Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 09:09
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 09:19

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Modyfikator dostępu znajdujący się przed definicją metody Dodaj() w klasie Kalkulator sprawia, że:

protected void Dodaj() {}

A. jest ona możliwa do wykorzystania w programie głównym i można ją wywołać na instancji klasy Kalkulator

B. nie jest ona osiągalna w klasach, które dziedziczą po klasie Kalkulator

C. nie jest ona dostępna z poziomu klas, które są zaprzyjaźnione z klasą Kalkulator

D. jest ona dostępna zarówno w samej klasie, jak i w klasach dziedziczących po klasie Kalkulator

Często spotykanym problemem przy analizie modyfikatorów dostępu jest mylenie zakresów widoczności protected z innymi, jak public, private czy nawet internal. Przekonanie, że protected sprawia, iż metoda staje się dostępna w programie głównym (np. przez obiekt klasy Kalkulator), wynika zazwyczaj z utożsamiania protected z public. Tymczasem protected ogranicza dostępność tylko do klasy bazowej oraz jej pochodnych, więc próba wywołania Dodaj() na przykład bezpośrednio w programie głównym zakończy się błędem kompilacji – chyba że korzystamy z tej metody właśnie w klasie dziedziczącej. Zdarza się także mylić protected z private — niektórzy sądzą, że protected blokuje dostęp w klasach dziedziczących, ale to nieprawda: w przeciwieństwie do private, protected wręcz otwiera drzwi potomnym do korzystania z tych elementów. Jeszcze rzadziej, ale czasem pojawia się myśl, że protected umożliwia dostęp zaprzyjaźnionym klasom, jak w C++, jednak w C# czy Javie pojęcie „klas zaprzyjaźnionych” nie istnieje, więc taki scenariusz odpada. Moim zdaniem cała ta zawiłość bierze się z różnic między językami i zbyt powierzchownej nauki teorii, gdzie nie przykłada się uwagi do praktycznych przykładów użycia. W branży dobra praktyka to właśnie stosowanie protected wtedy, gdy chcemy umożliwić dziedziczenie i rozbudowę funkcji, ale nie udostępniać ich całemu światu. Warto zapamiętać, że protected to narzędzie do zachowania porządku i kontroli dostępu w hierarchii klas — i nie należy go mylić ani z nadmierną dostępnością, ani z pełnym ukrywaniem implementacji.

Pytanie 2

Jakie metody pozwalają na przesłanie danych z serwera do aplikacji front-end?

A. formatu JSON

B. biblioteki jQuery

C. protokołu SSH

D. metody POST

Format JSON to zdecydowanie najpopularniejszy i najwygodniejszy sposób przesyłania danych pomiędzy serwerem a aplikacją front-end. JSON, czyli JavaScript Object Notation, jest lekkim formatem wymiany danych, który został zaprojektowany właśnie pod kątem prostoty odczytu i zapisu, zarówno przez ludzi, jak i maszyny. Moim zdaniem trudno dziś znaleźć nowoczesną aplikację webową, która nie korzysta z JSON-a. W praktyce wygląda to tak, że serwer generuje odpowiedź HTTP z danymi w formacie JSON, a front-end (często napisany w JavaScript lub TypeScript) potrafi je bez problemu sparsować i wykorzystać. Standardy branżowe – jak REST API czy GraphQL – bazują w dużej mierze na tym formacie, bo jest uniwersalny, prosty i dobrze wspierany przez frameworki. JSON wspiera nawet zagnieżdżone struktury, tablice, obiekty, więc przekazywanie danych jest bardzo elastyczne. Z mojego doświadczenia, dzięki JSON-owi można bardzo sprawnie integrować różne technologie na back-endzie i front-endzie, co się naprawdę często przydaje przy dużych projektach. Warto pamiętać, że praktycznie każdy język programowania ma biblioteki do obsługi JSON-a, więc nie ma tu żadnych barier technologicznych. Nawet przy komunikacji asynchronicznej (np. z użyciem fetch czy XMLHttpRequest) JSON jest domyślnym wyborem. Tak naprawdę, jeśli chodzi o wymianę danych w aplikacjach webowych, JSON jest po prostu standardem de facto i warto go dobrze znać.

Pytanie 3

Aplikacje webowe stworzone z użyciem frameworka Angular lub biblioteki React, działające na standardowych portach, można uruchomić na lokalnym serwerze, wpisując w przeglądarkę

A. localhost:8080 (React) lub localhost:8000 (Angular)

B. localhost:8000 (React) lub localhost:49887 (Angular)

C. localhost:3000 (React) lub localhost:4200 (Angular)

D. localhost:5001 (React) lub localhost:8080 (Angular)

React domyślnie startuje na porcie 3000, a Angular na 4200 – to są takie standardy, które praktycznie wszyscy w branży znają i stosują. Kiedy zaczynasz nowy projekt w React, korzystając na przykład z create-react-app, serwer deweloperski po prostu nasłuchuje na http://localhost:3000. Analogicznie, jak generujesz projekt w Angular CLI i odpalasz ng serve, wtedy aplikacja wystartuje na http://localhost:4200. To są domyślne porty – nie musisz nic specjalnie ustawiać, wystarczy wpisać te adresy w przeglądarce. Z mojego doświadczenia, dobrze jest zapamiętać te ustawienia, bo praktycznie na każdym warsztacie czy bootcampie te adresy padają od ręki. Jeśli chodzi o praktykę, czasami port jest już zajęty i wtedy narzędzie zaproponuje inny, ale te wartości startowe to taka baza. Warto pamiętać, że zmiana portu wynika zazwyczaj z konfliktu, a nie z jakiejś specjalnej potrzeby. Dodatkowo, rozpoznanie tych portów pozwala szybciej debugować problemy z uruchomieniem aplikacji – jak coś nie wstaje na tych adresach, to od razu wiadomo, gdzie szukać. Ogólnie rzecz biorąc, korzystanie z tych domyślnych portów przyspiesza współpracę w zespole, bo każdy wie, gdzie szukać aplikacji, więc nie trzeba się rozpisywać w README, na jakim porcie coś działa. Moim zdaniem, to jeden z tych drobnych szczegółów, które składają się na dobre nawyki programistyczne.

Pytanie 4

Kolor Pale Green w modelu RGB przedstawia się jako RGB(152, 251, 152). Jaki jest szesnastkowy kod tego koloru?

A. 98 FB 98

B. A0 FB A0

C. A0 FE A0

D. 98 FE 98

Prawidłowa odpowiedź to RGB(152, 251, 152) zapisane w systemie szesnastkowym jako 98 FB 98. To nie jest przypadkowe – konwersja formatu RGB na HEX polega na przekształceniu każdej ze składowych (czerwony, zielony, niebieski) na odpowiadającą wartość heksadecymalną. W tym przypadku: 152 to 98 w systemie szesnastkowym, 251 to FB, a 152 znowu 98. W praktyce, takie zapisy są absolutną podstawą przy projektowaniu stron internetowych, stylów CSS albo aplikacji mobilnych, gdzie kolory opisuje się właśnie kodami HEX. Moim zdaniem, każdy kto chce działać w grafice komputerowej albo frontendzie, powinien mieć ten mechanizm w jednym palcu. Warto wiedzieć, że standardy W3C przewidują właśnie taki sposób zapisu i przyjmują zarówno notację z #, jak i bez spacji, czyli #98FB98. Często spotkasz ten format np. w plikach stylów LESS, SASS czy nawet podczas korzystania z generatorów palet. Sam nieraz miałem sytuację, że szybka konwersja RGB na HEX ratowała projekt, bo klient przesłał kolory tylko w jednym systemie. Dobrą praktyką jest też zawsze sprawdzać, czy konwersja nie zniekształciła zamierzonego koloru – niektóre programy graficzne lub biblioteki mogą dokonywać zaokrągleń, co minimalnie wpływa na odcień. Warto więc nie tylko ufać narzędziom, ale rozumieć manualnie, jak się to liczy. No, i to co ciekawe – Pale Green jest kolorem dość uniwersalnym, często spotykanym w projektowaniu UI, bo jest delikatny i nie męczy wzroku. Szczerze polecam pobawić się konwersją różnych kolorów, bo to po prostu się przydaje.

Pytanie 5

W zamieszczonym fragmencie kodu Java wskaż nazwę zmiennej, która może przechować wartość 'T'.

int zm1;
float zm2;
char zm3;
boolean zm4;

A. zm1

B. zm2

C. zm4

D. zm3

Poprawnie wskazana została zmienna 'zm3', której typ to 'char'. To właśnie zmienne typu 'char' w Javie służą do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak na przykład litera 'T'. Zmienna 'char' przechowuje znak jako wartość liczbową zgodnie z kodowaniem Unicode, co pozwala na obsługę szerokiego zakresu znaków z różnych alfabetów. W praktyce często spotyka się sytuacje, gdzie potrzebujemy przechować czy odczytać pojedynczy znak – np. literę przy przetwarzaniu tekstu, analizowaniu plików, czy nawet w prostych grach tekstowych, gdzie np. sterowanie postacią opiera się o pojedyncze litery wciskane na klawiaturze. Moim zdaniem dobre zrozumienie typu 'char' to podstawa, bo łatwo pomylić go z typem 'String', który przechowuje jednak całe ciągi znaków, a nie pojedyncze znaki. Z punktu widzenia dobrych praktyk, zawsze warto dobierać możliwie najwęższy typ danych do zadania – jeżeli chcemy przechować jedną literę, typ 'char' jest po prostu najefektywniejszy. Nawiasem mówiąc, w Javie znak umieszczamy w pojedynczych apostrofach (np. 'T'), co jednoznacznie odróżnia je od tekstów (podwójne cudzysłowy). Osobiście zdarzało mi się kiedyś pomylić te typy i potem szukać błędów, więc warto zapamiętać tę różnicę. Warto też wiedzieć, że typ 'char' przydaje się np. do operacji na znakach w tablicach, przy konwersjach kodów ASCII czy nawet szyfrowaniu prostych tekstów. Zdecydowanie jest to typ, którego nie można pominąć w nauce Javy.

Pytanie 6

Wskaż algorytm sortowania, który nie jest stabilny?

A. sortowanie bąbelkowe

B. sortowanie przez wstawianie

C. sortowanie szybkie

D. sortowanie przez zliczanie

Często podczas nauki algorytmów sortowania pojawia się zamieszanie na temat stabilności. Stabilność w sortowaniu oznacza, że elementy o tych samych kluczach nie zmieniają swojego wzajemnego położenia. W przypadku sortowania bąbelkowego, przez wstawianie i przez zliczanie – wszystkie te techniki są z natury stabilne, o ile ich standardowa implementacja nie została zmodyfikowana. To dość wygodne, bo gdy pracujemy z bardziej złożonymi danymi, np. obiektami z wieloma polami, stabilność pozwala zachować dodatkowe informacje przy kolejnych sortowaniach. Wielu jednak mylnie zakłada, że wszystkie szybkie algorytmy (jak Quick Sort) są stabilne, bo po prostu są bardziej zaawansowane. Niestety, to nie jest prawda – podstawowy Quick Sort nie zachowuje kolejności równych elementów i w praktyce może zamieszać nam w porządku danych. To jest błąd myślowy, który widzę często nawet u doświadczonych programistów. Sortowanie przez zliczanie (Counting Sort) jest stabilne, ponieważ dla każdego elementu dokładnie wiemy, na które miejsce ma trafić i w razie kolizji zawsze wybieramy ten, który był wcześniej. Podobnie klasyczne sortowanie bąbelkowe i przez wstawianie – oba algorytmy podczas przemieszczania elementów nie przestawiają tych samych wartości względem siebie. Moim zdaniem, właśnie ta stabilność jest często niedoceniana w codziennej pracy, a bywa naprawdę kluczowa przy pracy z danymi złożonymi. Warto zawsze, zanim wybierzemy algorytm sortowania, zastanowić się, czy zależy nam na tym, by zachować oryginalną kolejność dla równych wartości – wtedy zdecydowanie lepiej sięgnąć po stabilne podejście, zamiast używać np. Quick Sort. To nie jest tylko teoria, ale praktyczna wskazówka z życia programistycznego.

Pytanie 7

Do implementacji w aplikacji jednokierunkowej funkcji skrótu, zwanej funkcją haszującą, można wykorzystać algorytm

A. DES

B. RSA

C. AES

D. MD5

MD5 to przykład klasycznej funkcji skrótu, czyli właśnie tej funkcji, która generuje z dowolnie długych danych wejściowych stałej długości skrót (hash). Funkcje haszujące są szeroko stosowane w informatyce, szczególnie tam, gdzie potrzebna jest szybka weryfikacja integralności danych albo przechowywanie haseł w bazie danych w sposób bezpieczny (chociaż MD5 dziś już nie poleca się do haseł przez znane luki bezpieczeństwa – lepsze są SHA-256 czy bcrypt). To, co wyróżnia funkcje skrótu jak MD5, to ich jednokierunkowość: znając wynik, praktycznie nie jesteśmy w stanie odtworzyć oryginalnych danych wejściowych, a nawet minimalnie różniące się dane dają zupełnie inne hashe. Przykład praktyczny? Sprawdzenie sumy kontrolnej pliku po pobraniu z internetu – porównujemy hash MD5 z podanym na stronie wydawcy i mamy pewność, że plik nie został podmieniony. W praktyce branżowej, zgodnie z normami bezpieczeństwa jak np. ISO/IEC 27001, funkcje haszujące są podstawą wielu procesów kryptograficznych. Moim zdaniem, znajomość takich algorytmów jak MD5, nawet jeśli już nie jest zalecany w nowych systemach, to podstawa do zrozumienia ogólnego działania funkcji skrótu i różnicy między nimi a szyfrowaniem. Często spotykałem się z myleniem tych pojęć, więc warto to dobrze rozumieć.

Pytanie 8

Liczba A4 w zapisie heksadecymalnym ma odpowiadający jej zapis binarny

A. 1010100

B. 10100100

C. 10100010

D. 1011100

Zapisanie liczby A4 z systemu szesnastkowego (heksadecymalnego) do systemu binarnego to podstawowa umiejętność przy pracy z systemami cyfrowymi. W praktyce każda cyfra heksadecymalna odpowiada dokładnie czterem cyfrom binarnym, co wynika bezpośrednio z faktu, że 16=2^4. Gdy rozbijamy A4 na dwie części, mamy literę A (co oznacza 10 w dziesiętnym) oraz cyfrę 4. Zamieniamy więc A na binarny: 1010, a 4 – 0100. Sklejamy razem i dostajemy 10100100 – to jest właśnie prawidłowa odpowiedź. W rzeczywistych projektach, np. podczas programowania mikrokontrolerów, przy analizie adresów pamięci czy pracy z danymi w protokołach sieciowych, umiejętność szybkiej zamiany szesnastkowych wartości na binarne (i odwrotnie) jest totalnie niezbędna. Moim zdaniem zapamiętanie tych konwersji bardzo przyspiesza debugowanie kodu czy analizę rejestrów sprzętowych. To też podstawa przy pracy z narzędziami typu oscyloskop cyfrowy lub analizator stanów logicznych, gdzie często wartości wyświetlane są w jednym systemie, a dokumentacja posługuje się innym. Branża IT i elektronika wręcz żyją tymi zamianami – nie ma co się oszukiwać, im szybciej to opanujesz, tym mniej błędów popełnisz przy konfiguracji sprzętu czy pisaniu sterowników.

Pytanie 9

W języku Java wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException występuje, gdy następuje próba dostępu do elementu tablicy, którego

A. wartość przekracza rozmiar tablicy

B. indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy

C. indeks mieści się w zakresie od 0 do n-1, gdzie n oznacza rozmiar tablicy

D. wartość przewyższa jego indeks

Wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException w Javie to taki klasyk, na który łatwo się naciąć, zwłaszcza gdy operujesz na tablicach dynamicznie lub masz jakieś pętle i zapomnisz o poprawnych granicach. Ta odpowiedź jest prawidłowa, bo w języku Java indeksowanie tablic zaczyna się od 0, a ostatni poprawny indeks to zawsze rozmiar tablicy minus jeden. Jeśli próbujesz dostać się do elementu, którego indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy, silnik uruchomieniowy Javy od razu rzuci ten wyjątek. Przykład? Masz tablicę int[] t = new int[5]; i próbujesz odwołać się do t[5] albo t[10] – nie zadziała, bo legalne są tylko indeksy 0, 1, 2, 3, 4. Moim zdaniem to jeden z tych wyjątków, które wyraźnie pokazują, jak ważne jest zabezpieczanie kodu i stosowanie praktyk takich jak sprawdzanie długości tablicy przed dostępem do jej elementów. W profesjonalnym kodzie, zwłaszcza komercyjnym, nie zostawia się takich rzeczy przypadkowi – często stosuje się pętle typu for (int i = 0; i < array.length; i++), żeby mieć pewność, że nigdzie nie wyjedziemy poza zakres. Dobra praktyka to też wykorzystywanie narzędzi jak testy jednostkowe, żeby wyłapywać takie błędy. Warto pamiętać, że ten wyjątek jest unchecked, czyli nie musisz go łapać w kodzie, ale dobrze jest rozumieć, że jego pojawienie się oznacza błąd w logice programu. Osobiście uważam, że jeśli ktoś raz się na tym przejedzie, to już zawsze sprawdza rozmiar tablicy przed dostępem – taka nauczka na całe życie programisty.

Pytanie 10

Do zadań widoku w architekturze MVVM (Model-View-ViewModel) należy

A. zarządzanie logiką aplikacji - obejmuje wdrażanie algorytmów

B. obsługa interakcji użytkownika, stworzenie UI

C. przekazywanie danych do widoku oraz wymiana informacji z modelem

D. przechowywanie ściągniętych i przetworzonych informacji

Wiele osób myli zadania widoku w architekturze MVVM z innymi warstwami, przez co później pojawiają się spore problemy przy rozwijaniu i utrzymywaniu większych aplikacji. Przede wszystkim, widok nigdy nie powinien zarządzać logiką aplikacji ani implementować algorytmów – to zadanie Modelu lub ewentualnie ViewModelu. Przenoszenie takich odpowiedzialności do UI prowadzi do tzw. „smrodu kodu” i utrudnia refaktoryzację czy testowanie. Spotkałem się w praktyce z projektami, gdzie próbowano do widoku wrzucić obsługę serwisów, walidację czy sterowanie workflow – efektem był totalny chaos. Równie często pojawia się błędne przekonanie, że widok powinien przekazywać dane do widoku i wymieniać informacje z modelem – tymczasem w MVVM przepływ danych realizuje głównie ViewModel dzięki data bindingowi, a widok jest raczej pasywny i nie zarządza wymianą informacji bezpośrednio z modelem. To ViewModel łączy model z warstwą prezentacji, pozwalając na luźne powiązanie i wysoką elastyczność. Kolejna mylna koncepcja dotyczy przechowywania pobranych i przetworzonych informacji – tym zajmuje się Model, ewentualnie ViewModel, a nie widok. Wrzucając takie rzeczy do UI, łamiemy zasadę separacji odpowiedzialności. Moim zdaniem, warto zapamiętać, że długofalowy rozwój systemu, możliwość testowania oraz opcja łatwego podmieniania warstw bez ruszania całej reszty zależą właśnie od tego, jak precyzyjnie trzymamy się podziału ról. MVVM został zaprojektowany po to, żeby każda warstwa miała jasno określone zadania – i tylko wtedy architektura ma sens, jeśli się tego trzymamy. Odpowiedzialności widoku ograniczają się do prezentacji i obsługi interakcji użytkownika; wszystko, co wykracza poza to, powinno być delegowane do innych warstw. To pozwala na czysty kod i zgodność z najlepszymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 11

Jakie jest źródło błędu w podanym kodzie przez programistę?

class Dokument {
    public string nazwa;
    protected string autor;
}
// .... w kodzie funkcji main
Dokument doc = new Dokument();
Console.WriteLine(doc.autor);

A. Brak konstruktora w definicji klasy.

B. Inicjalizacja obiektu została błędnie zapisana.

C. Argumenty konstruktora powinny być przekazane podczas inicjalizacji obiektu.

D. Pole autor jest niedostępne z tego poziomu.

Błąd związany z polem 'autor' wynika z problemu dostępu do pól prywatnych w klasie. W programowaniu obiektowym, pola prywatne (oznaczone jako private) są dostępne tylko wewnątrz danej klasy i nie mogą być bezpośrednio modyfikowane lub odczytywane z zewnątrz. Aby umożliwić dostęp do takich pól, programista powinien utworzyć odpowiednie metody dostępowe – tzw. gettery i settery. Jest to przykład hermetyzacji (encapsulation), jednego z filarów programowania obiektowego, który pozwala na kontrolę nad tym, jak dane są przechowywane i modyfikowane. Hermetyzacja zwiększa bezpieczeństwo aplikacji i zapobiega przypadkowym zmianom wartości pól obiektu.

Pytanie 12

Przedstawiono funkcjonalnie równoważne fragmenty kodu aplikacji Angular oraz React.js.

Angular

submit(f) {
    console.log(f.value); 
}
<form #f="ngForm" (ngSubmit)="submit(f)">
    <input ngModel name="tytul" type="text" id="tytul">
    <button>Dodaj</button>
</form>

React

handleSubmit = e => {
    e.preventDefault();
    console.log('tytul: ' + e.currentTarget.tytul.value);
};
render() {
    return (
        <div>
            <form onSubmit={this.handleSubmit}>
                <input type="text" id="tytul" />
                <button>Dodaj</button>
            </form>
        </div>
    );
}

A. obsługę zdarzenia przesłania formularza

B. wyświetlanie w konsoli przeglądarki danych pobranych z pól formularza w czasie rzeczywistym, gdy użytkownik je wypełnia

C. funkcję, która zapisuje do zmiennych f lub e dane z pola <input> formularza

D. funkcję, która wypełnia dane w formularzu podczas jego inicjalizacji

Oba fragmenty kodu, zarówno w Angularze jak i React.js, pokazują obsługę zdarzenia zatwierdzenia formularza. W Angularze zdarzenie submit jest obsługiwane poprzez przypisanie funkcji submit do atrybutu ngSubmit. Ta funkcja otrzymuje jako argument obiekt formularza, a następnie wypisuje jego wartość w konsoli za pomocą f.value. Jest to zgodne z dobrymi praktykami Angulara, gdzie korzysta się z dwukierunkowego wiązania danych i obiektu formularza do zarządzania danymi wejściowymi. W przypadku React.js funkcja handleSubmit jest przypisywana do zdarzenia onSubmit formularza. W tej funkcji nie tylko logujemy dane wejściowe, ale również używamy e.preventDefault(), aby zapobiec domyślnemu działaniu formularza, co jest standardową praktyką w React.js, gdzie zarządzamy stanem komponentów samodzielnie. W obu przypadkach kluczową czynnością jest reakcja na zdarzenie wysłania formularza, co pozwala na dalsze przetwarzanie danych wejściowych, walidację lub wysyłanie ich do serwera.

Pytanie 13

Jedną z dolegliwości, która pojawia się u programistów w wyniku długotrwałego korzystania z myszki komputerowej lub klawiatury, objawiającą się bólami, drętwieniem oraz zaburzeniami czucia w obszarze 1-3 palca dłoni jest

A. zespól cieśni kanału nadgarstka

B. kifoza

C. zespół suchego oka

D. Dyskopatia

Zespół cieśni kanału nadgarstka to schorzenie, które powstaje w wyniku ucisku na nerw pośrodkowy w kanale nadgarstka. Jest to wąski tunel utworzony przez kości nadgarstka oraz więzadła, przez który przechodzą ścięgna oraz nerwy odpowiedzialne za czucie i ruch w dłoni. Objawy zespołu cieśni kanału nadgarstka obejmują bóle, drętwienie oraz zaburzenia czucia, szczególnie w obszarze pierwszych trzech palców ręki. Praca z myszą komputerową i klawiaturą przez długi czas, szczególnie w niewłaściwej ergonomicznej pozycji, może prowadzić do nadmiernego obciążenia i zapalenia tkanek otaczających nerw pośrodkowy. W praktyce, osoby cierpiące na to schorzenie często skarżą się na problemy z chwytaniem przedmiotów, a także na osłabienie siły uchwytu. W leczeniu zespołu cieśni kanału nadgarstka zaleca się m.in. unikanie czynników przyczynowych, stosowanie ortez, fizjoterapię oraz w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne. Należy również zwrócić uwagę na ergonomię stanowiska pracy, co może znacząco zredukować ryzyko wystąpienia tej dolegliwości. Zarządzanie czasem spędzanym przy komputerze oraz regularne przerwy są kluczowe w prewencji tego schorzenia.

Pytanie 14

Z analizy złożoności obliczeniowej różnych algorytmów sortowania na dużych zbiorach danych (przekraczających 100 elementów) wynika, że najefektywniejszą metodą jest algorytm sortowania

sortowanie bąbelkowe	O(n²)
sortowanie przez wstawianie	O(n²)
sortowanie przez scalanie	O(n log n)
sortowanie przez zliczanie	O(n)
sortowanie kubełkowe	O(n²)

A. przez zliczanie

B. bąbelkowego

C. przez scalanie

D. kubełkowego

Sortowanie przez zliczanie jest jedną z najszybszych metod sortowania w przypadku określonych typów danych wejściowych. W szczególności działa ono efektywnie, gdy znamy ograniczenia co do zakresu wartości w zbiorze danych, ponieważ jego złożoność obliczeniowa wynosi O(n+k), gdzie n to liczba elementów do posortowania, a k to zakres wartości. Dzięki temu, w przeciwieństwie do metod sortowania porównawczego, takich jak sortowanie przez scalanie czy bąbelkowe, sortowanie przez zliczanie może osiągnąć liniową złożoność czasową, jeśli k jest stosunkowo małe w porównaniu do n. Algorytm ten działa poprzez zliczanie wystąpień każdego elementu, co pozwala na szybkie umieszczenie go w odpowiedniej pozycji w posortowanej tablicy. Przykładowe zastosowania sortowania przez zliczanie to sortowanie wyników egzaminów czy organizacja danych liczbowych w określonym przedziale, co jest często spotykane w analizach statystycznych. Standardy branżowe często korzystają z tej metody, gdy operujemy na dużych zbiorach danych o ograniczonym zakresie, co jest zgodne z najlepszymi praktykami efektywnego przetwarzania danych.

Pytanie 15

Ile kilobajtów (KB) znajduje się w jednym megabajcie (MB)?

A. 10

B. 100

C. 1024

D. 1000

W informatyce jednostki pamięci są często używane do określenia pojemności danych. 1 megabajt (MB) równa się 1024 kilobajtom (KB) w systemie binarnym, który jest podstawowym systemem liczbowym używanym w komputerach. Wynika to z faktu, że komputery operują w systemie binarnym, gdzie wartości są potęgami liczby 2. Z definicji, 1 MB to 2 do potęgi 20 bajtów, co daje 1048576 bajtów. Kiedy dzielimy tę wartość przez 1024, otrzymujemy 1024 kilobajty. W praktyce, ta konwersja jest niezwykle istotna w kontekście zarządzania pamięcią oraz określania rozmiarów plików. Na przykład, przy pobieraniu plików z internetu, znając tę konwersję, można lepiej oszacować czas pobierania oraz zarządzanie przestrzenią dyskową. Warto również zauważyć, że niektóre systemy operacyjne i producenci sprzętu używają systemu dziesiętnego, w którym 1 MB to 1000 KB, co prowadzi do nieporozumień. Dlatego znajomość różnic między systemami binarnym i dziesiętnym jest kluczowa dla zrozumienia pojemności pamięci komputerowej i odpowiednich jednostek.

Pytanie 16

Jakie oznaczenie posiada norma krajowa w Polsce?

A. ISO

B. PN

C. EN

D. IEC

Polska Norma, czyli PN, to taki nasz krajowy znak, który mówi, jakie powinny być standardy jakości i techniczne dla różnych produktów i usług w Polsce. Normy PN są dostosowane do tego, czego potrzebujemy na rynku, ale często są oparte na międzynarodowych normach, takich jak ISO czy europejskich EN. Choć wdrażanie tych norm jest dobrowolne, to w wielu branżach ich przestrzeganie jest wręcz konieczne, jeśli chcemy zdobyć odpowiednie certyfikaty jakości. Warto je znać, bo dzięki nim możemy czuć się bezpieczniej, a jakość produktów staje się lepsza. To też wspiera rozwój nowych technologii w Polsce.

Pytanie 17

Który z wymienionych składników charakteryzuje się typowym wystąpieniem w diagramie Gantta?

A. Wykaz błędów w projekcie

B. Oś czasu oraz przedziały czasowe dla zadań

C. Model relacji pomiędzy tabelami w bazie danych

D. Wykaz użytkowników w systemie

Diagram Gantta zawiera oś czasu i zakresy czasowe dla zadań, co pozwala na wizualizację całego harmonogramu projektu. Każde zadanie jest reprezentowane jako pasek na wykresie, którego długość odzwierciedla czas trwania zadania. Diagram ten jest szczególnie pomocny w zarządzaniu złożonymi projektami, gdzie istnieje wiele współzależnych zadań. Dzięki diagramowi Gantta można łatwo określić, które zadania są krytyczne dla terminowego zakończenia projektu oraz jakie są dostępne bufory czasowe. Jest to jedno z najczęściej używanych narzędzi w zarządzaniu projektami.

Pytanie 18

Jakie działanie wykonuje polecenie "git pull"?

A. Pobiera zmiany z zdalnego repozytorium i scala je z lokalnym

B. Zachowuje zmiany w lokalnym repozytorium

C. Tworzy nową gałąź w repozytorium

D. Eliminuje plik z repozytorium

Polecenie 'git pull' pobiera najnowsze zmiany ze zdalnego repozytorium i scala je z lokalnym repozytorium. Jest to jedno z podstawowych poleceń w Git, pozwalające na synchronizację lokalnej kopii projektu z wersją przechowywaną w chmurze lub na serwerze. Dzięki 'git pull' programiści mogą na bieżąco aktualizować swoje repozytoria i unikać konfliktów, które mogłyby wyniknąć z pracy na nieaktualnej wersji kodu. Proces ten automatycznie łączy pobrane zmiany, co eliminuje konieczność ręcznego kopiowania plików lub komend.

Pytanie 19

Który z wymienionych przykładów ilustruje projektowanie interfejsu zgodnego z zasadami user experience (UX)?

A. Przycisk umieszczony w przypadkowym miejscu aplikacji

B. Użycie czytelnych czcionek i intuicyjnego układu elementów

C. Zastosowanie jedynie jednego koloru w całym interfejsie

D. Brak opcji cofnięcia już wykonanej akcji

Użycie czytelnych czcionek i intuicyjnego układu elementów to kluczowe zasady projektowania zgodne z user experience (UX). Przejrzystość i estetyka interfejsu zwiększają komfort użytkownika i ułatwiają korzystanie z aplikacji. Intuicyjny układ elementów pozwala na szybkie odnalezienie potrzebnych funkcji, co redukuje frustrację użytkownika i skraca czas potrzebny na realizację zadania. UX opiera się na badaniach dotyczących zachowań użytkowników i dostosowywaniu projektu do ich potrzeb.

Pytanie 20

Który z faz cyklu życia projektu wiąże się z identyfikacją wymagań użytkownika?

A. Etap planowania

B. Analiza

C. Wdrażanie

D. Przeprowadzanie testów

Analiza to etap cyklu życia projektu, podczas którego określane są wymagania użytkownika. W tej fazie zespół projektowy przeprowadza badania, konsultacje i warsztaty, aby zrozumieć potrzeby klienta i użytkowników końcowych. Wynikiem analizy jest szczegółowa specyfikacja funkcjonalna i niefunkcjonalna, która stanowi podstawę do projektowania i implementacji. Prawidłowo przeprowadzona analiza minimalizuje ryzyko nieporozumień oraz zapewnia, że finalny produkt będzie odpowiadał na realne potrzeby użytkowników.

Pytanie 21

Jaki jest podstawowy okres ochrony autorskich praw majątkowych w krajach Unii Europejskiej?

A. 50 lat od chwili pierwszej publikacji utworu

B. 70 lat od zgonu autora

C. 75 lat od daty powstania utworu

D. Bezterminowo

Podstawowy czas trwania autorskich praw majątkowych w Unii Europejskiej wynosi 70 lat od śmierci autora. Oznacza to, że przez ten okres twórca lub jego spadkobiercy mają wyłączne prawo do korzystania z utworu i czerpania z niego korzyści finansowych. Po upływie tego czasu dzieło przechodzi do domeny publicznej i może być swobodnie wykorzystywane przez każdego, bez konieczności uzyskania zgody. Długość ochrony praw autorskich została ujednolicona w ramach przepisów UE, aby zagwarantować spójność w całej wspólnocie i wspierać ochronę kultury oraz dziedzictwa narodowego.

Pytanie 22

Jakie zadanie wykonuje debugger?

A. Przekładanie kodu źródłowego na język maszynowy

B. Identyfikowanie błędów składniowych podczas kompilacji

C. Umożliwianie analizy działania programu krok po kroku

D. Generowanie pliku wykonywalnego programu

Debugger umożliwia analizę działania programu krok po kroku, co jest kluczowe dla wykrywania i usuwania błędów logicznych oraz programistycznych. Debugowanie pozwala na śledzenie wartości zmiennych w czasie rzeczywistym, analizowanie przepływu programu i zatrzymywanie go w określonych punktach (breakpoints). Dzięki temu programista może znaleźć i naprawić błędy przed finalnym wdrożeniem aplikacji. Debuggery są nieodłącznym elementem środowisk IDE (Integrated Development Environment), takich jak Visual Studio, PyCharm czy Eclipse, i stanowią fundamentalne narzędzie w procesie programowania.

Pytanie 23

Jaką rolę odgrywa interpreter w kontekście programowania?

A. Przekłada kod źródłowy na język maszynowy w trakcie działania programu

B. Generuje plik wykonywalny dla systemu operacyjnego

C. Łączy kod źródłowy z zewnętrznymi bibliotekami

D. Zoptymalizowuje wydajność aplikacji w środowisku produkcyjnym

Interpreter tłumaczy kod źródłowy na język maszynowy instrukcja po instrukcji, co oznacza, że każda linia kodu jest analizowana i wykonywana na bieżąco. Dzięki temu programy interpretowane, takie jak te w Pythonie, Ruby czy JavaScript, mogą być szybko testowane i uruchamiane bez konieczności wcześniejszej kompilacji. Interpretacja pozwala na elastyczność w procesie rozwoju, ponieważ zmiany w kodzie są widoczne natychmiast po zapisaniu pliku. To czyni interpreter idealnym narzędziem do prototypowania i budowania aplikacji w dynamicznych środowiskach.

Pytanie 24

W jaki sposób określa się wypadek związany z pracą?

A. Każde zdarzenie, które prowadzi do opóźnienia w wykonaniu obowiązków

B. Nagłe zdarzenie związane z pracą, powodujące uraz lub śmierć

C. Każde zdarzenie, które wymaga interwencji technicznej w miejscu zatrudnienia

D. Każdy incydent wynikający z działania osób trzecich

Wypadek przy pracy to nagłe zdarzenie związane z wykonywaną pracą, które powoduje uraz lub śmierć pracownika. Wypadki te mogą być wynikiem zaniedbań, nieprzestrzegania zasad BHP lub nieodpowiedniego zabezpieczenia stanowiska pracy. Przykładami wypadków przy pracy są upadki z wysokości, porażenia prądem, oparzenia chemiczne lub uszkodzenia ciała przez maszyny. Pracodawca jest zobowiązany do zgłaszania każdego wypadku przy pracy, prowadzenia dochodzenia w celu ustalenia przyczyn i wdrażania działań zapobiegających powtórzeniu się podobnych sytuacji. Wypadki przy pracy są jedną z głównych przyczyn absencji oraz roszczeń pracowniczych, dlatego prewencja i edukacja w zakresie BHP są niezwykle istotne.

Pytanie 25

Jakie jest podstawowe działanie w ochronie miejsca zdarzenia?

A. Zagwarantowanie stabilności ciała rannego

B. Usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia

C. Zagwarantowanie odpowiedniego oświetlenia

D. Zastosowanie sterylnych materiałów opatrunkowych

Z mojego doświadczenia, usunięcie niebezpiecznych rzeczy z miejsca, gdzie doszło do wypadku, to naprawdę kluczowa sprawa. Dzięki temu zmniejszamy szanse na dodatkowe obrażenia i możemy lepiej pomóc poszkodowanemu, nie narażając siebie na ryzyko. Na przykład, warto odsunąć ostre narzędzia, wyłączyć działające maszyny czy podnieść ciężkie przedmioty, które mogłyby kogoś zranić. Takie działania są istotne w każdej sytuacji, czy to wypadek na drodze, czy w pracy.

Pytanie 26

Który z objawów może sugerować zawał serca?

A. Intensywny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki

B. Ból brzucha po spożyciu posiłku

C. Gorączka oraz dreszcze

D. Spadek nastroju

Silny ból w klatce piersiowej promieniujący do lewej ręki to klasyczny objaw zawału serca (ostrego zespołu wieńcowego). Ból ten często pojawia się nagle, jest intensywny, gniotący lub piekący i może towarzyszyć mu duszność, zawroty głowy, zimne poty i nudności. Zawał serca wynika z zablokowania jednej z tętnic wieńcowych, co prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego. Szybka reakcja i wezwanie pomocy medycznej mogą uratować życie i zminimalizować uszkodzenia serca. Każda minuta jest kluczowa – nie należy czekać na ustąpienie objawów, lecz natychmiast zadzwonić na numer alarmowy 112 lub udać się do najbliższego szpitala.

Pytanie 27

Jakie są kluczowe korzyści z wykorzystania frameworków podczas programowania aplikacji desktopowych?

A. Gwarantują dostęp do niskopoziomowego kodu systemowego

B. Ułatwiają kontrolę nad wersjami systemu operacyjnego

C. Skracają czas tworzenia aplikacji dzięki gotowym komponentom i narzędziom

D. Redukują zapotrzebowanie na pamięć operacyjną aplikacji

Jedną z głównych zalet stosowania frameworków w programowaniu aplikacji desktopowych jest znaczne skrócenie czasu tworzenia oprogramowania dzięki gotowym komponentom i narzędziom. Frameworki dostarczają struktury, która standaryzuje rozwój aplikacji i minimalizuje konieczność pisania kodu od podstaw. Frameworki takie jak WPF, Qt czy Electron umożliwiają szybkie tworzenie interfejsów użytkownika, obsługę zdarzeń oraz integrację z bazami danych i API. Ponadto frameworki wspierają modularność i umożliwiają łatwe zarządzanie dużymi projektami, co przekłada się na lepszą organizację kodu i wyższą jakość oprogramowania.

Pytanie 28

Który z frameworków bazuje na budowaniu komponentów przy użyciu języka JavaScript?

A. Node.js

B. React.js

C. Django

D. ASP.NET Core

React.js to popularna biblioteka JavaScript, która opiera się na komponencie jako podstawowym elemencie budowy interfejsu użytkownika. Framework ten umożliwia tworzenie dynamicznych i interaktywnych aplikacji webowych, które cechują się wysoką wydajnością. Dzięki wykorzystaniu komponentów, programiści mogą wielokrotnie wykorzystywać te same elementy interfejsu, co znacznie upraszcza zarządzanie kodem i poprawia jego czytelność. React jest szeroko stosowany w budowie Single Page Applications (SPA) i wspiera technologię Virtual DOM, co minimalizuje liczbę operacji na rzeczywistym DOM i zwiększa szybkość renderowania stron. React jest szczególnie polecany do tworzenia nowoczesnych aplikacji webowych o dynamicznych interfejsach, co czyni go jednym z liderów na rynku frontendowym.

Pytanie 29

Jakie informacje mogą być zapisywane w cookies przeglądarki?

A. Prywatne dane użytkownika, na przykład hasła

B. Preferencje użytkownika, takie jak język lub styl strony

C. Dane przechowywane w systemie baz danych

D. Kod źródłowy aplikacji internetowej

Preferencje użytkownika, takie jak język strony, motyw kolorystyczny lub preferencje dotyczące układu, są typowymi danymi przechowywanymi w ciasteczkach przeglądarki. Mechanizm ciasteczek pozwala na personalizację doświadczenia użytkownika i jest szeroko stosowany w aplikacjach webowych w celu dostosowania interfejsu do indywidualnych potrzeb. Cookies umożliwiają także zapamiętywanie sesji użytkownika, co pozwala uniknąć konieczności wielokrotnego logowania. Informacje te są przechowywane lokalnie w przeglądarce użytkownika i mogą być odczytywane przez aplikację podczas każdej wizyty. Stosowanie ciasteczek zgodnie z przepisami, takimi jak RODO (GDPR), wymaga informowania użytkownika o ich przeznaczeniu oraz uzyskiwania jego zgody na ich przechowywanie, co zapewnia transparentność i zgodność z prawem.

Pytanie 30

Jakie z wymienionych narzędzi służy do testowania aplikacji?

A. Git

B. Selenium

C. Photoshop

D. WordPress

Selenium to potężne narzędzie do automatycznego testowania aplikacji webowych. Umożliwia ono symulowanie działań użytkownika na stronie internetowej, takich jak klikanie przycisków, wypełnianie formularzy czy nawigowanie po witrynie. Dzięki Selenium programiści mogą automatyzować testy funkcjonalne i regresyjne, co pozwala na szybkie wykrywanie błędów i sprawdzanie zgodności aplikacji z wymaganiami. Selenium obsługuje wiele języków programowania, takich jak Python, Java, C# czy JavaScript, co czyni je wszechstronnym narzędziem do testowania aplikacji webowych na różnych platformach i przeglądarkach. Jest to jedno z najważniejszych narzędzi w arsenale testerów oprogramowania i deweloperów dbających o jakość swoich produktów.

Pytanie 31

Jakie są różnice między testami funkcjonalnymi a niefunkcjonalnymi?

A. Testy funkcjonalne oceniają wydajność aplikacji, podczas gdy niefunkcjonalne weryfikują poprawność kodu

B. Testy funkcjonalne oceniają zgodność działania aplikacji z założeniami, a niefunkcjonalne analizują aspekty wydajności, bezpieczeństwa i użyteczności

C. Testy funkcjonalne są realizowane tylko przez końcowych użytkowników, natomiast niefunkcjonalne przez programistów

D. Testy funkcjonalne koncentrują się na interfejsie, a niefunkcjonalne na backendzie aplikacji

Twierdzenie, że testy funkcjonalne sprawdzają wydajność aplikacji, a niefunkcjonalne poprawność kodu, jest błędne – testy funkcjonalne dotyczą zgodności aplikacji z wymaganiami, natomiast wydajność jest domeną testów niefunkcjonalnych. Testy funkcjonalne nie są przeprowadzane wyłącznie przez użytkowników końcowych – najczęściej są realizowane przez zespoły QA i testerów manualnych lub automatycznych. Podział testów na interfejsowe i backendowe nie jest synonimem podziału na testy funkcjonalne i niefunkcjonalne – oba typy mogą dotyczyć zarówno interfejsu, jak i zaplecza aplikacji.

Pytanie 32

Jaki typ testów ocenia funkcjonalność aplikacji z punktu widzenia użytkownika końcowego?

A. Testy obciążeniowe

B. Testy użyteczności

C. Testy funkcjonalne

D. Testy zgodności

Testy użyteczności to kluczowy element w procesie tworzenia aplikacji, który koncentruje się na analizie i ocenie interakcji użytkownika z produktem. Celem testów użyteczności jest sprawdzenie, jak łatwa i intuicyjna w obsłudze jest aplikacja, czy użytkownik jest w stanie efektywnie osiągnąć swoje cele oraz jakie są potencjalne bariery w korzystaniu z aplikacji. Testy te dostarczają cennych informacji na temat UX (User Experience) i pozwalają na wczesne wykrycie problemów związanych z designem oraz funkcjonalnością.

Pytanie 33

Jakie są cechy testów interfejsu?

A. Analizują wydajność aplikacji w czasie rzeczywistym

B. Sprawdzają prawidłowość pracy elementów graficznych oraz interakcji użytkownika z aplikacją

C. Weryfikują zgodność aplikacji z przepisami prawnymi

D. Ulepszają kod aplikacji

Testy interfejsu, znane też jako testy GUI (Graphical User Interface), są niesamowicie istotne w codziennej pracy programisty, zwłaszcza jeśli chodzi o aplikacje z graficznym interfejsem użytkownika. Ich głównym celem jest sprawdzanie, czy wszystkie elementy graficzne, takie jak przyciski, pola tekstowe czy menu działają zgodnie z założeniami oraz czy użytkownik może wchodzić z nimi w interakcję w przewidywany sposób. W praktyce zdarza się, że najwięcej błędów wychodzi właśnie na tym etapie – na przykład, kliknięcie w przycisk nie wywołuje żadnej akcji, albo okna dialogowe są nieczytelne. Moim zdaniem regularne wykonywanie takich testów (często automatycznych przy użyciu narzędzi typu Selenium, Cypress czy Playwright) pozwala wykrywać drobne usterki zanim trafią do rąk klienta, co jest zgodne z dobrymi praktykami Continuous Integration. Często też testy te są weryfikowane pod kątem responsywności, dostępności (WCAG) czy kompatybilności z różnymi przeglądarkami. Z mojego doświadczenia to właśnie testy interfejsu najbardziej pomagają w budowaniu pozytywnych doświadczeń użytkowników, bo pomagają wychwycić nieintuicyjne zachowania aplikacji, które ciężko zauważyć samym kodem. Warto więc o nich pamiętać, bo nawet najlepsza logika aplikacji nie obroni się, gdy UI nie działa poprawnie.

Pytanie 34

Która z poniższych technologii nie jest używana do tworzenia aplikacji mobilnych?

A. COBOL

B. Kotlin

C. React Native

D. Flutter

Zarówno Kotlin, React Native, jak i Flutter są nowoczesnymi technologiami używanymi do tworzenia aplikacji mobilnych, co może prowadzić do mylnych wniosków o ich przydatności w tym kontekście. Kotlin to statycznie typowany język programowania zaprojektowany jako nowoczesna alternatywa dla Javy w ekosystemie Androida. Jest w pełni kompatybilny z Javą i oferuje szereg udogodnień, które przyspieszają proces tworzenia aplikacji. React Native to framework stworzony przez Facebooka, który pozwala na budowanie aplikacji mobilnych przy użyciu JavaScriptu i Reacta. Umożliwia on programistom pisanie jednego kodu, który działa zarówno na iOS, jak i na Androida, co znacząco obniża czas i koszty prac rozwojowych. Z kolei Flutter, stworzony przez Google, to framework do budowy interfejsów użytkownika, który wykorzystuje język Dart i pozwala na tworzenie atrakcyjnych aplikacji mobilnych z jednego kodu źródłowego dla obu platform. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do pomylenia tych technologii z COBOL-em, polegają na niewłaściwym zrozumieniu ich przeznaczenia oraz kontekstu użycia. COBOL jest językiem, który nie jest dostosowany do wymagań współczesnego rozwoju aplikacji mobilnych, które wymagają elastyczności, szybkości oraz interaktywności, co jest możliwe jedynie dzięki nowoczesnym technologiom. W związku z tym, podczas nauki programowania aplikacji mobilnych, warto skupić się na nowoczesnych narzędziach i językach, które są szeroko stosowane w branży.

Pytanie 35

Które z poniższych nie jest systemem kontroli wersji?

A. MongoDB

B. Git

C. SVN

D. Mercurial

MongoDB jest systemem zarządzania bazami danych, który nie jest systemem kontroli wersji. Jego głównym celem jest przechowywanie i zarządzanie danymi w formacie dokumentów, co czyni go idealnym rozwiązaniem w aplikacjach wymagających elastyczności w strukturze danych. W odróżnieniu od systemów kontroli wersji, takich jak Git, SVN czy Mercurial, MongoDB nie śledzi zmian w kodzie źródłowym, a zamiast tego skupia się na operacjach na danych. W praktyce, MongoDB znajduje zastosowanie w projektach, gdzie wymagana jest szybka iteracja i przetwarzanie dużych zbiorów danych, takich jak aplikacje mobilne, platformy e-commerce czy analizy danych. Dobre praktyki wskazują, że przy budowie nowoczesnych aplikacji warto korzystać z rozwiązań NoSQL, takich jak MongoDB, w połączeniu z systemami kontroli wersji, aby efektywnie zarządzać zarówno kodem, jak i danymi.

Pytanie 36

Które z poniższych NIE jest zasadą programowania SOLID?

A. Code Reuse Principle (Zasada ponownego użycia kodu)

B. Single Responsibility Principle (Zasada pojedynczej odpowiedzialności)

C. Open/Closed Principle (Zasada otwarte/zamknięte)

D. Dependency Inversion Principle (Zasada odwrócenia zależności)

Programowanie zgodne z zasadami SOLID jest kluczowym elementem w budowaniu oprogramowania o wysokiej jakości. Odpowiedzi takie jak Zasada ponownego użycia kodu mogą wydawać się atrakcyjne, jednak nie są częścią formalnego zbioru zasad SOLID. Zasady te skupiają się na aspektach architektury i projektowania kodu, które wspierają jego elastyczność i zrozumiałość. W rzeczywistości, zasada ponownego użycia kodu, choć istotna w praktyce, nie odnosi się bezpośrednio do celów osiąganych przez zasady SOLID. Wprowadzenie do projektu zasady, że każda klasa czy moduł powinny mieć wyłącznie jedną odpowiedzialność, jak przewiduje Zasada pojedynczej odpowiedzialności, może prowadzić do znacznie lepszego zrozumienia struktury kodu i ułatwić jego modyfikacje w przyszłości. Wiele osób błędnie interpretuje potrzebę ponownego użycia kodu jako priorytet, co może prowadzić do tworzenia monolitycznych klas, które są trudne do zarządzania. Ponadto, Zasada otwarte/zamknięte sugeruje, że komponenty powinny być otwarte na rozszerzenia, ale zamknięte na modyfikacje, co stanowi fundament dla stabilnego i skalowalnego oprogramowania. Ignorując te zasady, programiści mogą tworzyć kod, który jest trudny do zrozumienia i utrzymania, co w dłuższej perspektywie zwiększa koszty i ryzyko błędów.

Pytanie 37

Które z poniższych nie jest typem testu w programowaniu?

A. Testy kompilacyjne

B. Testy jednostkowe

C. Testy integracyjne

D. Testy end-to-end

Testy jednostkowe, testy integracyjne oraz testy end-to-end są fundamentalnymi typami testów w programowaniu, które mają na celu weryfikację różnych aspektów aplikacji. W przeciwieństwie do testów kompilacyjnych, które skupiają się na tym, czy kod może być skompilowany, testy jednostkowe weryfikują poprawność poszczególnych komponentów programu w izolacji. Umożliwiają one programistom szybkie wykrywanie błędów na wczesnym etapie cyklu życia oprogramowania. Testy integracyjne badają współdziałanie różnych modułów, co jest kluczowe dla zapewnienia, że system jako całość działa zgodnie z założeniami projektowymi. Z kolei testy end-to-end są najbardziej kompleksowe, ponieważ symulują rzeczywiste scenariusze użytkowników, co pozwala na ocenę, czy wszystkie elementy systemu współpracują w sposób zamierzony. Podczas gdy testy kompilacyjne są niezbędne w kontekście wstępnej kontroli jakości kodu, nie powinny być mylone z testami, które analizują funkcjonalność aplikacji. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do pomyłek, obejmują mylenie etapu kompilacji z faktycznym testowaniem funkcjonalności. Zrozumienie różnicy między tymi pojęciami jest kluczowe dla efektywnego procesu developmentu oraz zapewnienia, że oprogramowanie spełnia zarówno wymagania techniczne, jak i biznesowe.

Pytanie 38

Który z poniższych języków programowania jest statycznie typowany?

A. TypeScript

B. JavaScript

C. PHP

D. Ruby

Odpowiedzi JavaScript, PHP i Ruby są przykładami języków programowania, które są statycznie typowane, co jest niepoprawne. JavaScript jest językiem dynamicznie typowanym, co oznacza, że typy zmiennych są określane w czasie wykonywania, a nie w czasie kompilacji. To podejście, choć elastyczne, może prowadzić do błędów, których nie widać do momentu uruchomienia programu. Na przykład, w JavaScript można przypisać do zmiennej wartość liczbową, a następnie przypisać do niej wartość tekstową, co może prowadzić do nieprzewidzianych problemów w logice aplikacji. PHP także jest językiem dynamicznie typowanym, co oznacza, że nie wymaga określenia typów zmiennych przed ich użyciem. Choć PHP oferuje pewne mechanizmy do wprowadzania typowania, to jego zachowanie jest bardziej bliskie dynamicznemu podejściu niż statycznemu, co może obniżać jakość kodu i prowadzić do trudności w jego utrzymaniu. Ruby, podobnie jak poprzednie języki, również charakteryzuje się dynamicznym typowaniem, co sprawia, że programiści mogą łatwo zmieniać typy zmiennych w trakcie działania programu, ale znowu, takie podejście niesie ze sobą ryzyko błędów, które mogą być trudne do zdiagnozowania. Te przykłady ilustrują, jak dynamiczne typowanie może prowadzić do pomyłek i błędów w programach, dlatego statyczne typowanie, jak w TypeScript, jest często preferowane w projektach o większej skali oraz tam, gdzie wymagane jest wysokie bezpieczeństwo kodu.

Pytanie 39

Jaka będzie wartość zmiennej x po wykonaniu poniższego kodu?

let x = 0;
for (let i = 0; i < 10; i++) {
  if (i % 2 === 0) continue;
  x += i;
}

A. 25

B. 45

C. 30

D. 20

Wartości 45, 30 i 20 uznawane za odpowiedzi na pytanie są wynikiem błędnych założeń dotyczących działania pętli oraz sposobu sumowania wartości. Niektórzy mogą pomyśleć, że wszystkie liczby od 0 do 9 powinny być sumowane, co prowadzi do błędnego wyniku. Zrozumienie tego, jak działa instrukcja continue, jest kluczowe. Instrukcja ta sprawia, że aktualna iteracja pętli jest przerywana w momencie, gdy i jest parzyste, co skutkuje pominięciem tych wartości w sumie. To istotny aspekt, ponieważ nie ma możliwości dodania parzystych liczb do zmiennej x. Kolejną pomyłką jest błędne obliczanie sumy nieparzystych liczb. Zamiast prawidłowego wyniku 25, niektórzy mogą zyskać liczbę 45, co sugeruje, że do sumy dodano również parzyste liczby, co jest niezgodne z logiką pętli. Podobnie, suma 30 pojawia się, gdy ktoś myśli, że bierze tylko niektóre liczby, ale źle oblicza ich sumę. Ostatecznie 20 również nie znajduje uzasadnienia, ponieważ w najlepszym przypadku można uzyskać sumę tylko niektórych nieparzystych liczb, co w rzeczywistości nie jest zgodne z kodem przedstawionym w pytaniu. Warto nauczyć się analizować kod na poziomie instrukcji i zrozumieć, jakie elementy są sumowane, a jakie są pomijane. Umożliwi to unikanie takich potknięć w przyszłości.

Pytanie 40

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu w języku JavaScript?

function foo() {
  console.log(a);
  var a = 1;
  console.log(a);
}
foo();

A. undefined, 1

B. ReferenceError, 1

C. undefined, undefined

D. 1, 1

Wynik działania podanego kodu to 'undefined, 1', co jest zgodne z zasadami hoisting w JavaScript. Kiedy funkcja 'foo' jest wywoływana, zmienna 'a' jest zadeklarowana przy użyciu 'var'. Zgodnie z zasadą hoisting, deklaracja zmiennej jest przenoszona na początek funkcji, ale przypisanie wartości następuje w miejscu, gdzie znajduje się kod. Dlatego, podczas pierwszego wywołania 'console.log(a)', 'a' nie ma jeszcze przypisanej wartości, co skutkuje wyświetleniem 'undefined'. Następnie, po przypisaniu '1' do 'a', w drugim 'console.log(a)' zmienna ta już ma wartość, więc wyświetlane jest '1'. Zrozumienie hoisting jest kluczowe dla programistów, ponieważ może wpływać na logikę działania kodu i prowadzić do błędów, jeśli nie jest odpowiednio uwzględnione. W praktyce powinno się unikać korzystania z hoisting, preferując inicjalizację zmiennych na początku funkcji, co zwiększa czytelność i utrzymanie kodu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej