Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik urządzeń dźwigowych
Kwalifikacja: ELE.08 - Montaż urządzeń dźwigowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 08:39
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 08:44

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Parametr wysokość nadszybia nie występuje w dźwigach

A. osobowych.

B. hydraulicznych.

C. szpitalnych.

D. budowlanych.

Parametr wysokości nadszybia jest kluczowy w projektowaniu większości dźwigów, zwłaszcza osobowych czy szpitalnych, gdzie kabina musi swobodnie wjeżdżać i zatrzymywać się na najwyższym przystanku bez ryzyka uderzenia w konstrukcję szybu. Natomiast w dźwigach budowlanych, które są urządzeniami tymczasowymi i mobilnymi, ten parametr nie występuje w taki sposób jak w dźwigach stałych. Dźwigi budowlane najczęściej montuje się bezpośrednio na placu budowy, często na zewnątrz budynków, więc nie mają klasycznej konstrukcji szybu z nadszybiem i podszybiem. Moim zdaniem to logiczne, bo w ich przypadku nie projektuje się szybu na stałe ani nie buduje się konstrukcji nad kabiną, więc nie ma potrzeby określania wysokości nadszybia. W praktyce, operatorzy dźwigów budowlanych muszą skupić się na bezpieczeństwie eksploatacji, osłonach, przestrzeniach roboczych i odpowiednim montażu, ale nie interesuje ich wysokość nadszybia, bo po prostu tego tu nie ma. W normach dotyczących dźwigów stałych, np. PN-EN 81-20, bardzo wyraźnie opisuje się wymagania dotyczące nadszybia, natomiast dokumentacja dźwigów budowlanych skupia się na innych aspektach. To ważna różnica, która wpływa na sposób projektowania i użytkowania tych maszyn.

Pytanie 2

Na rysunku przedstawiono prasę hydrauliczną. Jeżeli A₁ oznacza pole przekroju tłoka nr 1 i wynosi 10 cm², wartość siły F₁ wynosi 1 000 N, a A₂ oznacza pole tłoka nr 2 i wynosi 25 cm², to wartość siły F₂ jest równa

A. 1 500 N

B. 1 000 N

C. 2 500 N

D. 2 000 N

Odpowiedź 2 500 N jest prawidłowa, bo wynika wprost z prawa Pascala, które mówi, że ciśnienie wywierane na ciecz w zamkniętym naczyniu rozchodzi się równomiernie we wszystkich kierunkach. W praktyce oznacza to, że zwiększając pole powierzchni tłoka, możemy przy tej samej sile wejściowej uzyskać znacznie większą siłę wyjściową. Stosując wzór: F2 = (A2/A1) × F1, mamy A1 = 10 cm², A2 = 25 cm², F1 = 1 000 N, więc F2 = (25/10) × 1 000 N = 2 500 N. Tak działają wszystkie prasy hydrauliczne, siłowniki czy podnośniki warsztatowe – właśnie dzięki temu niewielka siła ręki może podnieść kilkutonowy samochód. Moim zdaniem to jeden z tych patentów, które na pierwszy rzut oka wyglądają na magię, ale w rzeczywistości są podstawą automatyki przemysłowej i mechaniki maszyn. W hydraulice siłowej zawsze kluczowe jest precyzyjne dobranie pól tłoków i przewodów, bo od tego zależy bezpieczeństwo i niezawodność całego systemu. Warto pamiętać, że zwiększenie siły po jednej stronie zawsze oznacza proporcjonalnie większy skok tłoka po drugiej. W praktyce tę zasadę wykorzystuje się w podnośnikach samochodowych, hamulcach hydraulicznych czy nawet w ciężkim sprzęcie budowlanym, gdzie siłowniki muszą przenosić gigantyczne obciążenia. W każdej branży, gdzie ważna jest precyzja i dźwiganie ciężarów, ten prosty wzór rządzi niepodzielnie.

Pytanie 3

Przed rozpoczęciem montażu dźwigu, wystarczający sposób zabezpieczenia otworów drzwiowych zapewniają

A. płyta gipsowo-kartonowa o grubości 17 [mm] zamocowana do obrzeży otworu i do dolnej krawędzi.

B. trzy deski zamocowane do bocznych ścian na wysokości 1,1 [m], 0,5 [m] i do dolnej krawędzi otworu.

C. dwie deski zamocowane na krzyż do bocznych ścian po przekątnych otworu.

D. przezroczysta folia o grubości 0,2 [mm], zamocowana listwami do obrzeży otworu i do dolnej krawędzi.

Właściwym zabezpieczeniem otworów drzwiowych przed montażem dźwigu jest zastosowanie trzech desek zamocowanych do bocznych ścian na różnych wysokościach: 1,1 metra, 0,5 metra oraz przy samej dolnej krawędzi otworu. Takie rozwiązanie wynika nie tylko z wymagań bezpieczeństwa pracy, ale też z praktycznych doświadczeń ekip montażowych. Chodzi o to, by skutecznie zapobiec przypadkowemu wpadnięciu do szybu i zabezpieczyć zarówno pracowników, jak i osoby postronne. Moim zdaniem, to naprawdę jedno z tych rozwiązań, które są solidne i proste jednocześnie – nie ma tu wielkiej filozofii, tylko sprawdzona technika. Te trzy deski tworzą barierę fizyczną, która jest widoczna i wyczuwalna nawet wtedy, gdy ktoś jest zmęczony czy zamyślony. Zauważ, że według przepisów BHP oraz norm branżowych (np. PN-EN 81-20 dotyczącej dźwigów osobowych i towarowych) bariery takie powinny mieć określoną wysokość, a deski na 1,1 m i 0,5 m to typowe „poręcz i listwa pośrednia”, które stosuje się właściwie na wszystkich budowach. Dzięki temu rozwiązaniu zapobiega się też przypadkowemu zsunięciu się narzędzi czy materiałów do szybu. Praktyka pokazuje, że prowizoryczne osłony z folii czy płyt są często niewystarczające – deski się sprawdzają, są łatwe do montażu i można je szybko zdemontować, gdy przychodzi czas na dalsze prace. W skrócie: stare, dobre i sprawdzone zabezpieczenie, które nie zawodzi.

Pytanie 4

Zgodnie z tabelą do dźwigu z wciągarką z silnikiem o mocy 5 kW należy doprowadzić linię zasilającą przewodami o przekroju

Dobór przewodów i zabezpieczeń linii zasilającej
Moc silnika	kW	5	8	9,2	13,6	17
Przekrój przewodu linii zasilającej	mm²	4	6	10	16	16 - 25
Zabezpieczenie w rozdzielni	A	B25	B25	C32	B50	B50-C63
Max. długość linii zasilającej	m	150	100	100	100	100

A. 10 mm²

B. 4 mm²

C. 6 mm²

D. 16 mm²

Ta odpowiedź jest jak najbardziej trafiona, bo bazuje na bezpośrednim odczycie z tabeli – dla silnika o mocy 5 kW odpowiedni przekrój przewodu to 4 mm². Zresztą, to nie jest przypadek – przekroje przewodów dobiera się nie tylko pod kątem samego obciążenia prądowego (czyli żeby przewód się nie grzał), ale też pod kątem dopuszczalnego spadku napięcia i bezpieczeństwa eksploatacji. W praktyce, dla takich instalacji maszynowych jak dźwigi czy wciągarki, bardzo ważne jest to, by przewody były dobrane zgodnie z wytycznymi producenta urządzenia oraz obowiązującymi normami, np. PN-IEC 60364 czy PN-HD 60364. Jeżeli przewód będzie za cienki, to nagrzeje się albo zabezpieczenie będzie wyzwalane z byle powodu – a tego nikt nie chce, bo wtedy maszyna po prostu nie pracuje jak trzeba. Przewód o przekroju 4 mm², przy poprawnym zabezpieczeniu (tu: B25), pozwala zachować odpowiedni margines bezpieczeństwa i efektywności pracy układu, nawet przy długości linii do 150 metrów – co szczerze mówiąc, w praktyce warsztatowej jest trudne do przekroczenia. Moim zdaniem, warto zawsze sprawdzać tabelki, bo różne źródła mogą pokazywać drobne różnice, ale tutaj wszystko się zgadza. Używanie przewodów o większym przekroju, niż zalecany, nie zawsze się opłaca – to tylko niepotrzebne koszty i większa sztywność kabla przy montażu, a nie zysk na bezpieczeństwie. Przewód 4 mm² spełnia wymagania i zapewnia pewną pracę dźwigu.

Pytanie 5

W przedstawionym fragmencie instrukcji montażu siłowników teleskopowych zaprezentowano również zabroniony (nieprawidłowy) sposób podnoszenia siłownika, którego zastosowanie grozi

A. uszkodzeniem głowicy siłownika.

B. zerwaniem zawiesi.

C. uszkodzeniem rury zasilającej siłownika.

D. ześlizgnięciem się zawiesi z haka.

Wybrałeś opcję dotyczącą uszkodzenia rury zasilającej siłownika i to jest jak najbardziej trafne. W praktyce montażowej, kiedy siłownik teleskopowy podnoszony jest w nieprawidłowy sposób, zawiesia mogą wywierać nacisk bezpośrednio na elementy hydrauliczne, zwłaszcza na rurę zasilającą. Taka sytuacja grozi trwałym odkształceniem, mikropęknięciami czy wręcz rozszczelnieniem układu. Moim zdaniem, to jeden z najczęstszych błędów popełnianych przez mniej doświadczonych pracowników – nie zwracają uwagi, gdzie dokładnie układają zawiesia, a później mamy przecieki albo awarie na placu budowy. W dokumentacji technicznej zwykle jasno opisuje się właściwe punkty podnoszenia i ostrzega przed owijaniem zawiesi wokół rury zasilającej. Branżowe standardy, np. normy PN czy wytyczne producentów siłowników, zawsze podkreślają konieczność unikania obciążeń poprzecznych na rurach zasilających. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet jedno nieprawidłowe podniesienie może spowodować, że siłownik przestaje być szczelny i nadaje się tylko do wymiany lub kosztownej naprawy. Takie błędy generują nie tylko koszty, ale i opóźnienia realizacji projektów. Dlatego opanowanie prawidłowych metod podnoszenia to nie jest tylko teoria, ale bardzo praktyczna umiejętność, która wpływa na bezpieczeństwo i trwałość całego układu.

Pytanie 6

Po zakończonym montażu automatycznych drzwi przystankowych i kabinowych sprawdzana jest strefa odryglowania, która powyżej poziomu przystanku powinna maksymalnie wynosić

A. 0,40 m

B. 0,20 m

C. 0,30 m

D. 0,35 m

Prawidłowo! Strefa odryglowania powyżej poziomu przystanku dla automatycznych drzwi przystankowych i kabinowych powinna maksymalnie wynosić 0,35 m. Wynika to z wymagań norm europejskich, a konkretnie PN-EN 81-20 i PN-EN 81-50, gdzie jasno określono, że zbyt duża strefa odryglowania może prowadzić do potencjalnie niebezpiecznych sytuacji, na przykład nieautoryzowanego otwarcia drzwi, zanim kabina będzie odpowiednio zrównana z poziomem przystanku. Taki wymóg pozwala ograniczyć ryzyko upadku pasażera do szybu czy zaklinowania podczas wsiadania lub wysiadania. W praktyce, gdy wykracza się poza tę wartość, automatyka drzwi nie powinna dopuścić do ich odryglowania. Moim zdaniem, to logiczne – nawet niewielkie przekroczenie tych 35 cm potrafi zaskakująco wpłynąć na bezpieczeństwo użytkowników. W codziennej pracy serwisanta wind wielokrotnie spotykałem się z sytuacjami, gdzie niedopilnowanie tej odległości skutkowało reklamacjami lub wręcz interwencją Urzędu Dozoru Technicznego. Zawsze warto więc pamiętać o tej wartości, bo to nie tylko wymóg formalny, ale realna ochrona ludzi. Warto też zwrócić uwagę na rolę regularnych kontroli i kalibracji systemów sterowania drzwiami – czasami nawet drobna usterka czujników prowadzi do przekroczenia tej granicy. To taki niby drobiazg, ale w branży dźwigowej często właśnie detale decydują o bezpieczeństwie.

Pytanie 7

Suwnice bramowe, półbramowe, wspornikowe, pomostowe, to podział suwnic ze względu na

A. konstrukcję nośną.

B. napęd.

C. układ sterowania.

D. przeznaczenie.

Podział suwnic na bramowe, półbramowe, wspornikowe czy pomostowe jest ściśle związany z ich konstrukcją nośną, czyli sposobem, w jaki zbudowana jest ich główna rama i jak rozkłada się masa oraz siły podczas pracy. To właśnie konstrukcja nośna decyduje, na jakim terenie dana suwnica może być użytkowana, jaką ma rozpiętość oraz jakie obciążenia maksymalne wytrzyma. Na przykład suwnice bramowe świetnie sprawdzają się na dużych placach składowych, gdzie nie ma możliwości montażu podpór budowlanych, a całość urządzenia opiera się na własnych nogach (podobnie jak brama). Z kolei suwnice pomostowe są typowe dla hal produkcyjnych i magazynów – ich konstrukcja pozwala na montaż na wysokich podporach czy torach jezdnych zamocowanych pod sufitem. Półbramowe są czymś pośrednim: jedna strona opiera się na własnej podporze, druga na istniejącej konstrukcji budynku. Wspornikowe natomiast mają specyficzny układ wsporników, co pozwala im obsługiwać np. tylko część powierzchni hali. Moim zdaniem poznanie tego podziału to podstawa dla każdego, kto chce pracować z urządzeniami transportu bliskiego – od razu widać, gdzie najlepiej sprawdzą się konkretne typy suwnic oraz jak można je optymalnie dobrać do danej inwestycji. W branży przyjmuje się właśnie taki podział według konstrukcji jako standard – jest to zgodne z normami i katalogami producentów.

Pytanie 8

Na schemacie cyfrą 1 oznaczono rozdzielacz sterujący

A. natężeniem przepływu z przekryciem dodatnim w położeniu normalnym.

B. natężeniem przepływu, dwukrawędziowy dwudrogowy.

C. kierunkiem przepływu 2/2.

D. kierunkiem przepływu, normalnie zamknięty.

Na tym schemacie cyfrą 1 oznaczono rozdzielacz sterujący natężeniem przepływu z przekryciem dodatnim w położeniu normalnym. To dość typowe rozwiązanie w układach hydraulicznych i pneumatycznych, gdzie precyzja regulacji przepływu ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i wydajności całego systemu. Przekrycie dodatnie oznacza, że w położeniu neutralnym (czyli gdy rozdzielacz nie jest przestawiony) przepływ medium przez rozdzielacz jest odcięty, co zabezpiecza układ przed niekontrolowanym ruchem siłowników. Spotyka się to szczególnie w maszynach przemysłowych, gdzie nawet najmniejsze niekontrolowane przemieszczenia mogą prowadzić do awarii lub zagrożenia dla operatora. Z mojego doświadczenia wynika, że takie rozwiązania są cenione przez serwisantów – mniej awarii, prostsza diagnostyka. W praktyce dzięki przekryciu dodatniemu mamy realny wpływ na dokładność pozycjonowania siłownika i maksymalną ochronę przed przeciekami wewnętrznymi. Warto dodać, że dobre praktyki branżowe (np. normy ISO 4401) zalecają stosowanie tego typu rozdzielaczy wszędzie tam, gdzie nie można sobie pozwolić na minimalne nawet ruchy siłownika w stanie spoczynku. Taki rozdzielacz pozwala też ograniczyć efekt „pełzania” siłowników, szczególnie w precyzyjnych aplikacjach, np. w automatyce czy robotyce. Takie drobiazgi naprawdę robią różnicę w pracy całego systemu.

Pytanie 9

Zgodnie ze schematem w celu wymiany przewodu FAA/996 należy wypiąć wtyki z gniazd oznaczonych symbolami

A. P1YY – P1XX

B. P100 – P100

C. P101 – 4BB

D. P101 – 4AB

Dokładnie tak, przewód FAA/996 jest podłączony pomiędzy złączami P100 – P100, co jasno wynika ze schematu. W praktyce, kiedy masz do czynienia z wymianą tego przewodu, powinieneś zacząć właśnie od wypięcia obu końców ze złączy oznaczonych jako P100 – jedno znajduje się po stronie sterownika A, drugie po stronie sterownika B, zgodnie z zasadą zachowania ciągłości linii transmisyjnej. Moim zdaniem jest to typowy przypadek dla systemów komunikacji, gdzie przewody łączące dwa urządzenia muszą być jednoznacznie identyfikowane, żeby nie pomylić segmentów magistrali. W schematach przemysłowych zawsze warto szukać tych oznaczeń – są one zgodne ze standardami oznaczania okablowania w automatyce, np. wg normy PN-EN 61082. Dobra praktyka to zanim wyciągniesz przewód, sprawdzić oba końce i opisać je, żeby uniknąć zamieszania przy ponownym podłączaniu. Jak dla mnie, podejście „najpierw identyfikuj, później działaj” w tego typu instalacjach naprawdę się opłaca – nie tylko oszczędzasz czas, ale też unikasz potencjalnych błędów komunikacyjnych w systemie. Takie oznaczenia przewodów (P100 – P100) są stosowane, żeby technik nawet w stresie mógł szybko i bez wątpliwości wykonać wymianę, co jest super ważne przy utrzymaniu ruchu.

Pytanie 10

Podczas pracy w szybie przy montażu prowadnic kabiny pracownik przede wszystkim narażony jest na

A. przygniecenie swobodnie opadającą przeciwwagą.

B. porażenie prądem elektrycznym.

C. upadek z wysokości.

D. przygniecenie swobodnie opadającą kabiną.

Przy pracy w szybie dźwigu, zwłaszcza podczas montażu prowadnic kabiny, największym zagrożeniem – i to dosłownie na każdym kroku – jest upadek z wysokości. Wynika to z samej konstrukcji szybu: ciasne przejścia, otwarte przestrzenie na kilku poziomach, brak stałych podestów. Doświadczenie pokazuje, że nawet najbardziej ogarnięci technicy czasem lekceważą podstawowe zasady BHP, zakładając, że szyb jest „tylko na chwilę” otwarty. A wystarczy jeden nieuważny ruch lub poślizgnięcie i konsekwencje mogą być naprawdę poważne. Zgodnie z wytycznymi Urzędu Dozoru Technicznego oraz normą PN-EN 81-20, każda praca w szybie wymaga stosowania zabezpieczeń przed upadkiem, takich jak szelki bezpieczeństwa czy odpowiedni system asekuracyjny. Moim zdaniem najważniejsze jest po prostu, żeby nie traktować szybu jak zwykłej klatki schodowej – tu wszystko może się zdarzyć, a ryzyko jest nieporównywalnie większe. Dobrze jest też pamiętać o tym, żeby nie zostawiać narzędzi na krawędziach podestów, bo one również mogą spaść i zrobić komuś krzywdę. Praktyka pokazuje, że wypadki w szybach wind to głównie właśnie upadki monterów, a nie np. porażenia prądem. Zawsze warto się upewnić, że pod nogami jest stabilnie. Odpowiednie zabezpieczenia i zdrowy rozsądek to podstawa. Dobrze, że na to zwróciłeś uwagę.

Pytanie 11

W zespole silnika wciągarki reduktorowej cyfrą 2 oznaczono

A. enkoder.

B. wentylator.

C. hamulec elektromagnetyczny.

D. ogranicznik prędkości.

Enkoder w silniku wciągarki reduktorowej to naprawdę kluczowy element, jeśli chodzi o nowoczesne sterowanie i bezpieczeństwo. Oznaczony cyfrą 2 na rysunku, odpowiada za precyzyjne przekazywanie informacji o położeniu czy prędkości obrotowej wału silnika. Z mojego doświadczenia wynika, że bez enkodera trudno byłoby realizować zaawansowane algorytmy sterowania, na przykład łagodny rozruch lub hamowanie, a także wykrywanie nieprawidłowości czy awarii. Właściwie każda profesjonalna instalacja dźwigowa czy przemysłowa dziś wykorzystuje enkodery, bo to się po prostu opłaca – szybka diagnostyka i większa niezawodność. Branżowe normy (np. PN-EN 81-20 dotycząca wind) wręcz zalecają stosowanie takich rozwiązań dla poprawy bezpieczeństwa. Czasem ludzie mylą enkoder z czujnikiem krańcowym, ale tu chodzi właśnie o płynną i ciągłą informację z wału, a nie tylko sygnał typu włącz/wyłącz. Moim zdaniem warto pamiętać, że enkoder bywa też wykorzystywany do monitoringu zużycia mechanicznego przez analizę drgań. W skrócie – niepozorne urządzenie, a potrafi zrobić różnicę w całym systemie.

Pytanie 12

Maszt zabezpiecza się kotwami, gdy

A. wymaga tego instrukcja eksploatacji.

B. jego wysokość przekracza 8 m.

C. jego wysokość przekracza 14,5 m.

D. jego wysokość przekracza 16,0 m.

Bardzo dobrze, że zwróciłeś uwagę na rolę instrukcji eksploatacji przy zabezpieczaniu masztów kotwami. W praktyce technicznej nie ma sztywno ustalonej jednej wysokości, powyżej której zawsze trzeba stosować kotwy – wszystko zależy od projektu, warunków lokalnych czy rodzaju masztu. To instrukcja eksploatacji (czyli dokumentacja techniczna konkretnego urządzenia lub instalacji) jest tym miejscem, gdzie producent lub projektant określa, kiedy i jak należy zabezpieczać konstrukcję kotwami. Wynika to z faktu, że maszt może pracować w różnych warunkach – na przykład na otwartym terenie, gdzie są silne wiatry, albo w miejscu osłoniętym, co diametralnie zmienia obciążenia konstrukcyjne. Dobrą praktyką jest zawsze czytać dokumentację, bo czasem już przy dość niskich masztach (np. z anteną o dużej powierzchni) pojawia się konieczność stosowania kotew. Z mojego doświadczenia wynika, że ludzie często zakładają z góry jakieś progi wysokości, ale to może prowadzić do poważnych błędów – maszt nie trzyma się sztywno tych schematów. Profesjonalista zawsze bazuje na zaleceniach producenta, uwzględniając normy branżowe, takie jak PN-EN 1993-3-1 dotycząca konstrukcji stalowych masztów i wież. Warto zapamiętać: jeśli instrukcja eksploatacji mówi, że masz kotwić, to po prostu to robisz, bez względu na to, jaka jest wysokość masztu. To podstawa bezpiecznego montażu i eksploatacji.

Pytanie 13

Element przedstawiony na ilustracji służy do zamocowania

A. przeciwwagi.

B. prowadnic.

C. lin do kabiny.

D. zderzaków kabiny.

To, co widzisz na ilustracji, to typowy uchwyt montażowy stosowany do zamocowania prowadnic w szybie windy. W branży dźwigowej, szczególnie podczas montażu nowych urządzeń, taki element nazywany bywa potocznie konsolą lub wspornikiem prowadnicy. Element ten odpowiada za utrzymanie prowadnic w odpowiedniej pozycji oraz za przejęcie sił bocznych, które mogą wystąpić podczas ruchu kabiny lub przeciwwagi. Jest to bardzo ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa eksploatacji windy – prowadnice muszą być zamocowane sztywno, żeby nie dopuścić do ich przesunięć, co mogłoby zagrozić stabilności całego układu. Z mojego doświadczenia wynika, że dobór i montaż konsoli prowadnicowej to jeden z tych etapów, gdzie nie można iść na skróty. Liczy się tu dokładność wymiarowa, zgodność ze specyfikacją techniczną i oczywiście zachowanie zgodności z normami, zwłaszcza PN-EN 81-20. W praktyce spotyka się różne typy takich uchwytów, ale ich zasada działania jest taka sama – mają trzymać prowadnice pewnie i bez jakichkolwiek luzów. Jeśli kiedyś trafisz na szyb z prowadnicami zamocowanymi "na sztukę", od razu widać, że ktoś nie zastosował się do dobrych praktyk branżowych. Taki element, jak na zdjęciu, to podstawa solidnego montażu prowadnic.

Pytanie 14

Podstawowym środkiem ochrony indywidualnej przed upadkiem z wysokości w szybie dźwigowym są

A. barierki ochronne.

B. liny montażowe.

C. siatki ochronne.

D. szelki bezpieczeństwa.

Szelki bezpieczeństwa to zdecydowanie podstawa, jeśli chodzi o ochronę indywidualną przed upadkiem z wysokości w szybie dźwigowym. W praktyce, właśnie te środki ochrony osobistej są wymagane przez większość przepisów BHP oraz norm, takich jak PN-EN 361 czy PN-EN 363. Szelki zakłada się bezpośrednio na ubranie robocze, a następnie łączy się je z systemem asekuracyjnym – zwykle z liną z urządzeniem samohamownym lub amortyzatorem. Pozwala to chronić pracownika nawet wtedy, gdy dojdzie do potknięcia czy nagłego utraty równowagi. Szczególnie w wąskich, ograniczonych przestrzeniach szybu, gdzie trudno zamontować barierki albo siatki, szelki stają się jedynym realnie skutecznym zabezpieczeniem. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu monterów wind traktuje te zabezpieczenia jako oczywistość, bo jeden moment nieuwagi w takim miejscu może skończyć się tragicznie. Co ciekawe, szelki bezpieczeństwa umożliwiają również bezpieczne opuszczanie lub podchodzenie w szybie – oczywiście pod warunkiem, że są stosowane z odpowiednimi punktami kotwiczenia. To nie jest tylko wymóg z papieru, ale realna ochrona zdrowia i życia – zdecydowanie warto o tym pamiętać na co dzień.

Pytanie 15

Na której ilustracji pokazano wyłącznik różnicowoprądowy, mogący zabezpieczać np. podzespoły napędowe, silniki i oświetlenie urządzeń dźwigowych?

A. Ilustracja 1

B. Ilustracja 2

C. Ilustracja 3

D. Ilustracja 4

Wybrałeś urządzenie, które faktycznie jest wyłącznikiem różnicowoprądowym – można to poznać m.in. po charakterystycznym przycisku test, często podpisanym jako „TEST”, oraz oznaczeniach na obudowie, takich jak symbol prądu różnicowego (np. „30 mA”, „0,03A”, „RCD”, „ΔI”). Takie wyłączniki wykrywają prądy upływowe do ziemi, które mogą być niebezpieczne dla ludzi i sprzętu. Moim zdaniem praktyczna znajomość tego typu zabezpieczeń jest szczególnie ważna w branży dźwigowej, gdzie mamy do czynienia ze zmiennymi warunkami pracy, silnikami, elektroniką sterującą czy oświetleniem. Wyłączniki różnicowoprądowe są wymagane zgodnie z normami PN-EN 61008 czy PN-EN 61009 i stanowią kluczowy element ochrony przeciwporażeniowej, zwłaszcza w instalacjach o podwyższonym ryzyku (np. windy, suwnice, maszyny przemysłowe). Stosuje się je, by minimalizować skutki uszkodzenia izolacji przewodów lub bezpośredniego kontaktu człowieka z elementami pod napięciem. Z mojego doświadczenia, montując takie urządzenie, warto zawsze sprawdzić poprawność podłączenia i regularnie używać przycisku test – nie tylko dla formalności, ale dla własnego bezpieczeństwa. Często spotyka się też wersje selektywne, które chronią poszczególne obwody, co jest praktyczne w większych instalacjach. W branży dźwigowej – bez RCD ani rusz, to już taki standard jak pasy w samochodzie.

Pytanie 16

Na ilustracji przedstawiono środek ochrony indywidualnej niezbędny podczas wykonywania

A. połączeń elementów instalacji hydraulicznej.

B. spawania gazowego.

C. otworów w stropie z żelbetonu.

D. przecinania elementów szlifierką kątową.

To są gogle ochronne przeznaczone do spawania gazowego – niby prosta sprawa, ale mało kto pamięta, że przy spawaniu gazowym chronimy oczy przede wszystkim przed silnym światłem łuku i promieniowaniem UV, a nie tylko przed mechanicznymi odpryskami. Te ciemne szkła mają specjalny filtr, dzięki któremu spawacz nie oślepnie od jasnego płomienia acetylenowo-tlenowego. To nie jest taki zwykły kawałek plastiku – muszą mieć certyfikaty, jak np. norma EN 166 czy ANSI Z87.1, a nawet czasem określony stopień zaciemnienia. Moim zdaniem, bez tego sprzętu nawet nie ma co zaczynać roboty przy spawaniu, bo można zrujnować sobie wzrok w kilka minut. Gogle do spawania mają też szczelność, żeby nie dostawał się dym czy gorący pył. W praktyce, na budowie czy w warsztacie, nikt rozsądny nie weźmie zwykłych okularów do spawania gazowego – to po prostu za duże ryzyko. Warto też zaznaczyć, że inne metody spawania, np. elektryczne, wymagają jeszcze mocniejszych filtrów lub nawet masek spawalniczych z automatycznym zaciemnianiem. Ale do gazowego – coś takiego jak na zdjęciu to absolutny must-have, zgodnie ze wszystkimi instrukcjami BHP.

Pytanie 17

Przyrząd przedstawiony na rysunku przeznaczony jest do

A. sprawdzenia kolejności faz.

B. wykrywania miejsca uszkodzenia kabla.

C. wykrywania przewodu pod napięciem.

D. sprawdzania stopnia nagrzania obudowy.

Przyrząd pokazany na zdjęciu to klasyczny tester kolejności faz, często spotykany na budowach czy w warsztatach elektrycznych. Pozwala on w szybki sposób określić, która faza jest pierwsza, druga i trzecia w trójfazowej instalacji elektrycznej. Prawidłowe ustalenie kolejności faz jest bardzo ważne np. przy podłączaniu silników elektrycznych czy innych urządzeń trójfazowych, bo od tego zależy kierunek obrotów silnika lub poprawna praca urządzenia. Sam tester działa na zasadzie wykrywania różnicy fazowej pomiędzy przewodami i pokazuje wyniki na wyświetlaczu lub specjalnych diodach LED. W praktyce, wchodząc na instalację, gdzie nie wiadomo jak poprowadzone są fazy, taki tester to podstawa bezpieczeństwa i oszczędność czasu. Moim zdaniem każdy elektryk powinien mieć taki sprzęt pod ręką, bo pozwala uniknąć kosztownych błędów. Zgodnie z branżowymi standardami, np. normą PN-EN 61557-7, takie urządzenia są projektowane do pracy pod napięciem do 600V i spełniają wymagania kategorii bezpieczeństwa CAT III.

Pytanie 18

Którą czynność należy wykonać przed rozpoczęciem prac montażowych urządzenia dźwigowego?

A. Sprawdzenie księgi rewizyjnej.

B. Wyznaczenie strefy niebezpiecznej.

C. Przeprowadzenie badań doraźnych.

D. Przeprowadzenie badania rezystancji.

Wyznaczenie strefy niebezpiecznej przed rozpoczęciem prac montażowych urządzenia dźwigowego to absolutna podstawa bezpiecznej roboty na budowie czy w zakładzie. No bo wyobraź sobie, że ruszasz z montażem, a wokół swobodnie kręcą się inni pracownicy albo nawet osoby postronne – katastrofa murowana. Przepisy BHP i wytyczne Urzędu Dozoru Technicznego (UDT) jasno mówią o konieczności fizycznego zabezpieczenia miejsca pracy przy dźwigach, żeby nikt przypadkowo nie wszedł w zasięg urządzenia. Chodzi tutaj o to, żeby wyznaczyć widoczną barierkę, taśmę albo inną strefę, która ostrzega, że tu naprawdę może być niebezpiecznie. Z mojego doświadczenia, jeśli od początku nie zadbasz o strefę niebezpieczną, to pojawia się naprawdę duże ryzyko poważnych urazów, szczególnie przy ciężkich elementach i ruchomych częściach dźwigu. Poza tym, kontrole z UDT bardzo zwracają na to uwagę – jeśli strefa nie jest oznaczona, mogą nawet wstrzymać montaż. Dobrą praktyką jest też regularne sprawdzanie, czy oznaczenia są widoczne i czy nikt ich nie przesunął. Zresztą, samo wyznaczenie strefy pokazuje profesjonalne podejście do roboty i buduje zaufanie w zespole. W praktyce, najlepiej od razu wyznaczyć strefę na minimum szerokość pracy urządzenia i jeszcze trochę zapasu, szczególnie w miejscach o dużym natężeniu ruchu. To trochę jak ustawianie buforu bezpieczeństwa – nigdy nie wiadomo, kto się zagapi. Podsumowując, bez tej czynności nie ma mowy o bezpiecznym montażu dźwigu według standardów branżowych.

Pytanie 19

Którą z czynności należy wykonać po montażu silnika wciągarki dźwigowej?

A. Sprawdzenie kierunku obrotów silnika.

B. Sprawdzenie symetrii napięcia zasilającego.

C. Pomiar temperatury stojana.

D. Pomiar prędkości obrotowej.

Sprawdzenie kierunku obrotów silnika tuż po jego zamontowaniu to jedna z podstawowych czynności w praktyce elektromechanika. Zawsze, kiedy podłączamy silnik elektryczny, a szczególnie wciągarki dźwigowej, kierunek jego obrotów decyduje o bezpieczeństwie ludzi i prawidłowym działaniu całego urządzenia. Wyobraź sobie sytuację, gdzie wciągarka rusza w dół zamiast do góry – grozi to poważnym wypadkiem albo uszkodzeniem ładunku. Z moich doświadczeń wynika, że nawet jeśli podłączasz wszystko według schematu, czasami zamiana dwóch faz przy zasilaniu trójfazowym kompletnie zmienia kierunek pracy. Dlatego zawsze zaleca się krótkie, kontrolowane uruchomienie bez obciążenia, żeby zobaczyć, czy bęben kręci się we właściwą stronę. Takie praktyczne sprawdzenie jest po prostu nie do ominięcia według norm PN-EN 60204-1 i wytycznych UDT. Inne pomiary, jak temperatura czy symetria napięcia, są ważne w rutynowej eksploatacji, ale to kierunek obrotów przesądza, czy maszyna będzie działała bezpiecznie. Często to jest pierwszy test zalecany przez producentów. Szczerze mówiąc, lepiej stracić pięć minut na taką próbę niż potem tłumaczyć się z awarii.

Pytanie 20

Jaką wartość prądu zadziałania należy nastawić na przekaźniku termobimetalowym po wykonaniu montażu układu sterowania silnikiem trójfazowym o prądzie znamionowym 5,1 A?

A. 5,1 A

B. 6,6 A

C. 6,1 A

D. 5,6 A

Właściwe ustawienie prądu zadziałania na przekaźniku termobimetalowym jest kluczowe dla skutecznej ochrony silnika przed przeciążeniem. Moim zdaniem, warto tu zaznaczyć, że nie ustawia się nigdy tej wartości dokładnie na prądzie znamionowym silnika, tylko z lekkim zapasem. I właśnie dlatego wybiera się 5,6 A zamiast 5,1 A. Wynika to z tego, że silnik podczas rozruchu lub chwilowych zmian obciążenia może pobierać prąd nieco większy niż znamionowy, a przekaźnik ustawiony zbyt nisko powodowałby niepotrzebne wyłączenia (nazywamy to „niesłusznymi zadziałaniami”). Standardowo, zgodnie z normami i wskazaniami producentów, prąd zadziałania powinien być ustawiony na wartość o 5-10% wyższą od prądu znamionowego silnika – to zabezpiecza silnik, a jednocześnie pozwala mu normalnie pracować. Przykładowo, dla 5,1 A te 10% to właśnie 5,6 A. To jest praktyka stosowana w większości zakładów przemysłowych i warsztatów. Z doświadczenia wiem, że zbyt niskie nastawy prowadzą do niepotrzebnych postojów, a zbyt wysokie mogą spowodować uszkodzenia silnika. Dobrze dobrana wartość to też większe bezpieczeństwo dla urządzeń i ludzi obsługujących maszynę. Ta zasada dotyczy praktycznie wszystkich silników trójfazowych w typowych warunkach pracy.

Pytanie 21

Elementem napędu bezreduktorowego dźwigu elektrycznego jest

A. przekładnia planetarna.

B. przekładnia ślimakowa.

C. silnik pierścieniowy.

D. falownik.

Falownik to kluczowy element napędu bezreduktorowego w nowoczesnych dźwigach elektrycznych, zwłaszcza tych stosowanych w dźwigach osobowych i towarowych o wysokiej sprawności. Jego główną rolą jest precyzyjna regulacja częstotliwości i napięcia zasilania silnika, dzięki czemu uzyskujemy płynną zmianę prędkości jazdy kabiny, delikatny start oraz hamowanie, co znacząco wpływa na komfort pasażerów i żywotność urządzenia. Moim zdaniem, bez falownika nie ma co nawet marzyć o prawdziwie energooszczędnym i cichym dźwigu – to jeden z tych wynalazków, które zrewolucjonizowały branżę. W technice dźwigowej, zgodnie z wytycznymi norm PN-EN 81 oraz najlepszymi praktykami producentów, napędy bezreduktorowe praktycznie zawsze współpracują z silnikami synchronicznymi napędzanymi przez falowniki. Dzięki temu uzyskuje się bardzo wysoką sprawność energetyczną i niskie zużycie elementów mechanicznych, bo nie mamy tu klasycznej przekładni. W praktyce, w nowoczesnych budynkach biurowych czy apartamentowcach, gdzie liczy się też oszczędność miejsca i estetyka, systemy MRL (Machine Room-Less) praktycznie zawsze wykorzystują właśnie taki zestaw: falownik + silnik bezreduktorowy. Warto też wiedzieć, że falownik umożliwia różne tryby pracy, np. odzysk energii przy hamowaniu (rekuperacja), co dodatkowo obniża koszty eksploatacji windy. To jest już standard, a nie żadna egzotyka na rynku!

Pytanie 22

Na podstawie tabeli dobierz kauszę na pętlę, na mocowaniu liny o średnicy 18 mm.

nr katalogowy	max średnica liny [mm]	wymiary [mm]			moment dokręcenia [Nm]	liczba kabłąków
nr katalogowy	max średnica liny [mm]	d	L₁	L₂	moment dokręcenia [Nm]	liczba kabłąków
01947	8	M8	41	18	6	4
01948	10	M8	46	20	9	4
01950	12	M10	56	24	20	4
78144	13	M12	64	27	33	4
78145	14	M12	66	28	33	4
01951	16	M14	76	32	49	4
01952	19	M14	83	36	68	5

A. 4 kausze o numerze katalogowym 78145

B. 5 kauszy o numerze katalogowym 01952

C. 4 kausze o numerze katalogowym 78144

D. 4 kausze o numerze katalogowym 01951

Wybór 5 kauszy o numerze katalogowym 01952 jest w tym przypadku całkowicie uzasadniony. Przy mocowaniu liny stalowej o średnicy 18 mm trzeba kierować się głównie maksymalną średnicą liny, jaką obsługuje dany model. Patrząc w tabelę, tylko kausza 01952 posiada maksymalną średnicę liny wynoszącą 19 mm – to jedyna pozycja przewidziana dla liny o średnicy 18 mm. Pozostałe modele mają zbyt małą dopuszczalną średnicę, więc ich użycie byłoby niezgodne z wymaganiami technicznymi i mogłoby doprowadzić do uszkodzenia zarówno liny, jak i samego mocowania. Poza tym, liczba kabłąków – w tym przypadku 5 – też nie jest przypadkowa. Im większa średnica liny, tym więcej kauszy potrzeba do solidnego i bezpiecznego zamocowania (zgodnie z normami, np. PN-EN 13411-5). Warto pamiętać w praktyce, że odpowiedni dobór elementów złącznych to nie tylko kwestia bezpieczeństwa, ale i trwałości eksploatacji całego układu – zbyt mała lub zbyt duża kausza powoduje niepotrzebne naprężenia i szybsze zużycie liny. Moim zdaniem naprawdę warto przy takich zadaniach zawsze zaglądać do tabel producenta i trzymać się wytycznych – to później oszczędza sporo nerwów i… pieniędzy. Dobrą praktyką jest też regularna kontrola stanu kauszy i kabłąków podczas eksploatacji, bo nawet najlepsze rozwiązanie z czasem wymaga przeglądu.

Pytanie 23

Element zamieszczony na rysunku może być zastosowany jako

A. blokada drzwi kabiny przed otwarciem w czasie jazdy.

B. łącznik krańcowy w dźwigu.

C. łącznik skrzydeł drzwi kabiny.

D. wyłącznik zasilania windy.

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na dość charakterystyczne i szeroko stosowane urządzenie w branży automatyki – łącznik krańcowy. Ten element, pokazany na zdjęciu, działa na zasadzie mechanicznego wykrywania pozycji określonego ruchomego elementu, np. kabiny windy lub wózka w dźwigu. Po osiągnięciu określonego punktu, ramie z rolką zostaje naciśnięte i obwód sterujący jest otwierany lub zamykany. Takie rozwiązania są nieocenione w systemach bezpieczeństwa i automatyzacji, bo pozwalają na precyzyjne określenie pozycji oraz zatrzymanie ruchu w odpowiednim momencie. W dźwigach krańcówki tego typu zabezpieczają przed przekroczeniem dozwolonych zakresów ruchu, co jest wymagane przez normy PN-EN 81 dotyczące bezpieczeństwa dźwigów. Z praktyki wiem, że montaż takich łączników jest szybki, a sama ich obsługa i diagnostyka w terenie nie przysparza problemów. Często spotyka się je też w bramach automatycznych czy liniach produkcyjnych, gdzie odcięcie napędu po dojechaniu do końca toru jest podstawą niezawodności i bezpieczeństwa. Dobrze jest pamiętać, że dobór odpowiedniego modelu – zarówno pod względem obciążalności prądowej, jak i mechanicznej wytrzymałości – to podstawa poprawnej pracy całej instalacji.

Pytanie 24

Na rysunku przedstawiono symbol graficzny siłownika

A. jednostronnego działania ze sprężyną.

B. dwustronnego działania.

C. wahliwego.

D. teleskopowego.

Symbol na rysunku faktycznie przedstawia siłownik teleskopowy, co wynika z obecności kilku współosiowych tłoczysk wysuwających się jedno z drugiego. W praktyce taki siłownik jest stosowany tam, gdzie potrzebny jest bardzo duży skok przy ograniczonej długości całkowitej urządzenia – typowe zastosowania to na przykład podnośniki samochodowe, wywrotki czy niektóre manipulatory przemysłowe. Siłowniki teleskopowe pozwalają na osiągnięcie dużej długości wysuwu przy minimalizacji zabudowy, co znacznie zwiększa ich uniwersalność. Osobiście, spotkałem się z nimi najczęściej w branży transportowej – na przykład w śmieciarkach lub cysternach, gdzie trzeba podnosić bardzo ciężkie elementy na dużą wysokość, ale nie ma miejsca na pełnowymiarowy, klasyczny siłownik. Warto pamiętać, że zgodnie z normami ISO 1219 dotyczących oznaczeń elementów hydraulicznych i pneumatycznych, układ kilku tłoczysk, jedno w drugim, to właśnie siłownik teleskopowy. Charakterystyczną cechą symbolu jest kilka prostych odcinków różnej długości wpisanych jeden w drugi. To odróżnia go od pozostałych typów siłowników i pomaga uniknąć błędnej identyfikacji podczas czytania schematów.

Pytanie 25

Na rysunku przedstawiono schemat układu przeznaczonego do

A. zmiany napięcia stałego na przemienne.

B. dopasowania impedancji We/Wy.

C. przekształcania częstotliwości.

D. zmiany napięcia przemiennego na stałe.

To jest klasyczny mostek Graetza, czyli układ prostowniczy dwupołówkowy. Moim zdaniem to jeden z najważniejszych i najczęściej stosowanych układów w elektronice, nie tylko w zasilaczach laboratoryjnych, ale też w praktycznie każdym urządzeniu zasilanym z sieci. Mostek Graetza zamienia napięcie przemienne (czyli takie, które zmienia swoją polaryzację – typowe dla prądu z gniazdka) na napięcie jednokierunkowe, czyli stałe (czyli prąd płynie w jednym kierunku). Dzięki temu można zasilać układy elektroniczne, które wymagają właśnie napięcia stałego. W praktyce ten prostownik można spotkać nawet w zasilaczach do laptopów, ładowarkach do telefonów czy nawet w wyższych zastosowaniach przemysłowych. Z mojego doświadczenia wynika, że znajomość zasady działania mostka prostowniczego bardzo się przydaje, bo pozwala lepiej zrozumieć, jak działają układy zasilania i jak projektować własne rozwiązania. Dodatkowo zawsze warto pamiętać o doborze odpowiednich diod pod względem napięcia i prądu, żeby układ pracował bezawaryjnie. Taki prostownik to podstawa przy zamianie napięcia sieciowego na prąd stały. Często po nim stosuje się jeszcze kondensatory filtrujące, żeby wygładzić napięcie wyjściowe – to taka dobra praktyka, która poprawia jakość prądu na wyjściu.

Pytanie 26

Narzędzia przedstawionego na rysunku używa się do

A. zarabiania przewodów.

B. wymiany pierścieni osadczych.

C. profilowania przewodów.

D. zdejmowania izolacji.

To narzędzie, które widzisz na zdjęciu, to klasyczny przykład szczypiec do pierścieni osadczych, potocznie nazywanych segerami. Stosuje się je głównie w mechanice i automatyce, kiedy trzeba zdemontować lub zamontować pierścień zabezpieczający na wale albo w otworze. Takie pierścienie, zgodnie z normami DIN 471 (na wały) i DIN 472 (do otworów), muszą być montowane i demontowane właśnie szczypcami o odpowiednich końcówkach. Z mojego doświadczenia wynika, że użycie właściwego narzędzia skraca czas pracy i pozwala uniknąć uszkodzenia zarówno pierścienia, jak i gniazda. Szczypce do pierścieni osadczych mają zwykle końcówki proste lub wygięte pod kątem, jak na zdjęciu, co ułatwia dostęp do trudno dostępnych miejsc, zwłaszcza w silnikach, przekładniach czy urządzeniach przemysłowych. W mojej ocenie, kto raz spróbuje zająć się wymianą pierścieni bez dedykowanych szczypiec, szybko zrozumie, dlaczego takie rozwiązania są standardem w profesjonalnych warsztatach. Ważne jest też, żeby dobierać szczypce do konkretnego rozmiaru pierścienia – to znacznie poprawia precyzję i bezpieczeństwo pracy. Szczypce te nie nadają się do innych zadań, typu izolowanie czy zarabianie przewodów – są po prostu do tego nieprzystosowane. Zdecydowanie warto mieć taki sprzęt w podręcznym zestawie, bo praca z pierścieniami bez niego to proszenie się o kłopoty.

Pytanie 27

W której części przedstawionej na schemacie instalacji dźwigowej znajduje się podszybie?

A. III

B. IV

C. I

D. II

Podszybie to bardzo ważny element każdej instalacji dźwigowej. W praktyce to właśnie część IV na tym schemacie przedstawia podszybie, czyli najniżej położoną przestrzeń szybu windy, znajdującą się pod dolnym przystankiem. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu początkujących techników myli podszybie z innymi strefami, a to całkiem logiczne, bo na pierwszy rzut oka całość wygląda dość podobnie. Jednak zgodnie z normą PN-EN 81-20, podszybie musi być wyraźnie wydzielone i odpowiednio zabezpieczone, bo to tam instaluje się np. elementy bezpieczeństwa, zderzaki czy amortyzatory krańcowe. Bez dobrze zaprojektowanego podszybia eksploatacja windy nie byłaby możliwa – przecież gdyby coś poszło nie tak, to właśnie w podszybiu dźwig wyhamuje. Na co dzień, podczas przeglądów technicznych, sprawdza się stan podszybia pod kątem szczelności, czystości oraz obecności nieuprawnionych przedmiotów. Moim zdaniem, warto też pamiętać, że dostęp do tej części powinien być ograniczony, bo to miejsce newralgiczne pod względem bezpieczeństwa. Generalnie, znajomość funkcji podszybia jest kluczowa przy projektowaniu i obsłudze wind – i to nie tylko według przepisów, ale też z czysto praktycznego punktu widzenia. Bez tego ani rusz.

Pytanie 28

Na którym schemacie pokazano napęd hydrauliczny pośredni z przełożeniem 2:1?

A. Schemat 1

B. Schemat 3

C. Schemat 2

D. Schemat 4

Analizując schematy napędów hydraulicznych, można łatwo się pomylić, patrząc głównie na rozmieszczenie siłownika względem kabiny lub na samą geometrię układu. Kluczową kwestią w pytaniu było zrozumienie, co oznacza „napęd pośredni z przełożeniem 2:1”. W tym wariancie ruch tłoczyska siłownika zostaje przeniesiony na kabinę nie bezpośrednio, ale przez układ lin i kół, co podwaja skok kabiny względem ruchu siłownika. To bardzo często spotykana pułapka w zadaniach z mechaniki podnośnikowej, bo schematy z siłownikiem ustawionym pionowo lub poziomo wydają się podobne, a decyduje właśnie obecność dodatkowych przekładni linowych. Schematy 1 i 2 przedstawiają napędy bezpośrednie, gdzie ruch siłownika jest równoznaczny z ruchem kabiny – żadnego przełożenia tu nie ma. Podobnie czwarty wariant, choć rozbudowany o dwa siłowniki, dalej wykorzystuje bezpośrednie przeniesienie napędu, tylko z obu stron. Przy takich błędnych odpowiedziach łatwo ulec złudzeniu, że większa liczba siłowników lub bardziej skomplikowany montaż oznaczają większe przełożenie, ale technicznie to nie jest prawda. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszym błędem jest nieuwzględnienie działania liny i koła – a to właśnie one zmieniają proporcje ruchu. W branży dźwigowej napędy pośrednie stosuje się ze względu na ograniczenia budowlane i wytyczne techniczne wynikające z norm EN 81-20 oraz praktyk bezpieczeństwa. Typowy błąd myślowy polega na utożsamieniu przełożenia z liczbą siłowników lub ich lokalizacją, a nie ze sposobem przekazania siły. Dlatego zawsze warto zwracać uwagę, czy w układzie pojawiają się elementy zmieniające bieg liny, bo tylko wtedy mamy do czynienia z przełożeniem mechanicznym. Bez tego napęd jest zawsze bezpośredni, niezależnie od innych detali konstrukcyjnych.

Pytanie 29

Celem badania odbiorczego UTB przez dozór techniczny jest między innymi stwierdzenie, czy

A. zrealizowano zalecenia zamieszczone w protokole z poprzedniego badania.

B. nie powstały uszkodzenia mające wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji lub mogące być przyczyną zagrożenia w przyszłości.

C. dokonana naprawa nie ma wpływu na bezpieczną eksploatację urządzenia.

D. montaż i przeznaczenie urządzenia są zgodne z instrukcją eksploatacji i przepisami o dozorze technicznym.

Celem badania odbiorczego UTB (urządzeń transportu bliskiego), które przeprowadza dozór techniczny, jest przede wszystkim sprawdzenie, czy montaż i przeznaczenie urządzenia odpowiadają wymaganiom zawartym zarówno w instrukcji eksploatacji, jak i w przepisach o dozorze technicznym. To jest absolutna podstawa odpowiedzialnej i bezpiecznej eksploatacji maszyn takich jak suwnice, wózki jezdniowe czy żurawie. W praktyce oznacza to, że nie wystarczy, by urządzenie po prostu działało – musi być zamontowane zgodnie z wytycznymi producenta, mieć właściwie przeprowadzone próby ruchowe i być przeznaczone do tych zadań, które są przewidziane w dokumentacji technicznej. Spotkałem się już z sytuacjami, gdzie urządzenie było zamontowane „po swojemu”, niby wszystko działało, ale w razie awarii nikt nie wziąłby odpowiedzialności – bo odbiór nie zostałby zaliczony. Dozór techniczny patrzy na to, czy wszystko jest zgodne z normami, np. PN-EN, czy dokumentacją UDT. Moim zdaniem to podejście zabezpiecza użytkowników przed konsekwencjami nieprawidłowego użytkowania lub samowolnych przeróbek. Takie podejście wynika też z praktyki całej branży – jeśli nie ma zgodności z instrukcją i przepisami, nie powinno się nawet dopuścić sprzętu do pracy. Dobrze jest wiedzieć, że to nie drobiazg, tylko kluczowy aspekt zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia.

Pytanie 30

Rysunek przedstawia dźwig z kabiną

A. nieprzelotową z drzwiami teleskopowymi.

B. przelotową z drzwiami teleskopowymi.

C. nieprzelotową z drzwiami centralnymi.

D. przelotową z drzwiami centralnymi.

W praktyce bardzo często spotyka się nieporozumienia dotyczące układów kabin dźwigów, zwłaszcza przy rozróżnianiu kabin przelotowych i nieprzelotowych oraz typów drzwi. Przelotowa kabina to taka, która ma drzwi po dwóch przeciwnych stronach – pozwala pasażerom wejść z jednej strony i wyjść z drugiej. Takie rozwiązanie stosuje się głównie w miejscach o dużym natężeniu ruchu lub tam, gdzie wymagane jest szybkie przemieszczanie się osób, np. na dworcach, w galeriach handlowych czy w dużych biurowcach. W tym konkretnym rysunku jednoznacznie widać, że drzwi znajdują się tylko z jednej strony kabiny – to wskazuje na układ nieprzelotowy. Często myli się też rodzaje drzwi: centralne to takie, które otwierają się od środka na boki, a teleskopowe – jedno skrzydło zachodzi na drugie. Drzwi teleskopowe stosuje się tam, gdzie oszczędność miejsca jest kluczowa, bo mogą się otwierać szerzej, ale konstrukcyjnie są bardziej skomplikowane i wymagają specjalistycznego serwisu. Jednak na tym rysunku wyraźnie zaznaczono symetryczne skrzydła drzwi, co wskazuje właśnie na centralny mechanizm otwierania. Moim zdaniem, częstym błędem jest sugerowanie się samą szerokością wejścia i zakładanie, że szerokie drzwi muszą być teleskopowe lub że kabina szeroka na całą szerokość szybu zawsze będzie przelotowa. Dobre praktyki branżowe i normy, takie jak PN-EN 81-20, jasno rozróżniają te konfiguracje. Warto to zapamiętać, bo błędna interpretacja prowadzi do projektowania dźwigów niezgodnych z oczekiwaniami użytkowników i wymaganiami bezpieczeństwa.

Pytanie 31

Na podstawie fragmentu instrukcji montażu określ, którą czynność powinien wykonać wyłącznie drugi monter.

Fazy	Etapy instalacji	Monterzy
Prace przygotowawcze	1Próba haków do podnoszenia	X
	2Montaż lin bezpieczeństwa		X
	3Zabezpieczenie szybu	X	X
	4Przeniesienie sprzętu do podnoszenia na najwyższy przystanek	X	X
	5Przeniesienie narzędzi na najwyższy przystanek	X
	6Przymocowanie sprzętu do podnoszenia do spocznika ostatniego piętra		X
#1 - monter pierwszy #2 - monter drugi		#1	#2

A. Przymocowanie sprzętu do podnoszenia do spocznika ostatniego piętra.

B. Przeniesienie sprzętu do podnoszenia na najwyższy przystanek.

C. Zabezpieczenie szybu.

D. Próba haków do podnoszenia.

Wybór czynności „Przymocowanie sprzętu do podnoszenia do spocznika ostatniego piętra” jako zadania wyłącznie dla drugiego montera jest jak najbardziej słuszny. Tak naprawdę wynika to z podziału obowiązków przedstawionego w tabeli. W praktyce, takie rozgraniczenie ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i precyzji całego procesu instalacyjnego, zwłaszcza przy pracy na wysokościach czy w strefach szczególnego ryzyka. Przymocowanie sprzętu do podnoszenia to czynność wymagająca dużego skupienia, doświadczenia oraz znajomości procedur – chodzi przecież o to, żeby nie dopuścić do żadnych luzów, błędów montażowych czy wręcz katastrofalnych pomyłek. Często w ekipach montażowych to właśnie drugi monter posiada odpowiednie przeszkolenie albo uprawnienia konieczne do wykonania tej czynności. W branży dźwigowej czy ogólnie przy montażach ciężkich elementów bardzo często stosuje się zasadę rozdzielności zadań, żeby zminimalizować ryzyko rutynowych pomyłek. Moim zdaniem, dobrze że coraz częściej w instrukcjach montażowych pojawiają się takie wyraźne rozgraniczenia, bo to wyraźny sygnał, żeby nie traktować procedur po macoszemu. Pamiętaj też, że w realnych warunkach konstrukcyjnych czasem jeden błąd na tym etapie prowadzi do bardzo kosztownych awarii albo wypadków. W praktyce, wykonanie tej czynności przez właściwą osobę jest zgodne z dobrymi praktykami BHP i standardami branżowymi, np. normą PN-EN 81 dla instalacji dźwigowych. Poziom odpowiedzialności przy takim zadaniu jest naprawdę wysoki – nie ma miejsca na półśrodki czy domysły.

Pytanie 32

Na zamieszczonym schemacie układu sterowania silnikiem indukcyjnym trójfazowym element oznaczony symbolem F5

A. chroni przed porażeniem prądem elektrycznym.

B. zabezpiecza silnik przed skutkami przeciążeń.

C. chroni przed przepięciami w sieci.

D. zabezpiecza silnik przed skutkami zwarć.

Element oznaczony na schemacie jako F5 pełni funkcję zabezpieczenia silnika trójfazowego przed skutkami przeciążeń. W praktyce F5 to najczęściej wyłącznik termiczny lub termistor, czyli tzw. przekaźnik przeciążeniowy, który reaguje na podwyższoną temperaturę uzwojeń wynikającą ze zbyt dużego prądu płynącego przez silnik przez dłuższy czas. Jeśli silnik jest przeciążony, prąd przekracza wartość znamionową, co prowadzi do przegrzewania się uzwojeń i w konsekwencji może skutkować ich uszkodzeniem. Zabezpieczenie F5 monitoruje te warunki i w razie potrzeby przerywa obwód sterowania, chroniąc silnik przed trwałymi uszkodzeniami. Moim zdaniem to bardzo istotny element z punktu widzenia niezawodności i długowieczności układów napędowych. Standardy branżowe, takie jak PN-EN 60947-4-1, wyraźnie zalecają stosowanie takich zabezpieczeń we wszystkich aplikacjach przemysłowych, gdzie silniki narażone są na zmienne i często nieprzewidywalne obciążenia. W praktyce często spotkałem się z sytuacją, że dzięki dobrze dobranemu zabezpieczeniu przeciążeniowemu udało się uniknąć kosztownych napraw oraz nieplanowanych przestojów w produkcji. Warto pamiętać, że dobór tego zabezpieczenia powinien być dostosowany do konkretnego silnika i warunków pracy, dlatego nie wystarczy „jakiś” termik – trzeba wszystko dobrze przeliczyć i sprawdzić charakterystykę zastosowanego przekaźnika.

Pytanie 33

Na podstawie danych zawartych w tabeli Cechy charakterystyczne przewodów hydraulicznych określ, ile wynosi masa dwumetrowego przewodu 1 1/2”.

A. 4,70 kg

B. 2,35 kg

C. 2,70 kg

D. 5,40 kg

Prawidłowa odpowiedź to 5,40 kg, ponieważ według tabeli masa jednostkowa przewodu o średnicy 1 1/2” (czyli DN38) wynosi 2,70 kg/m. Jeśli mamy przewód o długości 2 metry, należy po prostu przemnożyć wartość jednostkową przez długość: 2,70 kg/m × 2 m = 5,40 kg. Takie podejście to standard w hydraulice – zawsze przeliczamy masę całkowitą na podstawie masy jednostkowej i długości przewodu. Moim zdaniem to bardzo praktyczna wiedza, bo przy projektowaniu systemów hydraulicznych trzeba nie tylko znać wytrzymałości materiałów i ciśnienia, ale też umieć oszacować całkowite obciążenie konstrukcji czy pojazdu. W branży ważne jest, żeby dokładnie analizować tabele techniczne, bo od tego często zależy nie tylko prawidłowe działanie instalacji, ale też bezpieczeństwo pracy. Dobre praktyki nakazują zaokrąglać wynik do dwóch miejsc po przecinku, żeby uniknąć drobnych błędów w obliczeniach masy. Warto pamiętać, że przy planowaniu instalacji hydraulicznej masa przewodów wpływa na dobór wsporników i uchwytów, a czasem nawet na cały projekt nośny konstrukcji przemysłowych. Z mojego doświadczenia wynika, że takie obliczenia to codzienność w pracy technika – nie warto ich lekceważyć.

Pytanie 34

Rowek podcięty klinowy koła ciernego pokazano na rysunku

A. Rysunek 4

B. Rysunek 3

C. Rysunek 1

D. Rysunek 2

Wielu osobom wydaje się, że rowek klinowy to po prostu jakiś rowek o kształcie litery V czy półokrągły i że każda taka geometria nadaje się do przenoszenia sił w połączeniach ciernych. Nic bardziej mylnego, bo sama geometria rowka ma kluczowy wpływ na bezpieczeństwo oraz trwałość całego układu. Rowek podcięty klinowy musi mieć wyraźne podcięcie pod kształt klina, co odróżnia go od zwykłego rowka półokrągłego czy prostokątnego. Tego typu szczegóły, chociaż na pierwszy rzut oka wydają się nieistotne, decydują o tym, czy klin podczas pracy nie będzie miał luzu, nie zacznie się przesuwać lub obracać, co w konsekwencji prowadzi do uszkodzenia elementu. Kiedy wybiera się np. czysto V-kształtny rowek, jak widać na jednym z rysunków, albo rowek półokrągły, zupełnie nie zapewnia się odpowiedniego prowadzenia klina – w takich sytuacjach bardzo łatwo o awarie. Znowu rowek o klasycznym prostokątnym profilu, nawet jeśli wygląda solidnie, nie spełnia wymagań dotyczących stabilności połączenia i odporności na przechylanie się klina pod wpływem obciążenia. Błąd polega tu na zbyt powierzchownym podejściu do zagadnienia – wielu uczniów czy nawet techników patrzy tylko na kształt ogólny, zapominając o detalach funkcjonalnych. A przecież w praktyce przemysłowej tylko rowek podcięty klinowy, zgodny z normami, daje gwarancję trwałości i bezpieczeństwa pracy całego mechanizmu. Warto zawsze sprawdzać, czy rowek rzeczywiście posiada to charakterystyczne podcięcie pod klin, a nie tylko wygląda „na oko” podobnie do reszty.

Pytanie 35

Na podstawie przedstawionego na rysunku przekroju poprzecznego dźwigu osobowego określ, ile wynosi minimalna szerokość szybu.

A. 1 625 mm

B. 385 mm

C. 1 585 mm

D. 1 200 mm

W tym przypadku minimalna szerokość szybu dźwigu osobowego to 1625 mm i wynika ona bezpośrednio z rysunku technicznego oraz wyliczeń, które można z niego przeprowadzić. Na rysunku mamy oznaczenie KT min 1200 mm, gdzie KT to kabina transportowa, a ST to szerokość szybu – ST = KT + 425 mm. Teraz, jeśli podstawimy wartości, to ST = 1200 mm + 425 mm = 1625 mm. Takie podejście opiera się na podstawowych zasadach projektowania dźwigów osobowych opisanych m.in. w normach PN-EN 81-20 czy PN-EN 81-1, gdzie zawsze uwzględnia się nie tylko przestrzeń dla kabiny, ale też konieczne odstępy technologiczne zapewniające bezpieczeństwo, swobodny dostęp do urządzeń sterujących i odpowiednią przestrzeń serwisową. W praktyce, dobrze dobrana szerokość szybu to gwarancja bezawaryjnej pracy windy, bezpieczeństwa użytkowników oraz łatwości przyszłych prac konserwacyjnych. Moim zdaniem, warto mieć to zawsze z tyłu głowy przy projektowaniu czy analizie dokumentacji – minimalizacja rozmiaru szybu jest kusząca, ale nie można zapominać o normach i wygodzie późniejszego użytkowania. W rzeczywistości przy montażu wind często się okazuje, że nawet drobne przekroczenie wymiarów podanych w dokumentacji potrafi generować niepotrzebne problemy, choćby z montażem prowadnic czy drzwi. Właśnie dlatego takie szczegółowe wyliczenia mają realny wpływ na późniejszą eksploatację całego dźwigu.

Pytanie 36

Prawidłowo przygotowane do montażu dźwigu wnętrze szybu może zawierać

A. przewody elektryczne nienależące do dźwigu.

B. rury wodociągowe.

C. rury kanalizacyjne.

D. elementy wykonawcze elektrycznego ogrzewania szybu.

Dobrze wybrana odpowiedź! W praktyce instalacyjnej i montażowej szybu dźwigu elementy wykonawcze elektrycznego ogrzewania szybu są jednymi z nielicznych instalacji, które mogą się w nim znajdować i to tylko pod określonymi warunkami. Wynika to z faktu, że ogrzewanie szybu zapobiega kondensacji pary wodnej i oblodzeniu, szczególnie w budynkach, gdzie szyby są narażone na działanie niskich temperatur (np. szyby zewnętrzne). Z mojego doświadczenia takie ogrzewanie często instaluje się w starszych obiektach lub w nowych inwestycjach, gdzie dźwig przebiega przy ścianie zewnętrznej. Ważne jest, że elementy wykonawcze tych systemów muszą być zaprojektowane i zamontowane zgodnie z wymaganiami norm PN-EN 81-20 i 81-50, które precyzyjnie określają, co może znaleźć się w szybie i pod jakimi warunkami. Przewody do ogrzewania muszą być odpowiednio oznakowane, odporne na działanie ognia i prowadzone tak, by nie kolidowały z ruchem kabiny czy przeciwwagi. Wbrew pozorom, obecność tej instalacji to nie tylko kwestia komfortu, ale przede wszystkim bezpieczeństwa i trwałości całego systemu dźwigowego. Warto wiedzieć, że każda dodatkowa instalacja w szybie wymaga akceptacji jednostki notyfikowanej lub organu dozoru technicznego, dlatego zawsze trzeba konsultować takie rozwiązania ze specjalistami.

Pytanie 37

W miernikach cęgowych zapewniających pomiar natężenia prądu DC i AC wykorzystuje się

A. prawo Ampera.

B. efekt fotoelektryczny.

C. prawo Joule’a.

D. efekt Halla.

Prawo Ampera jest podstawą działania mierników cęgowych, zwłaszcza tych, które mierzą natężenie prądu w przewodnikach bez potrzeby rozłączania obwodu. To właśnie zjawisko magnetyczne opisane przez Ampera pozwala cęgą miernika wykryć i przeliczyć pole magnetyczne generowane przez przepływający prąd na wartość natężenia. W praktyce, bardzo często spotyka się mierniki cęgowe w serwisach elektrycznych, energetyce czy podczas przeglądów instalacji przemysłowych. Moim zdaniem to genialne narzędzie – nie trzeba się bawić w rozkręcanie skrzynek ani rozłączanie przewodów, a pomiar jest szybki i bezpieczny. Z mojego doświadczenia wynika, że większość nowoczesnych mierników cęgowych opiera się właśnie na prawie Ampera, chociaż czasem wykorzystuje się również efekt Halla, szczególnie przy prądzie stałym (DC), ale sam mechanizm działania i tak sprowadza się do zależności między prądem a generowanym polem magnetycznym. Branżowe normy, np. PN-EN 61010, podkreślają konieczność stosowania sprzętu spełniającego określone wymagania bezpieczeństwa, a właśnie mierniki cęgowe zapewniają ten komfort oraz możliwość wykonania nieinwazyjnych pomiarów. W praktyce, jeżeli ktoś pracuje z większymi prądami, bezpieczniej i szybciej użyć cęgów niż konwencjonalnego amperomierza, bo nie ma ryzyka zwarcia ani przypadkowego uszkodzenia przewodu. To jest naprawdę jeden z podstawowych instrumentów każdego elektryka – warto o tym pamiętać.

Pytanie 38

Na rysunku przedstawiono sterowanie

A. pneumatyczne.

B. hydrauliczne.

C. elektryczne.

D. mechaniczne.

Na przedstawionym schemacie mamy do czynienia z klasycznym przykładem sterowania elektrycznego. Widać wyraźnie styczniki oznaczone jako Q11 i Q12, a także zabezpieczenia i obwody sterowania. Moim zdaniem trudno się pomylić, bo charakterystyczne symbole i linie pokazują zasilanie trójfazowe, no i oczywiście układ sterowania cewkami styczników, co jest typowe właśnie dla rozwiązań elektrycznych. W praktyce takie układy są stosowane m.in. do sterowania silnikami elektrycznymi w przemysłowych maszynach, wentylatorach, nawet w prostych taśmociągach. Warto zwrócić uwagę, że elektryczne sterowanie to obecnie standard w automatyce przemysłowej – jest szybkie, precyzyjne i łatwe do rozbudowy. W branży często spotyka się rozbudowane wersje tych układów, gdzie poza samą funkcją załączania dochodzą też zabezpieczenia przeciążeniowe, przekaźniki czasowe czy układy logiczne. Dobrym nawykiem jest stosowanie oznaczeń zgodnych z normami PN-EN 60617 lub IEC 81346, co bardzo ułatwia komunikację między projektantami i serwisantami. Dla osób zaczynających przygodę z automatyką zrozumienie takich schematów to naprawdę podstawa – otwiera to drzwi do bardziej zaawansowanych systemów sterowania i programowania PLC.

Pytanie 39

Na podstawie rysunku określ, jaka jest odległość pomiędzy ścianą kabiny a ścianą szybu po prawej stronie przy założeniu, że grubość ściany kabiny wynosi 35 mm.

A. 155 mm

B. 120 mm

C. 505 mm

D. 470 mm

Prawidłowo określona odległość – 120 mm – wynika z analizy rysunku technicznego i uwzględnienia grubości ściany kabiny. Patrząc na przekrój poziomy, można zauważyć, że odległość od zewnętrznej krawędzi ściany kabiny do ściany szybu po prawej stronie to dokładnie 120 mm, pod warunkiem odjęcia grubości tej ściany (35 mm) od wymiaru całkowitego (155 mm). To bardzo ważne, bo w praktyce montażowej właśnie takie szczegóły stanowią o bezpieczeństwie oraz wygodzie serwisu i eksploatacji windy. Moim zdaniem często zapomina się o pozornie niewielkich wartościach, a to one decydują, czy kabina będzie działała w szybie bez ryzyka ocierania się czy problemów z instalacją prowadnic. Dodatkowo, zgodnie z normą PN-EN 81-20, należy zapewnić minimalne prześwity dla bezpieczeństwa pracowników serwisu i ratownictwa – dlatego tak precyzyjne rozliczenia są kluczowe. Warto też zwrócić uwagę, że te milimetry mają realny wpływ na koszt i trudność wykonania montażu. Może na pierwszy rzut oka wydawać się, że to drobiazg, ale z doświadczenia wiem, że dokładność w takich pomiarach przekłada się na jakość całej instalacji windy. Pamiętaj też, że w praktyce branżowej takie „szczeliny” powinny być starannie dokumentowane i uwzględnione w projektach wykonawczych, żeby uniknąć nieporozumień na budowie.

Pytanie 40

Zgodnie z danymi zamieszczonymi w tabeli cena netto niezbędnej do prowadzenia modernizacji urządzenia dźwigowego liny stalowej o długości 8,5 m wyniesie

Lp.	Nazwa części	Jm.	Cena netto [zł]	Cena brutto [zł]
1	Prowadnik drzwi	1 szt.	25,00	30,75
2	Linia stalowa	1 m	80,00	98,40
3	Wkładka prowadnika	1 szt.	17,50	21,53

A. 680,00 zł

B. 640,00 zł

C. 760,00 zł

D. 720,00 zł

Wybrałeś prawidłową odpowiedź, bo cena netto liny stalowej o długości 8,5 m wyniesie dokładnie 680,00 zł. Wynika to z prostego przeliczenia na podstawie danych z tabeli – cena jednostkowa za 1 metr liny stalowej to 80,00 zł netto. Pomnóżmy więc: 8,5 m × 80,00 zł/m = 680,00 zł. Takie podejście to w branży absolutny standard, niezależnie czy zamawiasz linę do dźwigu osobowego, czy towarowego – za każdy metr płacisz stawkę z cennika. Moim zdaniem to jasny przykład, jak ważne jest czytanie jednostek i dokładne analizowanie danych, bo czasem najprostszy rachunek może zaważyć o powodzeniu całej wyceny projektu. Stosując praktykę codzienną, zawsze zaokrąglamy do pełnych metrów tylko wtedy, gdy dokumentacja techniczna tego wymaga – tutaj nie ma takiej potrzeby, bo wyraźnie podana jest długość 8,5 m. W branży dźwigowej takie kalkulacje wykonuje się niemal codziennie, zarówno przy modernizacji, jak i podczas konserwacji i wymianie zużytych części. Dobrze wiedzieć też, że ceny netto używa się do porównań ofertowych i wszelkich kalkulacji kosztów wstępnych – brutto liczy się dopiero na końcowym etapie oferty dla klienta. Moim zdaniem opanowanie takiego sposobu liczenia bardzo ułatwia pracę i minimalizuje ryzyko błędnych wycen. Z mojego doświadczenia wynika, że dużo osób myli się, nie uwzględniając jednostki miary – tu właśnie cena była za metr, nie za odcinek! Takie szczegóły czasem decydują o sukcesie całego projektu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej