Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 29 lipca 2026 13:37
Data zakończenia: 29 lipca 2026 13:46

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Które odprowadzenie elektrokardiograficzne przedstawiono na ilustracji?

A. Odprowadzenie aVL

B. Odprowadzenie II

C. Odprowadzenie I

D. Odprowadzenie aVR

Na rysunku pokazano klasyczne odprowadzenie dwubiegunowe kończynowe I. Elektroda ujemna znajduje się na prawym przedramieniu, a dodatnia na lewym przedramieniu – dokładnie tak, jak definiuje to standard Einthovena. To odprowadzenie rejestruje różnicę potencjałów między prawą a lewą kończyną górną i patrzy na serce mniej więcej z lewej strony klatki piersiowej, co w praktyce daje dobrą ocenę depolaryzacji przedsionków i lewej części komór. W prawidłowym zapisie EKG w odprowadzeniu I załamek P, zespół QRS oraz załamek T są zwykle dodatnie, bo wektor pobudzenia biegnie z prawej strony klatki piersiowej ku lewej, czyli w stronę elektrody dodatniej. To jest bardzo charakterystyczne i często używane jako punkt odniesienia przy ocenie osi elektrycznej serca.
Z mojego doświadczenia to odprowadzenie jest jednym z najczęściej wykorzystywanych w praktyce – chociażby w monitorach przyłóżkowych, telemetrii czy prostych kardiomonitorach transportowych. W wielu urządzeniach, gdy podłączamy tylko dwie elektrody na kończyny górne, tak naprawdę monitorujemy właśnie coś bardzo zbliżonego do odprowadzenia I. W dobrze wykonanym badaniu EKG ważne jest poprawne rozmieszczenie elektrod kończynowych: na nadgarstkach lub w ich pobliżu na przedramionach, przy zachowaniu symetrii i dobrego kontaktu ze skórą. Błędne założenie elektrod (np. zamiana prawej z lewą) może całkowicie odwrócić obraz w odprowadzeniu I i prowadzić do fałszywego podejrzenia patologii, np. odwróconych załamków P czy zmian osi serca. Dlatego znajomość dokładnego przebiegu odprowadzenia I i jego biegunowości jest, moim zdaniem, absolutną podstawą poprawnej interpretacji zapisu EKG i kontroli jakości badania.

Pytanie 2

Badanie gęstości mineralnej kości metodą DXA należy wykonać

A. z dalszego końca kości udowej.

B. z bliższego końca kości strzałkowej.

C. z bliższego końca kości udowej.

D. z dalszego końca kości strzałkowej.

W tym pytaniu łatwo dać się zwieść samym nazwom kości i intuicji, że „byle gdzie na kości” da się zmierzyć gęstość mineralną. Badanie DXA nie polega jednak na przypadkowym przykładaniu detektora do kończyny, tylko na bardzo precyzyjnie zdefiniowanych obszarach pomiarowych, które zostały ustalone w oparciu o badania epidemiologiczne i statystyczne. Lokalizacje typu dalszy koniec kości udowej czy jakakolwiek część kości strzałkowej nie są standardowymi miejscami referencyjnymi w diagnostyce osteoporozy. Dalszy koniec kości udowej nie jest typowym miejscem złamań osteoporotycznych, a jego geometria i udział kości korowej sprawiają, że pomiar BMD w tym miejscu gorzej odzwierciedla ogólnoustrojowe ryzyko złamań. Standardy ISCD i innych towarzystw zalecają pomiar w obrębie szyjki i bliższego końca kości udowej, a nie w części dalszej. W praktyce klinicznej nikt na podstawie samego dalszego odcinka uda nie podejmuje decyzji o leczeniu osteoporozy. Jeszcze większym problemem jest wybór kości strzałkowej, zarówno w części bliższej, jak i dalszej. Strzałka jest kością cienką, o mniejszym znaczeniu nośnym, z inną strukturą i obciążeniem biomechanicznym niż kość udowa czy kręgosłup. Z punktu widzenia oceny ryzyka złamań osteoporotycznych jej pomiar jest mało przydatny i praktycznie nieużywany w rutynowej diagnostyce. Moim zdaniem to typowy błąd myślowy: skoro to też kość, to „powinno się nadawać”. Niestety tak to nie działa. W diagnostyce DXA liczy się nie tylko sam pomiar, ale też możliwość porównania wyniku z dużymi bazami norm populacyjnych, a te są przygotowane właśnie dla standardowych lokalizacji, jak bliższy koniec kości udowej i kręgosłup lędźwiowy. Dlatego wybór innych odcinków, nawet jeśli technicznie dałoby się je zeskanować, nie spełnia kryteriów wiarygodnego, powtarzalnego i klinicznie użytecznego badania BMD.

Pytanie 3

Zamieszczone obrazy związane są z badaniem

A. testu wysiłkowego.

B. densytometrycznym.

C. dopplerowskim.

D. audiometrycznym.

Prawidłowo wskazana odpowiedź to badanie densytometryczne. Na obrazie po lewej stronie widać projekcję bliższego końca kości udowej z nałożonymi polami pomiarowymi, a po prawej charakterystyczny wykres zależności BMD (Bone Mineral Density, gęstość mineralna kości) od wieku z zaznaczonym T-score i strefami: zieloną (norma), żółtą (osteopenia) i czerwoną (osteoporoza). To jest typowy ekran z badania DXA (dual-energy X-ray absorptiometry), czyli złotego standardu w diagnostyce osteoporozy według zaleceń WHO i większości towarzystw osteologicznych. W densytometrii wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie o dwóch różnych energiach, a oprogramowanie aparatu wylicza BMD w g/cm² oraz wskaźniki T-score i Z-score. Kluczowe miejsca pomiaru to kręgosłup lędźwiowy i bliższy koniec kości udowej, dokładnie tak jak na pokazanym obrazie. W praktyce klinicznej wynik densytometrii służy nie tylko do rozpoznania osteoporozy, ale też do oceny ryzyka złamań (np. FRAX), kwalifikacji do leczenia farmakologicznego i monitorowania skuteczności terapii. Z mojego doświadczenia ważne jest prawidłowe pozycjonowanie pacjenta i unikanie artefaktów, bo błędy ułożenia biodra czy obecność metalowych elementów potrafią istotnie zafałszować BMD. Dobrą praktyką jest porównywanie kolejnych badań na tym samym aparacie, w tej samej projekcji i z identycznym protokołem analizy, żeby trend gęstości mineralnej kości był wiarygodny. Warto też pamiętać, że densytometria nie bada „jakości” kości jako takiej, tylko ich gęstość, dlatego wynik zawsze interpretujemy razem z obrazem klinicznym, wywiadem o złamaniach i innymi czynnikami ryzyka.

Pytanie 4

Na radiogramie strzałką oznaczono

A. kość łódeczkowatą.

B. kość sześcienną.

C. kość łódkowatą.

D. staw skokowo-piętowy.

Na zdjęciu bocznym stawu skokowego strzałka wskazuje kość łódkowatą stępu (os naviculare). W projekcji bocznej widać ją pomiędzy bloczkiem kości skokowej a kośćmi klinowatymi, jako stosunkowo małą, owalną kość położoną po stronie przyśrodkowej, tuż przed głową kości skokowej. To właśnie jej kształt „łódki” i typowe położenie w łańcuchu stępu pomaga ją rozpoznać. W praktyce radiologicznej bardzo ważne jest, żebyś umiał odróżnić kość łódkowatą od kości sześciennej, bo ich mylenie prowadzi potem do złej lokalizacji złamań, zmian zwyrodnieniowych czy martwicy jałowej. Kość łódkowata łączy się stawowo z kością skokową oraz kośćmi klinowatymi, odgrywa dużą rolę w łuku podłużnym stopy i stabilizacji przodostopia. W interpretacji zdjęć RTG obowiązuje zasada, że zawsze identyfikujemy najpierw duże orientacyjne struktury: kość piszczelową, strzałkową, skokową i piętową, a dopiero potem przechodzimy do mniejszych kości stępu. To bardzo ułatwia topografię. W badaniach urazowych, zwłaszcza po skręceniach i upadkach z wysokości, kość łódkowata może ulegać złamaniom awulsyjnym lub kompresyjnym – na standardowych projekcjach AP i bocznej trzeba wtedy dokładnie prześledzić jej zarys korowy i gęstość beleczkowania. Moim zdaniem warto też pamiętać o tzw. kości dodatkowej – os tibiale externum – która leży przy przyśrodkowym brzegu kości łódkowatej i na zdjęciu może wyglądać jak fragment złamania, jeżeli ktoś nie kojarzy typowego obrazu. W dobrych praktykach opisowych zwraca się uwagę na ustawienie stawu skokowo-łódkowego, szerokość szpary stawowej i ewentualne nieregularności konturu kości łódkowatej, bo to pomaga wychwycić wczesne zmiany zwyrodnieniowe czy pourazowe, zanim pacjent trafi np. na TK.

Pytanie 5

Na obrazie uwidoczniono złamanie kompresyjne kręgu

A. Th11

B. Th12

C. L1

D. L2

Prawidłowo wskazany został krąg Th12. Na tym obrazie w projekcji strzałkowej widać przejście piersiowo‑lędźwiowe: wyżej kręgi piersiowe z przyczepami żeber, niżej typowe kręgi lędźwiowe o masywniejszych trzonach. Krąg Th12 jest ostatnim kręgiem piersiowym – leży bezpośrednio nad pierwszym kręgiem lędźwiowym (L1) i jest takim „granicznym słupkiem” między odcinkiem piersiowym a lędźwiowym. W standardowej analizie obrazów MR czy RTG najpierw lokalizuje się kość krzyżową, potem odlicza kręgi lędźwiowe do góry (L5, L4, L3, L2, L1), a dopiero nad L1 znajduje się Th12. Na załączonym obrazie właśnie ten krąg ma typowy obraz złamania kompresyjnego – obniżenie wysokości trzonu, lekko klinowaty kształt i zaburzoną górną płytkę graniczną. W praktyce klinicznej dokładne oznaczenie poziomu złamania ma duże znaczenie: od tego zależy plan leczenia zachowawczego, dobór gorsetu, kwalifikacja do cementoplastyki (kyfoplastyka, wertebroplastyka) oraz dokładne opisanie poziomu w dokumentacji i skierowaniach na rehabilitację. Radiolog zawsze powinien stosować spójne zasady liczenia kręgów, najlepiej od kości krzyżowej lub od górnych segmentów piersiowych, i jasno opisywać poziom przejścia Th–L. Moim zdaniem kluczowe jest też porównywanie wysokości trzonów z sąsiednimi, ocena sygnału w MR (obrzęk szpiku w świeżym złamaniu) oraz sprawdzenie, czy nie ma współistniejących zmian osteoporotycznych. W dobrych pracowniach dąży się do tego, by w każdym opisie pojawiła się precyzyjna lokalizacja (np. „świeże złamanie kompresyjne Th12 z obniżeniem wysokości przedniej części trzonu o ok. 30%”), bo to potem prowadzi cały dalszy proces leczenia.

Pytanie 6

Jak konwencjonalnie frakcjonuje się dawkę w teleradioterapii?

A. Jeden raz dziennie, przez pięć dni w tygodniu.

B. Dwa razy dziennie, przez siedem dni w tygodniu.

C. Dwa razy dziennie, przez pięć dni w tygodniu.

D. Jeden raz dziennie, przez siedem dni w tygodniu.

Prawidłowo wskazana odpowiedź opisuje tzw. konwencjonalny schemat frakcjonowania w teleradioterapii: jedna frakcja na dobę, pięć dni w tygodniu (zwykle poniedziałek–piątek), z przerwą weekendową. To jest klasyczny standard w większości ośrodków onkologicznych i wynika zarówno z radiobiologii, jak i z organizacji pracy zakładu radioterapii. Komórki nowotworowe i zdrowe tkanki reagują inaczej na napromienianie, a podział dawki całkowitej na wiele małych frakcji (np. 1,8–2,0 Gy dziennie) pozwala zwiększyć szansę zniszczenia guza przy akceptowalnym uszkodzeniu tkanek prawidłowych. Kluczowe są tu zasady tzw. 4R radiobiologii: naprawa, repopulacja, redystrybucja i reoksygenacja. Przerwy między kolejnymi frakcjami, czyli te około 24 godziny, dają czas zdrowym tkankom na naprawę subletalnych uszkodzeń DNA, a jednocześnie nie są na tyle długie, żeby guz zdążył istotnie odrosnąć. Z mojego doświadczenia, w planowaniu leczenia bardzo pilnuje się, żeby pacjent dostawał frakcje regularnie, dzień po dniu, bo przerwy w terapii pogarszają wyniki leczenia. Weekendowa przerwa ma znaczenie praktyczne (organizacja pracy, serwis akceleratora), ale też kliniczne – zmniejsza zmęczenie pacjenta i trochę łagodzi ostre odczyny popromienne, np. rumień skóry czy zapalenie błon śluzowych. Warto pamiętać, że istnieją inne schematy, jak frakcjonowanie przyspieszone, hiperfrakcjonowanie czy hipofrakcjonowanie (np. w radioterapii stereotaktycznej), ale one są modyfikacją standardu i stosuje się je w ściśle określonych wskazaniach. W typowym, „zwykłym” leczeniu radykalnym raka np. głowy i szyi, piersi, prostaty czy płuca, podstawą jest właśnie jedna frakcja dziennie przez pięć dni w tygodniu, aż do osiągnięcia zaplanowanej dawki całkowitej.

Pytanie 7

Droga przewodnictwa powietrznego fali akustycznej przebiega przez

A. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i kości czaszki.

B. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne.

C. ucho wewnętrzne i kości czaszki.

D. ucho środkowe, ucho wewnętrzne i kości czaszki.

Prawidłowo wskazana droga przewodnictwa powietrznego to: ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne. Właśnie tak fizjologicznie przebiega fala akustyczna, kiedy słyszymy dźwięk w typowy, „naturalny” sposób. Najpierw fala dźwiękowa wchodzi przez małżowinę uszną i przewód słuchowy zewnętrzny – to jest ucho zewnętrzne. Małżowina działa trochę jak lejek akustyczny, zbiera i kieruje fale do przewodu, a jego kształt wpływa na wzmocnienie niektórych częstotliwości, co ma znaczenie np. w rozpoznawaniu kierunku, skąd dochodzi dźwięk. Następnie fala uderza w błonę bębenkową. To już granica ucha zewnętrznego i środkowego. Błona bębenkowa zaczyna drgać i przekazuje te drgania na kosteczki słuchowe w uchu środkowym: młoteczek, kowadełko i strzemiączko. Ten układ kosteczek działa jak mechaniczny transformator impedancji – dzięki temu energia fali powietrznej może być efektywnie przekazana do środowiska płynowego w uchu wewnętrznym. Z mojego doświadczenia to właśnie to miejsce jest często pomijane w myśleniu: nie doceniamy roli wzmacniania i dopasowania impedancji. Na końcu strzemiączko porusza okienkiem owalnym, które przenosi drgania do ślimaka w uchu wewnętrznym wypełnionego płynem. Tam dochodzi do przetworzenia energii mechanicznej fali na impulsy nerwowe w komórkach rzęsatych narządu Cortiego. W badaniach audiometrycznych zawsze rozróżnia się przewodnictwo powietrzne i kostne właśnie po to, żeby ocenić, czy zaburzenie dotyczy ucha zewnętrznego/środkowego (niedosłuch przewodzeniowy), czy wewnętrznego i nerwu (niedosłuch odbiorczy). Standardem jest, że przy badaniu przewodnictwa powietrznego sygnał podajemy przez słuchawki na małżowinę uszną, a więc wykorzystujemy całą tę drogę: ucho zewnętrzne → ucho środkowe → ucho wewnętrzne. To jest podstawowa, książkowa definicja przewodnictwa powietrznego i warto ją mieć w głowie, bo przewija się w praktycznie każdym opisie audiogramu.

Pytanie 8

Na zamieszczonym przekroju poprzecznym TK kręgosłupa szyjnego strzałką wskazano

A. otwór kręgu szczytowego.

B. guzek tylny kręgu szczytowego.

C. rdzeń kręgowy.

D. ząb kręgu obrotowego.

Na przekroju poprzecznym TK kręgosłupa szyjnego strzałka wskazuje wyraźnie na ząb kręgu obrotowego (dens axis), czyli charakterystyczny wyrostek trzonu C2. To jest bardzo typowy element anatomiczny, który w tomografii komputerowej powinien od razu „rzucać się w oczy”, szczególnie na poziomie stawu szczytowo–obrotowego. Dens ma kształt owalnej lub nieco cylindrycznej struktury kostnej położonej centralnie, dość jasnej (wysoka gęstość, kość korowa), otoczonej pierścieniem kręgu szczytowego C1. Widzimy, że dookoła niego przebiega łuk przedni C1, a bardziej na obwodzie – masy boczne kręgu szczytowego oraz fragment kanału kręgowego. Z mojego doświadczenia, jeśli na osiowym TK szyi widzisz „kość w kości” – mniejszy owal kostny w środku większego pierścienia – to niemal zawsze jest to dens w obrębie C1. W praktyce klinicznej prawidłowe rozpoznanie zęba kręgu obrotowego ma ogromne znaczenie przy ocenie urazów odcinka szyjnego, zwłaszcza po urazach komunikacyjnych, upadkach z wysokości czy urazach sportowych. Jednym z klasycznych wskazań do TK jest podejrzenie złamania zęba C2 (tzw. złamanie dens axis typu I–III wg Andersona-D’Alonzo). Radiolog musi wtedy bardzo dokładnie przeanalizować ciągłość zarysu zęba, obecność szczeliny złamania, przemieszczenia odłamów, a także relację zęba do łuku przedniego C1 i kanału kręgowego. W dobrych praktykach opisowych zawsze zwraca się uwagę na stabilność segmentu C1–C2, szerokość przestrzeni między zębem a łukiem przednim C1 (przestrzeń atlantodentalna) oraz ewentualne uciski na rdzeń kręgowy. Umiejętność pewnego rozpoznawania dens axis na obrazach TK jest bazą do dalszej, bardziej zaawansowanej interpretacji badań urazowych i pourazowych odcinka szyjnego, ale też przy zmianach zwyrodnieniowych czy w chorobach reumatycznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów z niestabilnością C1–C2).

Pytanie 9

Rak drobnokomórkowy i rak niedrobnokomórkowy to postacie organiczne nowotworów złośliwych

A. prostaty.

B. piersi.

C. tarczycy.

D. płuc.

Rak drobnokomórkowy i rak niedrobnokomórkowy to klasyczny, wręcz podręcznikowy podział raka płuca. W praktyce klinicznej, w opisie histopatologicznym i w dokumentacji onkologicznej bardzo często zobaczysz właśnie takie sformułowanie: „rak płuca drobnokomórkowy (SCLC)” lub „rak płuca niedrobnokomórkowy (NSCLC)”. Ten podział jest kluczowy, bo obie grupy różnią się przebiegiem choroby, rokowaniem, a przede wszystkim wyborem leczenia. Rak drobnokomórkowy rośnie szybko, wcześnie daje przerzuty i zwykle jest bardzo wrażliwy na chemioterapię i radioterapię, ale niestety też często szybko nawraca. Rak niedrobnokomórkowy to cała grupa nowotworów: gruczołowy, płaskonabłonkowy, wielkokomórkowy. Dla nich podstawową metodą leczenia we wczesnych stadiach jest chirurgia (resekcja płuca lub płata), a radioterapia i chemioterapia są stosowane jako leczenie uzupełniające lub paliatywne.
W diagnostyce obrazowej, szczególnie w RTG i TK klatki piersiowej, technik i lekarz muszą mieć z tyłu głowy, że każdy podejrzany guzek lub naciek w płucu może być jednym z tych typów raka. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć: guz płuca + opis hist-pat = myślimy, czy to SCLC czy NSCLC, bo od tego zależy np. planowanie pola napromieniania, dobór protokołu TK z kontrastem, kwalifikacja do PET-CT. W dobrych praktykach klinicznych zawsze dąży się do potwierdzenia rozpoznania biopsją (bronchoskopia, biopsja przezskórna pod kontrolą TK), a dopiero potem planuje leczenie onkologiczne. Ten podział nie dotyczy piersi, prostaty ani tarczycy – tam obowiązują zupełnie inne klasyfikacje histologiczne, więc prawidłowe skojarzenie go wyłącznie z rakiem płuca jest bardzo ważne w codziennej pracy z opisami badań obrazowych i dokumentacją onkologiczną.

Pytanie 10

Na zamieszczonym obrazie RM nadgarstka lewego strzałką wskazano kość

A. główkowatą.

B. łódeczkowatą.

C. haczykowatą.

D. księżycowatą.

Na obrazie MR w projekcji czołowej strzałka wskazuje typową lokalizację kości księżycowatej (os lunatum) w szeregu bliższym nadgarstka. Kość księżycowata leży pośrodku między kością łódeczkowatą od strony promieniowej a kością trójgraniastą od strony łokciowej, bezpośrednio przylega do powierzchni stawowej dalszej nasady kości promieniowej. Na obrazach MR ma charakterystyczny, mniej więcej półksiężycowaty kształt, z wyraźnie widoczną warstwą podchrzęstną i gąbczastą strukturą w środku. W prawidłowym badaniu, takim jak na tym zdjęciu, widzimy równomierny sygnał ze szpiku kostnego i gładkie obrysy powierzchni stawowych. Z mojego doświadczenia w praktyce technika obrazowania nadgarstka bardzo ważne jest prawidłowe pozycjonowanie ręki i zastosowanie cienkich warstw w sekwencjach T1 i T2 z saturacją tłuszczu, bo dopiero wtedy szczegóły anatomii szeregu bliższego są naprawdę czytelne. Kość księżycowata ma duże znaczenie kliniczne: to właśnie ona jest najczęściej zajęta w chorobie Kienböcka (martwica jałowa), gdzie na MR obserwuje się obniżenie sygnału w T1 i obrzęk szpiku w sekwencjach T2-zależnych. Radiolog, opisując MR nadgarstka zgodnie z dobrymi praktykami, zawsze ocenia położenie i kształt lunatum pod kątem ewentualnej niestabilności nadgarstka, podwichnięcia czy konfliktu z kością promieniową. W standardach opisowych zwraca się też uwagę na szerokość szpar stawowych między łódeczkowatą, księżycowatą i główkowatą, bo ich zaburzenie może świadczyć o uszkodzeniu więzadeł międzykostnych. Umiejętność pewnego rozpoznawania kości księżycowatej na MR bardzo ułatwia dalszą orientację w złożonej anatomii nadgarstka, a później dokładne lokalizowanie zmian pourazowych i zwyrodnieniowych.

Pytanie 11

Do wczesnych odczynów popromiennych po radioterapii zalicza się

A. świąd skóry.

B. martwicę nerwów.

C. blizny.

D. retinopatię.

Prawidłowo wskazana świąd skóry jako wczesny odczyn popromienny bardzo dobrze pokazuje zrozumienie podstaw radiobiologii klinicznej. W radioterapii wczesne odczyny popromienne to takie, które pojawiają się w trakcie napromieniania albo w ciągu kilku tygodni po jego zakończeniu. Dotyczą one tkanek szybko dzielących się, głównie nabłonka skóry i błon śluzowych. Typowe objawy to rumień, suchość skóry, złuszczanie, uczucie pieczenia, kłucia, no i właśnie świąd. Ten świąd wynika z uszkodzenia komórek naskórka i reakcji zapalnej w skórze, a także z przesuszenia – bariera naskórkowa jest naruszona, więc skóra reaguje podrażnieniem. W praktyce, na oddziale radioterapii, pacjenci bardzo często zgłaszają swędzenie w polu napromieniania już po kilkunastu–kilkudziesięciu Gy, zwłaszcza przy napromienianiu piersi, głowy i szyi czy okolic miednicy. Standardem postępowania jest edukacja pacjenta: delikatna higiena, unikanie drażniących kosmetyków, luźna odzież, zakaz drapania skóry oraz stosowanie zaleconych emolientów czy kremów łagodzących zgodnych z procedurami ośrodka. Dobre praktyki mówią też o regularnej ocenie skóry według skal toksyczności (np. RTOG, CTCAE) i dokumentowaniu nasilenia objawów. Moim zdaniem kluczowe jest, żeby kojarzyć świąd i rumień bardziej z wczesną, odwracalną reakcją, a nie od razu z powikłaniami trwałymi. Wczesne odczyny zazwyczaj ustępują w ciągu kilku tygodni po zakończeniu leczenia, jeśli odpowiednio się o skórę dba i nie przerywa się niepotrzebnie radioterapii. To pozwala utrzymać ciągłość terapii, co ma ogromne znaczenie dla skuteczności onkologicznej.

Pytanie 12

Na radiogramie TK głowy strzałką wskazano

A. zbiornik wielki.

B. przegrodę nosową.

C. zatokę klinową.

D. zatokę sitową.

Na przedstawionym przekroju osiowym TK głowy strzałka wskazuje prawidłowo zatokę klinową. W tomografii komputerowej w projekcji poprzecznej zatoka klinowa leży centralnie, w linii pośrodkowej, tuż za jamą nosową i poniżej siodła tureckiego. Ma charakterystyczny, dość symetryczny kształt, a jej światło w badaniu bez kontrastu jest hipodensyjne (ciemne), wypełnione powietrzem, otoczone grubszą warstwą kości trzonu kości klinowej. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które warto sobie „zakodować”, bo w praktyce radiologicznej często ocenia się właśnie zatokę klinową pod kątem zmian zapalnych, polipów, guzów czy szerzenia się patologii z przysadki mózgowej. W standardowych opisach TK zatok czy TK głowy zwraca się uwagę na drożność ujść zatok, obecność płynu, pogrubienie błony śluzowej czy całkowite zacienienie zatoki klinowej. Dobre praktyki uczą, żeby zawsze porównywać obustronne struktury oraz oceniać zatokę klinową w kilku kolejnych warstwach – unikamy wtedy pomyłek wynikających z artefaktów albo nietypowego ułożenia głowy. W wielu pracowniach technik wykonujący badanie ma obowiązek sprawdzenia, czy zakres skanowania obejmuje cały kompleks zatok przynosowych, w tym właśnie zatokę klinową, bo bywa ona pomijana przy zbyt małym zakresie. W codziennej pracy klinicznej obraz zatoki klinowej ma znaczenie np. przed planowanym dostępem chirurgicznym przez zatokę klinową do przysadki (dostęp endoskopowy przez nos). Chirurdzy laryngolodzy i neurochirurdzy opierają się wtedy na dokładnym opisie TK i znajomości anatomicznych wariantów tej zatoki. Dlatego rozpoznanie jej na obrazie TK to taki absolutny „must have” w diagnostyce obrazowej głowy.

Pytanie 13

W celu wyeliminowania zakłóceń obrazu MR przez sygnały pochodzące z tkanki tłuszczowej, stosuje się

A. obrazowanie T1 - zależne.

B. obrazowanie PD - zależne.

C. sekwencje STIR.

D. sekwencje FLAIR.

Prawidłowo wskazano sekwencje STIR, bo to jest klasyczna, podręcznikowa metoda supresji sygnału z tkanki tłuszczowej w obrazowaniu MR. STIR (Short Tau Inversion Recovery) to sekwencja inwersyjno‑odzyskiwania, w której stosuje się impuls inwersyjny 180° i odpowiednio dobrany czas TI (inversion time), tak żeby magnetyzacja podłużna tłuszczu przechodziła przez zero w momencie rejestracji sygnału. Efekt w praktyce: tłuszcz na obrazach jest wygaszony, ciemny, dzięki czemu lepiej widać obrzęk, zmiany zapalne, nacieki nowotworowe czy urazy. W kończynach, w badaniach kręgosłupa, stawów czy w onkologii STIR jest, moim zdaniem, absolutnym „must have”, bo pozwala wyłapać nawet subtelne zmiany w szpiku kostnym i tkankach miękkich. W standardach protokołów MR, zwłaszcza narządu ruchu, bardzo często znajdziesz kombinację sekwencji T1‑zależnych, T2‑zależnych i właśnie STIR do oceny patologii. Warto pamiętać, że STIR jest sekwencją niespecyficzną dla pola – to znaczy działa dobrze zarówno w 1,5 T, jak i 3 T, w przeciwieństwie do klasycznego fat‑satu chemicznego, który bywa kapryśny przy niejednorodnościach pola. Z praktycznego punktu widzenia STIR jest też bezpieczny przy badaniach po kontraście gadolinowym, bo nie powinno się go łączyć z selektywną saturacją tłuszczu, natomiast STIR dalej poprawnie wygasza tłuszcz. Dobrą praktyką jest zapamiętanie: jeśli pytanie dotyczy tłumienia tłuszczu metodą inwersyjno‑odzyskiwania – odpowiedź to STIR, nie FLAIR ani inne sekwencje.

Pytanie 14

W zapisie EKG załamki P dodatnie w odprowadzeniu I i II, a ujemne w aVR oraz częstotliwość rytmu mniejsza niż 60/min wskazują na

A. zwolniony rytm zatokowy.

B. niemiarowość zatokową.

C. przyspieszony rytm zatokowy.

D. zahamowanie zatokowe.

Prawidłowo – opis w pytaniu dokładnie pasuje do zwolnionego rytmu zatokowego, czyli bradykardii zatokowej. Załamki P dodatnie w odprowadzeniach I i II oraz ujemne w aVR to klasyczny „podpis” tego, że impuls elektryczny pochodzi z węzła zatokowo–przedsionkowego, czyli z fizjologicznego rozrusznika serca. Mówiąc prościej: morfologia załamka P mówi nam o miejscu powstania pobudzenia, a nie o jego szybkości. Dopiero częstotliwość rytmu, w tym przypadku < 60/min, decyduje, czy mówimy o rytmie zatokowym prawidłowym, przyspieszonym czy zwolnionym. Standardowo przyjmuje się, że: rytm zatokowy prawidłowy ma częstość 60–100/min, przyspieszony rytm zatokowy (tachykardia zatokowa) > 100/min, a zwolniony rytm zatokowy (bradykardia zatokowa) < 60/min. To jest podstawowa rzecz, którą trzeba mieć w głowie przy każdej analizie EKG, niezależnie czy pracujesz w pracowni EKG, na SOR-ze czy w POZ. W praktyce technika EKG wygląda to tak: najpierw oceniamy, czy załamki P są „zatokowe” (czyli dodatnie w I, II, ujemne w aVR, stały kształt), następnie sprawdzamy, czy po każdym P występuje zespół QRS, a potem mierzymy częstość rytmu – np. metodą 300/150/100 (przy zapisie 25 mm/s) albo za pomocą automatycznej analizy aparatu, ale zawsze warto ją zweryfikować „na oko”. U wielu osób, zwłaszcza młodych, wysportowanych, bradykardia zatokowa może być wariantem normy, szczególnie w spoczynku czy we śnie. Z drugiej strony, u pacjentów starszych, z chorobą węzła zatokowego, po lekach beta-adrenolitycznych czy blokerach kanału wapniowego, zwolniony rytm zatokowy może dawać zawroty głowy, osłabienie, omdlenia. Moim zdaniem dobrze jest od razu w głowie łączyć obraz EKG z objawami klinicznymi, bo sama liczba uderzeń na minutę jeszcze nie mówi, czy dany rytm jest dla pacjenta niebezpieczny. Dobre praktyki mówią: zawsze opisz rytm trzema słowami – pochodzenie (zatokowy/pozazatokowy), regularność (miarowy/niemiarowy) i częstość (przyspieszony/prawidłowy/zwolniony). Tutaj mamy wyraźnie: rytm zatokowy, miarowy (z opisu to wynika) i zwolniony.

Pytanie 15

Na ilustracji przedstawiono zjawisko

A. fotoelektryczne.

B. anihilacji.

C. tworzenia par.

D. emisji fotonu.

Poprawnie rozpoznano zjawisko fotoelektryczne. Na ilustracji widać kwant promieniowania (γ lub ogólnie foton), który pada na elektron związany w atomie, a następnie wybija go, tworząc elektron swobodny. Dokładnie to opisuje wzór Eₑ = hν − E_w, gdzie hν to energia fotonu, a E_w to energia wiązania elektronu w atomie. Różnica tych energii jest przekazywana elektronowi jako energia kinetyczna. W praktyce medycznej to zjawisko jest absolutnie kluczowe dla diagnostyki obrazowej w zakresie promieniowania X: w detektorach cyfrowych, w błonach rentgenowskich, w komorach jonizacyjnych, dozymetrach – wszędzie tam konwersja promieniowania na ładunek elektryczny opiera się właśnie na efekcie fotoelektrycznym. Moim zdaniem warto pamiętać, że efekt fotoelektryczny dominuje przy niższych energiach fotonów (kilkadziesiąt keV), czyli typowych dla klasycznej radiografii i mammografii. Z tego wynika silna zależność pochłaniania od liczby atomowej Z – kości (wapń, wysoka Z) pochłaniają dużo bardziej niż tkanki miękkie, dzięki czemu na zdjęciu RTG mamy wyraźny kontrast. Właśnie dlatego dobór napięcia na lampie rentgenowskiej (kV) jest tak ważny: zbyt wysokie kV zwiększa udział zjawiska Comptona kosztem fotoelektrycznego i obraz staje się bardziej „płaski”, z gorszym kontrastem tkankowym. Efekt fotoelektryczny ma też duże znaczenie w ochronie radiologicznej – materiały osłonowe o dużej liczbie atomowej (np. ołów) bardzo skutecznie pochłaniają promieniowanie właśnie przez ten mechanizm. W podręcznikach z fizyki medycznej podkreśla się, że zrozumienie tego zjawiska jest podstawą świadomego ustawiania parametrów ekspozycji i oceny jakości obrazu, a nie tylko „klikania” domyślnych protokołów.

Pytanie 16

W którym miejscu, zgodnie z zasadami wykonywania badania EKG, należy umocować żółtą elektrodę przedsercową V2?

A. W V przestrzeni międzyżebrowej w linii pachowej przedniej.

B. W IV przestrzeni międzyżebrowej przy lewym brzegu mostka.

C. W V przestrzeni międzyżebrowej w linii pachowej środkowej.

D. W IV przestrzeni międzyżebrowej przy prawym brzegu mostka.

Prawidłowe umocowanie żółtej elektrody przedsercowej V2 to IV przestrzeń międzyżebrowa przy lewym brzegu mostka. Tak opisują to klasyczne standardy wykonywania 12‑odprowadzeniowego EKG (np. wytyczne kardiologiczne AHA/ESC). Odprowadzenia przedsercowe mają bardzo precyzyjnie określone miejsca, bo ich przesunięcie choćby o jedno żebro w górę lub w dół potrafi całkowicie zmienić obraz zapisu. V2 razem z V1 tworzą tzw. odprowadzenia przy mostku (parasternalne) i są kluczowe do oceny przegrody międzykomorowej. V1 zakładamy w IV przestrzeni międzyżebrowej przy prawym brzegu mostka, a V2 – lustrzanie, po lewej stronie mostka, też w IV przestrzeni. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk liczenia żeber od góry: najpierw lokalizujemy obojczyk, potem rękojeść mostka, następnie II żebro i dopiero potem schodzimy do IV przestrzeni międzyżebrowej. W praktyce klinicznej poprawne położenie V2 jest ważne np. przy rozpoznawaniu zawału ściany przedniej i przegrodowej, zaburzeń przewodzenia w obrębie pęczka Hisa czy przy ocenie przerostu komór. Gdy V2 jest za wysoko, może sztucznie nasilać załamki R lub zmieniać obraz odcinka ST, co wprowadza lekarza w błąd. Dlatego dobrą praktyką jest: najpierw dokładne oznaczenie wszystkich przestrzeni międzyżebrowych, potem dopiero przyklejanie elektrod zgodnie z kolejnością V1–V6, bez „na oko”. W wielu pracowniach i na oddziałach ratunkowych przywiązuje się do tego sporą wagę, bo jakość EKG zaczyna się właśnie od poprawnego pozycjonowania elektrod, nie od aparatu.

Pytanie 17

Który artefakt wskazano strzałkami na obrazie USG nerki?

A. Ogon komety.

B. Podwójne odbicie.

C. Cień akustyczny.

D. Wzmocnienie akustyczne.

Prawidłowo rozpoznano klasyczny cień akustyczny. Na obrazie USG widać silnie hiperechogeniczną (bardzo jasną) strukturę w obrębie nerki, a dokładnie za nią – w kierunku dalszym od głowicy – znajduje się jednolicie ciemny, „wycięty” obszar, wskazany strzałkami. To właśnie jest cień akustyczny: miejsce, gdzie fala ultradźwiękowa nie dociera, bo została prawie całkowicie odbita lub pochłonięta przez strukturę o bardzo dużej impedancji akustycznej, np. kamień nerkowy, zwapnienie, zwłókniała blizna. W praktyce klinicznej cień akustyczny jest jednym z najważniejszych artefaktów w USG jamy brzusznej. Pozwala odróżnić złogi od np. skrzepów czy masy śluzowej, które zwykle nie dają wyraźnego cienia. Standardowo opisując USG nerki, dobry diagnosta zawsze ocenia: echogeniczność miąższu, zarysy układu kielichowo‑miedniczkowego oraz właśnie obecność struktur hiperechogenicznych z cieniem akustycznym. Moim zdaniem to jest jedno z tych zjawisk, które warto „wykuć na pamięć” i nauczyć się rozpoznawać na pierwszy rzut oka, bo przydaje się nie tylko w nerkach, ale też przy kamicy pęcherzyka żółciowego, zwapniałych guzach, ciałach obcych czy złogach w drogach moczowych. Dobre praktyki mówią też, żeby zawsze potwierdzić cień w dwóch płaszczyznach i ewentualnie skorygować ogniskowanie oraz głębokość, żeby upewnić się, że to nie jest tylko artefakt zależny od ustawień aparatu, ale rzeczywisty cień akustyczny związany z konkretną zmianą patologiczną.

Pytanie 18

Który artefakt uwidoczniono na skanie RM głowy?

A. Efekt uśrednienia.

B. Poruszenie pacjenta.

C. Przesunięcie chemiczne.

D. Zawijanie obrazu.

Na przedstawionym obrazie RM głowy mamy klasyczny przykład artefaktu zawijania obrazu, a nie efekt uśrednienia, poruszenia pacjenta ani przesunięcia chemicznego. W diagnostyce obrazowej MR bardzo łatwo pomylić te zjawiska, bo każde z nich pogarsza jakość obrazu, ale ich mechanizm fizyczny i wygląd są zupełnie inne. Poruszenie pacjenta powoduje najczęściej rozmycie konturów, podwójne krawędzie, smugi wzdłuż kierunku kodowania fazy, czasem takie „cienie duchy” od naczyń pulsujących. Cały obraz wygląda jakby był lekko rozmazany, szczególnie tam, gdzie granica tkanek jest ostra, np. między istotą szarą a białą. Tutaj struktury są ostre, tylko pewne elementy anatomiczne pojawiają się w nienaturalnym miejscu, co bardziej pasuje do aliasingu niż ruchu. Efekt uśrednienia (partial volume effect) to z kolei zjawisko związane z grubymi warstwami i dużym voxel’em: sygnał z różnych tkanek mieszanych w jednym voxelu uśrednia się, przez co zanika kontrast między strukturami. Na obrazie nie widzielibyśmy dodatkowych nałożonych fragmentów, tylko np. słabiej widoczne granice kory, wygładzenie zakrętów, zlewanie się małych struktur. Tego tutaj nie ma. Przesunięcie chemiczne dotyczy głównie granicy tłuszcz–woda, np. w okolicy oczodołów lub tkanki podskórnej, i objawia się cienkim pasemek jasnym i ciemnym po dwóch stronach granicy, przesuniętym w kierunku fazowym. Jest to subtelny, liniowy artefakt na styku tkanek o różnym przesunięciu częstotliwości, a nie całe „przerzucone” fragmenty głowy. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że obraz jest „dziwny” i odruchowe obwinianie ruchu pacjenta. Z mojego doświadczenia w pracowni MR dużo osób nie zwraca uwagi na kierunek kodowania fazy i wielkość FOV, a to właśnie one decydują o powstawaniu zawijania. Dlatego warto przy każdym takim pytaniu przeanalizować: czy widzę rozmycie i smugi (ruch), liniowe pasma na granicy tłuszcz–woda (przesunięcie chemiczne), czy raczej powtórzone, przesunięte fragmenty anatomii po przeciwnej stronie obrazu – czyli aliasing. Taka analiza bardzo pomaga później w realnej pracy przy optymalizacji sekwencji i szybkim korygowaniu błędów.

Pytanie 19

Cholangiografia to badanie radiologiczne

A. dróg moczowych.

B. dróg żółciowych.

C. pęcherza moczowego.

D. pęcherzyka żółciowego.

Cholangiografia to radiologiczne badanie dróg żółciowych, czyli przede wszystkim przewodów żółciowych wewnątrz- i zewnątrzwątrobowych oraz przewodu żółciowego wspólnego. Kluczowe jest tu słowo „cholangio-”, które w terminologii medycznej odnosi się właśnie do dróg żółciowych. W praktyce badanie polega na podaniu środka cieniującego (kontrastu) do światła dróg żółciowych i wykonaniu serii zdjęć RTG lub obrazów fluoroskopowych. Dzięki temu przewody, które normalnie są na zdjęciu prawie niewidoczne, stają się wyraźnie zarysowane. Umożliwia to ocenę ich przebiegu, średnicy, obecności zwężeń, poszerzeń, kamieni czy przecieków żółci. W codziennej pracy najczęściej spotyka się cholangiografię śródoperacyjną (IOC) podczas cholecystektomii laparoskopowej, a także ECPW/ERCP, czyli endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną, gdzie kontrast podaje się przez brodawkę Vatera pod kontrolą endoskopu. Moim zdaniem warto skojarzyć, że cholangiografia to zawsze obrazowanie dróg żółciowych z użyciem kontrastu i promieniowania rentgenowskiego, a nie np. USG. Z punktu widzenia dobrych praktyk radiologicznych ważne jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, kontrola ryzyka alergii na jodowy środek kontrastowy, aseptyczna technika podania oraz ścisła współpraca z zespołem zabiegowym (chirurg, endoskopista). Wynik cholangiografii ma duże znaczenie przy kwalifikacji do zabiegów, np. usuwania złogów z przewodu żółciowego wspólnego, poszerzania zwężeń czy zakładania stentów. To badanie jest też standardem w diagnostyce powikłań pooperacyjnych, takich jak uszkodzenie dróg żółciowych czy przeciek żółci do jamy brzusznej.

Pytanie 20

Które odprowadzenie elektrokardiograficzne przedstawiono na ilustracji?

A. Odprowadzenie I

B. Odprowadzenie II

C. Odprowadzenie aVR

D. Odprowadzenie aVL

Na rysunku pokazano klasyczne odprowadzenie kończynowe dwubiegunowe I – elektroda ujemna znajduje się na prawym przedramieniu, a elektroda dodatnia na lewym przedramieniu. W układzie Einthovena odprowadzenie I rejestruje różnicę potencjałów między prawą a lewą kończyną górną i patrzy na serce mniej więcej z lewej strony klatki piersiowej, poziomo. To właśnie dlatego w prawidłowym zapisie EKG w odprowadzeniu I zespół QRS i załamek P są najczęściej dodatnie – fala depolaryzacji komór i przedsionków biegnie zasadniczo w kierunku elektrody dodatniej na lewym ramieniu. W praktyce technik EKG powinien kojarzyć: prawa ręka – kolor czerwony (minus), lewa ręka – żółty (plus) w standardzie IEC, bo pomyłka przewodów od razu zmienia obraz odprowadzenia I i może prowadzić do fałszywej interpretacji osi serca. Moim zdaniem to jedno z podstawowych odprowadzeń, na których najlepiej widać zaburzenia przewodzenia przedsionkowo–komorowego czy zmianę osi elektrycznej, zwłaszcza gdy porównamy je z odprowadzeniem II i aVF. Przy analizie EKG dobrze jest pamiętać trójkąt Einthovena: I biegnie od prawej ręki do lewej, II od prawej ręki do lewej nogi, III od lewej ręki do lewej nogi. Dzięki temu łatwiej w głowie odtworzyć kierunek patrzenia każdego odprowadzenia i zrozumieć, skąd biorą się dodatnie lub ujemne załamki. W dobrze wykonanym badaniu, z prawidłowo założonymi elektrodami, odprowadzenie I jest stabilne, ma mało artefaktów z mięśni obręczy barkowej i stanowi bardzo wygodny punkt odniesienia do oceny rytmu zatokowego, szerokości zespołów QRS i obecności drobnych zmian niedokrwiennych w ścianie bocznej lewej komory.

Pytanie 21

Którą patologię uwidoczniono na zamieszczonym rentgenogramie?

A. Stłuczenie łopatki.

B. Złamanie obojczyka.

C. Złamanie nasady dalszej kości ramiennej.

D. Zwichnięcie kości ramiennej.

Na tym zdjęciu RTG widoczny jest typowy obraz zwichnięcia kości ramiennej w stawie ramiennym, czyli przemieszczenia głowy kości ramiennej względem panewki łopatki. Kluczowe jest to, że zarys kostny głowy kości ramiennej jest ciągły, bez szczeliny złamania, ale głowa nie znajduje się w prawidłowej relacji do panewki. Zamiast „siedzieć” centralnie w panewce, jest przemieszczona – najczęściej do przodu i ku dołowi w stosunku do łopatki. Na prawidłowym RTG barku oś trzonu kości ramiennej, głowa i panewka tworzą harmonijną, anatomiczną linię, a przestrzeń stawowa ma równomierną szerokość. Tutaj ta relacja jest zaburzona, co według standardów opisowych radiologii jednoznacznie sugeruje zwichnięcie, a nie złamanie. W praktyce technik elektroradiologii powinien zawsze ocenić, czy na zdjęciu AP barku głowa kości ramiennej „nakłada się” na panewkę. Jeśli nie – trzeba podejrzewać zwichnięcie i, zgodnie z dobrymi praktykami, wykonać dodatkową projekcję (np. Y-łopatkową lub osiową), oczywiście po uzgodnieniu z lekarzem i z zachowaniem zasad bezpieczeństwa pacjenta. Takie podejście jest zgodne z zasadami diagnostyki obrazowej narządu ruchu. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, żeby przy każdym barku najpierw szukać: ciągłości obrysów kostnych (czyli złamania), a dopiero później oceniać położenie głowy względem panewki. W zwichnięciu głowa jest przesunięta, ale jej kontur jest wyraźny, bez cech złamania nasady dalszej czy proksymalnej. To pomaga w odróżnieniu czystego zwichnięcia od złamania z przemieszczeniem. W codziennej pracy w pracowni RTG takie rozróżnienie ma duże znaczenie, bo wpływa na dalsze postępowanie ortopedyczne – inne jest nastawianie zwichnięcia, a inaczej leczy się złamania okołostawowe.

Pytanie 22

Zgodnie z procedurą wzorcową w badaniu MR należy ułożyć pacjenta na brzuchu do diagnostyki

A. kręgosłupa szyjnego.

B. jamy brzusznej.

C. gruczołu piersiowego.

D. stawu barkowego.

Prawidłowo – w standardowych procedurach obrazowania MR gruczołu piersiowego pacjentkę układa się na brzuchu, czyli w pozycji pronacyjnej. To jest tzw. pozycja na brzuchu z piersiami swobodnie zwisającymi w specjalnych otworach cewki piersiowej. Dzięki temu gruczoł piersiowy nie jest spłaszczony przez ciężar własnego ciała, lepiej się układa i można uzyskać jednorodne wypełnienie kontrastem oraz równomierne pole magnetyczne. Dodatkowo taka pozycja poprawia separację tkanek i zmniejsza artefakty ruchowe związane z oddychaniem. W praktyce technik MR stosuje dedykowaną cewkę piersiową (breast coil), w której piersi są „zawieszone” w polu widzenia, a klatka piersiowa i klatka kostna są podparte. Moim zdaniem to jedno z badań, gdzie pozycjonowanie ma kluczowe znaczenie dla jakości diagnostycznej – źle ułożona pacjentka to potem problem z oceną zmian ogniskowych, naciekania ściany klatki piersiowej czy węzłów chłonnych. W wytycznych dotyczących badań MR piersi (np. EUSOBI, ACR) wyraźnie podkreśla się konieczność stosowania pozycji na brzuchu i wysokopolowego skanera z odpowiednią sekwencją dynamiczną po kontraście. W badaniach kontrolnych po leczeniu oszczędzającym pierś, w ocenie wieloogniskowości raka, a także u pacjentek z implantami silikonowymi, ta pozycja pozwala na lepsze odróżnienie zmienionego nowotworowo miąższu od blizn, zmian zapalnych czy pofałdowanych implantów. Warto też pamiętać, że ułożenie na brzuchu poprawia komfort psychiczny wielu pacjentek, daje poczucie większej intymności i zmniejsza lęk, co przekłada się na mniejszą liczbę ruchów i lepszą jakość obrazów. W diagnostyce jamy brzusznej, barku czy odcinka szyjnego kręgosłupa pozycja standardowa jest inna, dlatego właśnie odpowiedź dotycząca gruczołu piersiowego najlepiej odzwierciedla procedurę wzorcową.

Pytanie 23

Znak umieszczony w pracowni rezonansu magnetycznego zakazuje wstępu osobom

A. z nadciśnieniem tętniczym.

B. z zaburzeniami krążenia.

C. z kardiomiopatią.

D. z rozrusznikiem serca.

W pracowni rezonansu magnetycznego kluczowe zagrożenie wynika z bardzo silnego stałego pola magnetycznego oraz szybko zmieniających się pól gradientowych. Rozrusznik serca to urządzenie elektroniczne oparte najczęściej na elementach ferromagnetycznych i wrażliwej elektronice. Silne pole magnetyczne może zakłócić jego pracę, przełączyć tryby, wywołać niekontrolowaną stymulację albo całkowicie uszkodzić układ. Może też dojść do przemieszczenia generatora lub elektrod, bo metal w polu magnetycznym „chce się ustawić” względem linii pola. Z mojego doświadczenia to jest absolutny klasyk przeciwwskazań, omawiany na każdym szkoleniu BHP do MR. Dlatego na drzwiach pracowni MR umieszcza się właśnie taki piktogram – serce z przewodem, przekreślone czerwonym znakiem zakazu. Ma on informować pacjentów i personel, że osoby z rozrusznikiem serca (chyba że to specjalny, certyfikowany MR-conditional i w ściśle kontrolowanych warunkach) nie mogą wchodzić do strefy pola magnetycznego. W wytycznych producentów MR oraz w standardach bezpieczeństwa (np. zalecenia Europejskiego Towarzystwa Radiologicznego, wytyczne kardiologiczne dotyczące urządzeń wszczepialnych) rozrusznik jest traktowany jako przeciwwskazanie bezwzględne albo co najmniej wymagające bardzo szczegółowej kwalifikacji. W praktyce technik radiologii zawsze przed badaniem MR przeprowadza dokładny wywiad: pyta o wszczepione urządzenia, karty implantów, zabiegi kardiochirurgiczne. Jeżeli pacjent zgłasza rozrusznik, badanie MR w standardowej pracowni po prostu się nie odbywa, a dobiera się inną metodę obrazowania, np. TK lub USG. Ten znak ma więc nie tylko znaczenie „teoretyczne”, ale jest codziennym, praktycznym narzędziem bezpieczeństwa, które ma zapobiec bardzo groźnym powikłaniom, włącznie z zatrzymaniem krążenia.

Pytanie 24

Które znaczniki są wykorzystywane w scyntygrafii tarczycy?

A. Mikrosfery albuminowe i jod 132

B. Mikrosfery albuminowe i technet 99m

C. Jod 131 i technet 99m

D. Mikrosfery albuminowe i jod 131

Prawidłowo wskazane znaczniki – jod 131 i technet 99m – to klasyczne i w zasadzie podręcznikowe radioizotopy stosowane w scyntygrafii tarczycy. W praktyce medycyny nuklearnej oba wykorzystuje się do oceny funkcji i budowy gruczołu, ale w trochę innych sytuacjach. Technet 99m (a dokładniej nadtechnecjan Tc‑99m) jest pobierany przez komórki tarczycy podobnie jak jod, ale nie jest przez nie wbudowywany w hormony. Dzięki temu daje szybki, czysty obraz rozmieszczenia czynnego miąższu – świetnie nadaje się do rutynowych badań scyntygraficznych, oceny guzków „zimnych” i „gorących”, kontroli po leczeniu zachowawczym nadczynności. W standardach pracowni medycyny nuklearnej Tc‑99m jest izotopem pierwszego wyboru do typowej scyntygrafii, bo ma krótki okres półtrwania i emituje głównie promieniowanie gamma o energii idealnej dla gammakamery. Jod 131 ma inne zastosowanie: służy głównie do badań jodochwytności, planowania terapii jodem promieniotwórczym oraz do terapii nadczynności i raka tarczycy. Emituje promieniowanie beta (terapeutyczne) i gamma (diagnostyczne), ale z racji wyższej dawki i gorszej jakości obrazowania w nowoczesnych standardach rzadziej używa się go do klasycznej scyntygrafii obrazowej, a bardziej do procedur terapeutyczno‑diagnostycznych. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć: tarczyca = izotopy jodu + Tc‑99m, a nie mikrosfery czy inne radiofarmaceutyki narządowo‑nieswoiste. W praktyce technik medycyny nuklearnej musi wiedzieć, że do scyntygrafii tarczycy przygotowuje się właśnie preparaty jodu promieniotwórczego albo nadtechnecjanu, zgodnie z procedurami, kontrolą jakości radiofarmaceutyku i zasadami ochrony radiologicznej.

Pytanie 25

Jaki rozmiar kasety należy zastosować, wykonując standardowe zdjęcie stawu kolanowego w projekcji bocznej?

A. 35×35 cm

B. 18×24 cm

C. 35×43 cm

D. 9×13 cm

Prawidłowo – do standardowego zdjęcia stawu kolanowego w projekcji bocznej stosuje się kasetę o rozmiarze 18×24 cm. Ten format jest uznawany za klasyczny dla badań pojedynczych stawów kończyn u dorosłych, zwłaszcza kolana, skokowego czy łokcia. Rozmiar 18×24 cm pozwala objąć cały staw kolanowy w projekcji bocznej: nasadę dalszą kości udowej, bliższą kości piszczelowej, rzepkę oraz okoliczne tkanki miękkie, a jednocześnie nie jest zbyt duży, więc ogranicza niepotrzebne naświetlanie tkanek poza obszarem zainteresowania. Z mojego doświadczenia to jest taki „złoty standard” – łatwo się pozycjonuje pacjenta, kolano dobrze wypełnia pole kasety, a kolimator można ustawić bardzo precyzyjnie. Przy prawidłowym ułożeniu w projekcji bocznej, z lekkim zgięciem stawu (zwykle ok. 20–30°), na obrazie w formacie 18×24 cm mamy czytelne odwzorowanie przestrzeni stawowej, powierzchni stawowych oraz ewentualnych wysięków, zwapnień czy zmian pourazowych. W praktyce technik dobiera kasetę tak, żeby: po pierwsze – nie obcinać struktur anatomicznych istotnych diagnostycznie, po drugie – nie naświetlać pół stołu. Dlatego do kończyn stosuje się mniejsze formaty, a duże kasety zostawia się na klatkę piersiową czy miednicę. W nowoczesnych pracowniach DR czy CR wciąż zachowuje się te same zasady – nawet jeśli fizycznej kasety już nie ma, to pole ekspozycji i kolimację planuje się w odniesieniu do tradycyjnych formatów, właśnie takich jak 18×24 cm dla kolana. To ułatwia trzymanie się standardów opisanych w podręcznikach z techniki radiologicznej i w protokołach pracownianych.

Pytanie 26

W leczeniu izotopowym tarczycy podaje się

A. dożylnie emiter promieniowania α

B. doustnie emiter promieniowania α

C. doustnie emiter promieniowania β

D. dożylnie emiter promieniowania β

Prawidłowo: w leczeniu izotopowym nadczynności tarczycy stosuje się doustnie preparaty zawierające jod promieniotwórczy, najczęściej jod-131, który jest emiterem promieniowania β. Tarczyca fizjologicznie wychwytuje jod z krwi, więc po połknięciu kapsułki lub płynu radiojod trafia do gruczołu tak jak zwykły jod, a następnie emituje promieniowanie beta bezpośrednio w tkance. Dzięki temu mamy efekt tzw. terapii celowanej: dawka promieniowania jest skoncentrowana głównie w tarczycy, a narządy sąsiednie dostają relatywnie małą dawkę. To jest bardzo zgodne z zasadą ALARA i ze standardami medycyny nuklearnej.
Promieniowanie β (elektrony) ma stosunkowo mały zasięg w tkankach – rzędu kilku milimetrów. To oznacza, że niszczy głównie komórki tarczycy gromadzące jod, bez głębokiego uszkadzania dalszych struktur. W praktyce klinicznej używa się specjalnie przygotowanych radiofarmaceutyków, zwykle w postaci kapsułek, które pacjent połyka jednorazowo pod kontrolą personelu medycyny nuklearnej. Nie ma tutaj żadnej iniekcji dożylnej, bo nie ma takiej potrzeby – fizjologia tarczycy sama „dowiezie” radiojod tam, gdzie trzeba.
W procedurach opisanych w wytycznych (np. EANM, Polskie Towarzystwo Medycyny Nuklearnej) podkreśla się, że podanie doustne jest standardem, a dawka jest dobierana indywidualnie w zależności od masy tarczycy, stopnia nadczynności, czasem także wieku pacjenta. Moim zdaniem warto zapamiętać taki prosty schemat: leczenie nadczynności tarczycy = doustny jod-131 = emiter β. W praktyce technika jest dość prosta organizacyjnie, ale wymaga ścisłego przestrzegania zasad ochrony radiologicznej, np. odizolowania pacjenta przez pewien czas, ograniczenia kontaktu z dziećmi i kobietami w ciąży oraz dokładnej dokumentacji podanej aktywności. To jest typowy, klasyczny przykład terapeutycznego zastosowania medycyny nuklearnej, odróżniający ją od radioterapii zewnętrznej.

Pytanie 27

Który radioizotop jest stosowany w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu?

A. ⁹⁴ᵐTc

B. ¹²³I

C. ¹³¹I

D. ⁹⁹ᵐTc

Prawidłowa odpowiedź to 99mTc, bo jest to podstawowy radioizotop stosowany w medycynie nuklearnej do badań scyntygraficznych, w tym do scyntygrafii perfuzyjnej mózgu. Technet-99m ma kilka bardzo wygodnych cech fizycznych: emituje promieniowanie gamma o energii ok. 140 keV, które jest idealne dla gammakamery, ma krótki okres półtrwania (ok. 6 godzin), dzięki czemu dawka pochłonięta przez pacjenta jest relatywnie niska, a jednocześnie jest czas na wykonanie badania. Z mojego doświadczenia to jest taki „koń roboczy” medycyny nuklearnej – używa się go w sercu, kościach, tarczycy, nerkach i właśnie w mózgu.
W scyntygrafii perfuzyjnej mózgu 99mTc podaje się w postaci odpowiedniego radiofarmaceutyku, najczęściej związków takich jak HMPAO czy ECD. Są to lipofilne kompleksy, które przechodzą przez barierę krew–mózg i zatrzymują się w tkance mózgowej proporcjonalnie do przepływu krwi. Dzięki temu na obrazie z gammakamery widzimy rozkład perfuzji, czyli w praktyce które obszary mózgu są dobrze ukrwione, a które słabiej. Ma to ogromne znaczenie np. w diagnostyce padaczki ogniskowej, zmian niedokrwiennych, otępień, a także w ocenie skutków urazów czaszkowo–mózgowych.
W nowoczesnych pracowniach badania te wykonuje się zwykle w technice SPECT, często łączonej z CT (SPECT/CT), co pozwala na lepszą lokalizację ognisk patologicznych. Standardem dobrej praktyki jest dobór jak najmniejszej aktywności 99mTc, która nadal zapewnia dobrą jakość obrazu, oraz dokładne przygotowanie radiofarmaceutyku zgodnie z procedurami jakościowymi (GMP, kontrola radiochemicznej czystości). Warto też pamiętać, że dzięki właściwościom 99mTc możliwe jest stosunkowo bezpieczne wykonywanie badań nawet u pacjentów wymagających powtórnych ocen perfuzji. Moim zdaniem znajomość roli technetu-99m w perfuzji mózgu to absolutna podstawa dla każdego technika medycyny nuklearnej.

Pytanie 28

Co określa M₀ w systemie klasyfikacji nowotworów TNM?

A. Nie stwierdza się przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych.

B. Nie można ocenić regionalnych węzłów chłonnych.

C. Nie stwierdza się przerzutów odległych.

D. Nie można ocenić obecności przerzutów odległych.

W klasyfikacji TNM litera M odnosi się wyłącznie do przerzutów odległych, czyli takich, które pojawiają się poza obszarem regionalnych węzłów chłonnych, w narządach odległych od guza pierwotnego. Dlatego interpretowanie symbolu M₀ jako informacji o węzłach chłonnych jest po prostu pomieszaniem ról poszczególnych elementów systemu. Za węzły chłonne odpowiada część N klasyfikacji – tam opisuje się, czy regionalne węzły są zajęte, w jakiej liczbie i z jakiej strony. Kiedy ktoś kojarzy M₀ z tym, że nie można ocenić przerzutów odległych, to myli je z kategorią Mx lub M?, która w nowszych wersjach jest zastępowana raczej sformułowaniem „nie oceniono M” albo „M nieokreślone”. M₀ to zawsze sytuacja, w której przeprowadzono odpowiednią diagnostykę (badania obrazowe, badanie kliniczne, ewentualnie medycyna nuklearna) i na jej podstawie stwierdzono brak przerzutów odległych. Z kolei brak możliwości oceny regionalnych węzłów chłonnych opisuje się w części N jako Nx, a nie w części M. Mylenie tych oznaczeń jest dość typowym błędem, bo skróty są krótkie, podobne i pojawiają się obok siebie w dokumentacji. Wreszcie, stwierdzenie, że M₀ oznacza brak przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych, jest kompletnie nie po tej stronie systemu – to domena N₀, czyli brak przerzutów w węzłach regionalnych. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze czytać TNM „z rozszyfrowaniem”: T – guz, N – nodes (węzły), M – metastases (przerzuty odległe). Dzięki temu łatwiej uniknąć skrótowego, automatycznego kojarzenia, które potem prowadzi do błędnych wniosków przy planowaniu leczenia, np. radioterapii czy chirurgii onkologicznej. Moim zdaniem warto sobie nawet zapisać te rozwinięcia na marginesie notatek, bo bardzo ułatwia to naukę i późniejsze praktyczne stosowanie klasyfikacji.

Pytanie 29

Promieniowanie rentgenowskie jest

A. strumieniem elektronów.

B. strumieniem protonów.

C. falą elektromagnetyczną.

D. falą ultradźwiękową.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo w medycynie używa się różnych rodzajów fal i cząstek, a nazwy trochę się mieszają. Promieniowanie rentgenowskie bywa kojarzone z „promieniami”, z elektroniką, z akceleratorem, więc część osób intuicyjnie myśli o strumieniu elektronów albo nawet protonów. Inni z kolei kojarzą badania obrazowe z USG i wtedy pojawia się skojarzenie z falą ultradźwiękową. To są jednak zupełnie różne zjawiska fizyczne.
Ultradźwięki to fale mechaniczne, czyli drgania ośrodka (tkanki, płynu), które wymagają materii do rozchodzenia się. Tak działa USG: głowica wytwarza fale akustyczne, one odbijają się od granic tkanek i wracają jako echo. Promieniowanie rentgenowskie nie ma z tym nic wspólnego – jest falą elektromagnetyczną, rozchodzi się także w próżni i nie polega na drganiach cząsteczek ośrodka. Dlatego USG nie jest promieniowaniem jonizującym, a RTG już tak.
Strumień protonów to z kolei typowe promieniowanie cząsteczkowe wykorzystywane np. w niektórych rodzajach radioterapii (terapia protonowa). Proton ma masę, ładunek dodatni i zachowuje się jak ciężka cząstka, która oddaje energię w bardzo charakterystyczny sposób (pik Bragga). W diagnostyce rentgenowskiej nie używamy protonów, tylko fotony promieniowania X, więc mówienie o „strumieniu protonów” w kontekście zdjęcia RTG jest po prostu błędne.
Strumień elektronów pojawia się co prawda w lampie rentgenowskiej, ale wewnątrz samego generatora: elektrony są rozpędzane między katodą a anodą i podczas gwałtownego hamowania powstaje promieniowanie X. Jednak to, co wychodzi z lampy i trafia w pacjenta, to już nie elektrony, tylko fotony – fala elektromagnetyczna. Myślowa pułapka polega na pomieszaniu procesu wytwarzania promieniowania z jego naturą fizyczną. Z punktu widzenia diagnostyki obrazowej, parametrów ekspozycji, ochrony radiologicznej i interpretacji obrazu zawsze myślimy o wiązce fotonów promieniowania elektromagnetycznego, a nie o wiązce cząstek materialnych czy falach dźwiękowych. Dlatego tylko odpowiedź opisująca promieniowanie rentgenowskie jako falę elektromagnetyczną jest zgodna z fizyką medyczną i obowiązującymi standardami.

Pytanie 30

W badaniu MR czas repetycji TR jest parametrem określającym odstęp czasu między

A. impulsem inwersji 180° a czasem powstania sygnału (echa).

B. impulsem inwersji 90° a czasem powstania sygnału (echa).

C. dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF90°.

D. dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF180°.

Czas repetycji TR w badaniu rezonansu magnetycznego definiuje się jako odstęp czasu pomiędzy dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF o kącie 90°. To jest taka podstawowa „miarka czasu” całej sekwencji, zwłaszcza w klasycznych sekwencjach spin-echo. W praktyce wygląda to tak: podajesz impuls RF90°, wzbudzasz magnetyzację poprzeczną, rejestrujesz sygnał echa, a potem czekasz do kolejnego impulsu RF90°. Właśnie ten odstęp to TR. Od TR w ogromnym stopniu zależy kontrast obrazów MR – przede wszystkim nasycenie sygnału, a więc wrażliwość na czasy relaksacji T1. Krótkie TR (np. 300–700 ms) dają silne T1-zależne obrazowanie, natomiast długie TR (np. 2000 ms i więcej) zmniejszają wpływ T1 i sprzyjają kontrastowi T2 lub PD, zależnie od TE. Z mojego doświadczenia w pracowni MR, technik bardzo często manipuluje TR i TE jako pierwszymi parametrami, żeby „dokręcić” kontrast pod konkretną strukturę: inne ustawimy do badania mózgu, inne do stawów, a jeszcze inne do kręgosłupa. W opisach protokołów producenci skanerów zawsze podają typową parę TR/TE dla danej sekwencji i wskazują, czy jest to sekwencja T1-zależna, T2-zależna czy PD. Warto też pamiętać, że TR wpływa na całkowity czas skanowania – im krótszy TR, tym szybciej wykonamy badanie, ale kosztem pewnych parametrów jakości. W dobrze prowadzonych protokołach MR świadome dobranie TR jest kluczowe dla uzyskania powtarzalnych, diagnostycznie wartościowych obrazów, zgodnie z zasadą optymalizacji dawki „czasowej” i komfortu pacjenta.

Pytanie 31

Który system informatyczny jest wykorzystywany do archiwizowania i przesyłania obrazów na stacje diagnostyczne w standardzie DICOM?

A. HER

B. RIS

C. HIS

D. PACS

PACS (Picture Archiving and Communication System) to właśnie ten system informatyczny, który służy do archiwizowania, przeglądania i przesyłania obrazów diagnostycznych w standardzie DICOM. Można powiedzieć, że PACS jest „magazynem” i „autostradą” dla obrazów z aparatów RTG, TK, MR, USG czy mammografii. Każde urządzenie obrazujące wysyła obrazy w formacie DICOM do serwera PACS, a stacje diagnostyczne (konsole opisowe) pobierają je z PACS do opisu. Dzięki temu radiolog nie musi biegać z płytkami CD czy kliszami, tylko ma wszystko w jednym systemie, często dostępne z różnych pracowni, a nawet z innych szpitali. Standard DICOM (Digital Imaging and Communications in Medicine) określa zarówno format pliku, jak i sposób komunikacji pomiędzy urządzeniami – dlatego PACS musi ten standard bardzo dobrze obsługiwać. W praktyce, gdy technik kończy badanie TK, aparat automatycznie wysyła serię obrazów DICOM do PACS. Radiolog na stacji diagnostycznej otwiera listę badań, wybiera pacjenta i bezpośrednio z PACS wczytuje badanie do przeglądarki DICOM, gdzie może robić rekonstrukcje, pomiary, zmiany okna, porównania z poprzednimi badaniami. Moim zdaniem zrozumienie roli PACS jest kluczowe, bo w nowoczesnej pracowni obrazowej wszystko opiera się na sprawnym przepływie danych: integracji PACS z RIS, z systemem raportowania opisów, a czasem też z systemem zewnętrznym teleradiologii. Dobrą praktyką jest też poprawne konfigurowanie tzw. AE Title, portów i adresów IP, żeby każdy aparat i każda stacja diagnostyczna mogły bez problemu komunikować się z serwerem PACS. W wielu placówkach stosuje się też redundantne serwery PACS i kopie zapasowe, żeby archiwum obrazów było bezpieczne przez wiele lat, co jest wymagane przez przepisy i standardy jakości w radiologii.

Pytanie 32

Na radiogramie uwidoczniono

A. paluch koślawy (hallux valgus) stopy prawej.

B. paluch szpotawy(hallux varus) stopy prawej.

C. złamanie guzowatości V kości śródstopia.

D. złamanie podstawy I kości śródstopia.

Na radiogramie w projekcji AP widoczna jest stopa prawa z wyraźnym zniekształceniem w obrębie pierwszego promienia – palucha i I kości śródstopia. Trzon I kości śródstopia jest odchylony przyśrodkowo, natomiast paliczek bliższy palucha ustawiony jest bocznie, co daje obraz typowego palucha koślawego (hallux valgus). W standardach opisu radiologicznego ocenia się przede wszystkim kąt między I a II kością śródstopia oraz kąt palucha względem I kości śródstopia – tutaj widać ich wyraźne poszerzenie. Dodatkowo przyśrodkowo na głowie I kości śródstopia zaznacza się poszerzenie obrysu, odpowiadające klinicznie tzw. „bunionowi”, czyli zgrubieniu w okolicy stawu śródstopno‑paliczkowego. Moim zdaniem to bardzo klasyczny obraz, często spotykany u pacjentów z dolegliwościami bólowymi przodostopia i problemem z doborem obuwia. W praktyce technika RTG stopy w obciążeniu („na stojąco”) jest tu kluczowa – dzięki temu widać rzeczywiste ustawienie palucha pod wpływem siły ciężkości, co jest zgodne z zaleceniami dobrych praktyk w diagnostyce ortopedycznej. Taki obraz jest podstawą do kwalifikacji do leczenia zachowawczego (wkładki, fizjoterapia, modyfikacja obuwia) albo operacyjnego (różne typy osteotomii korekcyjnych I kości śródstopia i paliczka). Warto też pamiętać, że przy ocenie radiogramu szuka się jednocześnie współistniejących zmian, jak np. artroza stawu śródstopno‑paliczkowego I, zwapnienia przyczepów więzadeł czy deformacje sąsiednich palców – tutaj nie ma cech ostrego złamania, ciągłość beleczkowania kostnego jest zachowana, a linie korowe nie są przerwane.

Pytanie 33

Na ilustracji przedstawiono ułożenie pacjenta do wykonania zdjęcia rentgenowskiego

A. śródstopia.

B. palców stopy.

C. stopy.

D. kości piętowej.

Na zdjęciu widać klasyczne ułożenie pacjenta do wykonania projekcji AP stopy – stopa leży podeszwą na detektorze (kaseta / płyta obrazująca), palce są wyprostowane, a wiązka promieniowania będzie padała z góry, prostopadle lub lekko skośnie, na całą stopę. Strzałka wskazuje mniej więcej środek pola ekspozycji, czyli okolice środka stopy, co jest typowe dla standardowego badania RTG stopy, a nie tylko pojedynczego odcinka, jak kość piętowa czy palce. W praktyce technik elektroradiolog ustawia centralną wiązkę tak, aby objąć jednocześnie paliczki, śródstopie i tyłostopie, bo celem jest ocena całej architektury stopy: łuku podłużnego, ustawienia kości śródstopia, stawów śródstopno‑paliczkowych i stępu. Dla kości piętowej stosuje się zupełnie inne pozycjonowanie – pięta jest wtedy najczęściej odsunięta i wykonywana jest projekcja boczna lub osiowa, z wyraźnym ukierunkowaniem na kość piętową i staw skokowo‑piętowy. Z kolei zdjęcia palców wymagają bardziej precyzyjnego ogniskowania na konkretny promień (np. paluch) oraz użycia mniejszego pola ekspozycji, często też innego ułożenia, żeby uniknąć nakładania się sąsiednich struktur. Moim zdaniem warto zapamiętać, że przy „zdjęciu stopy” standardem jest objęcie wszystkich kości od paliczków aż po tyłostopie w jednym polu, co dokładnie sugeruje ta ilustracja. W praktyce klinicznej takie badanie wykonuje się bardzo często przy urazach, deformacjach (np. płaskostopie, hallux valgus) czy bólach przeciążeniowych, dlatego poprawne pozycjonowanie całej stopy jest kluczowe dla jakości diagnostycznej obrazu i zgodne z zasadami dobrej praktyki radiologicznej.

Pytanie 34

Jak oznacza się w radioterapii obszar tkanek zawierający GTV i mikrorozsiewy w fazie niewykrywalnej klinicznie?

A. PTV

B. TV

C. IV

D. CTV

Prawidłowa odpowiedź to CTV, czyli Clinical Target Volume. W radioterapii używa się dość precyzyjnej, międzynarodowej nomenklatury (m.in. wg ICRU – International Commission on Radiation Units and Measurements), żeby cały zespół mówił tym samym językiem. GTV (Gross Tumor Volume) to guz widoczny klinicznie: w badaniu obrazowym, endoskopii, palpacyjnie. Natomiast CTV obejmuje GTV plus obszar potencjalnego mikrorozsiewu nowotworu, który jest jeszcze niewidoczny w badaniach obrazowych, ale wiemy z onkologii, że tam bardzo często siedzą pojedyncze komórki nowotworowe. I właśnie o ten "mikrorozsiew w fazie niewykrywalnej klinicznie" chodzi w pytaniu. CTV planuje się na podstawie badań TK/MR, opisu histopatologicznego, typowego sposobu szerzenia się danego nowotworu (np. wzdłuż naczyń chłonnych, wzdłuż oskrzeli) oraz wytycznych klinicznych, np. zaleceń ESTRO czy ASTRO. W praktyce technik planowania radioterapii widzi to jako kontur zaznaczony przez lekarza na obrazie z tomografii planistycznej: osobno GTV, a szerzej – CTV. Dla przykładu: w raku płuca CTV obejmie guz widoczny w TK oraz margines w obrębie płuca, gdzie mogą być mikroskopowe nacieki, a czasem też regionalne węzły chłonne o wysokim ryzyku zajęcia. Dopiero na CTV nakłada się kolejne marginesy na ruchy oddechowe, ustawienie pacjenta i niepewności geometryczne, tworząc PTV (Planning Target Volume). Moim zdaniem kluczowe jest zapamiętanie: CTV = GTV + mikrorozsiew klinicznie niewidoczny, PTV = CTV + marginesy bezpieczeństwa związane z techniką napromieniania. W codziennej pracy dobrze rozróżnianie tych pojęć pomaga unikać zbyt małego lub zbyt dużego pola napromieniania, co bezpośrednio przekłada się na skuteczność leczenia i toksyczność dla zdrowych tkanek.

Pytanie 35

W badaniu PET CT wykorzystuje się radioizotopy emitujące promieniowanie

A. beta minus.

B. gamma.

C. alfa.

D. beta plus.

Prawidłowa odpowiedź to promieniowanie beta plus, czyli emisja pozytonów. W badaniu PET/CT stosuje się radioizotopy, które rozpadają się z emisją pozytonu. Ten pozyton po bardzo krótkiej drodze w tkankach (zwykle poniżej kilku milimetrów) zderza się z elektronem i dochodzi do zjawiska anihilacji. W wyniku anihilacji powstają dwa kwanty promieniowania gamma o energii 511 keV, lecące w prawie dokładnie przeciwnych kierunkach (pod kątem 180°). I to właśnie te dwa fotony gamma są rejestrowane przez detektory w pierścieniu tomografu PET. System elektroniczny analizuje tzw. koincydencję tych fotonów, wyznacza linię, na której nastąpiła anihilacja, i na tej podstawie rekonstruuje obraz rozmieszczenia radiofarmaceutyku w organizmie. Czyli w praktyce: do organizmu podajemy emiter beta plus (np. 18F w FDG, 11C, 13N, 15O), ale detektory rejestrują już promieniowanie gamma powstałe po anihilacji. Z punktu widzenia fizyki medycznej kluczowe jest, że sam izotop musi być β+, bo tylko wtedy mamy anihilację i charakterystyczne dwa fotony 511 keV, które można wykryć w koincydencji. To odróżnia PET od klasycznej scyntygrafii SPECT, gdzie używa się głównie czystych emiterów gamma (np. 99mTc) i gammakamer. W nowoczesnych standardach pracowni medycyny nuklearnej (Euratom, IAEA, wytyczne EANM) wyraźnie podkreśla się dobór radioizotopów β+ o odpowiednim okresie półtrwania i energii pozytonów, co ma wpływ na jakość obrazu, rozdzielczość przestrzenną i dawkę dla pacjenta. W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się 18F-FDG w onkologii, kardiologii i neurologii, właśnie dlatego, że jako emiter beta plus idealnie współpracuje z systemem PET i pozwala ocenić metabolizm glukozy w różnych tkankach, szczególnie w guzach nowotworowych.

Pytanie 36

W medycznym przyspieszaczu liniowym jest generowana wiązka fotonów o energii w zakresie

A. 100-150 MeV

B. 0,1-0,3 MeV

C. 1-3 MeV

D. 4-25 MeV

Prawidłowy zakres 4–25 MeV bardzo dobrze pasuje do typowego medycznego przyspieszacza liniowego używanego w radioterapii zdalnej (teleterapii). W linaku medycznym przyspiesza się elektrony do energii rzędu kilku–kilkunastu MeV, a następnie kieruje je na tarczę wolframową. W wyniku hamowania elektronów w materiale tarczy powstaje promieniowanie hamowania (bremsstrahlung) – właśnie wiązka fotonów o energii maksymalnej zbliżonej do energii elektronów, czyli np. 6 MV, 10 MV, 15 MV itd. W praktyce klinicznej stosuje się najczęściej energie fotonów 4–6 MV dla płycej położonych zmian i 10–18 MV dla głębiej leżących guzów, żeby uzyskać odpowiedni rozkład dawki w tkankach, tzw. efekt build-up i oszczędzić skórę. Moim zdaniem warto zapamiętać, że te energie są dużo wyższe niż w diagnostyce obrazowej, bo tu już mówimy o dawkach terapeutycznych, a nie tylko o tworzeniu obrazu. W planowaniu radioterapii fizyk medyczny dobiera energię fotonów właśnie z tego przedziału, uwzględniając głębokość guza, gęstość tkanek po drodze i wymagania dotyczące ochrony narządów krytycznych. Standardy radioterapii (np. IAEA, ESTRO) opisują linaki z energiami fotonów typowo 4–25 MV jako złoty standard w nowoczesnej teleterapii. Warto też pamiętać, że ta energia fotonów przekłada się na wymagania osłonowe bunkra – ściany z betonu mają zwykle kilkadziesiąt cm grubości, właśnie dlatego, że pracujemy w zakresie kilku–kilkudziesięciu MeV. W praktyce technika radioterapii to jest Twój chleb powszedni: dobór odpowiedniego pola, kolimatora MLC, weryfikacja ustawienia pacjenta – wszystko to zakłada, że wiązka fotonowa ma energię z tego zakresu i tak jest też opisywana w planie leczenia i w dokumentacji dawki.

Pytanie 37

Po wykonanej radioterapii do dokumentacji pacjenta należy wpisać dawkę promieniowania w jednostce

A. Grej (Gy)

B. Kiur (Ci)

C. Bekerel (Bq)

D. Siwert (Sv)

Prawidłową jednostką dawki pochłoniętej w radioterapii jest grej (Gy). W dokumentacji po napromienianiu zawsze wpisujemy dawkę w Gy, ponieważ ta jednostka opisuje ile energii promieniowania zostało pochłonięte przez tkankę: 1 Gy = 1 dżul na kilogram. To jest dokładnie to, co nas interesuje przy planowaniu i ocenie skuteczności leczenia onkologicznego – ile energii oddaliśmy do guza i tkanek zdrowych. W praktyce klinicznej zapis wygląda np. tak: „Dawka całkowita: 50 Gy w 25 frakcjach po 2 Gy”, albo przy brachyterapii: „HDR 7 Gy na frakcję do punktu referencyjnego”. Moim zdaniem warto od początku przyzwyczajać się do czytania i pisania takich zapisów, bo to jest codzienny chleb w radioterapii. Grej jest jednostką układu SI i jest standardem w wytycznych międzynarodowych (ICRU, ICRP), w planach leczenia, w systemach TPS i w kartach informacyjnych. Oczywiście w radiologii i ochronie radiologicznej pojawiają się też inne jednostki, jak siwert (Sv) dla dawki równoważnej i skutecznej czy bekerel (Bq) dla aktywności źródła, ale to są inne wielkości fizyczne. W radioterapii, przy opisie konkretnego napromieniania pacjenta, wpisujemy właśnie dawkę pochłoniętą w Gy. W dokumentacji dodatkowo często zaznacza się rozkład dawki (DVH), dawki na narządy krytyczne też w Gy, np. „maks. dawka do rdzenia kręgowego 45 Gy”. To wszystko musi być spójne, dlatego użycie greja nie jest kwestią mody, tylko po prostu standardem i wymogiem poprawnej dokumentacji medycznej.

Pytanie 38

Jakie symbole mają odprowadzenia kończynowe dwubiegunowe w badaniu EKG?

A. I, II, III

B. V4, V5, V6

C. V1, V2, V3

D. aVR, aVL, aVF

Prawidłowo – odprowadzenia kończynowe dwubiegunowe w standardowym 12‑odprowadzeniowym EKG mają symbole I, II, III. Nazywają się „dwubiegunowe”, bo rejestrują różnicę potencjałów pomiędzy dwiema elektrodami czynnościowymi założonymi na kończyny. W odprowadzeniu I aparat porównuje lewą rękę z prawą ręką (LA–RA), w odprowadzeniu II – lewą nogę z prawą ręką (LL–RA), a w odprowadzeniu III – lewą nogę z lewą ręką (LL–LA. W praktyce klinicznej właśnie te trzy odprowadzenia są podstawą tzw. trójkąta Einthovena, który opisuje elektryczną oś serca w płaszczyźnie czołowej. Z mojego doświadczenia, jeżeli ktoś dobrze ogarnia I, II, III, to dużo łatwiej rozumie potem interpretację osi serca, zmian niedokrwiennych czy przerostów komór. W zapisie monitorującym (np. na OIT czy w ratownictwie) najczęściej używa się właśnie odprowadzenia II, bo zwykle daje ono najwyższe, najbardziej czytelne załamki P i zespoły QRS. To jest taki „roboczy standard” w wielu oddziałach. Warto też pamiętać, że technik zakładający EKG musi poprawnie rozmieścić elektrody kończynowe (czerwony, żółty, zielony, czarny) – nawet jeśli w praktyce klinicznej często daje się je na przedramiona i podudzia, a nie na nadgarstki i kostki. Dla jakości zapisu i poprawnej interpretacji odprowadzeń I, II, III ważne jest jeszcze ograniczenie artefaktów ruchowych, dobra przyczepność elektrod i powtarzalny schemat podłączenia, zgodny z wytycznymi producenta aparatu i standardami pracowni EKG.

Pytanie 39

W badaniu EKG elektrodę przedsercową V4 należy umocować

A. w 4-tej przestrzeni międzyżebrowej przy lewym brzegu mostka.

B. w 5-tej przestrzeni międzyżebrowej w linii pachowo-przedniej lewej.

C. w 4-tej przestrzeni międzyżebrowej przy prawym brzegu mostka.

D. w 5-tej przestrzeni międzyżebrowej w linii środkowo-obojczykowej lewej.

Prawidłowe umiejscowienie elektrody przedsercowej V4 to 5-ta przestrzeń międzyżebrowa w linii środkowo-obojczykowej lewej. To jest dokładnie punkt odniesienia przyjęty w standardzie 12-odprowadzeniowego EKG, opisanym m.in. w wytycznych European Society of Cardiology oraz American Heart Association. Linia środkowo-obojczykowa to wyobrażona pionowa linia biegnąca przez środek obojczyka, a 5-ta przestrzeń międzyżebrowa to odstęp między 5. a 6. żebrem. W praktyce klinicznej najpierw lokalizuje się mostek, liczy żebra i odlicza przestrzenie międzyżebrowe, a dopiero potem przesuwa palce w bok do linii środkowo-obojczykowej. Dobrze jest skojarzyć, że V4 zwykle leży mniej więcej nad koniuszkiem serca. Z mojego doświadczenia pomaga najpierw prawidłowo założyć V1 i V2 przy mostku, potem V4, a dopiero na końcu dopasować V3 między V2 i V4 oraz V5 i V6 bardziej bocznie. Dzięki temu unika się przesuwania V4 za bardzo w bok, co jest częstym błędem. Takie dokładne pozycjonowanie ma duże znaczenie: przesunięcie elektrody nawet o jedno żebro może zmienić amplitudę załamków R i T, co może prowadzić do fałszywego podejrzenia zawału, przerostu czy niedokrwienia. W codziennej pracy technika EKG to jest trochę jak odruch – zawsze ta sama sekwencja: V1 w 4-tej przestrzeni przy prawym brzegu mostka, V2 przy lewym, potem V4 w 5-tej przestrzeni w linii środkowo-obojczykowej, a reszta względem tego. Właśnie dzięki temu zapis EKG jest powtarzalny i można go porównywać w czasie i między różnymi pracowniami.

Pytanie 40

Podczas którego badania zostały zarejestrowane przedstawione obrazy?

A. Ultrasonografii tarczycy.

B. Tomografii nerek.

C. Scyntygrafii tarczycy.

D. Scyntygrafii nerek.

Na ilustracji widoczne są typowe obrazy scyntygraficzne, a więc badanie medycyny nuklearnej, a nie klasycznej radiologii czy ultrasonografii. Częsty błąd polega na tym, że wszystko co jest „obrazkiem z medycyny” wrzuca się do jednego worka i myli się tomografię komputerową z badaniami izotopowymi. W tomografii nerek mielibyśmy do czynienia z przekrojami anatomicznymi o wysokiej rozdzielczości przestrzennej, w odcieniach szarości, z dobrze widoczną korą, miedniczką, naczyniami, ewentualnie kontrastem jodowym w świetle układu kielichowo‑miedniczkowego. Tutaj tego nie ma: obraz jest ziarnisty, barwny, bez wyraźnych granic tkanek, co jednoznacznie sugeruje rejestrację promieniowania gamma pochodzącego z radioznacznika. Równie mylące bywa kojarzenie każdego badania scyntygraficznego z tarczycą, bo to jedno z najczęściej omawianych badań w podręcznikach. Scyntygrafia tarczycy pokazuje pojedynczy narząd w przedniej części szyi, zwykle w jednej projekcji, o kształcie motyla, z symetrycznymi płatami i cieśnią – a nie dwie struktury położone głęboko w jamie brzusznej, po obu stronach kręgosłupa. Rozmieszczenie ognisk na obrazie zdecydowanie nie odpowiada topografii tarczycy. Ultrasonografia tarczycy z kolei w ogóle nie wykorzystuje promieniowania jonizującego ani radiofarmaceutyków. Obraz USG jest czarno‑biały, oparty na echogeniczności tkanek, z widocznym zarysem skóry, mięśni i naczyń, często z dopplerem, ale nigdy w postaci kolorowych „plam aktywności”. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej wymagają, żeby przy rozpoznawaniu rodzaju badania zwracać uwagę na kilka cech: czy obraz jest anatomicznie szczegółowy czy funkcjonalny, czy widać przekroje poprzeczne lub podłużne, w jakiej skali barw jest prezentowany i czy forma obrazu pasuje do typowych przykładów z medycyny nuklearnej. W tym przypadku wszystkie te elementy jednoznacznie wskazują na scyntygrafię nerek, a nie na tomografię komputerową, scyntygrafię tarczycy ani ultrasonografię.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej