Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 22 kwietnia 2026 09:34
Data zakończenia: 22 kwietnia 2026 09:36

Egzamin niezdany

Wynik: 1/40 punktów (2,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Dla przedstawionego fragmentu dokumentu HTML:

<div class="menu"></div>

zdefiniowano formatowanie CSS selektora klasy "menu" tak, aby kolor tła bloku był zielony. Która definicja stylu CSS odpowiada temu formatowaniu?

A. div:menu { color: green; }

B. #menu { background-color: rgb(0,255,0); }

C. div.menu { background-color: green; }

D. menu { background-color: rgb(0,255,0); }

Wybrany selektor `div.menu { background-color: green; }` dokładnie pasuje do podanego fragmentu HTML: `<div class="menu"></div>`. W CSS zapis `div.menu` oznacza element typu `<div>`, który ma atrybut `class` ustawiony na `menu`. Kropka w selektorze zawsze oznacza klasę, więc `menu` po kropce to nazwa klasy, a nie nazwa znacznika. Dzięki temu styl zostanie zastosowany tylko do tych elementów `div`, które mają klasę `menu`, a nie do wszystkich divów na stronie. Właśnie tak zgodnie ze standardami CSS definiuje się wygląd elementów z konkretną klasą. Własność `background-color: green;` ustawia kolor tła danego bloku na zielony. Można tu używać różnych zapisów kolorów: nazw (green), wartości heksadecymalnych (`#00ff00`), funkcji `rgb()` czy `hsl()`. W tym pytaniu istotne jest jednak nie tyle to, jak dokładnie zapisano kolor, tylko czy selektor trafia w odpowiedni element HTML. W praktyce bardzo często używa się klas do stylowania wielu podobnych elementów, np. `.menu`, `.btn-primary`, `.card`. Z mojego doświadczenia lepiej unikać nadmiernego używania identyfikatorów (`id`) do stylowania, a zamiast tego bazować właśnie na klasach, bo klasy można wielokrotnie powtarzać w dokumencie i są bardziej elastyczne. Dodatkowo selektor z typem elementu (`div.menu`) jest trochę bardziej precyzyjny niż samo `.menu`, co bywa przydatne, gdy ta sama klasa pojawia się na różnych znacznikach, a chcemy kontrolować konkretne przypadki. W nowoczesnym front-endzie takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami: czytelne, przewidywalne i zgodne ze specyfikacją CSS.

Pytanie 2

Jeżeli zmienna $x zawiera dowolną dodatnią liczbę naturalną, to przedstawiony kod źródłowy PHP ma na celu wyświetlenie:

$licznik = 0;
while ($licznik != $x)
{
    echo $licznik;
    $licznik++;
}

A. losowych liczb z zakresu (0, x)

B. kolejnych liczb od 0 do x-1

C. liczb wprowadzanych z klawiatury, aż do momentu wprowadzenia wartości x

D. kolejnych liczb od x do 0

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kod źródłowy przedstawiony w pytaniu implementuje prostą pętlę while w języku PHP która ma za zadanie wyświetlić kolejne liczby począwszy od 0 aż do liczby mniejszej od wartości zmiennej $x. Inicjalizowana jest zmienna $licznik z wartością 0 i pętla wykonuje się tak długo jak długo $licznik jest różny od $x. W każdym przebiegu pętli zmienna $licznik jest wyświetlana, a następnie zwiększana o 1. Dzięki temu wyświetlane są wartości od 0 do x-1 co jest zgodne z drugą odpowiedzią w pytaniu. Jest to klasyczna struktura sterująca która pozwala na iterację po skończonej liczbie elementów. Takie podejście jest zgodne ze standardami pisania kodu, gdzie pętle sterowane są warunkami zależnymi od zmiennych kontrolnych. W praktyce zastosowanie takiej pętli może obejmować iterację po tablicach w celu przetwarzania danych. Ważne jest aby dobrze określić warunek zakończenia pętli by uniknąć błędów nieskończonych pętli które mogą prowadzić do przestoju aplikacji. Dla optymalizacji i czytelności kodu ważne jest też stosowanie odpowiednich nazw zmiennych co ułatwia zrozumienie ich funkcji w kodzie.

Pytanie 3

W języku JavaScript przedstawiona definicja jest definicją

var imiona = ["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"];

A. obiektu.

B. tablicy.

C. kolekcji.

D. klasy.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Dobra robota! Wybrałeś poprawną odpowiedź, czyli tablicę. W języku JavaScript, tablice służą do przechowywania wielu wartości w pojedynczej zmiennej. W podanym przykładzie, zmienna 'imiona' jest tablicą, która zawiera ciągi znaków reprezentujące imiona. Tablica w JavaScript jest obiektem globalnym, który jest używany w kontekście obiektu. Tablice są jednym z podstawowych typów danych, które są niezbędne dla tworzenia i manipulowania danymi. Tworzenie tablicy jest bardzo proste, wystarczy użyć nawiasów kwadratowych [] i oddzielić elementy za pomocą przecinków. Oto przykład: var imiona = ['Jan', 'Anna', 'Piotr'];. W praktyce, tablice są używane w wielu różnych sytuacjach, takich jak przechowywanie danych do dalszej analizy, grupowanie powiązanych danych, tworzenie list lub tabel, a także do przechowywania danych na potrzeby pętli i innych struktur sterujących.

Pytanie 4

Relacja opisana jako: "Rekord z tabeli A może odpowiadać wielu rekordom z tabeli B. Każdemu rekordowi z tabeli B przyporządkowany jest dokładnie jeden rekord z tabeli A" jest relacją

A. nieoznaczoną

B. wiele do wielu

C. jeden do wielu

D. jeden do jednego

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Relacja typu jeden do wielu oznacza, że jeden rekord z jednej tabeli (w tym przypadku tabela A) może być powiązany z wieloma rekordami z innej tabeli (tabela B). W opisanej sytuacji rekord z tabeli A może odpowiadać dowolnej liczbie rekordów z tabeli B, co ilustruje tę relację. Przykładem takiej relacji może być baza danych systemu zarządzania szkołą, gdzie jeden nauczyciel (rekord z tabeli A) może uczyć wielu uczniów (rekordy z tabeli B), ale każdy uczeń jest przypisany do jednego nauczyciela. Przy projektowaniu baz danych, stosowanie odpowiednich relacji jest kluczowe dla integralności i wydajności systemu. Dbałość o takie relacje przyczynia się do poprawy jakości danych oraz minimalizacji redundancji, co jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych. W praktyce, relacje jeden do wielu są powszechnie stosowane w systemach CRM, ERP oraz wielu innych aplikacjach, które wymagają organizacji danych w sposób logiczny i praktyczny.

Pytanie 5

Jak za pomocą CSS ustawić opływanie obrazu tekstem, wprowadzając odpowiedni kod w stylu obrazu?

A. float: right;

B. clear: both;

C. float: left;

D. table: left;

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Właściwość float: right; w CSS to naprawdę fajne narzędzie, bo pozwala na umieszczenie rzeczy, jak na przykład obrazek, z prawej strony kontenera. Dzięki temu tekst ładnie opływa go z lewej strony, co jest super w responsywnych projektach. Często to widzę na stronach, gdzie musimy dostosować układ do różnych ekranów. Użycie float: right; zgodne jest z dobrymi praktykami CSS i daje nam większą kontrolę nad tym, jak wygląda strona. Przykładowo, w artykułach, gdzie obrazki są często po jednej stronie tekstu, float naprawdę ułatwia życie. Tylko pamiętaj, żeby używać clearfix, bo elementy pływające mogą czasami zamieszać w układzie. Dobrze jest też wiedzieć, że float zmienia sposób, w jaki przeglądarka wyświetla elementy, więc znajomość jego wpływu na model pudełkowy CSS jest bardzo ważna. Dzięki float: right; możemy ładnie oprawić tekst wokół obrazków w blogach, co sprawia, że wygląda to estetycznie i jest bardziej czytelne.

Pytanie 6

Rozmiary ekranu w formacie 16:9 (zakładając, że piksel jest kwadratem) można osiągnąć przy rozdzielczości

A. 2560 na 2048 pikseli

B. 1366 na 768 pikseli

C. 320 na 240 pikseli

D. 800 na 480 pikseli

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 1366 na 768 pikseli jest poprawna, ponieważ proporcja szerokości do wysokości wynosi dokładnie 16:9. Aby to obliczyć, dzielimy szerokość przez wysokość: 1366 / 768 = 1,78, co jest bliskie wartości 1,77 (16:9). Proporcje 16:9 stały się standardem w telewizji wysokiej rozdzielczości oraz w produkcji wideo, co oznacza, że są szeroko stosowane w przemysłach związanych z mediami i technologią. Przykładem zastosowania tej rozdzielczości może być wyświetlanie filmów na nowoczesnych telewizorach, gdzie forma obrazu 16:9 pozwala na pełne wykorzystanie ekranu bez czarnych pasków po bokach. Stosując to w projektach multimedialnych, warto zawsze dążyć do zgodności z tymi standardami, aby zapewnić optymalne wrażenia wizualne dla użytkowników. Zrozumienie tych proporcji jest kluczowe dla profesjonalistów zajmujących się grafiką, filmem i projektowaniem UX/UI.

Pytanie 7

W dokumencie HTML umieszczono tekst sformatowany określonym stylem. Aby dodać do tego tekstu kilka słów sformatowanych innym stylem, należy użyć znacznika

A. <span>

B. <table>

C. <section>

D. <hr>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
<span> jest znacznikiem HTML, który służy do stosowania stylów CSS do określonych fragmentów tekstu w obrębie bloków HTML. Umożliwia on formatowanie tekstu w bardziej lokalny sposób, co jest niezwykle przydatne, gdy chcemy wyróżnić niektóre słowa lub frazy w dłuższym akapicie. W odróżnieniu od znaczników takich jak <div>, które są stosowane do większych sekcji, <span> działa na poziomie inline, co oznacza, że nie wprowadza nowego bloku w układzie strony. Przykład użycia tej etykiety może wyglądać następująco: <p>W tym akapicie <span style='color:red;'>ważne słowo</span> jest wyróżnione kolorem czerwonym.</p>. Dzięki temu możemy łatwo zastosować różnorodne style, takie jak zmiana koloru czcionki, czcionki, tła lub nawet dodawanie efektów animacyjnych do konkretnego fragmentu tekstu. Zgodnie z standardami W3C, <span> jest zalecanym sposobem na selektywne formatowanie tekstu, co czyni go niezwykle praktycznym narzędziem w tworzeniu elastycznych i atrakcyjnych wizualnie stron internetowych.

Pytanie 8

W posiadanej tabeli zwanej przedmioty, która zawiera kolumny ocena oraz uczenID, aby wyliczyć średnią ocen dla ucznia z ID równym 7, należy użyć zapytania

A. AVG SELECT ocena FROM przedmioty WHERE uczenID = 7

B. SELECT AVG(ocena) FROM przedmioty WHERE uczenID = 7

C. SELECT COUNT(ocena) FROM przedmioty WHERE uczenID = 7

D. COUNT SELECT ocena FROM przedmioty WHERE uczenID = 7

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź 'SELECT AVG(ocena) FROM przedmioty WHERE uczenID = 7;' jest poprawna, ponieważ wykorzystuje funkcję agregującą AVG, która oblicza średnią ocen dla wszystkich wpisów w tabeli 'przedmioty', gdzie 'uczenID' jest równy 7. W SQL funkcje agregujące są niezwykle przydatne do analizy danych, pozwalając na uzyskanie statystyk dotyczących zbiorów danych. Użycie klauzuli WHERE pozwala na filtrowanie danych do tych, które dotyczą konkretnego ucznia, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania danymi. Na przykład, w praktycznych zastosowaniach, może to być użyte do generowania raportów dotyczących wyników ucznia w określonym przedziale czasowym lub w porównaniu do innych uczniów. Warto również zauważyć, że poprawna konstrukcja zapytania SQL jest kluczowa dla utrzymania integralności i wydajności bazy danych, co podkreśla znaczenie płynnego zapisu zapytań. Takie umiejętności są nieocenione w pracy z bazami danych oraz w kontekście analizy danych w różnych dziedzinach.

Pytanie 9

Zgodnie z zasadami ACID, które odnoszą się do realizacji transakcji, wymóg trwałości (ang. durability) oznacza, że

A. w przypadku naruszenia spójności bazy danych transakcja usuwa tabele z kluczami obcymi

B. dane zatwierdzone przez transakcję powinny być dostępne niezależnie od wydarzeń, które nastąpią po jej zakończeniu

C. w trakcie wykonywania transakcji dane mogą być zmieniane przez inne transakcje

D. transakcja może w pewnych okolicznościach być podzielona na dwa niezależne etapy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Trwałość (czyli durability) w bazach danych to taka cecha, która mówi, że jak już zatwierdzisz transakcję, to wszystkie zmiany zostaną na zawsze w systemie. To znaczy, że niezależnie od tego, co się później wydarzy, jak na przykład awaria, Twoje dane są bezpieczne. To naprawdę ważne, bo pozwala na utrzymanie spójności i pewności, że system działa tak, jak powinien. Weźmy na przykład systemy bankowe. Gdy robisz przelew, musisz być pewien, że pieniądze poszły tam, gdzie miały, nawet jak serwer padnie tuż po zakończeniu transakcji. Dobrze jest mieć też takie mechanizmy, jak zapisywanie dzienników, które pomagają odtworzyć dane, jeśli coś pójdzie nie tak. Trwałość to kluczowa sprawa w projektowaniu baz danych, bo buduje zaufanie użytkowników oraz pozwala spełnić różne normy i regulacje.

Pytanie 10

W której superglobalnej tablicy w PHP należy przechowywać informacje dotyczące logowania użytkownika w sposób gwarantujący ich bezpieczeństwo?

A. $_SESSION

B. $_COOKIE

C. $_FILES

D. $_SERVER

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź $_SESSION jest spoko, bo ta superglobalna tablica jest stworzona do trzymania danych związanych z sesjami, co jest mega ważne przy logowaniu. Fajna rzecz w $_SESSION jest taka, że informacje w niej są dostępne tylko podczas, gdy sesja jest aktywna, co poprawia bezpieczeństwo i chroni przed kradzieżą ciasteczek. Używając $_SESSION, można śmiało przechowywać dane logowania, jak ID użytkownika czy jego uprawnienia. Na przykład można użyć $_SESSION do zapamiętania, czy użytkownik jest zalogowany, co pomaga w kontrolowaniu dostępu do różnych części aplikacji. I według mnie, po zakończeniu sesji dobrze jest wyczyścić te dane, bo to dodatkowo zabezpiecza aplikację przed niechcianym dostępem. Ogólnie, korzystając z $_SESSION, programiści mogą się skupić na logice aplikacji, wiedząc, że dane są zarządzane w miarę bezpiecznie.

Pytanie 11

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. wykluczenia.

B. grupowania.

C. sumy.

D. części wspólnej.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo – w filmie została użyta funkcja grupowania. W grafice wektorowej, np. w programach typu Inkscape, CorelDRAW czy Illustrator, grupowanie służy właśnie do logicznego połączenia kilku obiektów w jeden „zestaw”, ale bez trwałego mieszania ich geometrii. To znaczy: tekst dalej pozostaje tekstem, wielokąt dalej jest wielokątem, tylko są traktowane jak jeden obiekt przy przesuwaniu, skalowaniu czy obracaniu. Dzięki temu operacja jest w pełni odwracalna – w każdej chwili możesz rozgrupować elementy i edytować każdy osobno. Moim zdaniem to jest podstawowa dobra praktyka w pracy z projektami, które mogą wymagać późniejszych poprawek: podpisy, etykiety, logotypy, schematy techniczne. Jeśli połączysz tekst z kształtem za pomocą operacji boolowskich (suma, część wspólna, wykluczenie), to tekst zwykle zamienia się na krzywe, przestaje być edytowalny jako tekst. To bywa potrzebne przy przygotowaniu do druku czy eksportu do formatu, który nie obsługuje fontów, ale nie wtedy, gdy zależy nam na łatwej edycji. Z mojego doświadczenia: przy projektowaniu interfejsów, ikon, prostych banerów na WWW czy grafik do multimediów, najrozsądniej jest najpierw grupować logicznie elementy (np. ikona + podpis), a dopiero na samym końcu, gdy projekt jest ostateczny, ewentualnie zamieniać tekst na krzywe. Grupowanie pozwala też szybko zaznaczać całe moduły projektu, wyrównywać je względem siebie, duplikować całe zestawy (np. kafelki menu, przyciski z opisami) bez ryzyka, że coś się rozjedzie. W grafice komputerowej to taka podstawowa „organizacja pracy” – mniej destrukcyjna niż różne operacje na kształtach i zdecydowanie bardziej elastyczna przy późniejszych zmianach.

Pytanie 12

W języku CSS, aby zdefiniować marginesy zewnętrzne o wartościach: margines górny i dolny 20 px, lewy i prawy 40 px należy użyć kodu

A. margin: 20px 20px 40px 40px;

B. margin: 40px 20px;

C. margin: 20px 40px 40px 20px;

D. margin: 20px 40px;

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawny zapis margin: 20px 40px; wynika z tzw. skróconej (shorthand) składni własności margin w CSS. Gdy podajemy dwie wartości, przeglądarka interpretuje je zawsze w ten sam sposób: pierwsza wartość dotyczy marginesu górnego i dolnego (top i bottom), a druga wartość dotyczy marginesu lewego i prawego (left i right). Czyli dokładnie tak, jak w treści pytania: 20 px góra/dół i 40 px lewo/prawo. To jest zgodne ze specyfikacją CSS (CSS Box Model) i działa we wszystkich współczesnych przeglądarkach. Moim zdaniem warto zapamiętać ogólny schemat dla margin i padding: – 1 wartość: wszystkie cztery strony jednakowe (margin: 20px;) – 2 wartości: góra/dół, lewo/prawo (margin: 20px 40px;) – 3 wartości: góra, lewo/prawo, dół (margin: 10px 20px 30px;) – 4 wartości: góra, prawo, dół, lewo – zgodnie z ruchem wskazówek zegara (margin: 10px 20px 30px 40px;) W praktyce zapis z dwiema wartościami jest bardzo często używany w layoutach responsywnych, np. przy centrowaniu kontenera: .container { margin: 20px auto; width: 80%; }. Zamiast podawać osobno margin-top, margin-right, margin-bottom i margin-left, używamy jednego, czytelnego skrótu. To nie tylko skraca kod, ale też ułatwia jego późniejsze utrzymanie. Dobrą praktyką jest też świadome korzystanie z jednostek. W przykładach szkolnych często pojawiają się piksele, ale w prawdziwych projektach produkcyjnych często stosuje się rem, em czy jednostki procentowe, żeby łatwiej skalować interfejs. Sama zasada działania shorthand margin pozostaje jednak identyczna, niezależnie od jednostki. Jeśli rozumiesz ten mechanizm, dużo łatwiej będzie Ci później ogarniać spacing w bardziej złożonych layoutach i frameworkach CSS, typu Bootstrap czy Tailwind, które bazują na tych samych regułach box modelu.

Pytanie 13

Którą rozdzielczość należy ustawić w opcjach kodera, aby przygotować do publikacji film w rozdzielczości HD Ready?

A. 480x360

B. 1920x1080

C. 720x480

D. 1280x720

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo – rozdzielczość 1280x720 to standard HD Ready, czyli tzw. 720p. W praktyce oznacza to obraz o proporcjach 16:9 i wysokości 720 linii, co jest przyjętym minimum dla materiału w jakości HD w wielu systemach publikacji wideo. W ustawieniach kodera (np. Adobe Media Encoder, HandBrake, FFmpeg, czy w panelach kodowania na platformach VOD) wybór 1280x720 zapewnia zgodność z typowymi profilami „HD Ready” albo po prostu „720p”. To jest ważne, bo wiele serwisów, od playerów osadzanych na stronach WWW, po YouTube czy Vimeo, rozpoznaje takie predefiniowane rozdzielczości i ustawia je jako osobne profile jakości. 1280x720 daje rozsądny kompromis między jakością a wagą pliku. Przy poprawnym bitrate (np. 3–5 Mbps dla H.264 przy typowym materiale) uzyskuje się obraz wystarczająco ostry do oglądania na monitorach, laptopach i telewizorach HD Ready, a jednocześnie nie „zabija” łącza przy streamingu. Z mojego doświadczenia, przy przygotowaniu wideo do osadzenia na stronach WWW, 720p jest bardzo bezpiecznym wyborem, szczególnie jeśli użytkownicy korzystają ze słabszego internetu lub urządzeń mobilnych. Warto też pamiętać, że HD Ready (1280x720) to inny standard niż Full HD (1920x1080). Częsty błąd to wrzucanie wszystkiego w jedno „HD”, ale w praktyce ma to znaczenie dla obciążenia serwera, zużycia transferu i wygody użytkownika. Dlatego jeśli w wymaganiach projektu albo klient mówi konkretnie o HD Ready, w opcjach kodera ustawiamy dokładnie 1280x720, pilnujemy proporcji 16:9 i dobieramy sensowny bitrate oraz kodek (obecnie najczęściej H.264 lub H.265 w kontenerze MP4).

Pytanie 14

Jakiego znacznika w HTML użyjemy, aby uzyskać tekst wyświetlany czcionką o stałej szerokości znaku, który również uwzględnia dodatkowe spacje, tabulacje oraz znaki końca linii?

A. <blockquote>…</blockquote>

B. <code>…</code>

C. <pre>…</pre>

D. <ins>…</ins>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Znacznik <pre> w HTML jest używany do formatowania tekstu w taki sposób, aby zachować oryginalne odstępy, tabulacje oraz znaki końca linii. W przeciwieństwie do standardowego tekstu, w którym przeglądarka ignoruje dodatkowe białe znaki, <pre> traktuje je dosłownie, co jest szczególnie przydatne w przypadku wyświetlania kodu źródłowego lub tekstu, w którym ważne są układy. Przykładem użycia może być wyświetlanie kodu programistycznego w dokumentacji technicznej, gdzie precyzyjny format jest kluczowy dla zrozumienia struktury kodu. Standard HTML5 potwierdza, że <pre> jest odpowiednim znacznikiem do tego celu, a jego użycie jest zgodne z zasadami semantyki HTML, co zwiększa czytelność i dostępność treści. Praktyka ta sprzyja również urządzeniom wspomagającym, umożliwiając poprawne interpretowanie tekstu przez czytniki ekranu.

Pytanie 15

Jaką wartość uzyska zmienna x po wykonaniu kodu PHP zaprezentowanego w ramce?

A. Ilość wierszy przetworzonych przez zapytanie DELETE FROM

B. Ilość wierszy w tabeli produkty, gdzie pole status jest większe od zera

C. Ilość wierszy dodanych do tabeli produkty

D. Ilość wierszy w bazie danych

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W przedstawionym kodzie PHP funkcja mysqli_affected_rows() jest używana do uzyskania liczby wierszy zmienionych przez ostatnie zapytanie MySQL. W tym przypadku zapytanie DELETE FROM produkty WHERE status < 0 próbuje usunąć wszystkie rekordy z tabeli produkty, których pole status ma wartość mniejszą od zera. Po wykonaniu tego zapytania funkcja mysqli_affected_rows($db) zwróci liczbę wierszy, które zostały rzeczywiście usunięte. To jest szczególnie przydatne w kontekście sprawdzania wpływu operacji na bazę danych i pozwala na dynamiczne podejmowanie decyzji w aplikacjach bazodanowych. Przykładowo, jeśli po usunięciu chcemy wykonać dodatkowe operacje tylko wtedy, gdy co najmniej jeden rekord został usunięty, możemy użyć tej funkcji. Zgodnie z dobrymi praktykami, korzystanie z mysqli_affected_rows() jest standardem, gdyż pozwala również na obsługę wyjątków i błędów bazy danych. Optymalizacja operacji DELETE poprzez precyzyjne filtrowanie w WHERE, jak w naszym przykładzie, jest kluczowa dla zachowania wydajności bazy danych szczególnie w dużych systemach produkcyjnych.

Pytanie 16

W jaki sposób wykonanie podanej poniżej kwerendy SQL wpłynie na tabelę pracownicy?

ALTER TABLE pracownicy MODIFY plec char9);

A. Doda kolumnę plec ze znakowym typem danych o stałej długości 9.

B. Zmieni typ danych kolumny plec na znakowy o stałej długości 9.

C. Doda kolumnę plec ze znakowym typem danych o zmiennej długości 9.

D. Zmieni typ danych kolumny plec na znakowy o zmiennej długości 9.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wykonanie kwerendy SQL ALTER TABLE pracownicy MODIFY plec char(9) zmienia typ danych kolumny 'plec' w tabeli 'pracownicy' na typ znakowy o stałej długości wynoszącej 9 znaków. Oznacza to, że każda wartość w tej kolumnie może zajmować do 9 znaków, a system będzie rezerwować dokładnie tę ilość miejsca w bazie danych. Typ char jest używany, gdy znana jest maksymalna długość danych, co pozwala na bardziej efektywne zarządzanie pamięcią i skrócenie czasu dostępu do danych. Przykładem zastosowania tego typu danych może być, na przykład, przechowywanie informacji o płci, gdzie 'M' oznacza mężczyznę, a 'K' kobietę. Przed wprowadzeniem tej kwerendy ważne jest, aby upewnić się, że wszystkie istniejące dane w kolumnie plec są zgodne z nowym formatem, aby uniknąć potencjalnych problemów z utratą danych lub błędami podczas konwersji. Standardy SQL, takie jak ANSI SQL, definiują typy danych i operacje na nich, co zapewnia, że kwerendy są przenośne między różnymi systemami baz danych.

Pytanie 17

void wypisz(int n) {
    for (int i = 1; i <= n; i++) {
        System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);
    }
    System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!");
}

Złożoność obliczeniowa prezentowanego kodu wynosi:

A. O(n)

B. O(n!)

C. O(1)

D. O(n²)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W tym zadaniu kluczowe jest zauważenie, że jedynym fragmentem kodu, który realnie „rośnie” wraz ze wzrostem n, jest pętla for. Pętla wykonuje się od i = 1 do i <= n, czyli dokładnie n razy. W każdej iteracji wykonywana jest jedna instrukcja wypisania tekstu na konsolę: System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);. To jest stały zestaw operacji w każdej iteracji, nie pojawia się żadna zagnieżdżona pętla, żadne rekurencyjne wywołania ani inne konstrukcje, które by powodowały większy wzrost liczby operacji. Z tego powodu całkowita liczba operacji tego algorytmu jest proporcjonalna do n, a w notacji dużego O zapisujemy to jako O(n). Dodatkowe wywołanie System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!"); po zakończeniu pętli ma z punktu widzenia złożoności asymptotycznej znaczenie stałe – to jest jedna instrukcja, więc dokładamy tylko +1 do liczby operacji. Standardowo w analizie algorytmów takie stałe pomijamy, bo interesuje nas zachowanie dla bardzo dużych n. W praktyce taki schemat O(n) pojawia się non stop: przechodzenie po elementach tablicy, listy, sprawdzanie każdego rekordu z pliku, proste filtrowanie danych. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: widzisz pojedynczą pętlę, bez dodatkowych zagnieżdżeń i bez skoków zależnych od innych zmiennych – bardzo często będzie to właśnie złożoność liniowa. W dobrych praktykach projektowania algorytmów przyjmuje się, że O(n) jest zazwyczaj akceptowalne dla sporych danych, bo czas rośnie wprost proporcjonalnie do liczby elementów. Dopiero gdy pojawiają się pętle w pętlach, trzeba się bardziej martwić o wydajność. Warto też pamiętać, że operacja wejścia/wyjścia (I/O), jak wypisywanie na konsolę, jest w rzeczywistości dość kosztowna, ale w analizie teoretycznej zakładamy, że to jedna jednostkowa operacja na iterację. Dzięki temu możemy porównywać różne algorytmy w sposób ogólny, niezależny od konkretnej maszyny czy implementacji.

Pytanie 18

W języku CSS wprowadzone zostało następujące formatowanie: ```h1 i {color:red;}``` Kolor czerwony będzie stosowany do

A. tylko tekstu pochylonego nagłówka pierwszego poziomu

B. całego tekstu nagłówka pierwszego stopnia oraz tekstu pochylonego w akapicie

C. całego tekstu nagłówka pierwszego stopnia oraz całego tekstu pochylonego, niezależnie od lokalizacji na stronie

D. wyłącznie pochylonego tekstu w każdym rodzaju nagłówka

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W języku CSS, zapis 'h1 i {color:red;}' wskazuje na regułę stylowania, która dotyczy elementów 'i' znajdujących się wewnątrz nagłówka pierwszego stopnia 'h1'. W związku z tym, tylko tekst, który jest oznaczone jako pochylony (italic) w obrębie h1, zostanie wyświetlony na czerwono. W CSS, selektor 'h1 i' jest przykładem selektora potomka, który działa na zasadzie dziedziczenia stylów przez elementy znajdujące się w danym kontekście. Przykładowo, skoro element 'i' jest bezpośrednio związany z 'h1', to tylko tekst w tym elemencie zyska czerwony kolor. W praktyce, jeśli w nagłówku pierwszego stopnia mamy tekst 'To jest nagłówek <i>pochylony</i>', to jedynie słowo 'pochylony' będzie czerwone, podczas gdy pozostała część nagłówka pozostanie w domyślnym kolorze. Tego typu stylizacje są zgodne z standardami CSS, które promują modularność i precyzyjność w określaniu stylów dla różnych elementów dokumentu.

Pytanie 19

Który program służy do obróbki dźwięku?

A. GIMP

B. Inkscape

C. CorelDRAW

D. Audacity

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowo wskazany został Audacity, bo jest to specjalistyczny program przeznaczony właśnie do obróbki dźwięku. W praktyce oznacza to, że pozwala nagrywać, edytować, montować i eksportować ścieżki audio w różnych formatach, np. WAV, MP3, OGG. W typowym workflow technika czy realizatora dźwięku w małym studiu używa się Audacity do wycinania fragmentów nagrania, usuwania szumów tła, normalizacji głośności, stosowania efektów takich jak kompresor, korektor (EQ), pogłos, a także do miksowania kilku ścieżek w jeden gotowy plik. Moim zdaniem to jeden z najwygodniejszych programów na start, bo jest darmowy, wieloplatformowy i ma dość czytelny interfejs, a jednocześnie obsługuje dość zaawansowane operacje na sygnale audio. W środowisku webowym i multimedialnym Audacity bardzo często wykorzystuje się do przygotowania materiałów dźwiękowych na strony WWW, kursy e‑learningowe, podcasty czy krótkie reklamy internetowe. Dobre praktyki mówią, żeby przed publikacją dźwięk oczyścić z trzasków, wyrównać poziomy głośności (np. normalizacja do ok. −1 dB lub do standardu głośności LUFS) i dopiero potem eksportować do skompresowanego formatu, który łatwo osadzić w HTML5 audio. Audacity idealnie się do tego nadaje, bo pozwala precyzyjnie przybliżać przebieg fali, pracować na zaznaczeniach, a także cofać wiele kroków edycji, co jest bardzo wygodne przy nauce. W technikum czy w pracy przy prostych projektach multimedialnych ten program spokojnie wystarcza do większości typowych zadań związanych z obróbką dźwięku, od prostego przycięcia pliku MP3 aż po przygotowanie lektora do filmu instruktażowego.

Pytanie 20

Która z funkcji SQL nie przyjmuje żadnych argumentów?

A. year

B. upper

C. len

D. now

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja SQL 'now' jest funkcją, która zwraca bieżącą datę i czas. Jest to przykład funkcji, która nie pobiera żadnych argumentów, co oznacza, że jej działanie jest niezależne od jakichkolwiek wartości wejściowych. W praktyce, użycie tej funkcji pozwala na uzyskanie aktualnego znacznika czasu w zapytaniach SQL, co jest szczególnie przydatne w kontekście logowania zdarzeń w bazach danych, generowania raportów lub wstawiania danych z bieżącą datą i czasem do tabeli. Na przykład, w poleceniu SQL 'INSERT INTO logi (data_czas) VALUES (now());' wstawiamy aktualny czas do kolumny 'data_czas'. Stosowanie funkcji, które nie wymagają argumentów, jak 'now', jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ upraszcza kod i minimalizuje ryzyko błędów związanych z przekazywaniem niepoprawnych argumentów.

Pytanie 21

Domyślny użytkownik, który posiada pełne uprawnienia do zarządzania bazą danych w systemie MySQL, to

A. root

B. mysqld

C. sysadmin

D. admin

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna odpowiedź to „root”, ponieważ w domyślnej instalacji MySQL to właśnie użytkownik root ma pełne, administracyjne uprawnienia do całego serwera baz danych. Jest to odpowiednik konta administratora systemu operacyjnego, ale w kontekście samego MySQL. Użytkownik root może tworzyć i usuwać bazy danych, zakładać nowych użytkowników, nadawać i odbierać im uprawnienia, wykonywać kopie zapasowe, przywracać dane, a także zmieniać konfigurację na poziomie serwera SQL. Z mojego doświadczenia wynika, że w środowiskach produkcyjnych raczej unika się codziennej pracy na koncie root, mimo że technicznie jest to możliwe. Zgodnie z dobrymi praktykami bezpieczeństwa tworzy się osobne konta z ograniczonymi uprawnieniami, np. użytkownika, który ma dostęp tylko do jednej konkretnej bazy i tylko do odczytu albo do odczytu i zapisu. Konto root zostawia się wyłącznie do zadań administracyjnych, takich jak migracje, zmiana schematu bazy, naprawa tabel czy zarządzanie użytkownikami. W praktyce, podczas pierwszej instalacji MySQL albo MariaDB, instalator prosi o ustawienie hasła dla użytkownika root – i to hasło powinno być mocne, unikalne i dobrze zabezpieczone. W środowiskach serwerowych często dodatkowo ogranicza się możliwość logowania rootem z zewnątrz, np. tylko z localhost, aby utrudnić ewentualne ataki z sieci. Warto też pamiętać, że w MySQL użytkownik identyfikowany jest nie tylko nazwą, ale też hostem, więc „root@localhost” to inny użytkownik niż „root@%”. W pracy zawodowej spotyka się też sytuację, że root ma wyłączone logowanie hasłem i używa się uwierzytelniania systemowego lub pluginów, ale to już bardziej zaawansowane scenariusze. Kluczowe jest to, że root jest kontem nadrzędnym, z pełnią praw, i trzeba z nim obchodzić się ostrożnie, bo jedno nieuważne polecenie może usunąć całą bazę produkcyjną.

Pytanie 22

W języku SQL, aby wstawić wiersz danych do tabeli w bazie danych, należy zastosować polecenie

A. CREATE INTO

B. INSERT INTO

C. SELECT ROW

D. CREATE ROW

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawną składnią do wstawiania nowych wierszy w SQL jest polecenie INSERT INTO i to jest taki absolutny fundament pracy z bazą danych. Standard SQL (ANSI/ISO) definiuje właśnie tę komendę jako podstawowy mechanizm dodawania rekordów do tabeli. Typowy zapis wygląda na przykład tak: INSERT INTO klienci (imie, nazwisko, email) VALUES ('Jan', 'Kowalski', '[email protected]');. Najpierw podajemy nazwę tabeli, potem listę kolumn, a następnie wartości w dokładnie tej samej kolejności. W praktyce, w aplikacjach webowych, to właśnie INSERT INTO stoi za dodawaniem nowych użytkowników, zamówień, wpisów na blogu czy logów systemowych. Moim zdaniem warto od razu wyrabiać sobie dobre nawyki: zawsze jawnie wypisuj nazwy kolumn, zamiast polegać na kolejności kolumn w tabeli. Dzięki temu, jeśli ktoś kiedyś doda nową kolumnę albo zmieni ich układ, Twoje zapytania dalej będą działały poprawnie. Jest też drugi, często używany wariant: INSERT INTO tabela VALUES (...), ale on jest bezpieczny tylko wtedy, gdy dokładnie kontrolujesz strukturę tabeli. INSERT INTO może też współpracować z SELECT, np. do masowego kopiowania danych: INSERT INTO archiwum_zamowien SELECT * FROM zamowienia WHERE data < '2023-01-01';. W systemach produkcyjnych łączy się tę komendę z transakcjami (BEGIN, COMMIT, ROLLBACK), żeby zapewnić spójność danych. Warto pamiętać, że różne silniki (MySQL, PostgreSQL, SQL Server) mają swoje rozszerzenia, ale sama idea INSERT INTO jest wspólna i zgodna ze standardem. To takie must-have dla każdego, kto poważnie myśli o pracy z bazami danych.

Pytanie 23

Strona internetowa została wyświetlona przez przeglądarkę w poniższy sposób. Wskaż kod HTML, który prawidłowo reprezentuje zaprezentowaną hierarchiczną strukturę tekstu:

A. <big>Rozdział 1</big>tekst<big>Podrozdział 1.1</big>tekst<big>Podrozdział 1.2</big>

B. <h1>Rozdział 1<p>tekst <h2>Podrozdział 1.1<p>tekst <h2>Podrozdział 1.2

C. <h1>Rozdział 1</h1> <p>tekst</p> <h2>Podrozdział 1.1</h2> <p>tekst</p> <h2>Podrozdział 1.2</h2>

D. <ul><li>Rozdział 1<li>tekst<li>Podrozdział 1.1<li>tekst<li>Podrozdział 1.2</ul>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź jest w porządku! Użycie znaczników <h1> i <h2> wraz z <p> to dobry krok, bo to właśnie tak powinno wyglądać semantyczne formatowanie w HTML. Znacznik <h1> to taki główny nagłówek, który mówi, o czym jest cała strona lub sekcja, a to naprawdę kluczowe dla porządku w treści i SEO. Dzięki nagłówkom w HTML łatwiej jest zrozumieć, co jest na stronie, zarówno dla ludzi, jak i programów, które przeszukują internet. Jak już masz <h2>, to świetnie, bo to pokazuje podrozdziały, a więc hierarchię informacji. Użycie <p> dla tekstu to też dobry pomysł, bo sprawia, że tekst jest bardziej czytelny. Warto pamiętać, że semantyczne znaczniki HTML pomagają osobom z niepełnosprawnościami korzystać z internetu. Według wytycznych WCAG powinno się je stosować, żeby poprawić dostępność. A jak to robić z głową, to łatwiej potem stylować stronę przy użyciu CSS, bo możesz zmieniać wygląd bez bawienia się w treść HTML. Generalnie, dobrze jest, gdy dokumenty są jasne zarówno dla ludzi, jak i dla maszyn – to standard w nowoczesnym webdesignie.

Pytanie 24

Który z poniższych sposobów na dodawanie komentarzy do kodu nie jest używany w języku PHP?

A.

B. // komentarz

C. # komentarz

D. /* komentarz */

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź  jest poprawna, ponieważ jest to typowy sposób komentowania w HTML, a nie w PHP. W PHP stosujemy inne konwencje do komentowania kodu. Najczęściej używane metody to: # oraz // dla komentarzy jedno-liniowych oraz /* komentarz */ dla komentarzy wielo-liniowych. Przykładowo, użycie // w kodzie PHP pozwala na dodanie komentarza do linii kodu, co może być pomocne w wyjaśnieniu działania danej sekcji. Komentarze są istotnym elementem kodu, ponieważ pomagają programistom w zrozumieniu logiki programu, zwłaszcza przy pracy w zespole lub przy dłuższych projektach. Zgodnie z dobrymi praktykami programistycznymi, komentarze powinny być jasne i zwięzłe, co ułatwia innym programistom lub przyszłym wersjom siebie zrozumienie kodu. Warto również pamiętać, że odpowiednie komentowanie kodu zwiększa jego czytelność oraz ułatwia późniejsze wprowadzanie zmian.

Pytanie 25

Instrukcja REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w SQL pozwala na

A. przyznawanie praw dostępu do tabeli

B. pozbawianie użytkownika uprawnień

C. przyznawanie uprawnień za pomocą ustalonego schematu

D. usuwanie konta użytkownika z bazy danych

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Polecenie REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w SQL służy do cofnięcia uprawnień, które wcześniej przyznaliśmy jakiejś osobie albo roli. W kontekście baz danych, uprawnienia SELECT to po prostu możliwość oglądania danych w tabeli (nazwa1). To dosyć ważna sprawa, jeśli mówimy o bezpieczeństwie bazy. Dzięki temu możesz kontrolować, kto ma dostęp do jakich danych, co jest szczególnie istotne w przypadku różnych regulacji prawnych, jak RODO. Przykładowo, jeśli użytkownik (nazwa2) miał dostęp do tej tabeli, a później uznaje się, że nie powinien go mieć, to używasz REVOKE, żeby to cofnąć. To normalne podejście w administrowaniu bazami danych, bo bezpieczeństwo danych to bardzo ważny aspekt. Warto również czasami przeglądać, kto ma jakie uprawnienia, żeby zminimalizować ryzyko, że ktoś niepowołany dostanie się do wrażliwych informacji.

Pytanie 26

Który z wartości atrybutu background-attachment w CSS powinien być użyty, aby tło strony pozostało nieruchome w stosunku do okna przeglądarki?

A. Fixed

B. Inherit

C. Scroll

D. Local

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Atrybut background-attachment w języku CSS służy do określenia, w jaki sposób tło elementu jest powiązane z przewijaniem okna przeglądarki. Wybór wartości 'fixed' sprawia, że tło jest nieruchome w stosunku do widoku przeglądarki, co oznacza, że podczas przewijania zawartości strony tło pozostaje na swoim miejscu. Przykładowo, jeśli ustawimy tło za pomocą 'background-attachment: fixed;' w naszym arkuszu stylów, efekt wizualny pozwoli na stworzenie głębi oraz wrażenia trójwymiarowości, co jest często wykorzystywane w projektach graficznych i stronach internetowych. Ta technika jest zgodna z standardami CSS, które umożliwiają deweloperom tworzenie atrakcyjnych interfejsów użytkownika. Ponadto, zastosowanie tła nieruchomego może wpłynąć na doświadczenia użytkownika, zwłaszcza w przypadku stron zawierających dużą ilość przewijanej treści. Warto również wspomnieć, że background-attachment: fixed; może być używane z innymi atrybutami, takimi jak background-image, background-size czy background-position, aby uzyskać jeszcze lepsze efekty wizualne.

Pytanie 27

Którego związku selektorów CSS należy użyć w miejscu znaków zapytania, aby zdefiniowany styl został zastosowany tylko do tekstu „paragrafie”?

<!DOCTYPE html>
<html>
  <head>
    <style>
      ???{letter-spacing: 10px; color: red;}
    </style>
  </head>
  <body>
    <p>Styl <b>tekstu</b> w pierwszym <i>paragrafie</i></p>
  </body>
</html>

A. b + i

B. b i

C. b > i

D. i + b

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowy selektor to „b + i”, ponieważ wykorzystuje tzw. selektor sąsiedniego rodzeństwa (adjacent sibling selector). Ten zapis oznacza: wybierz element <i>, który znajduje się bezpośrednio po elemencie <b>, na tym samym poziomie drzewa DOM, czyli ma tego samego rodzica. W naszym przykładzie struktura jest prosta: wewnątrz paragrafu <p> znajduje się <b>tekstu</b>, a zaraz po nim <i>paragrafie</i>. Dokładnie taki układ idealnie pasuje do selektora „b + i”. Dzięki temu styl letter-spacing: 10px i color: red zostanie zastosowany tylko do tekstu w znaczniku <i>, czyli do słowa „paragrafie”, a nie do całego akapitu, ani do <b>. Moim zdaniem to jeden z bardziej niedocenianych selektorów, bo pozwala bardzo precyzyjnie stylować elementy na podstawie ich kontekstu w dokumencie, bez dodawania klas czy identyfikatorów. W praktyce stosuje się go np. do stylowania pierwszego <p> po nagłówku, zmiany wyglądu etykiety formularza, która następuje po jakimś polu, albo do drobnych efektów typograficznych w treści artykułów. W specyfikacji CSS (np. CSS Selectors Level 3 i 4) selektory rodzeństwa są opisane jako mechanizm do zaznaczania elementów na podstawie relacji strukturalnych, co jest dużo bardziej eleganckie niż ręczne „oklejanie” wszystkiego klasami. Warto też pamiętać różnicę między „+” a „~”. „b + i” działa tylko na najbliższe sąsiednie <i>, natomiast „b ~ i” objęłoby wszystkie elementy <i> będące późniejszym rodzeństwem <b>. W tym zadaniu zależy nam tylko na jednym, konkretnym słowie, więc wybór „b + i” jest jak najbardziej zgodny z dobrymi praktykami – selektor jest możliwie wąski i jednoznaczny. To potem procentuje w większych projektach, gdzie czytelne i precyzyjne selektory bardzo ułatwiają utrzymanie arkusza stylów.

Pytanie 28

Aby posortować listę uczniów według daty urodzenia w bazie danych, jakie polecenie należy zastosować?

A. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie where rok_urodzenia = 1994

B. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie order by rok_urodzenia

C. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie group by rok_urodzenia

D. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie order by nazwisko

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby uporządkować listę uczniów według roku urodzenia w bazie danych, należy zastosować polecenie SQL 'SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie order by rok_urodzenia'. Klauzula 'ORDER BY' jest kluczowa w SQL, ponieważ pozwala na sortowanie wyników zapytania według określonej kolumny, w tym przypadku 'rok_urodzenia'. Użycie tej klauzuli zapewnia, że wyniki są prezentowane w porządku rosnącym lub malejącym, co jest szczególnie przydatne, gdy chcemy analizować dane w kontekście czasowym. Na przykład, jeżeli mamy tabelę uczniów z kolumnami 'imie', 'nazwisko', 'klasa' oraz 'rok_urodzenia', użycie tego polecenia umożliwi nam nie tylko zobaczenie imion i nazwisk uczniów, ale również ich uporządkowanie według daty urodzenia. Zgodnie z normami SQL, jest to standardowa metoda sortowania danych, która zwiększa przejrzystość i użyteczność wyników. Przykładowo, jeśli w tabeli są uczniowie urodzeni w różnych latach, dzięki temu zapytaniu, najpierw zobaczymy uczniów urodzonych w najwcześniejszych latach, co może być istotne przy podejmowaniu decyzji organizacyjnych w szkole.

Pytanie 29

W języku HTML, aby nadać dokumentowi tytuł "Moja strona", który będzie wyświetlany na zakładce przeglądarki internetowej, należy posłużyć się zapisem

A. <meta title="Moja strona">

B. <head>Moja strona</head>

C. <title>Moja strona</title>

D. <meta name="title" content="Moja strona" />

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Element <title> jest absolutnie podstawą, jeśli chodzi o definiowanie tytułu strony w HTML. Umieszcza się go zawsze wewnątrz sekcji <head>, a jego zawartość jest tym, co wyświetla się na karcie przeglądarki. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które – choć wydają się drobiazgiem – mają duży wpływ na użyteczność i pozycjonowanie strony. Jeśli budujesz własną stronę lub pracujesz przy większym projekcie, warto pamiętać, żeby tytuł był unikalny i możliwie krótki, bo to właśnie on pojawia się również w wynikach wyszukiwania Google. Organizacje takie jak W3C wyraźnie podkreślają, że <title> jest wymagany w każdym dokumencie HTML5. Często też spotykałem się z przypadkami, gdzie ktoś zapominał o tym tagu i potem dziwił się, że przeglądarka pokazuje „Untitled” albo po prostu adres URL na pasku zakładki. Z praktyki – zawsze warto od razu na początku pracy nad stroną ustawić sensowny tytuł, bo potem łatwo o tym zapomnieć. A jak już masz kilka kart z otwartymi projektami, czy klient patrzy na podgląd w wyszukiwarce – profesjonalnie przygotowany tytuł robi robotę. Pamiętaj też, że <title> nie jest miejscem na wrzucanie dodatkowego kodu HTML, tylko sam tekst. Prosta sprawa, a oszczędza potem sporo nerwów.

Pytanie 30

Po wykonaniu poniższego kodu JavaScript, który operuje na wcześniej przygotowanej tablicy liczby, w zmiennej wynik znajduje się suma

var wynik = 0;
for (i = 0; i < 100; i++)
  if (liczby[i] % 2 == 0)
    wynik += liczby[i];

A. parzystych elementów tablicy

B. dodatnich elementów tablicy

C. wszystkich elementów tablicy

D. nieparzystych elementów tablicy

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przedstawiony kod JavaScript oblicza sumę wszystkich parzystych elementów tablicy liczby. W języku JavaScript operator modulo (%) jest używany do obliczania reszty z dzielenia. W tym przypadku liczby[i] % 2 == 0 sprawdza, czy dany element tablicy liczby jest parzysty. Jeśli reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0, oznacza to, że liczba jest parzysta. Dlatego każda parzysta liczba z tablicy jest dodawana do zmiennej wynik. Warto zauważyć, że pętla for przechodzi przez pierwsze 100 elementów tablicy, co sugeruje, że tablica liczby musi mieć co najmniej 100 elementów. Tego typu operacje są często wykorzystywane w praktycznych zastosowaniach, takich jak analiza danych, gdzie konieczne jest filtrowanie i przetwarzanie określonych wartości z dużych zbiorów danych. Dobre praktyki zalecają, aby zrozumieć zarówno składnię, jak i zastosowanie operacji warunkowych i pętli, co jest kluczowe w efektywnym programowaniu. Takie rozwiązania są fundamentem optymalnego przetwarzania danych, a ich zrozumienie umożliwia tworzenie bardziej złożonych algorytmów.

Pytanie 31

<script>
  var imiona = ["Ala", "Ola", "Ela", ""];
  tymczasowa=imiona.length;
</script>

Przedstawiony kod JavaScript powoduje przypisanie do zmiennej tymczasowa wartości:

A. 3

B. 9

C. 1

D. 4

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W tym fragmencie kodu tworzona jest tablica `imiona` z czterema elementami: "Ala", "Ola", "Ela" oraz pusty łańcuch znaków `""`. W JavaScript właściwość `.length` tablicy zwraca liczbę elementów w tablicy, a nie długość tekstu, ani sumę długości napisów. Niezależnie od tego, że ostatni element jest pustym stringiem, on nadal jest pełnoprawnym elementem tablicy. Dlatego `imiona.length` zwraca wartość 4, która następnie jest przypisywana do zmiennej `tymczasowa`. Moim zdaniem warto zapamiętać jedną prostą zasadę: dla obiektów typu Array w JavaScript `.length` oznacza ilość elementów, a dla stringów `.length` oznacza ilość znaków w napisie. To jest częste źródło pomyłek, szczególnie na początku nauki. Gdybyśmy napisali `"Ala".length`, wtedy dostalibyśmy 3, bo napis ma trzy znaki. Ale `imiona.length` patrzy tylko na to, ile pozycji ma tablica, więc wynik to 4. W praktyce `.length` jest bardzo często używane w pętlach, np. `for (var i = 0; i < imiona.length; i++) { ... }`, żeby przejść po wszystkich elementach tablicy. Dobrą praktyką jest też świadome operowanie na długości tablicy, bo w JavaScript można ją zmienić: ustawienie `imiona.length = 2` przytnie tablicę do dwóch elementów, a ustawienie większej wartości doda puste miejsca (tzw. `empty slots`). W nowoczesnym kodzie warto też pamiętać o metodach takich jak `forEach`, `map`, `filter`, które ukrywają bezpośrednią pracę z `.length`, ale nadal działają na tej samej koncepcji liczby elementów w tablicy. Z mojego doświadczenia dokładne rozumienie, co zwraca `.length` w różnych typach danych, bardzo ułatwia debugowanie i pisanie czytelnego kodu.

Pytanie 32

Na podstawie przedstawionego kodu PHP wskaż ile wynosi czas ważności ustawionego ciasteczka?

A. 24 doby.

B. 1 godzina.

C. 1 minuta.

D. 24 godziny.

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W pokazanym fragmencie kodu PHP funkcja setcookie() jest wywołana z trzema podstawowymi argumentami: nazwą ciasteczka ('egzamin'), jego wartością ('24') oraz czasem wygaśnięcia: time() + 60. Funkcja time() zwraca aktualny czas w postaci znacznika czasowego UNIX (liczba sekund od 1.01.1970). Dodanie do tego wartości 60 oznacza przesunięcie tego czasu o 60 sekund do przodu, czyli dokładnie o jedną minutę. Przeglądarka zapisuje to ciasteczko z datą wygaśnięcia ustawioną na ten przyszły moment. Po upływie tej minuty cookie jest automatycznie uznawane za nieważne i przestaje być wysyłane do serwera przy kolejnych żądaniach HTTP. W praktyce oznacza to, że to ciasteczko nadaje się np. do bardzo krótkotrwałych informacji: jednorazowy komunikat, prosty licznik, krótka flaga techniczna. Moim zdaniem lepiej jednak unikać zbyt krótkich czasów w realnych aplikacjach, bo użytkownicy potrafią się zdziwić, że coś „znika” tak szybko. Warto zapamiętać, że w setcookie() zawsze podajemy czas w sekundach jako absolutny timestamp (nie „za ile”, tylko konkretną datę w sekundach), dlatego używa się konstrukcji time() + X, gdzie X to liczba sekund. Jeśli chcemy godzinę – dajemy 60 * 60, jeśli dobę – 60 * 60 * 24, tydzień – 60 * 60 * 24 * 7 itd. To jest bardzo typowy wzorzec spotykany w dokumentacji PHP i w profesjonalnych projektach. W poważniejszych systemach stosuje się dodatkowo odpowiednie flagi (np. httponly, secure, samesite), ale logika czasu wygaśnięcia zawsze opiera się na sekundach i znaczniku czasowym. Dobrą praktyką jest też trzymanie takich wartości w stałych lub konfiguracji, żeby nie rozsiewać po kodzie „magicznych liczb” typu 60 czy 3600 bez komentarza.

Pytanie 33

W PHP użyto funkcji is_float(). Które z wymienionych wywołań tej funkcji zwróci wartość true?

A. is_float(334)

B. is_float(3.34)

C. is_float('3,34')

D. is_float(NULL)

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Funkcja is_float() w języku PHP jest używana do sprawdzania, czy dany argument jest typu float. W przypadku wywołania is_float(3.34), wartość 3.34 jest literalnym zapisem liczby zmiennoprzecinkowej, co oznacza, że jest to poprawny typ danych. W praktycznych zastosowaniach, weryfikacja typu zmiennej jest istotna, szczególnie przy pracy z danymi, gdzie precyzyjne typowanie jest kluczowe, na przykład w obliczeniach finansowych. Gdy pracujemy z danymi z formularzy, często musimy upewnić się, że wartości są odpowiednich typów, aby uniknąć błędów w obliczeniach. Warto również zauważyć, że PHP automatycznie konwertuje typy danych, ale zawsze lepiej jest explicite kontrolować typy, zwłaszcza w bardziej złożonych aplikacjach. Standardem dobrych praktyk jest stosowanie is_float() w sytuacjach, gdzie ważne jest potwierdzenie, że zmienna jest typu float przed jej użyciem w kontekście wymagającym tego typu, co zwiększa czytelność i stabilność kodu.

Pytanie 34

Które z poniższych stwierdzeń dotyczy skalowania obrazu?

A. Powoduje wycięcie określonego fragmentu z pierwotnego obrazu w celu uzyskania lepszego widoku

B. Powoduje zmianę wymiarów obrazu bez modyfikacji istotnej zawartości wizualnej

C. Polega na modyfikacji sposobu zapisu obrazu, aby zmienić metodę kompresji

D. Łączy lub odejmuje figury

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Skalowanie obrazu to proces, który polega na zmianie jego rozmiaru, zachowując przy tym kluczowe elementy wizualne. Istotne jest, aby w trakcie skalowania nie doszło do zniekształcenia ważnych detali czy proporcji obrazu. W praktyce, stosowanie algorytmów interpolacji, takich jak biliniowa czy bikubiczna, pozwala na uzyskanie wysokiej jakości powiększeń lub pomniejszeń obrazów, co jest fundamentem w grafice komputerowej, projektowaniu stron internetowych oraz w fotografii cyfrowej. Dzięki odpowiednim technikom, możemy skalować zdjęcia do różnych rozmiarów bez utraty istotnych informacji, co jest niezwykle ważne w kontekście przygotowywania materiałów do druku lub publikacji online. Dobrze wykonane skalowanie obrazu zapewnia estetyczny wygląd i zgodność z wymogami technicznymi, co jest kluczowe w mediach, marketingu i projektowaniu graficznym.

Pytanie 35

Który z zaprezentowanych kodów HTML sformatuje tekst zgodnie z podanym wzorem?
Uwaga: słowo "stacji" jest napisane większą czcionką niż pozostałe wyrazy w tej linijce)

Lokomotywa

Stoi na stacji lokomotywa ...

A. <p><small>Lokomotywa</small></p> <p>Stoi na <big>stacji<big> lokomotywa ...</p>

B. <h1>Lokomotywa</h1> <p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

C. <h1>Lokomotywa</h1> <p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

D. <h1>Lokomotywa</h1> <p>Stoi na <big>stacji lokomotywa ...</p>

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawny kod dokładnie odtwarza wzór: nagłówek poziomu pierwszego <h1> z tekstem „Lokomotywa” oraz akapit <p>, w którym tylko słowo „stacji” jest wyróżnione większym rozmiarem za pomocą znacznika <big>. Dzięki temu przeglądarka powiększa wyłącznie ten jeden wyraz, a reszta zdania zachowuje standardowy rozmiar czcionki wynikający z kaskady CSS lub domyślnych ustawień. Struktura dokumentu jest też logiczna: tytuł w <h1>, treść w akapicie, bez zbędnego mieszania poziomów nagłówków. W praktyce taki zapis dobrze pokazuje, jak selektywnie formatować tekst wewnątrz akapitu – możemy objąć znacznikiem <big> tylko fragment, podobnie jak używa się <strong> albo <em> do wyróżniania pojedynczych słów. W nowoczesnych projektach zamiast <big> zaleca się raczej stosowanie CSS, np. <span class="wiekszy">stacji</span> i w CSS: .wiekszy { font-size: 1.2em; }. Daje to większą kontrolę nad wyglądem i jest zgodne z aktualnymi standardami W3C, bo <big> jest znacznikiem przestarzałym (deprecated). Mimo to, z punktu widzenia tego zadania, kluczowe jest zrozumienie, że tag musi dokładnie obejmować tylko słowo, które ma być powiększone, oraz że znacznik musi być poprawnie zamknięty. Taka precyzyjna selekcja fragmentu tekstu to podstawa przy formatowaniu treści w HTML i późniejszym stylowaniu w CSS.

Pytanie 36

W kodzie JavaScript aby wywołać okno z polem do wprowadzania danych i przyciskami OK i ANULUJ, należy zastosować metodę

A. message();

B. prompt();

C. alert();

D. confirm();

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Prawidłowa metoda to prompt(). W JavaScripcie właśnie prompt() służy do wyświetlenia okna dialogowego z polem tekstowym, w które użytkownik może coś wpisać, oraz z przyciskami OK i Anuluj. Funkcja zwraca napis (string) wpisany przez użytkownika albo null, jeśli użytkownik kliknie Anuluj lub zamknie okno. Typowe użycie wygląda tak: const imie = prompt("Podaj swoje imię:"); if (imie !== null) { console.log("Witaj, " + imie); } Z mojego doświadczenia prompt() jest fajne do szybkich testów, prostych przykładów na lekcji, czy małych zadań domowych, bo nie trzeba tworzyć formularza w HTML. Jednak w profesjonalnych aplikacjach webowych raczej się go unika, bo to okno blokuje działanie całej strony (tzw. modalne, synchroniczne okno dialogowe) i wygląda różnie w zależności od przeglądarki. Zgodnie z dobrymi praktykami UI/UX lepiej budować własne okna dialogowe w HTML/CSS/JS, które są spójne z wyglądem strony. Warto też wiedzieć, że prompt() zawsze zwraca tekst, więc jeśli potrzebujesz liczby, trzeba ją przekonwertować, np. Number(prompt("Podaj wiek:")) albo parseInt(). No i trzeba pamiętać o obsłudze sytuacji, gdy użytkownik kliknie Anuluj – wtedy dostajesz null i dobrze jest to sprawdzić, zanim zaczniesz coś liczyć. Podsumowując: jeśli w pytaniu jest mowa o oknie z polem do wprowadzania danych oraz przyciskami OK i ANULUJ – klasyczne okienko przeglądarki – to w JavaScripcie odpowiada za to właśnie metoda prompt().

Pytanie 37

Elementarna animacja może być zapisana w formacie

A. GIF

B. BMP

C. PSD

D. TIFF

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Format GIF (Graphics Interchange Format) jest powszechnie stosowany do tworzenia prostych animacji ze względu na swoją zdolność do kompresji obrazów i obsługi przez większość przeglądarek internetowych. GIF pozwala na zapisanie sekwencji obrazów w jednej pliku, co umożliwia ich wyświetlanie jako animacji. Standard GIF obsługuje maksymalnie 256 kolorów z palety, co czyni go idealnym do prostych grafik, takich jak ikony czy animacje internetowe. Dzięki metodzie kompresji Lempel-Ziv-Welch (LZW) możliwe jest zmniejszenie rozmiaru pliku bez utraty jakości, co jest kluczowe w kontekście transferu danych przez sieć. Przykłady zastosowania formatu GIF obejmują animowane banery reklamowe, emotikony oraz krótkie klipy wideo w formie GIF, które stały się popularne na platformach społecznościowych. Ponadto GIF wspiera przezroczystość i animacje w cyklu, co podnosi jego użyteczność w wielu aplikacjach multimedialnych. Z tego powodu GIF jest formatem, który oferuje zarówno funkcjonalność, jak i kompatybilność, co czyni go najlepszym wyborem dla prostych animacji.

Pytanie 38

W SQL przy użyciu kwerendy ALTER można

A. zlikwidować tabelę

B. dodać dane do tabeli

C. stworzyć tabelę

D. zmienić strukturę tabeli

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kwerenda SQL <i>ALTER</i> jest kluczowym narzędziem do modyfikacji istniejących struktur tabel w bazach danych. Umożliwia programistom dostosowanie tabel do zmieniających się wymagań aplikacji lub organizacji. Przykładowo, za pomocą polecenia <i>ALTER TABLE</i> możemy dodać nową kolumnę, usunąć istniejącą, zmienić typ danych kolumny czy również ustawić nowe ograniczenia, takie jak klucze obce. W praktyce, gdy firma rozwija swoje usługi, często zachodzi potrzeba dostosowania struktury bazy danych, co może być realizowane przez odpowiednie kwerendy <i>ALTER</i>. Dobrą praktyką jest również regularne przeglądanie i aktualizowanie struktury bazy danych, aby zapewnić optymalizację wydajności oraz zgodność z wymaganiami biznesowymi. Standard SQL, który definiuje te operacje, jest szeroko używany i uznawany za fundamentalny w pracy z relacyjnymi bazami danych. Znajomość kwerendy <i>ALTER</i> jest zatem niezbędna dla wszystkich, którzy zajmują się administracją baz danych i programowaniem aplikacji opartych na danych.

Pytanie 39

Zapytanie z użyciem klauzuli JOIN jest wykorzystywane w celu

A. pozyskania wyników z dwóch tabel, które są ze sobą powiązane

B. wywołania funkcji agregującej

C. określenia klucza obcego dla tabeli

D. uzyskania wyników tylko z jednej tabeli

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kiedy używasz klauzuli JOIN w SQL, to tak naprawdę odblokowujesz potencjał swoich relacyjnych baz danych. Dzięki temu możesz łączyć dane z różnych tabel, co jest mega przydatne, gdy trzeba przeanalizować informacje z wielu źródeł. Na przykład, jeżeli masz dwie tabele – 'Klienci' i 'Zamówienia' – to z pomocą JOIN możesz łatwo stworzyć listę zamówień razem z danymi o klientach. Kluczowe jest to, by wiedzieć, które kolumny chcesz zestawić, bo wtedy otrzymasz jasne i uporządkowane wyniki. Z własnego doświadczenia powiem, że umiejętne korzystanie z JOIN znacznie poprawia szybkość zapytań i ułatwia analizę danych. Tak naprawdę, to dla programistów szansa na pełne wykorzystanie SQL przy tworzeniu różnorodnych raportów. W dzisiejszych czasach, gdy tak dużo danych krąży wokół, znajomość tych technik to must-have.

Pytanie 40

W języku C do przedstawiania liczb zmiennoprzecinkowych używa się typu

A. double

B. bool

C. int

D. char

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Typ `double` w języku C jest przeznaczony do reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych, co oznacza, że może on przechowywać zarówno liczby całkowite, jak i liczby z częścią dziesiętną. Jest on bardziej precyzyjny niż typ `float`, ponieważ zapewnia większy zakres wartości oraz dokładność, co jest kluczowe w zastosowaniach inżynieryjnych, naukowych oraz w obliczeniach finansowych. Przykładowo, w obliczeniach, które wymagają reprezentacji wartości takich jak 3.14159 (pi) lub 0.1, typ `double` pozwala na uniknięcie wielu problemów związanych z zaokrągleniami i precyzją. Standard C99 definiuje rozmiar dla typu `double` jako przynajmniej 64 bity, co oznacza, że może on przechowywać liczby o bardzo dużych lub bardzo małych wartościach, co jest istotne w kontekście obliczeń numerycznych. W praktyce programiści często używają `double` do obliczeń naukowych, a także w grafice komputerowej, gdzie precyzyjne ustalenie położenia punktów w przestrzeni jest niezbędne.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej