Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik weterynarii
Kwalifikacja: ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
Data rozpoczęcia: 1 stycznia 2026 18:23
Data zakończenia: 1 stycznia 2026 18:30

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Leukocytoza oznacza

A. obniżenie liczby krwinek białych

B. wzrost liczby płytek krwi

C. wzrost liczby krwinek czerwonych

D. wzrost liczby krwinek białych

Leukocytoza to stan charakteryzujący się zwiększoną liczbą leukocytów, czyli białych krwinek, w krwi obwodowej. Zjawisko to może być wynikiem wielu czynników, takich jak infekcje, stany zapalne, reakcje alergiczne, nowotwory, a także stres fizyczny czy emocjonalny. W praktyce klinicznej, leukocytoza jest często wskaźnikiem układu odpornościowego reagującego na czynniki patogenne lub inne zaburzenia homeostazy organizmu. Diagnostyka leukocytozy polega na przeprowadzeniu pełnej morfologii krwi, której wyniki porównuje się z normami. Dla dorosłych zazwyczaj liczba leukocytów powyżej 10 000 komórek/μl uznawana jest za leukocytozę. Ważne jest zrozumienie kontekstu, w jakim występuje, ponieważ może wymagać interwencji medycznej. Na przykład, w przypadku podejrzewanej infekcji bakteryjnej, znaczna leukocytoza może sugerować potrzebę leczenia antybiotykami. Dodatkowo, monitorowanie poziomu leukocytów może być kluczowe w ocenie odpowiedzi na leczenie nowotworowe czy w diagnostyce chorób autoimmunologicznych. Zrozumienie tego zjawiska jest zatem kluczowe dla prawidłowego postępowania w wielu sytuacjach klinicznych.

Pytanie 2

Zakaz szczepień występuje w przypadku

A. nosówki psów

B. pryszczycy bydła

C. grypy koni

D. różycy świń

Pryszczyca bydła to poważna choroba zakaźna, powodowana przez wirusa, która ma znaczenie nie tylko dla zdrowia zwierząt, ale także dla gospodarki rolnej. W przypadku pryszczycy, wprowadzenie zakazu szczepień jest zgodne z międzynarodowymi standardami, które mają na celu eliminację choroby z populacji bydła. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), obowiązuje strategia zwalczania pryszczycy poprzez kontrole weterynaryjne i ograniczenia w ruchu zwierząt. Przykładowo, w sytuacjach wybuchu epidemii, skuteczne są działania mające na celu culling, czyli odstrzał zarażonych zwierząt, co ma na celu szybkie ograniczenie rozprzestrzenienia się wirusa. W praktyce, w przypadku stwierdzenia ogniska pryszczycy, wprowadza się strefy ochronne, co jest kluczowe dla ochrony zdrowia zwierząt i ludzi. Dodatkowo, stosowanie szczepień w tym przypadku mogłoby zaburzyć obserwację objawów klinicznych oraz prowadzenie skutecznych działań epidemiologicznych, dlatego zakaz jest uzasadniony.

Pytanie 3

Aby uzyskać osad w moczu, należy próbkę

A. wirować

B. zamrozić

C. mieszać

D. wytrząsać

Wirowanie próbki moczu to naprawdę ważny krok, jeśli chodzi o uzyskiwanie osadu. Dzięki temu oddzielamy cięższe składniki od cieczy. Te cięższe komórki i kryształy lądują na dnie probówki, a potem można je analizować, co jest mega pomocne w diagnostyce. Wirowanie robimy w specjalnych wirówkach, które potrafią radzić sobie z różnymi próbkami biologicznymi. W przypadku moczu zazwyczaj trwa to od 5 do 10 minut przy prędkości około 1500-3000 obrotów na minutę, co zależy od tego, co mamy zamiar zbadać. Analizując osad moczu, możemy się dowiedzieć o obecności białek, glukozy czy bakterii, co jest super istotne w diagnostyce nerek czy dróg moczowych. Dobrze jest robić to zgodnie z wytycznymi organizacji jak CLSI, które promują fajne praktyki w laboratoriach.

Pytanie 4

Aby zidentyfikować nużeńca, konieczne jest pobranie

A. zszywki ze skóry

B. wymazu z ucha

C. krwi

D. moczu

Jak chcesz wykryć nużeńca, to najpierw musisz pobrać zeskrobinę ze skóry. Te pasożyty, znane jako nużeńce (Demodex), żyją w mieszku włosowym i na powierzchni skóry. Fajnie jest użyć do tego specjalnej łyżeczki do zeskrobania, bo dzięki temu masz próbkę, którą można obejrzeć pod mikroskopem. W praktyce ta zeskrobina jest ważna w dermatologii, bo pomaga w diagnostyce chorób jak trądzik różowaty czy demodekoza. Obecność nużeńców ma znaczenie dla tego, jak wygląda skóra. Właściwe zebranie próbki i późniejsze badanie w labie to ważne kroki, które pomagają lekarzom ustalić, co się dzieje na skórze i jakie leczenie można zastosować, na przykład miejscowe terapie lub leki doustne. Moim zdaniem, to naprawdę kluczowe, żeby to robić poprawnie.

Pytanie 5

Zespół działań mających na celu zmniejszenie liczby mikroorganizmów w otoczeniu to

A. izolacja.

B. eliminacja.

C. zanieczyszczenie.

D. sanityzacja.

Sanityzacja to taki proces, który głównie polega na zredukowaniu liczby drobnoustrojów w jakimś miejscu na tyle, żeby było to bezpieczne. W praktyce można to robić na różne sposoby, jak dezynfekcja, oczyszczanie i używanie odpowiednich środków chemicznych, żeby pozbyć się biologicznych zanieczyszczeń. Dobrą ilustracją zastosowania sanityzacji jest dbanie o higienę w szpitalach, bo tam naprawdę ważne jest, żeby zmniejszyć ryzyko zakażeń wśród pacjentów. W kontekście tego są różne standardy, jak ISO 14644, które mówią o czystości powietrza, a także wytyczne CDC czy WHO, które pomagają ustalić, jak powinny wyglądać te procesy. Warto też regularnie sprawdzać, jak te wszystkie procedury działają – dzięki temu można je poprawić i zapewnić bezpieczeństwo nie tylko pacjentom, ale też personelowi, co jest bardzo ważne. Tak więc sanityzacja to nie tylko walka z drobnoustrojami, ale też sposób na to, żeby ich nie było w przyszłości.

Pytanie 6

Rodentycydy to substancje

A. działające na owady

B. skuteczne w zwalczaniu gryzoni

C. działające przeciw grzybom

D. stosowane do dezynfekcji

Rodentycydy to substancje chemiczne stosowane do zwalczania gryzoni, takich jak szczury i myszy. Z definicji rodentycydów wynika, że ich głównym celem jest eliminacja szkodników, które mogą powodować zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz szkody materialne. W praktyce rodentycydy są używane w różnych środowiskach, w tym w gospodarstwach rolnych, magazynach, obiektach przemysłowych oraz w domach prywatnych. Wiele rodentycydów działa na zasadzie toksycznego działania na układ pokarmowy lub neurologiczny gryzoni, co prowadzi do ich śmierci. Firmy zajmujące się zarządzaniem szkodnikami muszą stosować się do standardów dotyczących bezpieczeństwa i efektywności rodentycydów, aby zminimalizować ryzyko dla ludzi i innych zwierząt. Ważne jest również, aby użytkownicy stosowali rodentycydy zgodnie z zaleceniami producenta, co obejmuje odpowiednie zabezpieczenie miejsc aplikacji, aby zapobiec przypadkowemu zatruciu innych organizmów. Przykładem rodentycydów są substancje z grupy antykoagulantów, które powodują wewnętrzne krwawienie u gryzoni, co czyni je skutecznymi środkami w walce z tymi szkodnikami.

Pytanie 7

Podczas poubojowego badania głowy bydła, które mają więcej niż 6 tygodni, wykonuje się nacięcia w mięśniach żwaczowych zewnętrznych

A. trzy nacięcia

B. jedno nacięcie

C. dwa nacięcia

D. cztery nacięcia

W przypadku poubojowego badania głowy bydła, szczególnie powyżej 6 tygodnia życia, istotne jest przeprowadzenie nacięć mięśni żwaczy zewnętrznych w odpowiedni sposób. Nacinanie dwukrotne jest standardem, który pozwala na skuteczne odsłonięcie struktury wewnętrznej oraz umożliwia przeprowadzenie dokładniejszej oceny stanu zdrowia zwierzęcia. Takie podejście jest zgodne z zaleceniami branżowymi, które wskazują na potrzebę minimalizacji uszkodzeń tkanek, co ma kluczowe znaczenie w kontekście późniejszego przetwarzania mięsa. Przykładowo, w praktyce weterynaryjnej nacięcia te pozwalają na lepszą identyfikację potencjalnych zmian patologicznych, takich jak choroby zakaźne czy zmiany nowotworowe. Warto również zauważyć, że zwierzęta, u których wykonuje się nacięcia zgodnie z tym standardem, mają większe szanse na szybszą regenerację i mniejsze ryzyko powikłań po zabiegach poubojowych. Dlatego znajomość i przestrzeganie tych zasad jest kluczowe dla zachowania wysokich standardów w obróbce mięsa.

Pytanie 8

Jaki parametr moczu jest analizowany przy pomocy refraktometru?

A. Osad

B. Barwa

C. Klarowność

D. Ciężar właściwy

Ciężar właściwy moczu jest kluczowym parametrem, który można precyzyjnie określić za pomocą refraktometru. Refraktometr działa na zasadzie pomiaru załamania światła w próbce płynu, co pozwala na określenie gęstości roztworu. W kontekście moczu, ciężar właściwy jest wskaźnikiem stanu nawodnienia organizmu oraz funkcji nerek. Przykładowo, w przypadku odwodnienia ciężar właściwy moczu zazwyczaj wzrasta, co wskazuje na zwiększoną koncentrację substancji rozpuszczonych. W praktyce klinicznej, regularne pomiary ciężaru właściwego moczu są niezbędne do monitorowania pacjentów z chorobami nerek, cukrzycą czy innymi schorzeniami. Standardy laboratoryjne, takie jak te określone przez National Committee for Clinical Laboratory Standards (NCCLS), zalecają wykorzystanie refraktometrii jako metody referencyjnej dla tego typu badań, co czyni ją nie tylko wiarygodną, ale także powszechnie akceptowaną praktyką w laboratoriach diagnostycznych.

Pytanie 9

Badanie Terenowego Odczynu Komórkowego wykonuje się w celu identyfikacji

A. pasożytów w stolcu

B. bakterii w moczu

C. procesu zapalnego skóry

D. procesu zapalnego wymienia

Terenowy Odczyn Komórkowy (TOK) jest testem immunologicznym, którego celem jest ocena reakcji komórkowej organizmu na specyficzne antygeny. W kontekście stanu zapalnego wymienia, TOK pozwala na szybkie i efektywne wykrywanie reakcji zapalnych związanych z infekcją, co jest szczególnie istotne w praktyce weterynaryjnej, zwłaszcza w hodowli bydła. Test ten polega na wprowadzeniu antygenu do organizmu, co powinno wywołać odpowiedź immunologiczną, której wskaźnikiem jest obrzęk w miejscu podania. Odpowiedź organizmu na infekcję może być kluczowa dla zapewnienia zdrowia zwierząt, a także dla jakości produkcji mleka. W przypadku stanu zapalnego wymienia, TOK jest standardową procedurą, która pozwala na wykrycie chorób takich jak mastitis, co jest niezbędne do wdrożenia skutecznego leczenia i profilaktyki. Przykładem praktycznego zastosowania TOK jest monitorowanie zdrowia wymienia w stadach bydła mlecznego, co może znacząco wpłynąć na wydajność mleczną oraz zdrowie stada.

Pytanie 10

W przypadku uboju, badanie przedubojowe można przeprowadzić w gospodarstwie pochodzenia

A. koni

B. kóz

C. świń

D. bydła

Badanie przedubojowe w przypadku uboju świń jest wymagane zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2009 w sprawie ochrony zwierząt w trakcie uboju i ich uśmiercania. Celem tego badania jest ocena stanu zdrowia zwierzęcia przed jego ubojem, co pozwala na wykrycie ewentualnych chorób, które mogłyby wpłynąć na jakość mięsa, a także na bezpieczeństwo żywności. Przykładowo, jeżeli u świni zostanie stwierdzona choroba zakaźna, może to prowadzić do konieczności wycofania mięsa z rynku. W praktyce, badanie to powinno być przeprowadzane przez wykwalifikowanego weterynarza, który oceni ogólny stan zdrowia zwierzęcia, jego kondycję oraz zachowanie. W przypadku świń szczególną uwagę zwraca się na objawy takie jak kaszel, wydzielina z nosa czy ogólny stan futra, które mogą świadczyć o problemach zdrowotnych. Dlatego też, badanie przedubojowe jest kluczowym elementem w zapewnieniu wysokich standardów bezpieczeństwa i jakości produktów mięsnych.

Pytanie 11

Innym sposobem oznakowania świni, gdy jest ona przenoszona do stada różniącego się od miejsca urodzenia, jest

A. wydanie paszportu

B. podanie transpodera

C. wytatuowanie

D. założenie nowego kolczyka

Wytatuowanie to jedna z metod dodatkowego oznakowania świń, która jest wymagana w przypadku ich przemieszczania do stada innego niż siedziba urodzenia. Praktyka ta jest zgodna z regulacjami dotyczącymi identyfikacji zwierząt, które mają na celu ścisłe monitorowanie oraz kontrolowanie pochodzenia i zdrowia zwierząt. Wytatuowanie zapewnia trwałą formę identyfikacji, która jest odporna na zmiany, takie jak utrata kolczyka. W praktyce, wytatuowanie wykonuje się zazwyczaj w obrębie ucha zwierzęcia, co umożliwia łatwe odczytanie informacji przez hodowców oraz inspektorów weterynaryjnych. W kontekście dobrych praktyk w hodowli świń, wytatuowanie jako metoda oznakowania powinna być stosowana zgodnie z wytycznymi UE, które promują transparentność i bezpieczeństwo w branży. Dodatkowo, odpowiednia dokumentacja dotycząca przemieszczania zwierząt jest kluczowa, aby spełnić normy zdrowotne oraz zapewnić ścisłą kontrolę nad chorobami zakaźnymi w populacji świń.

Pytanie 12

Ciężarne samice są uznawane za niezdolne do transportu, gdy okres ich ciąży przekracza 90% całkowitego czasu trwania, co w odniesieniu do trzody oznacza, że ciąża trwała co najmniej

A. 18 tygodni

B. 14 tygodni

C. 8 tygodni

D. 12 tygodni

Odpowiedź 14 tygodni jest poprawna, ponieważ ciąża u świń (trzody chlewnej) trwa średnio około 114 dni, co w przybliżeniu odpowiada 16 tygodniom. W kontekście pytania, za niezdolne do transportu uważa się ciężarne samice, które przekroczyły 90% czasu trwania ciąży. W tym przypadku, 90% z 114 dni to 102,6 dni, co odpowiada około 14,5 tygodnia. Dlatego, aby zapewnić zgodność z normami dotyczącymi transportu zwierząt i ich dobrostanu, ciężarne samice w ciąży przekraczającej 14 tygodni powinny być uznawane za niezdolne do transportu. Praktycznym zastosowaniem tej wiedzy jest przykład transportu trzody chlewnej, gdzie nieprzestrzeganie tych wytycznych może prowadzić do stresu u zwierząt oraz naruszenia przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt, co może skutkować karami dla hodowców. W ramach dobrych praktyk, hodowcy powinni zawsze monitorować stan zdrowia i zaawansowanie ciąży swoich zwierząt, by uniknąć sytuacji naruszających przepisy.

Pytanie 13

Jak długo jest ważne świadectwo zdrowia dla drobiu żywego transportowanego z gospodarstwa do ubojni?

A. 12 godzin

B. 72 godziny

C. 48 godzin

D. 24 godziny

Świadectwo zdrowia dla drobiu żywego, przewożonego z gospodarstwa do rzeźni, jest ważne przez 72 godziny. Taki okres obowiązywania jest związany z koniecznością zapewnienia jak najwyższej jakości zwierząt oraz bezpieczeństwa żywnościowego. W ciągu tych 72 godzin, transport powinien być przeprowadzony w sposób zgodny z normami dobrostanu zwierząt, które obejmują odpowiednie warunki klimatyczne, przestrzeń oraz czas transportu. Przykładem praktycznego zastosowania tej wiedzy jest konieczność planowania transportu w taki sposób, aby zwierzęta dotarły do rzeźni w stanie zdrowia i bez zbędnego stresu. Zgodnie z przepisami weterynaryjnymi, przed załadunkiem drobiu do transportu, należy przeprowadzić wszechstronną ocenę ich stanu zdrowia, co pozwala na zminimalizowanie ryzyka przenoszenia chorób. Dbałość o przestrzeganie tego okresu ma również na celu ochronę konsumentów, gdyż żywność produkowana z drobiu, który nie był odpowiednio monitorowany, może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. W związku z tym, przestrzeganie 72-godzinnego okresu ważności świadectwa zdrowia jest kluczowe dla całego łańcucha dostaw w branży mięsnej.

Pytanie 14

Do grupy 2 UPPZ należy

A. zawartość układu pokarmowego świń

B. osad pochodzący z wirówek oraz separatorów w mleczarni

C. płuca nasycone wodą z oparzalnika

D. jelita bydła, które mają więcej niż 6 tygodni

Osad z wirówek i separatorów w mleczarni, jelita bydła powyżej 6 tygodnia życia oraz płuca zalane wodą z oparzalnika to materiały, które nie kwalifikują się do kategorii 2 UPPZ. Osad z wirówek i separatorów w mleczarni, choć pochodzi z procesu przetwarzania mleka, często zawiera tłuszcze, białka i inne substancje, które mogą być potencjalnie niebezpieczne, jeśli nie odpowiednio przetworzone. W przypadku jelit bydła, ich klasyfikacja może się zmieniać w zależności od wieku oraz stanu zdrowia zwierzęcia, co komplikuje ich utylizację. Z kolei płuca zalane wodą z oparzalnika to materiał, który jest zdecydowanie odpadami pochodzenia zwierzęcego o wysokim ryzyku zakażeń, co całkowicie wyklucza je z użytku w kategorii 2. Prawidłowe zrozumienie klasyfikacji UPPZ ma kluczowe znaczenie dla efektywności procesów utylizacji, a także dla przestrzegania regulacji dotyczących zdrowia publicznego. Często błędem myślowym jest nieodróżnianie kategorii UPPZ od innych form odpadów, co prowadzi do pomyłek w klasyfikacji i niewłaściwego przetwarzania, mogącego skutkować poważnymi konsekwencjami prawnymi i środowiskowymi.

Pytanie 15

Obecność związków ketonowych w moczu psa może wskazywać na

A. cukrzycę

B. anemię

C. ketozy

D. hemoglobinurię

Wybór hemoglobinurii pokazuje, że nie do końca zrozumiałeś, jak to się ma do cukrzycy. Hemoglobinuria to obecność hemoglobiny w moczu i często jest wynikiem hemolizy. Nie ma to wiele wspólnego z lipidami i ciałami ketonowymi. Anemia to inna sprawa, bo tu chodzi o obniżenie liczby czerwonych krwinek, a nie o ketony w moczu. Ważne jest, żeby zrozumieć te różnice, bo mogą prowadzić do błędnych interpretacji wyników. Ketoza jest bardziej związana z brakiem węglowodanów lub innymi problemami metabolicznymi niż bezpośrednio z cukrzycą. Często ludzie mylą objawy ketozy z objawami cukrzycy, co może zaszkodzić zdrowiu zwierzęcia. Dlatego weterynarze i właściciele psów powinni to dobrze rozumieć, żeby lepiej diagnozować i leczyć.

Pytanie 16

Zdjęcie przedstawia wykonywanie u psa badania narządu wzroku, czyli badanie

A. otoskopowe.

B. rinoskopowe.

C. oftalmoskopowe.

D. laryngoskopowe.

Badanie oftalmoskopowe, które przedstawione jest na zdjęciu, jest kluczowym narzędziem diagnostycznym w ocenie zdrowia oczu u zwierząt, w tym psów. Dzięki temu badaniu lekarz weterynarii ma możliwość dokładnego zbadania wnętrza oka, w tym siatkówki, naczyniówki, ciała szklistego oraz soczewki. W przypadku psów, badanie oftalmoskopowe jest niezbędne do diagnozowania wielu schorzeń, takich jak zaćma, jaskra czy choroby siatkówki. Regularne kontrole wzroku mogą pomóc we wczesnym wykrywaniu problemów, co jest szczególnie ważne w przypadku ras predisponowanych do chorób oczu. Ponadto, w praktyce weterynaryjnej, stosowanie oftalmoskopu zgodnie z ustalonymi standardami i wytycznymi zapewnia dokładną ocenę i umożliwia wykonanie niezbędnych badań diagnostycznych. Właściwe przeprowadzenie tego badania wymaga odpowiedniego przeszkolenia, aby zapewnić komfort pacjenta oraz rzetelność wyników.

Pytanie 17

Jakie aspekty nie są kontrolowane przez organy Inspekcji Weterynaryjnej?

A. warunków transportu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego

B. przestrzegania norm higienicznych przez pracowników w rzeźni

C. świeżości mięsa w sklepach mięsnych

D. procesu rozładunku zwierząt w rzeźni

Organizacja Inspekcji Weterynaryjnej ma na celu ochronę zdrowia publicznego oraz zapewnienie, że produkty pochodzenia zwierzęcego są produkowane zgodnie z rygorystycznymi normami. Odpowiedź dotycząca świeżości mięsa w sklepach mięsnych jest prawidłowa, ponieważ to nie leży w zakresie bezpośrednich obowiązków Inspekcji Weterynaryjnej. Inspekcja koncentruje się przede wszystkim na kontrolach w zakładach produkcyjnych, takich jak rzeźnie, gdzie monitoruje przestrzeganie zasad higieny przez pracowników oraz procedur związanych z rozładunkiem zwierząt. Na poziomie sprzedaży detalicznej, jak sklepy mięsne, to inne organy, jak powiatowe inspektoraty sanitarno-epidemiologiczne, są odpowiedzialne za nadzór nad jakością i świeżością produktów. W praktyce, Inspekcja Weterynaryjna przeprowadza inspekcje i kontrole w rzeźniach, aby zapewnić, że mięso jest zdrowe i spełnia normy sanitarno-epidemiologiczne, jednak nie zajmuje się bezpośrednio monitorowaniem świeżości mięsa oferowanego w sklepach.

Pytanie 18

System, który informuje o zagrożeniach związanych z żywnością lub paszą dla zdrowia ludzi, nosi nazwę

A. RASFF

B. EFSA

C. HACCP

D. BRC/IFS

RASFF, czyli system Szybkiego Powiadamiania o Żywności i Paszach, to prawdziwy game changer. Dzięki niemu kraje Unii Europejskiej mogą błyskawicznie wymieniać się informacjami o zagrożeniach związanych z jedzeniem. To bardzo ważne dla bezpieczeństwa konsumentów, bo pozwala na szybką reakcję, kiedy na przykład w jakiejś partii żywności wykryje się szkodliwe substancje, jak pestycydy czy metale ciężkie. W takiej sytuacji info leci od razu do innych krajów, a to daje możliwość wycofania niebezpiecznych produktów ze sprzedaży. RASFF jest też wsparciem dla organizacji zajmujących się bezpieczeństwem żywności, bo pomaga im podejmować mądre decyzje i działania zapobiegawcze. W moim odczuciu, to podstawa dla zdrowotnej polityki Unii, bo dzięki temu można nie tylko szybko reagować, ale też analizować różne trendu i ryzyka związane z bezpieczeństwem żywności.

Pytanie 19

Czy dozwolony jest ubój bydła gospodarskiego, gdy mają one do

A. 6 miesięcy

B. 8 miesięcy

C. 12 miesięcy

D. 24 miesięcy

Odpowiedzi 24 miesięcy, 8 miesięcy oraz 6 miesięcy są błędne z różnych powodów, które są związane z interpretacją przepisów dotyczących uboju bydła. Ubój zwierząt w wieku powyżej 12 miesięcy nie jest uznawany za ubój gospodarczy, co wynika z regulacji mających na celu zapewnienie odpowiedniego dobrostanu zwierząt oraz wysokiej jakości mięsa. Ubój bydła w wieku 24 miesięcy jest niedozwolony w kontekście uboju gospodarczego, co może prowadzić do nieprawidłowości w jakości mięsa oraz naruszenia przepisów. W przypadku odpowiedzi 8 miesięcy oraz 6 miesięcy, nie uwzględnia się, że takie młode zwierzęta mogą nie być jeszcze w pełni rozwinięte i ich mięso może nie spełniać standardów jakościowych wymaganych do sprzedaży. Zbyt wczesny ubój bydła może skutkować problemami z uzyskaniem odpowiednich walorów smakowych oraz teksturalnych, co jest istotne w branży mięsnej. Często błędne interpretacje wynikają z niepełnej wiedzy na temat regulacji dotyczących dobrostanu zwierząt oraz zrozumienia rynku mięsa. Dlatego kluczowe jest, aby zawsze odnosić się do aktualnych przepisów oraz standardów branżowych, aby uniknąć nieprawidłowych praktyk, które mogą mieć poważne konsekwencje zarówno dla producentów, jak i konsumentów.

Pytanie 20

Jeżeli zwierzę jest w pełni zdrowe, lecz doznało kontuzji, która uniemożliwia jego przewóz do rzeźni z powodów związanych z jego dobrostanem, wówczas na terenie gospodarstwa zajdzie konieczność wykonania uboju

A. sanitarnemu

B. rutynowemu

C. z konieczności

D. rytualnemu

Odpowiedź "z konieczności" jest poprawna, ponieważ odnosi się do sytuacji, w której zwierzę, mimo iż jest zdrowe, nie może być przetransportowane do rzeźni z powodu wypadku. W takich okolicznościach ubój z konieczności jest praktyką, która ma na celu zapewnienie humanitarnego traktowania zwierzęcia, które znajduje się w trudnej sytuacji. Zgodnie z europejskimi standardami dobrostanu zwierząt, w przypadkach, gdy transport jest niemożliwy, należy podjąć decyzję o uboju na miejscu, aby uniknąć cierpienia zwierzęcia. Przykładem może być zwierzę, które doznało urazu w wyniku wypadku drogowego lub innego incydentu. W takich sytuacjach, dla dobra zwierzęcia, należy przeprowadzić ubój w sposób szybki i maksymalnie humanitarny, przestrzegając przy tym odpowiednich regulacji prawnych dotyczących uboju zwierząt. Takie postępowanie jest zgodne z dokumentami normatywnymi, jak Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 w sprawie ochrony zwierząt w trakcie uboju, które kładzie nacisk na unikanie zbędnego cierpienia.

Pytanie 21

W przypadku przeprowadzania uboju cieląt do szóstego miesiąca życia na terenie gospodarstwa, kolczyk powinien być zniszczony w sposób, który uniemożliwi jego ponowne użycie. Kto dokonuje zniszczenia?

A. urzędowy lekarz weterynarii

B. pracownik ARiMR

C. posiadacz zwierzęcia

D. powiatowy lekarz weterynarii

Właściwe zniszczenie kolczyków po uboju cieląt do szóstego miesiąca życia jest kluczowym elementem procesu zarządzania zwierzętami gospodarskimi. Posiadacz zwierzęcia jest odpowiedzialny za zniszczenie kolczyka, co można uznać za wyraz dbałości o przestrzeganie przepisów dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt. Zgodnie z wymogami prawnymi, zniszczenie kolczyka powinno odbywać się w sposób gwarantujący, że nie będzie on mógł zostać ponownie wykorzystany. Praktyczne przykłady obejmują fizyczne zniszczenie kolczyka przez jego złamanie lub rozcięcie, co zabezpiecza przed fałszywą identyfikacją zwierzęcia. Takie działania są zgodne z dobrymi praktykami w hodowli zwierząt, które mają na celu zapewnienie przejrzystości oraz prawidłowego zarządzania stadem. Dodatkowo, posiadacze zwierząt powinni być świadomi, że nieterminowe zniszczenie kolczyków, jak również ich niewłaściwe przechowywanie, mogą prowadzić do problemów z identyfikacją i ewentualnych sankcji ze strony organów kontrolnych.

Pytanie 22

Aby zidentyfikować inwazję nużeńców u psów, należy zbadać

A. odchody metodą flotacji

B. odchody metodą sedymentacji

C. preparat krwi

D. zeskrobinę skóry

Zeskrobinę skóry pobiera się od psów w celu wykrycia nużeńców, co jest standardową metodą diagnostyczną dla tych pasożytów. Nużeńce, szczególnie rodzaj Demodex, są mikroskopijnymi roztoczami, które zasiedlają mieszki włosowe i skórę zwierząt. Pobrany materiał pozwala na mikroskopowe badanie, które umożliwia identyfikację obecności nużeńców oraz ocenę ich liczebności. W przypadku psów, zeskrobanie skóry jest szczególnie skuteczne, ponieważ nużeńce często występują w dużych ilościach w miejscach z objawami skórnymi, takimi jak łysienie czy stan zapalny. W praktyce, weterynarze mogą wykonać zeskrobanie w znieczuleniu miejscowym, co minimalizuje dyskomfort zwierzęcia. Tego rodzaju diagnostyka jest kluczowa dla wczesnego wykrywania infestacji oraz wdrażania odpowiedniego leczenia, co może obejmować stosowanie leków przeciwpasożytniczych. Znajomość tej metody jest niezbędna dla każdego specjalisty zajmującego się zdrowiem zwierząt.

Pytanie 23

W jakim gatunku zwierząt numer identyfikacyjny stanowi jedynie numer lokalizacji stada, w którym zwierzę się urodziło lub w którym po raz pierwszy zostało wpisane do rejestru zwierząt gospodarskich z oznaczeniem?

A. Owiec.

B. Koni.

C. Świń

D. Byków.

Odpowiedź dotycząca świń jako gatunku, w którym numer identyfikacyjny jest związany jedynie z numerem siedziby stada, w którym zwierzę się urodziło lub zostało po raz pierwszy zgłoszone do rejestru, jest prawidłowa. System identyfikacji zwierząt gospodarskich, w tym świń, opiera się na zasadach nadzoru zdrowia zwierząt oraz monitorowania ich pochodzenia. W przypadku świń, każdy osobnik przypisany jest do konkretnej siedziby stada, co ma kluczowe znaczenie dla zarządzania zdrowiem i jakością mięsa. Biorąc pod uwagę, że świnie mogą być przemieszczane pomiędzy różnymi gospodarstwami, numer identyfikacyjny pozwala na ścisłą kontrolę ich historii oraz rozród. Dzięki tym praktykom, kontrolowane są potencjalne zagrożenia zdrowotne, a także usprawniona jest logistyka związana z obrotem zwierzętami. Tego rodzaju systemy są zgodne z obowiązującymi regulacjami unijnymi dotyczących dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa żywnościowego.

Pytanie 24

Jakie zadania realizuje Inspekcja Weterynaryjna?

A. obecności organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) w produktach żywnościowych

B. nadzoru nad stosowaniem środków ochrony roślin

C. zapewnienia bezpieczeństwa pasz

D. zapewnienia bezpieczeństwa żywności pochodzenia roślinnego w trakcie produkcji

Inspekcja Weterynaryjna odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa pasz, co ma istotne znaczenie dla zdrowia zwierząt oraz ludzi. Do jej zadań należy monitorowanie składu pasz, kontrolowanie obecności niebezpiecznych substancji, takich jak aflatoksyny czy metale ciężkie, a także weryfikacja, czy pasze spełniają normy jakości. Przykładem praktycznego zastosowania tych zadań jest regularne pobieranie próbek pasz w gospodarstwach rolnych oraz ich badanie w laboratoriach akredytowanych, co pozwala na wczesne wykrywanie potencjalnych zagrożeń. Inspekcja Weterynaryjna stosuje wytyczne zawarte w rozporządzeniach unijnych i krajowych, które definiują maksymalne poziomy zanieczyszczeń w paszach. Dobre praktyki w tej dziedzinie obejmują również szkolenia dla producentów pasz, które zwiększają świadomość o znaczeniu jakości składników oraz metod ich produkcji. Wspieranie transparentności w łańcuchu dostaw pasz jest także kluczowe, co pozwala na ścisłą kontrolę nad źródłami surowców i ich pochodzeniem, co jest istotne dla całego systemu bezpieczeństwa żywności.

Pytanie 25

Jakie miejsce należy zbadać, aby ocenić tętno u konia?

A. szyjnej wewnętrznej

B. szyjnej zewnętrznej

C. szczękowej wewnętrznej

D. szczękowej zewnętrznej

Odpowiedzi związane z tętnicą szczękową wewnętrzną oraz tętnicą szyjną, zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną, są niepoprawne w kontekście badania tętna u konia. Tętnica szczękowa wewnętrzna, mimo że jest istotna dla zaopatrzenia w krew struktur głowy, nie jest łatwo dostępna do badania palpacyjnego u koni. Jej anatomia oraz położenie sprawiają, że korzystanie z tej tętnicy w celu oceny tętna jest praktycznie niemożliwe. Z kolei tętnice szyjne, chociaż mogą być użyteczne w niektórych sytuacjach klinicznych, z reguły nie są preferowane do rutynowego badania tętna z powodu ich głębokiego położenia i konieczności większej precyzji w ocenie. Właściwe umiejscowienie tętnicy szczękowej zewnętrznej sprawia, że jest to najwłaściwsze miejsce do badania tętna, co jest zgodne z ogólnymi wytycznymi w weterynarii. Stosowanie niewłaściwych miejsc do badania tętna może prowadzić do błędnych wniosków o stanie zdrowia konia, dlatego ważne jest, aby znać odpowiednie techniki i podejścia do tych badań. Warto podkreślić, że rutynowe monitorowanie tętna oraz umiejętność jego właściwej interpretacji stanowią kluczowe elementy w praktyce weterynaryjnej.

Pytanie 26

Osoby z Inspekcji Weterynaryjnej oraz te wyznaczone do działań kontrolnych mają obowiązek noszenia w widocznym miejscu

A. dowodu osobistego

B. legitymacji służbowej

C. odznaki identyfikacyjnej

D. upoważnienia do przeprowadzenia kontroli

Legitymacja służbowa, upoważnienie do przeprowadzenia kontroli oraz dowód osobisty to dokumenty, które mogą być ważne w kontekście pracy Inspekcji Weterynaryjnej, jednak nie pełnią one funkcji identyfikacyjnej w taki sposób, jak odznaka identyfikacyjna. Legitymacja służbowa, choć stanowi potwierdzenie statusu pracownika instytucji, nie jest tak łatwo rozpoznawalna dla ogółu społeczeństwa. W praktyce, gdy kontrola jest przeprowadzana, kluczowe jest, aby osoby sprawdzające były natychmiastowo identyfikowane przez obywateli, co odznaka identyfikacyjna umożliwia. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli jest wewnętrznym dokumentem, który nie jest przeznaczony do publicznego wglądu i nie pełni roli identyfikacyjnej w terenie. Dowód osobisty, mimo że potwierdza tożsamość, nie jest dokumentem związanym z pełnieniem obowiązków służbowych, a jego używanie w kontekście działań kontrolnych może prowadzić do nieporozumień. Używanie tych dokumentów zamiast odznaki identyfikacyjnej może wprowadzać zamieszanie i obniżać postrzeganą profesjonalność pracowników Inspekcji Weterynaryjnej. Rekomenduje się stosowanie odznaki identyfikacyjnej jako standardowego praktyki, co ma na celu ochronę zarówno pracowników, jak i obywateli, zapewniając jednocześnie większą przejrzystość działań inspekcyjnych.

Pytanie 27

Inspekcja Weterynaryjna wykonuje działania związane z bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, aby

A. usprawnić proces produkcji produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego

B. nadzorować choroby przenoszone przez zwierzęta

C. zapewnić ochronę zdrowia publicznego

D. poprawić jakość artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego

Inspekcja Weterynaryjna odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu ochrony zdrowia publicznego poprzez nadzorowanie bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Jej zadania obejmują kontrolę jakości mięsa, mleka, jaj oraz innych produktów, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia chorób przenoszonych przez żywność. Przykładowo, inspekcje przeprowadzane w rzeźniach czy zakładach przetwórstwa mięsnego są niezbędne do wykrywania nieprawidłowości, takich jak obecność patogenów, które mogą wpływać na zdrowie konsumentów. Dodatkowo, Inspekcja Weterynaryjna prowadzi działania edukacyjne dla producentów, aby promować dobre praktyki higieniczne oraz standardy produkcji, które są zgodne z przepisami unijnymi, takimi jak Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 dotyczące higieny środków spożywczych. W efekcie, ich działania przyczyniają się do budowania zaufania publicznego do produktów pochodzenia zwierzęcego oraz zapewnienia, że spełniają one wymogi zdrowotne i sanitarno-epidemiologiczne.

Pytanie 28

Spoczynkowe zapotrzebowanie na energię w diecie zwierząt oznaczane jest skrótem

A. DCR

B. PCR

C. RER

D. GER

Spoczynkowe zapotrzebowanie energetyczne, określane skrótem RER (Resting Energy Requirement), to kluczowy parametr w żywieniu zwierząt, który wskazuje na minimalną ilość energii potrzebną do utrzymania podstawowych funkcji życiowych w stanie spoczynku. RER jest szczególnie istotne dla hodowców oraz specjalistów ds. żywienia, ponieważ pozwala na dokładne obliczenie potrzeb energetycznych zwierząt, co z kolei przekłada się na zdrowie, wzrost oraz produkcyjność zwierząt. W praktyce, określenie RER umożliwia dostosowanie diety do indywidualnych potrzeb zwierząt, uwzględniając ich wiek, wagę, stan zdrowia oraz poziom aktywności fizycznej. Na przykład, dla psów i kotów można obliczyć RER za pomocą wzoru: RER = 70 x (masa ciała w kg) ^ 0,75. Wprowadzenie tak obliczonego RER do planu żywieniowego przyczynia się do efektywnego zarządzania dietą, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży weterynaryjnej oraz hodowlanej.

Pytanie 29

Dyscyplina zajmująca się relacjami między antygenami a przeciwciałami oraz opracowaniem technik wykrywania antygenów i przeciwciał w surowicy krwi, to

A. serologia

B. bakteriologia

C. mikrobiologia

D. transplantologia

Serologia to dziedzina nauki zajmująca się badaniem interakcji między antygenami a przeciwciałami. Antygeny to substancje, które wywołują odpowiedź immunologiczną organizmu, a przeciwciała to białka produkowane przez układ odpornościowy w odpowiedzi na obecność antygenów. Serologia jest kluczowa w diagnostyce wielu chorób, takich jak infekcje wirusowe, bakteryjne czy choroby autoimmunologiczne. Metody serologiczne, takie jak ELISA (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay), mogą wykrywać obecność specyficznych przeciwciał w surowicy krwi, co pozwala na monitorowanie stanu zdrowia pacjenta. Przykładowo, testy serologiczne są wykorzystywane w diagnostyce COVID-19 do oznaczania przeciwciał, co może pomóc w ocenie przebytej infekcji. Dobre praktyki w serologii wymagają stosowania odpowiednich kontrolnych próbek i kalibracji, aby zapewnić dokładność i powtarzalność wyników. W związku z rosnącym zapotrzebowaniem na testy serologiczne, znajomość metod oraz ich zastosowania w praktyce klinicznej jest niezbędna dla specjalistów w dziedzinie medycyny.

Pytanie 30

Jakie analizy pozwalają na identyfikację przeciwciał w surowicy?

A. Badania mykologiczne

B. Badania serologiczne

C. Badania mikrobiologiczne

D. Badania sensoryczne

Zarówno badania mikrobiologiczne, mykologiczne, jak i sensoryczne, nie są odpowiednie do wykrywania przeciwciał w surowicy. Badania mikrobiologiczne skupiają się na identyfikacji i charakterystyce drobnoustrojów, takich jak bakterie i wirusy, poprzez ich kulturę lub inne metody detekcji. Mikrobiologia bada struktury, metabolizm i interakcje mikroorganizmów, ale nie zajmuje się bezpośrednim pomiarem odpowiedzi immunologicznej organizmu, jakimi są przeciwciała. Mykologia, z kolei, koncentruje się na badaniu grzybów i ich wpływie na organizmy żywe, a także na diagnostykę infekcji grzybiczych. Nie jest zatem ukierunkowana na analizę ludzkiej odpowiedzi immunologicznej, co wyklucza ją z możliwości wykrywania przeciwciał. Natomiast badania sensoryczne, które dotyczą oceny cech zmysłowych produktów, takich jak zapach, smak czy tekstura, są całkowicie nieadekwatne w kontekście poszukiwania danych biologicznych, w tym przeciwciał. Typowym błędem myślowym przy wyborze odpowiedzi jest założenie, że różne dziedziny biomedyczne mogą być stosowane zamiennie w diagnostyce immunologicznej. Kluczowe jest zrozumienie specyfiki każdego z tych podejść oraz ich zastosowania w praktyce medycznej, co prowadzi do lepszego wyboru odpowiednich metod diagnostycznych.

Pytanie 31

U psów choroba rozprzestrzenia się drogą aerogenną

A. toksyoplazmoza

B. tężec

C. nosówka

D. borelioza

Nosówka jest poważną chorobą wirusową, która szerzy się drogą aerogenną u psów. Wirus nosówki, znany jako Canine distemper virus (CDV), przenosi się przez powietrze, a jego cząsteczki mogą być obecne w wydzielinach z dróg oddechowych zainfekowanych zwierząt. Kluczowym aspektem profilaktyki tej choroby jest stosowanie szczepień, które są standardem w opiece zdrowotnej nad psami. W przypadku stwierdzenia nosówki, istotne jest oddzielenie chorych zwierząt od zdrowych, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się wirusa. Objawy nosówki obejmują gorączkę, wydzielinę z nosa, problemy oddechowe oraz zaburzenia neurologiczne. Dzięki wczesnej diagnostyce i odpowiedniemu leczeniu, można zminimalizować skutki choroby, jednak profilaktyka za pomocą szczepień pozostaje najskuteczniejszym sposobem ochrony psów przed tym groźnym wirusem.

Pytanie 32

Podczas analizy poubojowej wątroby świń zauważono, przy badaniu dotykowym, zmiany w postaci licznych guzowatych, kulistych wypukłości wydobywających się z miąższu. Zmiany te wskazują na?

A. bąblowicę

B. sarkosporydiozę

C. wągrzycę

D. włośnicę

Wybór odpowiedzi dotyczących włośnicy, sarkosporydiozy oraz wągrzycy można uznać za niepoprawny z kilku powodów. Włośnica, wywoływana przez pasożytnicze włosogłówki, prowadzi do powstawania mikroskopijnych zmian w mięśniach, a nie guzków w wątrobie, co wyklucza tę chorobę w kontekście opisanego przypadku. Sarkosporydioza jest kolejną chorobą pasożytniczą, jednak jest typowa dla mięśni, a nie dla narządów wewnętrznych takich jak wątroba, co również czyni tę odpowiedź niewłaściwą. Wągrzyca, powodowana przez larwy tasiemca Taenia solium, dotyczy głównie tkanki mięśniowej, a nie wątroby, i manifestuje się innymi typami zmian. W związku z tym, wybór tych odpowiedzi często wynika z mylnego skojarzenia objawów z nieodpowiednimi patogenami. Kluczowym błędem myślowym jest nieprawidłowe utożsamienie lokalizacji zmian w organizmie z konkretnymi chorobami pasożytniczymi. Aby skutecznie diagnozować i kontrolować takie schorzenia, ważne jest zrozumienie specyfiki chorób pasożytniczych oraz ich wpływu na różne narządy, co pozwala na skuteczniejsze podejście do badań poubojowych oraz profilaktyki w hodowlach zwierząt.

Pytanie 33

Najczęściej krew z konia pobiera się z żyły

A. czczej przedniej

B. odpiszczelowej

C. szyjnej zewnętrznej

D. szyjnej jarzmowej wewnętrznej

Odpowiedź 'szyjna zewnętrzna' jest prawidłowa, ponieważ to właśnie ta żyła jest najczęściej wykorzystywana do pobierania krwi od koni. Żyła szyjna zewnętrzna, znajdująca się po obu stronach szyi konia, jest dobrze widoczna i łatwo dostępna, co ułatwia proces pobierania krwi. Jej lokalizacja sprzyja również minimalizacji stresu u zwierzęcia oraz maksymalizacji bezpieczeństwa, zarówno dla konia, jak i dla osoby dokonującej zabiegu. Ponadto, krew pobierana z tej żyły może być używana do różnorodnych badań diagnostycznych, w tym oceny stanu zdrowia konia, monitorowania parametrów biochemicznych oraz oceny poziomu elektrolitów. W praktyce weterynaryjnej, znajomość anatomii żył konia oraz umiejętność prawidłowego pobierania krwi są kluczowe i powinny być wykonywane zgodnie z najlepszymi praktykami, aby zapewnić najwyższą jakość wyników badań.

Pytanie 34

Czym jest czynnik wywołujący enzootyczną białaczkę u bydła?

A. kleszcz

B. komar

C. wirus

D. bakteria

Enzootyczna białaczka bydła (EBB) jest schorzeniem wywołanym przez wirusy należące do rodziny Retroviridae, a konkretnie do podrodziny Oncovirinae. Czynnikiem etiologicznym tej choroby jest wirus białaczki bydła (Bovine Leukemia Virus - BLV), który infekuje limfocyty B bydła, prowadząc do ich proliferacji i rozwoju nowotworów. Zrozumienie, że wirus jest przyczyną EBB, jest kluczowe dla skutecznego zarządzania zdrowiem stada. Praktyczne aplikacje tej wiedzy obejmują testowanie bydła na obecność BLV, co może pomóc w identyfikacji zakażonych zwierząt, a tym samym w wdrażaniu strategii ograniczających rozprzestrzenianie się wirusa, takich jak eliminacja zakażonych osobników czy segregacja ich od zdrowego stada. Warto również pamiętać o zasadach bioasekuracji, które mogą ograniczać kontakt zdrowych zwierząt z wirusem. Standardy takie jak te określone przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) podkreślają znaczenie monitorowania i zarządzania chorobami wirusowymi jak EBB w hodowli bydła.

Pytanie 35

Aby zdiagnozować babeszjozę u psa, konieczne jest przeprowadzenie badania

A. osadu moczu.

B. popłuczyn z napletka.

C. zeskrobiny ze skóry.

D. rozmazu krwi.

Wybór innych badań, takich jak zeskrobiny ze skóry, osad moczu czy popłuczyny z napletka, jest błędny w kontekście diagnozowania babeszjozy u psów. Zeskrobiny ze skóry są techniką stosowaną głównie w diagnozowaniu chorób skórnych i pasożytów powierzchownych, takich jak nużyca czy grzybice, i nie mają zastosowania w przypadku babeszjozy, która dotyczy krwi. Z kolei badanie osadu moczu jest używane do oceny układu moczowego i nie dostarcza informacji na temat infekcji krwi, jaką jest babeszjoza. Co więcej, popłuczyny z napletka mogą być stosowane w diagnostyce chorób układu rozrodczego, ale nie są odpowiednie do wykrywania pasożytów krwi. Typowym błędem myślowym jest mylenie lokalizacji infekcji z rodzajem badania diagnostycznego. Ważne jest, aby zrozumieć, że babeszjoza jest chorobą systemową, wymagającą analizy krwi. Użycie niewłaściwych technik diagnostycznych może prowadzić do opóźnień w leczeniu i pogorszenia stanu zdrowia zwierzęcia. Dlatego znajomość odpowiednich metod diagnostycznych jest kluczowa dla skutecznej interwencji w przypadku tej poważnej choroby.

Pytanie 36

Termin 'per os' oznacza sposób podawania leku

A. dootrzewnowo

B. domacicznie

C. dousto

D. dojelitowo

Odpowiedź "dousto" jest prawidłowa, ponieważ termin "per os" odnosi się do podawania leków drogą doustną, co oznacza, że lek jest przyjmowany przez usta. Jest to jedna z najczęściej stosowanych metod podawania leków, ze względu na jej wygodę i prostotę. Przykłady leków podawanych per os to tabletki, kapsułki czy syropy. Dzięki tej metodzie lek przechodzi przez układ pokarmowy, gdzie jest wchłaniany do krwiobiegu, co pozwala na jego skuteczne działanie. Ważne jest, aby stosować tę metodę zgodnie z zaleceniami lekarza, a także zwracać uwagę na szczególne wymagania dotyczące niektórych leków, na przykład konieczność przyjmowania ich na czczo lub po posiłku. Takie praktyki są zgodne z aktualnymi standardami farmakoterapii, które zalecają optymalne sposoby podawania leków w zależności od ich właściwości farmakokinetycznych.

Pytanie 37

Ile kilogramów preparatu potrzeba do przeprowadzenia dezynfekcji 2000 m2 podłogi pomieszczenia inwentarskiego podczas zwalczania choroby zakaźnej?

Dezynfekcja profilaktyczna: stosować roztwór 0,5-1,0% (0,5/1 kg preparatu rozpuścić w 100 litrach letniej wody, 5,0/10,0 g w 1 litrze letniej wody). Czas działania 30-60 minut.

Dezynfekcja w ogniskach chorób zakaźnych: stosować roztwór 2,0%, (2,0 kg na 100 litrów letniej wody lub 20,0 g na 1 litr). Czas działania 60 minut.

Przy dezynfekcji powierzchni należy użyć ok. 200 ml roztworu na 1 m².

A. 2 kg

B. 4 kg

C. 8 kg

D. 1 kg

Wybór błędnej odpowiedzi może wynikać z kilku podstawowych nieporozumień dotyczących obliczeń związanych z ilością preparatu potrzebnego do dezynfekcji. Odpowiedzi, które wskazują na 1 kg, 2 kg lub 4 kg, są oparte na błędnych założeniach dotyczących zarówno objętości potrzebnego roztworu, jak i stężenia stosowanego preparatu. Warto podkreślić, że każdy preparat dezynfekcyjny ma określone zalecenia dotyczące stężenia oraz ilości roztworu na jednostkę powierzchni. Nie uwzględniając tych wytycznych, można dojść do niewłaściwych wniosków. Przyjęcie, że wystarczy tylko 1 lub 2 kg preparatu, ignoruje fakt, że do dezynfekcji 2000 m² wymagane jest odpowiednie stężenie roztworu, które zapewni skuteczność działania w zwalczaniu chorób zakaźnych. Ponadto, podejście do dezynfekcji powinno opierać się na dokładnych wyliczeniach i uwzględnieniu specyfikacji danego środka, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży. W przypadku dezynfekcji dużych powierzchni, jak pomieszczenia inwentarskie, kluczowe jest przestrzeganie norm i zaleceń producentów, aby uniknąć nieefektywnego działania, co może prowadzić do dalszych problemów zdrowotnych wśród zwierząt oraz ludzi. Dobre praktyki dezynfekcyjne wymagają również odpowiedniego doboru preparatów i ich ilości, co w sposób bezpośredni wpływa na skuteczność procesów dezynfekcyjnych.

Pytanie 38

Jaka jest optymalna temperatura wewnętrzna ciała psa?

A. 38,5 °C

B. 36,6 °C

C. 39,9 °C

D. 40,5 °C

Optymalna temperatura wewnętrzna ciała psa wynosi około 38,5 °C. Jest to wartość, która mieści się w standardowym zakresie temperatur dla psów, który zazwyczaj wynosi od 38 do 39,2 °C. Prawidłowa temperatura ciała jest istotnym wskaźnikiem zdrowia zwierzęcia i jej monitorowanie jest kluczowe w praktyce weterynaryjnej. W przypadku psów o obniżonej lub podwyższonej temperaturze ciała, warto zwrócić uwagę na objawy mogące wskazywać na stany zapalne, infekcje czy inne problemy zdrowotne. Na przykład, gdy temperatura przekroczy 39,5 °C, może to sugerować gorączkę, co jest zazwyczaj oznaką reakcji organizmu na chorobę. Z kolei temperatura poniżej 37,5 °C może wskazywać na hipotermię. W praktyce, weterynarze regularnie zalecają pomiar temperatury u zwierząt w ramach standardowych badań lekarskich, co pozwala na szybką diagnostykę i podjęcie odpowiednich działań w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Ponadto, warto pamiętać, że temperatura ciała psów może się różnić w zależności od rasy, wieku i aktywności fizycznej, dlatego zrozumienie tych zmiennych jest kluczowe w utrzymaniu zdrowia psa.

Pytanie 39

Jaką technikę należy wykorzystać przy badaniu gardła u psa?

A. Oglądanie i omacywanie

B. Badanie osłuchowe i opukiwanie

C. Opukiwanie i dotykanie

D. Osłuchiwanie i dotykanie

Odpowiedź 'Oglądanie i omacywanie' jest prawidłowa, ponieważ te metody są kluczowe w badaniu gardła u psa. Oglądanie pozwala na ocenę stanu błony śluzowej, obecności ewentualnych zmian patologicznych, takich jak zapalenie, guzki czy inne nieprawidłowości. Omacywanie z kolei umożliwia ocenę bólu oraz ewentualnych nieprawidłowości w obrębie gardła, takich jak obrzęki czy zgrubienia. W praktyce weterynaryjnej ważne jest, aby dokładnie ocenić te obszary, szczególnie w kontekście problemów z jedzeniem czy oddychaniem. Oprócz podstawowych obserwacji, lekarze weterynarii mogą również wykorzystać techniki takie jak endoskopia, co pozwala na jeszcze dokładniejszą diagnostykę. Standardy diagnostyczne w weterynarii kładą nacisk na wieloaspektowe podejście do oceny stanu zdrowia zwierząt, gdzie odpowiednie badania fizykalne są fundamentem dla dalszej diagnostyki.

Pytanie 40

Zwierzęta nabyte w państwach Unii Europejskiej przy wjeździe do Polski

A. są pozbawiane kolczyków

B. dostają nowe kolczyki

C. zachowują dotychczasowe oznaczenie

D. dostają nowy tatuaż

Zwierzęta kupione w krajach Unii Europejskiej, które przybywają do Polski, zachowują swoje dotychczasowe oznakowanie, jak tatuaż czy kolczyki identyfikacyjne, które były zastosowane w kraju pochodzenia. Jest to zgodne z regulacjami Unii Europejskiej dotyczącymi przemieszczania zwierząt, które mają na celu zapewnienie ciągłości identyfikacji oraz bezpieczeństwa zwierząt w transporcie. Przykładowo, jeżeli pies z Niemiec posiada identyfikację w postaci kolczyka, to przy przyjeździe do Polski nie jest konieczne wprowadzenie nowego oznakowania, o ile spełnia ono normy określone w przepisach europejskich. Takie podejście jest korzystne nie tylko z perspektywy prawnej, ale również logistycznej, ponieważ redukuje stres związany z dodatkowymi zabiegami dla zwierzęcia oraz sprzyja szybszemu osiedleniu się w nowym środowisku. Warto również dodać, że oznakowanie powinno być zgodne z międzynarodowymi standardami, co ułatwia identyfikację zwierzęcia w różnych krajach.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej