Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 6 maja 2026 16:20
  • Data zakończenia: 6 maja 2026 16:37

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Które z podejść do tworzenia aplikacji najlepiej uwzględnia przyszłe zmiany w funkcjonalności?

A. Skupienie się tylko na estetce aplikacji
B. Tworzenie bez wcześniejszej specyfikacji technicznej
C. Zastosowanie modularnej architektury aplikacji
D. Pisanie kodu bez jakiejkolwiek dokumentacji
Użycie modularnej architektury aplikacji to najlepsze podejście do projektowania systemów, które muszą uwzględniać przyszłe modyfikacje funkcjonalności. Modularność pozwala na podział aplikacji na mniejsze, niezależne komponenty, które mogą być rozwijane, testowane i aktualizowane niezależnie od siebie. Takie podejście zwiększa elastyczność, ułatwia zarządzanie kodem i pozwala na szybkie wdrażanie nowych funkcji bez konieczności ingerencji w cały system. Architektura modularna jest szczególnie przydatna w dużych projektach, gdzie zmiany są częste, a wymagania dynamicznie się zmieniają.

Pytanie 2

W jakiej sytuacji kolekcja typu lista okaże się bardziej wydajna niż tablica?

A. Gdy liczba elementów w kolekcji zmienia się dynamicznie
B. Gdy chcemy uzyskać dostęp do elementów przy pomocy indeksu
C. Gdy liczba elementów w kolekcji jest niezmienna
D. Gdy mamy pewność co do dokładnego rozmiaru kolekcji przed kompilacją
Lista to dynamiczna struktura danych, która pozwala na efektywne dodawanie i usuwanie elementów, zwłaszcza gdy liczba elementów zmienia się w trakcie działania programu. Listy są bardziej elastyczne niż tablice, ponieważ mogą dynamicznie dostosowywać swoją wielkość bez potrzeby alokacji dodatkowej pamięci. W przypadku dynamicznych operacji, takich jak częste wstawianie i usuwanie elementów, listy są znacznie bardziej wydajne niż tablice, które wymagają przesunięcia wszystkich elementów po każdej operacji. Listy świetnie sprawdzają się w implementacji kolejek, stosów oraz w strukturach, które muszą rosnąć i kurczyć się podczas działania aplikacji.

Pytanie 3

Który z wymienionych poniżej przykładów ilustruje prawidłowy szkielet zarządzania wyjątkami w języku C++?

A. try { kod } handle { obsługa }
B. try { kod } finally { obsługa }
C. try { kod } catch { obsługa }
D. try { kod } except { obsługa }
Jak to wygląda w C++? Kluczowym elementem jest szkielet z blokami 'try' i 'catch'. W bloku 'try' piszesz kod, który może spowodować błąd, a 'catch' zajmuje się sytuacjami, kiedy coś pójdzie nie tak. Dzięki temu nie musisz się martwić, że program nagle przestanie działać, bo masz kontrolę nad tym, jak reagować w trudnych momentach. Obsługa wyjątków to naprawdę ważna sprawa w programowaniu, bo pomaga wyłapać różne problemy, czy to z danymi, z pamięcią, czy z plikami. Z mojego doświadczenia, to po prostu sprawia, że aplikacje są bardziej stabilne i działa to na korzyść zarówno programisty, jak i użytkownika.

Pytanie 4

Która z poniższych technik NIE jest związana z optymalizacją wydajności strony internetowej?

A. Minifikacja kodu
B. Deep linking
C. Lazy loading
D. Użycie CDN
Deep linking to technika, która polega na linkowaniu bezpośrednio do określonego miejsca w treści danej strony internetowej, omijając jej stronę główną czy inne interfejsy nawigacyjne. Nie wpływa jednak na optymalizację wydajności strony, ponieważ koncentruje się na poprawie nawigacji i doświadczenia użytkownika, a nie na szybkości ładowania strony czy efektywnym zarządzaniu zasobami. Przykładem zastosowania deep linking może być sytuacja, w której użytkownik klika w link do konkretnego produktu w sklepie internetowym, co pozwala mu od razu zobaczyć interesującą go ofertę bez zbędnych kroków dodatkowych. W praktyce, techniki optymalizacji wydajności, takie jak minifikacja kodu, lazy loading i użycie CDN, koncentrują się na zmniejszeniu rozmiaru plików, opóźnianiu ładowania nieistotnych zasobów oraz dystrybucji treści z najbliższych lokalizacji serwerów, co przyczynia się do szybszego dostarczania zawartości do użytkownika. Dlatego właśnie deep linking jest odpowiedzią, która nie jest związana z wydajnością strony.

Pytanie 5

Jakie jest rozwiązanie dla dodawania binarnego liczb 1011 oraz 110?

A. 11101
B. 10001
C. 11001
D. 10101
Dodawanie binarne to podstawowa operacja w systemie liczbowym, który używa tylko dwóch cyfr: 0 i 1. W przypadku dodawania liczb binarnych, proces ten przypomina dodawanie w systemie dziesiętnym, jednak z pewnymi różnicami ze względu na ograniczony zestaw cyfr. Gdy dodajemy liczby 1011 i 110, należy ustawić je w kolumnach, podobnie jak w dodawaniu dziesiętnym. Zaczynamy od najmniej znaczącej cyfry. W pierwszej kolumnie mamy 1 + 0, co daje 1. W drugiej kolumnie mamy 1 + 1, co daje 0, ale musimy przenieść 1 do następnej kolumny (przeniesienie jest kluczowym elementem w dodawaniu binarnym). W trzeciej kolumnie dodajemy 1 (przeniesienie) + 0 + 1, co daje 0 i przenosimy 1 do następnej kolumny. W czwartej kolumnie dodajemy przeniesienie 1 + 1 (z liczby 1011), co daje 10 w systemie binarnym, co oznacza 0 i przeniesienie 1. Końcowym wynikiem dodawania daje 10001 w systemie binarnym. To podejście jest zgodne z zasadami arytmetyki binarnej, które są fundamentem działania komputerów i systemów cyfrowych, w których operacje na danych są realizowane w systemie binarnym.

Pytanie 6

Która z poniższych deklaracji w języku C++ poprawnie opisuje tablicę dwuwymiarową?

A. int matrix[3][3][3];
B. int matrix[3][3];
C. int matrix[3];
D. int matrix[];
Deklaracja 'int matrix[3][3];' poprawnie definiuje tablicę dwuwymiarową w języku C++. Tablice dwuwymiarowe to kluczowe narzędzie do przechowywania macierzy i danych tabelarycznych. Każdy element macierzy jest dostępny poprzez dwa indeksy, co umożliwia łatwe odwzorowanie układów współrzędnych lub plansz w grach. Tablice tego rodzaju są wykorzystywane w algorytmach obliczeniowych, grafice komputerowej oraz analizie danych. Struktura 'matrix[3][3]' tworzy siatkę 3x3, która może przechowywać 9 elementów, co czyni ją efektywnym rozwiązaniem dla problemów wymagających przestrzennych danych.

Pytanie 7

Aby tworzyć aplikacje desktopowe w języku Java, można wybrać jedno z poniższych środowisk

A. PyCharm
B. NetBeans
C. Ms Visual Studio
D. SharpDevelop
NetBeans to środowisko IDE, które od lat jest mocno kojarzone z programowaniem w Javie, szczególnie jeśli chodzi o tworzenie aplikacji desktopowych. Moim zdaniem to jedno z wygodniejszych narzędzi dla osób, które chcą się na poważnie zabrać za GUI z użyciem Swinga, JavaFX czy nawet starszego AWT. NetBeans posiada wbudowany kreator graficznych interfejsów użytkownika – to tzw. Matisse, który naprawdę upraszcza projektowanie okienek, przycisków czy pól tekstowych. No i nie trzeba się męczyć z ręcznym ustawianiem każdego komponentu w kodzie – wystarczy przeciągnąć i upuścić. To narzędzie od zawsze stawiało na wsparcie dla Javy: podpowiadanie kodu, debugging, zarządzanie bibliotekami czy automatyczna kompilacja… wszystko tu działa od ręki. W praktyce NetBeans wykorzystywany jest zarówno przez początkujących, jak i przez doświadczonych programistów, bo ułatwia utrzymanie dużych projektów. Przykład z życia: wiele aplikacji administracyjnych, narzędziowych czy nawet systemów do zarządzania firmą powstało właśnie przy użyciu NetBeansa i JavaFX. Co ciekawe, środowisko wspiera też inne języki, ale jego rdzeń zawsze był skupiony na Javie. W branży uważa się, że korzystanie z NetBeansa to dobra praktyka, bo pozwala na szybkie prototypowanie interfejsów i jest zgodny ze standardami Java Enterprise. Jeśli chcesz budować desktopowe aplikacje w Javie – nie ma co się długo zastanawiać, NetBeans jest naprawdę solidnym wyborem.

Pytanie 8

Który framework jest powszechnie wykorzystywany do tworzenia aplikacji internetowych w języku Python?

A. ASP.NET Core
B. Angular
C. React.js
D. Django
Django to framework stworzony specjalnie do budowy aplikacji webowych w języku Python. Jest jednym z najbardziej popularnych i zaawansowanych frameworków typu full-stack, który oferuje szeroki wachlarz narzędzi umożliwiających szybkie i efektywne tworzenie aplikacji internetowych. Django pozwala na tworzenie aplikacji zgodnych z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself), co oznacza minimalizację powtarzalnego kodu. Posiada wbudowany panel administracyjny, system ORM (Object-Relational Mapping) oraz zabezpieczenia przed atakami CSRF i XSS. Dzięki Django programiści mogą skupić się na rozwijaniu logiki biznesowej, a nie na konfiguracji podstawowych funkcji aplikacji, co znacznie skraca czas wdrożenia gotowego produktu.

Pytanie 9

Która z wymienionych zasad odnosi się do zachowania prywatności w sieci?

A. Stosowanie pseudonimów zamiast rzeczywistych imion na mediach społecznościowych
B. Przechowywanie haseł w wiadomościach e-mail
C. Umieszczanie wszystkich zdjęć na platformach społecznościowych
D. Publikowanie danych osobowych na otwartych platformach
Używanie pseudonimów zamiast prawdziwych imion na portalach społecznościowych jest jedną z podstawowych zasad ochrony prywatności w internecie. Dzięki temu ograniczasz możliwość identyfikacji i śledzenia Twojej aktywności przez osoby trzecie. Pseudonimy minimalizują ryzyko kradzieży tożsamości i redukują ilość danych osobowych dostępnych publicznie. To działanie jest szczególnie ważne dla dzieci i młodzieży, chroniąc ich przed cyberprzemocą i innymi zagrożeniami. W wielu serwisach można także dostosować ustawienia prywatności, ukrywając profil przed osobami spoza listy znajomych.

Pytanie 10

Jakie elementy powinny być ujęte w dokumentacji programu?

A. Zestawienie błędów zidentyfikowanych w trakcie testów
B. Strategia marketingowa aplikacji
C. Opis funkcji, klas i zmiennych w kodzie
D. Szczegóły dotyczące konfiguracji serwera
Opis funkcji, klas i zmiennych w kodzie to kluczowy element dokumentacji programu. Tego rodzaju dokumentacja pozwala na lepsze zrozumienie struktury aplikacji, jej logiki biznesowej oraz wzajemnych zależności pomiędzy poszczególnymi komponentami. Dokumentacja techniczna obejmuje szczegółowe informacje na temat implementacji, interfejsów API, schematów baz danych oraz sposobów integracji z innymi systemami. Dzięki niej programiści mogą szybciej wdrażać się w projekt, a błędy i niejasności są minimalizowane. Kompleksowa dokumentacja zawiera także przykłady użycia poszczególnych funkcji, co dodatkowo ułatwia rozwój i rozbudowę aplikacji. W dobrze prowadzonym projekcie dokumentacja kodu jest na bieżąco aktualizowana, co zwiększa jego przejrzystość i wspiera proces refaktoryzacji.

Pytanie 11

W jakiej fazie cyklu życia projektu informatycznego następuje integracja oraz testowanie wszystkich modułów systemu?

A. Faza analizy
B. Etap planowania
C. Faza wdrożenia
D. Etap implementacji
Planowanie to faza początkowa, w której określane są cele projektu, harmonogram i zasoby, ale nie jest to etap integracji systemu. Analiza skupia się na zbieraniu wymagań i definiowaniu specyfikacji technicznej, ale nie obejmuje łączenia modułów ani testowania gotowego produktu. Wdrożenie to końcowy etap cyklu życia projektu, który następuje po pełnej integracji i testowaniu – polega na uruchomieniu systemu w środowisku produkcyjnym i udostępnieniu go użytkownikom końcowym.

Pytanie 12

Jaką instrukcję należy wykorzystać do poprawnej deklaracji zmiennej typu string w C++?

A. float name = "Jan"
B. string name = "Jan"
C. bool name = "Jan"
D. int name = "Jan"
Ta deklaracja 'string name = "Jan"' to naprawdę dobry sposób na zdefiniowanie zmiennej łańcuchowej w C++. Wiesz, 'string' to typ danych, 'name' to nazwa tej zmiennej, a 'Jan' to wartość, która jest jej przypisana. Typ 'string' jest częścią biblioteki <string> i daje nam wiele możliwości, gdy pracujemy z tekstem. Możemy łączyć, porównywać i modyfikować różne łańcuchy znaków bez większego problemu. To jest mega ważne w aplikacjach, które mają do czynienia z danymi tekstowymi, interfejsami użytkownika czy analizą danych, które wprowadzamy.

Pytanie 13

Który z wymienionych elementów jest fundamentalny w architekturze klient-serwer?

A. Brak podziału na funkcje klienta i serwera
B. Scentralizowane przechowywanie danych
C. Wyłącznie komunikacja synchroniczna
D. Zdalne wykonywanie aplikacji na urządzeniu klienta
Zdalne wykonywanie aplikacji na urządzeniu klienta oznacza model przetwarzania lokalnego, co nie jest główną cechą architektury klient-serwer. Brak podziału na funkcje klienta i serwera narusza podstawową ideę tego modelu, który zakłada rozdzielenie ról pomiędzy te dwie jednostki. Wyłącznie komunikacja synchroniczna ogranicza elastyczność aplikacji i może prowadzić do opóźnień w przetwarzaniu danych.

Pytanie 14

Jakie działanie wykonuje polecenie "git pull"?

A. Tworzy nową gałąź w repozytorium
B. Zachowuje zmiany w lokalnym repozytorium
C. Eliminuje plik z repozytorium
D. Pobiera zmiany z zdalnego repozytorium i scala je z lokalnym
Polecenie 'git pull' pobiera najnowsze zmiany ze zdalnego repozytorium i scala je z lokalnym repozytorium. Jest to jedno z podstawowych poleceń w Git, pozwalające na synchronizację lokalnej kopii projektu z wersją przechowywaną w chmurze lub na serwerze. Dzięki 'git pull' programiści mogą na bieżąco aktualizować swoje repozytoria i unikać konfliktów, które mogłyby wyniknąć z pracy na nieaktualnej wersji kodu. Proces ten automatycznie łączy pobrane zmiany, co eliminuje konieczność ręcznego kopiowania plików lub komend.

Pytanie 15

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu?

class Animal {
  constructor(name) {
    this.name = name;
  }
  speak() {
    return `${this.name} makes a noise.`;
  }
}

class Dog extends Animal {
  speak() {
    return `${this.name} barks.`;
  }
}

let dog = new Dog('Rex');
console.log(dog.speak());
A. Error: speak is not defined
B. Rex makes a noise.
C. undefined
D. Rex barks.
Odpowiedzi, które sugerują inne wyniki, wynikają z nieporozumień dotyczących dziedziczenia w programowaniu obiektowym. Na przykład, stwierdzenie, że wynik to 'Rex makes a noise.', wynika z założenia, że metoda speak() z klasy Animal jest zawsze wywoływana. W rzeczywistości, gdy klasa Dog nadpisuje tę metodę, to właśnie jej wersja jest używana. Nie ma więc możliwości, aby metoda speak() z klas Animal została wywołana dla obiektu dog. Inna nieprawidłowa odpowiedź sugeruje, że wynik to 'undefined'. To może wynikać z mylenia wywołania metody z błędnym odniesieniem do obiektu. Metoda speak() jest zdefiniowana poprawnie i jeśli jest wywoływana na obiekcie dog, zwraca wynik zgodny z jej definicją. Podobnie, odpowiedź wskazująca na błąd "Error: speak is not defined" wskazuje na zrozumienie, że metoda speak() nie istnieje, co jest nieprawdziwe w kontekście obiektu typu Dog, który ma tę metodę zdefiniowaną. Kluczowe jest zrozumienie, jak działa dziedziczenie i jak metody mogą być nadpisywane w podklasach, co jest jedną z podstaw programowania obiektowego. Warto również zwrócić uwagę na to, jak ważne jest testowanie i weryfikacja kodu, aby unikać takich powszechnych pułapek w przyszłych projektach.

Pytanie 16

Zamieszczony fragment kodu w Android Studio wdraża metodę nasłuchującą dla obsługi zdarzenia:

przycisk = (Button) findViewById(R.id.yes_button);
przycisk.setOnClickListener(new View.OnClickListener() { ... });
A. wybierania daty
B. naciśnięcia przycisku
C. zmiany stanu kontrolki Switch
D. zmiany w polu tekstowym
Kod wykorzystuje metodę setOnClickListener, która jest podstawowym sposobem przypisywania reakcji na kliknięcie przycisku (Button) w Androidzie. To taki klasyczny wzorzec nasłuchiwania zdarzeń, w tym przypadku – kliknięcia użytkownika. Moim zdaniem, ta konstrukcja pojawia się praktycznie w każdym większym projekcie Androidowym, bo trudno sobie wyobrazić interfejs bez przycisków, które coś faktycznie robią. Co ciekawe, korzystając z setOnClickListener, przekazujemy obiekt anonimowej klasy implementującej interfejs View.OnClickListener, a w jej metodzie onClick() umieszczamy kod, który ma się wykonać po naciśnięciu przycisku. To bardzo elastyczne rozwiązanie, bo możemy tu zarówno wyświetlić Toast, przejść do innego activity, wysłać dane do internetu czy nawet ukryć inny widok. Warto pamiętać, że praktycznie wszystkie kontrolki dziedziczące po View mogą mieć własnych listenerów, ale Button to najbardziej naturalny przypadek użycia. To taka podstawa obsługi UI w Android Studio i moim zdaniem każdy, kto chce pisać apki na Androida, powinien mieć to opanowane na pamięć. Dodatkowo, od wersji Android API 26 można używać także lambda expressions, co jeszcze bardziej skraca kod, ale sama idea zostaje ta sama – reagujemy na kliknięcie przycisku.

Pytanie 17

Jakie znaczenie ma poziom dostępności AAA w WCAG 2.0?

A. Najnizszy poziom dostępności
B. Najwyższy poziom dostępności
C. Dostosowanie tylko do użytkowników mobilnych
D. Średni standard dostępności
Poziom dostępności AAA w WCAG 2.0 oznacza najwyższy standard dostępności, który ma na celu zapewnienie, że treści internetowe są dostępne dla wszystkich użytkowników, w tym osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. WCAG, czyli Wytyczne dotyczące dostępności treści internetowych, są międzynarodowym standardem, który definiuje, jak tworzyć dostępne treści. Poziom AAA obejmuje wszystkie wytyczne z poziomów A i AA oraz dodatkowe wymagania, które są bardziej rygorystyczne. Przykładem może być konieczność zapewnienia alternatywnych opisów dla wszystkich mediów, w tym dla materiałów wideo i audio, a także użycie odpowiednich kontrastów kolorystycznych. W praktyce oznacza to, że strony internetowe muszą być projektowane z myślą o właściwej nawigacji, dostępnym oprogramowaniu czytającym oraz dostosowanych formatach tekstowych, które są łatwe do przetwarzania przez osoby z różnymi ograniczeniami. Wdrożenie poziomu AAA jest wyzwaniem, ale przyczynia się do bardziej inkluzywnego środowiska online.

Pytanie 18

Co oznacza pojęcie 'hoisting' w JavaScript?

A. Mechanizm zarządzania pamięcią w przeglądarce
B. Metoda ładowania skryptów z zewnętrznych źródeł
C. Proces podnoszenia deklaracji zmiennych i funkcji na górę zakresu
D. Technika optymalizacji kodu przez silnik JavaScript
Omawiając inne odpowiedzi, warto zauważyć, że niektóre z nich mogą wprowadzać w błąd. Na przykład, technika optymalizacji kodu przez silnik JavaScript nie ma nic wspólnego z hoistingiem. Hoisting nie jest związany z optymalizacją, ale z tym, jak JavaScript interpretuje kod. Optymalizacja kodu odnosi się do sposobu, w jaki silniki JavaScript, takie jak V8, przetwarzają kod, aby działał szybciej, poprzez różne techniki, takie jak JIT (Just-In-Time) compilation, a nie przez przenoszenie deklaracji. Z kolei mechanizm zarządzania pamięcią dotyczy sposobu, w jaki JavaScript radzi sobie z pamięcią w czasie wykonania, co również nie jest bezpośrednio związane z hoistingiem. Pamięć jest zarządzana przez garbage collector, który usuwa nieużywane obiekty. Metoda ładowania skryptów z zewnętrznych źródeł także nie ma związku z hoistingiem, ponieważ odnosi się to do sposobu, w jaki zasoby są pobierane i wykonywane w przeglądarkach. Wszystkie te koncepcje, choć dotyczą JavaScriptu, nie mają związku z mechanizmem hoistingu, co prowadzi do powszechnych nieporozumień wśród programistów. Dlatego tak ważne jest zrozumienie, jak działa hoisting, aby uniknąć błędów w kodzie oraz poprawić zrozumienie działania JavaScriptu.

Pytanie 19

Jaką funkcję spełniają atrybuty klasy w programowaniu obiektowym?

A. Określają globalne stałe programu
B. Zapisują wartości lokalne w funkcjach
C. Zawierają informacje opisujące stan obiektu
D. Umożliwiają przeprowadzanie operacji na obiektach
Zmienne lokalne w metodach przechowują wartości tymczasowe i są usuwane po zakończeniu wykonywania metody, co odróżnia je od pól klasy, które istnieją tak długo, jak istnieje obiekt. Stałe globalne programu są dostępne z każdego miejsca w kodzie, ale nie są związane z konkretną instancją obiektu – ich wartość nie zmienia się dla różnych obiektów. Operacje wykonywane na obiektach są definiowane przez metody klasy, a nie przez pola – pola jedynie przechowują dane, natomiast metody określają zachowanie obiektów i umożliwiają interakcję z nimi.

Pytanie 20

Jakie jest wyjście działania kompilatora?

A. Kolekcja instrukcji w języku pośrednim
B. Zestaw błędów występujących w kodzie
C. Plik maszynowy gotowy do uruchomienia
D. Plik źródłowy w języku o wyższym poziomie
Plik maszynowy gotowy do uruchomienia jest wynikiem działania kompilatora. Po przekształceniu kodu źródłowego na język maszynowy tworzony jest plik binarny, który może być uruchomiony na komputerze bez konieczności ponownej kompilacji. Pliki te są szybkie i efektywne, ponieważ kod został wcześniej zoptymalizowany i przetworzony na instrukcje rozumiane przez procesor. Przykłady takich plików to .exe w systemie Windows lub pliki binarne w systemach Linux. Plik maszynowy to ostateczna forma programu, gotowa do dystrybucji i użytkowania.

Pytanie 21

Jaki model zarządzania projektami przewiduje, że wszystkie etapy są realizowane jeden po drugim, bez możliwości wrócenia do wcześniejszych faz?

A. Model przyrostowy
B. Model kaskadowy (waterfall)
C. Model spiralny
D. Metodyki zwinne (Agile)
Model spiralny pozwala na wielokrotne przechodzenie przez różne fazy projektu, co daje większą elastyczność. Model przyrostowy umożliwia realizację projektu w etapach, co pozwala na dostarczanie częściowych wersji produktu. Metodyki zwinne (Agile) opierają się na iteracjach i umożliwiają powrót do poprzednich etapów, w zależności od potrzeb i informacji zwrotnych od klienta.

Pytanie 22

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź C
B. Odpowiedź D
C. Odpowiedź A
D. Odpowiedź B
Błędne odpowiedzi A B oraz D wynikają z niepoprawnego zrozumienia działania funkcji fun1 która przekształca wartość ujemną na dodatnią ale nie zmienia wartości dodatnich Odpowiedź A sugeruje że funkcja powinna dodać 1 do wartości co nie jest zgodne z jej definicją Funkcja nie wykonuje operacji arytmetycznych poza mnożeniem ujemnych liczb przez -1 co w odpowiedzi A nie ma zastosowania Wynik testu oczekiwany jako result+1 nie odzwierciedla poprawnego działania funkcji Odpowiedź B natomiast błędnie zakłada że funkcja przekształca dodatnie liczby w ujemne co nie jest prawdą Funkcja jedynie zmienia znak dla ujemnych wartości więc test oczekujący że 2 przekształci się w -2 jest niepoprawny Odpowiedź D z kolei zakłada że funkcja zmienia znak liczby dodatniej 1 do wartości -1 co również nie jest zgodne z założeniami funkcji Fun1 powinna zwracać tę samą wartość dla liczby dodatniej Funkcje jednostkowe są kluczowym narzędziem do zapewnienia niezawodności kodu i ich prawidłowe zrozumienie jest niezbędne do skutecznego testowania oprogramowania W kontekście tego pytania jedynie odpowiedź C prawidłowo odzwierciedla poprawne zachowanie funkcji dla wartości dodatnich co jest zgodne z jej implementacją

Pytanie 23

Który z wymienionych składników charakteryzuje się typowym wystąpieniem w diagramie Gantta?

A. Wykaz użytkowników w systemie
B. Model relacji pomiędzy tabelami w bazie danych
C. Oś czasu oraz przedziały czasowe dla zadań
D. Wykaz błędów w projekcie
Diagram Gantta zawiera oś czasu i zakresy czasowe dla zadań, co pozwala na wizualizację całego harmonogramu projektu. Każde zadanie jest reprezentowane jako pasek na wykresie, którego długość odzwierciedla czas trwania zadania. Diagram ten jest szczególnie pomocny w zarządzaniu złożonymi projektami, gdzie istnieje wiele współzależnych zadań. Dzięki diagramowi Gantta można łatwo określić, które zadania są krytyczne dla terminowego zakończenia projektu oraz jakie są dostępne bufory czasowe. Jest to jedno z najczęściej używanych narzędzi w zarządzaniu projektami.

Pytanie 24

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod Java
B. obsługa wciśniętego przycisku
C. obsługa przycisku ekranu dotykowego
D. kod XML
Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 25

Co następuje, gdy błąd nie zostanie uchwycony przez blok catch?

A. Program zakończy działanie z błędem
B. Błąd zostanie zignorowany przez kompilator
C. Program kontynuuje działanie, pomijając błąd
D. Instrukcja throw zostanie automatycznie wykreślona
Jeśli wyjątek nie zostanie przechwycony przez blok 'catch', program zakończy działanie z błędem i wygeneruje komunikat o nieobsłużonym wyjątku. Jest to domyślne zachowanie w C++ i innych językach obsługujących wyjątki, co ma na celu zapobieganie dalszemu wykonywaniu kodu, który mógłby prowadzić do nieprzewidywalnych rezultatów. Obsługa wyjątków jest kluczowym elementem zapewniania stabilności i bezpieczeństwa aplikacji – brak jej implementacji może prowadzić do awarii programu. Dlatego zaleca się, aby zawsze stosować odpowiednie bloki 'try-catch' wokół kodu, który może generować wyjątki.

Pytanie 26

Jaki komponent środowiska IDE jest niezbędny do tworzenia aplikacji webowych?

A. Debugger, edytor kodu, integracja z systemem kontroli wersji
B. Narzędzie do tworzenia grafiki
C. Emulator urządzeń mobilnych
D. Zarządzanie bazami danych
Debugger, edytor kodu oraz integracja z systemem kontroli wersji to kluczowe elementy środowiska IDE, które umożliwiają efektywną pracę nad aplikacjami webowymi. Debugger pozwala na wykrywanie i naprawianie błędów w czasie rzeczywistym, edytor kodu umożliwia szybkie pisanie i modyfikowanie kodu, a integracja z systemem kontroli wersji (np. Git) pozwala śledzić zmiany i współpracować w zespołach programistycznych. Te narzędzia stanowią podstawę pracy każdego dewelopera webowego.

Pytanie 27

Z analizy złożoności obliczeniowej różnych algorytmów sortowania na dużych zbiorach danych (przekraczających 100 elementów) wynika, że najefektywniejszą metodą jest algorytm sortowania

sortowanie bąbelkoweO(n²)
sortowanie przez wstawianieO(n²)
sortowanie przez scalanieO(n log n)
sortowanie przez zliczanieO(n)
sortowanie kubełkoweO(n²)
A. przez scalanie
B. kubełkowego
C. przez zliczanie
D. bąbelkowego
Sortowanie przez zliczanie jest jedną z najszybszych metod sortowania w przypadku określonych typów danych wejściowych. W szczególności działa ono efektywnie, gdy znamy ograniczenia co do zakresu wartości w zbiorze danych, ponieważ jego złożoność obliczeniowa wynosi O(n+k), gdzie n to liczba elementów do posortowania, a k to zakres wartości. Dzięki temu, w przeciwieństwie do metod sortowania porównawczego, takich jak sortowanie przez scalanie czy bąbelkowe, sortowanie przez zliczanie może osiągnąć liniową złożoność czasową, jeśli k jest stosunkowo małe w porównaniu do n. Algorytm ten działa poprzez zliczanie wystąpień każdego elementu, co pozwala na szybkie umieszczenie go w odpowiedniej pozycji w posortowanej tablicy. Przykładowe zastosowania sortowania przez zliczanie to sortowanie wyników egzaminów czy organizacja danych liczbowych w określonym przedziale, co jest często spotykane w analizach statystycznych. Standardy branżowe często korzystają z tej metody, gdy operujemy na dużych zbiorach danych o ograniczonym zakresie, co jest zgodne z najlepszymi praktykami efektywnego przetwarzania danych.

Pytanie 28

Jaką kategorię reprezentuje typ danych "array"?

A. Typ wskaźników
B. Typ logiczny
C. Typ danych prosty
D. Typ danych złożony
Tablica ('array') jest przykładem złożonego typu danych, który pozwala na przechowywanie wielu wartości tego samego typu pod wspólną nazwą. Każdy element tablicy jest dostępny za pomocą indeksu, co umożliwia szybkie i efektywne operacje na dużych zbiorach danych. Tablice są szeroko wykorzystywane w programowaniu do przechowywania list, macierzy i innych struktur, gdzie konieczne jest przechowywanie dużych ilości danych tego samego rodzaju. Dzięki tablicom można zorganizować dane w sposób uporządkowany, co ułatwia ich przetwarzanie, sortowanie i wyszukiwanie.

Pytanie 29

Jakie zdarzenie jest wywoływane, gdy kliknięta zostaje myszą nieaktywna kontrolka lub okno?

A. keyup
B. focus
C. validating
D. blur
Wybór innego zdarzenia niż focus najczęściej wynika z pomylenia kontekstu użycia tych eventów w interfejsie użytkownika. Zdarzenie blur, choć mocno związane z focus, jest wywoływane kiedy element traci aktywność, a nie gdy ją zdobywa. To częsty błąd, bo oba pojęcia są niejako swoimi przeciwieństwami i często się je myli, zwłaszcza na początku nauki programowania interfejsów. Zdarzenie keyup z kolei dotyczy wyłącznie interakcji z klawiaturą i oznacza, że użytkownik puścił klawisz – to zupełnie inny typ wejścia i nie ma żadnego związku z klikaniem myszą w nieaktywną kontrolkę. Spotkałem się z sytuacją, gdzie ktoś mylnie kojarzył keyup z aktywowaniem pola tekstowego, ale to wynika raczej z nieporozumienia, bo keyup nie zmienia stanu aktywności (focus) żadnego elementu. Zdarzenie validating najczęściej występuje w niektórych frameworkach desktopowych (np. Windows Forms), jednak nie jest ogólnym standardem dla systemów zdarzeń i nie wywołuje się przy kliknięciu na nieaktywny element – bardziej służy do sprawdzania poprawności danych przed ich zatwierdzeniem. Błędne przekonanie, że validating lub blur mogą odpowiadać za uzyskanie aktywności przez kontrolkę, bierze się często z intuicyjnego myślenia o przełączaniu się między polami, ale w rzeczywistości tylko focus odpowiada za ten konkretny przypadek. Dlatego warto odróżniać te zdarzenia i świadomie używać ich zgodnie ze standardami, żeby nie pogubić się w logice aplikacji i zachować przewidywalność zachowania interfejsu.

Pytanie 30

Jakie znaczenie ma polimorfizm w programowaniu obiektowym?

A. Umożliwia jednej metodzie działać w różnorodny sposób w zależności od klasy, do której należy
B. Pozwala na tworzenie obiektów z wielu różnych klas równocześnie
C. Dzieli program na klasy oraz obiekty
D. Ogranicza dostęp do atrybutów klasy
Polimorfizm to zdolność obiektów do używania tej samej metody lub interfejsu, ale z różnymi implementacjami, w zależności od klasy obiektu. Dzięki polimorfizmowi można wywołać metodę `obiekt.wyswietl()`, która zachowuje się inaczej w klasie `Samochod` i inaczej w klasie `Motocykl`, mimo że nazwa metody pozostaje taka sama. Polimorfizm ułatwia rozbudowę aplikacji, ponieważ nowe klasy mogą być dodawane bez modyfikacji istniejącego kodu, co zwiększa elastyczność i rozszerzalność programu. Jest to jedna z najważniejszych zasad programowania obiektowego, obok dziedziczenia i hermetyzacji.

Pytanie 31

Która z poniższych technologii jest używana do tworzenia interfejsów użytkownika w aplikacjach React?

A. YAML
B. XML
C. Markdown
D. JSX
JSX, czyli JavaScript XML, jest rozbudowanym rozszerzeniem składni JavaScript, które pozwala na pisanie kodu, który przypomina HTML. JSX jest kluczowym elementem w budowaniu interfejsów użytkownika w aplikacjach React, ponieważ łączy logikę z prezentacją. Dzięki JSX można tworzyć komponenty React w sposób bardziej intuicyjny i czytelny, co przyspiesza proces tworzenia aplikacji. Na przykład, zamiast używać funkcji `React.createElement()`, można po prostu zapisać komponent w formie znaczników, co sprawia, że kod jest bardziej zrozumiały. Dodatkowo, JSX umożliwia wstawianie kodu JavaScript bezpośrednio w znacznikach, co pozwala na dynamiczne renderowanie treści. Praktyka korzystania z JSX stała się standardem w ekosystemie React, ponieważ ułatwia zarządzanie stanem i właściwościami komponentów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 32

W jaki sposób można zmniejszyć liczbę danych zbieranych przez aplikacje mobilne?

A. Udostępniać aplikacjom wszystkie niezbędne informacje
B. Używać aplikacji bez sprawdzania ich źródła
C. Nie blokować aplikacjom dostępu do lokalizacji oraz kontaktów
D. Weryfikować i regulować uprawnienia aplikacji w ustawieniach
Dostosowanie uprawnień aplikacji w ustawieniach swojego telefonu to naprawdę dobry sposób na ograniczenie tego, co aplikacje mogą o nas wiedzieć. Wiele z nich, jak np. te do robienia zdjęć, prosi o dostęp do lokalizacji czy kontaktów, ale nie zawsze jest to potrzebne. Warto co jakiś czas sprawdzić, czy jakieś aplikacje nie mają za dużo uprawnień. Dzięki temu lepiej zabezpieczymy swoją prywatność i zmniejszymy ryzyko, że nasze dane wyciekną. Lepiej też unikać aplikacji z nieznanych źródeł, bo mogą one zbierać więcej informacji, niż byśmy chcieli.

Pytanie 33

Który z przedstawionych poniżej przykładów ilustruje prawidłową deklarację zmiennej typu całkowitego w języku C++?

A. char liczba;
B. int liczba;
C. bool liczba;
D. float liczba;
W języku C++ zmienna typu całkowitego jest deklarowana za pomocą słowa kluczowego `int`. Przykładowa poprawna deklaracja to `int liczba;`, co oznacza, że `liczba` jest zmienną, która może przechowywać wartości całkowite, takie jak 1, 42 lub -15. Deklarowanie zmiennych w C++ pozwala na statyczne typowanie, co oznacza, że każda zmienna ma określony typ i nie może przechowywać wartości innego typu. Dzięki temu kod jest bardziej przejrzysty i mniej podatny na błędy związane z niezgodnością typów.

Pytanie 34

Jakie znaczenie ma przystosowanie interfejsu użytkownika do różnych platform?

A. Usuwa konieczność testowania na różnych platformach
B. Pozwala na unifikację kodu niezależnie od używanej platformy
C. Umożliwia skoncentrowanie się wyłącznie na funkcjonalności aplikacji
D. Gwarantuje optymalne korzystanie z aplikacji na każdym urządzeniu
Jak się nie dostosowuje kodu do różnych platform, to może być niezła katastrofa. Często wychodzi wtedy, że interfejs nie pasuje do specyfiki urządzeń i użytkownicy są mocno zawiedzeni. Jak się skupiamy tylko na funkcjach, to zapominamy o wyglądzie i kończy się to tak, że aplikacja wygląda niezbyt atrakcyjnie i jest trudna w obsłudze. Testowanie na różnych platformach to nie jest rzecz, którą da się pominąć, bo to tylko powiększa ryzyko błędów i problemów, a każdy chce, żeby aplikacja działała dobrze.

Pytanie 35

Jakie jest zastosowanie iteratora w zbiorach?

A. Do iterowania po elementach zbioru
B. Do generowania kopii zbiorów
C. Do usuwania elementów ze zbioru
D. Do zmiany rodzaju zbioru w trakcie działania aplikacji
Iterator w kolekcjach umożliwia przechodzenie przez elementy kolekcji w określonym porządku. Jest to abstrakcyjny obiekt, który pozwala na iterowanie po różnych strukturach danych, takich jak listy, wektory czy zbiory, bez konieczności znajomości ich wewnętrznej implementacji. Iteratory umożliwiają wykonywanie operacji na elementach kolekcji, takich jak odczyt, modyfikacja lub usuwanie, co czyni je niezwykle użytecznymi w programowaniu obiektowym. Dzięki iteratorom kod staje się bardziej czytelny i mniej podatny na błędy.

Pytanie 36

Który z wymienionych typów danych należy do typu logicznego?

A. char
B. float
C. int
D. bool
Typ danych 'bool' (boolean) jest typem logicznym, który przechowuje jedną z dwóch wartości: 'true' lub 'false'. Typy logiczne są nieodłącznym elementem programowania, ponieważ umożliwiają implementację warunków i pętli sterujących przepływem programu. Typ 'bool' znajduje zastosowanie w praktycznie każdym języku programowania, w tym C++, Java, Python i C#. Operacje logiczne, takie jak 'AND', 'OR' i 'NOT', opierają się na wartościach typu 'bool', co czyni je podstawą dla algorytmów decyzyjnych i strukturalnych. Zastosowanie typów logicznych zwiększa czytelność kodu i pozwala na efektywne zarządzanie warunkami logicznymi.

Pytanie 37

Cytat przedstawia charakterystykę metodyki RAD. Pełne znaczenie tego skrótu można przetłumaczyć na język polski jako:

...(RAD)..., is both a general term for adaptive software development approaches, and the name for James Martin's method of rapid development.

In general, RAD approaches to software development put less emphasis on planning and more emphasis on an adaptive process. Prototypes are often used in addition to or sometimes even instead of design specifications.

Źródło: https://en.wikipedia.org/

A. środowisko refaktoryzacji aplikacji
B. zintegrowane środowisko programistyczne
C. prototypowanie wsparte testami jednostkowymi
D. środowisko szybkiego rozwoju aplikacji
RAD, czyli Rapid Application Development, tłumaczy się na polski najczęściej jako „środowisko szybkiego rozwoju aplikacji” albo „metodyka szybkiego wytwarzania oprogramowania”. To podejście stawia na błyskawiczne prototypowanie i szybkie iteracje zamiast długiego, formalnego planowania. Bardziej niż na dokumentacji, skupia się na tworzeniu działających wersji aplikacji, które można testować i na bieżąco modyfikować zgodnie z tym, czego oczekuje klient lub zespół użytkowników. W praktyce, przykładowy projekt w RAD to np. budowa aplikacji, gdzie klient dostaje wstępny prototyp po tygodniu, a nie po miesiącu – i od razu może zgłaszać uwagi. Bardzo często stosuje się narzędzia typu CASE (Computer-Aided Software Engineering), które pozwalają szybko generować kod i prototypy GUI bez żmudnego pisania wszystkiego od zera. W świecie profesjonalnych firm IT, RAD jest chętnie wykorzystywany, kiedy czas wdrożenia jest kluczowy, na przykład w startupach, które muszą szybko przetestować swój pomysł rynkowy. Moim zdaniem, nawet jeśli nie wszystkie projekty się do tego nadają, to znajomość RAD jest bardzo przydatna dla każdego programisty – pozwala lepiej zrozumieć, jak można pracować zwinnie i elastycznie, bez zbędnego formalizmu. RAD to nie tylko metodyka, ale też praktyczny styl myślenia o aplikacjach – szybciej, więcej, elastyczniej. Warto się tym zainteresować, szczególnie jeśli komuś zależy na czasie i wczesnych efektach pracy.

Pytanie 38

Który z paradygmatów programowania najbardziej akcentuje dziedziczenie oraz polimorfizm?

A. Programowanie obiektowe
B. Programowanie funkcyjne
C. Programowanie proceduralne
D. Programowanie strukturalne
Programowanie obiektowe (OOP) to paradygmat, który kładzie największy nacisk na dziedziczenie i polimorfizm. Dziedziczenie pozwala na tworzenie nowych klas na podstawie już istniejących, co umożliwia ponowne wykorzystanie kodu i jego rozszerzanie. Polimorfizm umożliwia definiowanie metod o tej samej nazwie, ale z różnym zachowaniem w zależności od kontekstu lub obiektu, co zwiększa elastyczność i modularność kodu. Programowanie obiektowe jest szeroko stosowane w językach takich jak Java, C++, Python czy C#, ponieważ pozwala na budowanie skalowalnych i łatwych w utrzymaniu aplikacji.

Pytanie 39

Jakie jest podstawowe zadanie konstruktora w klasie?

A. Wprowadzenie nowej metody do już istniejącej klasy
B. Nadanie wartości polom obiektu po jego zniszczeniu
C. Usuwanie instancji obiektów
D. Inicjalizacja obiektu w momencie jego tworzenia
Konstruktor to specjalna metoda klasy, która jest automatycznie wywoływana podczas tworzenia nowego obiektu. Jego głównym zadaniem jest inicjalizacja pól obiektu oraz przygotowanie go do użytku. Konstruktor ma tę samą nazwę co klasa i nie zwraca żadnej wartości. Przykład w C++: `class Samochod { public: Samochod() { marka = "Nieznana"; } }`. W tym przypadku konstruktor ustawia domyślną wartość dla pola `marka`. Dzięki konstruktorom programista może automatycznie ustawić początkowe wartości, co zwiększa czytelność kodu i eliminuje potrzebę ręcznego przypisywania wartości każdemu nowemu obiektowi.

Pytanie 40

Kompilator może wygenerować błąd "incompatible types", gdy

A. funkcja oczekuje całkowitej jako argumentu, a została wywołana z napisem jako parametrem
B. funkcja zwraca typ void, a w momencie wywołania nie jest przypisana do żadnej zmiennej
C. w trakcie deklaracji zmiennej wystąpił błąd, zastosowano nieistniejący typ
D. do zmiennej typu int przypisano wartość 243
Błąd 'incompatible types' to dość powszechny problem, kiedy przypisujesz coś do zmiennej, ale typ się nie zgadza. Na przykład, jeśli próbujesz wstawić tekst do miejsca, gdzie oczekiwana jest liczba całkowita, to właśnie wtedy pojawia się ten błąd. W językach jak Java, gdzie typy są mocno zdefiniowane, musisz uważać na takie rzeczy.