Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik elektroradiolog
  • Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
  • Data rozpoczęcia: 30 kwietnia 2026 17:45
  • Data zakończenia: 30 kwietnia 2026 18:04

Egzamin zdany!

Wynik: 21/40 punktów (52,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Obrazy DDR są tworzone w trakcie

A. weryfikacji geometrii pól terapeutycznych na symulatorze rentgenowskim.
B. napromieniowania na aparacie terapeutycznym.
C. wykonywania przekrojów w tomografii komputerowej.
D. planowania radioterapii w komputerowym systemie planowania leczenia.
Prawidłowo – obrazy DDR (Digital DRR, czyli cyfrowe Digitally Reconstructed Radiographs) powstają właśnie na etapie planowania radioterapii w komputerowym systemie planowania leczenia. System bierze trójwymiarowe dane z tomografii komputerowej pacjenta i na ich podstawie „symuluje” projekcje podobne do klasycznego zdjęcia RTG. W efekcie dostajemy obraz, który wygląda jak zdjęcie rentgenowskie, ale jest całkowicie wyliczony matematycznie z danych TK, a nie wykonany na aparacie terapeutycznym czy symulatorze. Taki DDR pokazuje, jak powinno wyglądać ustawienie pacjenta i pól terapeutycznych przy prawidłowym napromienianiu. W praktyce klinicznej używa się go do weryfikacji geometrii napromieniania: technik porównuje obraz DDR z obrazami weryfikacyjnymi wykonanymi już na aparacie (np. portal imaging, EPID) i sprawdza, czy kości, narządy krytyczne i obszar PTV są w tym samym położeniu. Moim zdaniem to jest jedno z kluczowych narzędzi bezpieczeństwa w radioterapii – dzięki DDR można wcześnie wychwycić błędne ustawienie pacjenta, przesunięcie stołu, złą rotację czy pomyłkę w doborze projekcji. Dobre praktyki mówią jasno: poprawnie przygotowany plan musi mieć wygenerowane DRR dla każdej wiązki, z czytelnie zaznaczonym konturem guza, narządów krytycznych i osiami referencyjnymi. W nowoczesnych systemach planowania (np. Eclipse, Monaco, RayStation) generacja DDR to standardowy krok workflow, praktycznie nie da się zakończyć planu bez tych obrazów. Warto też pamiętać, że jakość DDR zależy od jakości badania TK (grubość warstw, artefakty), więc już na etapie skanowania pacjenta trzeba myśleć o tym, że te dane posłużą później do rekonstrukcji obrazów referencyjnych dla całej radioterapii.
Pytanie 2

Który narząd na obrazie scyntygrafii znakowanej erytrocytami zaznaczono cyfrą 2?

Ilustracja do pytania
A. Nerkę.
B. Serce.
C. Wątrobę.
D. Śledzionę.
W scyntygrafii z użyciem znakowanych erytrocytów kluczowe jest zrozumienie, jak rozkłada się radiofarmaceutyk w organizmie. Erytrocyty pozostają w łożysku naczyniowym, dlatego najbardziej uwidaczniają się struktury o dużym przepływie krwi i narządy zaangażowane w filtrację oraz degradację krwinek czerwonych. To podstawowa przesłanka, która pomaga odróżnić widoczne ogniska gromadzenia od siebie i uniknąć pomyłek. Serce w takim badaniu jest położone najwyżej z wymienionych odpowiedzi – w śródpiersiu, centralnie, lekko po lewej stronie. Na obrazie RBC wygląda jak intensywny, nieregularny obszar w klatce piersiowej, a nie w typowej lokalizacji śledziony w górnym lewym kwadrancie jamy brzusznej. Błędne przypisanie numeru 2 do serca zwykle wynika z myślenia: „najbardziej świeci – to pewnie serce”, bez uwzględnienia anatomicznej wysokości i położenia względem przepony. Nerki natomiast są słabo lub wręcz wcale widoczne w klasycznej scyntygrafii znakowanymi erytrocytami, bo radiofarmaceutyk nie jest aktywnie wydalany przez układ moczowy, tylko krąży z krwią. Wyraźne nerki obserwuje się w zupełnie innych badaniach: np. scyntygrafii nerek z DTPA lub MAG3, gdzie znacznik jest filtrowany i wydalany. Jeżeli ktoś widzi dwa symetryczne ogniska w okolicy lędźwiowej i interpretuje je jako nerki na RBC, to najczęściej jest to efekt mylenia modalności obrazowania albo patrzenia na inne badanie. Wątroba w scyntygrafii erytrocytowej rzeczywiście świeci intensywnie, ale zajmuje duży obszar w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, sięgając bardziej na prawo od linii pośrodkowej ciała. Jest położona wyżej i bardziej centralnie niż śledziona, a jej kształt jest rozlany, nieregularny, obejmujący dużą część prawej strony. Typowym błędem jest utożsamianie każdego dużego, jasnego obszaru w górnej części jamy brzusznej z wątrobą, bez sprawdzenia, czy znajduje się on po właściwej stronie i czy odpowiada typowemu zarysowi narządu. Śledziona leży anatomicznie po lewej stronie, bardziej bocznie i nieco poniżej wątroby, w sąsiedztwie dolnego bieguna płuca lewego i przepony. Na obrazach RBC ma zwykle mniejszy, bardziej owalny zarys niż wątroba, ale często jest równie intensywna lub nawet bardziej intensywna w wychwycie. Jej prawidłowa identyfikacja wymaga powiązania trzech rzeczy: znajomości anatomii topograficznej, rozumienia mechanizmu działania radiofarmaceutyku oraz umiejętności orientacji w projekcjach gammakamery (przód, tył, lewa, prawa). Z mojego doświadczenia największy problem sprawia właśnie mieszanie tego badania z innymi scyntygrafiami: nerkową czy wątrobowo-żółciową. Dlatego dobrą praktyką jest zawsze przed interpretacją zadać sobie dwa pytania: jaki radiofarmaceutyk podano i jaki jest jego fizjologiczny los w organizmie. Dopiero potem ma sens szukanie, który narząd jest który na obrazie. Wtedy wybór śledziony jako struktury oznaczonej numerem 2 staje się dużo bardziej oczywisty.
Pytanie 3

Którą kasetę należy wykorzystać do wykonania rentgenogramu klatki piersiowej w projekcji bocznej u 35-letniej pacjentki o wzroście 165 cm i wadze 54 kg?

A. 35,6 cm × 43,2 cm
B. 24 cm × 30 cm
C. 35,6 cm × 35,6 cm
D. 30 cm × 40 cm
Prawidłowo dobrana kaseta 30 cm × 40 cm do bocznego zdjęcia klatki piersiowej u szczupłej, dorosłej pacjentki to po prostu standard praktyki w RTG klatki. W projekcji bocznej musisz „zmieścić” cały wymiar przednio–tylny klatki piersiowej, od mostka aż do tylnej ściany klatki, plus zapas na barki i dolne kąty łopatek. Dla dorosłych o przeciętnej budowie ciała przyjmuje się właśnie kasetę 30 × 40 cm jako optymalny kompromis między pełnym pokryciem obszaru a wygodnym ułożeniem pacjenta przy detektorze. Mniejsze kasety zbyt łatwo „obcinają” fragmenty płuc lub tylne kąty przepony, a to potem utrudnia ocenę zmian zapalnych, zatorowości czy płynu w jamach opłucnowych. W dobrych pracowniach radiologicznych dużą wagę przykłada się do powtarzalności: PA (projekcja tylno–przednia) i boczna klatki u dorosłych są wykonywane w ustalonym protokole – z reguły kaseta 35 × 43 cm do PA i 30 × 40 cm do bocznej, przy prawidłowym ustawieniu linii środkowej ciała, z uniesionymi rękami i długim ognisku–kaseta (ok. 180 cm), żeby ograniczyć powiększenie. W praktyce technik RTG, moim zdaniem, właśnie takie automatyczne sięganie po właściwy rozmiar kasety bardzo zmniejsza liczbę powtórzeń ekspozycji, a więc też dawkę dla pacjenta. Warto też pamiętać, że poprawny dobór kasety łączy się z doborem parametrów ekspozycji: przy bocznym zdjęciu klatki stosuje się wyższe kV niż w PA, bo promień musi przejść przez większą grubość tkanek. Zbyt mała kaseta i zbyt niskie kV to klasyczna para błędów – obraz może być zarówno niepełny, jak i niedoeksponowany. Dobrą praktyką jest zawsze wyobrazić sobie, jak pacjent „leży” na kasecie w danej projekcji i czy wszystkie istotne struktury anatomiczne (płuca, serce, tylne zarysy przepony, kręgosłup piersiowy) się na niej mieszczą.
Pytanie 4

Który detektor w radiografii wymaga laserowego czytnika obrazu?

A. Płyta fosforowa.
B. Błona halogenosrebrowa.
C. Detektor krzemowy.
D. Detektor selenowy.
Prawidłowa jest odpowiedź z płytą fosforową, bo to właśnie klasyczny detektor stosowany w radiografii pośredniej CR (Computed Radiography), który wymaga odczytu obrazu za pomocą skanera laserowego. Płyta fosforowa jest pokryta tzw. fosforem stymulowanym światłem (PSP – photostimulable phosphor). W momencie naświetlenia promieniowaniem rentgenowskim w krysztale tworzą się pułapki elektronowe, które „zapamiętują” rozkład dawki. Obraz nie jest widoczny od razu, tylko ma postać utajoną. Dopiero przejście wiązki laserowej w skanerze CR powoduje uwolnienie zmagazynowanej energii w formie światła, które jest następnie zamieniane na sygnał elektryczny i cyfrowy obraz. W praktyce oznacza to, że w pracowni z systemem CR zawsze mamy osobne urządzenie – czytnik płyt, do którego technik wkłada kasetę z płytą fosforową po wykonaniu ekspozycji. Jest to bardzo charakterystyczny etap pracy: najpierw ekspozycja przy aparacie RTG, potem transport kasety do czytnika, skanowanie laserem, a na końcu pojawienie się obrazu w systemie PACS. W nowocześniejszych systemach DR (detektory bezpośrednie lub pośrednie) takiego etapu już nie ma, bo obraz powstaje praktycznie w czasie rzeczywistym i jest od razu w formie cyfrowej. Mimo że CR jest powoli wypierane przez DR, w wielu szpitalach i przychodniach nadal jest szeroko używane, bo jest tańsze przy modernizacji starszych aparatów analogowych. Moim zdaniem dobrze jest mieć to rozróżnienie w małym palcu, bo na egzaminach i w praktyce ciągle pojawia się pytanie: który system wymaga laserowego skanera? Zawsze: płyta fosforowa, czyli radiografia pośrednia CR.
Pytanie 5

Który załamek w zapisie EKG odpowiada zjawisku depolaryzacji przedsionków mięśnia sercowego?

A. R
B. P
C. Q
D. T
Załamek P w zapisie EKG odpowiada depolaryzacji przedsionków, czyli momentowi, kiedy bodziec elektryczny rozchodzi się przez mięsień przedsionków i przygotowuje je do skurczu. To jest tak naprawdę pierwszy element całego cyklu sercowego widocznego w standardowym zapisie 12-odprowadzeniowego EKG. W fizjologicznych warunkach załamek P jest dodatni w większości odprowadzeń kończynowych, szczególnie w II odprowadzeniu, które zwykle analizuje się jako wzorcowe. Moim zdaniem warto „nauczyć się na pamięć”, że P = przedsionki, bo to potem bardzo ułatwia interpretację różnych zaburzeń rytmu, np. migotania czy trzepotania przedsionków. W praktyce technika EKG i personel medyczny, zgodnie z wytycznymi kardiologicznymi, zawsze ocenia obecność, kształt i częstość załamków P. Brak prawidłowych załamków P albo ich nietypowy kształt może sugerować np. rytm z węzła AV, ektopowe pobudzenie przedsionkowe albo przerost przedsionków. W badaniach wysiłkowych czy holterowskich ciągłe śledzenie załamków P pomaga odróżnić tachykardię zatokową od nadkomorowych zaburzeń rytmu. Warto też pamiętać, że załamek P kończy się przed zespołem QRS – to czas, kiedy impuls po przejściu przez przedsionki dociera do węzła przedsionkowo‑komorowego. W dobrych praktykach diagnostyki elektromedycznej zawsze analizuje się P w kontekście całego odstępu PQ (PR), bo to daje informację nie tylko o depolaryzacji przedsionków, ale też o przewodzeniu przedsionkowo‑komorowym. Z mojego doświadczenia, jak ktoś dobrze rozumie załamek P, to dużo szybciej ogarnia resztę zapisu EKG, bo ma solidny punkt odniesienia do oceny rytmu i przewodnictwa.
Pytanie 6

Na obrazie RM nadgarstka lewego strzałką oznaczono kość

Ilustracja do pytania
A. łódeczkowatą.
B. księżycowatą.
C. główkowatą.
D. haczykowatą.
Na obrazie MR w projekcji czołowej strzałka faktycznie wskazuje kość księżycowatą. W typowym ułożeniu anatomicznym kość księżycowata leży w szeregu bliższym nadgarstka, pomiędzy kością łódeczkowatą (bocznie, czyli od strony promieniowej) a trójgraniastą (przyśrodkowo, od strony łokciowej). Na MRI dobrze widać jej charakterystyczny kształt – trochę jak wycinek owalu – oraz położenie centralnie nad panewką stawu promieniowo–nadgarstkowego. To właśnie ta centralna pozycja jest, moim zdaniem, kluczowa przy szybkim rozpoznawaniu jej na przekrojach czołowych i strzałkowych. W praktyce klinicznej prawidłowa identyfikacja kości księżycowatej ma duże znaczenie, bo jest to kość szczególnie narażona na martwicę jałową (choroba Kienböcka) oraz na niestabilności nadgarstka związane z uszkodzeniem więzadła łódeczkowo‑księżycowatego. W standardowej ocenie MR nadgarstka radiolog zawsze opisuje kształt, sygnał szpiku i ciągłość warstwy podchrzęstnej tej kości oraz relacje do kości łódeczkowatej i trójgraniastej. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią, żeby oceniać kości nadgarstka „po kolei w pierścieniu”, a nie skakać wzrokiem po obrazie – wtedy łatwiej uniknąć pomyłek między kością łódeczkowatą a księżycowatą. W sekwencjach T1 kość księżycowata ma jednorodny sygnał szpiku tłuszczowego, natomiast w STIR lub T2 z saturacją tłuszczu jej obrzęk od razu rzuca się w oczy jako jasny obszar w centrum nadgarstka. Na sali zabiegowej, przy planowaniu artroskopii czy zabiegów rekonstrukcyjnych, ortopedzi opierają się właśnie na takim dokładnym, opisowym rozpoznaniu topografii kości księżycowatej w MRI.
Pytanie 7

Na zamieszczonym obrazie radiologicznym nadgarstka strzałką wskazano kość

Ilustracja do pytania
A. grochowatą.
B. księżycowatą.
C. łódeczkowatą.
D. haczykowatą.
Na obrazie strzałka wskazuje kość księżycowatą, a nie grochowatą, haczykowatą czy łódeczkowatą. Różnice między tymi kośćmi są dość charakterystyczne, tylko trzeba je sobie dobrze poukładać w głowie. Kość grochowata jest mała, owalna i leży po stronie łokciowej, nad kością trójgraniastą, bardziej od dłoniowej strony. Na klasycznej projekcji PA nadgarstka często częściowo nakłada się na cień innych kości i jest przesunięta przyśrodkowo, bliżej podstawy V kości śródręcza. Strzałka w tym zadaniu pokazuje strukturę położoną centralnie w rzędzie bliższym, więc nie pasuje to do grochowatej. Kość haczykowata należy do rzędu dalszego nadgarstka i znajduje się bardziej dystalnie, bliżej podstaw IV i V kości śródręcza. Ma charakterystyczny wyrostek haczykowaty, który najlepiej uwidacznia się w projekcjach skośnych lub specjalnych (np. projekcja kanału Guyona), a nie w zwykłej projekcji PA. Na pokazanym zdjęciu strzałka nie wskazuje tak dystalnie położonej kości, więc ta odpowiedź też się nie broni. Kość łódeczkowata z kolei leży bocznie, od strony kciuka, w rzędzie bliższym. Ma podłużny, łódkowaty kształt i sięga aż do promieniowej krawędzi nadgarstka. Typowy błąd polega na tym, że każdą kość w rzędzie bliższym, bardziej po stronie promieniowej, myli się z łódeczkowatą. Tutaj jednak strzałka wskazuje kość położoną wyraźnie centralnie, na przedłużeniu osi kości promieniowej, pomiędzy łódeczkowatą a trójgraniastą – to klasyczna pozycja kości księżycowatej. Dobra praktyka przy analizie RTG nadgarstka to „czytanie” kości nadgarstka w ustalonej kolejności, z zachowaniem topografii: najpierw rząd bliższy od strony promieniowej do łokciowej, potem rząd dalszy. Taki schemat pomaga uniknąć pochopnego dopasowywania nazwy kości tylko na podstawie kształtu, bez uwzględnienia jej położenia względem kości promieniowej, łokciowej i śródręcza, co jest chyba najczęstszą przyczyną pomyłek w tego typu pytaniach.
Pytanie 8

W radiologii analogowej lampy rentgenowskiej z tubusem używa się do wykonania zdjęcia

A. PA zatok.
B. osiowego czaszki.
C. bocznego czaszki.
D. wewnątrzustnego zębów.
Prawidłowo – w radiologii analogowej lampa rentgenowska z tubusem jest typowo wykorzystywana właśnie do wykonywania zdjęć wewnątrzustnych zębów. Tubus to nic innego jak specjalna nasadka/kanał ograniczający wiązkę promieniowania X do stosunkowo małego pola. Dzięki temu można precyzyjnie naświetlić obszar zębowy, minimalizując dawkę dla pozostałych tkanek i poprawiając jakość obrazu poprzez redukcję rozproszenia. W stomatologii klasycznym przykładem są zdjęcia zębowe okołowierzchołkowe, zgryzowe czy skrzydłowo-zgryzowe, gdzie aparat stomatologiczny (często ścienny lub mobilny) ma właśnie wąski, długi tubus. W dobrych praktykach przyjmuje się używanie tubusów prostokątnych lub kolimowanych, co dodatkowo ogranicza niepotrzebne napromienianie. Moim zdaniem to jedno z lepszych zastosowań promieniowania – małe pole, konkretna informacja diagnostyczna. W przeciwieństwie do projekcji czaszki czy zatok, gdzie stosuje się raczej klasyczne aparaty ogólnodiagnostyczne z ruchomą lampą i stołem, zdjęcia wewnątrzustne wymagają bardzo precyzyjnego ustawienia wiązki względem zęba i błony obrazowej/filmu umieszczonej w jamie ustnej pacjenta. Stąd tubus: ustala odległość ognisko–film, kierunek wiązki i ogranicza pole ekspozycji. Standardy stomatologiczne i wytyczne ochrony radiologicznej mocno podkreślają znaczenie właściwej kolimacji i stosowania osłon (fartuch ołowiany, osłona na tarczycę), a przy tubusie jest to łatwiejsze do zrealizowania. W praktyce technik powinien kojarzyć: mały aparat z tubusem = zdjęcia wewnątrzustne, duży aparat z bucky/stojakiem = klasyczne projekcje czaszki, zatok itp.
Pytanie 9

Pielografia to badanie układu

A. płciowego.
B. pokarmowego.
C. moczowego.
D. limfatycznego.
Pielografia to badanie obrazowe układu moczowego, w którym do dróg moczowych podaje się środek cieniujący (kontrast), a następnie wykonuje zdjęcia rentgenowskie. Dzięki temu lekarz może dokładnie ocenić kształt, drożność i ewentualne nieprawidłowości w obrębie miedniczek nerkowych, kielichów, moczowodów, czasem też pęcherza. W praktyce wyróżnia się m.in. pielografię wstępującą (kontrast podawany przez cewnik założony do moczowodu) oraz zstępującą, związaną z wydalaniem kontrastu przez nerki. Z mojego doświadczenia to badanie kojarzy się głównie z diagnostyką zwężeń, kamicy, wad wrodzonych układu moczowego czy powikłań po zabiegach urologicznych. Jest to badanie dość „celowane”, stosowane wtedy, gdy zwykłe USG lub klasyczna urografia nie dają wystarczających informacji. W nowoczesnych standardach częściej korzysta się z tomografii komputerowej (CT urography), ale klasyczna pielografia nadal ma swoje miejsce, szczególnie w urologii zabiegowej, przy planowaniu lub kontroli założenia stentów moczowodowych, ocenie nieszczelności układu kielichowo‑miedniczkowego czy przetok moczowych. Ważne jest też przestrzeganie zasad bezpieczeństwa: ocena funkcji nerek, alergii na kontrast jodowy, aseptyka przy zakładaniu cewników. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą skojarzeniówkę: „pielo‑” odnosi się do miedniczki nerkowej, czyli od razu kieruje myślenie w stronę układu moczowego, a nie płciowego czy pokarmowego. To pomaga na testach i w praktyce.
Pytanie 10

Na przedstawionym radiogramie TK głowy strzałką zaznaczono

Ilustracja do pytania
A. zbiornik wielki.
B. zatokę sitową.
C. przegrodę nosową.
D. zatokę klinową.
Na obrazie TK głowy strzałka wskazuje zatokę klinową, czyli pneumatyczną jamę kostną położoną w trzonie kości klinowej, w linii pośrodkowej, głęboko za jamą nosową. W projekcjach poprzecznych (axialnych), takich jak ta, zatoka klinowa widoczna jest jako symetryczna, powietrzna przestrzeń o niskiej gęstości (ciemna), położona centralnie, tuż przed trzonem kości klinowej i poniżej siodła tureckiego. To charakterystyczne położenie w środku podstawy czaszki jest kluczowe do jej rozpoznawania w praktyce. Moim zdaniem warto sobie to mocno skojarzyć: "ciemna, centralna bańka" z tyłu jamy nosowej to zwykle właśnie zatoka klinowa. W pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania zatoki klinowej jest ważna np. przy planowaniu cięć TK zatok przynosowych, ocenie szerzenia się zmian zapalnych, polipów lub guzów podstawy czaszki, a także przy kwalifikacji do zabiegów endoskopowych przez zatokę klinową (dostęp do przysadki). Standardy opisów radiologicznych zalecają zawsze ocenę wszystkich zatok przynosowych: czołowych, sitowych, szczękowych i właśnie klinowej, bo zapalenie lub guz tej zatoki może dawać mało specyficzne objawy, np. bóle głowy, zaburzenia widzenia. Na TK zwracamy uwagę na stopień upowietrznienia, obecność poziomów płyn-powietrze, pogrubienie błony śluzowej lub masy tkanek miękkich. W dobrych praktykach diagnostyki obrazowej głowy i zatok zawsze porównuje się symetrię struktur, ciągłość ścian kostnych oraz relacje zatoki klinowej do tętnic szyjnych wewnętrznych, nerwów wzrokowych i przysadki – to ma znaczenie np. przy planowaniu zabiegów laryngologicznych i neurochirurgicznych.
Pytanie 11

W badaniu EEG w systemie „10-20” elektrody w okolicy skroniowej oznaczone są literą

A. F
B. T
C. O
D. P
W systemie „10–20” stosowanym w badaniach EEG każda litera ma ściśle określone znaczenie anatomiczne, więc pomyłka w oznaczeniu regionu prowadzi potem do błędnej lokalizacji zmian w zapisie. Litera F pochodzi od „frontal” i dotyczy okolicy czołowej. Elektrody z oznaczeniem F (np. Fp1, Fp2, F3, F4, F7, F8) rejestrują czynność z płatów czołowych i przedczołowych, a nie z części skroniowej. Częsty błąd polega na tym, że F7 i F8 leżą dość bocznie i wielu osobom intuicyjnie kojarzą się ze skronią, ale formalnie to nadal region czołowy boczny, nie typowo skroniowy. Odpowiedź z literą P odnosi się do „parietal”, czyli okolicy ciemieniowej. Elektrody P3, P4, Pz, P7, P8 są umieszczone bardziej ku tyłowi czaszki, w rejonie płatów ciemieniowych. To miejsce jest kluczowe np. przy analizie potencjałów wywołanych czy zmian związanych z procesami czucia i integracji bodźców, ale nie odpowiada za klasyczne okolice skroniowe. Z kolei litera O oznacza „occipital”, czyli płat potyliczny. Elektrody O1 i O2 leżą najbardziej z tyłu głowy i są najważniejsze przy ocenie rytmu potylicznego alfa, zaburzeń widzenia pochodzenia korowego czy zmian w tylnych częściach mózgu. Mylenie tej litery z obszarem skroniowym wynika czasem z tego, że nazwy angielskie są do siebie trochę podobne brzmieniowo dla osób, które nie czują języka, ale w EEG obowiązuje bardzo precyzyjna terminologia. Region skroniowy to zawsze litera T – od „temporal” – i to właśnie ona jest poprawnym oznaczeniem elektrod w tej okolicy. Dobra praktyka jest taka, żeby skojarzyć sobie prostą mapę: F – czoło, C – środek, P – tył–góra, O – tył–dół, T – boki (skronie). Dzięki temu unika się typowych pomyłek przy zakładaniu elektrod i przy interpretacji opisów, co w diagnostyce EEG ma naprawdę duże znaczenie kliniczne.
Pytanie 12

Na którym obrazie TK uwidoczniony jest artefakt spowodowany ruchami oddechowymi pacjenta?

A. Obraz 3
Ilustracja do odpowiedzi A
B. Obraz 2
Ilustracja do odpowiedzi B
C. Obraz 1
Ilustracja do odpowiedzi C
D. Obraz 4
Ilustracja do odpowiedzi D
W tym zadaniu łatwo pomylić różne typy artefaktów, bo wszystkie cztery obrazy pokazują zaburzenia jakości, ale tylko jeden z nich jest klasycznym przykładem artefaktu ruchowego związanego z oddychaniem. Artefakt oddechowy w tomografii komputerowej ma zwykle postać falistego, „pływającego” zniekształcenia konturów narządów, czasem jakby ktoś przesunął kawałek obrazu w bok lub wzdłuż osi ciała. Dotyczy to głównie badań klatki piersiowej i jamy brzusznej, bo tam ruch przepony i ściany klatki jest największy. Na obrazie 1 dokładnie to widać: narządy jamy brzusznej są pofalowane, ich granice nie są ostre, a ściana ciała wygląda jak zygzak. To efekt tego, że pacjent oddychał podczas zbierania danych i rekonstrukcja "złożyła" razem projekcje z różnych faz oddechu. Na pozostałych obrazach występują inne zjawiska. Jeden z nich pokazuje typowy szum kwantowy i ziarnistość, prawdopodobnie związane z niską dawką promieniowania albo niewłaściwymi parametrami rekonstrukcji – piksele są jak rozsypane ziarenka, ale kontury struktur są zasadniczo stabilne, nie pofalowane. To nie ma nic wspólnego z ruchem oddechowym, tylko z liczbą zarejestrowanych fotonów i filtracją rekonstrukcyjną. Inny przykład wygląda na artefakt metaliczny lub zjawisko utwardzenia wiązki: wokół struktur o bardzo wysokiej gęstości (np. metal, kość, kontrast) pojawiają się pasma, smugi, lokalne prześwietlenia albo zacienienia. To wynika z nieliniowej absorpcji promieniowania i ograniczeń algorytmów rekonstrukcji, a nie z przesuwania się narządu w czasie. Kolejny obraz może sugerować częściowy wolumen lub niewłaściwą rekonstrukcję 3D, gdzie granice są wygładzone, ale jednak zachowują prawidłowy przebieg anatomiczny – tam też nie widać charakterystycznego „rozjechania” struktur między kolejnymi rzędami pikseli. Typowym błędem jest utożsamianie każdego zniekształcenia z ruchem pacjenta. W praktyce trzeba zawsze zadać sobie pytanie: czy kontury są faliste i jakby przesunięte, czy raczej pojawia się ziarnistość, smugi, pasma albo efekt stopniowania? Artefakt oddechowy dotyczy zmian położenia narządów w czasie, więc jego ślad to właśnie deformacja geometrii, a nie tylko zmiana gęstości czy szumu. Dlatego poprawną odpowiedzią jest wyłącznie obraz 1, a wybór innych opcji oznacza pomylenie różnych mechanizmów powstawania artefaktów w TK.
Pytanie 13

Zestaw rentgenogramów przedstawia

Ilustracja do pytania
A. proces rozwoju kośćca dziecka.
B. proces gojenia się złamania.
C. obraz osteopenii.
D. patologiczny obraz nadgarstków.
Prawidłowa odpowiedź odnosi się do fizjologicznego procesu rozwoju kośćca dziecka, widocznego na typowych zdjęciach RTG dłoni i nadgarstka. Na takim obrazie, jak w tym zadaniu, widać wyraźnie trzonki kości długich oraz liczne jąderka kostnienia w obrębie nadgarstka i nasad paliczków, oddzielone od trzonów szerokimi, przejaśnionymi strefami chrząstki wzrostowej. Te ciemniejsze pasy to chrząstka nasadowa, w której zachodzi intensywna kostnienie śródchrzęstne. U małych dzieci jądra kostnienia w kościach nadgarstka pojawiają się stopniowo, w określonej kolejności i w ściśle określonym wieku kostnym – i właśnie to wykorzystuje się w praktyce, np. przy ocenie wieku szkieletowego metodą Greulicha i Pyle’a lub Tanner-Whitehouse. W standardach radiologicznych przyjmuje się, że prawidłowy rozwój kośćca oceniamy na zdjęciach dłoni i nadgarstka w projekcji AP, porównując liczbę, wielkość i kształt jąder kostnienia z atlasami referencyjnymi. Moim zdaniem jest to jedno z bardziej praktycznych badań u dzieci, bo pozwala szybko wychwycić opóźnienie wzrastania, zaburzenia endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, niedobór hormonu wzrostu) czy przedwczesne dojrzewanie. W przeciwieństwie do zmian patologicznych, tutaj zarysy trzonów są gładkie, warstwa korowa prawidłowej grubości, brak cech złamań, zniekształceń czy ubytków osteolitycznych. To, że kości „wydają się krótsze” i jest dużo przejaśnień, nie oznacza osteopenii – jest to po prostu obraz niedojrzałego, rosnącego szkieletu. W praktyce technik i lekarz radiolog powinni zawsze brać pod uwagę wiek metrykalny dziecka i spodziewany obraz dla danego etapu rozwoju, aby nie nadrozpoznawać patologii tam, gdzie mamy fizjologię.
Pytanie 14

Na obrazie rentgenowskim strzałką zaznaczono

Ilustracja do pytania
A. rozwarstwienie aorty brzusznej.
B. rozwarstwienie aorty piersiowej.
C. tętnik aorty piersiowej.
D. tętnik aorty brzusznej.
Na przedstawionym obrazie kontrastowej angiografii widoczny jest odcinek aorty przebiegający w jamie brzusznej, czyli aorta brzuszna – i to właśnie ją zaznaczono strzałką. Świadczy o tym kilka elementów: położenie struktur mniej więcej na wysokości trzonów kręgów lędźwiowych, przebieg naczynia w linii pośrodkowej ciała oraz obecność rozdętego workowatego poszerzenia typowego dla tętniaka aorty brzusznej poniżej odejścia tętnic trzewnych. W badaniach obrazowych, zwłaszcza przy klasycznej angiografii czy angio-TK, kluczowe jest zawsze odniesienie się do orientacji anatomicznej: od przepony w dół mówimy o aorcie brzusznej, a powyżej – o piersiowej. W praktyce technika radiologiczna powinna zwracać uwagę na prawidłowe wypełnienie światła naczynia kontrastem, odpowiedni czas ekspozycji i projekcję (najczęściej AP), tak aby wyraźnie uwidocznić aortę i ewentualne patologie, jak tętniaki czy zwężenia. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „czytania” obrazu od góry do dołu: najpierw łuk aorty, potem zstępująca piersiowa, przejście przez rozwór aortowy przepony i dalej aorta brzuszna aż do jej rozdwojenia na tętnice biodrowe wspólne. W codziennej pracy technika i lekarza radiologa poprawne rozpoznanie odcinka aorty ma ogromne znaczenie, bo od tego zależy np. kwalifikacja do zabiegu endowaskularnego (EVAR), dobór długości stent-graftu czy planowanie zakresu skanowania w angio-TK. Dobre praktyki mówią też, żeby zawsze oceniać nie tylko sam tętniak, ale cały przebieg aorty brzusznej – od tętnic nerkowych aż do rozwidlenia – bo zmiany często są wielopoziomowe.
Pytanie 15

W której pozycji wykonuje się zdjęcie jamy brzusznej u pacjenta z podejrzeniem perforacji żołądka?

A. Stojącej AP lub PA.
B. Stojącej bocznej.
C. Leżącej na plecach.
D. Leżącej na brzuchu.
W diagnostyce perforacji żołądka kluczowe jest wykrycie wolnego powietrza w jamie otrzewnej, które naturalnie unosi się ku górze. Cała sztuka pozycjonowania pacjenta polega więc na takim ustawieniu, żeby to powietrze zgromadziło się w miejscu dobrze widocznym na zdjęciu. Typowym błędem jest intuicyjne myślenie: „skoro chcę zobaczyć jamę brzuszną, to wystarczy dowolne zdjęcie brzucha”, bez uwzględnienia fizyki rozkładu gazu. Pozycja stojąca boczna teoretycznie może pokazać wolne powietrze, ale nie jest standardem w ocenie perforacji przewodu pokarmowego. W praktyce bardzo rzadko się ją zleca w tym wskazaniu, bo trudniej jest jednoznacznie ocenić symetryczne zbieranie się gazu pod obiema kopułami przepony. Dodatkowo pacjent z ostrym brzuchem często ma problem z utrzymaniem stabilnej, bocznej pozycji stojącej, co obniża jakość badania i wiarygodność oceny. Pozycja leżąca na brzuchu jest wręcz niekorzystna przy podejrzeniu perforacji. W tej pozycji wolne powietrze przemieszcza się do przedniej części jamy brzusznej i rozkłada się cienką warstwą, przez co na klasycznym zdjęciu przeglądowym staje się praktycznie niewidoczne. Z mojego doświadczenia to jest jeden z takich pomysłów „na logikę”, które niestety kompletnie nie sprawdzają się w realnej radiologii. Leżenie na plecach, czyli klasyczna pozycja supinacyjna, też nie jest dobrym wyborem do poszukiwania niewielkich ilości wolnego powietrza. Gaz zbiera się wtedy pod przednią ścianą jamy brzusznej, a na zdjęciu AP leżącym nakłada się na cienie jelit i innych struktur, co bardzo utrudnia rozpoznanie. Owszem, przy masywnej perforacji można czasem coś zauważyć nawet na takim zdjęciu, ale czułość jest dużo niższa niż w pozycji stojącej z widocznymi kopułami przepony. Typowy błąd myślowy polega na skupieniu się wyłącznie na „jamie brzusznej” bez pamiętania, że przy perforacji bardzo ważne jest też objęcie dolnych partii klatki piersiowej i przepony oraz wykorzystanie grawitacji. Dlatego w dobrych praktykach radiologicznych kładzie się nacisk na pozycję stojącą AP lub PA, a pozycje leżące i boczne traktuje się raczej jako mniej czułe lub awaryjne rozwiązania, gdy pacjent nie może stać.
Pytanie 16

Którą metodą zostało wykonane badanie kręgosłupa zobrazowane na zdjęciu?

Ilustracja do pytania
A. Scyntygrafii statycznej.
B. Rezonansu magnetycznego.
C. Radiologii klasycznej.
D. Tomografii komputerowej.
Na przedstawionym obrazie widzisz typowy przekrój strzałkowy kręgosłupa wykonany w tomografii komputerowej (TK). Świadczy o tym kilka charakterystycznych cech: obraz jest warstwowy, o wysokiej rozdzielczości przestrzennej, z bardzo wyraźnym odwzorowaniem beleczkowej struktury kostnej trzonów kręgów, łuków i wyrostków. W TK kość ma bardzo wysoką gęstość w skali Hounsfielda, dlatego widoczna jest jako intensywnie jasna, a tkanki miękkie i tłuszcz są odróżnialne po odcieniach szarości. Moim zdaniem to taki „podręcznikowy” przykład obrazu z tomografu, gdzie granice między strukturami są ostre, a deformacje, złamania czy zmiany zwyrodnieniowe można ocenić bardzo precyzyjnie. W praktyce klinicznej TK kręgosłupa wykonuje się m.in. przy urazach (podejrzenie złamań kompresyjnych, uszkodzeń łuków, zwichnięć), w diagnostyce zmian nowotworowych, przy podejrzeniu zwężeń kanału kręgowego czy przed zabiegami neurochirurgicznymi. Standardem jest rekonstrukcja wielopłaszczyznowa (MPR) – właśnie dzięki niej powstaje taki obraz w płaszczyźnie strzałkowej, mimo że dane źródłowo zbierane są w płaszczyźnie poprzecznej. W dobrych pracowniach zwraca się uwagę na optymalizację dawki promieniowania zgodnie z zasadą ALARA, dobór odpowiednich parametrów (kV, mAs, grubość warstwy) oraz właściwe pozycjonowanie pacjenta, żeby uniknąć artefaktów i konieczności powtarzania badania. Dodatkowo w TK kręgosłupa zwykle nie stosuje się kontrastu dożylnego, chyba że celem jest ocena naciekania nowotworowego, zmian zapalnych czy struktur naczyniowych. W odróżnieniu od rezonansu magnetycznego, w TK lepiej widać szczegóły kostne, natomiast gorzej struktury wewnątrzkanałowe, jak rdzeń kręgowy czy korzenie nerwowe. Dlatego w praktyce często łączy się TK i MR, ale jeśli chodzi o precyzyjną ocenę kości – tomografia komputerowa jest złotym standardem.
Pytanie 17

Które odprowadzenie w badaniu EKG rejestruje różnice potencjałów pomiędzy lewym a prawym przedramieniem?

A. aVL
B. III
C. aVR
D. I
Prawidłowe jest odprowadzenie I, bo właśnie ono rejestruje różnicę potencjałów pomiędzy prawym a lewym przedramieniem. W standardowym 12‑odprowadzeniowym EKG mamy trzy odprowadzenia kończynowe dwubiegunowe: I, II i III. Odprowadzenie I ma elektrodę dodatnią na lewym przedramieniu (lewa ręka – LA) i elektrodę ujemną na prawym przedramieniu (prawa ręka – RA). Czyli zapis pokazuje, jak impuls elektryczny serca „widzi” różnicę napięcia między tymi dwoma kończynami. To jest absolutna podstawa osi elektrycznej serca i ogólnej interpretacji EKG. W praktyce, jeśli np. elektrodę z prawej ręki założysz w złym miejscu albo odwrotnie podłączysz przewody, odprowadzenie I od razu będzie wyglądało dziwnie: załamki P, zespół QRS czy T mogą się odwrócić. Dlatego technicy EKG i pielęgniarki są uczeni, żeby bardzo pilnować prawidłowego rozmieszczenia elektrod kończynowych – bo odprowadzenia I, II, III są bazą do wyliczania osi serca, a także do tworzenia odprowadzeń aVR, aVL i aVF. Moim zdaniem, jeśli ktoś dobrze rozumie dokładnie to jedno odprowadzenie, to dużo łatwiej ogarnia resztę. W dobrych praktykach przyjmuje się, że elektrody kończynowe można zakładać nie tylko na nadgarstkach, ale też wyżej na przedramionach czy nawet na ramionach, byle zachować układ RA–LA–LL (prawa ręka, lewa ręka, lewa noga). Niezależnie od tego, czy elektroda jest trochę wyżej czy niżej, odprowadzenie I zawsze opisuje różnicę potencjałów między prawą a lewą kończyną górną. To też tłumaczy, dlaczego w odprowadzeniu I przy prawidłowym zapisie QRS jest najczęściej dodatni – fala depolaryzacji komór przebiega ogólnie z prawej strony klatki w lewo, więc wektor elektryczny jest skierowany mniej więcej w stronę elektrody dodatniej na lewej ręce. Dobrze jest sobie to wyobrazić na tzw. trójkącie Einthovena: wierzchołki to prawa ręka, lewa ręka, lewa noga, a odprowadzenie I to „górna krawędź” między RA i LA. To nie jest sucha teoria – w codziennej pracy przy EKG pomaga szybko wychwycić np. odwrotne podłączenie elektrod kończynowych, bo wtedy odprowadzenie I będzie kompletnie nielogiczne w stosunku do II i III.
Pytanie 18

Przedstawiony zapis elektrokardiograficzny może wskazywać na

Ilustracja do pytania
A. blok lewej odnogi pęczka Hisa.
B. blok prawej odnogi pęczka Hisa.
C. zawał tylnej ściany serca.
D. zawał przedniej ściany serca.
To EKG bardzo łatwo pomylić z zawałem ściany przedniej, bo wysokie zespoły w odprowadzeniach V1–V3 potrafią wyglądać nieco „groźnie”. Jednak w ostrym zawale przedniej ściany spodziewamy się uniesień odcinka ST w przedsercowych odprowadzeniach lewokomorowych (V2–V4), często z pojawieniem się patologicznych załamków Q oraz zmianami zwrotnymi w odprowadzeniach przeciwstawnych. Tutaj natomiast odcinek ST nie ma typowego, kopulastego uniesienia, a główną cechą jest poszerzenie i specyficzna morfologia QRS, co przemawia za zaburzeniem przewodzenia, a nie ostrym niedokrwieniem. Równie kuszące bywa rozpoznanie zawału ściany tylnej, zwłaszcza gdy patrzymy na V1–V2 i widzimy wysokie załamki R. W zawale tylnej ściany klasycznie pojawiają się jednak zmiany lustrzane: wysokie R w V1–V2, obniżenia ST i dodatnie T jako odbicie uniesień ST i patologicznych Q w odprowadzeniach tylnych (V7–V9). Tu morfologia ma jednak charakterystyczny układ rsR’ z wyraźnym poszerzeniem QRS, a nie typowe zmiany odcinka ST, co bardziej pasuje do bloku przewodzenia niż do ostrego zawału. Jeśli chodzi o blok lewej odnogi pęczka Hisa, to obraz EKG byłby zupełnie inny. W LBBB zespoły QRS są szerokie, ale dominują bardzo szerokie, często zniekształcone załamki R w V5–V6 oraz głębokie, szerokie S w V1–V3. Dodatkowo w LBBB depolaryzacja lewej komory jest wyraźnie opóźniona, co całkowicie zmienia wektor QRS i utrudnia ocenę niedokrwienia. Tutaj natomiast w odprowadzeniach lewokomorowych widzimy raczej szerokie S niż olbrzymie R, a „królicze uszy” pojawiają się w V1, co jest typowe dla RBBB. Typowy błąd myślowy przy takich zapisach polega na skupianiu się tylko na amplitudzie załamków R lub T i emocjonalnej reakcji na „dziwnie wyglądające” zespoły, zamiast przeprowadzić spokojną, krok po kroku analizę: rytm, częstość, oś elektryczna, szerokość QRS, morfologia w kluczowych odprowadzeniach. Trzymanie się tej systematyki i znajomość kryteriów bloków odnóg według wytycznych ESC/AHA pozwala uniknąć pochopnego rozpoznawania zawału tam, gdzie mamy do czynienia z przewlekłym zaburzeniem przewodzenia.
Pytanie 19

Objawem późnego odczynu popromiennego po teleradioterapii jest

A. zwłóknienie skóry.
B. brak apetytu.
C. rumień i swędzenie skóry.
D. wymioty i biegunka.
Prawidłowo wskazane zwłóknienie skóry jest klasycznym przykładem późnego odczynu popromiennego po teleradioterapii. W radioterapii rozróżniamy odczyny wczesne (ostre) i późne. Wczesne pojawiają się zwykle w trakcie napromieniania lub do ok. 3 miesięcy po zakończeniu leczenia i dotyczą głównie szybko dzielących się tkanek, natomiast późne rozwijają się po wielu miesiącach, a nawet latach, i obejmują tkanki wolniej proliferujące, jak tkanka łączna, naczynia czy narządy miąższowe. Zwłóknienie skóry to przewlekły, nieodwracalny proces, w którym dochodzi do nadmiernego odkładania włókien kolagenowych, pogrubienia i stwardnienia skóry, czasem z przykurczami i ograniczeniem ruchomości. W praktyce klinicznej można to zaobserwować np. u pacjentek po teleradioterapii piersi, gdzie skóra w polu napromieniania staje się twardsza, mniej elastyczna, czasem bliznowato pofałdowana. Z mojego doświadczenia to właśnie te późne odczyny najbardziej wpływają na jakość życia, bo są trwałe i trudne do leczenia. Dlatego w planowaniu radioterapii tak duży nacisk kładzie się na przestrzeganie dawek tolerancji tkanek zdrowych (tzw. QUANTEC, dawki narządów krytycznych) oraz na równomierność rozkładu dawki. Stosuje się zaawansowane techniki jak IMRT czy VMAT, żeby ograniczyć wysokie dawki w skórze i tkankach podskórnych. Ważna jest też dobra pielęgnacja skóry już w trakcie leczenia, edukacja pacjenta, unikanie dodatkowych urazów mechanicznych i termicznych. Późne zwłóknienie nie cofnie się, ale wczesne rozpoznanie i rehabilitacja (fizjoterapia, masaże limfatyczne, odpowiednie maści) może zmniejszyć dolegliwości. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: wszystko co jest utrwalone, stwardniałe, bliznowate po latach od radioterapii, traktujemy jako późny odczyn popromienny, a zwłóknienie skóry jest typowym przykładem, który często pojawia się w testach i w realnej praktyce.
Pytanie 20

Na radiogramie TK głowy strzałką wskazano

Ilustracja do pytania
A. zbiornik wielki.
B. zatokę sitową.
C. zatokę klinową.
D. przegrodę nosową.
Na przedstawionym przekroju osiowym TK głowy strzałka wskazuje prawidłowo zatokę klinową. W tomografii komputerowej w projekcji poprzecznej zatoka klinowa leży centralnie, w linii pośrodkowej, tuż za jamą nosową i poniżej siodła tureckiego. Ma charakterystyczny, dość symetryczny kształt, a jej światło w badaniu bez kontrastu jest hipodensyjne (ciemne), wypełnione powietrzem, otoczone grubszą warstwą kości trzonu kości klinowej. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które warto sobie „zakodować”, bo w praktyce radiologicznej często ocenia się właśnie zatokę klinową pod kątem zmian zapalnych, polipów, guzów czy szerzenia się patologii z przysadki mózgowej. W standardowych opisach TK zatok czy TK głowy zwraca się uwagę na drożność ujść zatok, obecność płynu, pogrubienie błony śluzowej czy całkowite zacienienie zatoki klinowej. Dobre praktyki uczą, żeby zawsze porównywać obustronne struktury oraz oceniać zatokę klinową w kilku kolejnych warstwach – unikamy wtedy pomyłek wynikających z artefaktów albo nietypowego ułożenia głowy. W wielu pracowniach technik wykonujący badanie ma obowiązek sprawdzenia, czy zakres skanowania obejmuje cały kompleks zatok przynosowych, w tym właśnie zatokę klinową, bo bywa ona pomijana przy zbyt małym zakresie. W codziennej pracy klinicznej obraz zatoki klinowej ma znaczenie np. przed planowanym dostępem chirurgicznym przez zatokę klinową do przysadki (dostęp endoskopowy przez nos). Chirurdzy laryngolodzy i neurochirurdzy opierają się wtedy na dokładnym opisie TK i znajomości anatomicznych wariantów tej zatoki. Dlatego rozpoznanie jej na obrazie TK to taki absolutny „must have” w diagnostyce obrazowej głowy.
Pytanie 21

Który materiał światłoczuły należy zastosować w rentgenodiagnostyce analogowej, by zminimalizować dawkę promieniowania jonizującego otrzymaną przez pacjenta?

A. Film z folią wolframowo-wapniową.
B. Film bez folii wzmacniającej.
C. Film jednostronnie pokryty emulsją.
D. Film z folią z pierwiastkami ziem rzadkich.
W analogowej rentgenodiagnostyce łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że im prostszy film, tym lepsza jakość obrazu i że jakość powinna być zawsze ważniejsza niż wszystko inne. Tymczasem w radiologii obowiązuje zasada ALARA – dawka ma być tak niska, jak to rozsądnie osiągalne, przy zachowaniu wystarczającej jakości diagnostycznej. Stąd wybór materiału światłoczułego nie może być przypadkowy. Zastosowanie filmu bez folii wzmacniającej oznacza, że obraz powstaje głównie dzięki bezpośredniemu działaniu promieniowania X na emulsję. Taki układ ma bardzo dobrą rozdzielczość, ale jego czułość jest niska, więc trzeba użyć dużo większej dawki, żeby uzyskać odpowiednią gęstość optyczną obrazu. To może mieć sens w bardzo specyficznych zastosowaniach, np. niektóre zdjęcia stomatologiczne, ale zupełnie nie pasuje do idei minimalizowania dawki u pacjenta. Podobnie film jednostronnie pokryty emulsją nie rozwiązuje problemu. On faktycznie może poprawiać ostrość krawędzi i zmniejszać rozmycie, bo obraz powstaje tylko po jednej stronie podłoża, ale to dalej nie jest system o wysokiej czułości, jeśli nie współpracuje z odpowiednio dobraną folią wzmacniającą. Często takie filmy stosuje się np. w mammografii analogowej, gdzie liczy się bardzo wysoka rozdzielczość i kontrast drobnych struktur, ale tam z kolei używa się innych, bardziej specyficznych rozwiązań i bardzo precyzyjnie kontroluje dawkę. Folie wolframowo-wapniowe to z kolei rozwiązanie starszej generacji, mniej wydajne niż folie z pierwiastkami ziem rzadkich. Ich widmo emisji światła gorzej pasuje do nowoczesnych emulsji filmowych, przez co efektywność wzmocnienia jest niższa, a tym samym nie osiąga się tak dużego obniżenia dawki. Typowym błędem jest założenie, że „jakakolwiek folia wzmacniająca” wystarczy, żeby dawkę zbić maksymalnie. W praktyce różnice między rodzajami folii są istotne – systemy z ziemiami rzadkimi dają wyższy współczynnik wzmocnienia, co potwierdzają zarówno normy producentów, jak i zalecenia z zakresu ochrony radiologicznej. Z mojego doświadczenia wynika, że jeśli ktoś skupia się tylko na ostrości obrazu, łatwo wybierze film bez folii albo film jednostronny, nie patrząc na dawkę. A w dzisiejszych standardach to właśnie ograniczanie narażenia pacjenta jest punktem wyjścia, a dopiero potem dobiera się resztę parametrów tak, żeby obraz był wystarczająco dobry diagnostycznie, a nie idealny technicznie za wszelką cenę.
Pytanie 22

Które znaczniki są wykorzystywane w scyntygrafii tarczycy?

A. Jod 131 i technet 99m
B. Mikrosfery albuminowe i technet 99m
C. Mikrosfery albuminowe i jod 132
D. Mikrosfery albuminowe i jod 131
Prawidłowo wskazane znaczniki – jod 131 i technet 99m – to klasyczne i w zasadzie podręcznikowe radioizotopy stosowane w scyntygrafii tarczycy. W praktyce medycyny nuklearnej oba wykorzystuje się do oceny funkcji i budowy gruczołu, ale w trochę innych sytuacjach. Technet 99m (a dokładniej nadtechnecjan Tc‑99m) jest pobierany przez komórki tarczycy podobnie jak jod, ale nie jest przez nie wbudowywany w hormony. Dzięki temu daje szybki, czysty obraz rozmieszczenia czynnego miąższu – świetnie nadaje się do rutynowych badań scyntygraficznych, oceny guzków „zimnych” i „gorących”, kontroli po leczeniu zachowawczym nadczynności. W standardach pracowni medycyny nuklearnej Tc‑99m jest izotopem pierwszego wyboru do typowej scyntygrafii, bo ma krótki okres półtrwania i emituje głównie promieniowanie gamma o energii idealnej dla gammakamery. Jod 131 ma inne zastosowanie: służy głównie do badań jodochwytności, planowania terapii jodem promieniotwórczym oraz do terapii nadczynności i raka tarczycy. Emituje promieniowanie beta (terapeutyczne) i gamma (diagnostyczne), ale z racji wyższej dawki i gorszej jakości obrazowania w nowoczesnych standardach rzadziej używa się go do klasycznej scyntygrafii obrazowej, a bardziej do procedur terapeutyczno‑diagnostycznych. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć: tarczyca = izotopy jodu + Tc‑99m, a nie mikrosfery czy inne radiofarmaceutyki narządowo‑nieswoiste. W praktyce technik medycyny nuklearnej musi wiedzieć, że do scyntygrafii tarczycy przygotowuje się właśnie preparaty jodu promieniotwórczego albo nadtechnecjanu, zgodnie z procedurami, kontrolą jakości radiofarmaceutyku i zasadami ochrony radiologicznej.
Pytanie 23

W której projekcji należy wykonać badanie radiologiczne kręgosłupa lędźwiowego, by na otrzymanym zdjęciu wyrostki kręgów lędźwiowych układały się w charakterystyczny kształt piesków (teriera szkockiego)?

A. PA
B. Skośnej.
C. Bocznej.
D. AP
Prawidłowa jest projekcja skośna, bo właśnie w tym ułożeniu pacjenta wyrostki stawowe kręgów lędźwiowych ustawiają się względem siebie tak, że na obrazie RTG przypominają charakterystyczne „pieski”, często w literaturze nazywane „Scottie dog sign”. W projekcji skośnej najlepiej uwidaczniają się stawy międzywyrostkowe (stawy międzykręgowe tylne), czyli tzw. stawy międzykręgowe lędźwiowe. To one, razem z łukami kręgów, tworzą tę specyficzną sylwetkę psa: wyrostek kolczysty to ogon, wyrostek poprzeczny to pysk, nasada łuku to szyja, wyrostek stawowy górny to ucho, a wyrostek stawowy dolny to przednia łapa. W praktyce technik RTG układa pacjenta w pozycji AP skośnej pod kątem około 45° (czasem trochę mniej lub więcej, zależnie od budowy pacjenta), tak żeby promień centralny przechodził przez stawy międzywyrostkowe. Standardy wykonywania zdjęć kręgosłupa lędźwiowego zakładają, że projekcje skośne wykonuje się właśnie wtedy, gdy chcemy ocenić stawy międzywyrostkowe, podejrzewamy spondylolizę, spondylolistezę lub inne zmiany w łukach kręgów. Z mojego doświadczenia to pytanie często się pojawia na egzaminach, bo ten „piesek” to taki klasyczny obrazkowy sposób zapamiętania anatomii czynnościowej łuku kręgowego. Warto też pamiętać, że w typowym zestawie badań RTG L-S wykonuje się projekcję AP, boczną oraz – w razie wskazań – właśnie skośne, żeby „dostrzyc” to, czego nie widać dobrze na zdjęciu czołowym czy bocznym. To jest po prostu dobra praktyka w radiologii konwencjonalnej.
Pytanie 24

Na przekroju poprzecznym rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono

Ilustracja do pytania
A. trzustkę.
B. żołądek.
C. śledzionę.
D. wątrobę.
Strzałka na przekroju poprzecznym MR pokazuje wątrobę – duży, jednorodny narząd położony w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, przylegający do przepony i ściany brzucha. Na typowych obrazach przekroju poprzecznego (axial) wątroba zajmuje znaczną część prawej strony obrazu, otacza żyłę główną dolną, a jej krawędź jest lekko zaokrąglona. W rezonansie magnetycznym rozpoznajemy ją nie tylko po lokalizacji, ale też po charakterystycznym, stosunkowo jednorodnym sygnale miąższu oraz obecności struktur naczyniowych – żyły wrotnej i żył wątrobowych. W praktyce klinicznej poprawne rozpoznawanie wątroby na MR jest kluczowe przy ocenie zmian ogniskowych, takich jak naczyniaki, przerzuty czy ogniska HCC, oraz przy planowaniu biopsji czy zabiegów interwencyjnych. Radiolodzy, zgodnie z dobrymi praktykami (ESR, EASL), zawsze zaczynają opis jamy brzusznej od oceny wątroby: wielkości, jednorodności miąższu, zarysów brzegu, cech marskości, obecności płynu w jamie otrzewnej. Moim zdaniem opanowanie anatomii wątroby w obrazowaniu to podstawa, bo ten narząd jest punktem odniesienia do orientacji w całym badaniu. W technice MR ważne jest też świadome dobranie sekwencji: T1, T2, sekwencje z saturacją tłuszczu oraz fazy po kontraście paramagnetycznym, które pozwalają odróżnić prawidłowy miąższ od zmian patologicznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania wątroby na skanach pomaga prawidłowo zaplanować zakres badania, ustawić odpowiednie pola widzenia (FOV) i ocenić, czy pacjent był dobrze wypozycjonowany.
Pytanie 25

W medycznym przyspieszaczu liniowym jest generowana wiązka fotonów o energii w zakresie

A. 4 + 25 MeV
B. 0,1 + 0,3 MeV
C. 1 + 3 MeV
D. 100 + 150 MeV
Poprawna odpowiedź „4–25 MeV” dobrze oddaje typowy zakres energii wiązki fotonowej generowanej w medycznym przyspieszaczu liniowym stosowanym w radioterapii. W praktyce klinicznej większość akceleratorów terapeutycznych pracuje z energiami fotonów około 4, 6, 10, 15, czasem 18 MV (czyli MeV, bo w tym kontekście używa się zamiennie skrótu MV), a górna granica rzędu 20–25 MeV jest już stosowana rzadziej, ale wciąż mieści się w standardach. Takie energie pozwalają na głęboką penetrację w tkankach, co jest kluczowe przy napromienianiu nowotworów położonych kilka–kilkanaście centymetrów pod powierzchnią skóry, np. guzów w miednicy czy w śródpiersiu. Z mojego doświadczenia, w codziennej pracy klinicznej najczęściej używa się wiązek 6 i 10 MV, bo dają dobry kompromis między głębokością dawki a ochroną skóry. Dzięki zjawisku tzw. build-up dawka maksymalna odkłada się na pewnej głębokości, a nie od razu na powierzchni, co jest ważnym elementem dobrej praktyki radioterapeutycznej. Standardy planowania (np. zalecenia ESTRO, IAEA) zakładają stosowanie właśnie takich energii w teleterapii megawoltowej, z użyciem technik IMRT czy VMAT. Przy niższych energiach fotonów nie uzyskano by odpowiedniej głębokości penetracji, a przy dużo wyższych pojawiłyby się dodatkowe problemy, jak nasilona produkcja neutronów i trudniejsza ochrona radiologiczna bunkra. Warto też pamiętać, że inny jest zakres energii w diagnostyce (kilkadziesiąt–kilkaset keV), a inny w terapii megawoltowej, i to pytanie właśnie ładnie to rozgranicza. W praktyce technik radioterapii, wiedza o typowym zakresie 4–25 MeV pomaga lepiej rozumieć krzywe procentowej dawki w głębokości, dobór energii do lokalizacji guza i ograniczeń narządów krytycznych, a więc realnie przekłada się na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.
Pytanie 26

Pomiaru impedancji akustycznej ucha środkowego dokonuje się podczas badania

A. otoemisji akustycznych.
B. tympanometrycznego.
C. potencjałów wywołanych.
D. audiometrii tonalnej.
Wiele osób intuicyjnie myli różne rodzaje badań słuchu, bo wszystkie odbywają się „na uszy” i często w tym samym gabinecie. Warto więc rozdzielić sobie, co konkretnie mierzy każde z nich. Audiometria tonalna ocenia przede wszystkim próg słyszenia, czyli jak czuły jest narząd słuchu na dźwięki o różnych częstotliwościach i natężeniach. Wynikiem jest audiogram, który pokazuje poziom ubytku słuchu. To badanie nie mierzy jednak parametrów mechanicznych ucha środkowego, takich jak impedancja akustyczna, tylko reakcję całego układu słuchowego na bodziec. To jest typowy błąd myślowy: skoro badanie dotyczy słuchu, to wydaje się, że „na pewno coś z impedancją też tam jest”. Niestety nie – audiometria to badanie progów, nie właściwości mechanicznych. Otoemisje akustyczne z kolei służą do oceny funkcji komórek rzęsatych zewnętrznych w ślimaku. Aparat rejestruje bardzo ciche dźwięki generowane przez ucho wewnętrzne w odpowiedzi na bodziec. Jest to świetne narzędzie do badań przesiewowych słuchu u noworodków i małych dzieci, ale dotyczy głównie ucha wewnętrznego, a nie ucha środkowego jako układu mechaniczno-akustycznego. Impedancji akustycznej tym badaniem się nie wyznacza, chociaż obecność płynu w uchu środkowym może pośrednio wpływać na wynik. Potencjały wywołane (słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu – ABR/BERA) badają przewodnictwo impulsów nerwowych w drodze słuchowej, od ślimaka aż do pnia mózgu. Rejestruje się aktywność bioelektryczną w odpowiedzi na bodziec dźwiękowy. To badanie neurofizjologiczne, nie mechaniczne. Z mojego doświadczenia uczniowie często mieszają je z tympanometrią, bo oba badania są obiektywne i „same się nagrywają”, ale ich cel jest zupełnie inny. Jedynie badanie tympanometryczne jest zaprojektowane specjalnie do oceny impedancji akustycznej ucha środkowego – przez kontrolowaną zmianę ciśnienia w przewodzie słuchowym i pomiar ilości energii odbitej od błony bębenkowej. Dlatego tylko ta odpowiedź jest merytorycznie poprawna, a pozostałe opisują inne, ważne, ale zupełnie różne metody diagnostyczne.
Pytanie 27

Którym skrótem w badaniu spirometrycznym oznaczana jest pojemność życiowa płuc?

A. IC
B. TLC
C. FRC
D. VC
W spirometrii bardzo łatwo się pomylić, bo większość skrótów wygląda podobnie i wszystkie odnoszą się do różnych objętości lub pojemności płuc. Dlatego wiele osób automatycznie sięga po TLC, FRC czy IC, bo kojarzą im się z „pojemnością” albo „całkowitą objętością płuc”. Problem w tym, że klasyczna spirometria mierzy tylko te objętości, które pacjent może świadomie wciągnąć lub wydmuchać, a nie wszystko, co faktycznie znajduje się w płucach. TLC, czyli total lung capacity, to całkowita pojemność płuc – obejmuje ona nie tylko powietrze możliwe do wydmuchania, ale też objętość zalegającą, której spirometr nie jest w stanie bezpośrednio zmierzyć. Do oceny TLC używa się metod pletyzmografii ciała lub technik gazowych, a nie zwykłej spirometrii przybiurkowej. Dlatego TLC nie może być prawidłową odpowiedzią na pytanie o skrót oznaczający pojemność życiową w klasycznym badaniu spirometrycznym. FRC, czyli functional residual capacity, to czynnościowa pojemność zalegająca – objętość powietrza pozostająca w płucach po spokojnym wydechu. Ona również zawiera w sobie komponentu, której spirometr nie rejestruje (objętość zalegająca RV), więc FRC też nie jest parametrem bezpośrednio mierzonym w standardowej spirometrii, tylko raczej w badaniach bardziej zaawansowanych. Typowym błędem myślowym jest tu utożsamianie „pojemności” z „pojemnością życiową”, podczas gdy w fizjologii układu oddechowego każda z pojemności ma ściśle zdefiniowane granice objętości. IC, czyli inspiratory capacity, to pojemność wdechowa, a więc ilość powietrza, jaką można wciągnąć od poziomu spokojnego wydechu (FRC) do maksymalnego wdechu. To też nie jest pojemność życiowa, tylko jej fragment – dokładnie ta część, która dotyczy wdechu. W spirometrii pojemność życiowa (VC) obejmuje zarówno komponent wdechowy, jak i wydechowy, czyli cały zakres między maksymalnym wdechem a maksymalnym wydechem. Moim zdaniem najczęściej błąd wynika z tego, że ktoś pamięta ogólnie „pojemność = capacity”, ale nie kojarzy, że skrót VC jest tu specyficzny dla vital capacity. Dobra praktyka w pracowni to zawsze łączyć skrót z pełną nazwą i prostą definicją, wtedy łatwiej uniknąć takich pomyłek i poprawnie interpretować wyniki badania spirometrycznego.
Pytanie 28

Które urządzenie zostało przedstawione na fotografii i w jakiej pracowni znajduje zastosowanie?

Ilustracja do pytania
A. Kamera scyntygraficzna w pracowni medycyny nuklearnej.
B. Gammakamera w pracowni radioterapii.
C. Densytometr rentgenowski w pracowni medycyny nuklearnej.
D. Rentgenograf w pracowni rentgenowskiej.
Na fotografii wiele osób na pierwszy rzut oka widzi po prostu „duży aparat z tunelem i stołem”, co łatwo skojarzyć z tomografem, rentgenem albo nawet sprzętem do radioterapii. To dość typowy błąd: ocenianie urządzenia tylko po tym, że ma pierścień i ruchomy stół. W diagnostyce obrazowej trzeba jednak zwracać uwagę na szczegóły konstrukcyjne i przede wszystkim na to, jakie zjawisko fizyczne jest wykorzystywane. Rentgenograf w pracowni RTG emituje promieniowanie z lampy rentgenowskiej na zewnątrz, przez pacjenta, na detektor po przeciwnej stronie. Zazwyczaj ma jedną głowicę z lampą i płaski detektor, a nie symetryczny pierścień z masywnymi głowicami po obu stronach stołu. Do tego w klasycznej pracowni RTG nie podajemy pacjentowi radiofarmaceutyków, tylko regulujemy parametry ekspozycji (kV, mAs, ognisko, projekcje). Radioterapia z kolei wykorzystuje akcelerator liniowy lub aparaty kobaltowe do leczenia, nie do obrazowania funkcjonalnego. Głowica akceleratora jest zawieszona na ramieniu gantry, obraca się wokół pacjenta i ma zupełnie inną geometrię, a w opisie klinicznym mówimy o frakcjach dawki, planie napromieniania, obszarach PTV, CTV, a nie o obrazach scyntygraficznych. Pomyłka z densytometrem rentgenowskim bierze się z tego, że też kojarzy się z kośćmi i promieniowaniem jonizującym. Densytometr jednak jest kompaktowy, dużo mniejszy, służy głównie do badania gęstości mineralnej kości (BMD) i pracuje w pracowni densytometrii lub RTG, a nie w medycynie nuklearnej. W medycynie nuklearnej kluczowe jest podanie radiofarmaceutyku i rejestracja promieniowania emitowanego z wnętrza organizmu za pomocą kamery scyntygraficznej (gammakamery). To właśnie takie urządzenie pokazano na zdjęciu: duże głowice detekcyjne, kolimatory, możliwość wykonywania badań planarnych i SPECT. Z mojego doświadczenia, jeśli zapamiętasz, że w medycynie nuklearnej obraz „pochodzi z pacjenta”, a w RTG czy radioterapii „pada na pacjenta z zewnątrz”, dużo łatwiej będzie Ci odróżniać te aparaty i unikać takich pomyłek w przyszłości.
Pytanie 29

Na elektrokardiogramie uwidoczniono

Ilustracja do pytania
A. migotanie komór.
B. blok lewej odnogi pęczka Hisa.
C. migotanie przedsionków.
D. blok prawej odnogi pęczka Hisa.
Na przedstawionym zapisie EKG widać typowy obraz migotania przedsionków. Kluczowa cecha, na którą zawsze warto patrzeć, to brak wyraźnych, regularnych załamków P przed zespołami QRS. Zamiast nich linia izoelektryczna jest lekko „pofalowana” – widoczne są drobne, nieregularne fale przedsionkowe (tzw. fale f). Do tego dochodzi całkowicie niemiarowa, „chaotyczna” częstość zespołów QRS, czyli tzw. rytm całkowicie niemiarowy. W praktyce mówi się często: brak P, nieregularne R–R, obecne drobne fale – myślimy o migotaniu przedsionków. W codziennej pracy technika czy pielęgniarki EKG ważne jest, żeby przy każdym opisie rytmu świadomie przejść prosty schemat: najpierw ocena regularności odstępów R–R, potem szukanie załamków P, następnie ocena szerokości QRS. W migotaniu przedsionków QRS-y są zwykle wąskie (jeśli nie ma jednocześnie bloku odnóg), co też widać w tym przykładzie. Taki zapis oznacza, że skurcze przedsionków są całkowicie chaotyczne, a węzeł przedsionkowo‑komorowy przepuszcza impulsy w sposób nieregularny. Z praktycznego punktu widzenia rozpoznanie AF na EKG ma ogromne znaczenie kliniczne: pacjent z takim zapisem wymaga oceny ryzyka zatorowości (skala CHA₂DS₂‑VASc), często wdrożenia leczenia przeciwkrzepliwego i kontroli częstości rytmu komór. W standardach postępowania (m.in. wytyczne ESC) podkreśla się, że pojedynczy 12‑odprowadzeniowy zapis EKG z typowym obrazem, jak tutaj, wystarcza do potwierdzenia rozpoznania. Moim zdaniem warto sobie takie klasyczne przykłady „wdrukować w pamięć”, bo potem na dyżurze, gdy trzeba szybko ocenić monitor czy wydruk z aparatu, decyzja jest znacznie prostsza i pewniejsza. Ten rodzaj zadania dobrze uczy patrzenia na rytm całościowo, a nie tylko na pojedynczy odprowadzenie.
Pytanie 30

Na elektrokardiogramie strzałki wskazują załamki

Ilustracja do pytania
A. Q i P
B. R i P
C. Q i T
D. S i T
Na tym fragmencie EKG strzałki wskazują wysoki, ostry załamek dodatni oraz niewielki, zaokrąglony załamek poprzedzający zespół komorowy. To klasyczny układ załamka R i załamka P. Błędne skojarzenia wynikają zwykle z mylenia poszczególnych elementów zespołu QRS i fali T albo z patrzenia tylko na wysokość wychylenia, bez uwzględniania ich położenia w cyklu serca. Załamek Q, jeśli w ogóle występuje, jest pierwszym ujemnym wychyleniem poprzedzającym załamek R. Jest niski i wąski, często ledwo widoczny, i pojawia się tuż przed szczytem R. Na pokazanym zapisie strzałki wyraźnie wskazują dodatni wierzchołek, a nie pierwszy ujemny ząbek, więc nie może to być Q. Podobnie załamek S jest ujemnym wychyleniem po załamku R, schodzącym poniżej linii izoelektrycznej po szczycie R. Tutaj tego elementu strzałki nie zaznaczają, dlatego odpowiedź z kombinacją S i T jest merytorycznie nie do obrony. Załamek T natomiast jest zwykle szerszy, bardziej zaokrąglony i występuje po odcinku ST, czyli wyraźnie po całym zespole QRS. W praktyce wygląda bardziej „miękko”, nie jest tak ostry jak R. Częsty błąd polega na tym, że każdą wyższą górkę traktuje się jako T, szczególnie gdy patrzy się na pojedynczą odprowadzenie bez analizy całego cyklu. Tymczasem na prawidłowym zapisie najpierw musi być P, potem QRS (z głównym zębem R), a dopiero później T. Dobre praktyki w diagnostyce EKG mówią, żeby zawsze oceniać kształt, szerokość i położenie w czasie względem innych elementów, a nie tylko samą wysokość. Jeśli trzymamy się tej zasady, łatwiej uniknąć pomyłek typu Q i T albo Q i P w miejscu, gdzie w rzeczywistości widzimy typowy P oraz dominujący załamek R.
Pytanie 31

Droga przewodnictwa powietrznego fali akustycznej przebiega przez

A. ucho środkowe, ucho wewnętrzne i kości czaszki.
B. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne.
C. ucho wewnętrzne i kości czaszki.
D. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i kości czaszki.
Prawidłowo wskazana droga przewodnictwa powietrznego obejmuje ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne. Tak właśnie fizjologicznie przebiega fala akustyczna, kiedy mówimy o tzw. przewodnictwie powietrznym, które bada się m.in. w klasycznej audiometrii tonalnej. Dźwięk najpierw wchodzi przez małżowinę uszną i przewód słuchowy zewnętrzny, gdzie jest kierowany w stronę błony bębenkowej. To jest rola ucha zewnętrznego – zbieranie i ukierunkowanie fali akustycznej. Następnie drgania przenoszone są na układ kosteczek słuchowych w uchu środkowym (młoteczek, kowadełko, strzemiączko). Ten układ działa jak swoista dźwignia i transformator impedancji – wzmacnia i dopasowuje drgania z powietrza do środowiska płynowego w uchu wewnętrznym. To dopasowanie jest kluczowe, bo bez sprawnego ucha środkowego większość energii dźwięku odbijałaby się na granicy powietrze–płyn. Ostatecznie fala mechaniczna dociera do ślimaka w uchu wewnętrznym, gdzie następuje przetworzenie drgań mechanicznych na impulsy nerwowe w narządzie Cortiego. Z punktu widzenia praktyki medycznej, zwłaszcza w diagnostyce elektromedycznej, rozróżnienie przewodnictwa powietrznego od kostnego jest podstawą interpretacji audiogramu i prób stroikowych (Rinne, Weber). Jeżeli przewodnictwo powietrzne jest gorsze od kostnego, sugeruje to uszkodzenie na poziomie ucha zewnętrznego lub środkowego (tzw. niedosłuch przewodzeniowy). Natomiast gdy upośledzone jest zarówno przewodnictwo powietrzne, jak i kostne, myślimy o uszkodzeniu ucha wewnętrznego lub dalszych odcinków drogi słuchowej (niedosłuch odbiorczy). Moim zdaniem warto kojarzyć to pytanie właśnie z praktyką badania audiometrii: słuchawki na uszach badają przewodnictwo powietrzne, a wibrator kostny za małżowiną – przewodnictwo kostne, które omija ucho zewnętrzne i środkowe.
Pytanie 32

Na którym z zapisów EKG została uwidoczniona fala Pardee'go?

A. Zapis 3
Ilustracja do odpowiedzi A
B. Zapis 4
Ilustracja do odpowiedzi B
C. Zapis 2
Ilustracja do odpowiedzi C
D. Zapis 1
Ilustracja do odpowiedzi D
Na przedstawionych zapisach łatwo się pomylić, bo wszystkie pokazują jakieś odchylenia od typowego, książkowego EKG, ale tylko zapis 3 spełnia kryteria fali Pardee’go, czyli uniesienia odcinka ST typowego dla ostrego zawału z uniesieniem ST. W innych zapisach widzimy zmiany, które mogą sugerować różne stany – od przerostów, przez zaburzenia przewodzenia, aż po nieswoiste zaburzenia repolaryzacji – ale nie mają one klasycznego, ciągłego, kopulastego uniesienia ST z gładkim przejściem w dodatnią falę T. Typowym błędem jest utożsamianie każdego wyższego załamka R lub poszerzonego zespołu QRS z falą Pardee’go. Fala Pardee’go nie dotyczy zespołu QRS, tylko odcinka ST i kształtu całego kompleksu ST–T. Często też myli się ją z tzw. wczesną repolaryzacją, gdzie ST jest uniesiony, ale zwykle w odprowadzeniach przedsercowych u młodych osób, z wyraźnym punktem J i raczej wklęsłym do góry kształtem. W zawale ST-elevated uniesienie jest zwykle bardziej kopulaste, wypukłe, powiązane z objawami klinicznymi (ból zamostkowy, duszność, poty) i często towarzyszą mu inne cechy, np. załamki Q w późniejszej fazie czy zmiany lustrzane w przeciwległych odprowadzeniach. Z mojego doświadczenia dużym problemem jest też skupianie się tylko na jednym odprowadzeniu. Standardem jest ocena uniesienia ST w co najmniej dwóch sąsiednich odprowadzeniach – dopiero wtedy mówimy o obrazie zawału STEMI. W pozostałych zapisach z pytania brakuje tego typowego, równomiernego, kopulastego uniesienia ST, przez co nie spełniają one kryteriów fali Pardee’go, mimo że na pierwszy rzut oka „coś tam jest nie tak”. W praktyce warto więc nie tylko patrzeć na wysokość ST, ale też na jego kształt, kontekst kliniczny i rozmieszczenie zmian w różnych odprowadzeniach.
Pytanie 33

Czym charakteryzuje się późny odczyn popromienny?

A. Występuje w trakcie lub do 6 miesięcy od zakończenia radioterapii, zwykle jest trwały i może powodować zagrożenie dla życia pacjenta.
B. Występuje w trakcie lub do 6 miesięcy od zakończenia radioterapii, ustępuje samoistnie lub po prostym leczeniu farmakologicznym.
C. Występuje po 6 miesiącach od zakończenia radioterapii, pojawia się nagle, zwykle jest trwały i może stanowić zagrożenie dla życia pacjenta.
D. Występuje po 6 miesiącach od zakończenia radioterapii, ustępuje samoistnie lub po prostym leczeniu farmakologicznym.
W tym zagadnieniu bardzo łatwo pomylić odczyny wczesne z późnymi, głównie przez nie do końca świadome kojarzenie objawów z czasem ich wystąpienia. Podstawowa zasada w radioterapii jest taka: odczyny wczesne pojawiają się w trakcie napromieniania lub do około 6 miesięcy po jego zakończeniu, a odczyny późne – po upływie co najmniej 6 miesięcy, często po wielu miesiącach albo nawet latach. To rozróżnienie nie jest sztuczne, ono wynika z biologii tkanek: szybko dzielące się (np. skóra, błony śluzowe, szpik) reagują wcześnie, a wolno dzielące (np. tkanka łączna, naczynia, nerwy, narządy miąższowe) dają objawy późno. Błędne odpowiedzi mieszają te pojęcia na dwa sposoby. Z jednej strony sugerują, że odczyny pojawiające się w trakcie lub do 6 miesięcy po radioterapii mogą być typowymi późnymi odczynami – to jest niezgodne z klasycznym podziałem używanym w onkologii i radioterapii. Objawy występujące w tym okresie to typowe odczyny ostre lub podostre, jak rumień skóry, złuszczanie naskórka, zapalenie błon śluzowych, biegunka popromienna, przejściowe nasilenie bólu. One zazwyczaj ustępują samoistnie lub po prostym leczeniu farmakologicznym i mają charakter odwracalny. Z drugiej strony, mylące jest łączenie późnego wystąpienia objawów (po 6 miesiącach) z ich łagodnym, łatwo odwracalnym przebiegiem. To raczej wyjątek niż reguła. Późne odczyny są na ogół konsekwencją trwałego uszkodzenia struktur, takich jak ściany naczyń, zrąb narządów, włókna nerwowe. Mówimy wtedy o zwłóknieniu płuc, popromiennej nefropatii, mielopatii, kardiotoksyczności popromiennej, przewlekłych owrzodzeniach skóry czy jelit. Te powikłania rzadko cofają się całkowicie, a często wymagają długotrwałego leczenia objawowego, rehabilitacji, czasem leczenia operacyjnego. W skrajnych przypadkach mogą zagrażać życiu. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro odczyn popromienny kojarzy się z „podrażnieniem” tkanek, to musi być przejściowy i poddawać się prostemu leczeniu. W nowoczesnej radioterapii cała sztuka planowania dawki i objętości napromienianych polega właśnie na minimalizowaniu ryzyka ciężkich, późnych powikłań, a nie tylko na kontrolowaniu zaczerwienienia skóry w trakcie leczenia. Dlatego w wytycznych planowania, takich jak QUANTEC, bardzo precyzyjnie określa się dopuszczalne dawki całkowite i objętościowe dla narządów krytycznych, żeby uniknąć sytuacji, w których po kilku latach od zakończenia leczenia u pacjenta pojawi się np. nieodwracalne uszkodzenie rdzenia kręgowego czy ciężkie zwłóknienie płuc. Prawidłowe rozumienie różnicy między odczynem wczesnym a późnym jest więc absolutnie kluczowe dla bezpieczeństwa radioterapii i dla świadomego monitorowania pacjentów w obserwacji po leczeniu.
Pytanie 34

Pojawienie się w zapisie EKG patologicznego załamka Q lub QS może wskazywać na

A. blok prawej odnogi pęczka Hisa.
B. bliznę po zawale podwsierdziowym.
C. blok lewej odnogi pęczka Hisa.
D. bliznę po zawale pełnościennym.
Patologiczny załamek Q albo kompleks QS wielu osobom kojarzy się ogólnie z poważnym uszkodzeniem mięśnia sercowego, więc łatwo tu o skrót myślowy w stronę „jakiejś poważnej blokady przewodzenia” albo „każdego typu zawału”. To jest dość typowy błąd. W blokach odnóg pęczka Hisa obraz EKG zmienia się przede wszystkim w obrębie zespołu QRS, ale w inny sposób. W bloku lewej odnogi pęczka Hisa QRS jest szeroki, zwykle ≥ 120 ms, z charakterystycznym kształtem „M” lub „RR'” w odprowadzeniach V5–V6, I, aVL. Często obserwujemy brak prawidłowych małych załamków q w odprowadzeniach bocznych, natomiast nie mówimy tu o patologicznych załamkach Q w sensie blizny pozawałowej, tylko o zaburzeniu sekwencji depolaryzacji komór. Sygnał elektryczny idzie najpierw przez prawą komorę, później przez lewą, stąd ten zniekształcony, szeroki zespół. W bloku prawej odnogi z kolei typowy jest obraz rSR' w V1–V2, szeroki QRS, z poszerzoną końcową częścią zespołu w odprowadzeniach prawokomorowych. Znowu, dominuje zaburzona kolejność pobudzenia komór, a nie utrwalona martwica ściany. Załamek Q w tym kontekście nie jest cechą diagnostyczną bloku prawej odnogi. Kolejna częsta pomyłka to wiązanie patologicznych załamków Q z zawałem podwsierdziowym. Zawał podwsierdziowy, czyli niedokrwienie obejmujące głównie warstwę podwsierdziową, ma zwykle charakter „non-Q”, bez typowych, głębokich załamków Q. W EKG dominuje obniżenie odcinka ST, zmiany załamka T, ale nie powstaje klasyczna blizna transmuralna, która odwraca wektor pobudzenia i daje trwały Q lub QS. Z mojego doświadczenia wynika, że uproszczenie „każdy zawał = załamki Q” jest bardzo mylące. Standardy interpretacji EKG i wytyczne kardiologiczne dość mocno to rozróżniają: patologiczny Q lub QS jest typowy dla przebytego zawału pełnościennego, a nie dla bloków odnóg ani dla zawału ograniczonego do warstw podwsierdziowych. Dlatego przy analizie EKG warto zawsze patrzeć na szerokość QRS, morfologię w konkretnych odprowadzeniach i kontekst kliniczny, zamiast automatycznie łączyć każdy nietypowy kształt z tym samym rozpoznaniem.
Pytanie 35

Rozpoczęcie badania TK nerek po 20-30 sekundach od początku podania środka kontrastowego umożliwia diagnostykę

A. kory i rdzenia nerek.
B. tętnic nerkowych.
C. żył nerkowych.
D. dróg moczowych.
W tym pytaniu kluczowe jest zrozumienie, że czas po podaniu środka kontrastowego w TK nie jest przypadkowy, tylko odpowiada określonym fazom krążenia kontrastu w organizmie. Około 20–30 sekund po rozpoczęciu iniekcji dożylnej dominuje faza tętnicza, a więc kontrast jest głównie w tętnicach, w tym w tętnicach nerkowych. To nie jest jeszcze moment dobrej oceny żył nerkowych, bo pełniejsza faza żylna pojawia się później, zwykle około 60–70 sekund, kiedy kontrast przepłynie przez łożysko włośniczkowe i zacznie się gromadzić w układzie żylnym. Dlatego oczekiwanie, że po 20–30 sekundach najlepiej zobaczymy żyły nerkowe, jest oparte na myleniu fazy tętniczej z żylną. Podobnie drogi moczowe wymagają czasu, żeby kontrast został przefiltrowany w kłębuszkach nerkowych i pojawił się w miedniczkach nerkowych, moczowodach i pęcherzu. To jest tzw. faza wydalnicza, zwykle kilka minut po podaniu kontrastu, a nie pierwsze dziesiątki sekund. W tej wczesnej fazie kontrast jest jeszcze „w krwi”, a nie w moczu. Kolejne typowe nieporozumienie dotyczy kory i rdzenia nerek. Co prawda już w okolicach 30–40 sekund zaczyna się faza korowo-rdzeniowa, gdzie różnica wysycenia kontrastem między korą a rdzeniem jest dobrze widoczna, ale optymalny moment to zwykle trochę później niż 20 sekund, bardziej w stronę 30–40 sekund, zależnie od protokołu. Wczesna, czysto tętnicza faza służy przede wszystkim ocenie naczyń, a nie szczegółowej analizie struktury miąższu. Z mojego doświadczenia największy błąd myślowy polega na traktowaniu „kontrast jest podany” jako jednego, stałego stanu. Tymczasem w dobrych praktykach radiologicznych planuje się cały protokół wielofazowy: najpierw faza tętnicza do tętnic, później faza żylno-miąższowa do oceny narządów, a na końcu faza wydalnicza do układu moczowego. Jeśli pomylimy te fazy, możemy albo nie zobaczyć patologii, albo wyciągnąć fałszywe wnioski z prawidłowego badania. Dlatego tak ważne jest kojarzenie czasu od podania kontrastu z konkretną strukturą, którą chcemy zdiagnozować.
Pytanie 36

Cholangiografia to badanie radiologiczne

A. dróg żółciowych.
B. pęcherzyka żółciowego.
C. pęcherza moczowego.
D. dróg moczowych.
Cholangiografia to radiologiczne badanie dróg żółciowych, czyli przede wszystkim przewodów żółciowych wewnątrz- i zewnątrzwątrobowych oraz przewodu żółciowego wspólnego. Kluczowe jest tu słowo „cholangio-”, które w terminologii medycznej odnosi się właśnie do dróg żółciowych. W praktyce badanie polega na podaniu środka cieniującego (kontrastu) do światła dróg żółciowych i wykonaniu serii zdjęć RTG lub obrazów fluoroskopowych. Dzięki temu przewody, które normalnie są na zdjęciu prawie niewidoczne, stają się wyraźnie zarysowane. Umożliwia to ocenę ich przebiegu, średnicy, obecności zwężeń, poszerzeń, kamieni czy przecieków żółci. W codziennej pracy najczęściej spotyka się cholangiografię śródoperacyjną (IOC) podczas cholecystektomii laparoskopowej, a także ECPW/ERCP, czyli endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną, gdzie kontrast podaje się przez brodawkę Vatera pod kontrolą endoskopu. Moim zdaniem warto skojarzyć, że cholangiografia to zawsze obrazowanie dróg żółciowych z użyciem kontrastu i promieniowania rentgenowskiego, a nie np. USG. Z punktu widzenia dobrych praktyk radiologicznych ważne jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, kontrola ryzyka alergii na jodowy środek kontrastowy, aseptyczna technika podania oraz ścisła współpraca z zespołem zabiegowym (chirurg, endoskopista). Wynik cholangiografii ma duże znaczenie przy kwalifikacji do zabiegów, np. usuwania złogów z przewodu żółciowego wspólnego, poszerzania zwężeń czy zakładania stentów. To badanie jest też standardem w diagnostyce powikłań pooperacyjnych, takich jak uszkodzenie dróg żółciowych czy przeciek żółci do jamy brzusznej.
Pytanie 37

Badanie przewodu pokarmowego metodą podwójnego kontrastu wiąże się z podaniem pacjentowi

A. podwójnej ilości barytu.
B. podwójnej ilości Magnevistu.
C. barytu i Magnevistu.
D. barytu i powietrza.
Metoda podwójnego kontrastu w badaniach przewodu pokarmowego ma bardzo konkretne znaczenie techniczne i nie polega ani na zwiększeniu dawki jednego środka, ani na mieszaniu przypadkowych kontrastów. Kluczowe jest tu rozróżnienie pomiędzy kontrastem dodatnim a ujemnym. Baryt jest typowym kontrastem dodatnim w radiologii przewodu pokarmowego – silnie pochłania promieniowanie rentgenowskie, dlatego na zdjęciu RTG daje jasny, intensywny cień. Powietrze z kolei, albo CO₂, to kontrast ujemny, ponieważ praktycznie nie pochłania promieniowania, przez co na obrazie jest ciemne. Podwójny kontrast oznacza więc zestawienie tych dwóch typów kontrastów, a nie „dwa razy to samo”. Mylenie podwójnego kontrastu z podwójną dawką barytu to dość typowy błąd: wydaje się logiczne, że jak chcemy lepszy obraz, to dajemy więcej środka. W praktyce medycznej tak to nie działa. Zwiększenie ilości barytu spowodowałoby głównie pogrubienie warstwy kontrastu i „zalanie” detali błony śluzowej, zamiast ich uwidocznienia. To byłoby wręcz wbrew zasadom dobrej techniki, bo tracimy subtelne szczegóły. Podobnie łączenie barytu lub jego „podwójnej ilości” z Magnevistem nie ma sensu w klasycznym RTG. Magnevist (gadopentetat dimegluminiowy) jest kontrastem paramagnetycznym stosowanym w rezonansie magnetycznym, a nie w badaniach rentgenowskich przewodu pokarmowego. W RTG jego właściwości nie dają oczekiwanego efektu, bo mechanizm obrazowania jest zupełnie inny niż w MR. Z mojego doświadczenia takie skojarzenia wynikają z wrzucenia wszystkich „kontrastów” do jednego worka, bez rozróżnienia modalności (RTG vs MR vs TK). Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej wymaga zawsze dopasowania rodzaju kontrastu do metody badania i celu diagnostycznego. W badaniach przewodu pokarmowego metodą podwójnego kontrastu standardem jest właśnie połączenie barytu jako kontrastu dodatniego z powietrzem lub CO₂ jako kontrastem ujemnym, a nie manipulowanie ilością jednego preparatu czy mieszanie środków przeznaczonych do innych technik obrazowania.
Pytanie 38

W sekwencji echa spinowego obraz T2-zależny uzyskuje się przy czasie repetycji TR

A. powyżej 2000 ms
B. od 500 ms do 700 ms
C. poniżej 400 ms
D. od 800 ms do 900 ms
W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wartości TR rzędu kilkuset milisekund rzeczywiście pojawiają się w wielu sekwencjach MR, ale kluczowe jest zrozumienie, kiedy dominuje kontrast T1, a kiedy T2. Przy bardzo krótkich TR, poniżej 400 ms, obraz jest wyraźnie T1-zależny. Tkanki nie zdążą się w pełni zrelaksować podłużnie między kolejnymi impulsami, dlatego różnice T1 są bardzo podkreślone. To jest logika stosowana np. w szybkich sekwencjach T1 do obrazowania z kontrastem gadolinowym. Taki TR jest zdecydowanie za krótki, żeby zbudować typowy kontrast T2. Podobnie wartości TR rzędu 500–700 ms nadal mieszczą się w zakresie raczej krótkich czasów repetycji dla klasycznego spin echo. Obraz przy takich ustawieniach będzie wciąż silnie T1-zależny, szczególnie jeśli TE jest też krótki. Typowym błędem jest myślenie: „skoro to już nie jest bardzo krótki TR, to pewnie T2”. Niestety tak to nie działa – dla T2 trzeba naprawdę długiego TR, tak żeby efekt T1 w zasadzie „zniknął” z równania. Zakres 800–900 ms bywa kojarzony z obrazami pośrednimi, czasem z próbą kompromisu między czasem badania a kontrastem, ale w klasycznym podejściu do nauki MR nadal jest to strefa, gdzie T1 ma duże znaczenie. Obrazy T2-zależne w klasycznym spin echo uzyskujemy przy TR powyżej 2000 ms i jednocześnie długim TE. Z mojego doświadczenia typowy błąd polega na patrzeniu tylko na jedną liczbę i oderwaniu jej od kontekstu fizycznego. Warto zapamiętać prostą zasadę z podręczników i standardów: krótkie TR – T1, długie TR – T2 (o ile TE też jest długie). Jeżeli TR jest poniżej około 1500–2000 ms, trudno mówić o czysto T2-zależnym obrazie w klasycznym SE. Dlatego wszystkie odpowiedzi z zakresami kilkuset milisekund nie pasują do definicji obrazu T2-zależnego i prowadzą do mylnego utożsamiania „trochę dłuższego” TR z typową sekwencją T2.
Pytanie 39

Hiperfrakcjonowanie dawki w teleradioterapii polega na napromienianiu 2 do 3 razy dziennie dawką frakcyjną

A. większą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.
B. mniejszą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.
C. mniejszą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.
D. większą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.
W tym pytaniu bardzo łatwo pomylić różne schematy frakcjonowania, bo wszystkie brzmią dość podobnie, a różnice są czysto „liczbowe”, ale za tymi liczbami stoi konkretna radiobiologia. Hiperfrakcjonowanie to nie jest po prostu „więcej razy dziennie” ani „większa dawka”, tylko konkretny sposób podawania promieniowania: dawka na pojedynczą frakcję jest mniejsza niż standardowe 2 Gy, frakcji jest więcej w ciągu dnia, a całkowity czas leczenia pozostaje zbliżony do klasycznego schematu. Błędne skojarzenie, że skoro robimy 2–3 frakcje dziennie, to dawka jednostkowa powinna być większa, wynika często z mylenia hiperfrakcjonowania z hipofrakcjonowaniem. W hipofrakcjonowaniu właśnie podnosi się dawkę frakcyjną (np. 3–8 Gy), zwykle przy mniejszej liczbie frakcji i często skróceniu całkowitego czasu leczenia, co wykorzystuje się np. w radioterapii paliatywnej czy stereotaktycznej (SBRT). Z kolei pomysł wydłużania całkowitego czasu leczenia przy hiperfrakcjonowaniu jest sprzeczny z jego celem. Jeżeli leczenie trwa dłużej, dochodzi do repopulacji komórek nowotworowych, czyli guz ma więcej czasu na „odbudowę”, co obniża skuteczność terapii. Standardy planowania radioterapii jasno mówią, że w schematach hiperfrakcyjnych całkowity czas leczenia powinien być podobny do konwencjonalnego, właśnie po to, żeby nie zwiększać ryzyka odrastania guza. Dodatkowo, zwiększanie dawki frakcyjnej przy dwóch lub trzech frakcjach dziennie mocno podbiłoby ryzyko powikłań późnych w tkankach zdrowych, takich jak zwłóknienia, mielopatie czy uszkodzenia narządów krytycznych. Z mojego doświadczenia w nauczaniu ten błąd bierze się z prostego skojarzenia: „więcej frakcji = więcej dawki na raz”, a tymczasem w radioterapii często jest odwrotnie – im więcej frakcji, tym mniejsza dawka na pojedyncze naświetlanie, przy starannie zaplanowanej dawce całkowitej i czasie leczenia.
Pytanie 40

Parametr spirometryczny czynnościowa pojemność zalegająca oznaczany jest skrótem

A. FRC
B. TLC
C. TV
D. RV
W spirometrii i badaniach pojemności płuc bardzo łatwo pomylić poszczególne skróty, bo wszystkie są do siebie trochę podobne i odnoszą się do objętości powietrza w płucach. Czynnościowa pojemność zalegająca to jednak konkretny parametr – FRC (Functional Residual Capacity) – i oznacza ilość powietrza pozostającą w płucach po spokojnym, nie wymuszonym wydechu. To jest taki punkt równowagi między sprężystością płuc a klatki piersiowej. Jeśli ktoś wybiera TLC, to zwykle myli pojęcia „maksymalna” i „czynnościowa”. TLC (Total Lung Capacity) to całkowita pojemność płuc, czyli objętość powietrza przy maksymalnym, głębokim wdechu. To jest największa objętość, jaką płuca mogą osiągnąć, a nie objętość przy spokojnym oddychaniu. FRC jest znacznie mniejsze niż TLC i ma inne znaczenie kliniczne, szczególnie przy ocenie hiperinfalcji w POChP. Z kolei RV (Residual Volume) to objętość zalegająca – powietrze, które pozostaje w płucach po maksymalnym, wymuszonym wydechu. To jest już skrajna sytuacja, gdy pacjent „wyciska” z płuc tyle, ile może. FRC obejmuje RV, ale nie jest z nim tożsame, bo zawiera jeszcze objętość zapasową wydechową (ERV). Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro nazwa zawiera słowo „zalegająca”, to ludzie automatycznie kojarzą to z RV, a nie z FRC jako sumą dwóch składowych. TV (Tidal Volume) to natomiast objętość oddechowa – ilość powietrza w pojedynczym spokojnym wdechu i wydechu. Bardzo podstawowy parametr, używany np. przy ustawianiu respiratora, ale zupełnie inny niż pojemności funkcjonalne. W spirometrii i bodypletyzmografii ważne jest, żeby odróżniać objętości (np. TV, RV) od pojemności (np. FRC, TLC), bo ich interpretacja według standardów ERS/ATS opiera się właśnie na tych relacjach. Mylenie tych skrótów może prowadzić do błędnych wniosków o restrykcji czy obturacji, dlatego warto mieć w głowie prosty schemat: FRC – punkt wyjścia po spokojnym wydechu, TLC – maksimum po głębokim wdechu, RV – minimum po maksymalnym wydechu, TV – zwykły, spokojny oddech.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej