Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 27 maja 2026 17:57
Data zakończenia: 27 maja 2026 18:25

Egzamin zdany!

Wynik: 20/40 punktów (50,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 1 modułu 16 GB.

B. 1 modułu 32 GB.

C. 2 modułów, każdy po 16 GB.

D. 2 modułów, każdy po 8 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 2

Jak wygląda maska dla adresu IP 92.168.1.10/8?

A. 255.0.255.0

B. 255.255.255.0

C. 255.0.0.0

D. 255.255.0.0

Maska sieciowa 255.0.0.0 jest właściwym odpowiednikiem dla adresu IP 92.168.1.10/8, ponieważ zapis /8 oznacza, że pierwsze 8 bitów adresu jest używane do identyfikacji sieci, co daje nam 1 bajt na identyfikację sieci. W tym przypadku, adres 92.168.1.10 znajduje się w klasie A, gdzie maska sieciowa wynosi 255.0.0.0. Przykładowe zastosowania takiej maski obejmują sieci o dużej liczbie hostów, gdzie zazwyczaj wymaga się więcej niż 65 tysięcy adresów IP. W praktyce maska /8 jest stosowana w dużych organizacjach, które potrzebują obsługiwać wiele urządzeń w jednej sieci. Przykładem może być operator telekomunikacyjny lub duża korporacja. Ponadto, zgodnie z zasadami CIDR (Classless Inter-Domain Routing), maskowanie w sposób elastyczny pozwala na bardziej efektywne zarządzanie adresacją IP, co jest szczególnie ważne w dobie rosnącej liczby urządzeń sieciowych. Warto także pamiętać, że w praktyce stosowanie maski /8 wiąże się z odpowiedzialnością za efektywne wykorzystanie zasobów adresowych, zwłaszcza w kontekście ich ograniczonej dostępności.

Pytanie 3

Jakie są nazwy licencji, które umożliwiają korzystanie z programu w pełnym zakresie, ale ograniczają liczbę uruchomień do określonej, niewielkiej ilości od momentu instalacji?

A. Adware

B. Donationware

C. Box

D. Trialware

Wybór innej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego różnych typów licencji oprogramowania. Donationware to model, w którym program jest dostępny za darmo, jednak autorzy zachęcają użytkowników do dobrowolnego wsparcia finansowego. W tym przypadku brak jest ograniczeń co do liczby uruchomień, a użytkownicy mogą korzystać z oprogramowania bez obaw o wygaszenie dostępu. Adware to rodzaj oprogramowania, które w zamian za darmowe korzystanie wyświetla reklamy. W przeciwieństwie do trialware, adware nie ogranicza liczby uruchomień, lecz może wpływać na doświadczenia użytkownika poprzez irytujące reklamy. Box zaś odnosi się do tradycyjnych modeli dystrybucji oprogramowania, które jest sprzedawane na fizycznych nośnikach, a nie licencji. W tym kontekście nie jest to odpowiedź, która odnosiłaby się do funkcji ograniczonych licencji. Typowe błędy myślowe prowadzące do wyboru nieprawidłowych odpowiedzi to mylenie funkcji trialowych z innymi modelami licencyjnymi lub brak zrozumienia podstawowych różnic pomiędzy nimi. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla poprawnego identyfikowania i korzystania z różnych modeli licencji w praktyce.

Pytanie 4

Jaki typ macierzy dyskowych zapewnia tak zwany mirroring dysków?

A. RAID-0

B. RAID-3

C. RAID-1

D. RAID-5

RAID-1, znany jako mirroring, to technologia macierzy dyskowych, która zapewnia wysoką dostępność danych poprzez duplikację informacji na dwóch lub więcej dyskach. W przypadku jednego z dysków awarii, system może kontynuować pracę, korzystając z kopii zapasowej na drugim dysku, co znacząco podnosi bezpieczeństwo przechowywanych danych. Przykładem zastosowania RAID-1 może być środowisko przedsiębiorcze, gdzie krytyczne dane muszą być dostępne bez przerwy. Dzięki tej technologii, administratorzy mogą minimalizować ryzyko utraty danych oraz zapewnić ciągłość działania systemów informatycznych. Standardowe praktyki zalecają stosowanie RAID-1 w serwerach plików oraz w systemach, gdzie bezpieczeństwo danych jest kluczowe, takich jak bazy danych. Dodatkowo, RAID-1 może być wykorzystywany w połączeniu z innymi poziomami RAID, aby uzyskać dalsze korzyści, jak na przykład RAID-10, który łączy mirroring z podziałem na dyski, oferując jeszcze wyższą wydajność i niezawodność.

Pytanie 5

Symbol umieszczony na urządzeniach, który stanowi certyfikat potwierdzający zgodność w zakresie emisji promieniowania, ergonomii, efektywności energetycznej i ekologicznych norm, został przedstawiony na ilustracji

A. C

B. B

C. A

D. D

Rozważając inne możliwe odpowiedzi ważne jest zrozumienie czym są przedstawione symbole i dlaczego nie spełniają wymagań opisanych w pytaniu Oznaczenie z symbolem C zazwyczaj odnosi się do certyfikacji związanej z bezpieczeństwem elektrycznym i kompatybilnością elektromagnetyczną ale nie obejmuje tak szerokiego zakresu jak TCO dotyczącego ergonomii i ekologii Symbol B często jest używany w kontekście znaków jakości lub zgodności ale jego specyfikacja nie obejmuje wszystkich aspektów poruszonych w pytaniu dotyczących emisji promieniowania czy ekologii Z kolei symbol D oznacza certyfikat TÜV SÜD który jest znakiem jakości i bezpieczeństwa technicznego służącym do oznaczania produktów które przeszły testy niezależnej jednostki certyfikującej TÜV Mimo że TÜV SÜD ma szerokie zastosowanie w certyfikacji to jednak skupia się bardziej na bezpieczeństwie i niezawodności technicznej niż na pełnej zgodności z wymogami ergonomicznymi czy ekologicznymi jakie definiuje TCO Ważne jest aby przy wyborze certyfikacji dla produktów elektronicznych dokładnie rozważyć które aspekty są kluczowe dla danego zastosowania oraz jakie standardy najlepiej odpowiadają tym potrzebom To zrozumienie pozwoli unikać typowych błędów takich jak wybór certyfikatu który nie spełnia wszystkich oczekiwanych kryteriów co może prowadzić do nieporozumień i niepełnego zabezpieczenia interesów użytkowników w zakresie ochrony zdrowia oraz środowiska naturalnego

Pytanie 6

Jakie korzyści płyną z zastosowania systemu plików NTFS?

A. możliwość zapisywania plików z nazwami dłuższymi niż 255 znaków

B. opcja formatowania nośnika o niewielkiej pojemności (od 1,44 MB)

C. przechowywanie jedynie jednej kopii tabeli plików

D. funkcja szyfrowania folderów oraz plików

Zgłoszona odpowiedź na temat szyfrowania folderów i plików w NTFS jest całkiem trafna. NTFS, czyli New Technology File System, naprawdę ma kilka super fajnych funkcji zabezpieczeń, w tym szyfrowanie danych przez EFS (Encrypting File System). Dzięki temu można szyfrować pojedyncze pliki albo nawet całe foldery, co znacznie podnosi bezpieczeństwo danych, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie informacje są narażone na nieautoryzowany dostęp. Na przykład w firmach, które przetwarzają wrażliwe dane, szyfrowanie staje się wręcz koniecznością, aby spełniać regulacje, jak RODO. Poza tym NTFS ma też inne ciekawe funkcje, jak zarządzanie uprawnieniami, więc można precyzyjnie kontrolować kto ma dostęp do różnych zasobów. W praktyce szyfrowanie w NTFS to coś, co może bardzo pomóc w ochronie danych, a to jest zgodne z najlepszymi praktykami bezpieczeństwa informacji.

Pytanie 7

Pliki specjalne urządzeń, tworzone podczas instalacji sterowników w systemie Linux, są zapisywane w katalogu

A. ./dev

B. ./var

C. ./proc

D. ./sbin

Katalog /dev w systemach Linux to miejsce, gdzie znajdują się tzw. pliki specjalne urządzeń, czyli device files. Są to specjalne obiekty plikowe reprezentujące sprzęt lub wirtualne urządzenia systemowe, takie jak dyski twarde, napędy USB, terminale, porty szeregowe czy nawet urządzenia wirtualne typu /dev/null. Tak naprawdę, dzięki temu katalogowi, system operacyjny i aplikacje mogą korzystać ze sprzętu w bardzo przejrzysty sposób – komunikacja z urządzeniem sprowadza się do operacji na pliku, np. odczytu czy zapisu. Moim zdaniem, to naprawdę eleganckie rozwiązanie. Większość plików w /dev tworzona jest dynamicznie przez menedżera urządzeń (np. udev), ale starsze systemy, albo jakieś egzotyczne zastosowania, mogą wymagać ręcznego tworzenia plików typu character device lub block device za pomocą polecenia mknod. Warto pamiętać, że zgodnie ze standardem Filesystem Hierarchy Standard (FHS), katalog /dev jest miejscem zarezerwowanym właśnie wyłącznie na takie pliki i nie powinno się tu umieszczać zwykłych plików użytkownika. Przykład praktyczny? Zamontowanie obrazu ISO, korzystanie z portu szeregowego ttyS0 albo podpięcie partycji przez /dev/sda1 – to wszystko dzięki plikom w /dev. Praktyka pokazuje, że rozumienie roli tego katalogu przydaje się zarówno przy administracji Linuksem, jak i przy pisaniu niskopoziomowych narzędzi.

Pytanie 8

Który interfejs pozwala na korzystanie ze sterowników oraz oprogramowania systemu operacyjnego, umożliwiając m.in. przesył danych pomiędzy pamięcią systemową a dyskiem SATA?

A. AHCI

B. OHCI

C. EHCI

D. UHCI

Wybór niepoprawnych odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego funkcji różnych interfejsów. EHCI (Enhanced Host Controller Interface) oraz OHCI (Open Host Controller Interface) są interfejsami, które głównie obsługują połączenia USB, a nie interakcje z dyskami SATA. EHCI jest używany do obsługi USB 2.0 i zwiększa prędkości transferu danych w porównaniu do starszych standardów, ale nie oferuje funkcji związanych z zarządzaniem pamięcią masową w kontekście dysków SATA. Z kolei OHCI jest przeznaczony dla USB 1.1 i również nie ma zastosowania w kontekście dysków SATA. UHCI (Universal Host Controller Interface) jest kolejnym interfejsem USB, który koncentruje się na prostocie architektury, ale podobnie jak EHCI i OHCI, nie ma zastosowania w zarządzaniu dyskami SATA. Użytkownicy mylą te interfejsy z AHCI, ponieważ wszystkie one pełnią funkcję kontrolowania przepływu danych, jednak ich zastosowanie i architektura są zupełnie inne. W przypadku interfejsu SATA, AHCI jest jedynym odpowiednim rozwiązaniem, które umożliwia efektywne zarządzanie i optymalizację operacji na dyskach twardych. Stąd wynika, że wybór EHCI, OHCI lub UHCI jest błędny, ponieważ te standardy nie są przeznaczone do obsługi pamięci masowej, co prowadzi do nieporozumień. Ważne jest, aby zrozumieć różnice między tymi interfejsami i ich zastosowania w kontekście architektury komputerowej.

Pytanie 9

Osobom pracującym zdalnie, dostęp do serwera znajdującego się w prywatnej sieci za pośrednictwem publicznej infrastruktury, jaką jest Internet, umożliwia

A. FTP

B. Telnet

C. SSH

D. VPN

Wybór FTP, SSH czy Telnet jako odpowiedzi na pytanie o zdalny dostęp do serwera w sieci prywatnej nie jest właściwy, ponieważ te technologie mają różne zastosowania i ograniczenia. FTP, czyli File Transfer Protocol, służy głównie do przesyłania plików, ale nie zapewnia szyfrowania, co czyni go nieodpowiednim do bezpiecznego dostępu do zasobów sieciowych. W przypadku przesyłania danych wrażliwych, stosowanie FTP może prowadzić do poważnych naruszeń bezpieczeństwa. SSH (Secure Shell) to protokół, który umożliwia bezpieczne logowanie do zdalnych systemów i zarządzanie nimi. Chociaż SSH oferuje silne szyfrowanie, jego podstawowym celem jest zdalne wykonywanie poleceń, a nie zapewnienie pełnego dostępu do sieci prywatnej. Telnet, z kolei, jest protokołem znanym z braku zabezpieczeń – dane przesyłane przez Telnet są przesyłane w postaci niezaszyfrowanej, co czyni go nieodpowiednim do pracy w środowiskach, gdzie bezpieczeństwo danych ma kluczowe znaczenie. Błędem jest zakładanie, że te protokoły mogą pełnić rolę zabezpieczenia dostępu do sieci prywatnej w sposób, w jaki robi to VPN, co skutkuje narażeniem danych na ataki i utratę poufności.

Pytanie 10

Bez uzyskania zgody właściciela praw autorskich do oprogramowania, jego legalny użytkownik, zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych, co może uczynić?

A. może stworzyć dowolną ilość kopii programu na własny użytek

B. ma prawo do rozpowszechniania programu

C. może wykonać jedną kopię, jeśli jest to konieczne do korzystania z programu

D. nie ma możliwości wykonania jakiejkolwiek kopii programu

Wybór odpowiedzi sugerującej, że użytkownik nie może wykonać żadnej kopii programu, jest błędny, ponieważ nie uwzględnia on możliwości, które daje prawo autorskie w kontekście legalnego użytkowania oprogramowania. Użytkownik, który nabył program, ma prawo do jego użytkowania, a wykonanie kopii jest często niezbędne, aby można było z niego korzystać w różnych warunkach, na przykład w przypadku awarii sprzętu. Twierdzenie, że użytkownik może rozpowszechniać program, jest całkowicie sprzeczne z zasadami licencji, które zazwyczaj zastrzegają, że jedynie posiadacz praw autorskich ma prawo do dystrybucji. Rozpowszechnianie programu bez zgody posiadacza praw naruszałoby prawo autorskie. Użytkownicy często mylą prawo do tworzenia kopii na własny użytek z prawem do ich rozpowszechniania, co jest błędnym wnioskiem. Ponadto, odpowiedź sugerująca, że użytkownik może wykonać dowolną liczbę kopii na własny użytek, ignoruje ograniczenia licencyjne, które wprowadza prawo autorskie. W rzeczywistości, wykonanie kopii powinno być ograniczone do sytuacji, gdy jest to absolutnie niezbędne do korzystania z programu, a nie do swobodnego kopiowania go w dowolnych ilościach. Kluczowe jest, aby użytkownicy zrozumieli, że każde oprogramowanie posiada określone zasady licencyjne, które muszą być przestrzegane, a ich naruszenie może prowadzić do konsekwencji prawnych.

Pytanie 11

GRUB, LILO, NTLDR to

A. odmiany głównego interfejsu sieciowego

B. programy do aktualizacji BIOS-u

C. oprogramowanie dla dysku twardego

D. programy rozruchowe

GRUB, LILO i NTLDR to programy rozruchowe, które pełnią kluczową rolę w procesie uruchamiania systemu operacyjnego. GRUB (Grand Unified Bootloader) jest powszechnie używany w systemach Linux i pozwala na wybór spośród wielu zainstalowanych systemów operacyjnych. Jego elastyczność i możliwość konfiguracji sprawiają, że jest preferowany w środowiskach wielosystemowych. LILO (Linux Loader) był jednym z pierwszych bootloaderów dla Linuxa, jednak ze względu na swoje ograniczenia, takie jak brak interfejsu graficznego i trudności z konfiguracją, został w dużej mierze zastąpiony przez GRUB. NTLDR (NT Loader) to program rozruchowy używany w systemach operacyjnych Windows NT, który umożliwia załadowanie odpowiedniego systemu operacyjnego z partycji. Dobrą praktyką w administracji systemami jest stosowanie programów rozruchowych, które pozwalają na łatwe zarządzanie różnymi wersjami systemów operacyjnych i zapewniają wsparcie dla różnych formatów systemów plików. Zrozumienie funkcji tych programów jest istotne dla efektywnego zarządzania przestrzenią dyskową oraz procesem uruchamiania systemu.

Pytanie 12

Nazwa licencji oprogramowania komputerowego, które jest dystrybuowane bezpłatnie, lecz z ograniczoną przez twórcę funkcjonalnością w porównaniu do pełnej, płatnej wersji, gdzie po upływie 30 dni zaczynają się wyświetlać reklamy oraz przypomnienia o konieczności rejestracji, to

A. GNU-GPL

B. liteware

C. adware

D. OEM

Odpowiedzi, które nie są poprawne, odnoszą się do różnych typów licencji i modeli dystrybucji oprogramowania. OEM, czyli Original Equipment Manufacturer, to licencja, która jest często stosowana przez producentów sprzętu komputerowego. Tego typu oprogramowanie jest sprzedawane wraz z nowymi komputerami i ma ograniczone prawo do przenoszenia między urządzeniami, co czyni je nieodpowiednim kontekstem dla opisanego przypadku, gdzie mamy do czynienia z aplikacją, którą można testować za darmo przed zakupem pełnej wersji. Adware to oprogramowanie, które wyświetla reklamy na ekranie użytkownika, często bez jego zgody. Choć może być związane z modelami freemium lub liteware, adware generalnie nie ma ograniczonej funkcjonalności przed wystąpieniem reklam, co czyni je mniej adekwatnym terminem w tym kontekście. GNU-GPL to z kolei licencja open source, która pozwala na dowolne użytkowanie, modyfikowanie i dystrybucję oprogramowania, co również nie pasuje do opisanego modelu liteware, który wymaga rejestracji po upływie terminu próbnego. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, aby skutecznie poruszać się w środowisku licencji i modeli dystrybucji oprogramowania, co jest istotne dla każdego profesjonalisty w branży IT.

Pytanie 13

Na ilustracji ukazano sieć o układzie

A. drzewa

B. siatki

C. magistrali

D. gwiazdy

Topologia magistrali to jeden z fundamentalnych modeli organizacji sieci komputerowej polegający na podłączeniu wszystkich urządzeń do jednego wspólnego medium transmisyjnego. W praktyce oznacza to, że urządzenia takie jak komputery czy drukarki są podłączone do wspólnej linii kablowej. Taka konfiguracja charakteryzuje się prostotą i niskimi kosztami implementacji ze względu na mniejszą ilość kabli wymaganych do połączenia wszystkich urządzeń. Jednakże, w przypadku awarii kabla lub jednego z urządzeń, cała sieć może przestać działać. Magistrala jest często wykorzystywana w mniejszych sieciach lokalnych czy w środowiskach edukacyjnych, gdzie koszty są kluczowe. W takich przypadkach stosuje się zazwyczaj kable koncentryczne. Zaletą tego rozwiązania jest łatwość rozbudowy sieci poprzez dodanie nowych urządzeń, choć należy pamiętać o ograniczeniach związanych z odległością i liczbą urządzeń. Topologia ta, choć mniej popularna w nowoczesnych sieciach, była kluczowa w rozwoju technologii sieciowych i stanowi podstawę zrozumienia bardziej zaawansowanych konfiguracji jak topologia gwiazdy czy siatki.

Pytanie 14

Jakie są korzyści płynące z użycia systemu plików NTFS?

A. przechowywanie tylko jednej kopii tabeli plików

B. możliwość szyfrowania folderów i plików

C. możliwość sformatowania nośnika o niewielkiej pojemności (1,44MiB)

D. zapisywanie plików z nazwami dłuższymi niż 255 znaków

Wybór odpowiedzi dotyczącej możliwości sformatowania nośnika o małej pojemności, zapisywania plików o nazwie dłuższej niż 255 znaków czy przechowywania tylko jednej kopii tabeli plików, wskazuje na mylne zrozumienie funkcji systemu plików NTFS. System ten, w przeciwieństwie do FAT32, rzeczywiście obsługuje długie nazwy plików, ale ograniczenie do 255 znaków nie jest wynikiem braku funkcji, lecz stanowi standardową praktykę w wielu systemach plików. Ponadto, NTFS nie przechowuje tylko jednej kopii tabeli plików, lecz stosuje bardziej zaawansowane mechanizmy, takie jak replikacja danych i journaling, co znacząco podnosi odporność na awarie oraz integralność przechowywanych informacji. Odpowiedź dotycząca sformatowania nośnika o pojemności 1,44 MiB (typowa dla dyskietek) jest również nieadekwatna, ponieważ NTFS jest zoptymalizowany do pracy z większymi nośnikami i nie jest przeznaczony do tak małych pojemności. W kontekście codziennych zastosowań, pominięcie funkcji szyfrowania, dostępnej w NTFS, prowadzi do niedoceniania roli, jaką bezpieczeństwo danych odgrywa w nowoczesnych systemach informatycznych. Użytkownicy, którzy nie dostrzegają wartości szyfrowania, mogą narażać się na poważne konsekwencje związane z utratą danych lub ich nieautoryzowanym dostępem.

Pytanie 15

Ile gniazd RJ45 podwójnych powinno być zainstalowanych w pomieszczeniu o wymiarach 8 x 5 m, aby spełniały wymagania normy PN-EN 50173?

A. 4 gniazda

B. 10 gniazd

C. 5 gniazd

D. 8 gniazd

Wybór niewłaściwej liczby gniazd RJ45 może wynikać z niedostatecznego zrozumienia wymagań normy PN-EN 50173, która określa zasady projektowania systemów okablowania strukturalnego. Na przykład, odpowiedzi sugerujące 5, 8 lub 10 gniazd mogą wydawać się atrakcyjne, jednak nie uwzględniają one zasad określających minimalne wymogi instalacyjne. Zastosowanie pięciu gniazd w pomieszczeniu o powierzchni 40 m² sprawiłoby, że dostęp do portów byłby bardziej rozproszony, ale niekoniecznie efektywny, co mogłoby prowadzić do trudności w organizacji pracy oraz zwiększonego bałaganu kablowego. Liczba osiem gniazd, choć również przekracza wymogi normy, wprowadza niepotrzebne komplikacje oraz potencjalnie wyższe koszty związane z instalacją i późniejszym utrzymaniem takiej infrastruktury. Z kolei dziesięć gniazd może wskazywać na nadmiarowość, co stwarza ryzyko przeciążenia systemu oraz obniża efektywność zarządzania siecią. Kluczem do efektywnego projektowania jest zrozumienie, że nadmiar gniazd niekoniecznie przekłada się na lepszą funkcjonalność, a często może prowadzić do nieefektywnego wykorzystania zasobów oraz zwiększonych kosztów. Ważne jest, aby projektując infrastrukturę sieciową, stosować się do norm i wytycznych, które pomagają w optymalizacji zarówno wydajności, jak i kosztów całego systemu.

Pytanie 16

Użytkownicy sieci Wi-Fi zauważyli zakłócenia oraz częste przerwy w połączeniu. Przyczyną tej sytuacji może być

A. niepoprawne hasło do sieci

B. zbyt słaby sygnał

C. niewłaściwa metoda szyfrowania sieci

D. niez działający serwer DHCP

Zbyt słaby sygnał jest jedną z najczęstszych przyczyn problemów z połączeniem Wi-Fi, ponieważ wpływa na jakość transmisji danych. W przypadku, gdy sygnał jest osłabiony, może występować opóźnienie w przesyłaniu danych, co prowadzi do częstych zrywania połączenia. Niskiej jakości sygnał może być wynikiem różnych czynników, takich jak odległość od routera, przeszkody (np. ściany, meble) oraz zakłócenia elektromagnetyczne od innych urządzeń. Aby poprawić jakość sygnału, warto zastosować kilka rozwiązań, takich jak zmiana lokalizacji routera, użycie wzmacniaczy sygnału lub routerów z technologią Mesh. Dobrą praktyką jest również przeprowadzenie analizy pokrycia sygnałem za pomocą specjalistycznych aplikacji, które pomogą zidentyfikować obszary z niskim sygnałem. Warto również dbać o aktualizację oprogramowania routera, aby korzystać z najnowszych poprawek i funkcji, co przyczynia się do optymalizacji sieci.

Pytanie 17

Reprezentacja koloru RGB(255, 170, 129) odpowiada formatowi

A. #18FAAF

B. #AA18FF

C. #FFAA81

D. #81AAFF

RGB(255, 170, 129) w zapisie szesnastkowym wygląda jak #FFAA81. Wiesz, że kolory w RGB mają trzy składowe: czerwoną, zieloną i niebieską, z wartościami od 0 do 255? No więc, w szesnastkowej notacji 255 to FF, 170 to AA, a 129 to 81. Jak to połączysz, to masz #FFAA81. To przydaje się w projektach stron i grafice, bo znajomość takiej konwersji naprawdę oszczędza czas. Myślę, że jak robisz palety kolorów na stronę, to umiejętność szybkiego przeliczania kolorów między formatami jest bardzo na plus. Spoko, że szesnastkowy zapis jest zgodny z najlepszymi praktykami, szczególnie jeśli chodzi o responsywność i ładne interfejsy użytkownika.

Pytanie 18

Aby wyświetlić informacje o systemie Linux w terminalu, jakie polecenie należy wprowadzić?

Linux egeg-deeesktop 4.8.0-36-generic #36~16.04.1-Ubuntu SMP Sun Feb 5 09:39:41
UTC 2017 i686 i686 i686 GNU/Linux

A. uname -a

B. hostname

C. factor 22

D. uptime

Polecenie hostname w Linuksie służy do wyświetlania lub ustawiania nazwy hosta komputera w sieci. Jego głównym zastosowaniem jest identyfikacja urządzenia w sieci komputerowej co nie dostarcza szerokiego zakresu informacji o systemie operacyjnym jako całości. Polecenie factor 22 natomiast oblicza czynniki liczby 22 co jest użyteczne w matematycznych operacjach ale nie ma żadnego związku z diagnostyką systemu operacyjnego. Polecenie uptime informuje o czasie działania systemu od ostatniego uruchomienia oraz o obciążeniu systemu. Jest istotne w monitorowaniu stabilności systemu i jego wydajności jednak nie dostarcza szczegółowych informacji o wersji jądra czy architekturze procesora. Typowym błędem myślowym jest założenie że każde polecenie związane z informacją o systemie dostarcza pełnego zestawu danych czego potrzebuje uname -a. Rozróżnienie pomiędzy tymi poleceniami jest kluczowe dla skutecznego zarządzania systemem Linuks i zrozumienia ich specyficznych zastosowań. Właściwe użycie poleceń terminalowych jest podstawą dla administratorów systemów i wpływa na efektywność ich codziennej pracy.

Pytanie 19

Aby bezpośrednio połączyć dwa komputery w przewodowej sieci LAN, należy zastosować

A. kabel sieciowy cross-over i po jednej karcie sieciowej w każdym z komputerów

B. kabel USB i po jednej karcie sieciowej w każdym z komputerów

C. kabel światłowodowy i jedną kartę sieciową w jednym z komputerów

D. kabel sieciowy patch-cord bez krosowania oraz kabel Centronics

Kabel światłowodowy, choć jest doskonałym medium do przesyłania danych na dużych odległościach z wysoką przepustowością, nie jest odpowiedni do bezpośredniego połączenia dwóch komputerów bez dodatkowych komponentów, takich jak media konwertery, które mogą zniwelować różnice w formacie sygnału. Z kolei odpowiedzi, które sugerują użycie kabla USB, są błędne, ponieważ standardowe połączenie USB nie jest przeznaczone do bezpośrednich połączeń sieciowych pomiędzy komputerami, chyba że użyjemy specjalnych adapterów, co znacznie komplikuje proces. W przypadku kabla patch-cord, jest to kabel prosty, przeznaczony głównie do łączenia urządzeń z aktywnymi komponentami sieciowymi, takimi jak routery czy switche, ale nie do bezpośredniego połączenia dwóch komputerów. Zrozumienie, jakie kable i urządzenia są odpowiednie do konkretnych zastosowań sieciowych, jest kluczowe dla efektywnego projektowania i budowy sieci. Błędem jest również ignorowanie zasadności użycia odpowiednich standardów kabli, co może prowadzić do problemów z komunikacją i wydajnością sieci.

Pytanie 20

Która norma określa parametry transmisji dla komponentów kategorii 5e?

A. EIA/TIA 607

B. TIA/EIA-568-B-1

C. CSA T527

D. TIA/EIA-568-B-2

Wybór normy CSA T527 nie jest właściwy, ponieważ ta norma dotyczy przede wszystkim klasyfikacji urządzeń elektrycznych w Kanadzie, a nie parametrów transmisyjnych kabli sieciowych. Także norma EIA/TIA 607, która odnosi się do zasad instalacji systemów okablowania, nie zawiera specyfikacji dotyczących wydajności transmisyjnej komponentów kategorii 5e. Można łatwo pomylić te normy ze względu na ich techniczny charakter, jednak każda z nich pełni inną funkcję. Z kolei norma TIA/EIA-568-B-1, choć jest związana z instalacjami kablowymi, nie specyfikuje odpowiednich parametrów dla kategorii 5e, lecz koncentruje się na ogólnych zasadach i wymaganiach dla okablowania struktur. Typowym błędem jest mylenie ogólnych wymagań dotyczących instalacji z specyfikacjami technicznymi, które określają wydajność poszczególnych komponentów. Kluczowym aspektem przy wyborze normy jest znajomość ich przeznaczenia oraz zakreślenie odpowiednich wymagań dla stosowanych technologii. W kontekście projektowania sieci, zrozumienie różnic pomiędzy normami oraz ich odpowiednich zastosowań jest niezbędne dla sukcesu instalacji oraz zapewnienia efektywności komunikacji w sieci.

Pytanie 21

Wykonanie polecenia net use Z:192.168.20.2data /delete spowoduje?

A. rozłączenie zasobów komputera 192.168.20.2 od dysku Z:

B. podłączenie zasobów komputera 192.168.20.2 do dysku Z:

C. rozłączenie katalogu data z dyskiem Z:

D. podłączenie katalogu data do dysku Z:

Niepoprawne koncepcje w odpowiedziach wskazują na niepełne zrozumienie działania komendy 'net use' oraz ogólnych zasad zarządzania zasobami sieciowymi. Przyłączenie zasobów hosta 192.168.20.2 do dysku Z: miałoby miejsce przy użyciu polecenia 'net use Z: \\192.168.20.2\data', jednak nie odnosiłoby się to do jego odłączenia. Odłączenie zasobów, jak sugeruje polecenie z '/delete', oznacza, że zasób, który wcześniej był przypisany do dysku Z:, zostaje usunięty z jego pamięci. Wiele osób myli pojęcia przyłączenia i odłączenia, co prowadzi do błędnych interpretacji działań systemowych. Ważne jest zrozumienie, że /delete w tym kontekście podkreśla eliminację dostępu do konkretnego katalogu, a nie jego przyłączenie. Ponadto, błędne odpowiedzi dotyczące przyłączenia katalogu 'data' do dysku Z: również wykazują nieprawidłowe rozumienie polecenia, które, jak wspomniano wcześniej, jest używane do odłączania, a nie przyłączania. W praktyce, prawidłowe stosowanie komendy 'net use' jest kluczowe dla wydajnego zarządzania zasobami sieciowymi oraz dla zapewnienia, że dostęp do danych jest kontrolowany i bezpieczny.

Pytanie 22

Wynikiem działania przedstawionego układu logicznego po podaniu na wejściach A i B sygnałów logicznych A=1 i B=1 są wartości logiczne:

A. W=0 i C=1

B. W=1 i C=1

C. W=1 i C=0

D. W=0 i C=0

Odpowiedź jest w punkt! W tym układzie logicznym mamy do czynienia z dwoma klasycznymi bramkami: OR (sumą logiczną) dla wyjścia W i AND (iloczyn logiczny) dla wyjścia C. Przy sygnałach wejściowych A=1 oraz B=1, bramka OR daje wynik 1+1=1 (bo potrzebny jest choć jeden stan wysoki), ale na rysunku widzimy, że wyjście W bierze oba sygnały właśnie przez OR, więc spodziewalibyśmy się W=1. Jednak jeśli przyjrzeć się dokładniej, czasem w zadaniach szkolnych stosuje się odwrotne oznaczenia lub drobne pułapki – tu jednak wszystko jest standardowo. Z kolei bramka AND, do której trafiają oba sygnały, daje wynik 1*1=1. Czyli C=1. Tak naprawdę takie układy są podstawą budowy sumatorów jednobitowych (half-adderów), stosowanych w arytmetyce komputerowej – to jest solidny fundament do zrozumienia procesorów czy układów FPGA. Z mojego doświadczenia – nauczenie się, jak działają podstawowe bramki, pomaga potem w debugowaniu dużo bardziej skomplikowanych schematów, nie tylko na lekcji, ale i przy pracy z realnym sprzętem. Zwracanie uwagi na standardowe oznaczenia i praktyczne wykorzystanie to klucz do późniejszego sukcesu technicznego.

Pytanie 23

Aby w edytorze Regedit przywrócić stan rejestru systemowego za pomocą wcześniej utworzonej kopii zapasowej, należy użyć funkcji

A. Załaduj gałąź rejestru.

B. Eksportuj.

C. Kopiuj nazwę klucza.

D. Importuj.

Wiele osób podczas pracy z edytorem rejestru Regedit błędnie interpretuje funkcje dostępne w menu kontekstowym, co prowadzi do nieporozumień dotyczących tworzenia i przywracania kopii zapasowych. „Eksportuj” służy wyłącznie do zapisywania wybranych gałęzi lub całego rejestru do pliku – to po prostu tworzenie kopii, a nie jej przywracanie. Często myli się tę opcję z importem, być może dlatego, że oba procesy są powiązane, jednak działają w przeciwnych kierunkach. Z mojego doświadczenia wynika, że użycie „Eksportuj” po wystąpieniu problemu nie rozwiąże sytuacji – zapisuje bowiem już zmieniony, potencjalnie uszkodzony rejestr. Kolejna opcja, „Kopiuj nazwę klucza”, to prosta funkcja pomagająca przy pracy z rejestrem, zwłaszcza gdy trzeba szybko przekleić ścieżkę do jakiegoś klucza, np. do dokumentacji czy w skryptach, ale nie ma ona żadnego związku z przywracaniem ustawień systemu. To raczej narzędzie pomocnicze, które ułatwia codzienną nawigację, a nie wpływa w żaden sposób na stan rejestru. Funkcja „Załaduj gałąź rejestru” również bywa źle rozumiana; umożliwia ona tymczasowe podłączenie pliku rejestru (najczęściej z innego systemu lub kopii zapasowej), ale tylko w ramach bieżącej sesji i wyłącznie pod określonym kluczem. Używa się jej głównie podczas naprawy profili użytkowników lub zaawansowanej diagnostyki, a nie do pełnego przywracania kopii zapasowej całego rejestru. Spotykam się czasem z przekonaniem, że ta opcja przywróci wszystko jak leci, jednak w praktyce wymaga sporej wiedzy, by prawidłowo „załadować” i potem „wyładować” gałąź, a i tak nie nadpisuje ona istniejących wpisów tak kompleksowo jak import. Właściwe podejście to korzystanie z „Importuj” – jest to najprostsze i najpewniejsze rozwiązanie, zgodne z zaleceniami Microsoftu i dobrymi praktykami administratorów. Mylenie tych funkcji to typowy błąd początkujących, wynikający często z intuicyjnego skojarzenia nazw – warto więc dobrze zrozumieć różnice, by nie narazić systemu na niepotrzebne komplikacje.

Pytanie 24

Jaką licencję ma wolne i otwarte oprogramowanie?

A. ADWARE

B. BOX

C. GNU GPL

D. FREEWARE

Każda z podanych opcji nie odnosi się poprawnie do definicji licencji wolnego i otwartego oprogramowania. BOX nie jest terminem odnoszącym się do rodzaju licencji, ale do formy dystrybucji oprogramowania, która nie ma nic wspólnego z jego otwartością czy wolnością. ADWARE to oprogramowanie, które wyświetla reklamy, co często wiąże się z ograniczeniami dotyczącymi użytkowania i modyfikacji, a także z potencjalnymi naruszeniami prywatności użytkowników. Freeware to oprogramowanie, które jest dostępne za darmo, ale jego licencja niekoniecznie musi zezwalać na modyfikacje czy dalszą dystrybucję, co stoi w sprzeczności z ideą wolnego oprogramowania. Wiele osób myli te pojęcia, nie zdając sobie sprawy z subtelnych różnic między nimi. Licencje wolnego oprogramowania, takie jak GNU GPL, są zgodne z zasadami, które chronią prawa użytkowników do korzystania z oprogramowania na wolnych zasadach, natomiast inne wymienione opcje nie spełniają tych wymogów. Typowym błędem myślowym jest postrzeganie freeware jako równoważne z wolnym oprogramowaniem, co jest mylnym założeniem, ponieważ wiele programów freewarowych nie pozwala na pełną swobodę użytkowania i modyfikacji.

Pytanie 25

Jakie znaczenie mają zwory na dyskach z interfejsem IDE?

A. napięcie zasilające silnik

B. typ interfejsu dysku

C. tempo obrotowe dysku

D. tryb działania dysku

Ustawienie zworek na dyskach z interfejsem IDE (Integrated Drive Electronics) jest kluczowym aspektem, który determinuję tryb pracy dysku. Zwory, które są małymi zworkami na płycie PCB dysku, pozwalają na konfigurację dysku jako master, slave lub cable select. Każdy z tych trybów ma swoje specyficzne przeznaczenie w architekturze IDE. Umożliwiają one komputerowi zidentyfikowanie, który dysk jest głównym nośnikiem danych, a który jest pomocniczym. W praktyce, odpowiednie ustawienie zworek gwarantuje prawidłową komunikację między dyskiem a kontrolerem IDE, co jest niezwykle istotne, aby uniknąć konfliktów w systemie. W kontekście standardów branżowych, właściwa konfiguracja zworek jest zgodna z dokumentacją producentów dysków i systemów, co podkreśla konieczność ich przestrzegania w procesie instalacji. Na przykład, w przypadku podłączenia dwóch dysków twardych do jednego złącza IDE, nieprawidłowe ustawienie zworek może uniemożliwić systemowi operacyjnemu ich rozpoznanie, co może prowadzić do utraty danych lub problemów z uruchomieniem systemu.

Pytanie 26

Według specyfikacji JEDEC standardowe napięcie zasilania modułów RAM DDR3L o niskim napięciu wynosi

A. 1,20 V

B. 1,65 V

C. 1,35 V

D. 1,50 V

Wybór 1,20 V jako napięcia dla modułów DDR3L to nietrafiony pomysł, bo to napięcie w ogóle nie pasuje do żadnej normy pamięci DDR3L. W sumie, 1,20 V to napięcie, które odpowiada DDR4, a te są jeszcze bardziej oszczędne niż DDR3L. Co do 1,50 V, to jest to standard dla DDR3, a nie DDR3L, co pokazuje, że jest między nimi spora różnica. Napięcie 1,65 V to już max dla DDR3, a to w ogóle nie współgra z ideą oszczędzania energii, którą mamy w DDR3L. Osoby, które za bardzo skupiają się na tych napięciach, mogą pomyśleć, że niskonapięciowe moduły zniosą wyższe wartości, a to może prowadzić do złych decyzji przy doborze pamięci. Ważne, żeby wiedzieć, że używanie złego napięcia może prowadzić do niestabilności systemu i czasami nawet uszkodzenia komponentów. Dlatego znajomość tych norm JEDEC i odpowiednich napięć jest mega ważna przy wykorzystywaniu pamięci RAM.

Pytanie 27

Co umożliwia połączenie trunk dwóch przełączników?

A. zablokowanie wszystkich zbędnych połączeń na danym porcie

B. przesyłanie ramek z różnych wirtualnych sieci lokalnych w jednym łączu

C. zwiększenie przepustowości połączenia poprzez użycie dodatkowego portu

D. ustawienie agregacji portów, co zwiększa przepustowość między przełącznikami

Odpowiedzi dotyczące agregacji portów oraz zwiększenia przepustowości przez wykorzystanie kolejnego portu dotyczą nieco innych aspektów zarządzania połączeniami w sieci. Agregacja portów, realizowana na przykład poprzez protokół LACP (Link Aggregation Control Protocol), polega na łączeniu kilku fizycznych portów w jeden logiczny port, co zwiększa całkowitą przepustowość i redundancję. Jednak nie jest to to samo, co trunking, który dotyczy przesyłania ramek z różnych VLAN-ów. Zwiększenie przepustowości poprzez dodanie kolejnego portu, które można by interpretować jako dołączenie drugiego trunku, jest w rzeczywistości bardziej skomplikowane i niekoniecznie daje takie same korzyści. W kontekście implementacji trunkingu, błędnym podejściem jest mylenie tych pojęć, co może prowadzić do nieefektywnego projektowania architektury sieci. Zablokowanie nadmiarowych połączeń również nie jest związane bezpośrednio z trunkingiem; takie działania są często realizowane w ramach protokołów STP (Spanning Tree Protocol), które zapobiegają pętlom w sieci, ale nie koncentrują się na przesyłaniu danych z różnych VLAN-ów. Pojęcie trunkingu jest fundamentalne dla zrozumienia dzisiejszych architektur sieciowych, gdzie różne VLAN-y muszą współistnieć i komunikować się ze sobą przez wspólne łącza.

Pytanie 28

Funkcja systemu operacyjnego, która umożliwia jednoczesne uruchamianie wielu aplikacji w trybie podziału czasu, z tym że realizacja tego podziału odbywa się przez same aplikacje, nosi nazwę

A. wielozadaniowości kooperatywnej

B. wielozadaniowości z wywłaszczeniem

C. wieloprogramowości

D. wielodostępowości

Wielozadaniowość kooperatywna to technika, która pozwala aplikacjom współdzielić czas procesora, przy czym odpowiedzialność za przełączanie kontekstu pomiędzy zadaniami spoczywa na samych aplikacjach. Oznacza to, że aplikacje muszą dobrowolnie oddać kontrolę nad procesorem, co pozwala innym aplikacjom na wykonanie swoich zadań. Systemy operacyjne, takie jak Windows w starszych wersjach, stosowały ten model, gdzie aplikacje były odpowiedzialne za zarządzanie własnym czasem pracy. Przykładem zastosowania wielozadaniowości kooperatywnej może być sytuacja, w której program edytorski i odtwarzacz multimedialny współdzielą zasoby, a edytor musi zakończyć swoje operacje, aby umożliwić odtwarzaczowi dostęp do procesora. Warto zauważyć, że w praktyce ten model może prowadzić do problemów, gdy jedna aplikacja nie oddaje kontroli, co może zamrozić system. Dlatego w nowoczesnych systemach operacyjnych, takich jak Linux czy Windows 10, częściej stosuje się podejście z wywłaszczeniem, które jest bardziej efektywne w zarządzaniu zasobami systemowymi.

Pytanie 29

Głównym celem realizowanej przez program antywirusowy funkcji ochrony przed ransomware jest zapewnienie zabezpieczenia systemu przed zagrożeniami

A. podmieniającymi strony startowe przeglądarek i dodającymi paski narzędzi.

B. wyświetlającymi w natrętny sposób niepożądane reklamy.

C. wykorzystującymi błędy w oprogramowaniu do przejęcia kontroli nad systemem.

D. szyfrującymi dane oraz domagającymi się okupu za ich odblokowanie.

Wydaje mi się, że sporo osób myli poszczególne typy zagrożeń komputerowych, bo rzeczywiście bywają do siebie trochę podobne na pierwszy rzut oka. Na przykład, programy wyświetlające natrętne reklamy (czyli adware) faktycznie potrafią być uciążliwe, ale ich głównym celem nie jest szyfrowanie danych ani żądanie okupu. One raczej zarabiają na klikaniach i śledzeniu zachowań użytkownika, co jest irytujące, ale raczej niesie mniejsze ryzyko utraty cennych plików. Z kolei podmiana strony startowej w przeglądarce, czy dorzucenie paska narzędzi, to typowe działania tzw. browser hijackerów – złośliwych dodatków, które zmieniają ustawienia przeglądarki bez zgody użytkownika. To też jest poważny problem, bo może prowadzić do kradzieży danych czy przekierowania na niebezpieczne strony, ale podstawowa ochrona przed ransomware ich nie zatrzyma. Ostatnia z wymienionych sytuacji – wykorzystanie błędów w oprogramowaniu, by przejąć kontrolę nad systemem – dotyczy raczej exploitów, czyli ataków na luki w zabezpieczeniach. One co prawda mogą być wykorzystywane przez ransomware do infekcji systemu, ale sama funkcja ochrony przed ransomware skupia się głównie na blokowaniu procesu szyfrowania i próbach wyłudzenia okupu. Często w praktyce ludzie wrzucają wszystkie zagrożenia do jednego worka, ale warto rozróżniać, jakie narzędzia i funkcje chronią przed konkretnymi atakami. Przykładowo, specjalne moduły anty-exploit są osobne od ochrony przed ransomware, a adblockery nie powstrzymają zaszyfrowania plików. Moim zdaniem, dobre zrozumienie tych różnic pozwala skuteczniej zabezpieczać systemy i świadomie wybierać narzędzia do ochrony.

Pytanie 30

Aby stworzyć las w strukturze AD DS (Active Directory Domain Services), konieczne jest utworzenie przynajmniej

A. czterech drzew domeny

B. trzech drzew domeny

C. jednego drzewa domeny

D. dwóch drzew domeny

Odpowiedź 'jedno drzewo domeny' jest prawidłowa, ponieważ w strukturze Active Directory Domain Services (AD DS) las (ang. forest) składa się z co najmniej jednego drzewa domeny. Drzewo domeny jest zbiorem domen, które mają wspólny schemat i katalog globalny, co pozwala na efektywne zarządzanie zasobami w sieci. W kontekście praktycznym, jeśli organizacja decyduje się utworzyć las, może zacząć od jednej domeny, a następnie dodawać kolejne, w miarę rozwoju potrzeb biznesowych. Stosowanie się do najlepszych praktyk w zakresie projektowania struktury AD DS, takich jak minimalizowanie liczby drzew i domen, może prowadzić do uproszczenia zarządzania oraz zwiększenia wydajności operacyjnej. Przykładem może być organizacja, która rozpoczyna działalność i potrzebuje jedynie jednej domeny do zarządzania użytkownikami i zasobami, a w przyszłości może dodać więcej domen w miarę jej rozwoju.

Pytanie 31

Jak nazywa się licencja w systemie Windows Server, która pozwala użytkownikom komputerów stacjonarnych na korzystanie z usług serwera?

A. OEM

B. MOLP

C. CAL

D. BOX

Wybór innych opcji sugeruje pewne nieporozumienia dotyczące systemów licencjonowania w środowisku IT. Licencja BOX, nazywana także jednostkową, jest przeważnie sprzedawana z oprogramowaniem, przeznaczona głównie dla użytkowników indywidualnych lub małych firm, nie jest jednak używana do udostępniania usług serwera. Licencja OEM (Original Equipment Manufacturer) jest przypisana do konkretnego sprzętu, co oznacza, że można ją używać tylko na zainstalowanym oryginalnym sprzęcie. Licencje te są często tańsze, ale ich przenoszenie na inne maszyny jest zabronione, co czyni je niewłaściwymi do zarządzania dostępem do serwera. MOLP (Microsoft Open License Program) to program licencyjny skierowany do dużych organizacji, umożliwiający zakup licencji w większych ilościach, ale nie odnosi się bezpośrednio do licencji dostępowych, które są kluczowe w kontekście otwierania dostępu do serwerów. Niezrozumienie różnicy między tymi typami licencji często prowadzi do błędnych decyzji zakupowych oraz naruszeń praw licencyjnych, co może skutkować dodatkowymi kosztami oraz ryzykiem prawnych konsekwencji. Dobrą praktyką jest zrozumienie struktury licencjonowania w Microsoft Windows Server oraz regularne aktualizowanie wiedzy na temat licencji, aby móc właściwie zarządzać zasobami IT w firmie.

Pytanie 32

Jaką kwotę będzie trzeba zapłacić za wymianę karty graficznej w komputerze, jeżeli jej koszt wynosi 250zł, czas wymiany to 80 minut, a każda rozpoczęta roboczogodzina to 50zł?

A. 350zł

B. 250zł

C. 400zł

D. 300zł

Koszt wymiany karty graficznej w komputerze składa się z dwóch głównych elementów: ceny samej karty oraz kosztu robocizny. W tym przypadku karta graficzna kosztuje 250zł. Czas wymiany wynosi 80 minut, co przelicza się na 1 godzinę i 20 minut. W przypadku kosztów robocizny, każda rozpoczęta roboczogodzina kosztuje 50zł, co oznacza, że za 80 minut pracy należy zapłacić za pełną godzinę, czyli 50zł. Zatem całkowity koszt wymiany karty graficznej wynosi 250zł (cena karty) + 50zł (koszt robocizny) = 300zł. Jednak, ponieważ za każdą rozpoczętą roboczogodzinę płacimy pełną stawkę, należy doliczyć dodatkowe 50zł, co daje 350zł. Praktycznym zastosowaniem tej wiedzy jest umiejętność dokładnego oszacowania kosztów związanych z serwisowaniem sprzętu komputerowego, co jest kluczowe dla osób prowadzących działalność gospodarczą oraz dla użytkowników indywidualnych planujących modernizację swojego sprzętu. Wiedza ta jest również dobrze przyjęta w standardach branżowych, gdzie precyzyjne szacowanie kosztów serwisowych jest nieodzowną praktyką.

Pytanie 33

Komunikat, który pojawia się po uruchomieniu narzędzia do przywracania systemu Windows, może sugerować

A. konieczność zrobienia kopii zapasowej systemu

B. uszkodzenie sterowników

C. wykrycie błędnej adresacji IP

D. uszkodzenie plików startowych systemu

Komunikat wyświetlany przez narzędzie Startup Repair w systemie Windows wskazuje na problem z plikami startowymi systemu. Pliki te są kluczowe dla prawidłowego uruchomienia systemu operacyjnego. Jeżeli ulegną uszkodzeniu z powodu awarii sprzętowej, nagłego wyłączenia zasilania lub infekcji złośliwym oprogramowaniem, system może nie być w stanie poprawnie się załadować. Startup Repair to narzędzie diagnostyczne i naprawcze, które skanuje system w poszukiwaniu problemów związanych z plikami rozruchowymi i konfiguracją bootowania. Przykłady uszkodzeń obejmują mbr (Master Boot Record) czy bcd (Boot Configuration Data). Narzędzie próbuje automatycznie naprawić te problemy, co jest zgodne z dobrymi praktykami administracji systemami zapewniającymi minimalny czas przestoju. Zrozumienie działania Startup Repair jest istotne dla administratorów systemów, którzy muszą szybko reagować na awarie systemu, minimalizując wpływ na produktywność użytkowników. Ważne jest również, aby regularnie tworzyć kopie zapasowe oraz mieć plan odzyskiwania danych w przypadku poważnych problemów z systemem.

Pytanie 34

Komputer z adresem IP 192.168.5.165 oraz maską podsieci 255.255.255.192 funkcjonuje w sieci o adresie

A. 192.168.5.192

B. 192.168.5.64

C. 192.168.5.0

D. 192.168.5.128

Adres IP 192.168.5.165 z maską podsieci 255.255.255.192 oznacza, że komputer jest częścią podsieci, która ma podstawowy adres sieciowy 192.168.5.128. Maska 255.255.255.192 (lub /26) dzieli adresację IP na podsieci, w których każda podsieć może obsługiwać do 62 hostów (2^(32-26)-2, gdzie odejmujemy 2 na adres sieciowy i adres rozgłoszeniowy). W przypadku tej maski, podsieć 192.168.5.128 obejmuje adresy od 192.168.5.128 do 192.168.5.191, co potwierdza, że komputer z adresacją 192.168.5.165 należy do tej podsieci. Wiedza ta jest istotna w zarządzaniu zasobami sieciowymi oraz w prawidłowej konfiguracji ruterów i urządzeń sieciowych. Przykładowo, w praktyce często stosuje się takie podziałki w większych sieciach firmowych, aby efektywnie zarządzać adresacją IP oraz zapewnić segregację ruchu w sieci.

Pytanie 35

Złącze SC stanowi standard w cablach

A. Światłowodowych

B. Koncentrycznych

C. Elektrycznych

D. Miedzianych

Złącze SC (Subscriber Connector) jest jednym z najczęściej stosowanych złącz w technologii światłowodowej. To złącze charakteryzuje się prostą konstrukcją i wysoką wydajnością, co sprawia, że jest idealne do aplikacji wymagających niskich strat sygnału i wysokiej jakości połączeń. Złącze SC jest zazwyczaj stosowane w systemach telekomunikacyjnych oraz w sieciach LAN, gdzie wymagana jest efektywna transmisja danych na dużych odległościach. Przykładowo, w sieciach FTTH (Fiber to the Home) złącza SC często służą do podłączeń między centralą a punktami dostępowymi w domach. Dodatkowo, złącza SC są zgodne z międzynarodowymi standardami, takimi jak IEC 61754-4, co zapewnia ich uniwersalność i interoperacyjność z innymi systemami światłowodowymi. Warto również zaznaczyć, że złącza SC są dostępne w wersjach zarówno jedno- jak i wielomodowych, co pozwala na ich wszechstronność w różnych zastosowaniach. Przykładem dobrych praktyk jest regularne sprawdzanie czystości złącz oraz stosowanie odpowiednich technik ich instalacji, co znacząco wpływa na jakość sygnału i trwałość połączeń.

Pytanie 36

Jaką topologię fizyczną sieci komputerowej przedstawia załączony rysunek?

A. Gwiazda rozszerzona

B. Siatka

C. Magistrala

D. Podwójny pierścień

Topologia podwójnego pierścienia jest stosowana w sieciach komputerowych, gdzie dwa pierścienie zapewniają redundancję i większą niezawodność. W przypadku awarii jednego z pierścieni, dane mogą być przekazywane w przeciwnym kierunku, co minimalizuje ryzyko przerwania komunikacji. Technologie takie jak FDDI (Fiber Distributed Data Interface) często wykorzystują podwójny pierścień, aby zapewnić szybkie i niezawodne przesyłanie danych na duże odległości w sieciach korporacyjnych. W praktyce topologia ta jest szczególnie użyteczna w sieciach o znaczeniu krytycznym, takich jak sieci bankowe czy systemy kontroli ruchu lotniczego, gdzie ciągłość działania jest kluczowa. Zgodnie z standardami IEEE, taka konfiguracja zwiększa przepustowość i odporność na błędy, przy jednoczesnym zachowaniu prostoty zarządzania. Dzięki dwóm niezależnym ścieżkom komunikacyjnym topologia ta umożliwia inteligentne zarządzanie ruchem sieciowym i zapewnia dodatkową warstwę ochrony przed utratą danych.

Pytanie 37

Przy użyciu urządzenia przedstawionego na ilustracji można sprawdzić działanie

A. dysku twardego

B. płyty głównej

C. zasilacza

D. procesora

Urządzenie przedstawione na rysunku to tester zasilacza komputerowego który jest narzędziem do sprawdzania wydajności i funkcjonalności zasilaczy ATX. Zasilacze są kluczowym komponentem komputera ponieważ dostarczają stabilne napięcia do innych komponentów. Tester zasilacza pozwala na szybkie i efektywne zdiagnozowanie problemów związanych ze zbyt niskim lub zbyt wysokim napięciem co może wpływać na pracę całego systemu. W praktyce tester podłącza się do wtyczek wychodzących z zasilacza i urządzenie to mierzy napięcia na najważniejszych liniach zasilających tj. +3.3V +5V i +12V. Normy ATX definiują akceptowalny zakres napięć i tester wskazuje czy są one zgodne z normami. Poprawne działanie zasilacza jest kluczowe dla stabilności pracy całego komputera a wykrycie odchyleń może zapobiec uszkodzeniu innych komponentów takich jak płyta główna lub procesor. Regularne testowanie zasilacza jest dobrą praktyką w środowisku IT szczególnie w przypadku serwerów czy komputerów o krytycznym znaczeniu dla biznesu gdzie stabilność i niezawodność są priorytetem. Tester zasilacza jest więc nieocenionym narzędziem w rękach techników komputerowych umożliwiając szybką i precyzyjną diagnostykę.

Pytanie 38

Określ, jaki jest rezultat wykonania powyższego polecenia.

netsh advfirewall firewall add rule name="Open" dir=in action=deny protocol=TCP localport=53

A. Zaimportowanie konfiguracji zapory sieciowej z folderu in action

B. Umożliwienie dostępu do portu 53 dla protokołu TCP

C. Zlikwidowanie reguły o nazwie Open w zaporze sieciowej

D. Blokowanie działania usługi DNS opartej na w protokole TCP

Polecenie netsh advfirewall firewall add rule name='Open' dir=in action=deny protocol=TCP localport=53 nie otwiera portu 53 dla protokołu TCP. W rzeczywistości, użycie action=deny oznacza blokowanie, a nie otwieranie portu. Port 53 jest typowo używany przez usługę DNS, która w większości przypadków korzysta z protokołu UDP. Jednakże DNS może również używać TCP, szczególnie w sytuacjach, gdy rozmiar odpowiedzi przekracza limity UDP. W kontekście zarządzania zaporą sieciową, dodanie reguły blokującej ma na celu zabezpieczenia poprzez ograniczenie nieautoryzowanego dostępu. Reguły zapory są stosowane, aby monitorować i kontrolować ruch w sieci. Blokowanie lub ograniczanie dostępu do pewnych usług i protokołów jest powszechną praktyką w bezpieczeństwie sieciowym, mającą na celu minimalizowanie ryzyka ataków. Pomysł na import ustawień zapory z katalogu nie ma związku z przedstawionym poleceniem, które jasno wskazuje na działanie polegające na dodaniu reguły blokującej. Takie błędne interpretacje mogą wynikać z niepełnego zrozumienia funkcji dostępnych w narzędziach zarządzania siecią oraz ich implikacji. Dobre praktyki nakazują dokładne przestudiowanie i testowanie reguł zapory przed ich wdrożeniem w środowisku produkcyjnym, co pozwala uniknąć niepożądanych efektów działania takich poleceń.

Pytanie 39

Która karta graficzna nie będzie współpracowała z monitorem, wyposażonym w złącza przedstawione na zdjęciu (zakładając, że do podłączenia monitora nie można zastosować adaptera)?

A. Fujitsu NVIDIA Quadro M2000 4GB GDDR5 (128 Bit) 4xDisplayPort

B. Sapphire Fire Pro W9000 6GB GDDR5 (384 bit) 6x mini DisplayPort

C. Asus Radeon RX 550 4GB GDDR5 (128 bit), DVI-D, HDMI, DisplayPort

D. HIS R7 240 2GB GDDR3 (128 bit) HDMI, DVI, D-Sub

Dobra odpowiedź wynika bezpośrednio z analizy dostępnych złączy na monitorze i kartach graficznych. Patrząc na zdjęcie, na monitorze widać HDMI, DisplayPort (pełnowymiarowy) oraz USB typu B i A, ale żadne złącze VGA (D-Sub) czy DVI nie jest obecne. Karta HIS R7 240 oferuje tylko HDMI, DVI i D-Sub. I właśnie tutaj jest pies pogrzebany – nie ma możliwości podpięcia jej do tego monitora bez użycia dodatkowych przejściówek, bo jedyne wspólne złącze to HDMI, ale jeżeli w tym modelu R7 240 jest tylko jedno HDMI i ono jest już wykorzystane lub nie jest pełnowartościowe, pozostaje problem. A nawet jeśli jest, to w praktyce sporo monitorów biznesowych klasy wyższej ma czasem tylko DisplayPort i HDMI, a nie DVI czy analogowy D-Sub. Branżowe standardy od lat promują korzystanie z cyfrowych interfejsów (HDMI, DisplayPort), bo zapewniają lepszą jakość obrazu i obsługę wyższych rozdzielczości. Stosowanie DVI czy VGA to dziś raczej wyjątek niż reguła, szczególnie w sprzęcie biurowym i profesjonalnym. Moim zdaniem zawsze warto sprawdzać, jakie dokładnie porty są dostępne w monitorze przed wyborem karty graficznej, żeby potem nie było niemiłego zaskoczenia. Zwróć uwagę, że profesjonalne monitory i karty coraz częściej bazują wyłącznie na DisplayPort i HDMI, bo one najlepiej obsługują nowoczesne funkcje (np. HDR, wysokie odświeżanie).

Pytanie 40

Typowym objawem wskazującym na zbliżającą się awarię dysku twardego jest pojawienie się

A. trzech krótkich sygnałów dźwiękowych.

B. błędów zapisu i odczytu dysku.

C. komunikatu <i>CMOS checksum error</i>.

D. komunikatu <i>Diskette drive A error</i>.

W tym pytaniu dość łatwo się pomylić, bo niektóre z wymienionych komunikatów i sygnałów można spotkać podczas różnych problemów ze sprzętem. Jednak warto dokładnie wiedzieć, co oznacza każdy z nich. Komunikat „Diskette drive A error” w praktyce dotyczy napędu dyskietek, który dziś jest raczej rzadkością, ale dawniej często pojawiał się przy problemach z podłączeniem lub uszkodzeniem napędu typu FDD. To nie ma związku z twardym dyskiem. Z kolei „CMOS checksum error” informuje o błędach w pamięci CMOS – czyli tej, która przechowuje ustawienia BIOS/UEFI, takie jak data czy sekwencja bootowania. Pojawienie się takiego komunikatu najczęściej oznacza rozładowaną baterię na płycie głównej lub problem z samą pamięcią, a nie z dyskiem twardym. Trzy krótkie sygnały dźwiękowe podczas uruchamiania komputera są zaś kodem POST i zwykle wskazują na awarię pamięci RAM, ewentualnie problem z kartą graficzną, a nie dyskiem. Często ludzie mylą się tutaj, bo każda awaria sprzętu bywa sygnalizowana jakimś komunikatem lub dźwiękiem, ale charakterystyka tych komunikatów jest bardzo ściśle powiązana z konkretnymi podzespołami. Praktyka pokazuje, że typowy użytkownik, który widzi taki komunikat lub słyszy sygnały, często myśli o najgorszym, a tymczasem problem może być zupełnie gdzie indziej. W branży IT uważa się, że tylko powtarzające się błędy zapisu/odczytu bezpośrednio świadczą o zbliżającej się awarii dysku twardego. Pozostałe odpowiedzi wynikają z błędnego skojarzenia objawów z innymi podzespołami. Dlatego tak ważne jest, by nauczyć się rozpoznawać specyficzne symptomy dla każdego typu sprzętu, zamiast polegać na ogólnych komunikatach czy dźwiękach – to kluczowa kompetencja dla każdego, kto poważnie myśli o pracy z komputerami.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej