Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Data rozpoczęcia: 7 maja 2026 18:20
Data zakończenia: 7 maja 2026 18:57

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Do jakiego terminu właściciel powinien zgłosić do ewidencji gruntów i budynków zmianę funkcji użytkowej budynku, która miała miejsce 1 marca 2016 roku?

A. Do 31.03.2016 r.

B. Do 16.04.2016 r.

C. Do 30.04.2016 r.

D. Do 15.03.2016 r.

Nieprawidłowe podejście do terminów zgłaszania zmian w ewidencji gruntów często wynika z niepełnego zrozumienia regulacji prawnych oraz konsekwencji ich nieprzestrzegania. Niektóre osoby mogą mylić daty, sądząc, że mają więcej czasu na zgłoszenie zmiany, co jest błędnym wnioskiem. Zgłoszenie do 15 marca 2016 roku jest zbyt wczesne, ponieważ prawo nie określa tak wczesnego terminu. Odpowiedź wskazująca na termin do 16 kwietnia lub 30 kwietnia 2016 roku opiera się na niepoprawnym założeniu, że właściciel ma dłuższy okres na dokonanie zgłoszenia. W rzeczywistości, zgodnie z Ustawą o gospodarce nieruchomościami, zmiana funkcji użytkowej powinna być zgłoszona w terminie do końca marca, aby zapewnić aktualność ewidencji i umożliwić właściwe zarządzanie gruntami. Nieprzestrzeganie tego terminu może prowadzić do komplikacji prawnych, w tym do problemów w przypadku transakcji związanych z nieruchomością, gdzie aktualne dane są kluczowe dla stron umowy. Prawidłowe zrozumienie terminów oraz odpowiednich regulacji prawnych jest niezbędne dla właściwego zarządzania nieruchomościami i unikania niepotrzebnych problemów administracyjnych.

Pytanie 2

Jaką precyzję pomiaru w odniesieniu do najbliżej znajdujących się punktów osnowy geodezyjnej powinno się uzyskać podczas pomiaru znaków granicznych?

A. 0,15 m

B. 0,10 m

C. 0,05 m

D. 0,20 m

Odpowiedź 0,10 m jest prawidłowa, ponieważ przy pomiarach granic działek geodezyjnych wymagane jest uzyskanie wysokiej precyzji, która minimalizuje błędy w wyznaczaniu granic. W polskich standardach geodezyjnych, w tym w normach określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, podkreśla się konieczność osiągania dokładności pomiarów na poziomie co najmniej 0,10 m dla znaków granicznych. Taka precyzja jest istotna, ponieważ niewłaściwie wyznaczone granice mogą prowadzić do konfliktów prawnych, sporów sądowych oraz problemów z użytkowaniem terenu. Przykładem zastosowania tej dokładności może być sytuacja, w której geodeta wyznacza granice działki pod budowę, gdzie precyzyjne określenie granic wpływa na zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego oraz na przyszłe korzystanie z terenu przez właściciela. W praktyce, osiągnięcie wymaganej dokładności wymaga zastosowania odpowiednich technik pomiarowych, takich jak GNSS, tachymetria czy klasyczne metody triangulacji, które zapewniają niezawodność pomiarów w trudnych warunkach terenowych.

Pytanie 3

Co powinien zrobić geodeta, gdy podczas ustalania granic nie potrafi określić ich przebiegu na podstawie zebranych dowodów, a właściciele działek mają różne zdania na temat granicy?

A. Zachęcać strony do osiągnięcia ugody dotyczącej granicy

B. Sporządzić dokumentację przyjęcia granic

C. Skontaktować się z prawnikiem

D. Określić przebieg granicy, posługując się mocniejszymi argumentami jednej ze stron

Sporządzenie protokołu przyjęcia granic bez jednoznacznego ustalenia granicy na podstawie dowodów może prowadzić do dalszych nieporozumień i konfliktów między właścicielami nieruchomości. Protokół powinien być tworzony na podstawie obiektywnych danych oraz zgodności stron co do określonego przebiegu granicy. Ustalanie przebiegu granicy na podstawie lepszych argumentów jednej ze stron jest nieetyczne i niezgodne z zasadami obiektywności, na których opiera się praca geodety. Tego typu podejście może prowadzić do jednostronnych decyzji, które nie będą akceptowane przez drugą stronę, co z kolei może prowadzić do długotrwałych sporów sądowych. Wezwanie prawnika jako pierwszego kroku w takim przypadku również nie jest najlepszym rozwiązaniem, ponieważ zamiast dążyć do polubownego rozwiązania, może to zaostrzyć konflikt. Prawnik jest zazwyczaj ostatnią instancją, do której należy się zwrócić, gdy inne metody zawiodą. W kontekście rozgraniczeń, kluczowe znaczenie ma umiejętność mediacji i negocjacji, co nie tylko sprzyja rozwiązaniu problemu, ale także zaspokaja oczekiwania obu stron i prowadzi do bardziej trwałych rozwiązań. Właściwe podejście powinno promować dialog oraz współpracę, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży.

Pytanie 4

Który błąd popełnił geodeta przy sformułowaniu zawiadomienia do stawienia się na gruncie?

ZAWIADOMIENIE		Dn. 20.06.2015
do stawienia się na gruncie w celu ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych
Na podstawie art. 32, ust. 1-4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520) proszę o stawienie się na gruncie Panią Barbarę Kos i Pana Jana Kowala (współwłaścicieli) w dniu 14.07.2015 r. o godz. 10 w miejscowości Nowa Wieś na działce nr 125.
W interesie Pana (Pani) jest udział w tych czynnościach, osobiście lub przez swojego przedstawiciela. Osoby biorące udział w czynnościach ustalenia granic powinny posiadać dokument tożsamości, a w przypadku występowania w charakterze przedstawiciela – pełnomocnictwo na piśmie. Dokument świadczący o pełnomocnictwie jednorazowym zostanie dołączony do akt. W przypadku współwłasności, współużytkowania wieczystego, małżeńskiej wspólności ustawowej – uczestnikami postępowania są wszystkie strony.
Zgodnie z art. 32 ust. 3 ww. ustawy nieusprawiedliwione niestawienie się stron nie wstrzymuje czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.

A. Nie podał miejsca spotkania.

B. Nie dołączył rysunku z granicą ustalaną.

C. Zawiadomił w jednym piśmie współwłaścicieli.

D. Nie zachował odpowiedniego terminu zawiadomienia.

Odpowiedzi wskazujące na błędy w zawiadomieniu geodety są oparte na niewłaściwych założeniach dotyczących wymogów prawnych oraz praktyk w obszarze geodezji. W przypadku sugestii, że geodeta nie dołączył rysunku z granicą ustalaną, należy podkreślić, że rysunek ten jest istotnym elementem dokumentacji, ale jego brak nie jest bezpośrednio związany z koniecznością indywidualnego zawiadomienia współwłaścicieli. Nie dołączenie takiego rysunku może wpływać na zrozumienie planowanych działań, ale nie jest kluczowym błędem proceduralnym. W zakresie terminu zawiadomienia, chociaż przestrzeganie odpowiednich terminów jest krytyczne, istnienie kryteriów dotyczących zawiadomień współwłaścicieli staje się istotniejsze. Nie można także ignorować, że nawet jeśli miejsce spotkania nie zostało podane, sam fakt zawiadomienia w jednym piśmie jest poważniejszym uchybieniem. Ostatnia z błędnych koncepcji związana z podaniem miejsca spotkania również wskazuje na ignorowanie szerszego kontekstu, w jakim geodeta działa. Miejsce spotkania jest ważne, ale takie zawiadomienia mają pierwszorzędne znaczenie w kontekście zapewnienia wszystkim współwłaścicielom dostępu do informacji i równego traktowania w procesie decyzyjnym. Dlatego kluczowe jest, aby geodeta przestrzegał zasad równości i transparentności w swoim działaniu, a nie tylko koncentrował się na pojedynczych aspektach zawiadomienia.

Pytanie 5

Jakie znaki naziemne nie powinny być stosowane do stabilizacji punktów granicznych?

A. Betonowe

B. Żelbetowe

C. Kamienne

D. Namalowane

Namalowane znaki graniczne, takie jak linie lub strzałki, są często stosowane do oznaczania granic w terenie, jednak ze względu na swoją naturę, nie są odpowiednie do stabilizowania punktów granicznych. W przeciwieństwie do znaków kamiennych, betonowych czy żelbetowych, namalowane oznaczenia mogą ulegać szybkiemu zatarciu, co powoduje, że nie spełniają one swojej funkcji. W praktyce, znaki te mogą być skuteczne w krótkoterminowym oznaczaniu obszarów, ale ich trwałość jest znacznie ograniczona, co czyni je niewłaściwymi do stabilizacji punktów granicznych, które powinny być widoczne przez długi czas. Standardy w geodezji i oznaczaniu granic wskazują na konieczność stosowania materiałów trwałych i odpornych na warunki atmosferyczne, co potwierdza, że namalowane znaki mogą nie spełniać tych wymogów i powinny być traktowane jedynie jako tymczasowe rozwiązanie.

Pytanie 6

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 7

Który element na mapie ilustrującej podział nieruchomości powinien być zaznaczony kolorem czarnym?

A. Nowa granica.

B. Powierzchnie działek po podziale.

C. Numer nieruchomości podlegającej podziałowi.

D. Numery działek po podziale.

Numer nieruchomości podlegającej podziałowi powinien być naniesiony na mapę kolorem czarnym, ponieważ czarny kolor jest standardowym kolorem używanym w dokumentacji geodezyjnej do oznaczania kluczowych informacji, które nie podlegają zmianom. Oznaczenie numeru nieruchomości w czerni ułatwia jego identyfikację i odróżnienie od innych elementów mapy, takich jak granice działek czy ich powierzchnie. Zgodnie z wytycznymi polskich norm kartograficznych, takie oznaczenie jest zgodne z dobrą praktyką w zakresie sporządzania dokumentacji geodezyjnej. Na przykład, w przypadku podziału działki na mniejsze jednostki, numer nieruchomości daje jasny obraz, z jakim obiektem pracujemy, co jest kluczowe w kontekście wszelkich działań prawnych czy administracyjnych. Warto zauważyć, że zgodność z tymi standardami nie tylko ułatwia pracę geodetom, ale także zapewnia przejrzystość i czytelność dokumentacji dla innych zainteresowanych stron, w tym inwestorów czy przyszłych właścicieli działek.

Pytanie 8

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 9

Po przeprowadzeniu procesu scalenia oraz podziału działki jej wartość wzrosła z 20 000,00 zł do 25 000,00 zł. Oblicz maksymalną możliwą wysokość opłaty adiacenckiej?

A. 2 500,00 zł

B. 1 000,00 zł

C. 5 000,00 zł

D. 1 500,00 zł

Mówiąc o maksymalnej wysokości opłaty adiacenckiej, trzeba unikać intuicji i przypadkowych wartości. Odpowiedzi jak 5 000 zł, 1 000 zł czy 1 500 zł są błędne, bo nie opierają się na zasadach obliczania opłat. Opłatę należy liczyć na podstawie rzeczywistego wzrostu wartości nieruchomości, a nie według stałych kwot, które nic nie mają wspólnego z realiami. W tym przypadku mamy wzrost wartości o 5 000 zł, więc 50% tej kwoty to maksymalna wysokość opłaty. Brak poprawnego podejścia do obliczeń może wynikać z nieznajomości przepisów, które są kluczowe w zarządzaniu nieruchomościami. Często inwestorzy mogą mylnie rozumieć te przepisy, co prowadzi do złego ustalenia wysokości opłat, które powinny bazować na rzeczywistym wzroście wartości nieruchomości oraz przepisach obowiązujących w danym regionie. Rozumienie mechanizmów ekonomicznych i regulacji prawnych jest mega ważne na rynku nieruchomości.

Pytanie 10

Kiedy najwcześniej geodeta mógł przeprowadzić czynności rozgraniczenia z udziałem osoby powiadomionej zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przedstawionym na załączonym rysunku?

A. 1 maja 2015 r.

B. 5 maja 2015 r.

C. 23 kwietnia 2015 r.

D. 28 kwietnia 2015 r.

Wybór innej daty z zestawu odpowiedzi, na przykład 23 kwietnia 2015 r. lub 1 maja 2015 r., może wynikać z nieporozumienia dotyczącego interpretacji zasadności działania geodety oraz wymaganego czasu na przygotowanie czynności rozgraniczenia. Kluczowym aspektem, który należy uwzględnić, jest fakt, że geodeta nie może przystąpić do czynności przed potwierdzeniem odbioru powiadomienia przez zainteresowane strony. Dla osoby, która wybrała 23 kwietnia, mogła wydać się zrozumiała możliwość natychmiastowego działania po upłynięciu terminu dostarczenia. Jednakże, zgodnie z przepisami, niezbędne jest również uwzględnienie czasu na organizację oraz konsultacje – elementów, które są niezwykle istotne dla prawidłowego przeprowadzenia rozgraniczenia. Wybór daty 1 maja również nie jest właściwy, ponieważ oznaczałby, że geodeta zignorowałby wymóg potwierdzenia oraz odpowiedniego czasu na działania przygotowawcze, co jest kluczowe w pracy geodety. W praktyce, takie podejście może prowadzić do komplikacji oraz sporów prawnych, które mogą zniechęcać klientów do korzystania z usług geodezyjnych, a także wpływać negatywnie na reputację profesjonalisty. Zrozumienie tych zasad jest fundamentalne dla utrzymania wysokich standardów w branży geodezyjnej.

Pytanie 11

Obliczając współrzędne X i Y punktów osnowy realizacyjnej w formie ciągu poligonowego złożonego z 8 kątów poziomych, uzyskano teoretyczną sumę kątów [β_t] = 1200,0000^g oraz praktyczną [β_p] = 1200,0160^g. Jaką poprawkę kątową należy uwzględnić dla wartości każdego kąta?

A. Vkt = -2000

B. Vkt = -1000

C. Vkt = +2000

D. Vkt = +1000

Gdy analizujemy problem obliczenia poprawki kątowej, kluczowe jest zrozumienie różnicy między teoretycznymi a praktycznymi wartościami kątów w poligonie. W przypadku pierwszej odpowiedzi, sugerującej Vkt = +1000, należy zauważyć, że dodawanie poprawki sugeruje, iż sumy kątów teoretycznych są niedoszacowane, co jest sprzeczne z danymi praktycznymi, które wskazują na ich nadmiar. Drugie podejście, zakładające Vkt = -1000, również opiera się na błędnym założeniu, że różnica nie jest wystarczająco duża, by wymagała większej korekty. Odpowiedź o Vkt = +2000 implikuje, że błąd pomiarowy byłby w kierunku zwiększenia wartości kątów, co jest sprzeczne z zaobserwowanym nadmiarem kątów. W praktyce, teoretyczna suma kątów w poligonie ośmiokątnym powinna wynosić 1200 g, a wyniki pomiarów dostarczają informacji o przesunięciu w kierunku dodatnim. Te błędne odpowiedzi wynikają z typowego nieporozumienia dotyczącego kierunku i wartości korekty kątowej. W geodezji, kluczowe jest właściwe interpretowanie wyników pomiarów w kontekście teoretycznych wzorów oraz standardów, co pozwala na skuteczne zarządzanie błędami pomiarowymi oraz osiąganie wysokiego poziomu dokładności w realizowanych projektach.

Pytanie 12

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 13

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 14

Na podstawie przedstawionego streszczenia Umowy o dział spadku i częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości, zawartej w formie aktu notarialnego, podaj jaki będzie udział Doroty Jot w prawie własności.

Stawający Adam Jot, Bartosz Jot i Dorota Jot oświadczyli, że w KW OP2U/00314028/8 wpisani są Adam Jot i Anna Jot na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej jako właściciele nieruchomości.

Jednocześnie stawający przedłożyli akt poświadczenia dziedziczenia z 29.06.2012 r., z którego wynika, że po zmarłej 22.10.1990 r. Annie Jot spadek nabyli: mąż spadkobierczyni Adam Jot, syn spadkobierczyni Bartosz Jot oraz córka spadkobierczyni Dorota Jot po 1/3 części każde z nich.

Adam Jot, Bartosz Jot i Dorota Jot dokonują zgodnego działu spadku po zmarłej żonie i matce, oraz zgodnego częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości, w ten sposób, że Bartosz Jot daruje swój udział Dorocie Jot.

A. 2/6

B. 3/4

C. 2/3

D. 1/6

Wybór jednej z pozostałych odpowiedzi może wynikać z niepełnego zrozumienia zasad dziedziczenia oraz obliczania udziałów w prawie własności. Na przykład, odpowiedzi takie jak 1/6 czy 3/4 mogą sugerować błędne założenia dotyczące liczby współwłaścicieli lub proporcji podziału majątku. W przypadku, gdyby Dorota Jot miała 1/6 udziału, to oznaczałoby, że dziedziczy znacznie mniej, co jest sprzeczne z danymi przedstawionymi w streszczeniu umowy. Również odpowiedź 3/4 jest nieprawidłowa, ponieważ sugeruje, że Dorota posiada większość udziałów w nieruchomości, co jest niezgodne z rzeczywistym podziałem po śmierci obojga rodziców. W kontekście trzech współwłaścicieli, całkowity udział należy zawsze dzielić zgodnie z ilością osób dziedziczących, co w tym przypadku prowadzi nas do ustalenia, że Dorota ma 2/6. Kluczowym elementem jest również zrozumienie, że każdy współwłaściciel ma prawo do używania i dysponowania nieruchomością proporcjonalnie do swojego udziału, co ma znaczenie praktyczne w kontekście przyszłych decyzji dotyczących zarządzania nieruchomością. Bez poprawnego zrozumienia tych zasad, można łatwo popełnić błąd w obliczeniach, co może prowadzić do konfliktów między współwłaścicielami oraz problemów prawnych.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Do głównych raportów w bazie danych dotyczących ewidencji należą

A. spis działek ewidencyjnych

B. spis lokali

C. lista gruntów

D. rejestr budynków

W kontekście ewidencji gruntów i budynków, często myli się różne typy raportów, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Skorowidz działek ewidencyjnych, na przykład, to dokument, który szczegółowo opisuje każdą działkę, ale nie zawiera informacji o poszczególnych budynkach. Z kolei wykaz gruntów koncentruje się na klasyfikacji gruntów według ich przeznaczenia i właściwości, co odzwierciedla aspekty związane z użytkowaniem ziemi, ale również nie dostarcza szczegółów dotyczących budynków. Wykaz lokali, mimo że zawiera istotne informacje o lokalach użytkowych, nie jest raportem podstawowym w ewidencji budynków, ponieważ odnosi się głównie do obiektów wewnętrznych, a nie do całej struktury budowlanej. Te pomyłki wynikają często z niedostatecznego zrozumienia różnicy między różnymi typami ewidencji oraz ich funkcjonalności. Ważne jest zatem, aby zrozumieć, że każdy z tych dokumentów pełni inną rolę w systemie ewidencyjnym, a ich zastosowanie powinno być dostosowane do konkretnego kontekstu, w jakim są wykorzystywane. Aby poprawnie zarządzać informacjami o nieruchomościach, kluczowe jest posiadanie pełnej wiedzy na temat struktury i zawartości tych raportów, co pozwala na efektywne podejmowanie decyzji w obszarze planowania przestrzennego.

Pytanie 17

Aby obliczyć przemieszczenie w pionie na podstawie wyrównanych wysokości, co należy zrobić?

A. mnożenie

B. odejmowanie

C. dzielenie

D. dodawanie

Odejmowanie jest kluczowym działaniem przy wyznaczaniu przemieszczenia pionowego z wyrównanych wysokości, ponieważ umożliwia określenie różnicy wysokości pomiędzy dwoma punktami. W geodezji i inżynierii lądowej, wyrównanie wysokości polega na dostosowaniu zmierzonych wysokości do jednej wspólnej referencji, co pozwala na uzyskanie precyzyjnych różnic wysokości. Przykładowo, jeśli mamy wysokość punktu A równą 150,00 m i wysokość punktu B równą 145,00 m, przemieszczenie pionowe między nimi obliczamy, odejmując wysokość punktu B od wysokości punktu A: 150,00 m - 145,00 m = 5,00 m. Takie podejście jest standardem w praktyce geodezyjnej i inżynieryjnej, gdzie precyzyjne obliczenia różnic wysokości są niezbędne do właściwego projektowania i realizacji prac budowlanych. Odejmowanie pozwala na uzyskanie jednoznacznych wyników, które są zgodne z normami i praktykami branżowymi, co jest kluczowe w zapewnieniu bezpieczeństwa i efektywności projektów budowlanych.

Pytanie 18

Dokument sporządzony na podstawie przeglądu księgi wieczystej dla działki gruntowej nie zawiera danych o

A. wartości szacunkowej działki

B. lokalizacji nieruchomości

C. powierzchni działki

D. typie nieruchomości

Protokół sporządzony w wyniku badania księgi wieczystej dla nieruchomości gruntowej rzeczywiście nie zawiera informacji o wartości szacunkowej działki. Zgodnie z przepisami prawa, księgi wieczyste mają na celu dokumentowanie stanu prawnego nieruchomości, a nie wartości rynkowej. Położenie nieruchomości, rodzaj nieruchomości oraz jej powierzchnia to istotne dane, które są niezbędne do określenia jej charakterystyki oraz prawnych aspektów związanych z jej posiadaniem. W praktyce, przy zakupie lub sprzedaży nieruchomości, wartość szacunkowa jest ustalana na podstawie analizy rynku, porównania z podobnymi nieruchomościami oraz oceny lokalnych trendów. Właściwe podejście do analizy wartości nieruchomości wymaga znajomości rynku lokalnego oraz umiejętności oceny czynników wpływających na wartość, takich jak lokalizacja, stan techniczny oraz potencjał rozwoju danej działki. Dlatego też, dla profesjonalnych pośredników w obrocie nieruchomościami, znajomość zasad wyceny jest kluczowa.

Pytanie 19

Pale drewniane mogą być stosowane do stabilizacji granic na terenach

A. zmelioryzowanych

B. grząskich i podmokłych

C. narażonych na wstrząsy

D. zrekultywowanych

Stosowanie pali drewnianych do stabilizacji punktów granicznych na terenach zrekultywowanych, zmelioryzowanych lub narażonych na wstrząsy jest nieodpowiednie z różnych powodów, które są kluczowe dla zrozumienia zasadności wyboru materiałów budowlanych w zależności od warunków terenowych. Rekultywacja ma na celu przywrócenie funkcji ekosystemów, a obszary te mogą mieć zróżnicowane właściwości fizyczne i chemiczne, co może wpłynąć na stabilność pali. W takich przypadkach stosowanie pali drewnianych, które są podatne na degradację w wyniku działania mikroorganizmów czy wilgoci, może prowadzić do ich szybkiej utraty nośności, co zagraża trwałości oznaczeń granic. Podobnie, w terenach zmelioryzowanych, które są przystosowane do poprawy warunków wodnych, pali drewniane mogą nie zapewnić wymaganej stabilności. Ponadto, w przypadku gruntów narażonych na wstrząsy, takich jak tereny sejsmiczne, konieczne jest zastosowanie bardziej wytrzymałych materiałów, które mogą wytrzymać dynamiczne obciążenia. Prowadzenie takiej analizy jest kluczowe, aby uniknąć typowych błędów, jak ignorowanie specyfiki terenu oraz niewłaściwe dobieranie materiałów budowlanych. W każdym przypadku, decyzje dotyczące stabilizacji powinny opierać się na dokładnych badaniach gruntów oraz analizie ich zachowania w różnych warunkach eksploatacyjnych.

Pytanie 20

Jaki akt normatywny zawiera dane na temat dokładności poziomej osnowy realizacyjnej?

A. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne

B. Rozporządzenie MSWiA z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie ochrony znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych

C. Rozporządzenie MSWiA z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego

D. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej

Rozporządzenie MSWiA z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego określa precyzyjnie wymagania dotyczące dokładności poziomej osnowy realizacyjnej. W kontekście geodezji, dokładność pomiarów jest kluczowym elementem, który wpływa na jakość i wiarygodność danych geodezyjnych. Rozporządzenie to wskazuje na metody pomiarowe, które muszą być stosowane przy realizacji pomiarów, a także określa tolerancje błędów, które są akceptowane w kontekście systemów osnowy geodezyjnej. Przykładowo, zgodnie z tym aktem prawnym, geodeci muszą stosować odpowiednie instrumenty oraz procedury, aby zapewnić, że uzyskane wyniki są zgodne z wymaganiami normatywnymi. Dzięki temu, w praktyce, wyniki pomiarów mogą być z powodzeniem wykorzystywane w procesach planowania przestrzennego, budownictwa, czy w ochronie środowiska. Dbanie o dokładność pomiarów wspiera także integrację danych geodezyjnych z innymi systemami informacyjnymi.

Pytanie 21

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 22

Jako punkty odniesienia do wytyczenia konturów budynku na terenie, pod który ma być wykonany wykop nie można zastosować punktów

A. osnowy pomiarowej

B. granicznych działki

C. załamania użytków

D. osnowy poligonowej

Załamania użytków nie mogą być wykorzystywane jako punkty do tyczenia obrysu budynku, ponieważ nie są zdefiniowane jako stabilne punkty osnowy geodezyjnej. Załamania użytków to zmiany w użytkowaniu terenu, które mogą być trudne do zdefiniowania i często mogą ulegać zmianie w czasie. W praktyce budowlanej kluczowe jest użycie punktów, które są stabilne, precyzyjnie zlokalizowane oraz zgodne z odpowiednimi normami geodezyjnymi. Przykładowo, punkty osnowy pomiarowej są wykorzystywane, ponieważ są trwale zaznaczone w terenie i posiadają znane współrzędne geograficzne, co zapewnia dokładność i powtarzalność pomiarów. W przypadku tyczenia obrysu budynku, istotne jest zapewnienie, aby wszystkie punkty odniesienia były zgodne z rysunkami i projektem architektonicznym, co jest kluczowe dla zachowania wymagań prawnych i projektowych.

Pytanie 23

Podczas przeprowadzania rozprawy granicznej geodeta nie zdołał skłonić stron do osiągnięcia porozumienia. W takiej sytuacji geodeta informuje uczestników, że sprawa rozgraniczenia zostaje przekazana do rozpatrzenia przez

A. samorządowe kolegium odwoławcze

B. sąd

C. prezydenta miasta

D. innego geodetę

Jeśli geodeta nie może namówić stron do ugody podczas rozprawy granicznej, to zgodnie z prawem musi przekazać sprawę do sądu. To sąd rozstrzyga spory o granice działek, co wynika z kodeksu postępowania cywilnego. Przykładowo, kiedy dwie strony nie potrafią się dogadać w sprawie granicy swoich działek, sprawa wędruje do sądu. Sąd podejmuje decyzje, patrząc na dowody od obu stron oraz ekspertyzy geodezyjne, co pomaga w sprawiedliwym rozwiązaniu konfliktu. Takie rozstrzyganie jest istotne, bo zapewnia stabilność prawną granic i chroni prawa własności. Fajnie jest, jeśli geodeta przygotuje dokładną dokumentację przed przekazaniem sprawy, bo to ułatwia pracę sądowi i przyspiesza cały proces.

Pytanie 24

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 25

Fragment którego protokołu przedstawiono w ramce?

W dniu 12.12.2022 r. geodeta uprawniony Krzysztof Nowak, nr uprawnień zawodowych: 11111, działający na podstawie zgłoszenia pracy geodezyjnej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Będzinie, oraz §6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268 poz. 2663) dokonał czynności przyjęcia granic nieruchomości położonej w obrębie Będzin miasto Będzin numer działki 441/3 z działkami sąsiednimi.

A. Wyznaczenia punktów granicznych.

B. Przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi.

C. Utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych.

D. Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.

Odpowiedź "Przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi" jest prawidłowa, ponieważ odnosi się bezpośrednio do czynności, które są kluczowe w procesie geodezyjnego podziału nieruchomości. Protokół przyjęcia granic jest dokumentem, który odzwierciedla zatwierdzenie przez odpowiednie organy granic działki, co jest niezbędne w kontekście przepisów prawa geodezyjnego. W praktyce, dokonanie przyjęcia granic nieruchomości odbywa się zazwyczaj po przeprowadzeniu pomiarów geodezyjnych, które wyznaczają granice działki. Protokół ten jest nie tylko formalnością, ale również ważnym narzędziem ochrony praw właścicieli nieruchomości. Warto wspomnieć, że w Polsce takie czynności są regulowane przez przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, które wskazują na konieczność dokładnego dokumentowania przebiegu granic działek. Przyjęcie granic jest również istotne w kontekście przyszłych transakcji związanych z nieruchomościami, gdyż zapewnia jasność i bezpieczeństwo prawną dla wszystkich zainteresowanych stron.

Pytanie 26

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 27

Kto dokonuje wpisów w księgach wieczystych?

A. Sądu Rejonowego

B. Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej

C. Starostwa Powiatowego

D. Sądu Administracyjnego

Odpowiedź 'Sądu Rejonowego' jest prawidłowa, ponieważ to właśnie te sądy są odpowiedzialne za prowadzenie ksiąg wieczystych, które stanowią publiczny rejestr informacji o stanie prawnym nieruchomości. W Polsce, zgodnie z Ustawą z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece, sądy rejonowe prowadzą księgi wieczyste dla właściwych terytorialnie nieruchomości, co wynika z ich kompetencji w zakresie prawa cywilnego. Księgi wieczyste zawierają dane dotyczące właścicieli, obciążeń hipotecznych oraz innych praw związanych z nieruchomościami. Praktycznym zastosowaniem prowadzenia ksiąg wieczystych jest zapewnienie przejrzystości obrotu nieruchomościami oraz ochrona praw właścicieli. Dodatkowo, stanowią one podstawowy dokument w procesach związanych z zakupem, sprzedażą oraz zabezpieczaniem kredytów hipotecznych, co czyni ich znajomość kluczową w pracy specjalistów zajmujących się obrotem nieruchomościami i prawem cywilnym.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 29

Z jaką precyzją klasyfikator potrafi określić przebieg granicy konturu klasy?

A. ± 10 mm

B. ± 10 cm

C. ± 10 m

D. ± 10 ha

Odpowiedzi ± 10 ha, ± 10 cm oraz ± 10 mm nie są odpowiednie w kontekście wyznaczania granicy konturu klasyfikacyjnego. Odpowiedź ± 10 ha wskazuje na bardzo dużą tolerancję w skali przestrzennej, co jest nieadekwatne dla precyzyjnych analiz geoinformatycznych. Tak duża granica błędu jest nieakceptowalna w zastosowaniach, takich jak monitoring środowiska czy planowanie urbanistyczne, gdzie precyzja jest kluczowa. Odpowiedzi ± 10 cm i ± 10 mm sugerują nadmierną dokładność, która w praktyce może być trudna do osiągnięcia, zwłaszcza w terenie, gdzie czynniki takie jak ukształtowanie terenu, roślinność czy inne przeszkody mogą wpływać na wyniki pomiarów. W geodezji oraz geoinformatyce standardowe technologie, jak GPS, zazwyczaj zapewniają dokładność w granicach kilku metrów, a nie centymetrów czy milimetrów. Dlatego też, typowe błędy myślowe, takie jak przecenianie dostępnych technologii pomiarowych lub nieuzasadnione oczekiwania co do dokładności, prowadzą do wyboru nieprawidłowych odpowiedzi na takie pytania. W praktyce, zrozumienie granic dokładności klasyfikacji jest niezbędne do podejmowania trafnych decyzji dotyczących analizy i zarządzania danymi przestrzennymi.

Pytanie 30

Ewidencja gruntów oraz budynków obejmuje całą powierzchnię Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem

A. zalewów

B. jezior wewnętrznych

C. rzek

D. morza terytorialnego

Odpowiedź, że to "morze terytorialne" jest jak najbardziej na miejscu, bo w Polsce gruntów i budynków nie wlicza się wód morskich. To morze terytorialne, które otacza nasz kraj, ma swoje różne przepisy, które w ogóle nie pasują do tych dotyczących gruntów. W praktyce to znaczy, że wszystko, co dotyczy gospodarki morskiej, jak wykorzystywanie naturalnych zasobów, rządzi się innymi prawami. Na przykład, obszary morskie są regulowane przez Ustawę z 21 marca 1991 r. o gospodarce strefy morskiej, są też inne przepisy związane z ochroną mórz. Fajnie jest znać nie tylko te przepisy odnośnie lądów, ale też te dotyczące wód, bo to ułatwia planowanie przestrzenne i dbałość o środowisko.

Pytanie 31

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 32

Dopuszczalna tolerancja określająca odległość wynoszącą 20,000 m pomiędzy dwoma elementami konstrukcji jest wyrażona błędem względnym 1/10 000. Jaką minimalną odległość można zaakceptować pomiędzy tymi elementami?

A. 20,000 m

B. 19,997 m

C. 19,999 m

D. 19,998 m

Odpowiedź 19,998 m jest prawidłowa, ponieważ określa minimalną dopuszczalną odległość między dwoma elementami budowli, biorąc pod uwagę tolerancję wyznaczenia równej 20,000 m. Błąd względny 1/10 000 oznacza, że tolerancja dla wyniku wynosi 0,002 m (20,000 m / 10 000). W związku z tym minimalna dopuszczalna wartość to 20,000 m - 0,002 m = 19,998 m. W praktyce, takie obliczenia są kluczowe w projektowaniu i budowie, gdzie precyzyjne wymiarowanie jest istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa i funkcjonalności konstrukcji. Dobre praktyki inżynieryjne wymagają stosowania odpowiednich tolerancji, aby uniknąć problemów w późniejszych etapach, takich jak niewłaściwe dopasowanie elementów, co może prowadzić do poważnych konsekwencji w kwestiach strukturalnych. Uwzględnienie tolerancji w projektowaniu jest również zgodne z normami ISO, które określają zasady dotyczące wymiarowania i tolerancji w inżynierii budowlanej. Takie podejście pozwala na efektywne zarządzanie ryzykiem i zapewnienie jakości finalnych produktów budowlanych.

Pytanie 33

Wskaż wartość odczytu t na łacie niwelacyjnej, ustawionej na realizowanym punkcie A, na podstawie danych przedstawionych na rysunku.

A. t = 0600 mm

B. t = 1200 mm

C. t = 0800 mm

D. t = 1000 mm

Wybranie wartości t równej 600 mm, 800 mm lub 1000 mm wskazuje na niezrozumienie podstawowych zasad niwelacji geometrycznej. Każda z tych odpowiedzi może wynikać z błędnego odczytu pomiaru lub niewłaściwego ustawienia instrumentu. Często błędy w pomiarach wynikają z nieprawidłowego wnioskowania dotyczącego relacji wysokości między punktami A i B. W przypadku niwelacji, kluczowe jest zrozumienie, że wartości odczytów na łacie są bezpośrednio związane z wysokością punktu, który jest niwelowany. Niewłaściwe odczyty mogą również wynikać z pomyłek w interpretacji wzorów niwelacyjnych. Osoby przystępujące do takich pomiarów powinny być świadome, że nawet drobne błędy mogą prowadzić do znacznych różnic w końcowych wynikach. Istotne jest również, aby w praktyce stosować się do zasad dobrych praktyk w geodezji, takich jak dokładne kalibracje sprzętu, regularne szkolenia i konsultacje z bardziej doświadczonymi specjalistami. Ostatecznie, wybór błędnych wartości odczytu może prowadzić do poważnych problemów w budownictwie, w tym do konieczności przeprowadzania dodatkowych pomiarów i korekt, co generuje dodatkowe koszty oraz opóźnienia.

Pytanie 34

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 35

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 36

Jeśli nachylenie niwelety trasy wynosi -1% i wysokość punktu na kilometrze 3,8+50 wynosi 102,00 m, to jaka jest wysokość punktu na kilometrze 4,0+50?

A. 101,00 m

B. 100,00 m

C. 104,00 m

D. 103,00 m

Chociaż różne odpowiedzi mogą wydawać się logiczne przy pierwszym spojrzeniu, każda z nich zawiera błędy w obliczeniach i interpretacji podanego pochylenia. Wysokości takie jak 104,00 m i 103,00 m sugerują, że punkty te są wyżej od punktu 3,8+50, co jest niezgodne z informacją o pochyleniu niwelety wynoszącym -1%. Negatywne pochylenie oznacza, że wysokość punktów w kierunku milej trasy powinna maleć, a nie rosnąć. Ponadto, przyjąwszy, że 101,00 m to również błędna odpowiedź, nie uwzględnia ona obliczonego spadku wysokości wynikającego z ujemnego pochylenia. Typowym błędem myślowym w takich obliczeniach jest założenie, że zmiana kilometrów nie wpływa na wysokość punktów. W rzeczywistości, każde 100 metrów w terenie przekłada się na bezpośrednią zmianę wysokości zgodnie z podanym pochylem. Niedostateczne zrozumienie pojęcia niwelety i jej znaczenia w praktyce inżynieryjnej prowadzi do niepoprawnych wniosków. Dlatego ważne jest, aby dokładnie przeanalizować warunki i zastosować odpowiednie metody obliczeniowe, aby uzyskać prawidłowe wyniki w zakresie pomiarów terenu.

Pytanie 37

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 38

Ile dni przed ustalonym terminem zebrania w celu wyznaczenia granic działki należy dostarczyć stronom wezwania do stawienia się na miejscu?

A. 7 dni

B. 14 dni

C. 3 dni

D. 30 dni

Wezwanie do stawienia się na gruncie w celu ustalenia granic nieruchomości powinno być doręczone stronom co najmniej 7 dni przed wyznaczonym terminem. To wymóg prawny, który ma na celu zapewnienie stronom wystarczającego czasu na przygotowanie się do spotkania oraz zapoznanie się z jego celami. Kluczowym aspektem jest również możliwość przeanalizowania dokumentacji dotyczącej granic nieruchomości i ewentualnego przygotowania materiałów dowodowych. Praktyka pokazuje, że przestrzeganie tego terminu wpływa na efektywność spotkań oraz na ich przebieg, umożliwiając stronom lepsze zrozumienie sytuacji na gruncie. Dzięki temu proces ustalania granic staje się bardziej transparentny i mniej konfliktowy. Warto również zaznaczyć, że w przypadku niedotrzymania tego terminu, strony mogą podnieść zarzuty proceduralne, co może opóźnić proces administracyjny. Dlatego też, w kontekście praktycznym, zarządzający nieruchomościami oraz prawnicy w obszarze prawa cywilnego muszą ściśle przestrzegać tego wymogu, aby uniknąć potencjalnych komplikacji.

Pytanie 39

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 40

Jakiego dokumentu nie przygotowuje się w obecności uczestników podczas rozgraniczania nieruchomości?

A. Protokołu granicznego

B. Szkicu granicznego

C. Wykazu zmian danych ewidencyjnych

D. Aktu ugody

Wykaz zmian danych ewidencyjnych jest dokumentem, który nie wymaga obecności stron podczas rozgraniczenia nieruchomości. Sporządza się go na podstawie wcześniej zebranych informacji i dokonanych ustaleń, a jego celem jest aktualizacja danych w systemach ewidencyjnych. Podczas rozgraniczenia nieruchomości kluczowe są dokumenty, które formalizują granice i ustalenia między stronami, takie jak protokół graniczny czy szkic graniczny, które są tworzone w obecności zainteresowanych. Wykaz zmian, z drugiej strony, jest administracyjnym dokumentem uzupełniającym, który może być przygotowany przez uprawnionego geodetę na podstawie informacji uzyskanych z protokołów i innych dokumentów bez potrzeby obecności właścicieli nieruchomości. Przykładem zastosowania wykazu jest jego użycie w przypadku, gdy po rozgraniczeniu nieruchomości zaistnieje potrzeba wprowadzenia zmian w danych ewidencyjnych dotyczących granic działek. Zgodnie z praktykami branżowymi, wykaz ten jest niezbędny dla zapewnienia ciągłości danych oraz ich zgodności z rzeczywistością geodezyjną.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej