Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 24 kwietnia 2026 11:07
Data zakończenia: 24 kwietnia 2026 11:12

Egzamin niezdany

Wynik: 12/40 punktów (30,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W dołączonym fragmencie kodu CSS kolor został przedstawiony w formie

A. HSL

B. dziesiętnej

C. szesnastkowej

D. CMYK

Kolor zapisany w postaci szesnastkowej w CSS to popularny sposób definiowania barw na stronach internetowych. Szesnastkowy format koloru wykorzystuje sześć znaków, które są kombinacją cyfr oraz liter od A do F, poprzedzone znakiem hash (#). Każda para znaków reprezentuje wartość jednego z trzech podstawowych kolorów RGB: czerwonego, zielonego i niebieskiego. Na przykład kolor #008000 składa się z czerwonego o wartości 00, zielonego o wartości 80 i niebieskiego o wartości 00. Szesnastkowy zapis jest preferowany ze względu na swoją kompaktowość i zgodność ze standardami sieciowymi. W praktyce, projektanci często używają narzędzi do konwersji kolorów, aby uzyskać pożądane odcienie, co ułatwia zastosowanie odpowiednich wartości szesnastkowych w kodzie. Format ten pozwala także na tworzenie skróconych wersji, jak #FFF dla bieli. Jego użycie jest powszechne i dobrze zrozumiałe w branży, co czyni go uniwersalnym wyborem w projektach webowych.

Pytanie 2

Jakie uprawnienia będzie miał użytkownik jan po wykonaniu poniższych poleceń na bazie danych?

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO jan;
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci FROM jan;

A. Będzie mógł zmieniać strukturę tabeli klienci.

B. Będzie mógł dodawać rekordy do tabeli klienci.

C. Będzie mógł przeszukiwać dane w tabeli klienci.

D. Będzie mógł eliminować rekordy z tabeli klienci.

Odpowiedź "Będzie mógł zmienić strukturę tabeli klienci" jest prawidłowa, ponieważ użytkownik jan zyskał pełne uprawnienia do tabeli klienci za pomocą polecenia GRANT ALL PRIVILEGES. Oznacza to, że posiada on wszystkie dostępne uprawnienia w tym zakresie, w tym możliwość modyfikacji struktury tabeli, co obejmuje dodawanie lub usuwanie kolumn, zmienianie typów danych oraz wprowadzanie modyfikacji do indeksów. Jednakże, zastosowane polecenie REVOKE powoduje odebranie wybranych uprawnień, tj. SELECT, INSERT, UPDATE oraz DELETE. W związku z tym, mimo że jan może zmieniać strukturę tabeli, nie ma już możliwości wprowadzania, usuwania ani przeglądania danych. Praktycznie, na przykład, jeżeli jan chciałby dodać nową kolumnę do tabeli klienci, ma taką możliwość, jednak nie będzie mógł dodać nowych rekordów ani ich edytować. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych, gdzie ważne jest precyzyjne określenie, jakie operacje mogą być realizowane przez różnych użytkowników.

Pytanie 3

Integralność referencyjna w relacyjnych bazach danych wskazuje, że

A. klucz główny lub klucz obcy nie zawierają żadnych wartości NULL

B. wartość klucza obcego w konkretnej tabeli musi być równa wartości klucza głównego w powiązanej tabeli lub mieć wartość NULL

C. wartość klucza głównego oraz klucza obcego nie może być pusta

D. każdemu kluczowi głównemu przyporządkowany jest dokładnie jeden klucz obcy w danej tabeli lub powiązanych tabelach

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi odnosi się do stwierdzenia, że wartość klucza głównego oraz klucza obcego nie jest pusta. Choć jest to istotne, nie uwzględnia to kontekstu integralności referencyjnej, gdyż klucz obcy może przyjąć wartość NULL, co jest zgodne z zasadą, że nie każdy rekord musi mieć przypisane powiązanie. Kolejny błąd pojawia się w twierdzeniu, że klucz główny lub klucz obcy nie zawierają wartości NULL. Z definicji klucz główny nie może mieć wartości NULL, ale klucz obcy może, co jest istotne dla elastyczności projektowania baz danych. Również stwierdzenie, że każdemu kluczowi głównemu odpowiada dokładnie jeden klucz obcy, jest mylne, ponieważ klucz główny może być powiązany z wieloma kluczami obcymi w innych tabelach, co umożliwia bardziej złożone relacje. W kontekście relacyjnych baz danych, klucz obcy może odnosić się do jednego klucza głównego, ale nie wymaga, aby istniał tylko jeden klucz obcy do danego klucza głównego, co jest typowe w praktyce projektowania baz danych. Tak więc, w kontekście integralności referencyjnej, klucz obcy może być NULL i może odnosić się do jednego klucza głównego, ale nie ogranicza się do jednego powiązania, co czyni te odpowiedzi niepoprawnymi.

Pytanie 4

Aby wykonać kopię zapasową bazy danych w MySQL, jakie polecenie należy zastosować?

A. mysqlcheck

B. mysqlreplicate

C. mysqlslap

D. mysqldump

Wybór polecenia mysqlslap jako metody do tworzenia kopii zapasowych bazy danych jest nieuzasadniony, ponieważ funkcjonalność tego narzędzia jest całkowicie inna. Mysqlslap jest narzędziem do testowania wydajności MySQL, które symuluje obciążenie bazy danych i umożliwia ocenę jej reakcji na różne zapytania. Zamiast służyć do backupu, jest wykorzystywane do analizy i optymalizacji wydajności systemu, co może prowadzić do błędnych wniosków o jego zastosowaniu w kontekście bezpieczeństwa danych. Podobnie, mysqlcheck jest narzędziem używanym do sprawdzania i naprawy tabel w bazach danych MySQL, co oznacza, że nie ma on zastosowania w kontekście tworzenia kopii zapasowych. Jego główną rolą jest diagnostyka i konserwacja bazy danych, a nie zarządzanie danymi. Z kolei mysqlreplicate, jak sama nazwa wskazuje, odnosi się do replikacji bazy danych, co jest zupełnie inną procedurą, mającą na celu zapewnienie wysokiej dostępności i skalowalności poprzez tworzenie duplikatów danych na różnych serwerach. Typowym błędem jest mylenie narzędzi do zarządzania danymi z narzędziami do ich zabezpieczania. Aby skutecznie zarządzać bazą danych, konieczne jest zrozumienie różnicy między tymi funkcjami oraz właściwe dobieranie narzędzi do konkretnych zadań, co jest kluczowe dla zapewnienia spójności i bezpieczeństwa danych.

Pytanie 5

W kodzie HTML stworzono link do strony internetowej. Aby otworzyć tę stronę w nowym oknie lub zakładce przeglądarki, należy dodać do definicji linku atrybut

<a href="http://google.com" >strona Google</a>

A. rel = "external"

B. target = "_parent"

C. rel = "next"

D. target = "_blank"

Wybór innych atrybutów, takich jak rel="next" czy rel="external", wynika z nieporozumienia dotyczącego funkcji atrybutu target. Atrybut rel jest używany do określenia relacji między aktualną stroną a stroną, do której prowadzi link. Oznaczenie rel="external" sugeruje, że link prowadzi do zewnętrznej witryny, co nie wpływa na sposób, w jaki strona zostanie otwarta. Z kolei rel="next" jest używane w kontekście paginacji treści, co również nie ma związku z otwieraniem linków w nowych oknach. Atrybut target ma na celu precyzyjne kontrolowanie miejsca, w którym otworzy się link. Rozważając inne wartości target, takie jak '_parent' lub '_top', również można zauważyć, że nie są one odpowiednie w kontekście otwierania nowych okien. '_parent' otwiera stronę w bieżącym oknie lub w rodzicielskim ramce, co może prowadzić do niezamierzonych skutków, jeśli celem jest zachowanie otwartej oryginalnej strony. Takie podejścia mogą prowadzić do frustracji użytkowników, którzy mogą chcieć, aby ich pierwotna strona pozostała otwarta podczas przeglądania innych zasobów. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, jak różne atrybuty wpływają na nawigację i doświadczenia użytkowników, aby uniknąć nieporozumień i błędów w projektowaniu stron internetowych.

Pytanie 6

W PHP użyto funkcji is_float(). Które z wymienionych wywołań tej funkcji zwróci wartość true?

A. is_float(NULL)

B. is_float(3.34)

C. is_float(334)

D. is_float('3,34')

W przypadku odpowiedzi is_float('3,34') oraz is_float(334) obie są nieprawidłowe z powodów związanych z typem danych. Pierwsza z nich przekazuje wartość jako ciąg znaków (string) z przecinkiem, co w PHP nie jest interpretowane jako liczba zmiennoprzecinkowa. PHP nie rozumie przecinka jako separatora dziesiętnego, co prowadzi do błędu w rozpoznawaniu typu. Wartości numeryczne powinny być podawane w formie, która jest zgodna z oczekiwaną konwencją, co w większości języków programowania, w tym PHP, wymaga kropki jako separatora dziesiętnego. Tak więc, is_float('3,34') zwróci false, ponieważ argument nie jest typu float. W przypadku is_float(334), wartość ta jest liczbą całkowitą (integer), co również nie spełnia kryteriów funkcji is_float(). W kontekście programowania, bywa, że programiści mylą różne typy danych i ich konwersje, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków na temat typów. Ostatnia odpowiedź, is_float(NULL), również zwraca false, ponieważ NULL nie jest typem danych numerycznych. Użycie NULL często stosowane jest do reprezentowania braku wartości, co jest odrębnym stanem od jakiejkolwiek liczby. Zrozumienie różnicy między typami danych oraz odpowiednie ich użycie jest fundamentem efektywnego programowania i uniknięcia wielu błędów w aplikacjach.

Pytanie 7

Termin „front-end” w kontekście budowy stron internetowych odnosi się do

A. działania skryptów i aplikacji realizowanych po stronie serwera WWW

B. interfejsu witryny internetowej powiązanego z technologiami działającymi w przeglądarkach internetowych

C. organizacji danych na serwerze WWW

D. bazy danych zawierającej informacje prezentowane na stronie

Pojęcie „front-end” odnosi się do części aplikacji webowej, która jest widoczna dla użytkownika i z którą użytkownik może wchodzić w interakcję. Front-end obejmuje wszystkie elementy interfejsu użytkownika, takie jak układ graficzny, teksty, obrazki oraz wszelkie interaktywne elementy, takie jak przyciski i formularze. Technologie używane w front-endzie obejmują HTML, CSS oraz JavaScript, które są standardami stosowanymi w tworzeniu stron internetowych. Dobrze zaprojektowany front-end nie tylko wygląda estetycznie, ale również jest responsywny, co oznacza, że dostosowuje się do różnych rozmiarów ekranów, co jest istotne w dobie urządzeń mobilnych. Przykłady zastosowania tej wiedzy obejmują tworzenie stron internetowych, rozwijanie aplikacji webowych oraz optymalizację doświadczeń użytkowników poprzez testy A/B oraz analizy UX. Dobre praktyki w front-endzie to także dostępność (wcag) oraz optymalizacja wydajności, co przekłada się na lepsze doświadczenia użytkowników oraz wyższe pozycje w wynikach wyszukiwania.

Pytanie 8

W języku PHP do zmiennej a przypisano tekst, w którym słowo Kowalski pojawia się wielokrotnie. Aby jednym poleceniem zamienić wszystkie wystąpienia słowa Kowalski na słowo Nowak, trzeba użyć polecenia

A. $a = str_replace('Kowalski','Nowak',$a);

B. $a = str_replace('Nowak', 'Kowalski',$a);

C. $a = str_rep('Kowalski','Nowak',$a);

D. $a = str_replace('Nowak','Kowalski');

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ funkcja str_replace w PHP jest przeznaczona do zastępowania wszystkich wystąpień określonego ciągu znaków innym ciągiem w danym tekście. W tym przypadku, używając str_replace('Kowalski','Nowak',$a), zmieniamy każde wystąpienie słowa 'Kowalski' na 'Nowak' w zmiennej a. Działa to dla wszystkich instancji, co czyni to podejście bardzo efektywnym w przypadkach, gdy musimy dokonać masowych zmian w tekstach. Jest to dobra praktyka, aby używać str_replace do takich operacji, ponieważ jest to funkcja wbudowana, zoptymalizowana pod kątem wydajności i czytelności kodu. Warto również pamiętać, że pierwszym parametrem jest ciąg, który chcemy zastąpić, drugim jest ciąg, na który go zamieniamy, a trzecim jest tekst, w którym dokonujemy zmiany. Zastosowanie tej funkcji jest powszechne w wielu zastosowaniach, na przykład w systemach CMS, gdzie często zachodzi potrzeba masowej edycji treści.

Pytanie 9

Podaj zapytanie SQL, które tworzy użytkownika sekretarka na localhost z hasłem zaq123

CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY "zaq123";

A. CREATE USER 'sekretarka'@'localhost' IDENTIFIED `zaq123`

B. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFIED BY 'zaq123'

C. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY "zaq123"

D. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY BY `zaq123`

Użycie nieprawidłowych składni w zapytaniach SQL może prowadzić do nieporozumień i błędów w konfiguracji użytkowników. W przypadku podanych błędnych odpowiedzi, brak użycia frazy 'IDENTIFIED BY' z odpowiednio umieszczonym hasłem w pojedynczych cudzysłowach jest kluczowym błędem. Na przykład, w jednym z przypadków zastosowano słowo 'IDENTIFY', które jest niepoprawne i nie jest częścią składni SQL dla tworzenia użytkowników. Różnice w użyciu pojedynczych cudzysłowów i backticks również mają znaczenie; backticks są używane do oznaczania nazw obiektów w SQL, podczas gdy hasła powinny być otoczone pojedynczymi cudzysłowami. Ponadto, znaki takie jak ` zaq123` w niektórych odpowiedziach sugerują mylne zrozumienie zasad definiowania danych tekstowych w SQL. Niepoprawne podejście do tworzenia użytkowników może skutkować problemami w zakresie bezpieczeństwa, ponieważ niewłaściwie skonfigurowani użytkownicy mogą uzyskiwać nieautoryzowany dostęp do systemów. Właściwe zrozumienie składni SQL oraz terminologii jest kluczowe do skutecznego zarządzania bazami danych i zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony informacji.

Pytanie 10

Aby utworzyć relację wiele do wielu między tabelami A i B, wystarczy, że

A. zostanie zdefiniowana trzecia tabela z kluczami obcymi do tabel A i B

B. wiele wpisów z tabeli A powtórzy się w tabeli B

C. tabela A będzie miała identyczne pola jak tabela B

D. połączenie tabeli A z tabelą B nastąpi poprzez określenie kluczy obcych

Podejścia zaprezentowane w niepoprawnych odpowiedziach są mylące i nie odpowiadają zasadom modelowania baz danych stosowanym w praktyce. Łączenie tabeli A z tabelą B poprzez klucze obce bez użycia tabeli asocjacyjnej prowadzi do trudności w zarządzaniu relacjami, ponieważ w takiej konfiguracji relacja będzie co najwyżej jeden do wielu, co nie odzwierciedla zamierzonej relacji wiele do wielu. Duplicacja rekordów z tabeli A w tabeli B jest nie tylko nieefektywna, ale również narusza zasady normalizacji, prowadząc do redundancji danych i potencjalnych problemów z integralnością. Ponadto, posiadanie tabeli A z takimi samymi polami co tabela B nie ma sensu w kontekście relacji wiele do wielu, ponieważ nie rozwiązuje problemu powiązań między rekordami tych tabel. Ważne jest zrozumienie, że prawidłowe modelowanie baz danych powinno opierać się na zdefiniowanych relacjach i zastosowaniu kluczy obcych w odpowiedni sposób. Niezrozumienie tej koncepcji może prowadzić do błędnych wniosków i niewłaściwego projektowania baz danych, co w dłuższej perspektywie może powodować trudności w przetwarzaniu i analizie danych.

Pytanie 11

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: right; } section { float: right; }

B. nav { float: left; } aside { float: left; }

C. nav { float: right; }

D. aside {float: left; }

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi. Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego. Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.

Pytanie 12

Funkcją przedstawionego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy

$tab = array();
for ($i = 0; $i < 10; $i++) {
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}

foreach ($tab as $x) {
    if ($x < 0) echo "$x ";
}

A. Kolejnymi liczbami od -100 do 100 i wypisanie wartości ujemnych

B. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości ujemnych

C. Kolejnymi liczbami od 0 do 9 i wypisanie ich

D. 100 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości dodatnich

Analizując błędne odpowiedzi, warto zauważyć, że niektóre z nich sugerują nieprawidłowe zrozumienie działania funkcji rand() i pętli for w PHP. Kod pokazuje, że pętla for jest używana do iteracji 10 razy, co oznacza, że tablica będzie wypełniona 10 wartościami, a nie 100. Funkcja rand(-100,100) generuje liczby z przedziału od -100 do 100, a nie tylko dodatnie czy kolejne liczby, co wyklucza możliwość wypełnienia tablicy kolejnymi liczbami od 0 do 9 czy od -100 do 100. Dalsze nieporozumienia mogą wynikać z błędnego zrozumienia instrukcji warunkowej w pętli foreach, która wyświetla tylko wartości ujemne, a nie dodatnie. Częste błędy to także założenie, że wszystkie elementy są przetwarzane jednakowo bez sprawdzenia warunku. Dobre praktyki programistyczne wymagają uważnego czytania i analizy kodu, aby zrozumieć jego logikę. Zrozumienie mechaniki działania pętli i instrukcji warunkowych jest kluczowe w programowaniu i często stanowi podstawę bardziej zaawansowanych algorytmów. Ostatecznie skuteczne przetwarzanie danych w PHP wymaga dokładnego zrozumienia struktury kodu i jego funkcji, co może być wyzwaniem, jeśli koncepcje te są źle zinterpretowane. Ważne jest, aby programista dokładnie rozumiał, jakie wartości są generowane i które z nich są wyświetlane, aby uniknąć niezamierzonych rezultatów w aplikacji.

Pytanie 13

Zadanie przedstawione w ramce polecenia SQL ma na celu

A. powiększyć wartość pola Uczen o jeden

B. ustawić wartość pola Uczen na 1

C. zwiększyć wartość kolumny id_klasy o jeden dla wszystkich wpisów tabeli Uczen

D. ustawić wartość kolumny id_klasy na 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen

Analizując podane odpowiedzi możemy dostrzec kilka błędnych koncepcji które warto omówić Zrozumienie działania polecenia SQL jest kluczowe dla jego poprawnego zastosowania Pierwsza odpowiedź sugeruje że polecenie ustawia wartość na 1 dla pola Uczen co jest błędne ponieważ nie ma w nim żadnej instrukcji wskazującej na ustawienie wartości na określoną liczbę zatem nie odnosi się do pola Uczen lecz do kolumny id_klasy Druga odpowiedź zakłada że wartość pola Uczen zostanie zwiększona o jeden co również jest błędne ponieważ w poleceniu SQL nie występuje żadne odniesienie do pola Uczen lecz jedynie do id_klasy Poprawne zrozumienie struktury tabeli oraz dokładne czytanie polecenia jest tu kluczowe Trzecia odpowiedź sugeruje że wszystkie wartości id_klasy zostaną ustawione na 1 co jest mylne ponieważ polecenie wyraźnie wskazuje na operację zwiększania wartości a nie ich ustawiania na stałą liczbę Typowe błędy myślowe wynikają tu z braku dokładnej analizy składni SQL oraz niepełnego zrozumienia celu operacji UPDATE który często stosuje się do manipulacji danymi w sposób zautomatyzowany i kontrolowany Uważna analiza i testowanie poleceń SQL w środowisku testowym przed wdrożeniem w środowisku produkcyjnym jest kluczowym elementem dobrych praktyk branżowych Pozwoli to uniknąć potencjalnych błędów oraz zapewnić poprawne działanie aplikacji zarządzających danymi

Pytanie 14

Obraz przedstawia formatowanie CSS paragrafu. Aby otrzymać czerwony kolor poza obramowaniem, tak jak przedstawiono na obrazie, należy zdefiniować własność

Oto przykład paragrafu który poza ramką ma kolor grubości 10 px

A. background

B. padding

C. border

D. outline

Niestety, to nie jest poprawna odpowiedź. Możliwe, że pomyliłeś niektóre właściwości CSS. 'Padding' zwiększa wewnętrzny odstęp w elemencie, ale nie zmienia koloru obramowania. Z kolei 'background' odpowiada za tło elementu. Pamiętaj, że 'border' tworzy obramowanie i to wpływa na rozmiar elementu. Natomiast 'outline' to kontur, który tylko otacza element bez wpływania na jego układ. Warto przemyśleć tę różnicę, bo to kluczowe, żeby dobrze ogarniać CSS. Pracuj nad tym i spróbuj jeszcze raz.

Pytanie 15

W algorytmie jeden z bloków zawiera akcję „Wypisz liczbę”. Jaki kształt może mieć ta akcja?

A. Kształt 3

B. Kształt 4

C. Kształt 1

D. Kształt 2

W algorytmach i schematach blokowych każdy kształt ma swoje specyficzne zastosowanie i znaczenie, co jest kluczowe dla zrozumienia i projektowania schematów przepływu. Użycie nieodpowiedniego kształtu może prowadzić do nieporozumień i błędnej interpretacji działania algorytmu. Prostokąt, często wybierany przez początkujących, jest symbolem operacji obliczeniowej, a nie wypisywania danych. Użycie go zamiast równoległoboku może sugerować, że w danym miejscu algorytm wykonuje przetwarzanie danych, co wprowadza w błąd. Romb, z kolei, jest używany do reprezentowania decyzji, czyli punktu, w którym algorytm wybiera jedną z kilku możliwych ścieżek na podstawie określonego warunku. Użycie rombu do opisania operacji wypisywania mogłoby sugerować, że wybieramy między różnymi możliwościami wyjścia danych, co byłoby błędne. Zastosowanie specjalnych kształtów, takich jak trapez, też jest nietypowe i nie znalazło umocowania w standardach. Właściwe użycie symboli to część dobrych praktyk w projektowaniu schematów, co ułatwia współpracę i zrozumienie pomiędzy programistami oraz ułatwia rozpoznanie błędów we wczesnym etapie projektowania. Zrozumienie tego aspektu pozwala na poprawę jakości tworzonych algorytmów i ich zgodności z ogólnymi standardami branżowymi ISO/IEC 19515:2017.

Pytanie 16

Atrybut value w formularzu XHTML

A. ogranicza maksymalną długość pola

B. określa nazwę pola

C. ustawia pole jako tylko do odczytu

D. określa wartość domyślną

Odpowiedzi, które wskazują na ograniczanie długości pola, nazwę pola oraz ustawienie pola tylko do odczytu, są niepoprawne, ponieważ każda z tych funkcji ma inne atrybuty lub mechanizmy. Atrybut, który ogranicza długość wprowadzanego tekstu, to 'maxlength', który definiuje maksymalną liczbę znaków, jakie użytkownik może wprowadzić w polu. Użycie 'maxlength' jest istotne, gdy chcemy zapewnić, że dane wprowadzone przez użytkownika nie przekraczają określonej długości, co jest szczególnie ważne w przypadku danych, które muszą spełniać określone wymagania. Kolejnym błędnym stwierdzeniem jest to, że 'value' wskazuje na nazwę pola. Nazwa pola jest określona przez atrybut 'name', a nie 'value'. Atrybut 'name' jest kluczowy dla identyfikacji danych podczas przesyłania formularza. Ostatnim nieporozumieniem jest twierdzenie, że 'value' ustawia pole tylko do odczytu, co również jest nieprawdziwe. Do ustawienia pola jako tylko do odczytu stosuje się atrybut 'readonly'. Atrybut 'value' jedynie ustawia domyślną wartość, ale nie wpływa na możliwość edycji tego pola. Zrozumienie funkcji poszczególnych atrybutów HTML jest kluczowe dla efektywnego projektowania formularzy i interfejsów użytkownika.

Pytanie 17

W językach programowania strukturalnego do przechowywania danych o 50 uczniach (ich imionach, nazwiskach, średniej ocen) należy zastosować

A. klasę 50 elementów typu tablicowego.

B. strukturę 50 elementów o składowych tablicowych.

C. tablicę 50 elementów o składowych strukturalnych.

D. tablicę 50 elementów o składowych typu łańcuchowego.

Odpowiedź wskazująca na użycie tablicy 50 elementów o składowych strukturalnych jest poprawna z kilku powodów. Po pierwsze, struktury (lub klasy) są idealnym rozwiązaniem do przechowywania złożonych danych, takich jak imiona, nazwiska i średnie oceny uczniów. Struktura pozwala na grupowanie tych składowych w jedną jednostkę, co zwiększa czytelność i organizację kodu. Na przykład, w języku C można zdefiniować strukturę 'Uczeń' z odpowiednimi polami, a następnie stworzyć tablicę, która pomieści 50 takich obiektów. W praktyce, struktury są szeroko stosowane w programowaniu, gdyż umożliwiają łatwe przekazywanie grup danych jako jednego obiektu, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego. Dodatkowo, korzystanie z tablicy struktur zamiast oddzielnych tablic dla każdego atrybutu ucznia minimalizuje ryzyko błędów związanych z synchronizacją danych i ułatwia manipulację danymi. W standardach programowania, szczególnie w kontekście zarządzania danymi, takie podejście jest uznawane za najlepszą praktykę, gdyż pozwala na spójną reprezentację oraz operowanie na danych.

Pytanie 18

W sekcji nagłówka dokumentu HTML umieszczono ```Strona miłośników psów``` Zawarty tekst będzie widoczny

A. w treści witryny, w pierwszym ukazanym nagłówku

B. w treści witryny, na banerze witryny

C. na pasku tytułu w przeglądarce

D. w polu adresowym, za wprowadzonym adresem URL

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ zawartość tagu <title> w kodzie HTML określa tytuł dokumentu, który jest wyświetlany na pasku tytułu przeglądarki. Tytuł ten jest kluczowym elementem SEO, ponieważ wpływa na sposób, w jaki użytkownicy postrzegają stronę w wynikach wyszukiwania. W praktyce, dobrze dobrany tytuł zwiększa szansę na kliknięcia i poprawia widoczność strony w internecie. Warto pamiętać, że tytuł powinien być krótki, zwięzły i zawierać najważniejsze słowa kluczowe, aby skutecznie komunikować, o czym jest strona. Dobre praktyki zalecają, aby długość tytułu nie przekraczała 60 znaków, aby uniknąć jego obcięcia w wynikach wyszukiwania. Dodatkowo, tytuł powinien być unikalny dla każdej podstrony, co ułatwia użytkownikom i wyszukiwarkom zrozumienie zawartości witryny.

Pytanie 19

Przedstawiony algorytm umożliwia wyliczenie

A. średniej arytmetycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.

B. najmniejszego wspólnego dzielnika dla n kolejnych liczb a.

C. reszty z dzielenia kolejnych liczb a przez liczbę n.

D. średniej geometrycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.

Na diagramie widać dość typowy schemat algorytmu: wczytanie n, zainicjowanie zmiennych, pętla z licznikiem i i na końcu pojedyncza operacja dzielenia. Taki układ często myli osoby początkujące, bo łatwo go skojarzyć z innymi pojęciami matematycznymi. Warto więc spokojnie prześledzić logikę. Najpierw ustalana jest liczba elementów n. Potem zmienna Wynik jest ustawiana na 0, a i na 0, więc mamy klasyczne przygotowanie do sumowania w pętli. Warunek i < n powoduje, że ciało pętli wykona się dokładnie n razy. W każdej iteracji wczytywana jest jedna liczba a, a następnie Wynik = Wynik + a. To jest zwykłe sumowanie wszystkich podanych wartości. Dopiero po wyjściu z pętli następuje pojedyncza operacja Wynik = Wynik / n. To wyklucza interpretację w stylu „reszta z dzielenia” lub „najmniejszy wspólny dzielnik”, bo w algorytmie nie ma ani operatora modulo, ani żadnej logiki opartej na dzielnikach, porównywaniu reszt, iteracyjnej redukcji NWD itp. Dla średniej geometrycznej potrzebne byłoby mnożenie wszystkich wartości, a na końcu pierwiastek n-tego stopnia. Tutaj nie ma ani mnożenia w pętli, ani pierwiastkowania, więc średnia geometryczna odpada. Typowym błędem myślowym jest patrzenie tylko na końcowe dzielenie przez n i dopowiadanie sobie różnych znaczeń: że to reszta, że to jakiś „wspólny dzielnik” albo inna bardziej skomplikowana operacja. Tymczasem według dobrych praktyk analizy algorytmów trzeba zawsze prześledzić pełny przebieg: co się dzieje z każdą zmienną w każdej iteracji pętli. Wtedy widać jasno, że algorytm realizuje sumę n wczytanych liczb i na końcu dzieli tę sumę przez n, czyli liczy zwykłą średnią arytmetyczną. W kontekście podstaw informatyki to klasyczny wzorzec: inicjalizacja, pętla z akumulacją, przetworzenie wyniku po zakończeniu pętli.

Pytanie 20

Określ wynik działania załączonego kodu PHP, przy założeniu, że zmienna tab jest tablicą.

$tab = explode(", ", "jelenie,sarny,dziki,lisy,borsuki");
echo $tab[1]." ".$tab[2];

A. jelenie sarny

B. lisy borsuki

C. dziki lisy

D. sarny dziki

Niestety, Twoja odpowiedź okazała się niepoprawna. W analizowanym kodzie PHP jest użyta funkcja 'explode()', która dzieli ciąg znaków na tablicę, używając przecinków jako separatorów. Później wybierane są drugi i trzeci element z tej tablicy do wyświetlenia. Więc, jeśli poszedłeś w stronę 'dziki lisy' lub 'lisy borsuki', to może wynikać z niewłaściwego rozumienia działania funkcji 'explode()'. Pamiętaj, że w PHP tablice zaczynają się od 0, co oznacza, że drugi element ma indeks 1, a trzeci to 2. Ważne, żeby zwracać uwagę na dane wejściowe, które podajemy do 'explode()', bo to może mieć duży wpływ na wynik. To istotna rzecz, którą warto mieć na uwadze, gdy programujesz.

Pytanie 21

W języku PHP, instrukcja foreach pełni rolę

A. Warunkową, niezależną od typu zmiennej

B. Wyboru, dotyczącej elementów tablicy

C. Pętli, niezależnej od typu zmiennej

D. Pętli, przeznaczonej wyłącznie dla elementów tablicy

W PHP, instrukcja foreach to super sposób na przechodzenie przez elementy tablicy. Dzięki niej nie musisz się martwić o indeksy, tylko po prostu przeglądasz wszystkie wartości, co naprawdę ułatwia pisanie kodu. Na przykład, jeżeli mamy tablicę z nazwiskami, taką jak $nazwiska = ['Kowalski', 'Nowak', 'Wiśniewski'], to możemy to wrzucić w foreach: foreach ($nazwiska as $nazwisko) { echo $nazwisko; }. W tym przypadku każda wartość z tablicy zostanie wyświetlona po kolei. Z mojego doświadczenia, dobrze jest używać foreach kiedy mamy do czynienia z tablicami, bo to sprawia, że kod jest bardziej przejrzysty i łatwiejszy do zrozumienia. Co więcej, foreach ma tę fajną cechę, że poradzi sobie z różnymi typami wartości w tablicy, więc to naprawdę uniwersalne narzędzie. Pamiętaj, że używając tej pętli, poprawiasz nie tylko wydajność swojego kodu, ale też jego czytelność, co jest super ważne, zwłaszcza w dużych projektach.

Pytanie 22

Celem testów związanych ze skalowalnością oprogramowania jest ocena, czy aplikacja

A. potrafi funkcjonować przy założonym i wyższym obciążeniu

B. posiada odpowiednią funkcjonalność

C. jest chroniona przed nieautoryzowanymi operacjami, np. dzieleniem przez zero

D. jest właściwie udokumentowana

Twoja odpowiedź o funkcjonalności aplikacji i unikaniu błędów, jak dzielenie przez zero, nie do końca odnosi się do testów skalowalności. Właściwie, kluczowym punktem w testach skalowalności jest to, jak system radzi sobie z większym obciążeniem. Funkcjonalność trochę dotyczy tego, co aplikacja umie, ale to nie to samo co skalowanie. Posiadanie dobrej dokumentacji jest istotne, ale nie wpływa na to, jak aplikacja reaguje na rosnące obciążenie. Owszem, zabezpieczenia są ważnym elementem, żeby system był stabilny, ale to właśnie nie ma wiele wspólnego z zagadnieniem skalowalności. Myślę, że część osób myli różne aspekty, takie jak funkcjonalność z wydajnością i zabezpieczeniami. Ważne, żeby umieć je oddzielać i wiedzieć, jak każdy z tych elementów wpływa na ogólną jakość aplikacji w obliczu zmieniającego się zapotrzebowania.

Pytanie 23

W przedstawionym kodzie PHP w miejscu kropek powinno zostać umieszczone polecenie

$zapytanie = mysqli_query($db, "SELECT imie, nazwisko FROM uzytkownik");
 $ile = mysqli_num_rows($zapytanie);
 for ($i = 0; $i < $ile; $i++)
 {
   $wiersz = ……………………………….;
   echo "$wiersz[0] $wiersz[1]";
 }

A. mysqli_fetch_row($zapytanie);

B. mysqli_num_fields($zapytanie);

C. mysqli_free_result($zapytanie);

D. mysqli_query($zapytanie);

W analizowanym kodzie PHP, nieprawidłowe opcje wskazują na brak zrozumienia mechanizmu działania zestawów wyników w kontekście interakcji z bazą danych. Użycie mysqli_free_result($zapytanie) nie jest właściwe w tym miejscu, ponieważ ta funkcja służy do zwolnienia pamięci zajmowanej przez zestaw wyników. Powinna być wywoływana po zakończeniu wszystkich operacji na pobranych danych, a nie podczas ich odczytu. Jeśli chodzi o mysqli_num_fields($zapytanie), jest to funkcja, która zwraca liczbę kolumn w zestawie wyników, ale nie dostarcza danych wierszy, co czyni ją nieprzydatną w kontekście iteracji przez wyniki. Z kolei mysqli_query($zapytanie) jest błędne, ponieważ ta funkcja służy do wykonywania zapytań, a nie do pobierania ich wyników. W odpowiedzi na to, kluczowym błędem myślowym jest pomylenie funkcji służących do wykonywania zapytań z tymi, które służą do odczytu danych. Właściwe zrozumienie różnic między tymi funkcjami jest niezbędne do efektywnego zarządzania bazami danych w PHP. Zaleca się, aby programiści dokładnie zapoznali się z dokumentacją funkcji mysqli i ich zastosowaniami, aby unikać podobnych nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 24

W języku CSS zdefiniowano następujące formatowanie:

 h1 i {color: red;}

Kolorem czerwonym zostanie zapisany

A. cały tekst nagłówka pierwszego stopnia oraz pochylony tekst akapitu.

B. tylko tekst pochylony nagłówka pierwszego stopnia.

C. cały tekst nagłówka pierwszego stopnia oraz cały tekst pochylony, niezależnie od tego, w którym miejscu strony się znajduje.

D. tylko tekst pochylony we wszystkich poziomach nagłówków.

Prawidłową odpowiedzią jest, że kolorem czerwonym zostanie zapisany tylko tekst pochylony nagłówka pierwszego stopnia. W CSS, gdy mówimy o selektorach potomków, odnosimy się do elementów, które są bezpośrednio lub niebezpośrednio umieszczone wewnątrz innego elementu. W przedstawionym kodzie CSS: h1 i {color: red;}, selektor pochylonego tekstu () wewnątrz nagłówka pierwszego stopnia (<h1>) jest selektorem potomka. Oznacza to, że reguła dotyczy tylko tych elementów , które są umieszczone wewnątrz elementu <h1>. Właściwość 'color: red;' zmienia kolor tych elementów na czerwony. Istotne jest zrozumienie, że ta reguła nie wpływa na inne elementy strony, takie jak zwykły tekst w nagłówku h1 czy tekst pochylony w innych miejscach dokumentu. W praktyce, nauka zrozumienia i stosowania selektorów potomków w CSS jest kluczowa dla skutecznego i precyzyjnego formatowania elementów na stronie.

Pytanie 25

Wskaż fragment kodu HTML5, który zostanie uznany przez walidator za niepoprawny?

A. tekst

B. tekst

C. tekst

D. <style>.a{color:#F00}</style>tekst

Odpowiedzi tekst, tekst oraz tekst są poprawne i zgodne z standardami HTML5. Element jest ogólnym znacznikiem używanym do definiowania paragrafów, a jego właściwe użycie obejmuje dodanie klas i identyfikatorów, co może być przydatne do stylizacji i skryptów. Użycie klasy 'stl' w pierwszym przykładzie pozwala na łatwe stylizowanie tego elementu w arkuszach stylów, co jest zgodne z zasadami modularności i ponownego użycia kodu. W przypadku drugiego przykładu, zastosowanie atrybutu style pozwala na bezpośrednie zastosowanie stylu, co jest właściwym podejściem w kontekście prostych aplikacji, chociaż w praktyce lepiej jest unikać inline styles ze względu na trudności w utrzymaniu kodu. Ostatni przykład, czyli tekst, nie zawiera żadnych dodatkowych atrybutów, ale także jest poprawny i może być używany w wielu kontekstach, gdzie stylizacja nie jest wymagana. Błędne jest myślenie, że elementy HTML5 są jedynie kontenerami treści - ich semantyka i zastosowanie klasy, identyfikatorów oraz stylów mają kluczowe znaczenie dla efektywności i organizacji kodu, co powinno być brane pod uwagę przy projektowaniu stron internetowych.

Pytanie 26

W języku HTML5 do wypełniania podpowiedzią kontrolki pola edycyjnego stosuje się atrybut

A. placeholder

B. autofocus

C. pattern

D. required

W tym pytaniu łatwo pomylić kilka atrybutów, bo wszystkie pojawiają się często przy polach formularzy, ale pełnią zupełnie inne funkcje. W HTML5 każdy z nich ma dość precyzyjnie określone znaczenie i przeglądarki zachowują się wobec nich w konkretny sposób. Atrybut "pattern" służy do walidacji danych po stronie przeglądarki, przy użyciu wyrażeń regularnych. Definiujemy w nim wzorzec, który wprowadzony tekst musi spełniać, np. pattern="[0-9]{3}-[0-9]{3}-[0-9]{3}" dla numeru telefonu. On nie wyświetla żadnej podpowiedzi, tylko sprawdza poprawność wpisu. Częsty błąd myślowy jest taki, że skoro mówimy o "wzorcu", to ktoś kojarzy to z przykładem, a to jednak bardziej mechanizm kontroli, nie wizualna instrukcja. "Required" to natomiast atrybut, który oznacza, że pole jest obowiązkowe. Jeżeli użytkownik spróbuje wysłać formularz bez jego wypełnienia, przeglądarka wyświetli komunikat o błędzie. Nie ma tu żadnej podpowiedzi w samym polu, to tylko informacja dla silnika walidacji formularzy HTML5. Wiele osób myli to z jakąś formą "sugestii", ale to zwykłe wymaganie techniczne: albo coś wpiszesz, albo formularz się nie wyśle. "Autofocus" określa, które pole ma automatycznie dostać fokus po załadowaniu strony. Przez to kursor pojawia się od razu w tym polu i użytkownik może zaczynać pisać bez klikania. To ułatwia obsługę formularzy, ale znowu – nie ma nic wspólnego z wyświetlaniem tekstu pomocniczego w środku kontrolki. To tylko kwestia wygody i kolejności interakcji. Podpowiedź widoczna wewnątrz pola edycyjnego, zanim użytkownik zacznie wpisywać dane, jest realizowana wyłącznie przez atrybut "placeholder". Jeśli więc szukamy atrybutu odpowiedzialnego właśnie za ten efekt wizualny, inne opcje są po prostu funkcjonalnie nietrafione, nawet jeśli też dotyczą formularzy.

Pytanie 27

W tabeli artykuly w bazie danych sklepu znajduje się pole o nazwie nowy. Jak należy wykonać kwerendę, aby wypełnić to pole wartościami TRUE dla wszystkich rekordów?

A. UPDATE artykuly SET nowy=TRUE;

B. INSERT INTO artykuly VALUE nowy=TRUE;

C. INSERT INTO nowy FROM artykuly SET TRUE;

D. UPDATE nowy FROM artykuly VALUE TRUE;

Pozostałe odpowiedzi są błędne z kilku powodów. Pierwsza, 'INSERT INTO artykuly VALUE nowy=TRUE;', jest niepoprawna, bo instrukcja INSERT służy do dodawania nowych rekordów, a nie do aktualizacji tych, które już są. Używanie tej komendy w kontekście aktualizacji to poważny błąd w zrozumieniu baz danych. Druga odpowiedź, 'UPDATE nowy FROM artykuly VALUE TRUE;', też nie jest dobra, bo składnia tutaj jest błędna. Komenda UPDATE nie używa słowa 'FROM' w taki sposób i brakuje też struktury, która określałaby, które rekordy mają być zmienione. Ostatnia odpowiedź, 'INSERT INTO nowy FROM artykuly SET TRUE;', jeszcze bardziej myli, bo 'INSERT INTO' nie służy do zmiany wartości w kolumnie. Raczej dodaje nowe wiersze do tabeli. Takie podejście łamie zasady SQL i może prowadzić do błędów w zapytaniach. Ważne jest, żeby zrozumieć różnice pomiędzy INSERT a UPDATE, aby skutecznie zarządzać danymi.

Pytanie 28

W SQL klauzula DISTINCT w poleceniu SELECT zapewnia, że zwrócone wyniki

A. będą spełniały dany warunek.

B. nie zawiera będą duplikatów.

C. będą uporządkowane.

D. będą zgrupowane według wskazanego pola.

Niepoprawność pierwszej odpowiedzi wynika z nieporozumienia dotyczącego funkcji DISTINCT. Klauzula ta nie ma na celu sortowania danych, a jedynie eliminację powtórzeń. Wyniki zapytania mogą być posortowane, ale jest to realizowane za pomocą osobnej klauzuli ORDER BY, a nie DISTINCT. Drugą odpowiedzią, która jest błędna, jest twierdzenie, że DISTINCT wymusza spełnienie określonego warunku. Klauzula DISTINCT nie jest używana do filtrowania danych na podstawie warunków; aby to osiągnąć, zwykle stosuje się klauzulę WHERE, która określa konkretne kryteria, jakie muszą być spełnione przez zwracane rekordy. Ostatnia błędna odpowiedź sugeruje, że wyniki będą pogrupowane według określonego pola, co jest mylące, ponieważ grupowanie osiąga się za pomocą klauzuli GROUP BY. Ta klauzula agreguje wiersze w grupy opierając się na wartościach w określonych kolumnach, a następnie umożliwia wykonywanie operacji agregujących, takich jak COUNT, SUM czy AVG, co jest zupełnie inną funkcjonalnością niż ta oferowana przez DISTINCT. W skrócie, klauzula DISTINCT koncentruje się na eliminacji duplikatów, podczas gdy sortowanie, warunki i grupowanie to odrębne aspekty zapytań SQL.

Pytanie 29

Który typ danych SQL należy użyć, jako optymalny, do zapisania numeru PESEL?

A. CHAR(11)

B. BLOB

C. FLOAT(11)

D. TINYINT

W przypadku numeru PESEL kluczowe jest zrozumienie, że mamy do czynienia z identyfikatorem, a nie z liczbą, na której będziemy wykonywać obliczenia. To rozróżnienie jest bardzo ważne w projektowaniu baz danych, bo prowadzi do innego doboru typów danych. Częsty błąd polega na tym, że skoro PESEL składa się tylko z cyfr, to „na logikę” powinien być przechowywany jako typ liczbowy. W praktyce to podejście generuje więcej problemów niż pożytku. Typ TINYINT jest zdecydowanie zbyt mały – w większości systemów pozwala przechować zakres od 0 do 255 lub podobny, a PESEL ma 11 cyfr, więc nawet nie ma fizycznej możliwości, żeby taki typ pomieścił pełną wartość. To jest po prostu zupełnie nieadekwatny zakres. Z kolei użycie typu zmiennoprzecinkowego, takiego jak FLOAT(11), jest jeszcze gorszym pomysłem. Typ FLOAT służy do przybliżonego zapisu liczb rzeczywistych i może wprowadzać błędy zaokrągleń. W przypadku identyfikatora, który musi być zapisany dokładnie co do cyfry, jakikolwiek błąd reprezentacji jest niedopuszczalny. Dodatkowo typy zmiennoprzecinkowe nie gwarantują zachowania wszystkich cyfr w sposób bezstratny przy dużych wartościach, a PESEL ma ich 11. Można też natknąć się na problem utraty zer wiodących, bo liczby w SQL nie „pamiętają” formatu, tylko samą wartość liczbową. BLOB natomiast służy do przechowywania danych binarnych: plików, obrazów, dokumentów, zaszyfrowanych bloków danych. Używanie BLOB‑a do trzymania prostego tekstowego identyfikatora jest sprzeczne z dobrymi praktykami projektowania. Utrudnia to indeksowanie, wyszukiwanie, sortowanie i walidację, a do tego zużywa niepotrzebnie więcej zasobów. W profesjonalnych projektach baz danych przyjmuje się zasadę: dane tekstowe o znanej długości przechowujemy w typach znakowych (CHAR/VARCHAR), liczby do obliczeń w typach numerycznych, a typy binarne zostawiamy na pliki i dane nieustrukturyzowane. Błędne odpowiedzi wynikają zwykle z automatycznego kojarzenia „cyfry = liczba” i z braku rozróżnienia między wartością liczbową a identyfikatorem, który tylko składa się z cyfr, ale nie jest przeznaczony do liczenia. Właśnie dlatego optymalnym i zgodnym z dobrymi praktykami wyborem dla PESEL jest typ znakowy o stałej długości, czyli CHAR(11).

Pytanie 30

Aby uruchomić kod JavaScript w przeglądarce, potrzebne jest

A. przetwarzanie na kod maszynowy

B. debugowanie

C. interpretowanie

D. kompilowanie

Wykonywanie kodu JavaScript wymaga zrozumienia różnych procesów, które mogą mylnie sugerować, że debugowanie, zamiana na kod maszynowy czy kompilowanie są kluczowe w tym kontekście. Debugowanie to proces identyfikacji i naprawy błędów w kodzie, który odbywa się już po interpretacji kodu. Kiedy kod jest uruchamiany, programista może używać narzędzi debugujących dostępnych w przeglądarkach, aby analizować działanie skryptu, co jednak nie jest wymogiem do jego wykonania. Zamiana na kod maszynowy oraz kompilowanie dotyczą języków programowania, które nie są interpretowane, a ich kod źródłowy jest przekształcany do postaci zrozumiałej dla procesora przed uruchomieniem. Przykładem mogą być języki takie jak C++ czy Java, które wymagają złożonego procesu kompilacji. W przypadku JavaScript, silnik interpretuje kod w czasie rzeczywistym, co pozwala na natychmiastowe wykonanie skryptów bez wcześniejszego kompilowania, co jest dużą zaletą w kontekście tworzenia aplikacji webowych. Pojęcie kompilacji może prowadzić do nieporozumień, ponieważ niektóre nowoczesne narzędzia, takie jak TypeScript, mogą wymagać kompilacji, ale to nie zmienia faktu, że czysty JavaScript jest interpretowany. Dlatego kluczowym elementem pracy z JavaScript w przeglądarkach jest zrozumienie jego interpretacyjnej natury oraz umiejętność korzystania z narzędzi dostępnych dla programistów.

Pytanie 31

Użytkownik podał adres nieistniejącego obiektu na serwerze. Próba nawiązania połączenia spowoduje wystąpienie błędu

A. 500

B. 400

C. 404

D. 503

Każda z pozostałych odpowiedzi odnosi się do różnych typów błędów HTTP, które mogą wystąpić podczas komunikacji klient-serwer, jednak nie są one właściwe w kontekście adresu nieistniejącego zasobu. Odpowiedź 400 oznacza 'Złe żądanie', co sugeruje, że serwer nie rozumie lub nie może przetworzyć żądania z powodu błędnej składni. Taki błąd nie występuje, gdy zasób po prostu nie istnieje, lecz gdy żądanie jest skonstruowane w sposób nieprawidłowy. Odpowiedź 500 to 'Błąd wewnętrzny serwera', co wskazuje na problem po stronie serwera, a nie na nieistniejący zasób. Tego typu błędy mogą wynikać z nieprawidłowego działania aplikacji serwerowej, a nie z tego, że użytkownik wskazał nieprawidłowy adres. Natomiast odpowiedź 503 oznacza 'Usługa niedostępna', co wskazuje, że serwer jest obecnie niedostępny z powodu przeciążenia lub konserwacji. W każdym z tych przypadków, odpowiedzi te nie odnoszą się do sytuacji, w której użytkownik wprowadza adres nieistniejącego zasobu. Ostatecznie, rozumienie kodów odpowiedzi HTTP oraz ich właściwe stosowanie jest kluczowe w tworzeniu efektywnych aplikacji webowych i zapewnianiu użytkownikom płynnych doświadczeń w sieci.

Pytanie 32

Aby przedstawić dane w bazach danych, które spełniają określone kryteria, należy stworzyć

A. raport

B. relację

C. makropolecenie

D. formularz

Wybór relacji, formularza lub makropolecenia jako odpowiedzi na pytanie o prezentację danych spełniających określone warunki jest nieprawidłowy z kilku powodów. Relacja w bazach danych odnosi się do struktury danych, która opisuje związki między tabelami, a nie do sposobu ich prezentacji. Choć relacje są fundamentem, na którym opiera się przechowywanie i organizowanie danych, same w sobie nie oferują narzędzia do wyodrębniania czy przedstawiania informacji w przystępny sposób. Formularze z kolei są wykorzystywane głównie do wprowadzania danych do systemu, pozwalając użytkownikom na interakcję z bazą, jednak nie służą one do analizy ani prezentacji danych w formie zrozumiałej dla odbiorcy. Makropolecenia, choć mogą automatyzować pewne procesy związane z przetwarzaniem danych, również nie spełniają funkcji raportowania, ponieważ są narzędziem do wykonywania powtarzalnych operacji. Wybierając te odpowiedzi, można wpaść w pułapkę myślową, w której myli się funkcje narzędzi bazodanowych, co może prowadzić do błędnych decyzji w zakresie projektowania systemów informatycznych. Każde z tych narzędzi pełni swoją specyficzną rolę w ekosystemie baz danych, lecz tylko raporty są zaprojektowane z myślą o efektywnej prezentacji danych zgodnie z określonymi kryteriami.

Pytanie 33

Według którego pola tabeli zostały pogrupowane dane w przedstawionym raporcie?

A. rok

B. wynik

C. id_uczestnika

D. nazwa

Poprawnie wskazano, że dane w raporcie zostały pogrupowane według pola „rok”. Widać to po tym, że poszczególne rekordy są zebrane w bloki oznaczone nagłówkami 2009, 2010, 2011, 2012, 2020, a dopiero pod każdym z tych lat pojawiają się konkretne konkursy, id_uczestnika i wynik. To jest właśnie klasyczny przykład grupowania danych w raporcie po jednym z pól tabeli – w tym przypadku po kolumnie roku. W praktyce, czy to w SQL, czy w kreatorach raportów (np. w MS Access, LibreOffice Base, Crystal Reports, narzędziach BI), gdy projektujemy raport, często definiujemy tzw. sekcję grupującą (group header) opartą na wybranym polu. Tutaj takim polem jest rok, więc każda zmiana wartości roku powoduje rozpoczęcie nowej grupy i wyświetlenie nagłówka z tą wartością. To poprawia czytelność i pozwala łatwo analizować dane w podziale na lata. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grupowanie po dacie lub roku to jedna z najczęściej stosowanych praktyk raportowych: używa się tego do raportów sprzedaży w latach, statystyk odwiedzin strony WWW, wyników egzaminów itd. W SQL można by to od strony danych poprzedzić np. zapytaniem sortującym: SELECT * FROM konkursy ORDER BY rok, nazwa; a samo faktyczne grupowanie wizualne realizuje już mechanizm raportów. Dobrą praktyką jest też, żeby pole, po którym grupujemy, było najpierw użyte do sortowania – inaczej grupy mogą się „rozsypać” i raport stanie się nieczytelny.

Pytanie 34

Jak należy prawidłowo udokumentować wzorcowanie pola nazwa we fragmencie kodu JavaScript?

function validateForm(Form)
 { 
 reg=/^\[1-9\]*[A-ZŻŹĘĄĆŚÓŁŃ]{1}[a-zżźćńółęąś]{2,}$/;
 wyn = Form.nazwa.value.match(reg);
 if (wyn == null) {
     alert("Proszę podać poprawną nazwę");
     return false;
 }
 return true;
 }

A. /* Pole nazwa powinno składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i ciągu małych liter. */

B. /* Pole nazwa musi składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i dwóch małych liter. */

C. /* Pole nazwa może zawierać dowolny ciąg cyfr (z wyłączeniem 0), następnie musi zawierać dużą literę i ciąg minimum dwóch małych liter. */

D. /* Pole nazwa może składać się z dowolnego ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), małych i dużych liter. */

Weryfikacja pola nazwa przy użyciu wyrażeń regularnych w aplikacji JavaScript jest kluczowym elementem zapewnienia integralności danych wejściowych. Niektóre przedstawione opcje zawierają błędne założenia na temat porządku i wymogów składniowych wzorca. Przykładowo, nieprawidłowe jest założenie, że jedynie dowolny ciąg cyfr (bez zer) wystarczy, ponieważ kod wyraźnie wymaga, aby po cyfrach nastąpiła jedna duża litera, a następnie minimum dwie małe litery. Niezrozumienie tego może prowadzić do błędnych założeń dotyczących logiki walidacji. Niedokładne opisy wzorca mogą prowadzić do błędów w implementacji, co może skutkować działaniem niezgodnym z oczekiwaniami. Ponadto, dobre praktyki programistyczne zawsze sugerują, aby dokumentacja była dokładna i odzwierciedlała rzeczywiste wymagania kodu, co w tym przypadku oznacza precyzyjne określenie kolejności i wymogów dotyczących znaków. Niewłaściwe rozumienie wyrażeń regularnych może również prowadzić do błędów bezpieczeństwa, takich jak podatność na wstrzykiwanie danych, dlatego kluczowe jest poprawne udokumentowanie wzorca, aby zapewnić bezpieczne przetwarzanie danych użytkowników.

Pytanie 35

Jakiego rodzaju oprogramowanie narzędziowe jest wymagane, aby użytkownik mógł przeprowadzać operacje na zebranych danych?

A. Klucz obcy

B. System Zarządzania Bazą Danych (SZBD)

C. Obiektowy System Zarządzania Bazą Danych

D. Otwarty mechanizm komunikacji bazy danych

System Zarządzania Bazą Danych (SZBD) to kluczowy element w architekturze aplikacji, który umożliwia użytkownikom przechowywanie, modyfikowanie i zarządzanie danymi. Dzięki SZBD użytkownicy mogą wykonywać operacje takie jak dodawanie, usuwanie, modyfikacja danych oraz wykonywanie zapytań, co jest niezbędne w każdym systemie informacyjnym. Przykłady powszechnie stosowanych SZBD to MySQL, PostgreSQL oraz Oracle Database. W praktyce, SZBD obsługuje relacje między danymi, co pozwala na zapewnienie integralności i spójności danych. Dodatkowo, SZBD implementują standardy takie jak ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability), co jest gwarancją niezawodności transakcji. Aby efektywnie korzystać z SZBD, warto zapoznać się z językiem SQL, który jest standardem do komunikacji z bazą danych. W kontekście dobrych praktyk, umiejętność projektowania prawidłowej struktury bazy danych oraz znajomość zasad normalizacji danych są kluczowe dla optymalizacji wydajności aplikacji oraz minimalizacji ryzyka błędów danych.

Pytanie 36

Które z poniższych twierdzeń najlepiej opisuje klasę Owoc zdefiniowaną w PHP i przedstawioną w kodzie?

class Owoc {
   public $nazwa;
   private $kolor;
   function set_nazwa($nazwa) {
     $this->nazwa = $nazwa;
   }
}

A. Zawiera dwa pola oraz jedną metodę, pole kolor ma widoczność ograniczoną jedynie do metod klasy

B. Zawiera dwa pola oraz jeden konstruktor, oba pola mają widoczność ograniczoną tylko do metod klasy

C. Zawiera dwa pola oraz jedną metodę, pole nazwa ma widoczność ograniczoną tylko do metod klasy

D. Zawiera jedno pole oraz dwie metody, przy czym jedna z metod ma zakres prywatny

Błędne odpowiedzi wynikają z niezrozumienia zakresów widoczności oraz struktury klasy w PHP. Klasa Owoc ma dwa pola: $nazwa i $kolor. Pole $nazwa jest publiczne, co oznacza, że jest dostępne z dowolnego miejsca, które posiada instancję klasy. Natomiast $kolor jest prywatne, co ogranicza jego dostępność tylko do metod wewnątrz klasy. To kluczowy aspekt programowania obiektowego, gdzie stosowanie modyfikatora private zapewnia, że dane nie mogą być modyfikowane bezpośrednio z zewnątrz, chroniąc integralność obiektu. W konstrukcji tej klasy znajduje się również tylko jedna metoda: set_nazwa, która służy do ustawiania wartości pola $nazwa. Brak jest tutaj konstruktora, co wyklucza błędną odpowiedź sugerującą jego obecność. Konstruktor w PHP definiuje się jako funkcję __construct i służy do inicjalizacji obiektu przy jego tworzeniu. Każda z niepoprawnych odpowiedzi błędnie interpretuje strukturę i dostępność elementów klasy. Często popełnianym błędem jest mylenie zakresów widoczności pola publicznego i prywatnego, oraz brak rozpoznania i zastosowania dobrych praktyk, takich jak enkapsulacja, która jest jednym z filarów programowania obiektowego, mającym na celu ukrycie wewnętrznej implementacji oraz ochronę danych przed nieautoryzowanym dostępem.

Pytanie 37

Tabela samochody zawiera poniższe rekordy.

id	klasa_id	marka	model	rocznik
1	1	ford	ka	2017
2	2	seat	toledo	2016
3	3	opel	zafira	2018
4	2	fiat	500X	2018
5	3	opel	insignia	2017

Po wykonaniu podanego zapytania SQL, jakie dane zostaną zwrócone?

SELECT model FROM samochody WHERE rocznik > 2017 AND marka = "opel";

A. zafira

B. zafira; insignia

C. opel zafira

D. opel zafira; opel insignia

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Zapytanie SQL wybiera model z tabeli 'samochody', który spełnia dwa warunki - ma markę równą 'opel' i rocznik jest większy niż 2017. Taka konstrukcja zapytania pozwala na selekcję określonych danych z bazy danych na podstawie zdefiniowanych przez nas kryteriów. W naszym przypadku, jedynym modelem opela, który spełnia oba warunki jest 'zafira'. Dlatego, jedyną poprawną odpowiedzią jest 'zafira'. W praktyce, zapytania SQL są niezwykle przydatne w pracy z dużymi zasobami danych. Pozwalają na efektywne wyszukiwanie, sortowanie i filtrowanie danych, co jest niezbędne w wielu dziedzinach informatyki, od analizy danych, przez rozwój oprogramowania, po cyberbezpieczeństwo.

Pytanie 38

W systemach baz danych, aby przedstawić dane spełniające określone kryteria, należy stworzyć

A. formularz

B. raport

C. relację

D. makropolecenie

Raport w bazach danych jest narzędziem, które pozwala na prezentację danych w formacie dostosowanym do konkretnych potrzeb użytkownika. Jego głównym celem jest przedstawienie informacji, które spełniają określone kryteria, co jest niezwykle istotne w kontekście analizy danych. Raporty mogą być generowane na podstawie różnych źródeł danych, a ich struktura może obejmować tabele, wykresy i podsumowania. W praktyce, raporty są często używane w procesach decyzyjnych, na przykład w raportowaniu wyników finansowych, analizie sprzedaży czy monitorowaniu wydajności operacyjnej. Wiele systemów zarządzania bazami danych (DBMS) oferuje funkcje do tworzenia raportów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie analizy i wizualizacji danych. Dobrze zbudowany raport nie tylko dostarcza kluczowych informacji, ale także umożliwia efektywniejsze podejmowanie decyzji poprzez dostarczenie kontekstu i analizy danych.

Pytanie 39

Element zadeklarowany w języku C++ double x*; oznacza

A. wskaźnik

B. typ zmiennoprzecinkowy

C. parametr formalny o typie zmiennoprzecinkowym

D. typ całkowity

Odpowiedzi, które wskazują, że double x*; to zmienna całkowita, zmienna rzeczywista lub parametr formalny typu rzeczywistego, opierają się na nieporozumieniach dotyczących definicji typów danych w języku C++. Po pierwsze, zmienna całkowita to typ, który przechowuje liczby całkowite, a składnia double x*; wyraźnie mówi, że jest to wskaźnik do zmiennej typu double, która jest używana do reprezentacji liczb rzeczywistych, w tym zmiennoprzecinkowych. Stąd, mylenie wskaźnika z typem zmiennoprzecinkowym może prowadzić do błędnych wniosków. Ponadto, parametr formalny typu rzeczywistego odnosi się do deklaracji funkcji, a nie do zmiennej. W C++ funkcje mogą przyjmować wskaźniki jako argumenty, co pozwala na efektywne przekazywanie dużych obiektów bez ich kopiowania, lecz sam wskaźnik nie jest parametrem formalnym, lecz zmienną przechowującą adres innej zmiennej. Często spotykaną pułapką w rozumieniu wskaźników jest ich pomylenie z odniesieniami (double& x), które w C++ działają nieco inaczej. Warto zatem poszerzyć wiedzę o wskaźnikach, aby lepiej zrozumieć ich rolę w zarządzaniu pamięcią i przekazywaniu argumentów w funkcjach.

Pytanie 40

W języku JavaScript przedstawiona definicja jest definicją

var imiona = ["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"];

A. klasy.

B. tablicy.

C. obiektu.

D. kolekcji.

Niestety, wybrana przez Ciebie odpowiedź nie jest poprawna. Wygląda na to, że nie do końca zrozumiałeś jak działa definicja tablicy w JavaScript. Zrozumienie różnicy między tablicami, obiektami, klasami i kolekcjami jest kluczowe. Kolekcje to pojęcie bardziej ogólne, mogą one obejmować różne typy danych, takie jak tablice, listy czy zbiory, a termin ten nie jest używany w kontekście JavaScript. Klasy w JavaScript są 'szablonami' dla tworzenia obiektów, a więc struktur danych składających się z pól (zmiennych) i metod (funkcji). Tablica to specyficzny typ obiektu, który przechowuje elementy w określonym porządku. Wskazane jest, aby dokładnie zrozumieć, jakie informacje są przechowywane w tablicach, klasach, obiektach i kolekcjach w JavaScript, ponieważ jest to kluczowe dla efektywnego korzystania z tego języka. Spróbuj jeszcze raz, z pewnością za kolejnym razem się uda!

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej