Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 08:26
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 08:43

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przydzielanie przestrzeni dyskowej w systemach z rodziny Windows

A. przydzielają etykietę (np. C) dla konkretnej partycji.

B. oferują podstawowe funkcje diagnostyczne, defragmentację oraz checkdisk.

C. przydzielają partycje na dyskach.

D. pozwalają na określenie maksymalnej pojemności dyskowej dla kont użytkowników.

Przydziały dyskowe w systemach rodziny Windows są kluczowym elementem zarządzania pamięcią masową, pozwalając na definiowanie maksymalnej przestrzeni dyskowej dla kont użytkowników. Dzięki tej funkcji, administratorzy systemu mogą kontrolować, ile miejsca na dysku jest przydzielane poszczególnym użytkownikom, co jest szczególnie ważne w środowiskach wieloosobowych i serwerowych. Przykładowo, w organizacjach, gdzie wiele osób korzysta z tych samych zasobów, przydział dyskowy pomaga uniknąć sytuacji przepełnienia dysku przez jednego użytkownika, co mogłoby prowadzić do utraty danych lub spowolnienia systemu. Rekomendowane praktyki zarządzania przestrzenią dyskową obejmują monitorowanie użycia przestrzeni oraz regularne aktualizowanie ograniczeń w miarę potrzeb. Warto także zauważyć, że dobra polityka przydziałów dyskowych wspiera nie tylko organizację miejsca na dysku, ale również bezpieczeństwo danych poprzez ograniczanie możliwości przechowywania nieautoryzowanych plików.

Pytanie 2

Aby jednocześnie zmienić tło pulpitu, kolory okien, dźwięki oraz wygaszacz ekranu na komputerze z systemem Windows, należy użyć

A. kompozycji

B. centrum ułatwień dostępu

C. planu zasilania

D. schematów dźwiękowych

Odpowiedzi takie jak centrum ułatwień dostępu, schematy dźwiękowe czy plan zasilania nie są odpowiednie w kontekście jednoczesnej zmiany interfejsu użytkownika. Centrum ułatwień dostępu ma na celu wsparcie osób z niepełnosprawnościami, oferując narzędzia do modyfikacji systemu, ale nie jest dedykowane do masowej zmiany estetyki czy dźwięków. Schematy dźwiękowe odnoszą się jedynie do konfiguracji dźwięków związanych z różnymi wydarzeniami w systemie, co nie obejmuje zmiany tła pulpitu ani wygaszacza ekranu. Plan zasilania z kolei dotyczy ustawień zarządzania energią komputera, które wpływają głównie na wydajność systemu i trwałość baterii w urządzeniach przenośnych, nie mając bezpośredniego wpływu na wygląd interfejsu czy dźwięki. Użytkownicy mogą mylnie sądzić, że te elementy są ze sobą powiązane, jednak każda z wymienionych opcji ma swoje specyficzne zastosowanie i nie pozwala na kompleksową zmianę wyglądu oraz dźwięku systemu Windows. Praktyka ta pokazuje typowy błąd myślowy, polegający na łączeniu funkcji, które mają różne cele i zastosowania, co może prowadzić do frustracji w poszukiwaniu efektywnej personalizacji systemu.

Pytanie 3

Jaką usługę serwerową wykorzystuje się do automatycznej konfiguracji interfejsów sieciowych urządzeń klienckich?

A. SIP (Session Initiation Protocol)

B. RIP (Routing Information Protocol)

C. DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)

D. ICMP (Internet Control Message Protocol)

DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) to protokół, który automatyzuje proces przypisywania adresów IP i innych ustawień sieciowych stacjom klienckim w sieci. Dzięki DHCP, administratorzy sieci mogą zdalnie zarządzać konfiguracją interfejsów sieciowych, co znacznie upraszcza proces wprowadzania nowych urządzeń do sieci oraz minimalizuje ryzyko błędów, jakie mogą wystąpić przy ręcznym przypisywaniu adresów IP. Protokół ten pozwala na dynamiczne przydzielanie adresów IP z puli dostępnych adresów, co jest szczególnie przydatne w środowiskach z wieloma urządzeniami mobilnymi lub w sytuacji, gdy liczba urządzeń w sieci zmienia się często. Przykładem zastosowania DHCP może być biuro, gdzie pracownicy przynoszą swoje laptopy i smartfony, a serwer DHCP automatycznie przydziela im odpowiednie adresy IP oraz inne ustawienia, takie jak brama domyślna czy serwery DNS. Stosowanie DHCP jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania siecią, co pozwala na efektywne i bezpieczne zarządzanie infrastrukturą sieciową.

Pytanie 4

Jak wygląda liczba 257 w systemie dziesiętnym?

A. 1 0000 0001 w systemie binarnym

B. 1000 0000 w systemie binarnym

C. F0 w systemie szesnastkowym

D. FF w systemie szesnastkowym

Wybór odpowiedzi FF szesnastkowo oraz F0 szesnastkowo jest błędny, ponieważ nie odpowiada on poprawnej konwersji liczby 257 na system szesnastkowy. Liczba 257 w systemie szesnastkowym zapisywana jest jako 101, co oznacza, że błędnie zinterpretowano wartość, a podane odpowiedzi wprowadziły w błąd. Wartość FF odpowiada liczbie 255, natomiast F0 to wartość 240, co pokazuje typowy błąd w zrozumieniu systemu szesnastkowego. Osoby mogące wprowadzać się w błąd przy konwersji mogą pomylić bazę systemu, co prowadzi do błędnych wyników. Przykład ten podkreśla znaczenie umiejętności przekształcania liczb z jednego systemu do drugiego oraz znajomości wartości poszczególnych cyfr w różnych systemach liczbowych. Również odpowiedź 1 0000 0001 w systemie dwójkowym, co wydaje się poprawne, jest skonstruowana z nieprawidłowym zrozumieniem wartości bitów, które odpowiadają liczbie 257, gdyż w systemie binarnym to 1 0000 0001, co powinno być odnotowane. Takie błędy mogą wynikać z nieprecyzyjnego obliczania lub braku zrozumienia koncepcji potęg liczby 2, co jest kluczowe przy konwersji między systemami liczbowymi. W związku z tym ważne jest, aby przed przystąpieniem do konwersji zweryfikować zasady konwersji oraz wartości poszczególnych cyfr w każdym systemie liczbowym, co jest fundamentalne w programowaniu i inżynierii komputerowej.

Pytanie 5

Do bezprzewodowej transmisji danych pomiędzy dwiema jednostkami, z wykorzystaniem fal radiowych w zakresie ISM 2,4 GHz, przeznaczony jest interfejs

A. IEEE 1394

B. Bluetooth

C. IrDA

D. Fire Wire

FireWire, znany również jako IEEE 1394, jest interfejsem zaprojektowanym głównie do przesyłu dużych ilości danych między urządzeniami, takimi jak kamery cyfrowe i dyski twarde. Nie jest on jednak interfejsem bezprzewodowym, co czyni go nieodpowiednim w kontekście przesyłania danych w technologii radiowej. Podobnie, IrDA (Infrared Data Association) wykorzystuje podczerwień do komunikacji, co ogranicza zasięg i wymaga bezpośredniej linii widzenia pomiędzy urządzeniami, co również nie pasuje do opisanego przypadku. Z kolei IEEE 1394 również bazuje na połączeniach przewodowych, co wyklucza go z możliwości przesyłania danych w sposób bezprzewodowy. Te technologie, mimo że mają swoje zastosowania, nie są odpowiednie dla scenariuszy wymagających elastyczności i mobilności, jakie oferuje Bluetooth. Często popełnianym błędem jest mylenie różnych technologii komunikacyjnych, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Warto zrozumieć, że każda z tych technologii ma swoje specyficzne zastosowanie i ograniczenia, a wybór odpowiedniego interfejsu powinien bazować na konkretnych wymaganiach i okolicznościach, a nie na ogólnych założeniach dotyczących przesyłania danych.

Pytanie 6

Aby możliwe było przekierowanie drukowanego dokumentu na dysk twardy, należy w opcjach konfiguracyjnych drukarki wybrać drukowanie do portu

A. LPT

B. COM

C. USB001

D. FILE

Wiele osób naturalnie zakłada, że jeśli chcemy przekierować coś do pliku, wystarczy wykorzystać któryś z klasycznych portów sprzętowych, jak LPT, COM czy nawet USB001, bo przecież tam trafiają dane z wielu urządzeń. Jednak to dość powszechne nieporozumienie wynika z mylenia fizycznej ścieżki przesyłu danych z logicznym miejscem ich przechowania. Porty LPT oraz COM to stare, fizyczne interfejsy komunikacji – LPT dla drukarek równoległych, COM dla urządzeń szeregowych, takich jak modemy czy stare myszki. Owszem, kiedyś drukarki podłączano głównie przez LPT, ale dane wysyłane tą drogą trafiały bezpośrednio do urządzenia, nie na dysk. USB001 to z kolei logiczny port przypisany do drukarki podłączonej przez USB, bardzo popularny w nowszych komputerach, ale znów – celem jest fizyczne urządzenie, nie plik. Typowym błędem jest myślenie, że skoro na komputerze są zdefiniowane różne porty komunikacyjne, to któryś z nich odpowiada za zapisywanie wydruku na dysku. W rzeczywistości, tylko port FILE jest powiązany z operacją utworzenia pliku na twardym dysku i daje użytkownikowi kontrolę, gdzie ten plik zostanie zapisany i w jakim formacie (w zależności od sterownika drukarki). Ten mechanizm jest szeroko opisany w dokumentacji Microsoftu i innych systemów operacyjnych. Warto zapamiętać, że porty fizyczne i logiczne odzwierciedlają połączenia z urządzeniami, a nie funkcje związane z archiwizacją czy konwersją wydruków. Mylenie tych pojęć to jeden z najczęstszych błędów podczas konfigurowania nietypowych drukarek czy w środowiskach testowych. W praktyce, jeśli celem jest uzyskanie cyfrowego zapisu wydruku na dysku twardym, wybór jakiegokolwiek innego portu niż FILE po prostu nie zadziała, niezależnie od ustawień sprzętowych czy systemowych. To taka trochę pułapka, na którą łapią się nawet doświadczeni użytkownicy, jeśli nie poznali dokładnie mechanizmów działania systemowych sterowników drukarek.

Pytanie 7

Jakie czynności należy wykonać, aby oczyścić zatkane dysze kartridża w drukarce atramentowej?

A. wyczyścić dysze za pomocą drucianych zmywaków

B. przeczyścić dysze drobnym papierem ściernym

C. oczyścić dysze przy użyciu sprężonego powietrza

D. przemyć dyszę specjalnym środkiem chemicznym

Przemywanie dyszy specjalnym środkiem chemicznym to najlepsza metoda na rozwiązywanie problemu z zatkanymi dyszami w atramentowej drukarce. Te chemikalia, zwykle na bazie alkoholu, są stworzone tak, żeby rozpuszczać zaschnięte krople atramentu, które mogą blokować przepływ tuszu. Wiele firm produkujących drukarki poleca stosowanie takich preparatów, bo nie tylko przywracają działanie drukarki, ale też zmniejszają szansę na uszkodzenie delikatnych części. Na przykład spustoszenie sprężonym powietrzem może pomóc usunąć zanieczyszczenia, ale nie zawsze załatwia sprawę z zatykającym tuszem, a źle użyte może nawet zrujnować dyszę. Regularne korzystanie z tych chemicznych środków powinno być częścią dbania o drukarki atramentowe. To pozwoli na dłuższe korzystanie z kartridży i lepszą jakość druku. Dobrze też pamiętać, żeby często używać drukarki, bo to zapobiega wysychaniu tuszu oraz gromadzeniu się brudu w dyszy.

Pytanie 8

Kable światłowodowe nie są powszechnie używane w lokalnych sieciach komputerowych z powodu

A. znacznych strat sygnału podczas transmisji

B. ograniczonej przepustowości

C. wysokich kosztów elementów pośredniczących w transmisji

D. niskiej odporności na zakłócenia elektromagnetyczne

Wybór odpowiedzi dotyczącej dużych strat sygnału transmisyjnego jako przyczyny braku powszechnego stosowania kabli światłowodowych w lokalnych sieciach komputerowych jest nieprawidłowy. Kable światłowodowe charakteryzują się znacznie mniejszymi stratami sygnału niż tradycyjne kable miedziane, co czyni je bardziej efektywnymi w długodystansowej transmisji. W rzeczywistości, jedna z głównych zalet światłowodów to ich zdolność do przesyłania sygnału na znaczne odległości bez istotnych strat jakości. Kolejną mylną koncepcją jest twierdzenie o niskiej przepustowości. W rzeczywistości światłowody oferują niezwykle wysoką przepustowość, znacznie przewyższającą możliwości kabli miedzianych. Dlatego są one preferowane w zastosowaniach wymagających dużej szerokości pasma, takich jak centra danych czy infrastruktura telekomunikacyjna. Co więcej, mała odporność na zakłócenia elektromagnetyczne to również błędne stwierdzenie. Kable światłowodowe są naturalnie odporne na takie zakłócenia, co czyni je idealnym rozwiązaniem w środowiskach o dużej interferencji. Takie niepoprawne wnioski mogą wynikać z braku zrozumienia właściwości fizycznych i technologii, jakie towarzyszą kablom światłowodowym, a także ich zastosowań w praktyce.

Pytanie 9

W architekturze ISO/OSI protokoły TCP oraz UDP funkcjonują w warstwie

A. łącza danych

B. sieci

C. aplikacji

D. transportowej

Warstwa sieciowa modelu ISO/OSI jest odpowiedzialna za adresowanie i routing pakietów w sieci, ale nie zajmuje się przesyłaniem danych między aplikacjami. W tej warstwie działają protokoły takie jak IP (Internet Protocol), które umożliwiają przesyłanie danych w sieciach lokalnych i globalnych, ale nie zapewniają mechanizmów transportowych, które są tak istotne dla TCP i UDP. W kontekście warstwy łącza danych, protokoły skupiają się na dostarczeniu ramki danych między bezpośrednio połączonymi urządzeniami w sieci, zapewniając m.in. kontrolę błędów i synchronizację. Typowe protokoły w tej warstwie to Ethernet czy Wi-Fi, które nie mają nic wspólnego z funkcjonalnością transportową. Z kolei warstwa aplikacji to ta, w której działają końcowe aplikacje użytkowników, takie jak przeglądarki internetowe, e-maile czy protokoły transferu plików. Protokół HTTP używa TCP jako warstwy transportowej, ale sam w sobie nie jest odpowiedzialny za transport, tylko za interakcję z serwerami. Zrozumienie struktury modelu ISO/OSI jest kluczowe dla poprawnego klasyfikowania funkcji protokołów, ponieważ każdy z nich pełni odmienne role, a niepoprawne przypisanie ich do niewłaściwych warstw prowadzi do nieporozumień w diagnostyce problemów sieciowych oraz projektowaniu systemów.

Pytanie 10

Jakie jest oprogramowanie serwerowe dla systemu Linux, które pozwala na współdziałanie z grupami roboczymi oraz domenami Windows?

A. NTP

B. Apache

C. CUPS

D. Samba

Odpowiedzi dotyczące Apache, CUPS i NTP są trochę mylące. Apache to serwer HTTP, więc jego zadanie to obsługa stron www, a nie udostępnianie plików w sieciach Windows. CUPS to system do zarządzania drukarkami, ale też nie współpracuje z Windows w kontekście plików. NTP to protokół synchronizacji czasu, więc zupełnie nie jest związany z udostępnianiem zasobów. Wybierając te odpowiedzi, można nabrać błędnych przekonań, że te narzędzia są ze sobą powiązane, a to nie jest prawda. Warto wiedzieć, że Samba to jedyna opcja, która naprawdę działa między Linuxem a Windowsem, jeśli chodzi o dzielenie się zasobami.

Pytanie 11

Aby osiągnąć przepustowość wynoszącą 4 GB/s w obie strony, konieczne jest zainstalowanie w komputerze karty graficznej korzystającej z interfejsu

A. PCI-Express x 1 wersja 3.0

B. PCI-Express x 8 wersja 1.0

C. PCI-Express x 4 wersja 2.0

D. PCI-Express x 16 wersja 1.0

PCI-Express (Peripheral Component Interconnect Express) to nowoczesny standard interfejsu służącego do podłączania kart rozszerzeń do płyty głównej. Aby uzyskać przepustowość 4 GB/s w każdą stronę, konieczne jest wykorzystanie interfejsu PCI-Express w wersji 1.0 z 16 liniami (x16). W standardzie PCI-Express 1.0 każda linia oferuje teoretyczną przepustowość na poziomie 250 MB/s. Zatem przy 16 liniach, całkowita przepustowość wynosi 4 GB/s (16 x 250 MB/s). Tego typu interfejs jest często wykorzystywany w kartach graficznych, które wymagają dużej przepustowości do efektywnego przesyłania danych między procesorem a pamięcią grafiki. Przykładowe zastosowanie obejmuje profesjonalne aplikacje do renderowania 3D czy gry komputerowe, które wymagają intensywnego przetwarzania grafiki. Standard PCI-Express 3.0 oraz nowsze generacje oferują nawet wyższą przepustowość, co czyni je bardziej odpowiednimi dla najnowszych technologii, jednak w kontekście pytania, PCI-Express x16 wersja 1.0 jest wystarczającym rozwiązaniem do osiągnięcia wymaganej wydajności.

Pytanie 12

Protokołem umożliwiającym dostęp do sieci pakietowej o prędkości nieprzekraczającej 2 Mbit/s jest protokół

A. VDSL

B. Frame Relay

C. X.25

D. ATM

Protokół ATM (Asynchronous Transfer Mode) jest zaprojektowany do przesyłania danych z dużą prędkością, znacznie przekraczającą 2 Mbit/s. ATM jest technologią, która wykorzystuje komórki o stałej długości, co pozwala na obsługę różnych typów danych, takich jak głos, wideo czy transmisje danych. W przeciwieństwie do X.25, ATM jest bardziej skomplikowanym protokołem i jest używany w aplikacjach wymagających wysokiej przepustowości oraz niskich opóźnień. VDSL (Very-high-bit-rate Digital Subscriber Line) to technologia DSL, która umożliwia transmisję danych z prędkościami dochodzącymi do 52 Mbit/s, również znacznie przekraczającymi 2 Mbit/s. VDSL jest często stosowany w dostępie do internetu szerokopasmowego i pozwala na jednoczesne przesyłanie danych, głosu i wideo. Frame Relay to kolejny protokół komunikacyjny, który również obsługuje wyższe prędkości i jest używany w sieciach WAN. Przy wyborze właściwego protokołu należy kierować się wymaganiami aplikacji oraz środowiskiem, w którym będą one funkcjonować. Często popełnianym błędem jest mylenie protokołów w zależności od ich zastosowania w danym kontekście; jednakże należy pamiętać, że każdy protokół ma swoje specyfikacje oraz ograniczenia, które mogą wpływać na jego wykorzystanie w praktyce.

Pytanie 13

Schemat ilustruje ustawienia urządzenia WiFi. Wskaż, które z poniższych stwierdzeń na temat tej konfiguracji jest prawdziwe?

A. Urządzenia w sieci posiadają adresy klasy A

B. Dostęp do sieci bezprzewodowej jest ograniczony tylko do siedmiu urządzeń

C. Filtrowanie adresów MAC jest wyłączone

D. Obecnie w sieci WiFi działa 7 urządzeń

Adresy IP klasy A dotyczą dużych sieci i mają zakres od 1.0.0.0 do 126.255.255.255. W przedstawionej konfiguracji urządzenia posiadają adresy z zakresu 192.168.x.x, co klasyfikuje je jako adresy klasy C, powszechnie używane w sieciach lokalnych. To powszechny błąd, by sugerować się pierwszą cyfrą adresu IP bez uwzględnienia pełnego zakresu klasy adresów. Kolejnym niewłaściwym założeniem jest stwierdzenie, że w sieci pracuje 7 urządzeń. Fakt, że 7 urządzeń jest sparowanych lub zarejestrowanych w systemie, nie oznacza, że wszystkie są aktualnie aktywne i pracujące w sieci; status połączenia może być różny i zależy od bieżących aktywności użytkowników. Stwierdzenie o pracy wyłącznie 7 urządzeń opiera się na założeniu, że jedynie te konkretne urządzenia mają zdefiniowane adresy MAC, co jest błędnym wyobrażeniem, gdyż przy wyłączonym filtrowaniu inne urządzenia mogą również uzyskać dostęp. Błędne rozumienie działania filtrowania MAC prowadzi do nieprawidłowej interpretacji dostępności urządzeń w sieci. Kluczowe jest zrozumienie, że liczba sparowanych urządzeń nie przekłada się na liczbę aktywnych połączeń.

Pytanie 14

Do pokazanej na diagramie płyty głównej nie można podłączyć urządzenia, które korzysta z interfejsu

A. IDE

B. AGP

C. PCI

D. SATA

Złącze IDE to starszy interfejs do podłączania dysków twardych i napędów optycznych, choć niektóre płyty główne wciąż je mają, żeby działały ze starszym sprzętem. Mimo że nie jest to już standard, to jego obecność na płycie głównej nie jest błędem, bo może przydać się do użycia starszych urządzeń. Z kolei złącze PCI (Peripheral Component Interconnect) to taki uniwersalny port do różnych kart rozszerzeń, jak karty dźwiękowe czy sieciowe. Jego obecność na płycie jest jak najbardziej na miejscu, bo pozwala na elastyczne dopasowanie komputera do potrzeb użytkownika. Złącze SATA (Serial Advanced Technology Attachment) to nowoczesny standard do dysków twardych oraz SSD i optycznych. Przewyższa IDE pod względem przepustowości i małych kabli, co świetnie usprawnia zarządzanie w obudowie. Warto więc wybierać odpowiedni interfejs, mając na uwadze wymagania sprzętowe, żeby uzyskać jak najlepszą wydajność, a więc SATA to dobry wybór w nowoczesnych konstrukcjach. Często zdarza się, że ludzie mylą się i myślą, że jakieś interfejsy nie mogą być na płycie, co wynika z braku wiedzy na temat standardów, a to prowadzi do błędnych wniosków o kompatybilności sprzętowej. Powinno się zawsze sprawdzić specyfikację płyty głównej, żeby wiedzieć, jakie ma możliwości i ograniczenia, bo to pomoże w optymalnym wykorzystaniu zasobów podczas budowy komputerów.

Pytanie 15

Licencja Office 365 PL Personal (jedno stanowisko, subskrypcja na rok) ESD jest przypisana do

A. wyłącznie jednego użytkownika, na jednym komputerze, jednym tablecie i jednym telefonie, tylko do celów niekomercyjnych

B. dowolnej liczby użytkowników, jedynie na jednym komputerze do celów komercyjnych

C. wyłącznie jednego użytkownika na jednym komputerze oraz jednym urządzeniu mobilnym do celów komercyjnych i niekomercyjnych

D. dowolnej liczby użytkowników, jedynie na jednym komputerze do celów komercyjnych i niekomercyjnych

Wiele osób myli zasady licencjonowania oprogramowania, co może prowadzić do błędnych wniosków. Przykładowo, przypisanie licencji do "dowolnej liczby użytkowników" jest nieprawidłowe w kontekście Office 365 PL Personal, ponieważ licencja ta jest ściśle ograniczona do jednego użytkownika. Użytkownicy mogą mieć tendencję do interpretacji licencji jako możliwości dzielenia się oprogramowaniem z innymi, co jest niezgodne z jej warunkami. Kolejnym powszechnym błędem jest przekonanie, że licencja może być używana na kilku urządzeniach przez różnych użytkowników, co jest sprzeczne z zasadą przypisania licencji do jednej osoby. Warto również zauważyć, że wiele osób może błędnie założyć, że licencje do celów komercyjnych i niekomercyjnych są wymienne, co jest mylnym podejściem. Licencje na oprogramowanie często mają różne warunki użycia, a ich niewłaściwe zrozumienie może prowadzić do naruszenia umowy licencyjnej, co z kolei może skutkować konsekwencjami prawnymi i finansowymi. Kluczowe jest zatem dokładne zapoznanie się z zapisami umowy licencyjnej, aby uniknąć problemów związanych z jej naruszeniem. W kontekście zarządzania oprogramowaniem, znajomość modeli licencjonowania oraz ich praktyczne zastosowanie w codziennej pracy ma kluczowe znaczenie dla efektywności oraz zgodności z przepisami prawa.

Pytanie 16

W celu zabezpieczenia komputerów w sieci lokalnej przed nieautoryzowanym dostępem oraz atakami typu DoS, konieczne jest zainstalowanie i skonfigurowanie

A. filtru antyspamowego

B. blokady okienek pop-up

C. zapory ogniowej

D. programu antywirusowego

Wybór filtrów antyspamowych, programów antywirusowych czy blokady okienek pop-up jako metod zabezpieczających sieć lokalną przed atakami i nieautoryzowanym dostępem jest błędny z kilku powodów. Filtry antyspamowe służą głównie do eliminowania niechcianych wiadomości e-mail i nie mają wpływu na zabezpieczenia samej sieci. Ich głównym celem jest ochrona przed niebezpiecznymi wiadomościami, a nie obrona przed atakami sieciowymi, które mogą prowadzić do utraty danych lub zakłócenia działania systemów. Programy antywirusowe, choć istotne w zwalczaniu złośliwego oprogramowania, koncentrują się na ochronie pojedynczych urządzeń, a nie na kontroli całego ruchu sieciowego. Nie zapewniają one ochrony przed atakami DoS, które mogą być skierowane na infrastrukturę sieciową. Z kolei blokady okienek pop-up są funkcjonalnościami skierowanymi głównie na użytkowników przeglądarek internetowych i nie mają zastosowania w kontekście zabezpieczeń sieciowych. Te podejścia mogą tworzyć fałszywe poczucie bezpieczeństwa oraz skupić uwagę na nieodpowiednich aspektach ochrony, co prowadzi do zaniedbania kluczowych mechanizmów, takich jak zapory ogniowe, które są zaprojektowane specjalnie do zarządzania i filtrowania ruchu sieciowego. W związku z tym, poleganie na wspomnianych rozwiązaniach jako głównych metodach ochrony sieci lokalnej jest niewłaściwe i może skutkować poważnymi lukami w bezpieczeństwie.

Pytanie 17

Jakie będą całkowite koszty materiałów potrzebnych do stworzenia sieci lokalnej dla 6 komputerów, jeśli do budowy sieci wymagane jest 100 m kabla UTP kat. 5e oraz 20 m kanału instalacyjnego? Ceny komponentów sieci przedstawiono w tabeli.

Elementy sieci	j.m.	cena brutto
Kabel UTP kat. 5e	m	1,00 zł
Kanał instalacyjny	m	8,00 zł
Gniazdo komputerowe	szt.	5,00 zł

A. 360,00 zł

B. 160,00 zł

C. 320,00 zł

D. 290,00 zł

Odpowiedź na 29000 zł jest całkiem dobra. Wynika to z dokładnego obliczenia kosztów potrzebnych do zbudowania sieci lokalnej dla 6 komputerów. Zdecydowanie potrzebujesz 100 m kabla UTP kat. 5e i 20 m kanału instalacyjnego. Cena kabla to 100 zł za metr, więc za 100 m wyjdzie 100 zł. Kanał instalacyjny kosztuje 8 zł za metr, więc 20 m to 160 zł. Jak to zsumujesz, dostaniesz 260 zł. Nie zapominaj też o 6 gniazdach komputerowych, które kosztują 5 zł za sztukę, co daje 30 zł. Cały koszt to więc 290 zł. Takie obliczenia to podstawa, gdy planujesz sieć, żeby mieć pewność, że wszystko jest w budżecie. Dobrze jest także myśleć o przyszłości, czyli o tym, jak możesz rozbudować sieć, i wybierać materiały, które spełniają dzisiejsze standardy. Na przykład kabel UTP kat. 5e to dobry wybór, bo daje szybki transfer danych.

Pytanie 18

Przedstawiony moduł pamięci należy zamontować na płycie głównej w gnieździe

A. SO-RIMM

B. DDR

C. DDR2

D. SO-DIMM DDR4

Wybrałeś SO-DIMM DDR4 – i bardzo dobrze, bo dokładnie tego typu moduł masz przedstawiony na zdjęciu. SO-DIMM DDR4 to pamięć stosowana głównie w laptopach, komputerach typu mini PC i niektórych systemach embedded, gdzie liczy się kompaktowość oraz efektywność energetyczna. Wyróżnia się mniejszym rozmiarem w porównaniu do klasycznych DIMM-ów (stosowanych w desktopach), a także niższym napięciem zasilania (najczęściej 1.2V), co przekłada się na mniejsze zużycie energii. DDR4 jest obecnie standardem w nowych konstrukcjach, bo zapewnia lepszą przepustowość i wyższą wydajność niż starsze DDR3. Praktyka pokazuje, że montaż SO-DIMM DDR4 to już niemal codzienność przy serwisowaniu laptopów. Osobiście uważam, że rozpoznawanie tych modułów po etykiecie i wycięciach w laminacie to jedna z podstawowych umiejętności technika IT. Warto wiedzieć, że SO-DIMM występuje też w wersjach DDR3, jednak różnią się liczbą pinów i nie są kompatybilne – standard branżowy nie pozwala na pomyłkę przy montażu, bo wycięcia są w innych miejscach. Moduły DDR4 przynoszą też większą stabilność pracy dzięki niższym temperaturom i lepszym parametrom timingów. W praktyce – jeśli masz laptopa z wejściem na DDR4, to tylko taki SO-DIMM da się tam zamontować. Branżowa dobra praktyka to zawsze sprawdzanie specyfikacji płyty głównej przed zakupem pamięci – zwłaszcza w laptopach, gdzie miejsce na rozbudowę jest mocno ograniczone.

Pytanie 19

Polecenie to zostało wydane przez Administratora systemu operacyjnego w trakcie ręcznej konfiguracji sieciowego interfejsu. Wynikiem wykonania tego polecenia jest

netsh interface ip set address name="Glowna" static 151.10.10.2 255.255.0.0 151.10.0.1

A. dezaktywacja interfejsu

B. przypisanie adresu 151.10.0.1 jako domyślnej bramy

C. aktywacja dynamicznego przypisywania adresów IP

D. ustawienie maski 24-bitowej

Polecenie wydane za pomocą komendy 'netsh interface ip set address name="Glowna" static 151.10.10.2 255.255.0.0 151.10.0.1' ustawia adres IP oraz maskę podsieci dla interfejsu o nazwie 'Glowna'. W tym przypadku adres '151.10.0.1' został określony jako brama domyślna, co jest kluczowe w kontekście routingu. Brama domyślna jest to adres IP routera, przez który urządzenie komunikuje się z innymi sieciami, w tym z internetem. Ustawienie bramy domyślnej jest niezbędne, aby urządzenie mogło wysyłać pakiety do adresów spoza swojej lokalnej podsieci. Dobre praktyki dotyczące konfiguracji sieci zalecają, aby brama domyślna była zawsze odpowiednio skonfigurowana, co zapewnia prawidłowe funkcjonowanie komunikacji w sieci. Przykładem praktycznego zastosowania tej komendy może być sytuacja, gdy administrator sieci konfiguruje nowe urządzenie, które musi uzyskać dostęp do zewnętrznych zasobów. Bez poprawnie ustawionej bramy domyślnej, urządzenie nie będzie mogło komunikować się z innymi sieciami.

Pytanie 20

W środowisku Linux uruchomiono skrypt przy użyciu dwóch argumentów. Uzyskanie dostępu do wartości drugiego argumentu z wnętrza skryptu możliwe jest przez

A. $2$

B. %2

C. $2

D. %2%

Zrozumienie, jak przekazywać parametry do skryptów w systemie Linux, jest kluczowe dla skutecznego programowania w powłoce. Pojęcia takie jak %2, %2% i $2$ są niepoprawne, ponieważ nie są zgodne z konwencjami używanymi w powłokach Unixowych. W przypadku %2 i %2%, znaki procentu są stosowane w kontekście innych języków programowania lub systemów, ale nie w skryptach powłoki, gdzie stosuje się dolary ($) do oznaczania zmiennych. Użycie $2 jest właściwe, ale dodawanie dodatkowych znaków, jak % czy $, zmienia semantykę zmiennej i prowadzi do błędów w interpretacji. Często takie pomyłki wynikają z nieznajomości konwencji i reguł, które rządzą danym językiem. Warto zwrócić uwagę, że nie tylko w przypadku zmiennych, ale również w kontekście innych komponentów skryptów, takich jak funkcje czy pętle, posługiwanie się nieprawidłowymi symbolami może prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów oraz problemów z debugowaniem. Dlatego kluczowe jest, aby szczegółowo zrozumieć, jak działa system, w którym pracujemy, oraz stosować się do jego zasad i dobrych praktyk programistycznych.

Pytanie 21

W lokalnej sieci protokołem odpowiedzialnym za dynamiczną konfigurację adresów IP jest

A. TCP/IP

B. DHCP

C. DNS

D. FTP

Protokół DHCP to naprawdę ważny element w sieciach lokalnych, bo to on sprawia, że przydzielanie adresów IP do urządzeń jest łatwe i szybkie. Kiedy podłączasz komputer albo smartfona, to wysyła on do serwera DHCP zapytanie. A ten serwer odpowiada, przydzielając wolny adres IP oraz inne dane, jak maska podsieci czy brama domyślna. To mega ułatwia życie administratorom, bo nie muszą ręcznie przydzielać adresów, co mogłoby skończyć się błędami. Ze swojego doświadczenia mogę powiedzieć, że w dużych sieciach, gdzie jest masa urządzeń, DHCP naprawdę robi różnicę. I jeszcze, co jest super, to daje możliwość rezerwacji adresów IP dla konkretnych urządzeń, co jest przydatne, gdy musisz mieć urządzenia zawsze dostępne w sieci.

Pytanie 22

Udostępnienie drukarki sieciowej codziennie o tej samej porze należy ustawić we właściwościach drukarki, w zakładce

A. udostępnianie.

B. zaawansowane.

C. zabezpieczenia.

D. ogólne.

Prawidłowo – ustawienie harmonogramu udostępniania drukarki sieciowej znajduje się we właściwościach drukarki w zakładce „Zaawansowane”. W systemach Windows (zwłaszcza w wersjach Pro/Server) właśnie ta karta służy do definiowania bardziej szczegółowych parametrów pracy drukarki niż tylko nazwa czy proste udostępnianie. Oprócz wyboru sterownika, kolejki wydruku czy priorytetu, można tam określić, w jakich godzinach drukarka ma być dostępna dla użytkowników sieci. W praktyce wygląda to tak, że administrator otwiera właściwości drukarki, przechodzi do karty „Zaawansowane” i w sekcji dotyczącej dostępności ustawia przedział czasowy, np. od 7:00 do 17:00 w dni robocze. Poza tym czasem zadania wydruku nie będą obsługiwane, co pomaga np. w firmach, gdzie drukarka jest w strefie dostępnej tylko w godzinach pracy lub gdy chce się ograniczyć nocne drukowanie dużych plików. Moim zdaniem to jedno z tych ustawień, o których wiele osób nie wie, a potrafi rozwiązać realne problemy – chociażby ograniczyć obciążenie sieci i serwera druku poza godzinami szczytu. Z punktu widzenia dobrych praktyk administracji systemami Windows, wszystko co dotyczy harmonogramu pracy urządzenia, priorytetów kolejek, obsługi sterowników i buforowania wydruku, jest logicznie skupione właśnie w zakładce „Zaawansowane”, a nie w prostych kartach typu „Ogólne” czy „Udostępnianie”. Warto też pamiętać, że podobnie działają inne role serwerowe – ustawienia podstawowe są w prostych zakładkach, a szczegółowe reguły czasowe i zaawansowane polityki zwykle lądują w sekcjach zaawansowanych.

Pytanie 23

Ilustracja przedstawia rodzaj pamięci

A. Compact Flash

B. SIMM

C. SDRAM DIMM

D. DDR DIMM

SDRAM DIMM czyli Synchronous Dynamic Random Access Memory jest rodzajem pamięci dynamicznej RAM, która synchronizuje się z magistralą systemową komputera co pozwala na większą wydajność przez zmniejszenie opóźnień. SDRAM DIMM jest szeroko stosowany w komputerach PC i serwerach. Jej architektura pozwala na równoczesne przetwarzanie wielu poleceń poprzez dzielenie pamięci na różne banki co zwiększa efektywność transmisji danych. Przykładowo SDRAM umożliwia lepsze zarządzanie danymi w systemach wymagających dużej przepustowości jak aplikacje multimedialne gry komputerowe czy systemy baz danych. Pamięć ta wspiera technologię burst mode co oznacza że może przetwarzać serie danych bez dodatkowego oczekiwania na kolejne sygnały zegarowe co jest kluczowe w zastosowaniach wymagających szybkiej transmisji danych. Standardy takie jak PC100 czy PC133 określają prędkości magistrali wyrażone w megahercach co dodatkowo ułatwia integrację z różnymi systemami komputerowymi. Wybór SDRAM DIMM jest zgodny z dobrymi praktykami branżowymi szczególnie w kontekście starszych systemów które nadal są w użyciu w wielu profesjonalnych środowiskach. Znajomość specyfikacji i kompatybilności SDRAM jest kluczowa przy modernizacji starszych jednostek komputerowych.

Pytanie 24

Aby zapewnić, że komputer uzyska od serwera DHCP określony adres IP, należy na serwerze zdefiniować

A. pulę adresów IP.

B. zastrzeżenie adresu IP urządzenia.

C. wykluczenie adresu IP urządzenia.

D. dzierżawę adresu IP.

Wykluczenie adresu IP komputera polega na usunięciu danego adresu z puli, co sprawia, że nie może być on przydzielony innym urządzeniom. Choć może wydawać się to logiczne, nie ma ono wpływu na to, że konkretne urządzenie zawsze otrzyma ten sam adres IP. Dzierżawa adresu IP oznacza, że adres jest tymczasowo przypisywany urządzeniu, co w przypadku dynamicznego DHCP oznacza, że adres może ulegać zmianie po upływie określonego czasu. Użytkownicy mogą nie zdawać sobie sprawy, że w typowej konfiguracji DHCP bez zastrzeżenia, adresy IP mogą być zmieniane w zależności od aktualnego obciążenia serwera DHCP oraz polityki przydzielania adresów. W kontekście puli adresów IP, jej definicja polega na zbiorze adresów, które serwer DHCP może przydzielić klientom. Jeśli nie zostanie zdefiniowane zastrzeżenie adresu, komputer może otrzymać inny adres z puli, co może prowadzić do problemów z łącznością, zwłaszcza jeśli inne urządzenia polegają na stałym adresie IP tego komputera. W praktyce, brak zastrzeżenia IP może prowadzić do zamieszania w zarządzaniu siecią oraz utrudniać identyfikację i rozwiązywanie problemów z połączeniem.

Pytanie 25

Aby podłączyć kabel w module Keystone, jakie narzędzie należy zastosować?

A. narzędzie uderzeniowe

B. wkrętak typu Torx

C. bit imbusowy

D. narzędzie ręczne do zaciskania

Narzędzie uderzeniowe to kluczowy element w procesie podłączania kabli w module Keystone, gdyż umożliwia precyzyjne i skuteczne zaszycie przewodów w gniazdach bez uszkadzania ich. Jego działanie polega na zastosowaniu mechanizmu uderzeniowego, który wprowadza druty do odpowiednich styków w module, zapewniając solidne połączenie. Tego typu narzędzia są szczególnie cenione w branży, ponieważ minimalizują ryzyko błędów oraz przyspieszają proces instalacji. W praktyce, zastosowanie narzędzia uderzeniowego jest zgodne z normami instalacyjnymi, takimi jak TIA/EIA-568, które definiują standardy dla okablowania strukturalnego. Dobrą praktyką jest także regularne sprawdzanie narzędzi przed użyciem, aby zagwarantować ich prawidłowe działanie oraz uniknąć niepotrzebnych problemów podczas pracy. Właściwe zaszycie kabli w module Keystone przyczynia się do wydajności i niezawodności sieci, co jest kluczowe w dzisiejszym środowisku technologicznym.

Pytanie 26

Zanim przystąpisz do modernizacji komputerów osobistych oraz serwerów, polegającej na dodaniu nowych modułów pamięci RAM, powinieneś zweryfikować

A. gniazdo interfejsu karty graficznej oraz moc zainstalowanego źródła zasilania

B. typ pamięci RAM, maksymalną pojemność oraz ilość modułów, które obsługuje płyta główna

C. pojemność i typ interfejsu twardego dysku oraz rodzaj gniazda zainstalowanej pamięci RAM

D. markę pamięci RAM oraz zewnętrzne interfejsy zamontowane na płycie głównej

Wybór właściwej odpowiedzi jest kluczowy, ponieważ przed modernizacją komputerów osobistych oraz serwerów ważne jest, aby upewnić się, że nowa pamięć RAM jest kompatybilna z płytą główną. Należy zwrócić uwagę na model pamięci RAM, maksymalną pojemność, jaką płyta główna może obsłużyć oraz liczbę modułów pamięci, które mogą być zainstalowane jednocześnie. Na przykład, jeśli płyta główna obsługuje maksymalnie 32 GB pamięci RAM w czterech gniazdach, a my chcemy zainstalować cztery moduły po 16 GB, to taka modyfikacja nie będzie możliwa. Niektóre płyty główne mogą również wspierać różne typy pamięci, takie jak DDR3, DDR4 lub DDR5, co dodatkowo wpływa na wybór odpowiednich modułów. Przykładowo, wprowadzając nowe moduły pamięci, które są niekompatybilne z istniejącymi, można napotkać problemy z bootowaniem systemu, błędy pamięci, a nawet uszkodzenie komponentów. Dlatego ważne jest, aby przed zakupem nowych modułów dokładnie sprawdzić specyfikacje płyty głównej, co jest zgodne z dobrymi praktykami w branży komputerowej.

Pytanie 27

Element drukujący, składający się z wielu dysz połączonych z mechanizmem drukującym, znajduje zastosowanie w drukarce

A. atramentowej

B. głównej

C. termosublimacyjnej

D. laserowej

Wybór innych odpowiedzi wskazuje na niezrozumienie różnic między typami drukarek. Drukarka głowowa, chociaż terminy mogą być mylące, zazwyczaj nie odnosi się bezpośrednio do konkretnego rodzaju technologii druku, przez co nie można jej uznać za właściwą w kontekście głowicy drukującej. Z kolei drukarki laserowe działają na zupełnie innej zasadzie; zamiast głowicy z dyszami, wykorzystują laser do naświetlania bębna, co następnie przenosi proszek tonera na papier. Ta technologia jest bardziej wydajna w przypadku dużych nakładów drukowania monochromatycznego, ale nie produkuje obrazów w taki sposób, jak drukarki atramentowe. Wreszcie, drukarki termosublimacyjne, używane głównie w fotografii, również nie korzystają z głowic z dyszami w klasycznym rozumieniu. Zamiast tego polegają na sublimacji barwników, co skutkuje inną techniką aplikacji materiału, a nie na precyzyjnym wtrysku atramentu. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla właściwego wyboru technologii drukarskiej w zależności od potrzeb, takich jak jakość druku, szybkość oraz koszty eksploatacji.

Pytanie 28

Jakie polecenie w systemach Windows/Linux jest zazwyczaj wykorzystywane do monitorowania trasy pakietów w sieciach IP?

A. ping

B. netstat

C. tracert/traceroute

D. router

Wybór poleceń takich jak ping czy netstat do śledzenia trasy pakietów w sieciach IP opiera się na mylnych założeniach dotyczących ich funkcji. Ping jest narzędziem służącym do testowania osiągalności hosta w sieci poprzez wysyłanie pakietów ICMP Echo Request i oczekiwanie na odpowiedź. Choć może dostarczyć informacji o opóźnieniach w komunikacji, nie pokazuje szczegółowych ścieżek, które pakiety przebywają. Z drugiej strony, netstat jest używane do monitorowania połączeń sieciowych oraz statystyk interfejsów, co czyni je przydatnym narzędziem do analizy aktywnych połączeń, ale nie służy do śledzenia trasy pakietów. Alternatywne narzędzia, takie jak router, nie są nawet w rzeczywistości poleceniami systemowymi, lecz terminami odnoszącymi się do urządzeń sieciowych. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich wyborów, wynikają z niepełnego zrozumienia funkcji narzędzi sieciowych i ich zastosowania. Właściwe zrozumienie tych narzędzi oraz ich specyfikacji jest kluczowe w profesjonalnym zarządzaniu sieciami, a także w diagnozowaniu i rozwiązywaniu problemów sieciowych.

Pytanie 29

Aby zapewnić bezpieczną komunikację terminalową z serwerem, powinno się skorzystać z połączenia z użyciem protokołu

A. SFTP

B. TFTP

C. Telnet

D. SSH

Protokół SSH (Secure Shell) to naprawdę fajne narzędzie do zabezpieczania komunikacji, zwłaszcza jeśli chodzi o zdalne zarządzanie serwerami. Jego główną rolą jest zapewnienie bezpiecznego połączenia między klientem a serwerem, co jest szczególnie ważne, gdy przesyłasz poufne dane, jak hasła czy inne wrażliwe informacje. Można go wykorzystać na przykład do logowania się zdalnie do serwerów Linux, gdzie administratorzy mogą robić różne rzeczy: zarządzać systemem, instalować oprogramowanie czy aktualizować go. Co ciekawe, SSH pozwala także na tunelowanie, czyli na bezpieczne przesyłanie danych przez niepewne sieci. Warto dodać, że eksperci od bezpieczeństwa zalecają korzystanie z SSH, bo to jedno z najważniejszych narzędzi w administracji, zamiast mniej bezpiecznych opcji, jak Telnet. I jeszcze jedna sprawa – SSH ma wbudowane mechanizmy autoryzacji z kluczami publicznymi, co jeszcze bardziej podnosi bezpieczeństwo połączenia.

Pytanie 30

Jaki adres IPv4 wykorzystuje się do testowania protokołów TCP/IP na jednym hoście?

A. 1.1.1.1

B. 224.0.0.9

C. 128.0.0.1

D. 127.0.0.1

Adresy IPv4, takie jak 1.1.1.1, 128.0.0.1 oraz 224.0.0.9, nie są odpowiednie do sprawdzania stosu protokołów TCP/IP wewnątrz jednego hosta, co może być mylnie interpretowane przez niektórych użytkowników. Adres 1.1.1.1 jest publicznym adresem IP przydzielonym przez Cloudflare, używanym głównie jako DNS, co oznacza, że nie jest on przeznaczony do komunikacji lokalnej. Wykorzystanie takiego adresu do testów lokalnych prowadzi do nieporozumień, ponieważ wymaga on dostępu do internetu oraz właściwych konfiguracji sieciowych. Podobnie, adres 128.0.0.1 to również adres publiczny, który nie ma żadnego specjalnego znaczenia w kontekście lokalnej komunikacji. Natomiast 224.0.0.9 to adres multicastowy, używany do jednoczesnego przesyłania danych do grupy odbiorców w sieci; nie jest on stosowany do komunikacji lokalnej na poziomie jednego hosta. W związku z tym, używanie tych adresów do testowania lokalnych aplikacji prowadzi do błędnych wniosków oraz braku zrozumienia działania protokołów sieciowych. Kluczowym błędem myślowym jest pomylenie koncepcji komunikacji lokalnej z komunikacją zewnętrzną, co może skutkować nieefektywnymi testami oraz trudnościami w diagnozowaniu problemów z aplikacjami sieciowymi.

Pytanie 31

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 8 GB.

B. 1 modułu 16 GB.

C. 1 modułu 32 GB.

D. 2 modułów, każdy po 16 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 32

Użytkownik pragnie ochronić dane na karcie pamięci przed przypadkowym usunięciem. Taką zabezpieczającą cechę oferuje karta

A. MS

B. MMC

C. SD

D. CF

Karty CF (CompactFlash), MS (Memory Stick) oraz MMC (MultiMediaCard) mają różne mechanizmy przechowywania danych, ale nie oferują takiego samego fizycznego zabezpieczenia przed przypadkowym skasowaniem jak karty SD. Karta CF, mimo że popularna w profesjonalnych aparatach fotograficznych, nie ma dedykowanego mechanizmu blokady zapisu, co sprawia, że użytkownik musi polegać na oprogramowaniu lub funkcjach urządzenia do zarządzania danymi. Karta MS, stworzona przez Sony, również nie posiada takiego przełącznika, co oznacza, że użytkownicy mogą przypadkowo usunąć dane, jeśli nie zachowają ostrożności. Z kolei karta MMC, będąca starszą technologią, również nie zawiera fizycznego mechanizmu blokady, co czyni ją mniej bezpieczną w kontekście ochrony danych. Wiele osób może błędnie sądzić, że wystarczy unikać przypadkowych naciśnięć przycisków lub używania nieodpowiedniego oprogramowania, aby zabezpieczyć dane, jednak tak naprawdę nie ma gwarancji, że dane nie zostaną przypadkowo usunięte. Dlatego ważne jest, aby korzystać z kart pamięci z wbudowanymi funkcjami zabezpieczającymi, aby zminimalizować ryzyko utraty ważnych informacji. Współczesne standardy przechowywania danych kładą nacisk na bezpieczeństwo, co sprawia, że wybór odpowiedniej karty pamięci jest kluczowy dla zachowania integralności danych.

Pytanie 33

W celu zapewnienia jakości usługi QoS, w przełącznikach warstwy dostępu stosowany jest mechanizm

A. decydujący o liczbie urządzeń, które mogą łączyć się z danym przełącznikiem

B. umożliwiający równoczesne wykorzystanie kilku portów jako jednego połączenia logicznego

C. zapobiegający tworzeniu pętli w sieci

D. nadający priorytet wybranym rodzajom danych

Kiedy analizuje się inne odpowiedzi, można zauważyć szereg nieporozumień dotyczących mechanizmów funkcjonujących w przełącznikach warstwy dostępu. Zapobieganie powstawaniu pętli w sieci to ważny aspekt, ale dotyczy przede wszystkim protokołów takich jak Spanning Tree Protocol (STP), które mają na celu eliminację pętli w topologii sieci. STP działa na poziomie przełączania ramek, a nie na priorytetyzacji danych. Z kolei koncepcja wykorzystywania kilku portów jako jednego łącza logicznego odnosi się do agregacji łączy, co zwiększa przepustowość, ale nie jest mechanizmem QoS, który koncentruje się na zarządzaniu jakością i priorytetami ruchu. Ostatni aspekt, czyli kontrola liczby urządzeń łączących się z przełącznikiem, jest związany bardziej z zarządzaniem siecią, ale w kontekście QoS nie ma bezpośredniego wpływu na jakość usług. W rzeczywistości, wprowadzenie mechanizmu QoS wymaga znajomości różnych typów ruchu, ich wymagań, a także odpowiednich technik zarządzania pasmem, co nie znajduje odzwierciedlenia w innych podanych odpowiedziach. To może prowadzić do mylnych wniosków, że inne mechanizmy mogą pełnić rolę QoS, co jest nieprawidłowe.

Pytanie 34

Rysunek ilustruje rezultaty sprawdzania działania sieci komputerowej przy użyciu polecenia

Badanie wp.pl [212.77.100.101] z użyciem 32 bajtów danych:

Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=25ms TTL=249
Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=25ms TTL=249
Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=25ms TTL=249
Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=27ms TTL=249

A. netstat

B. ipconfig

C. tracert

D. ping

Polecenie ping jest używane do testowania połączeń w sieciach komputerowych. Działa na zasadzie wysyłania pakietów ICMP (Internet Control Message Protocol) do wybranego hosta sieciowego oraz oczekiwania na odpowiedzi. W praktyce ping pozwala określić, czy dany host jest osiągalny oraz mierzyć czas odpowiedzi, co jest kluczowe dla diagnostyki opóźnień w sieci. Wyniki zawierają informacje o liczbie wysłanych bajtów, czasie potrzebnym na przesłanie pakietu oraz wartość TTL (Time To Live), która wskazuje, ile routerów może jeszcze przenosić dany pakiet. Ping jest powszechnie stosowany podczas rozwiązywania problemów z siecią oraz przy monitorowaniu dostępności serwerów i wydajności łączy. Na przykład administratorzy często używają polecenia ping do sprawdzenia, czy serwery są online przed przeprowadzeniem aktualizacji systemowych. Poprawne zrozumienie i interpretacja wyników ping jest umiejętnością kluczową dla specjalistów IT, ponieważ pozwala na szybką identyfikację potencjalnych problemów z połączeniami sieciowymi i podejmowanie odpowiednich działań naprawczych zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 35

Ile bajtów odpowiada jednemu terabajtowi?

A. 10^12 bajtów

B. 10^14 bajtów

C. 10^8 bajtów

D. 10^10 bajtów

Wybór odpowiedzi, które sugerują liczby takie jak 10^8 bajtów, 10^10 bajtów lub 10^14 bajtów, opiera się na nieprawidłowym zrozumieniu jednostek miary i ich przeliczania. Odpowiedź 10^8 bajtów to zaledwie 100 MB, co jest znacząco mniejsze niż terabajt. Rozumienie, że terabajt to jednostka o wartości 1 000 razy większej niż gigabajt, jest kluczowe dla dokładnego obliczania pojemności przechowywania. Podobnie, 10^10 bajtów, które odpowiadają 10 GB, również nie są wystarczające, aby zdefiniować terabajt. Na dodatek, 10^14 bajtów to liczba, która nie znajduje zastosowania w standardowych praktykach związanych z przechowywaniem danych. Przykłady takie prowadzą do typowych błędów myślowych, gdzie użytkownicy mogą pomylić przeliczenie jednostek lub nie uwzględnić, że w informatyce stosuje się różne systemy miary (dziesiętny vs. binarny). Dobrą praktyką jest zrozumienie, że przy obliczaniu przestrzeni dyskowej lub transferu danych należy opierać się na standardach branżowych, aby uniknąć nieporozumień co do rzeczywistej pojemności urządzenia. Na przykład, przy zakupie pamięci masowej zawsze warto sprawdzić, w jakim systemie dokonano pomiarów, aby poprawnie oszacować jej rzeczywistą pojemność.

Pytanie 36

Kopie listy kontaktów telefonu można odzyskać z pliku o rozszerzeniu

A. vcs

B. vcf

C. cnf

D. cms

Poprawnie – pliki z rozszerzeniem .vcf to wizytówki elektroniczne w standardzie vCard, które bardzo często służą właśnie do przechowywania i przenoszenia listy kontaktów z telefonów i innych urządzeń. Format vCard jest opisany w standardach IETF (m.in. RFC 6350) i jest powszechnie wspierany przez Androida, iOS, większość programów pocztowych (Outlook, Thunderbird) oraz różne aplikacje do zarządzania kontaktami. W praktyce wygląda to tak, że gdy w telefonie robisz eksport kontaktów, system zazwyczaj tworzy jeden plik contacts.vcf, w którym zapisane są wszystkie wpisy z książki telefonicznej: imiona, nazwiska, numery, e-maile, czasem zdjęcia i dodatkowe pola. Taki plik można potem skopiować na inny telefon, do komputera albo do chmury i tam zaimportować – dzięki temu odtwarzasz całą listę kontaktów za jednym razem. Moim zdaniem to jedna z najprostszych i najbezpieczniejszych metod przenoszenia kontaktów między różnymi systemami, bo nie jesteś uzależniony tylko od jednego konta (np. Google). W środowisku serwisowym czy przy odzyskiwaniu danych po resecie telefonu technik bardzo często szuka właśnie plików .vcf w pamięci urządzenia lub na karcie SD. Dobra praktyka jest taka, żeby co jakiś czas robić sobie eksport kontaktów do VCF i trzymać kopię np. na komputerze lub w innym miejscu niż sam telefon. W razie awarii, utraty urządzenia czy uszkodzenia systemu, odtworzenie bazy kontaktów z pliku .vcf zajmuje dosłownie kilka minut i nie wymaga specjalistycznego oprogramowania – wystarczą standardowe narzędzia systemowe.

Pytanie 37

Aby zabezpieczyć system przed oprogramowaniem mającym możliwość reprodukcji, konieczne jest zainstalowanie

A. programu antywirusowego

B. programu narzędziowego

C. programu szpiegowskiego

D. programu diagnostycznego

Jak wybrać złe oprogramowanie do ochrony systemu komputera, to można narobić sobie sporo problemów. Programy narzędziowe mogą być przydatne, ale nie obsłużą zagrożeń związanych ze złośliwym oprogramowaniem. Ich zadaniem jest głównie poprawa działania systemu, więc nie pomogą w walce z wirusami. A programy szpiegowskie są używane do śledzenia ludzi, co jest naruszeniem prywatności, ale też nie zabezpieczają przed wirusami. Programy diagnostyczne pomagają w rozwiązaniu problemów technicznych, ale nie wykrywają zagrożeń. Czasem ludzie myślą, że różne programy zapewnią ochronę, ale to nie tak działa. Ważne jest zrozumienie, jak działa złośliwe oprogramowanie, żeby nie wybierać złych narzędzi. Skuteczne zabezpieczenia wymagają odpowiednich rozwiązań, jak programy antywirusowe, żeby zachować dane i systemy w bezpieczeństwie.

Pytanie 38

Zrzut ekranu ilustruje wynik polecenia arp -a. Jak należy zrozumieć te dane?

Wiersz polecenia
C:\>arp -a
Nie znaleziono wpisów ARP

C:\>

A. Brak aktualnych wpisów w protokole ARP

B. Host nie jest podłączony do sieci

C. Adres MAC hosta jest niepoprawny

D. Komputer ma przypisany niewłaściwy adres IP

Polecenie arp -a to naprawdę fajne narzędzie do pokazywania tabeli ARP na komputerze. W skrócie, ARP jest mega ważny w sieciach lokalnych, bo pozwala na odnajdywanie adresów MAC bazując na adresach IP. Jak widzisz komunikat 'Nie znaleziono wpisów ARP', to znaczy, że komputer nie miał ostatnio okazji porozmawiać z innymi urządzeniami w sieci lokalnej. Może to być dlatego, że nic się nie działo albo komputer dopiero co wystartował. Dla adminów sieciowych to dość istotna informacja, bo mogą dzięki temu sprawdzać, czy coś jest nie tak z łącznością. Z tego, co zauważyłem, kiedy urządzenie łączy się z innym w tej samej sieci, ARP automatycznie zapisuje adres MAC przypisany do IP w tabeli. I to, że nie ma wpisów, może też oznaczać, że sieć jest dobrze skonfigurowana i nie było jeszcze żadnych interakcji, które wymagałyby tego tłumaczenia. Ogólnie monitorowanie tabeli ARP to dobry pomysł, bo można szybko wychwycić problemy z łącznością oraz sprawdzić, jak dobrze działa sieć.

Pytanie 39

Badanie danych przedstawionych przez program umożliwia dojście do wniosku, że

A. partycja wymiany ma rozmiar 2 GiB

B. jeden dysk twardy podzielono na 6 partycji podstawowych

C. zainstalowano trzy dyski twarde oznaczone jako sda1, sda2 oraz sda3

D. partycja rozszerzona ma pojemność 24,79 GiB

Patrząc na różne opcje odpowiedzi, da się zauważyć kilka błędnych przekonań. Po pierwsze, mówienie o trzech dyskach twardych sda1, sda2 i sda3 to spory błąd. Te oznaczenia odnoszą się do partycji na jednym dysku, a nie do trzech osobnych dysków. W systemie Linux, nazwy jak sda1 czy sda2 oznaczają partycje na pierwszym dysku twardym, co łatwo pomylić z fizycznymi dyskami, ale w rzeczywistości to różne partycje na jednym dysku. Drugie błędne założenie to stwierdzenie, że jeden dysk został podzielony na sześć partycji podstawowych. Tutaj standard MBR (Master Boot Record) mówi, że można mieć maksymalnie cztery partycje podstawowe. Z tego, co widzimy, jedna z nich może być rozszerzona, co pozwala na tworzenie partycji logicznych w jej obrębie. A w tym układzie mamy partycję rozszerzoną (sda3), co jest całkiem standardowe, gdy potrzebujemy więcej niż czterech partycji. Ostatnia rzecz, która jest błędna, to wielkość partycji rozszerzonej – ma ona 26.79 GiB, a nie 24.79 GiB jak mówią niektóre opcje. Ważne jest, żeby dobrze rozumieć strukturę partycji, bo to klucz do zarządzania dyskami w systemie.

Pytanie 40

Które słowo należy umieścić w miejscu znaków zapytania w poniższym poleceniu, aby utworzyć konta pracowników?

for %i in (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10) do
   net ??? "pracownik%i" zaq1@WSX /add

A. start

B. user

C. accounts

D. group

Poprawne słowo w tym poleceniu to „user”, ponieważ w systemach z rodziny Windows polecenie wiersza poleceń do zarządzania kontami użytkowników ma postać „net user”. Składnia jest dość sztywna: najpierw „net”, potem podpolecenie „user”, następnie nazwa konta, hasło i na końcu przełącznik „/add”, który wymusza utworzenie nowego konta. W tym przykładzie pętla „for %i in (1,2,...,10) do” generuje kolejno nazwy pracownik1, pracownik2, ..., pracownik10. Zatem pełne polecenie wewnątrz pętli będzie wyglądało np. tak: „net user pracownik1 zaq1@WSX /add”. Moim zdaniem to bardzo praktyczny sposób na automatyczne tworzenie wielu kont bez klikania w GUI. W administracji Windows jest to standardowe podejście: użycie narzędzia „net” lub PowerShella do masowych operacji na użytkownikach i grupach. Warto też wiedzieć, że do zarządzania grupami używa się „net localgroup”, a nie „net group” w systemach klienckich, co często myli początkujących. Dobra praktyka jest taka, żeby nie wpisywać produkcyjnych haseł na stałe w skryptach, tylko np. wymuszać zmianę hasła przy pierwszym logowaniu albo korzystać z polityk haseł w domenie. Tutaj w zadaniu chodzi jednak wyłącznie o rozpoznanie, że to ma być komenda do zakładania kont użytkowników lokalnych, czyli właśnie „net user”. Takie skrypty batch można później odpalać z uprawnieniami administratora, np. podczas przygotowywania nowych stanowisk pracy z Windows, co realnie oszczędza czas w większych firmach.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej