Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik pojazdów samochodowych
Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 07:56
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 08:12

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na rysunku przedstawiono schemat

A. pompy cieczy chłodzącej.

B. sekcji pompy paliwowej.

C. wentylatora cieczy chłodzącej.

D. przekładni hydrokinetycznej.

Na schemacie pokazano klasyczny układ trzech kół roboczych w przekładni hydrokinetycznej: koło pompy (po stronie silnika), kierownicę (stator) pośrodku oraz koło turbiny (po stronie skrzyni biegów). Strzałki i zaznaczony przepływ cieczy wyraźnie wskazują na obieg oleju roboczego między pompą a turbiną, czyli typowy obraz sprzęgła hydrokinetycznego stosowanego w automatycznych skrzyniach biegów. W praktyce takie przekładnie montuje się między wałem korbowym silnika a wałkiem wejściowym skrzyni, żeby płynnie przenosić moment obrotowy i tłumić drgania skrętne. Moim zdaniem to jeden z najważniejszych elementów komfortu w automatach – brak szarpnięć przy ruszaniu i zmianie przełożeń. Warto pamiętać, że przekładnia hydrokinetyczna oprócz funkcji sprzęgła ma też właściwości wzmacniania momentu przy dużej różnicy prędkości obrotowych pompy i turbiny, co wykorzystuje się np. przy ruszaniu ciężkiego pojazdu pod obciążeniem. Z punktu widzenia serwisu dobrze jest kojarzyć ten schemat z objawami typowych usterek: poślizg przy przyspieszaniu, przegrzewanie oleju ATF, drgania przy niskich prędkościach – często wynikają z zużycia elementów przekładni hydrokinetycznej albo zanieczyszczonego oleju. Standardem branżowym jest okresowa wymiana oleju ATF zgodnie z zaleceniami producenta oraz stosowanie tylko oleju o odpowiedniej specyfikacji, bo od jego lepkości i stabilności termicznej mocno zależy sprawność całej przekładni. Rozpoznanie na rysunku przekładni hydrokinetycznej to taka podstawa, która później bardzo ułatwia analizę schematów automatycznych skrzyń biegów i zrozumienie ich pracy w rzeczywistych warunkach eksploatacji.

Pytanie 2

Końcową obróbkę kół zębatych w przekładni głównej tylnego mostu realizuje się poprzez metodę

A. szlifowania

B. ugniatania

C. toczenia

D. honowania

Toczenie, honowanie oraz ugniatanie to metody obróbcze, które mogą być stosowane w różnych kontekstach, jednak nie są one odpowiednie do obróbki końcowej kół zębatych w przekładniach głównych. Toczenie jest procesem, który najczęściej stosuje się do obróbki cylindrycznych i stożkowych powierzchni, a jego zastosowanie do kół zębatych jest ograniczone, ponieważ nie pozwala na osiągnięcie wymaganej precyzji w kształtowaniu zębów. Z kolei honowanie, które polega na użyciu narzędzi z ruchomymi wkładkami ściernymi, jest stosowane głównie do poprawy jakości powierzchni otworów lub cylindrów, a nie do obróbki zębów kół zębatych. Natomiast ugniatanie, jako proces deformacji plastycznej, stosowane jest w produkcji elementów o dużej wytrzymałości, ale nie ma zastosowania w precyzyjnej obróbce zębów, która wymaga zachowania wymagań geometrii. Wybór niewłaściwej metody obróbczej często wynika z niedostatecznego zrozumienia specyfiki wymagań konstrukcyjnych oraz standardów jakości, co może prowadzić do problemów z trwałością i funkcjonalnością elementów mechanicznych.

Pytanie 3

Do prawidłowego dokręcenia śrub i nakrętek zgodnie z załączoną dokumentacją należy wybrać z zestawienia w tabeli klucze dynamometryczne umieszczone na pozycjach

A. 7 i 5.

B. 3 i 5.

C. 3 i 6.

D. 7 i 2.

Odpowiedź "3 i 6" jest poprawna, ponieważ oba klucze dynamometryczne są zgodne z wymaganymi momentami dokręcania. Klucz o pozycji 3 (GEDORE) posiada zakres regulacji momentu dokręcania od 50 do 300 Nm, co umożliwia precyzyjne dokręcenie śrub o momentach 59 - 71 Nm oraz 90 - 110 Nm. Dzięki tak szerokiemu zakresowi, klucz ten jest niezwykle uniwersalny i znajduje zastosowanie w różnorodnych aplikacjach, gdzie wymagana jest wysoka precyzja. Z kolei klucz o pozycji 6 (MICRO-CLIK 30/S) oferuje zakres od 5 do 30 Nm, co pozwala na dokładne dokręcenie elementów, które wymagają mniejszych wartości momentów, jak w przypadku śruby o momencie 9 Nm. W praktyce wybór kluczy dynamometrycznych powinien być dostosowany do specyfikacji producenta oraz wymagań technologicznych. Zastosowanie kluczy o odpowiednich zakresach nie tylko zapewnia bezpieczeństwo i trwałość połączeń, ale również minimalizuje ryzyko uszkodzenia elementów. Warto również stosować się do zaleceń norm ISO oraz stosować klucze, które są regularnie kalibrowane, aby zapewnić ich dokładność oraz powtarzalność wyników.

Pytanie 4

Czynność, którą można pominąć przed rozpoczęciem badań diagnostycznych, to

A. oględziny systemów pojazdu

B. rozmowa z właścicielem pojazdu

C. demontaż kół pojazdu

D. jazda próbna

Demontaż kół pojazdu nie jest czynnością, która jest konieczna przed przystąpieniem do badań diagnostycznych. W praktyce wiele badań, takich jak analiza stanu układów hamulcowych, zawieszenia czy diagnostyka silnika, można przeprowadzić bez konieczności demontażu kół. Standardy diagnostyczne, takie jak ISO 9001, podkreślają znaczenie przeprowadzania inspekcji w sposób systematyczny i efektywny, co pozwala na zminimalizowanie niepotrzebnych czynności. Dobrym przykładem może być sytuacja, w której diagnostyk, korzystając z urządzeń skanujących, może ocenić stan pojazdu bez potrzeby demontowania kół, co oszczędza czas i zasoby. Ponadto, demontaż kół wiąże się z pewnym ryzykiem uszkodzenia elementów zawieszenia oraz zwiększa możliwość wystąpienia błędów w diagnostyce, co podkreśla, że ta czynność powinna być wykonywana tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne i uzasadnione.

Pytanie 5

Aby wykryć luzy w układzie zawieszenia pojazdu, konieczne jest wykonanie kontroli na stanowisku

A. do badań metodą EUSAMA

B. do geometrii kół

C. rolkowym

D. szarpakowym

Odpowiedzi, które nie wskazują na metodę szarpakową, prowadzą do nieporozumień dotyczących właściwych technik diagnostycznych. Badania metodą EUSAMA, które dotyczą analizy geometrii kół, koncentrują się głównie na ustawieniu kół, a nie na ocenie luzów w zawieszeniu. Geometria kół jest istotna, ale nie dostarcza informacji o luzach, które mogą być przyczyną problemów z prowadzeniem pojazdu. Z kolei badanie rolkowe, które jest stosowane do oceny układu napędowego, nie jest odpowiednią metodą do wykrywania luzów w zawieszeniu. Stosując rolki, nie uzyskujemy dynamicznych obciążeń, które są kluczowe dla oceny stanu zawieszenia. W praktyce, błędne wybory metod diagnostycznych mogą prowadzić do niepełnej oceny stanu technicznego pojazdu, co wpływa na bezpieczeństwo jazdy i komfort podróżowania. Typowe błędy myślowe obejmują mylenie różnych metod diagnostycznych i ich przeznaczenia, co jest szczególnie istotne w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa na drodze. Dlatego ważne jest, aby technicy i mechanicy mieli solidną wiedzę na temat dostępnych metod i ich zastosowania, aby unikać takich pomyłek.

Pytanie 6

Na rysunku przedstawiony jest fragment przekładni głównej

A. walcowej.

B. planetarnej.

C. ślimakowej.

D. hipoidalnej.

Wybory walcowej, ślimakowej oraz planetarnej są niepoprawne, ponieważ każda z tych konstrukcji ma różne cechy charakterystyczne, które nie odpowiadają przedstawionemu rysunkowi. Przekładnia walcowa charakteryzuje się równoległym ustawieniem osi kół zębatych, co nie jest zgodne z układem na rysunku. W przypadku przekładni ślimakowej, zęby są ułożone wzdłuż spirali, a ich działanie opiera się na połączeniu ruchu obrotowego ślimaka z kołem zębatym, co również nie znajduje odzwierciedlenia w przedstawionym fragmencie. Natomiast przekładnia planetarna, która składa się z centralnego koła zębatego, planetarnych kół zębatych oraz pierścienia, działa w zupełnie inny sposób, zapewniając różne przełożenia i momenty obrotowe, co również nie pasuje do obrazu z rysunku. Wybierając niewłaściwe odpowiedzi, można popaść w pułapkę myślenia o przekładniach tylko w kontekście ich najpopularniejszych zastosowań, zamiast zwrócić uwagę na ich specyfikę i różnice. Zrozumienie podstawowych funkcji i konstrukcji przekładni jest kluczowe dla efektywnego wyboru odpowiedniego systemu w inżynierii mechanicznej, a pomylenie typów przekładni może prowadzić do poważnych błędów w projektowaniu i eksploatacji maszyn.

Pytanie 7

Olej stosowany w automatycznych skrzyniach biegów charakteryzuje się symbolem

A. ATF

B. DOT

C. R1234yf

D. R134a

Odpowiedź 'ATF' oznacza 'Automatic Transmission Fluid', co jest specyficznym rodzajem oleju przeznaczonego do automatycznych skrzyń biegów. Oleje te są projektowane tak, aby spełniały potrzeby smarowania przekładni automatycznych, zapewniając odpowiednią lepkość, stabilność termiczną oraz właściwości przeciwzużyciowe. ATF zawiera dodatki, które poprawiają właściwości smarne i chronią przed korozją, co jest niezwykle istotne w środowisku pracy automatycznej skrzyni biegów. Przykładem zastosowania ATF jest jego stosowanie w samochodach osobowych i dostawczych, gdzie automatyczne skrzynie biegów wymagają płynów, które mogą wytrzymać wysokie temperatury i ciśnienia. Wybór odpowiedniego typu ATF jest kluczowy dla prawidłowego działania skrzyni biegów, dlatego producenci często zalecają stosowanie płynów zgodnych z określonymi normami, takimi jak Dexron lub Mercon, które są powszechnie stosowane w przemyśle motoryzacyjnym. Nieużywanie odpowiedniego ATF może prowadzić do uszkodzeń skrzyni biegów oraz obniżenia jej wydajności, co podkreśla znaczenie przeszkolenia użytkowników w zakresie doboru właściwych płynów eksploatacyjnych.

Pytanie 8

Parametrem opisującym jest liczba oktanowa

A. olej napędowy

B. skroplony gaz ziemny (CNG)

C. płynny gaz ropopochodny (LPG)

D. benzynę bezołowiową

Liczba oktanowa jest kluczowym parametrem charakteryzującym paliwa silnikowe, a w szczególności benzynę bezołowiową. Określa ona odporność paliwa na spalanie detonacyjne, co jest szczególnie istotne w silnikach o wysokim stopniu sprężania. Wyższa liczba oktanowa oznacza większą odporność na przedwczesne zapłon, co przekłada się na lepszą wydajność silnika oraz mniejsze ryzyko uszkodzenia jego elementów. Przykładowo, silniki sportowe często wymagają paliwa o liczbie oktanowej powyżej 95, aby osiągnąć maksymalną moc i efektywność. Standardy branżowe, takie jak ASTM D2699 i ASTM D2700, precyzują metody pomiaru liczby oktanowej i jej znaczenie dla właściwego funkcjonowania pojazdów. W praktyce, stosowanie paliw o odpowiedniej liczbie oktanowej zapewnia nie tylko lepsze osiągi, ale również redukcję emisji szkodliwych substancji, co jest kluczowym elementem nowoczesnej motoryzacji i ochrony środowiska.

Pytanie 9

Spaliny o jasnoniebieskim odcieniu, które wydobywają się z rury wydechowej, mogą wskazywać na

A. zbyt niskie ciśnienie paliwa

B. spalanie oleju

C. problemy z wtryskiwaczami

D. obecność płynu chłodzącego w komorze spalania

Zbyt niskie ciśnienie paliwa w układzie zasilania silnika może powodować problemy z osiągami, ale nie jest bezpośrednio związane z wydobywaniem się jasnoniebieskich spalin. W przypadku niedostatecznego ciśnienia paliwa, silnik może zacząć pracować niestabilnie lub w ogóle nie uruchomić się, co nie manifestuje się poprzez niebieski dym. Natomiast "lanie" wtryskiwaczy, czyli zjawisko, w którym wtryskiwacze dostarczają zbyt dużą ilość paliwa, może prowadzić do czarnego dymu z rury wydechowej, co jest wynikiem niewłaściwego spalania paliwa, a nie oleju. Zjawisko wydobywania się niebieskich spalin nie ma również związku z obecnością cieczy chłodzącej w komorze spalania. Co prawda, przedostanie się płynu chłodzącego do silnika może skutkować poważnymi uszkodzeniami, ale to zjawisko objawia się białym dymem, a nie niebieskim. Ważne jest, aby przy diagnozowaniu problemów z układem wydechowym i silnikiem zwracać uwagę na kolor spalin, ponieważ każdy kolor sygnalizuje inne problemy. Zrozumienie tego zagadnienia jest kluczowe dla utrzymania silnika w dobrym stanie oraz prewencji kosztownych napraw.

Pytanie 10

Przedstawiony schemat położenia kół osi przedniej przedstawia

A. zbieżność dodatnią.

B. kąt wyprzedzenia osi sworznia zwrotnicy.

C. kąt pochylenia koła.

D. zbieżność ujemną.

Koncepcje przedstawione w niepoprawnych odpowiedziach często wynikają z mylnego zrozumienia podstawowych zasad geometrii zawieszenia. Kąt pochylenia koła, choć istotny, odnosi się do nachylenia powierzchni kół względem pionu, co nie jest bezpośrednio związane z układem zbieżności. W przypadku zbieżności dodatniej, krawędzie przednich kół są skierowane do siebie, co prowadzi do całkowicie odmiennego efektu, aniżeli zbieżność ujemna; powoduje to trudności w prowadzeniu pojazdu oraz przyspieszone zużycie opon wewnętrznych. Kąt wyprzedzenia osi sworznia zwrotnicy również nie ma związku z opisaną sytuacją, gdyż dotyczy on geometrii skrętu i stabilności pojazdu w zakrętach, a nie samej zbieżności kół. Typowe błędy myślowe, prowadzące do takich pomyłek, polegają na myleniu pojęć związanych z geometrią kół, co może prowadzić do nieprawidłowych ustawień i w konsekwencji negatywnie wpływać na bezpieczeństwo jazdy oraz komfort eksploatacji pojazdu. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi terminami oraz ich praktycznymi konsekwencjami jest kluczowe w kontekście szeroko pojętej diagnostyki i naprawy układów zawieszenia.

Pytanie 11

W oznaczeniu opony 205/55 R15 82 T symbol T określa

A. indeks nośności.

B. oponę bezdętkową.

C. indeks prędkości.

D. wysokość bieżnika.

Oznaczenie opony 205/55 R15 82 T składa się z kilku niezależnych elementów i każdy z nich ma swoje konkretne znaczenie techniczne. Wiele osób wrzuca wszystko do jednego worka i stąd biorą się pomyłki, np. mylenie indeksu nośności z prędkościowym albo doszukiwanie się informacji o wysokości bieżnika w symbolach, które w ogóle tego nie opisują. W tym zapisie liczba 205 oznacza szerokość opony w milimetrach, 55 to tzw. profil, czyli stosunek wysokości boku opony do jej szerokości podany w procentach, litera R określa konstrukcję radialną, a 15 to średnica felgi w calach. Dopiero dalej pojawia się liczba 82, która jest indeksem nośności – to ona, a nie litera T, mówi o maksymalnym dopuszczalnym obciążeniu jednej opony przy określonym ciśnieniu roboczym. Indeks nośności odczytuje się z tabel producentów i norm, np. 82 to konkretna wartość w kilogramach. Z kolei określenie, czy opona jest dętkowa czy bezdętkowa, wynika zazwyczaj z oznaczenia typu „TL” (tubeless) lub „TT” (tube type), a nie z literowego indeksu prędkości po liczbie nośności. Współcześnie większość opon do samochodów osobowych jest bezdętkowa, ale nie wynika to z litery T na końcu tego oznaczenia. Częsty błąd polega też na szukaniu w tym zapisie informacji o wysokości bieżnika – tego tam po prostu nie ma. Wysokość bieżnika mierzy się fizycznie głębokościomierzem, a nie odczytuje z kodu rozmiaru. Profil 55 to nie milimetry bieżnika, tylko procent wysokości całego boku opony. Dobra praktyka w warsztacie jest taka, żeby zawsze tłumaczyć klientowi różnicę między indeksem nośności (liczba, np. 82) a indeksem prędkości (litera, np. T, H, V), bo z mojego doświadczenia to jedno z najczęstszych nieporozumień przy doborze ogumienia. Zła interpretacja tych symboli może skutkować montażem opon niezgodnych z homologacją, co wpływa zarówno na bezpieczeństwo jazdy, jak i na odpowiedzialność warsztatu.

Pytanie 12

Kiedy wał korbowy silnika czterosuwowego obraca się z prędkością 4000 obr/min, to prędkość obrotowa wałka rozrządu wynosi jaką wartość?

A. 8000 obr/min

B. 2000 obr/min

C. 1000 obr/min

D. 4000 obr/min

W silniku 4-suwowym wał korbowy wykonuje dwa obroty w czasie, gdy wałek rozrządu wykonuje jeden obrót. Oznacza to, że prędkość obrotowa wałka rozrządu jest zawsze o połowę mniejsza od prędkości obrotowej wału korbowego. W przypadku prędkości 4000 obr/min wału korbowego, możemy obliczyć prędkość wałka rozrządu dzieląc tę wartość przez dwa, co daje 2000 obr/min. To zjawisko jest kluczowe dla prawidłowego działania silnika, ponieważ wałek rozrządu kontroluje otwieranie i zamykanie zaworów, co jest niezbędne do zapewnienia odpowiedniego cyklu pracy silnika. Zrozumienie tej zależności jest istotne dla inżynierów mechaników oraz techników zajmujących się serwisowaniem silników, aby zapewnić optymalną pracę jednostek napędowych oraz ich wydajność. Znajomość tego aspektu jest również istotna przy projektowaniu układów rozrządu, które muszą być precyzyjnie dopasowane do charakterystyki silnika.

Pytanie 13

W najnowszych układach zasilania silnika z zapłonem samoczynnym typu Common rail paliwo jest sprężane do ciśnienia

A. 2000 bar

B. 10 kPa

C. 1000 atm

D. 18 MPa

W silnikach z zapłonem samoczynnym z układem Common Rail kluczowe jest zrozumienie skali ciśnienia, o jakim mówimy. Pomyłki biorą się często z mieszania jednostek i z niedoceniania, jak bardzo nowoczesne są te układy. Kto kojarzy starsze diesle z pompą wtryskową rzędową czy rotacyjną, ten często zakłada, że ciśnienia są podobne, a to już dawno nieaktualne. Warto uporządkować temat. Jednostka „atm” bywa zdradliwa – 1000 atm to w przybliżeniu 1000 bar, ale współczesne układy Common Rail nie są opisywane w atmosferach, tylko właśnie w barach lub megapaskalach. Stosowanie atmosfer w tym kontekście świadczy raczej o starym podejściu i braku odniesienia do aktualnych danych katalogowych producentów. W dokumentacji serwisowej, w testerach diagnostycznych i w parametrach pracy zawsze widzisz bar lub MPa, więc trzymanie się atmosfer w praktyce warsztatowej po prostu utrudnia życie i sprzyja błędom. Z kolei wartości rzędu 18 MPa to około 180 bar, a więc poziom ciśnienia charakterystyczny bardziej dla starszych układów wtryskowych, np. pomp wtryskowych mechanicznych, a nie dla nowoczesnego Common Rail, gdzie mówimy o dziesięciokrotnie wyższych wartościach. Tak niskie ciśnienie nie zapewniłoby odpowiednio drobnego rozpylenia paliwa przy wielootworowych wtryskiwaczach sterowanych elektronicznie, nie byłoby też możliwe tak precyzyjne dawkowanie i wielofazowe wtryski (przedwtrysk, wtrysk główny, dotrysk). Jeszcze niższa wartość, rzędu 10 kPa, to już w ogóle strefa podciśnień i lekkich nadciśnień występujących np. w układach dolotowych czy w obwodzie zasilania niskiego ciśnienia, a nie w sekcji wysokociśnieniowej wtrysku. Takie liczby spotyka się w opisach pracy pomp wstępnych, filtrów paliwa, przewodów ssących, ale nie w listwie Common Rail. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy na jedno ciśnienie w układzie zasilania i zakłada, że to wartość „główna”, nie rozróżniając niskiego i wysokiego obwodu. Dobra praktyka warsztatowa wymaga świadomego operowania jednostkami, przeliczania bar–MPa i kojarzenia zakresów: kilkadziesiąt–kilkaset kPa dla zasilania wstępnego, setki do tysięcy bar dla sekcji wysokociśnieniowej. Bez tego łatwo źle zinterpretować dane z testera i dojść do kompletnie fałszywych wniosków przy diagnozie silnika.

Pytanie 14

Zrealizowanie zasady Ackermana skutkuje

A. tylko układ kierowniczy z przekładnią zębatkową

B. identyczne kąty skrętu kół osi kierowanej w trakcie jazdy po łuku

C. mechanizm zwrotniczy w kształcie trapezu

D. utrata przyczepności kół osi kierowanej podczas pokonywania łuku

Wybór odpowiedzi dotyczący utraty przyczepności kół osi kierowanej w czasie jazdy po łuku jest mylący, ponieważ zasada Ackermana ma na celu właśnie zapobieganie takiej sytuacji. Utrata przyczepności jest wynikiem niewłaściwego skrętu kół, co prowadzi do nieprawidłowego kontaktu z nawierzchnią. W przypadku równego kąta skrętu kół osi kierowanej, co sugeruje jedna z odpowiedzi, pojazd może napotkać problemy z równomiernym zużyciem opon oraz mniejszą stabilnością. Samochody nie są projektowane do jazdy z równymi kątami skrętu, ponieważ każdy z kół przemieszcza się po innym promieniu, co jest fundamentalnym aspektem w inżynierii układów kierowniczych. Odpowiedź sugerująca jedynie układ kierowniczy z zębatkową przekładnią kierowniczą ignoruje inne, kluczowe elementy systemu kierowniczego, takie jak mechanizmy zwrotnicze, które odgrywają istotną rolę w manewrowości pojazdu. Zrozumienie działania trapezowego mechanizmu zwrotniczego powinno być kluczowe dla każdego inżyniera lub technika zajmującego się motoryzacją. W kontekście lepszej przyczepności, zasada Ackermana jest fundamentalnym aspektem, który pozwala na bezpieczne i efektywne zarządzanie kierowaniem pojazdem, a pominięcie jej wymagań w projektowaniu układów kierowniczych może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji na drodze.

Pytanie 15

Pojęcia takie jak: kąt wyprzedzenia osi sworznia zwrotnicy oraz kąt pochylenia osi sworznia zwrotnicy odnoszą się do układu

A. jezdnego

B. napędowego

C. kierowniczego

D. hamulcowego

Kąt wyprzedzenia osi sworznia zwrotnicy oraz kąt pochylenia osi sworznia zwrotnicy to kluczowe parametry w układzie kierowniczym pojazdów. Kąt wyprzedzenia ma wpływ na stabilność pojazdu podczas jazdy na prostych odcinkach drogi oraz w zakrętach, co jest istotne dla bezpieczeństwa i komfortu prowadzenia. Kąt pochylenia osi sworznia zwrotnicy jest natomiast wskaźnikiem, który wpływa na zużycie opon oraz na zachowanie się pojazdu w różnych warunkach drogowych. W praktyce, poprawne ustawienie tych kątów według standardów producentów samochodów, takich jak SAE (Society of Automotive Engineers), jest niezbędne dla zapewnienia optymalnych właściwości jezdnych. Przykładowo, niewłaściwe wyprzedzenie osi sworznia może prowadzić do trudności w prowadzeniu pojazdu oraz szybszego zużycia elementów układu kierowniczego. Dlatego regularne kontrole geometrii zawieszenia oraz układu kierowniczego są zalecane dla utrzymania pojazdu w dobrym stanie.

Pytanie 16

W przypadku wykrycia niekontrolowanego podniesienia poziomu oleju w układzie smarowania silnika, możliwe przyczyny to

A. zbyt duże zanieczyszczenie filtra oleju

B. zużycie czopów wału korbowego

C. awaria pompy olejowej

D. uszkodzenie uszczelki pod głowicą

Uszkodzenie uszczelki pod głowicą jest jedną z najczęstszych przyczyn wzrostu poziomu oleju w silniku. Kiedy uszczelka jest uszkodzona, może dojść do przedostawania się płynów chłodniczych do komory spalania lub do układu smarowania. Płyn chłodniczy, który dostaje się do silnika, może powodować zubożenie oleju lub jego nadmiar z powodu zjawiska emulgacji, co prowadzi do wzrostu poziomu oleju. W praktyce, mechanik powinien regularnie sprawdzać uszczelki oraz wykonywać testy ciśnienia, aby wykryć potencjalne nieszczelności. Dobre praktyki w zakresie konserwacji silnika obejmują również korzystanie z oleju i płynów chłodniczych o odpowiednich parametrach, co ma kluczowe znaczenie dla długowieczności silnika. Rekomendowane jest również regularne przeprowadzanie inspekcji wizualnych, które mogą pomóc w wczesnym wykryciu problemów z uszczelką pod głowicą, co może zapobiec poważniejszym uszkodzeniom silnika.

Pytanie 17

Podczas wymiany uszkodzonego wałka sprzęgłowego stwierdzono luz osiowy jego łożyska wynoszący 1,175 mm. Podkładka regulacyjna, którą należy dobrać na podstawie danych z tabeli, będzie miała grubość

Luz osiowy łożyska (mm)	Grubość podkładki regulacyjnej (mm)	Luz osiowy łożyska (mm)	Grubość podkładki regulacyjnej (mm)
0,750 - 0,774	0,725	1,150 - 1,174	1,125
0,775 - 0,799	0,750	1,175 - 1,199	1,150
0,800 - 0,824	0,775	1,200 - 1,224	1,175
0,825 - 0,849	0,800	1,225 - 1,249	1,200
0,850 - 0,874	0,825	1,250 - 1,274	1,225
0,875 - 0,899	0,850	1,275 - 1,299	1,250
0,900 - 0,924	0,875	1,300 - 1,324	1,275
0,925 - 0,949	0,900	1,325 - 1,349	1,300
0,950 - 0,974	0,925	1,350 - 1,374	1,325
0,975 - 0,999	0,950	1,375 - 1,399	1,350
1,000 - 1,024	0,975	1,400 - 1,424	1,375
1,025 - 1,049	1,000	1,425 - 1,449	1,400
1,050 - 1,074	1,025	1,450 - 1,474	1,425
1,075 - 1,099	1,050	1,475 - 1,499	1,450
1,100 - 1,124	1,075	1,500 - 1,524	1,475
1,125 - 1,149	1,100	1,525 - 1,549	1,500

A. 1,150 mm

B. 1,200-1,224 mm

C. 1,775-1,799 mm

D. 1,175 mm

Odpowiedź 1,150 mm jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z danymi z tabeli, luz osiowy łożyska wynoszący 1,175 mm wskazuje na potrzebę użycia podkładki regulacyjnej o grubości 1,150 mm. W praktyce, dobór odpowiedniej grubości podkładki jest kluczowy dla zapewnienia właściwego działania mechanizmu. Niewłaściwie dobrana podkładka może prowadzić do nadmiernych luzów lub wręcz zablokowania ruchu, co może powodować uszkodzenie wałka lub łożyska. W przemyśle stosuje się różne standardy, aby określić odpowiednie grubości podkładek w zależności od wymagań konstrukcyjnych. Użycie podkładki o grubości 1,150 mm w tym przypadku jest zgodne z najlepszymi praktykami, które sugerują, aby zawsze dobierać elementy zgodnie z rzeczywistymi wartościami luzów, aby zapewnić długotrwałą i efektywną pracę maszyn.

Pytanie 18

Na rysunku przedstawiono sprzęgło

A. hydrokinetyczne.

B. podwójne.

C. dwutarczowe.

D. klasyczne.

Sprzęgło klasyczne, które zostało przedstawione na zdjęciu, jest powszechnie stosowane w pojazdach osobowych. Jego konstrukcja opiera się na jednej tarczy sprzęgłowej oraz kole zamachowym z dociskiem, co pozwala na efektywne przenoszenie momentu obrotowego pomiędzy silnikiem a skrzynią biegów. Ważnym aspektem pracy sprzęgła klasycznego jest możliwość płynnego rozłączania napędu, co jest kluczowe podczas zmiany biegów. Tego typu sprzęgła charakteryzują się prostą budową, co przekłada się na ich niezawodność oraz łatwość w serwisowaniu. W praktyce, sprzęgło klasyczne jest często wykorzystywane w autach osobowych oraz niektórych pojazdach dostawczych, gdzie wymagane jest dobre wyczucie w prowadzeniu oraz stabilność podczas jazdy. Ponadto, dzięki swoim właściwościom, sprzęgło to znajduje zastosowanie w wielu systemach automatyki przemysłowej, gdzie niezbędne jest precyzyjne sterowanie momentem obrotowym.

Pytanie 19

Końcowa obróbka cylindra silnika spalinowego to

A. toczenie.

B. honowanie.

C. planowanie.

D. szlifowanie.

Końcowa obróbka cylindra silnika spalinowego musi zapewnić bardzo precyzyjny wymiar oraz taką strukturę powierzchni, która pozwoli na prawidłową współpracę tłoka i pierścieni z gładzią cylindra. Dlatego sama obróbka typu planowanie, toczenie czy nawet samo szlifowanie nie spełnia w pełni wymagań stawianych współczesnym silnikom. Planowanie stosuje się głównie do wyrównywania płaszczyzn, na przykład płaszczyzny głowicy czy bloku silnika pod uszczelkę. Tu chodzi o szczelność połączenia i zachowanie prawidłowej wysokości, a nie o obróbkę powierzchni współpracującej z pierścieniami tłokowymi. Typowym błędem jest mylenie każdej obróbki mechanicznej z obróbką cylindra – planowanie w ogóle nie dotyka gładzi cylindra, tylko powierzchni czołowych. Toczenie jest z kolei procesem obróbki zgrubnej lub półwykańczającej, używanym do nadawania kształtu cylindrycznego, ale o stosunkowo gorszej jakości powierzchni i mniejszej dokładności geometrycznej niż wymagane w gładzi cylindra. Można wytoczyć tuleję przed dalszą obróbką, ale po samym toczeniu pierścienie tłokowe nie miałyby właściwego docisku i szybko doszłoby do nadmiernego zużycia oraz spadku kompresji. Szlifowanie daje już znacznie lepszą dokładność wymiarową i lepszą chropowatość, często jest etapem poprzedzającym honowanie. Jednak typowe szlifowanie nie tworzy charakterystycznej krzyżowej siatki rys pod odpowiednim kątem, która jest kluczowa dla utrzymania filmu olejowego i prawidłowego dotarcia. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro szlifowanie kojarzy się z „wykańczaniem”, to uznaje się je za etap końcowy. W silnikach spalinowych standardem i dobrą praktyką jest jednak właśnie honowanie jako ostatni krok w obróbce gładzi cylindra, bo tylko ono zapewnia właściwe parametry tribologiczne i trwałość współpracujących elementów.

Pytanie 20

Przekładnia napędowa z wykorzystaniem kół zębatych, wykorzystywana w mechanizmie rozrządu silnika, należy do grupy przekładni

A. ślimakowych

B. walcowych

C. śrubowych

D. hiperboidalnych

Napęd za pomocą kół zębatych, stosowany w układzie rozrządu silnika, rzeczywiście należy do grupy przekładni walcowych. Przekładnie te charakteryzują się tym, że moc jest przenoszona za pomocą zębów kół, które są osadzone na wałach. W silnikach spalinowych układ rozrządu jest kluczowym elementem, który synchronizuje ruch wału korbowego z zaworami, co pozwala na efektywne wciąganie powietrza i wydalanie spalin. Przykładem zastosowania przekładni walcowych są tradycyjne silniki, gdzie koła zębate o różnych średnicach pozwalają na precyzyjne dopasowanie prędkości obrotowej. Dzięki zastosowaniu przekładni walcowych, można uzyskać wysoką sprawność przenoszenia mocy oraz minimalizację luzów, co jest kluczowe dla niezawodności silnika. W branży motoryzacyjnej stosowanie przekładni walcowych jako elementu układu rozrządu jest standardem, co przekłada się na długowieczność i wydajność pojazdów.

Pytanie 21

Która żarówka jest jednocześnie źródłem światła mijania i drogowego?

A. H1

B. H3

C. H7

D. H4

W oświetleniu pojazdów bardzo łatwo się pomylić, bo oznaczenia H1, H3, H4, H7 wyglądają podobnie, a w praktyce opisują dość różne konstrukcje żarówek. Kluczowe w tym pytaniu jest zrozumienie, które typy żarówek mają jeden żarnik, a które dwa. Światła mijania i drogowe to dwa różne tryby pracy reflektora, wymagające oddzielnych źródeł światła albo dwóch żarników w jednej bańce. H4 jest właśnie taką żarówką dwuwłóknową, a pozostałe wymienione typy są jednowiązkowe. H1 to klasyczna żarówka halogenowa z pojedynczym żarnikiem, stosowana najczęściej do jednego rodzaju świateł: albo mijania, albo drogowych, albo przeciwmgłowych, w zależności od konstrukcji reflektora. Jeśli reflektor jest na H1, to funkcje mijania i drogowe realizuje się przez zastosowanie dwóch osobnych żarówek lub dwóch odbłyśników. Podobnie H7 – również żarówka z jednym żarnikiem, nowocześniejsza od H4, powszechnie używana w nowszych autach, ale zawsze w konfiguracji: jedna żarówka = jedna funkcja. W takich reflektorach światła mijania i drogowe są rozdzielone konstrukcyjnie, a przełączanie odbywa się między dwoma różnymi źródłami światła. H3 z kolei to halogen z przewodem, bardzo często stosowany w światłach przeciwmgłowych i dodatkowych reflektorach dalekosiężnych, też z jednym żarnikiem. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro dana żarówka jest „halogenowa” i wygląda podobnie, to musi obsługiwać oba tryby oświetlenia. W praktyce o tym decyduje liczba żarników i budowa trzonka, a nie sama nazwa handlowa. Z punktu widzenia mechanika czy elektryka pojazdowego poprawny dobór żarówki jest ważny nie tylko dla jasności świecenia, ale też dla bezpieczeństwa i zgodności z przepisami. Wkładanie w miejsce H4 żarówek jednowiązkowych, albo odwrotnie, jest niezgodne z konstrukcją reflektora, psuje linię odcięcia światła i może oślepiać innych kierowców. Dlatego warto kojarzyć, że tylko H4 z podanych typów jest żarówką dwuwłóknową, przeznaczoną jednocześnie do świateł mijania i drogowych w jednym reflektorze.

Pytanie 22

Pomiar ciśnienia sprężania wykonuje się w celu sprawdzenia szczelności

A. opon.

B. wydechu.

C. chłodnicy.

D. zaworów.

Pomiar ciśnienia sprężania w cylindrach silnika robi się właśnie po to, żeby ocenić szczelność komory spalania, czyli głównie stan zaworów, pierścieni tłokowych i uszczelki pod głowicą. Jeżeli zawory są nieszczelne (wypalone gniazda, podparte zawory, zły luz zaworowy), to podczas suwu sprężania część mieszanki ucieka przez gniazdo zaworowe i manometr pokazuje zaniżone ciśnienie. W praktyce, przy dobrej kompresji, wszystkie cylindry mają zbliżone wartości, a różnice między nimi nie powinny przekraczać mniej więcej 10–15%. W warsztatach zgodnie z dobrą praktyką najpierw mierzy się kompresję „na sucho”, a jeśli wynik jest słaby, robi się test „na mokro” z odrobiną oleju, żeby odróżnić nieszczelność zaworów od zużycia pierścieni. Moim zdaniem każdy mechanik, który poważnie podchodzi do diagnozy silnika, zaczyna od takiego testu, zanim zaproponuje klientowi np. szlif głowicy czy wymianę pierścieni. Pomiar kompresji pozwala też ocenić ogólne zużycie silnika – przy niskich i nierównych wartościach często pojawia się problem z odpalaniem na zimno, spadek mocy i zwiększone zużycie oleju. Trzeba też pamiętać o poprawnej procedurze: rozgrzany silnik, wykręcone świece, maksymalnie otwarta przepustnica, wyłączone zasilanie paliwa i zapłonu. Dopiero wtedy wynik naprawdę coś mówi o szczelności zaworów i reszty elementów komory spalania.

Pytanie 23

Podczas naprawy systemu hamulcowego, mechanik zaobserwował, że jedna z okładzin na klocku hamulcowym jest uszkodzona. Jaką decyzję powinien podjąć mechanik w tej sytuacji?

A. uszkodzonego klocka hamulcowego na nowy

B. wszystkich klocków na danej osi samochodu

C. klocków hamulcowych na konkretnym kole pojazdu

D. klocka hamulcowego na nowy o tej samej grubości okładziny

Wybór wymiany wszystkich klocków hamulcowych na danej osi pojazdu jest zgodny z zaleceniami producentów oraz z najlepszymi praktykami w branży motoryzacyjnej. Klocki hamulcowe są elementem, który zużywa się równomiernie pod wpływem sił działających na nie podczas hamowania. W przypadku, gdy jeden z klocków na osi wykazuje oznaki uszkodzenia, takiego jak wykruszenie okładziny, może to sugerować, że pozostałe klocki na tej samej osi również zbliżają się do końca swojej żywotności. Działania takie jak wymiana tylko jednego klocka mogą prowadzić do niejednolitego działania układu hamulcowego, co zwiększa ryzyko wystąpienia poślizgu lub nieskutecznego hamowania. Dodatkowo, wymiana wszystkich klocków na tej samej osi zapewnia lepszą równowagę i stabilność podczas hamowania, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa jazdy. W praktyce, mechanicy powinni zawsze dążyć do wymiany klocków w parze na danej osi, aby utrzymać optymalną funkcjonalność układu hamulcowego oraz wydłużyć ich żywotność. Takie podejście jest również zgodne z zaleceniami wielu standardów branżowych, takich jak normy ISO dotyczące bezpieczeństwa pojazdów.

Pytanie 24

Jak odbywa się identyfikacja pojazdu?

A. prawa jazdy

B. tabliczki znamionowej

C. dokumentacji OC

D. dokumentacji AC

Identyfikacja pojazdu za pomocą tabliczki znamionowej jest kluczowym elementem w procesie rejestracji oraz weryfikacji pojazdów. Tabliczka ta zawiera unikalny numer VIN (Vehicle Identification Number), który jest przypisany do każdego pojazdu i pozwala na jego jednoznaczną identyfikację. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie istotnych informacji dotyczących historii pojazdu, takich jak jego dane techniczne, historia wypadków, czy zmiany właścicieli. W praktyce, tabliczki znamionowe są umieszczane w standardowych lokalizacjach, takich jak deska rozdzielcza, w oknie przedniej szyby lub na wewnętrznej stronie drzwi kierowcy. Znajomość lokalizacji tabliczki oraz umiejętność odczytywania z niej informacji jest niezbędna dla osób zajmujących się handlem pojazdami używanymi, a także dla instytucji zajmujących się kontrolą stanu technicznego pojazdów. W związku z tym, zaznajomienie się z zasadami identyfikacji pojazdów za pomocą tabliczki znamionowej jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa na drogach oraz ochrony przed oszustwami związanymi z rejestracją pojazdów.

Pytanie 25

Do parametrów techniczno-eksploatacyjnych pojazdu należą:

A. marka, rodzaj napędu, koszty obsługi, przeznaczenie.

B. wymiary, masa, parametry ruchowe i ekonomiczne.

C. pojemność, konstrukcja, pochodzenie, wpływ na środowisko.

D. awaryjność, cena, przebieg, parametry ruchowe.

W tym pytaniu łatwo się złapać na pozornie logiczne skojarzenia, bo wszystkie odpowiedzi brzmią dość sensownie, ale nie każda grupa cech jest parametrem techniczno-eksploatacyjnym w ścisłym znaczeniu. Parametry techniczno-eksploatacyjne to przede wszystkim wielkości mierzalne, opisane w dokumentacji technicznej, które wpływają na użytkowanie pojazdu w ruchu drogowym i w eksploatacji warsztatowej. Chodzi o to, co da się wpisać do karty pojazdu, karty przebiegu, dokumentacji serwisowej i co jest podstawą norm, homologacji oraz obliczeń eksploatacyjnych.
Awaryjność, cena czy „przebieg” to raczej wskaźniki rynkowe lub eksploatacyjne w sensie statystycznym, a nie parametry konstrukcyjno-techniczne. Awaryjność jest wynikiem jakości wykonania i sposobu użytkowania, zmienia się w czasie i nie jest stałym parametrem pojazdu. Cena też nie jest parametrem technicznym – zależy od rynku, promocji, wersji wyposażenia. Przebieg to po prostu aktualny stan licznika, a nie cecha konstrukcyjna.
Z kolei marka, rodzaj napędu, koszty obsługi czy przeznaczenie określają bardziej klasyfikację i segment pojazdu niż jego parametry techniczno-eksploatacyjne. Marka to nazwa handlowa, rodzaj napędu (np. benzyna, diesel, elektryczny) to ogólna cecha układu napędowego, a przeznaczenie (dostawczy, osobowy, budowlany) wynika z konstrukcji, ale samo w sobie nie jest parametrem liczbowym. Koszty obsługi to znowu wynik wielu czynników: cen części, robocizny, stylu jazdy, a nie stały parametr katalogowy.
Pojemność, konstrukcja, pochodzenie i wpływ na środowisko też bywają mylące. Pojemność (np. skokowa silnika czy ładunkowa nadwozia) jest parametrem technicznym, ale sama lista w tej odpowiedzi jest niepełna i nie skupia się na typowych parametrach eksploatacyjnych. „Konstrukcja” i „pochodzenie” to bardzo ogólne określenia, których nie da się prosto zmierzyć ani zapisać jako konkretne wartości w tabeli. Wpływ na środowisko wyraża się co prawda liczbami (emisja CO₂, NOx), ale najczęściej traktuje się je jako część parametrów ekonomiczno-eksploatacyjnych lub norm ekologicznych, a nie samodzielny zestaw parametrów.
Typowy błąd myślowy polega na mieszaniu: cech marketingowych, opinii użytkowników, statystyk rynkowych i twardych danych technicznych. W profesjonalnym podejściu do pojazdów, szczególnie w serwisie, doborze floty czy projektowaniu zabudów, kluczowe są wymiary, masy oraz ściśle zdefiniowane parametry ruchowe i ekonomiczne, bo na nich opiera się obliczenia wytrzymałościowe, obciążeniowe, dobór ogumienia, planowanie przeglądów i ocenę opłacalności eksploatacji.

Pytanie 26

W hydraulicznej instalacji sterowania sprzęgłem znajduje się

A. płyn hamulcowy

B. olej ATF 220

C. olej silnikowy

D. płyn R134a

Wybór oleju silnikowego jako medium w hydraulicznych układach sterowania sprzęgłem jest błędny z kilku powodów. Po pierwsze, olej silnikowy nie spełnia wymagań dotyczących właściwości fizycznych i chemicznych, które są niezbędne w hydraulice. Posiada on inne charakterystyki lepkości, co może prowadzić do niewłaściwego działania układu i obniżenia efektywności przekazywania siły. Na przykład, przy niskich temperaturach olej silnikowy może gęstnieć, co skutkuje opóźnieniem w reakcji układu, a w skrajnych przypadkach może prowadzić do zacięcia się. Ponadto, olej silnikowy nie wykazuje odporności na wysoką temperaturę i może szybko ulegać degradacji. W kontekście płynu R134a, którym jest czynnik chłodniczy używany w układach klimatyzacji, jego zastosowanie w hydraulice sprzęgła jest całkowicie nieadekwatne. R134a nie jest płynem, który mógłby przenosić siłę mechaniczną. Dlatego wybór tego płynu prowadzi do niewłaściwego działania układu. Wreszcie, olej ATF 220, przeznaczony do przekładni automatycznych, również nie jest odpowiedni. Choć posiada lepsze właściwości niż olej silnikowy, jest zaprojektowany z myślą o zupełnie innych zastosowaniach, co czyni go niewłaściwym wyborem w systemach hydraulicznych sprzęgła. W przypadku układów hydraulicznych, kluczowe jest stosowanie płynów, które są zgodne z normami i standardami, zapewniającymi ich optymalne działanie.

Pytanie 27

Jak przeprowadza się pomiar gęstości elektrolitu?

A. z użyciem aerografu

B. z wykorzystaniem amperomierza

C. przy użyciu areometru

D. za pomocą analizatora

Pomiar gęstości elektrolitu wykonuje się areometrem, który jest prostym i skutecznym narzędziem stosowanym w laboratoriach oraz w zastosowaniach przemysłowych. Areometr działa na zasadzie wyporu, co oznacza, że jego pomiar opiera się na zasadzie Archimedesa. Przy pomiarze gęstości elektrolitu, areometr zanurza się w cieczy, a jego wynik odczytuje się na skali umieszczonej na jego korpusie. W praktyce, dokładność pomiarów gęstości elektrolitu jest istotna, szczególnie w przypadku akumulatorów kwasowo-ołowiowych, gdzie gęstość elektrolitu informuje o stanie naładowania akumulatora. Standardy branżowe, takie jak ISO 2871, zalecają stosowanie areometrów do tego typu pomiarów, gdyż zapewniają one powtarzalność i dokładność wyników. Warto również zwrócić uwagę na to, że gęstość elektrolitu jest parametrem krytycznym w ocenie jego właściwości elektrochemicznych, co ma kluczowe znaczenie dla efektywności i długowieczności systemów zasilania.

Pytanie 28

W układzie chłodzenia silnika, którego fragment przedstawiono na rysunku, wentylator (8)

A. nie będzie pracował, jeśli w termowłączniku (6) jest zwarcie.

B. będzie pracował ciągle, jeśli w termowłączniku (6) jest zwarcie.

C. będzie pracował w stałych przedziałach czasowych w trybie awaryjnym.

D. włączy się nawet jeśli w układzie nie ma płynu chłodniczego.

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego funkcji termowłącznika (6) oraz mechanizmu działania wentylatora (8) w układzie chłodzenia. Odpowiedzi sugerujące, że wentylator będzie pracował w stałych przedziałach czasowych lub w sytuacji braku płynu chłodniczego, są błędne, ponieważ wentylator nie ma ustalonego harmonogramu pracy. Jego działanie jest ściśle uzależnione od temperatury płynu chłodzącego, a nie od czasu. Z kolei stwierdzenie, że wentylator nie będzie pracował przy zwarciu w termowłączniku, jest mylące, ponieważ zwarcie prowadzi do zamknięcia obwodu, a tym samym do ciągłej pracy wentylatora. To błędne rozumienie wpływa na przekonanie, że wentylator można wyłączyć w przypadku usterek, co jest niezgodne z zasadami bezpieczeństwa. W rzeczywistości, ciągła praca wentylatora w razie problemów z termowłącznikiem jest mechanizmem zabezpieczającym przed przegrzaniem silnika. Prowadzi to do konieczności nieustannego monitorowania stanu układu chłodzenia i podejmowania działań w przypadku awarii, co jest kluczowe dla uniknięcia poważniejszych uszkodzeń silnika oraz zapewnienia jego efektywności w pracy.

Pytanie 29

W pojeździe z silnikiem wysokoprężnym przeprowadzono pomiar emisji spalin uzyskując następujące wyniki: CO – 0,4g/km; NOx – 0,19g/km; PM – 0,008g/km; HC-0,03g/km; HC+NOx – 0,28g/km. Na podstawie dopuszczalnych wartości przedstawionych w tabeli, można pojazd zakwalifikować do grupy spełniającej co najwyżej normę

Dopuszczalne wartości emisji spalin w poszczególnych normach EURO dla pojazdów z silnikiem wysokoprężnym
emisja [g/km]	EURO 1	EURO 2	EURO 3	EURO 4	EURO 5	EURO 6
CO	3,16	1	0,64	0,5	0,5	0,5
HC	-	0,15	0,06	0,05	0,05	0,05
NOx	-	0,55	0,5	0,25	0,18	0,08
HC+NOx	1,13	0,7	0,56	0,3	0,23	0,17
PM	0,14	0,08	0,05	0,009	0,005	0,005

A. EURO 5

B. EURO 6

C. EURO 4

D. EURO 3

Prawidłowa odpowiedź to EURO 4, ponieważ wszystkie zmierzone wartości emisji spalin mieszczą się w dopuszczalnych limitach dla tej normy. Normy EURO są regulacjami prawnymi, które określają maksymalne poziomy emisji zanieczyszczeń do atmosfery dla pojazdów silnikowych. Każda norma ma swoje specyfikacje dotyczące różnych substancji, takich jak tlenek węgla (CO), tlenki azotu (NOx), cząstki stałe (PM) oraz węglowodory (HC). W kontekście normy EURO 4, dopuszczalne limity dla CO wynoszą 0,5 g/km, dla NOx 0,25 g/km, dla PM 0,025 g/km oraz dla HC 0,1 g/km. Zatem, pojazd spełnia te normy, ponieważ jego emisje są niższe od wskazanych wartości. Zastosowanie norm EURO w praktyce ma na celu redukcję zanieczyszczenia powietrza i ochronę zdrowia publicznego, co jest szczególnie istotne w kontekście rosnącej liczby pojazdów na drogach.

Pytanie 30

Na rysunku przedstawiono przyrząd przeznaczony do pomiaru

A. zawartości wody w płynie hamulcowym.

B. jakości (lepkości) oleju silnikowego.

C. gęstości elektrolitu w akumulatorze.

D. temperatury zamarzania płynu chłodzącego.

Na rysunku jest tzw. tester płynu hamulcowego w formie „długopisu”, który bada procentową zawartość wody w płynie hamulcowym DOT (zwykle DOT3/DOT4/DOT5.1). Działa on na zasadzie pomiaru przewodności elektrycznej – im więcej wody w płynie, tym większa przewodność, a przyrząd sygnalizuje to odpowiednią liczbą diod LED (0%, <1%, 2%, 3%, >4% itd.). Płyn hamulcowy jest higroskopijny, czyli chłonie wilgoć z powietrza. Wzrost zawartości wody obniża temperaturę wrzenia płynu, co przy intensywnym hamowaniu może doprowadzić do powstania pęcherzyków pary w układzie, tzw. „vapour lock”. Skutkiem jest miękki pedał hamulca i znaczna utrata skuteczności hamowania. Dlatego według dobrych praktyk warsztatowych i zaleceń producentów pojazdów kontrolę zawartości wody wykonuje się regularnie, np. przy przeglądach okresowych lub przy każdej większej naprawie układu hamulcowego. Moim zdaniem taki prosty tester to obowiązkowe wyposażenie każdego sensownego warsztatu, bo pozwala szybko pokazać klientowi stan płynu i uzasadnić jego wymianę. W praktyce przy wskazaniu ok. 3% wody zaleca się wymianę płynu, a przy wartościach powyżej 4% jest to już pilna konieczność z punktu widzenia bezpieczeństwa jazdy.

Pytanie 31

Mikrometr z noniuszem podaje wyniki pomiarów z precyzją

A. 0,01 mm

B. 0,10 mm

C. 0,05 mm

D. 0,02 mm

Noniusz mikrometra, znany z wysokiej precyzji pomiarów, wskazuje dokładność 0,01 mm. Taki poziom dokładności jest kluczowy w zastosowaniach inżynieryjnych oraz laboratoryjnych, gdzie wymagana jest precyzyjna obróbka materiałów czy też montaż elementów. Dzięki takiej rozdzielczości, użytkownicy mogą z łatwością określić niewielkie wymiary, co jest istotne w kontekście tolerancji produkcyjnych. Na przykład, w przemyśle motoryzacyjnym, gdzie każdy milimetr ma znaczenie, pomiary realizowane z dokładnością do 0,01 mm umożliwiają osiągnięcie wysokiej jakości wykonania detali. Standardy branżowe, takie jak ISO 2768, nakładają obowiązek stosowania precyzyjnych narzędzi pomiarowych w procesie wytwarzania, co potwierdza znaczenie mikrometrów z noniuszem. Oprócz zastosowań przemysłowych, mikrometry są również stosowane w badaniach naukowych, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe dla uzyskania wiarygodnych wyników. To sprawia, że wiedza o dokładności mikrometrów jest istotnym elementem kształcenia inżynieryjnego.

Pytanie 32

Okresowe zapalanie się i gaśnięcie kontrolki układu hamulcowego podczas jazdy może być spowodowane

A. nadmiernym zużyciem klocków.

B. małą ilością płynu hamulcowego.

C. nagrzewaniem się tarcz hamulcowych.

D. zaciągniętym hamulcem pomocniczym.

Kontrolka układu hamulcowego, która podczas jazdy okresowo się zapala i gaśnie, jest w typowych samochodach osobowych połączona z czujnikiem poziomu płynu hamulcowego w zbiorniczku. Gdy poziom spadnie w okolice wartości granicznej, przy przyspieszaniu, hamowaniu czy pokonywaniu zakrętów płyn się przemieszcza i pływak w czujniku raz opada, raz się unosi. Efekt jest właśnie taki: kontrolka na desce rozdzielczej zapala się na chwilę i potem gaśnie. To jest klasyczny objaw zbyt małej ilości płynu hamulcowego, a nie np. samych ciepłych tarcz. Z mojego doświadczenia – jeśli klient mówi „kontrolka hamulca świeci tylko czasem, jak skręcam albo hamuję”, to pierwsze co się sprawdza w warsztacie, to właśnie poziom płynu. Z punktu widzenia dobrych praktyk serwisowych należy nie tylko dolać płynu do poziomu „MAX”, ale przede wszystkim ustalić przyczynę spadku: czy jest wyciek z przewodów, cylinderków, zacisków, pompy hamulcowej, czy może nastąpiło znaczne zużycie klocków hamulcowych, które też obniża poziom płynu w zbiorniczku. W normach producentów pojazdów i instrukcjach obsługi jest wyraźnie podkreślone, że zapalenie kontrolki hamulca oznacza stan awaryjny układu i wymaga natychmiastowej diagnostyki, bo niski poziom płynu grozi zapowietrzeniem układu i utratą skuteczności hamowania. Moim zdaniem warto też pamiętać, że płyn hamulcowy jest higroskopijny, więc oprócz kontroli poziomu powinno się okresowo wymieniać płyn zgodnie z zaleceniami (zwykle co 2 lata), co poprawia bezpieczeństwo i stabilność działania układu hamulcowego.

Pytanie 33

Na rysunku wałka głębokość rowka wykonanego pod wpust wynosi

A. 40

B. 6

C. 4

D. 8

Na tym rysunku bardzo łatwo pomylić się przy odczytywaniu głębokości rowka pod wpust, bo większość osób patrzy najpierw na wymiary wzdłuż wałka: 40, 20, 100 i próbuje z nich coś wywnioskować. To jest typowy błąd – te liczby opisują tylko długości wałka i samego rowka, a nie jego głębokość. Kluczowa informacja jest ukryta w przekroju A–A po prawej stronie rysunku. Tam mamy dwie średnice: zewnętrzną wałka Ø34 h7 oraz średnicę w miejscu dna rowka 28−0,1. Różnica między nimi, czyli 34 − 28, daje 6 mm materiału usuniętego w kierunku promienia. Dlatego nie mogą być poprawne odpowiedzi typu 4 mm czy 8 mm – przy 4 mm wpust nie wszedłby poprawnie, bo dno rowka byłoby za wysoko, a przy 8 mm wałek byłby niepotrzebnie osłabiony, co w praktyce mogłoby skończyć się pęknięciem przy większym momencie obrotowym. Pojawia się też czasem pokusa, żeby odczytać 40 mm jako w jakiś sposób „związaną” głębokość, bo liczba jest wyraźnie oznaczona przy rowku, ale to jest długość rowka wzdłuż osi wałka, czyli zupełnie inny wymiar funkcjonalny – dotyczy szerokości współpracy z piastą, a nie głębokości. Wymiar 20 mm z kolei określa odległość końca rowka od czoła wałka, co ma znaczenie przy montażu elementu osadzanego, ale nie mówi nic o profilu przekroju. Z mojego doświadczenia na warsztacie wynika, że najczęstszy błąd to ignorowanie przekrojów i patrzenie tylko na widok z boku. Tymczasem wszystkie wymiary kształtujące rowek pod wpust – jego szerokość, głębokość i zaokrąglenia R – zawsze czytamy z przekroju poprzecznego i zgodnie z normowymi tabelami wpustów. Jeżeli nauczysz się od razu szukać różnicy średnic w przekroju, unikniesz takich pomyłek przy obróbce wałków w realnej pracy.

Pytanie 34

Który z elementów mechanizmu tłokowo-korbowego silnika pojazdu jest odpowiedzialny za przenoszenie sił z tłoka na korbowód?

A. Sworzeń tłokowy.

B. Pierścień tłokowy.

C. Główka korbowodu.

D. Stopa korbowodu.

Elementem mechanizmu tłokowo–korbowego, który faktycznie przenosi siły z tłoka na korbowód, jest sworzeń tłokowy. To on łączy tłok z główką korbowodu i pracuje w warunkach bardzo dużych obciążeń zmiennych oraz wysokiej temperatury. W czasie suwu pracy ciśnienie gazów spalonych działa na denko tłoka, tłok przekazuje to obciążenie na tulejkę lub gniazdo w tłoku, a dalej właśnie przez sworzeń na główkę korbowodu. Dzięki temu ruch posuwisto–zwrotny tłoka zamienia się w ruch obrotowy wału korbowego. W praktyce warsztatowej przy demontażu silnika zawsze zwraca się uwagę na stan sworznia: czy nie ma śladów zatarcia, nadmiernego luzu, wybicia w gniazdach. Moim zdaniem to jeden z bardziej „niedocenianych” elementów, a jego zużycie potrafi powodować stukanie w silniku, zwiększone drgania i szybsze zużycie tłoka oraz korbowodu. Sworzeń jest zwykle wykonany ze stali stopowej, hartowanej powierzchniowo, często montowany „pływająco” – czyli ma minimalny luz zarówno w tłoku, jak i w główce korbowodu, a trzymają go zabezpieczenia typu seger. W nowoczesnych silnikach dba się o precyzyjne smarowanie tego punktu, bo jego zatarcie to w praktyce często powód do generalnego remontu. Dobrą praktyką jest zawsze kontrola średnic sworznia i gniazd oraz sprawdzenie, czy nie ma owalizacji, zgodnie z danymi katalogowymi producenta silnika.

Pytanie 35

Który z komponentów należy do hydraulicznego systemu hamulcowego?

A. Kable hamulcowe

B. Zbiornik powietrza

C. Zawór sterujący

D. Pompa hamulcowa

Pompa hamulcowa jest kluczowym elementem hydraulicznego układu hamulcowego, ponieważ odpowiada za generowanie ciśnienia w układzie. Kiedy kierowca wciśnie pedał hamulca, pompa hamulcowa przetłacza płyn hamulcowy do cylindra hamulcowego, co z kolei powoduje, że klocki hamulcowe są dociskane do tarczy hamulcowej. Ten proces jest niezbędny do skutecznego spowolnienia lub zatrzymania pojazdu. W nowoczesnych samochodach stosuje się pompy hamulcowe o różnej budowie, w tym pompy z jednostkami ABS, które zapobiegają blokowaniu kół podczas hamowania. Przykładem zastosowania może być układ hamulcowy w samochodach osobowych, gdzie pompy hamulcowe są projektowane zgodnie z wytycznymi zawartymi w normach ISO oraz SAE, co gwarantuje ich niezawodność i efektywność. Dobrą praktyką jest regularne sprawdzanie stanu pompy hamulcowej oraz pozostałych komponentów układu w celu zapewnienia pełnej sprawności i bezpieczeństwa pojazdu.

Pytanie 36

Parownik stanowi składnik systemu

A. smarowania

B. klimatyzacji

C. chłodzenia

D. wydechowego

Parownik, jako jeden z kluczowych elementów systemu klimatyzacji, odgrywa fundamentalną rolę w procesie chłodzenia powietrza wewnętrznego. Działa na zasadzie odparowania czynnika chłodniczego, który w parowniku przyjmuje ciepło z otoczenia, co prowadzi do obniżenia temperatury powietrza. W praktyce oznacza to, że ciepłe powietrze z pomieszczenia przechodzi przez parownik, gdzie jest schładzane, a następnie wydmuchiwane z powrotem do wnętrza, co znacznie poprawia komfort użytkowników. W standardowych systemach klimatyzacyjnych, takich jak jednostki split czy centralne systemy wentylacji, parowniki są projektowane zgodnie z normami ASHRAE oraz ISO, co zapewnia ich wysoką efektywność energetyczną i niezawodność. Wiedza na temat działania parowników ma kluczowe znaczenie nie tylko dla inżynierów, ale także dla techników zajmujących się serwisowaniem systemów klimatyzacyjnych, ponieważ wszelkie problemy w ich funkcjonowaniu mogą prowadzić do obniżonej wydajności systemu oraz zwiększonego zużycia energii.

Pytanie 37

Do kontroli kadłuba oraz głowicy silnika wykorzystywane są liniał krawędziowy i szczelinomierz, aby zmierzyć

A. płaskość

B. równoległość

C. szczelność

D. prostopadłość

Weryfikacja kadłuba i głowicy silnika wymaga precyzyjnych pomiarów, a odpowiedzi związane z innymi parametrami, takimi jak szczelność, równoległość czy prostopadłość, mogą wprowadzać w błąd. Szczelność odnosi się do zdolności komponentów do utrzymywania płynów i gazów, co jest ważne, ale nie związane bezpośrednio z pomiarami płaskości. W przypadku silnika, szczelność jest kontrolowana głównie poprzez uszczelki oraz odpowiednie dopasowanie części, nie przez pomiar z użyciem liniału krawędziowego. Równoległość dotyczy relacji między dwiema równoległymi powierzchniami, natomiast prostopadłość odnosi się do kątów prostych między powierzchniami. Choć te parametry są również istotne dla działania silnika, ich pomiar nie jest bezpośrednio związany z weryfikacją płaskości. Wykonywanie pomiarów równoległości lub prostopadłości może być mylone z pomiarem płaskości, co może prowadzić do błędnych wniosków o stanie komponentów silnika. Dlatego kluczowe jest, aby podczas oceny kadłuba i głowicy silnika skupić się na płaskości, jako podstawowym kryterium, a nie na innych parametrach, które mogą wydawać się atrakcyjne, ale nie są właściwe w tym kontekście. Zrozumienie różnicy między tymi pojęciami jest istotne dla skutecznego przeprowadzania analiz i zapewnienia właściwego funkcjonowania silników.

Pytanie 38

Zgodnie z aktualnymi regulacjami, maksymalna dopuszczalna różnica w ocenach efektywności tłumienia amortyzatorów na jednej osi wynosi

A. 15%

B. 20%

C. 10%

D. 25%

Maksymalna różnica w skuteczności tłumienia amortyzatorów na jednej osi nie może przekraczać 20%. To istotne, bo sprawia, że samochód zachowuje się stabilnie na drodze. Przykładowo, jeśli w autach osobowych amortyzatory działają nierówno, może to prowadzić do nieprzewidywalnego zachowania się pojazdu, a to już niebezpieczne. No i trzeba pamiętać, że producenci muszą wykazać zgodność ze standardami, żeby ich auta mogły być sprzedawane. Oprócz tego, trzymanie się tej zasady poprawia komfort jazdy i wydłuża żywotność zawieszenia. Dlatego przestrzeganie tego przepisu to kluczowa sprawa dla bezpieczeństwa na drodze i efektywności auta.

Pytanie 39

System kontroli ciśnienia w kołach pojazdu jest oznaczony symbolem

A. BAS

B. ACC

C. SOHC

D. TPMS

Poprawnie – symbol TPMS oznacza system kontroli ciśnienia w kołach (Tyre / Tire Pressure Monitoring System). Jest to elektroniczny układ montowany fabrycznie w większości nowszych pojazdów, którego zadaniem jest ciągłe monitorowanie ciśnienia w oponach i informowanie kierowcy o spadku poniżej wartości bezpiecznej. W praktyce stosuje się dwa rozwiązania: systemy bezpośrednie, z czujnikami ciśnienia w każdym kole (najczęściej w zaworze) oraz systemy pośrednie, które liczą ciśnienie „pośrednio” na podstawie prędkości obrotowej kół z czujników ABS. Z mojego doświadczenia w warsztacie, szczególnie przy wymianie opon i felg, bardzo ważne jest prawidłowe obchodzenie się z czujnikami TPMS – uszkodzenie zaworu z czujnikiem to od razu dodatkowy koszt dla klienta. W wielu krajach, np. według norm i przepisów UE, TPMS jest obowiązkowy w nowych samochodach osobowych, bo ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo: zbyt niskie ciśnienie wydłuża drogę hamowania, pogarsza prowadzenie auta i zwiększa ryzyko przegrzania oraz rozerwania opony. Dodatkowo niewłaściwe ciśnienie powoduje szybsze i nierównomierne zużycie bieżnika oraz zwiększa zużycie paliwa. Dobrą praktyką serwisową jest po każdej wymianie opon lub przekładce kół sprawdzenie odczytów TPMS, ewentualna adaptacja czujników w sterowniku i poinformowanie klienta, że kontrolka TPMS po ruszeniu powinna zgasnąć. Jeżeli kontrolka miga lub świeci się stale, trzeba podpiąć tester diagnostyczny i sprawdzić parametry poszczególnych czujników, ich baterie oraz konfigurację w module komfortu lub BCM.

Pytanie 40

Mieszanka stechiometryczna to taka mieszanka, w której współczynnik nadmiaru powietrza wynosi

A. λ = 1,0

B. λ = 2,0

C. λ = 0,85

D. λ = 1,1

Mieszanka stechiometryczna to taka, w której współczynnik nadmiaru powietrza λ wynosi 1,0. Oznacza to, że ilość powietrza dostarczonego do reakcji jest dokładnie dobrana do zużycia całkowitej ilości paliwa. W praktyce oznacza to optymalne spalanie, które prowadzi do maksymalnej efektywności energetycznej oraz minimalizacji emisji szkodliwych substancji. W kontekście silników spalinowych i pieców przemysłowych, utrzymanie tego stanu jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego działania systemu. W branży energetycznej oraz w procesach chemicznych standardy takie jak ISO 50001 zalecają monitorowanie i optymalizację współczynnika λ w celu zwiększenia efektywności energetycznej. Przykładem zastosowania tej wiedzy może być dobór odpowiednich parametrów pracy pieca w celu osiągnięcia maksymalnej wydajności oraz minimalizacji emisji CO2. Tak więc, zrozumienie współczynnika nadmiaru powietrza jest kluczowe dla inżynierów zajmujących się optymalizacją procesów spalania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej