik. Koszt wykonania leku to znacznie szersza kategoria, która uwzględnia różne składniki, a nie tylko opakowanie. Przypisanie zysku apteki do taksy laborum jest mylące, gdyż zysk jest wynikiem sprzedaży, a nie bezpośrednio związanym z kosztami produkcji. Typowym błędem myślowym jest mylenie różnych elementów struktury kosztów leku. Aby poprawnie ocenić całkowity koszt leku recepturowego, konieczne jest zrozumienie różnicy między kosztami produkcji a innymi kosztami operacyjnymi, takimi jak utrzymanie apteki, wynagrodzenia pracowników czy podatki, które są odrębnymi kategoriami.

Pytanie 16

Po ukończeniu 2-letniego stażu zawodowego technik farmaceutyczny ma prawo do samodzielnego wykonania

A. płynu wieloelektrolitowego

B. maści z neomycyną

C. rozcieńczenia perhydrolu

D. kropli do oczu z siarczanem atropiny

Odpowiedzi wskazujące na płyn wieloelektrolitowy, rozcieńczenie perhydrolu oraz krople do oczu z siarczanem atropiny są nieprawidłowe, ponieważ ich przygotowanie wymaga bardziej zaawansowanych umiejętności oraz nadzoru farmaceutycznego. Płyn wieloelektrolitowy to roztwór stosowany do uzupełniania elektrolitów w organizmie, co w praktyce medycznej wymaga precyzyjnego obliczenia stężeń oraz znajomości farmakokinetyki. Technicy farmaceutyczni mogą wspierać proces wytwarzania tego typu preparatów, ale nie są odpowiedzialni za ich samodzielne przygotowanie bez nadzoru. Rozcieńczenie perhydrolu, stosowane głównie w dezynfekcji, również wymaga znajomości specyficznych proporcji oraz potencjalnych interakcji chemicznych, co przekracza standardowe umiejętności technika. W przypadku kropli do oczu z siarczanem atropiny, ich przygotowanie wiąże się z koniecznością zachowania szczególnych norm sterylności oraz stabilności formulacji, co jest zarezerwowane dla farmaceutów. W każdym z tych przypadków, brak odpowiednich umiejętności oraz wiedzy może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych dla pacjentów, dlatego kluczowe jest przestrzeganie przepisów oraz hierarchii odpowiedzialności w aptece.

Pytanie 17

W aseptycznych warunkach powinno się przygotować

A. maść z neomycyny siarczanem

B. czopki doodbytnicze z benzokainą

C. roztwór z chlorheksydyny diglukonianem

D. krople do ucha z hydrokortyzonem

Maść z neomycyny siarczanem jest preparatem stosowanym w warunkach aseptycznych, co oznacza, że jej przygotowanie powinno odbywać się w środowisku wolnym od drobnoustrojów. Neomycyna jest antybiotykiem aminoglikozydowym, który jest skuteczny w zwalczaniu wielu rodzajów bakterii, co czyni ją idealnym wyborem do stosowania w infekcjach skórnych. Wytwarzanie maści w aseptycznych warunkach zapewnia, że do preparatu nie dostaną się żadne patogeny, które mogłyby obniżyć jego skuteczność lub prowadzić do dalszych komplikacji zdrowotnych. Przygotowując maść, istotne jest przestrzeganie zasad dobrej praktyki wytwarzania (GMP), co obejmuje stosowanie sterylnych narzędzi, odpowiednich technik mieszania składników oraz dbanie o czystość roboczego miejsca. Przykłady zastosowania maści z neomycyny obejmują leczenie zakażeń ran, oparzeń czy odleżyn, gdzie kluczowe jest nie tylko zabezpieczenie miejsca aplikacji, ale także zapewnienie, że terapia jest wolna od zanieczyszczeń.

Pytanie 18

Który z poniższych leków nie może być wydany przez farmaceutę technicznego (zgodnie z jego kompetencjami)?

A. Pantopraz 20 mg (pantoprazol)

B. Digoxin 100 mcg (digoksyna)

C. Metformax 1000 mg (metformina)

D. Hydroxyzinum 25 mg (hydroksyzyna)

Digoksyna jest lekiem należącym do grupy glikozydów naparstnicy, który jest stosowany w leczeniu niewydolności serca oraz w arytmiach. Z uwagi na swoje działania farmakologiczne, digoksyna ma wąski indeks terapeutyczny, co oznacza, że niewielkie różnice w dawkowaniu mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak zatrucia. Z tego powodu, w polskim systemie prawa farmaceutycznego, wydawanie leków o takim profilu ryzyka zarezerwowane jest dla farmaceutów posiadających odpowiednie kwalifikacje oraz wiedzę, aby monitorować pacjentów i ich reakcje na terapię. Technik farmaceutyczny, mimo że ma istotną rolę w aptece, nie ma uprawnień do podejmowania decyzji o wydawaniu leków, które wymagają szczególnej ostrożności oraz wiedzy klinicznej. Przykładem może być sytuacja, gdy pacjent przyjmuje jednocześnie inne leki, co może prowadzić do interakcji, a technik farmaceutyczny mógłby nie być w stanie odpowiednio ocenić ryzyka tych interakcji.

Pytanie 19

Na podstawie fragmentu charakterystyki produktu leczniczego, oblicz jaką dawkę jednorazową i całkowitą dobową amoksycyliny przyjmie pacjent, jeżeli lekarz zalecił stosowanie 7,5 mL zawiesiny co 12 godzin.

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Amoksiklav (400 mg + 57 mg)/5 mL, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każde 5 mL zawiesiny (1 miarka dozująca) zawiera 400 mg amoksycyliny (Amoxicillinum) w postaci amoksycyliny trójwodnej i 57 mg kwasu klawulanowego (Acidum clavulanicum) w postaci klawulanianu potasu.

A. 57 mg i 114 mg

B. 400 mg i 800 mg

C. 457 mg i 914 mg

D. 600 mg i 1200 mg

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi często wynika z błędnego zrozumienia zasad obliczania dawek leków. Niektóre osoby mogą mylnie zakładać, że dawka leku w większej objętości zawiesiny rośnie proporcjonalnie, bez przeprowadzenia dokładnych obliczeń. Na przykład, odpowiedzi, które sugerują dawki 457 mg lub 400 mg, mogłyby wynikać z niedokładnych obliczeń, jak choćby z założenia, że 7,5 mL to po prostu 1,5 razy większa objętość niż 5 mL. W rzeczywistości, kluczowe jest, aby zrozumieć, że dawka powinna być obliczana na podstawie stężenia substancji czynnej w danej objętości, co wymaga wykonania proporcji, a także uwzględnienia częstotliwości dawkowania. Istotne jest, aby nie tylko znać teoretyczne zasady, ale również umieć je zastosować w praktyce klinicznej, zwłaszcza w kontekście indywidualnych potrzeb pacjenta oraz bezpieczeństwa stosowania leku. Przyjęcie niewłaściwej dawki może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, dlatego istotne jest, aby każdy farmaceuta i pracownik ochrony zdrowia był dobrze zaznajomiony z metodami obliczania dawek. Ponadto, warto zwrócić uwagę na to, że stosowanie amoksycyliny wymaga również wiedzy na temat jej zastosowania, działania niepożądanych oraz interakcji z innymi lekami.

Pytanie 20

Ile egzemplarzy pieluchomajtek (bądź pieluch anatomicznych czy majtek chłonnych, podkładów lub wkładów anatomicznych) przysługuje co miesiąc, w ramach ubezpieczenia zdrowotnego, osobie z nietrzymaniem moczu spowodowanym chorobami nowotworowymi?

A. 60 sztuk

B. 30 sztuk

C. 120 sztuk

D. 90 sztuk

Zgubienie się w odpowiedziach dotyczących ilości pieluchomajtek, które przysługują pacjentom, może wynikać z niepełnego zrozumienia regulacji dotyczących refundacji wyrobów medycznych. Wybór odpowiedzi takich jak 30, 120 czy 90 sztuk może być efektem mylnych założeń lub nieprecyzyjnych informacji. Przykładowo, 30 sztuk może wydawać się logiczną ilością na podstawie skojarzeń z innymi produktami medycznymi, jednak w przypadku pacjentów z nietrzymaniem moczu, standardowe zalecenia mówią wyraźnie o 60 sztuk. Wybór 120 sztuk także jest nieadekwatny, gdyż tak wysoka ilość przekracza uzasadnione potrzeby pacjenta, mogąc prowadzić do nadużycia systemu refundacyjnego. Odpowiedź 90 sztuk również nie znajduje uzasadnienia w regulacjach, a jej wybór może wynikać z błędnej interpretacji norm dotyczących zachowań pacjentów wobec ich schorzenia. Ponadto, często błędnie zakłada się, że większa ilość produktów jest zawsze korzystna, co nie jest zgodne z zasadami efektywności kosztowej w systemie ochrony zdrowia. Kluczowe jest, aby pacjenci i ich opiekunowie byli świadomi przysługujących im praw i dostępnych im produktów, co pozwala na poprawę jakości życia oraz odpowiednie zarządzanie schorzeniem.

Pytanie 21

Pacjent w każdej aptece zapłaci tę samą cenę za lek

Fragment Wykazu refundowanych leków

L.p.	Substancja czynna	Nazwa, postać i dawka leku	Zawartość opakowania	Kod EAN lub inny kod odpowiadający kodowi EAN
1.	Acarbosum	Glucobay 100, tabl., 100 mg	30 szt. (2 blist. po 15 szt.)	5909990285518
2.	Acarbosum	Glucobay 50, tabl., 50 mg	30 szt. (2 blist. po 15 szt.)	5909990285419
3.	Acarbosum	Glucobay 50, tabl., 50 mg	90 szt. (6 blist. po 15 szt.)	5909990335541
4.	Acenocoumarolum	Acenocumarol WZF, tabl., 4 mg	60 szt.	5909990055715
5.	Aciclovirum	Hascovir, tabl., 800 mg	30 szt.	5909990835782
6.	Aciclovirum	Hascovir, tabl., 200 mg	30 szt. (2 blist. po 15 szt.)	5909991049515
7.	Aciclovirum	Hascovir, tabl., 400 mg	30 szt. (2 blist. po 15 szt.)	5909991052218
8.	Aciclovirum	Heviran, tabl. powl., 200 mg	30 szt. (3 blist. po 10 szt.)	5909990840014
9.	Aciclovirum	Heviran, tabl. powl., 400 mg	30 szt. (3 blist. po 10 szt.)	5909990840113
10.	Aciclovirum	Heviran, tabl. powl., 800 mg	30 szt. (3 blist. po 10 szt.)	5909990840229
11.	Aciclovirum	Viru-POS, maść do oczu, 30 mg/g	4,5 g	5909990053049

A. Acenocumarol WZF 1 mg opakowanie po 60 tabletek.

B. Glucobay 100 mg opakowanie po 90 tabletek.

C. Heviran 800 mg opakowanie po 30 tabletek powlekanych.

D. Hascovir pro, krem opakowanie 5 g.

Wybór innego leku zamiast Heviranu wskazuje na pewne nieporozumienia co do refundacji w Polsce. Acenocumarol WZF, Glucobay i Hascovir pro nie mają ustalonej ceny przez państwo, więc ich koszt może się różnić w różnych aptekach. Wydaje się, że pomyliłeś refundowane leki z tymi, które nie są refundowane, bo nie wszystkie leki są objęte tym systemem. Refundacja dotyczy tylko wybranych leków, które zatwierdziło Ministerstwo Zdrowia. A różnice w cenach mogą wynikać z polityki cenowej aptek, co tylko potęguje kłopoty. Pacjenci mogą być zaskoczeni, wydając więcej niż zaplanowali, jeśli nie sprawdzą cen przed wizytą w aptece. Dlatego ważne, żeby wiedzieć, że nie wszystko jest cenowo ujednolicone i lepiej opierać wybór na sprawdzonych informacjach i rozmowach z farmaceutą lub lekarzem. Aby uniknąć błędów, warto na bieżąco śledzić zmiany w listach leków refundowanych oraz pytać pracowników aptek.

Pytanie 22

Osoba posiadająca uprawnienia inwalidy wojennego (kategoria IB) jest zobowiązana do uiszczenia opłaty za

A. roztwór cyjanokobalaminy do iniekcji (np. Vitaminum B12 WZF)

B. czopki z tietyloperazyną (np. Torecan)

C. tabletki zawierające syldenafil (np. Falsigra)

D. paski służące do pomiaru glukozy we krwi (np. Accu-Chek Active)

Wybór odpowiedzi dotyczącej roztworu cyjanokobalaminy, czopków z tietyloperazyną czy tabletek z syldenafilem wskazuje na kilka błędnych założeń. Roztwór cyjanokobalaminy (witamina B12) jest suplementem wykorzystywanym w terapii niedoboru witaminy B12, co jest powszechną praktyką w przypadku pacjentów z niedokrwistością megaloblastyczną czy innymi stanami wymagającymi suplementacji tej witaminy. W Polsce, pacjenci z uprawnieniami inwalidów wojennych mają prawo do bezpłatnych leków, w tym cyjanokobalaminy, co czyni tę odpowiedź nieprawidłową. Z kolei czopki z tietyloperazyną, stosowane w leczeniu nudności i wymiotów, również są kategorią leków, które mogą być refundowane. Podobnie, sildenafil, substancja czynna znajdująca się w tabletkach stosowanych w leczeniu zaburzeń erekcji, jest dostępny na receptę i również podlega refundacji dla wielu grup pacjentów. Problem z tymi odpowiedziami polega na mylnym zrozumieniu, że wszystkie wymienione leki są traktowane jak materiały do samodzielnego monitorowania stanu zdrowia, takim jak paski do oznaczania glukozy. Zrozumienie zasad refundacji leków oraz szczegółowych regulacji dotyczących uprawnień pacjentów inwalidów wojennych jest kluczowe w kontekście tych pytań. Warto zauważyć, że opłaty za paski do glukozy wynikają z ich statusu jako produktów medycznych, które nie są objęte pełnym zwolnieniem dla wskazanej grupy pacjentów. Wnioskowanie o refundację lub dofinansowanie może być skomplikowane oraz wymaga znajomości aktualnych regulacji prawnych i zasad refundacji.

Pytanie 23

Co to jest puder płynny?

A. emulsja przeznaczona do użycia wewnętrznego

B. zawiesina przeznaczona do użycia zewnętrznego

C. emulsja przeznaczona do użytku zewnętrznego

D. zawiesina przeznaczona do użytku wewnętrznego

Puder płynny, klasyfikowany jako zawiesina do użytku zewnętrznego, jest formulacją, która łączy cząstki stałe z płynem, co pozwala na uzyskanie stabilnej mieszanki. Puder płynny jest często stosowany w dermatologii oraz kosmetykach, gdzie jego zadaniem jest aplikacja na skórę w celu łagodzenia podrażnień lub w celach estetycznych. Przykładowo, pudry płynne zawierające składniki aktywne mogą być używane do leczenia trądziku, ponieważ mają zdolność do wnikania w pory oraz kontrolowania nadmiernego wydzielania sebum. Ważne jest, aby stosować puder płynny zgodnie z zaleceniami producenta, co zapewnia optymalne działanie oraz minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. W kontekście standardów branżowych, pudry płynne muszą spełniać określone normy jakości, co potwierdza ich skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania, co jest szczególnie istotne w produkcie przeznaczonym do kontaktu z skórą.

Pytanie 24

Diosmina należy do kategorii

A. flawonoidów

B. antrachinonów

C. irydoidów

D. polisacharydów

Diosmina jest flawonoidem, co oznacza, że należy do grupy naturalnych związków chemicznych, które występują w wielu roślinach. Flawonoidy są znane z licznych korzyści zdrowotnych, w tym działania przeciwutleniającego, przeciwzapalnego oraz wspomagającego układ krążenia. Diosmina, w szczególności, jest szeroko stosowana w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej oraz objawów hemoroidów. Jej skuteczność opiera się na zdolności do poprawy mikrokrążenia, co z kolei zmniejsza obrzęki i uczucie ciężkości w nogach. W praktyce, preparaty zawierające diosminę są zalecane osobom prowadzącym siedzący tryb życia, a także tym, którzy regularnie doświadczają dolegliwości związanych z żyłami. Warto również wspomnieć, że badania kliniczne potwierdzają jej pozytywny wpływ na poprawę jakości życia pacjentów z problemami naczyniowymi, co czyni ją ważnym elementem terapii w medycynie. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania substancji roślinnych w farmakoterapii, diosmina jest rekomendowana jako jeden z preparatów pierwszego wyboru w tej grupie wskazań.

Pytanie 25

W aseptycznych procedurach do dezynfekcji rąk używa się roztworu

A. aldehydu mrówkowego

B. aldehydu glutarowego

C. glukonianu chloroheksydyny

D. benzoesanu sodu

Aldehyd mrówkowy i aldehyd glutarowy to substancje chemiczne, które mają swoje miejsce w medycynie, jednak ich zastosowanie w kontekście odkażania rąk w recepturze aseptycznej jest nieodpowiednie. Aldehyd mrówkowy, choć wykazuje działanie dezynfekujące, może być toksyczny i drażniący dla skóry, co czyni go nieodpowiednim do regularnego stosowania w tej procedurze. Podobnie, aldehyd glutarowy jest skutecznym środkiem dezynfekcyjnym, jednak jego silne działanie chemiczne i potencjalne ryzyko alergii oraz podrażnień skóry ogranicza jego zastosowanie w rutynowej dezynfekcji rąk. Z kolei benzoesan sodu to związek, który stosowany jest głównie jako konserwant, a nie jako środek do dezynfekcji rąk. Nie ma dowodów na jego skuteczność w eliminacji patogenów na skórze. Wybór odpowiednich środków dezynfekujących powinien opierać się na ich skuteczności oraz bezpieczeństwie, co jest kluczowe w praktykach aseptycznych. Wiele osób może błędnie uznać te związki za odpowiednie ze względu na ich właściwości dezynfekujące w innych zastosowaniach, jednak ich potencjalne ryzyko dla zdrowia pacjentów sprawia, że nie są one rekomendowane w kontekście odkażania rąk w warunkach medycznych.

Pytanie 26

Czym jest ataksja?

A. napady paniki

B. utrata zdolności mówienia

C. niezręczność ruchowa

D. migotanie przedsionków

Ataksja to zaburzenie koordynacji ruchowej, które może wynikać z uszkodzenia móżdżku, dróg mózgowych lub innych struktur układu nerwowego. Objawia się ona niezbornością ruchów, co sprawia, że chory ma trudności z precyzyjnym wykonywaniem czynności, takich jak chodzenie, pisanie czy chwytanie przedmiotów. W praktyce, osoby z ataksją mogą doświadczać problemów z utrzymaniem równowagi, co prowadzi do zwiększonego ryzyka upadków. Ważne jest, aby w przypadkach ataksji wprowadzić odpowiednie terapie rehabilitacyjne, które skupiają się na poprawie koordynacji i równowagi. Dobrymi praktykami są m.in. zajęcia z terapeutą zajęciowym oraz ćwiczenia fizyczne, które mogą pomóc w redukcji objawów. Ponadto, w diagnostyce ataksji kluczowe jest przeprowadzanie szczegółowych badań neurologicznych oraz obrazowych, takich jak MRI, które pozwalają na ocenę stanu mózgu i struktur nerwowych. Zrozumienie ataksji jest kluczowe dla skutecznej interwencji terapeutycznej i poprawy jakości życia pacjentów.

Pytanie 27

Jakiego koloru sygnaturę należy dołączyć do opakowania leku przygotowanego według recepty?

Rp.
Zinci oxidi               8,0
Talci                    10,0
Glyceroli                 5,0
3,0% Sol. Acidi borici   15,0
Aquae                 ad 50,0
M.f. …………

A. białym i etykietę trucizna.

B. pomarańczowym i etykietę lek oczny.

C. białym i etykietę przed użyciem zmieszać.

D. pomarańczowym i etykietę przed użyciem zmieszać.

Odpowiedź pomarańczowym i etykietę przed użyciem zmieszać jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z normami farmaceutycznymi, leki do użytku zewnętrznego, takie jak zawiesiny, powinny być oznaczane sygnaturą w kolorze pomarańczowym. Taki kolor sygnatury informuje o konieczności szczególnej ostrożności i wskazuje na specyfikę przygotowania leku. W przypadku zawiesin, które mogą zawierać nierozpuszczalne składniki, takie jak tlenek cynku czy talk, konieczne jest ich dokładne wymieszanie przed zastosowaniem, aby zapewnić homogeniczność i skuteczność aplikacji. Etykieta „przed użyciem zmieszać” jest zatem kluczowa, aby użytkownik mógł prawidłowo przygotować lek, co jest zgodne z zasadami dobrej praktyki farmaceutycznej. Umożliwia to również uniknięcie potencjalnych działań niepożądanych, które mogą wynikać z nieprawidłowego stosowania leku. W praktyce, takie oznaczenia są fundamentalne dla bezpieczeństwa pacjentów oraz efektywności terapii lekowej.

Pytanie 28

Ile efedryny chlorowodorku należy odważyć, aby przygotować lek zgodnie z podaną receptą?

Rp.

Codeini phosphatis                        1,0
1,5% Sol. Ephedrini hydrochloridi
Pini sir.
Aquae                             aa ad 150,0
M.f.mixt.
D.S. 2 x dziennie łyżeczkę

A. 0,745 g

B. 1,0 g

C. 2,25 g

D. 1,5 g

Wybór odpowiedzi innej niż 0,745 g wskazuje na nieporozumienie związane z podstawowymi zasadami obliczania stężenia substancji aktywnych w roztworach. Stężenie 1,5% oznacza, że w 100 ml roztworu znajduje się 1,5 g efedryny chlorowodorku. Przy obliczeniach dla 150 ml roztworu kluczowe jest prawidłowe zastosowanie proporcji, co w przypadku błędnych odpowiedzi mogło zostać zignorowane. Na przykład, wybór 1,0 g sugeruje, że osoba obliczająca przyjęła niewłaściwe stężenie lub błędnie przeliczyła objętość roztworu. Takie podejście może prowadzić do podawania zbyt dużej dawki leku, co jest niebezpieczne dla pacjenta. Wybór 2,25 g, z kolei, wskazuje na całkowite zignorowanie zasad obliczania stężenia, co jest poważnym błędem myślowym i może wynikać z nieuwagi lub braku wiedzy na temat farmakologii. Niezrozumienie tych podstawowych zasad prowadzi do poważnych konsekwencji, gdyż niewłaściwe dawkowanie substancji czynnych może wpłynąć na skuteczność leku lub wywołać działania niepożądane. W praktyce farmaceutycznej niezwykle ważne jest, aby każdy pracownik miał dobrze opanowane umiejętności obliczeniowe oraz znajomość reguł dotyczących przygotowywania leków, co jest kluczem do zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów.

Pytanie 29

Aby sporządzić roztwór wykazujący wyznaczoną koncentrację azotanu (V) srebra z określonej masy, jakiego naczynia trzeba użyć?

A. erlenmajerki

B. kolby miarowej

C. zlewki

D. cylindra miarowego

Kolba miarowa jest idealnym naczyniem do przygotowywania mianowanych roztworów, takich jak azotan (V) srebra, ponieważ umożliwia dokładne odmierzanie objętości cieczy. W procesie przygotowania roztworu o znanej molarności kluczowe jest, aby objętość roztworu była precyzyjnie określona, co ma bezpośredni wpływ na obliczenia stężenia. Kolby miarowe są zaprojektowane w taki sposób, że mają wyraźnie oznaczone menzurki, co pozwala na łatwe i dokładne napełnienie ich do określonego poziomu. W praktyce, po odważeniu odpowiedniej masy azotanu (V) srebra, substancję tę rozpuszcza się w niewielkiej ilości wody destylowanej, a następnie całość przenosi się do kolby miarowej, gdzie uzupełnia się do oznaczonej objętości. Taki sposób przygotowania roztworów jest zgodny z ogólnie przyjętymi standardami laboratoryjnymi, co gwarantuje wysoką jakość i powtarzalność wyników eksperymentalnych.

Pytanie 30

Jak nazywa się łacińska nazwa Pix liquida Pini?

A. ichtamolu

B. mydła potasowego

C. dziegciu sosnowego

D. syropu sosnowego złożonego

Odpowiedzi takie jak ichtamol, mydło potasowe i syrop sosnowy złożony, choć mogą kojarzyć się z produktami pochodzenia roślinnego lub z zastosowaniem w medycynie, nie są poprawne w kontekście pytania o nazwę łacińską Pix liquida Pini. Ich zamienność z dziegciem sosnowym wynika z nieporozumień związanych z ich działaniem i pochodzeniem. Ichthamol, znany ze swoich właściwości antybakteryjnych i stosowany głównie w dermatologii, nie ma związku z sosną, a jego pochodzenie jest zupełnie inne. Mydło potasowe to związek chemiczny uzyskiwany w procesie saponifikacji tłuszczów, które również jest stosowane w kosmetykach, ale nie ma związku z produktem uzyskiwanym z drewna sosnowego. Syrop sosnowy złożony to natomiast preparat, który może zawierać różne składniki roślinne, ale nie jest związany z destylacją drewna ani nie ma analogicznych właściwości jak dziegieć sosnowy. Często błędnie myli się te substancje ze względu na ich pochodzenie roślinne i zastosowanie w medycynie, co prowadzi do niejasności. Ważne jest, aby zrozumieć specyfikę produktów oraz ich właściwości, aby nie wprowadzać się w błąd przy doborze odpowiednich substancji w terapii lub w kosmetykach.

Pytanie 31

Aby zweryfikować tożsamość Collargolu według FP, należy przeprowadzić analizy jakościowe dotyczące wykrywania

A. jonów chlorkowych Cl-

B. kwasów fenolowych

C. jonów srebra Ag+

D. garbników

Collargol to koloidalny roztwór srebra, który jest używany w medycynie ze względu na swoje właściwości antybakteryjne i dezynfekujące. Aby potwierdzić tożsamość Collargolu, kluczowe jest przeprowadzenie badań jakościowych na obecność jonów srebra (Ag+). Obecność tych jonów potwierdza autentyczność preparatu, ponieważ jest to jego główny składnik aktywny. Praktyczne zastosowanie tego badania można zaobserwować w laboratoriach zajmujących się kontrolą jakości leków, gdzie analizy te są zgodne z wytycznymi farmakopealnymi. W praktyce laboratoryjnej wykonywane są testy, takie jak spektroskopia czy testy chemiczne, które pozwalają na identyfikację i ilościowe oznaczenie srebra w roztworze. Standardy jakościowe, takie jak ISO 9001, podkreślają znaczenie dokładności i rzetelności w procesach testowania produktów farmaceutycznych, co w tym przypadku odnosi się do potwierdzenia obecności jonów srebra jako kluczowego etapu w ocenie tożsamości Collargolu.

Pytanie 32

Ile wynosi ilość etakrydyny mleczanu potrzebna do przygotowania leku recepturowego zgodnie z podaną receptą?

Rp.
0,1% Sol. Ethacridini lactatis
Hascobazae      aa ad 100,0
M. f. ung.

A. 10,0 mg

B. 0,10 g

C. 5,0 mg

D. 0,05 g

Niepoprawne odpowiedzi mogły wynikać z błędnych założeń dotyczących obliczeń ilości etakrydyny mleczanu. Odpowiedzi takie jak 10,0 mg czy 5,0 mg sugerują nieprawidłowe przeliczenie stężenia i objętości. W przypadku stężenia 0,1% etakrydyny mleczanu w 100 ml roztworu, ze względu na mylenie jednostek, można błędnie przypisać zbyt małą wartość, co prowadzi do znacznego niedoboru substancji czynnej. Innym typowym błędem była odpowiedź 0,10 g; wynika to z nieprawidłowego zrozumienia, że pełna ilość 0,1 g dotyczy 100 ml, co nie jest zgodne z zapotrzebowaniem na 50 ml roztworu. W praktyce farmaceutycznej, szczególnie przy sporządzaniu leków recepturowych, kluczowe jest dokładne obliczanie potrzebnych ilości substancji czynnych, a także zrozumienie zależności między stężeniem a objętością roztworu. Niewłaściwe uwzględnienie tych parametrów może prowadzić do znacznych błędów w dawkowaniu, co może zagrażać zdrowiu pacjenta. Właściwe podejście do takich obliczeń oraz ich weryfikacja przez innych pracowników aptecznych są fundamentalnymi zasadami dobrej praktyki farmaceutycznej, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i jakości w dostarczaniu leków pacjentom.

Pytanie 33

Jaka jest farmakopealna łacińska nazwa maści stosowanej w leczeniu odmrożeń?

A. Ammonii bituminosulfonatis unguentum

B. Bismuthi subgallatis unguentum

C. Unguentum Methyli salicylici

D. Unguentum contra congelationem

Pozostałe odpowiedzi, takie jak 'Ammonii bituminosulfonatis unguentum', 'Bismuthi subgallatis unguentum' oraz 'Unguentum Methyli salicylici', nie są zgodne z farmakopealnymi praktykami dotyczącymi leczenia odmrożeń. Na przykład, maść z amoniaku bituminosulfonowego jest stosowana głównie w dermatologii do leczenia stanów zapalnych skóry, ale nie ma właściwości ochronnych w kontekście niskich temperatur. Odpowiedź dotycząca bismutu subgallatu odnosi się do substancji stosowanej w leczeniu schorzeń skórnych, takich jak owrzodzenia, ale znowu nie ma zastosowania w przypadku odmrożeń. Z kolei maść metylosalicylowa jest stosowana w terapii bólu, jednak jej działanie nie jest ukierunkowane na uszkodzenia wywołane przez zimno. Typowe błędy myślowe prowadzące do tych niepoprawnych wniosków obejmują mylenie zastosowań różnych substancji czynnych oraz niedostateczną znajomość ich farmakologicznych właściwości. Właściwe dobieranie preparatów do określonych wskazań terapeutycznych jest kluczowe dla skuteczności leczenia i zapobiegania dalszym komplikacjom zdrowotnym.

Pytanie 34

Jaką ilość 3,0% roztworu kwasu borowego należy zastosować do przygotowania leku zgodnie z receptą?

Rp.
Chloramphenicoli              1,0
Resorcinoli                   2,0
2,0% Sol. Acidi borici       20,0
Spiritus Vini 85°        ad 100,0
M.f. solutio
D.S. Zewnętrznie

A. 6,67 g

B. 13,33 g

C. 12,37 g

D. 3,33 g

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby sporządzić lek według podanej recepty, istotne jest zrozumienie, jak oblicza się ilość substancji czynnej w roztworze. W przypadku 3,0% roztworu kwasu borowego, oznacza to, że w 100 g roztworu znajduje się 3 g czystego kwasu borowego. Potrzebujemy 20,0 g 2,0% roztworu, co odpowiada 0,4 g czystego kwasu borowego. Ustalając, ile gramów 3,0% roztworu potrzebujemy, możemy użyć proporcji: 3 g w 100 g roztworu to 0,4 g w X g roztworu. Stąd wynika, że X = (0,4 g * 100 g) / 3 g = 13,33 g. Takie podejście jest zgodne z dobrą praktyką farmaceutyczną, gdzie precyzja w obliczeniach jest kluczowa dla skuteczności leku. Zrozumienie, jak obliczać stężenia i ilości substancji czynnych, jest fundamentalne dla każdego farmaceuty oraz osoby zajmującej się przygotowaniem leków, co przyczynia się do zapewnienia pacjentom bezpiecznych i skutecznych terapii.

Pytanie 35

Do zbierania substancji ze ścianek naczynia w trakcie przygotowywania stosuje się kartę celuloidową?

A. past i proszków

B. maści i mieszanek

C. zawiesin i roztworów

D. czopków i nalewek

Wybór odpowiedzi związanej z maściami i mieszanek, zawiesin i roztworów czy czopków i nalewek nie odzwierciedla właściwego zastosowania karty celuloidowej. W przypadku maści oraz mieszanek, proces ich przygotowania często wymaga użycia innych narzędzi, takich jak szpatułki czy moździerze, które są bardziej odpowiednie do homogenizacji i uzyskiwania jednorodnych konsystencji. Zbieranie substancji ze ścianek naczyń w tych przypadkach nie jest tak krytyczne, ponieważ maści i mieszanki zazwyczaj mają bardziej lepką strukturę, co ogranicza potrzebę stosowania karty celuloidowej. Z kolei zawiesiny i roztwory są zazwyczaj cieczą, co sprawia, że ich przenoszenie wymaga innych technik, jak pipetowanie lub użycie strzykawek, a nie twardych kart. W kontekście czopków i nalewek, proces przygotowania również różni się od tego, co związane jest z pastami i proszkami. Czopki wymagają formowania w specjalnych formach, a nalewki wymagają precyzyjnego dozowania płynów. Zrozumienie, jakie narzędzia są odpowiednie do różnych form farmaceutycznych, jest kluczowe dla efektywnego i bezpiecznego przygotowywania leków.

Pytanie 36

Ile trituracji suchego wyciągu z pokrzyku należy odważyć, aby przygotować lekarstwo według podanej receptury?

Rp.

Extr. Belladonnae sicc.        0,5
Papaverini hydrochloridi       3,0
M.f. pulv. Div. in part aeq. No 20
D.S. jeden proszek na noc.

W recepturze aptecznej stosuje się suchy wyciąg z pokrzyku w formie rozcierki 1 + 1

A. 1,000 g

B. 0,050 g

C. 0,025 g

D. 0,500 g

Odpowiedzi 0,050 g, 0,025 g oraz 0,500 g są nieprawidłowe z kilku istotnych powodów. Przede wszystkim, w przypadku obliczeń dotyczących ekstraktu z pokrzyku, kluczowe jest zrozumienie, że ilość substancji czynnej musi być dostosowana do proporcji z substancją pomocniczą. Odpowiedzi te sugerują nieodpowiednie podejście do dawki, które może prowadzić do nieefektywności leku lub wręcz do niebezpiecznych skutków ubocznych. Warto zauważyć, że odpowiedzi 0,050 g i 0,025 g są wyraźnie zbyt małe, co może skutkować brakiem oczekiwanego efektu terapeutycznego, a tym samym narażaniem pacjenta na ryzyko. Natomiast odpowiedź 0,500 g, choć może wydawać się bardziej logiczna, nie uwzględnia faktu, że zgodnie z receptą, ostateczna ilość leku musi wynosić 1,0 g, co jest kluczowe dla zapewnienia odpowiednich właściwości farmakologicznych. Powszechnym błędem myślowym w takich zadaniach jest pomijanie znaczenia proporcji między składnikami, co w praktyce prowadzi do źle przygotowanych leków. W kontekście standardów farmaceutycznych, każda substancja czynna powinna być dokładnie odmierzona, aby zapewnić pacjentom skuteczną i bezpieczną terapię.

Pytanie 37

Oblicz ilość gumy arabskiej, której należy użyć do sporządzenia emulsji stężonej, stosując w odpowiedniej proporcji 2 części oleju : 1 część gumy arabskiej : 1,5 części wody.

Rp.
 Rapae olei                         10,0
 Gummi arabici                      q.s.
 Anisi aetherolei                 gtt. 4
 Aquae                          ad 100,0
 M.f. emulsio
 D.S. 1 łyżkę stołową w czasie posiłku

A. 2,0 g

B. 10,0 g

C. 5,0 g

D. 1,0 g

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 5,0 g jest prawidłowa, ponieważ dokładnie odzwierciedla proporcje składników wymagane do sporządzenia emulsji stężonej. W przedstawionej proporcji 2 części oleju do 1 części gumy arabskiej oraz 1,5 części wody, dla każdej ilości oleju, możemy obliczyć potrzebną ilość gumy arabskiej, stosując wzór: ilość gumy arabskiej = (ilość oleju / 2) * 1. Zatem, przy założeniu, że mamy 10 g oleju, obliczamy: (10 g / 2) * 1 = 5 g gumy arabskiej. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym, gdzie precyzyjne proporcje składników są niezbędne do uzyskania stabilnych emulsji. W praktyce, nieprzestrzeganie tych proporcji może prowadzić do destabilizacji emulsji, co skutkuje nieodpowiednimi właściwościami produktu. Warto dodać, że guma arabska, jako emulgator, odgrywa ważną rolę w stabilizacji emulsji poprzez tworzenie sieci, która zatrzymuje olej i wodę w jednorodnej mieszaninie, co jest istotne w wielu zastosowaniach, od kosmetyków po żywność.

Pytanie 38

W jakiej formie stosuje się metamizol sodowy?

A. w maściach, nanokapsułkach

B. jako aerozol do inhalacji, czopki

C. w postaci tabletek, roztworu do wstrzykiwań

D. w insertach, kapsułkach

Metamizol sodowy, znany również jako pyralgina, jest lekiem o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym. Stosuje się go w postaci tabletek oraz roztworów do wstrzykiwań, co pozwala na elastyczne dopasowanie formy podania do potrzeb pacjenta. Tabletki są najczęściej stosowane w leczeniu bólu o umiarkowanym natężeniu oraz w wysokiej gorączce, gdy inne leki nie przynoszą ulgi. Roztwór do wstrzykiwań jest z kolei używany w sytuacjach wymagających szybkiego działania leku, np. w przypadku silnego bólu lub w warunkach szpitalnych, gdzie lek podawany jest dożylnie. Dodatkowo, metamizol sodowy cechuje się stosunkowo niskim ryzykiem działań niepożądanych w porównaniu do innych leków przeciwbólowych, co czyni go bezpiecznym wyborem w wielu klinicznych przypadkach. Warto również zaznaczyć, że zgodnie z aktualnymi standardami leczenia, stosowanie metamizolu powinno być ściśle kontrolowane i ograniczone do określonych wskazań, aby uniknąć potencjalnych zagrożeń zdrowotnych.

Pytanie 39

Oblicz ilość papaweryny chlorowodorku, którą zażyje pacjent w ciągu doby, jeżeli przyjmuje lek sporządzony według recepty, zgodnie z zaleceniami lekarza. Masa jednej łyżki stołowej wynosi 17,5 g.

Rp.
 Papaverini hydrochloridi         0,8
 Glucosi                          3,0
 Sir. simplicis                  50,0
 Aquae                        ad 250,0
 M.f. mixt.

 D.S. Trzy razy dziennie po dwie łyżki stołowe

A. 0,112 g

B. 0,336 g

C. 0,331 g

D. 0,110 g

Odpowiedź 0,336 g jest prawidłowa, ponieważ wynika bezpośrednio z obliczeń opartych na proporcjonalnym rozkładzie papaweryny chlorowodorku w roztworze. Aby obliczyć dzienną dawkę leku, należy uwzględnić ilość substancji aktywnej w jednej łyżce stołowej oraz liczbę łyżek przyjmowanych przez pacjenta w ciągu dnia. W praktyce medycznej, ważne jest, aby lekarze i farmaceuci precyzyjnie określali dawki leków, opierając się na standardach takich jak zalecenia FDA czy EMEA, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Zastosowanie praktycznych umiejętności obliczeniowych w farmakologii jest kluczowe, aby uniknąć poważnych skutków ubocznych wynikających z niewłaściwego dawkowania. Podczas obliczeń warto także zwracać uwagę na masę leku, co może różnić się w zależności od formy podania. W związku z tym, zrozumienie, jak przeliczać dawki leków, ma istotne znaczenie w codziennej praktyce klinicznej.

Pytanie 40

Oblicz koszt sporządzenia w aptece leku recepturowego zapisanego na przedstawionej recepcie (bez podatku VAT i marży detalicznej)

Ceny surowców za 1.0 g są następujące:

– Codeini phosphas           18,24 zł
– Pini sirupus                0,03 zł
– Aqua purificata            0,01 zł

Cena opakowania za 1szt.:

– butelka 125ml 0,56 zł

Rp
Codeini phosphatis          0,1
Pini sirupi                    10,0
Aquae pur.                100,0
M.f. mixt.
S. 3 x dz. łyżeczkę

Fragment Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie (...) wysokości opłaty ryczałtowej za leki (...) recepturowe, ilości leku recepturowego, którego dotyczy opłata ryczałtowa (...) (Dz. U. 08. 56. 341)

§ 1. Ustala się wykaz leków, które mogą być traktowane jako surowce farmaceutyczne przy sporządzaniu leków recepturowych, stanowiący załącznik do rozporządzenia.

§ 2. Opłata ryczałtowa za lek podstawowy wynosi 3,20 zł.

§ 3. Opłata ryczałtowa za lek recepturowy wynosi 5 zł.

§ 4. 1. Opłata ryczałtowa, o której mowa w § 3, dotyczy:

1) proszków dzielonych do 20 szt.;
2) proszków niedzielonych (prostych i złożonych) do 80 g;
3) substancji stosowanych przy oznaczaniu krzywej cukrowej do 100 g;
4) czopków, globulek, pręcików do 12 szt.;
5) roztworów, mikstur, zawiesin, emulsji do 250 g;
6) płynnych leków do stosowania zewnętrznego (jeżeli zawierają spirytus, ilość spirytusu w przeliczeniu na spirytus 95% nie może przekroczyć 100 g) do 500 g;
7) maści, kremów, mazideł, past do 100 g;
8) kropli do użytku wewnętrznego do 40 g;
9) mieszanek ziołowych do 100 g;
10) pigułek do 30 szt.;
11) klein do 500 g;
12) kropli do oczu i uszu oraz maści ocznych sporządzanych w warunkach aseptycznych do 10 g.

2. Opłata ryczałtowa, o której mowa w § 3, dotyczy również postaci i ilości leków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 oraz w pkt. 6 w odniesieniu do leków recepturowych sporządzanych w warunkach aseptycznych.

§ 5. Koszt sporządzenia w aptece leku recepturowego obejmuje:

1) wartość użytych surowców farmaceutycznych dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zamieszczonych w Farmakopei Polskiej lub Farmakopei Europejskiej, w tym leków gotowych;
(...)
2) wartość opakowań;
3) koszt wykonania leku recepturowego (taksa laborum).(...)

§ 6. Koszt wykonania leku recepturowego ustala się w zależności od postaci leku i wynosi:

1) 12,33 zł - dla postaci leków wymienionych w § 4 ust. 1 pkt. 1 - 11;
2) 24,66 zł - dla postaci leków wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 12.

§ 8. Do kosztu sporządzenia leku recepturowego dolicza się marżę detaliczną w wysokości 25%.

A. 5,00 zł

B. 16,01 zł

C. 3,68 zł

D. 28,34 zł

Koszt sporządzenia leku recepturowego, wynoszący 16,01 zł, został obliczony na podstawie wartości surowców, opakowania oraz stałej taksy recepturowej. Wartości surowców, takich jak codeina, syrop pini oraz woda, zsumowane z kosztem opakowania (butelka), dają wstępną kwotę 3,68 zł. Następnie, zgodnie z obowiązującymi regulacjami, do tej kwoty dodaje się stałą taksę recepturową dla mikstur do 250 g, która wynosi 12,33 zł. Całościowe podejście do obliczania kosztów sporządzenia leków recepturowych jest zgodne z najlepszymi praktykami w aptece, a także z aktualnymi normami prawnymi i zwyczajowymi w branży farmaceutycznej, co pozwala na prawidłowe oszacowanie kosztów produkcji leków. Wiedza ta jest kluczowa dla farmaceutów, którzy muszą być w stanie poprawnie wyceniać leki, aby dostosować się do przepisów oraz oczekiwań pacjentów i ubezpieczycieli.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej