Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 13 lutego 2026 21:21
Data zakończenia: 13 lutego 2026 21:40

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na której ilustracji znajduje się element, który pozwoli standardowym obiektywem wykonać zdjęcie w technice makro?

A. Na ilustracji 1.

B. Na ilustracji 2.

C. Na ilustracji 4.

D. Na ilustracji 3.

Wybranie ilustracji nr 1 jest trafne, bo chodzi o element, który pozwala zwykły, standardowy obiektyw „zamienić” w narzędzie do fotografii makro. W praktyce najczęściej jest to pierścień pośredni lub pierścień odwrotnego mocowania, ewentualnie soczewka nasadkowa (tzw. close‑up). Taki element montuje się między korpusem aparatu a obiektywem (pierścienie pośrednie) albo z przodu obiektywu (soczewka nasadkowa), co powoduje zmniejszenie minimalnej odległości ostrzenia i zwiększenie skali odwzorowania. Dzięki temu można wypełnić cały kadr np. małym owadem, detalem biżuterii albo fakturą liścia, mimo że sam obiektyw nie jest konstrukcją typowo makro. W branżowych dobrych praktykach przyjmuje się, że do „prawdziwego” makro dąży się do skali odwzorowania minimum 1:1, ale w fotografii użytkowej często w pełni wystarcza 1:2 czy nawet 1:3, co właśnie da się uzyskać przy pomocy takich akcesoriów. Moim zdaniem to bardzo rozsądne podejście: zamiast od razu inwestować w drogi obiektyw makro, początkujący fotograf może zacząć od pierścieni pośrednich i poćwiczyć kadrowanie, pracę z małą głębią ostrości i precyzyjnym ustawianiem ostrości ręcznej. W praktyce trzeba też pamiętać, że przy makro z pierścieniami spada ilość światła docierającego do matrycy, więc standardem jest używanie statywu, krótkich czasów i często doświetlanie lampą błyskową lub lampą pierścieniową. To wszystko są typowe, zalecane procedury pracy w makrofotografii z wykorzystaniem zwykłego obiektywu i odpowiedniego elementu pośredniego, takiego jak na ilustracji nr 1.

Pytanie 2

Jakie główne zalety ma technika fotografowania w formacie RAW?

A. brak konieczności obróbki zdjęć i lepsze odwzorowanie kolorów

B. szybszy zapis na karcie pamięci i automatyczna korekcja perspektywy

C. większa elastyczność w postprodukcji i lepsze zachowanie szczegółów

D. mniejszy rozmiar plików i automatyczna korekcja kolorów

Fotografowanie w formacie RAW jest jedną z najważniejszych technik w nowoczesnej fotografii, szczególnie dla profesjonalistów. Główna zaleta tego formatu to większa elastyczność w postprodukcji. Pliki RAW przechowują znacznie więcej informacji o obrazie niż standardowe formaty, takie jak JPEG. Dzięki temu, możemy w procesie edycji znacząco zmieniać parametry, takie jak ekspozycja, balans bieli czy kontrast, bez utraty jakości zdjęcia. Na przykład, jeśli zdjęcie jest nieco niedoświetlone, można je znacznie rozjaśnić, a detale, które normalnie by się zgubiły, mogą być uratowane. Inną istotną zaletą jest lepsze zachowanie szczegółów w światłach i cieniach. Kiedy fotografujemy w RAW, szczególnie w trudnych warunkach oświetleniowych, mamy większą szansę na uzyskanie zdjęć, które zachowują detale zarówno w jasnych, jak i ciemnych partiach. Standardy branżowe, takie jak Adobe RGB czy sRGB, również lepiej odwzorowują kolorystykę w formacie RAW, co pozwala na tworzenie bardziej realistycznych i ekspresyjnych fotografii. Umożliwia to artystom pełniejsze wyrażanie swojej wizji i kreatywności w postprodukcji.

Pytanie 3

Podczas robienia zdjęcia panoramicznego ustalono parametry ekspozycji: czas naświetlania 1/125 s oraz liczba przysłony f/11. Jakie ustawienia ekspozycji należy wybrać, zakładając na obiektyw filtr o współczynniku krotności 2?

A. 1/125 s, f/8

B. 1/60 s, f/8

C. 1/125 s, f/5,6

D. 1/60 s, f/11

Zastosowanie błędnych ustawień ekspozycji wynika z niepełnego zrozumienia wpływu filtrów na parametry fotograficzne. Filtr o współczynniku krotności 2 podwaja ilość światła, co oznacza, że fotograf musi dostosować ustawienia aparatu, aby uniknąć prześwietlenia zdjęcia. Ustawienie przysłony na f/8 lub f/5,6 w niektórych odpowiedziach sugeruje chęć zmiany głębi ostrości, lecz nie rekompensuje to potrzeby skrócenia czasu naświetlania. Wybór przysłony f/8 zakłada zmniejszenie głębi ostrości, co w kontekście zdjęć panoramicznych, gdzie szeroka głębia ostrości jest pożądana, jest niewłaściwym podejściem. Ustawienie f/11 oferuje lepszą kontrolę nad ostrością całej sceny, co jest krytyczne w panoramicznych zdjęciach, gdzie detale z różnych odległości muszą być wyraźne. Z kolei opcja pozostawienia czasu naświetlania na poziomie 1/125 s nie uwzględnia efektu filtra i grozi prześwietleniem zdjęcia. W fotografii kluczowym jest zrozumienie, że zmieniając jeden parametr ekspozycji, należy odpowiednio dostosować inne, aby uzyskać optymalny rezultat, co w tym przypadku nie zostało wzięte pod uwagę.

Pytanie 4

Format metadanych XMP (Extensible Metadata Platform) służy do

A. korekcji balansu bieli w zdjęciach cyfrowych

B. przechowywania informacji o zdjęciu i parametrach edycji

C. kompresji plików graficznych bez utraty jakości

D. konwersji między różnymi formatami plików graficznych

Wszystkie podane odpowiedzi poza tą poprawną dotyczą różnych aspektów edycji i obróbki zdjęć, ale nie mają związku z główną funkcjonalnością XMP. Na przykład, kompresja plików graficznych bez utraty jakości to proces, który jest realizowany przez algorytmy takie jak JPEG lub PNG, które koncentrują się na zmniejszeniu rozmiaru pliku przy zachowaniu maksymalnej jakości. XMP natomiast nie ma na celu zmniejszania rozmiaru plików, lecz skupia się na przechowywaniu metadanych. Kompresja i przechowywanie informacji to zupełnie różne koncepcje. Kolejna koncepcja, konwersja między różnymi formatami plików graficznych, również nie jest związana z XMP. To proces, który wymaga specjalistycznego oprogramowania i nie jest bezpośrednio związany z metadanymi. Z kolei korekcja balansu bieli w zdjęciach jest techniką edycyjną, która ma na celu poprawę odwzorowania kolorów i również nie jest funkcją XMP. Wszystkie te błędne interpretacje wskazują na powszechny błąd myślowy, polegający na myleniu metadanych z innymi funkcjami przetwarzania obrazów. Zrozumienie, czym jest XMP, pozwala na lepsze wykorzystanie jego możliwości oraz integracji z innymi procesami edycyjnymi.

Pytanie 5

Które urządzenie należy zastosować do skanowania diapozytywu średnioformatowego?

A. Urządzenie 4.

B. Urządzenie 2.

C. Urządzenie 1.

D. Urządzenie 3.

W przypadku diapozytywu średnioformatowego kluczowe jest zrozumienie, że mamy do czynienia z materiałem przezroczystym o stosunkowo dużej gęstości optycznej i wysokim kontraście. Wiele osób intuicyjnie sięga po skaner ręczny lub zwykły skaner płaski, bo wydaje się, że „skaner to skaner” i każdy poradzi sobie z każdą kliszą. To jest typowy błąd myślowy: mylenie urządzeń do dokumentów odbitkowych z urządzeniami do materiałów transparentnych. Skaner ręczny, podobny do tych używanych do szybkiego kopiowania dokumentów, jest projektowany do pracy ze światłem odbitym od papieru, a nie do równomiernego podświetlania diapozytywu od tyłu. Brakuje mu odpowiedniej optyki, stabilnego prowadzenia materiału i przede wszystkim zakresu dynamicznego, więc slajd po prostu „siądzie” – światła będą przepalone, cienie zlane w jedną plamę. Zwykły skaner płaski bez modułu do filmów ma ten sam problem: oświetlenie i układ optyczny są zoptymalizowane pod kartki A4, faktury, zdjęcia na papierze, a nie pod małe przeźrocza, które wymagają innej konstrukcji źródła światła i innego toru optycznego. Nawet jeśli położymy slajd na szybie, skaner nie widzi poprawnie przechodzącego światła, a uzyskany obraz jest technicznie bezużyteczny. Z kolei różnego typu "gadżetowe" urządzenia do zgrywania zdjęć czy slajdów, wyglądające jak małe pudełka z okienkiem, zwykle korzystają z bardzo prostych matryc i elektroniki, działając w praktyce bardziej jak aparat kompaktowy w obudowie niż jak prawdziwy skaner. Rozdzielczość jest często marketingowa, a nie optyczna, odwzorowanie barw bywa słabe, a pliki nadają się najwyżej do szybkiego podglądu w internecie, a nie do poważnej archiwizacji czy druku. W pracy profesjonalnej nad materiałem średnioformatowym liczy się kontrola nad gęstością optyczną, liniowością przejść tonalnych oraz powtarzalnością wyników. Dlatego branżowym standardem jest używanie dedykowanych skanerów do filmów i slajdów, z dopasowanymi uchwytami do formatu 120, odpowiednim podświetleniem i oprogramowaniem pozwalającym na precyzyjną korekcję ekspozycji oraz balansu barw już na etapie skanowania. Wszystkie inne rozwiązania są w tej sytuacji kompromisem, który mocno ogranicza jakość końcowego pliku.

Pytanie 6

Aby rozjaśnić głęboki, wyraźny cień rzucany przez słońce na twarz modela w kapeluszu o dużym rondzie, powinno się użyć

A. kalibrator kolorów

B. blendę uniwersalną

C. ekran odblaskowy

D. lampę błyskową z dyfuzorem

Wykorzystanie blendy uniwersalnej do rozświetlenia cienia może wydawać się logiczne, jednak jej działanie jest ograniczone do odbicia światła w sposób, który nie zawsze jest wystarczający w przypadku mocnych, ostrych cieni. Blenda działa na zasadzie odbicia światła, co może być skuteczne w słabszym świetle, ale w intensywnym słońcu może nie dostarczyć wystarczającej ilości rozproszonego światła, aby skutecznie rozświetlić cienie na twarzy modela. Również ekran odblaskowy, mimo że również ma swoje zastosowanie, nie jest odpowiedni do pracy z bardzo ostrym światłem słonecznym, ponieważ jego efekty mogą być zbyt subtelne, by zniwelować znaczące cienie. Kalibrator kolorów, z drugiej strony, pełni zupełnie inną funkcję, skupiając się na precyzyjnym dostosowywaniu balansu bieli w postprodukcji, a nie na manipulacji światłem podczas robienia zdjęcia. Używanie kalibratora w kontekście rozświetlania cieni jest nieadekwatne i może prowadzić do błędnej interpretacji jego roli w procesie fotograficznym. Kluczowym błędem jest mylenie narzędzi i ich zastosowań; każda technika oświetleniowa ma swoje unikalne cechy i najlepiej sprawdza się w określonych warunkach. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, jakie narzędzie będzie najbardziej efektywne w danej sytuacji oraz jakie efekty końcowe chcemy osiągnąć, co wymaga praktycznej wiedzy oraz doświadczenia w pracy z różnymi źródłami światła.

Pytanie 7

Trójkąt ekspozycji w fotografii odnosi się do relacji pomiędzy

A. czasem naświetlania, obiektywem, czułością detektora obrazu

B. czasem naświetlania, liczbą przysłony, czułością detektora obrazu

C. czasem naświetlania, matrycą, czułością detektora obrazu

D. czasem naświetlania, liczbą przysłony, natężeniem oświetlenia

Trójkąt ekspozycji w fotografii to kluczowe pojęcie, które odnosi się do trzech głównych parametrów wpływających na naświetlenie zdjęcia: czasu naświetlania, liczby przysłony oraz czułości detektora obrazu. Czas naświetlania, wyrażany w sekundach lub ułamkach sekundy, określa, jak długo światło pada na matrycę aparatu. Liczba przysłony (f-stop) to wartość, która opisuje średnicę otworu w obiektywie, przez który przechodzi światło, co ma bezpośredni wpływ na głębię ostrości. Czułość detektora obrazu, mierzona w ISO, informuje, jak wrażliwy jest czujnik na światło. Zrozumienie interakcji między tymi trzema elementami pozwala fotografom na uzyskanie właściwej ekspozycji oraz na kreatywne manipulowanie efektami obrazu, takimi jak zamglenie tła czy zamrażanie ruchu. Przykładowo, w słabym oświetleniu, zwiększenie czułości ISO może pozwolić na skrócenie czasu naświetlania, co jest szczególnie przydatne w fotografii sportowej czy przy zdjęciach w ruchu. Właściwe zrozumienie tych zasad jest fundamentalne dla każdego fotografa, aby móc świadomie kształtować swoje zdjęcia zgodnie z zamierzonymi efektami.

Pytanie 8

Fotografia przedstawia rodzaj kompozycji

A. obramowanie.

B. przekątna.

C. symetria.

D. linia horyzontu.

Obramowanie to jeden z najbardziej skutecznych i klasycznie wykorzystywanych zabiegów kompozycyjnych w fotografii. W tym przypadku widzimy, jak architektoniczne elementy – czyli łuk oraz ściany korytarza – tworzą naturalną ramę wokół głównego motywu zdjęcia, którym jest palma na tle morza i nieba. Takie rozwiązanie pozwala przyciągnąć wzrok odbiorcy dokładnie w punkt, który chce podkreślić fotograf. Świetnie się to sprawdza na przykład podczas fotografowania krajobrazów z wykorzystaniem okien, drzwi czy nawet gałęzi drzew, co często można znaleźć w podręcznikach do nauki fotografii. Moim zdaniem, obramowanie dodaje zdjęciu głębi, daje efekt wejścia „do środka” sceny i pozwala lepiej opowiedzieć historię. Warto pamiętać, że takie kadrowanie jest polecane przez większość profesjonalnych fotografów jako sposób na urozmaicenie kompozycji, szczególnie w fotografii miejskiej czy portretowej. W praktyce obramowanie pomaga też eliminować niepotrzebne elementy z kadru, skupiając uwagę widza dokładnie tam, gdzie zamierza autor zdjęcia. Dobrze jest eksperymentować z różnymi rodzajami naturalnych ramek – od architektury po elementy przyrody – bo każda może wywołać trochę inne wrażenie na odbiorcy. Z mojego doświadczenia, to niesamowicie uniwersalny sposób na poprawienie jakości i czytelności przekazu wizualnego.

Pytanie 9

Na testowym zdjęciu zauważono, że zanieczyszczenia matrycy są widoczne w prawym górnym rogu obrazu. Podczas czyszczenia matrycy konieczne jest usunięcie zanieczyszczeń z tego rogu

A. prawego górnego

B. lewego górnego

C. prawego dolnego

D. lewego dolnego

Wybór lewego dolnego rogu jako miejsca, z którego należy usunąć zabrudzenia, jest poprawny ze względu na konwencję opisu lokalizacji w kontekście matrycy obrazowej. Zabrudzenia na matrycy, zwłaszcza te widoczne w prawym górnym rogu, mogą powodować powstawanie ciemnych plam lub smug na zdjęciach, co znacząco obniża jakość obrazu. W praktyce, podczas czyszczenia matrycy, należy starannie podejść do lokalizacji zabrudzeń, aby uniknąć dalszych uszkodzeń. Standardowe procedury czyszczenia matryc zalecają użycie odpowiednich narzędzi, takich jak sprężone powietrze, specjalne ściereczki lub rozwiązania chemiczne dedykowane do czyszczenia optyki. Dobrą praktyką jest również wykonywanie czyszczenia w kontrolowanych warunkach, gdzie minimalizuje się ryzyko ponownego zanieczyszczenia matrycy. Warto pamiętać, że przestrzeganie tych zasad pozwala na dłuższą żywotność sprzętu oraz zapewnia optymalną jakość zdjęć.

Pytanie 10

W celu wyostrzenia szczegółów obrazu programu Adobe Photoshop należy zastosować polecenie

A. Posteryzacja krawędzi.

B. Maska warstwy.

C. Maska wyostrzająca.

D. Błyszczące krawędzie.

Maska wyostrzająca to jedno z najbardziej podstawowych i jednocześnie skutecznych narzędzi do poprawiania ostrości zdjęć w Adobe Photoshop. Generalnie polega to na analizie kontrastu sąsiednich pikseli i jego wzmocnieniu, dzięki czemu krawędzie na obrazie stają się bardziej wyraźne, a detale zaczynają się wyróżniać. W praktyce – jeśli robisz np. zdjęcie produktu do sklepu internetowego albo poprawiasz portret, to właśnie maska wyostrzająca pozwala podbić drobne szczegóły, takie jak fakturę skóry czy ostrość elementów tekstylnych, bez wprowadzania nienaturalnych artefaktów czy zniekształceń. Ja sam często korzystam z tej funkcji, bo jest szybka i daje przewidywalne efekty. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepiej sprawdza się, gdy operujesz na kopii warstwy – masz wtedy większą kontrolę i możesz dobrać parametry siły wyostrzania, promienia i progu. Warto pamiętać, że przesada może prowadzić do powstawania „halo” wokół krawędzi, więc kluczowa jest umiejętność umiaru. W branży graficznej maska wyostrzająca jest już takim standardem, a jej działanie opiera się na matematycznych filtrach (tzw. Unsharp Mask), co daje przewidywalne, powtarzalne rezultaty. Tak czy inaczej, jeśli chcesz, żeby detale na zdjęciu były naprawdę ostre, to właśnie ta funkcja jest najczęściej polecana przez profesjonalistów.

Pytanie 11

Do czyszczenia matrycy z kurzu, drobnych włosków najkorzystniej zastosować

A. chusteczkę nawilżoną wodą miceralną.

B. nasączoną watkę.

C. szmatkę.

D. specjalne pióro czyszczące.

Specjalne pióro czyszczące do matryc to w zasadzie jedyne sensowne narzędzie, gdy zależy nam na bezpieczeństwie i skuteczności. Takie pióra mają końcówki z bardzo miękkiego, antystatycznego włókna, które nie zostawia zarysowań, nie generuje ładunków elektrostatycznych i nie zbiera tłustych plam z palców. W branży foto i serwisie sprzętu elektronicznego to właściwie złoty standard — każde porządne laboratorium czy dobry serwis zawsze ma na wyposażeniu takie pióro. Dzięki temu można bez obaw usunąć z matrycy kurz, pojedyncze paproszki czy nawet drobne włoski, nie ryzykując uszkodzenia lub zarysowania powierzchni światłoczułej, która jest bardzo delikatna i podatna na uszkodzenia mechaniczne. Moim zdaniem, próbowanie innych rozwiązań to trochę proszenie się o kłopoty, zwłaszcza jeśli chodzi o matryce w aparatach czy kamerach przemysłowych. Co ciekawe, profesjonalni fotografowie i serwisanci praktycznie nie używają już nawet sprężonego powietrza, bo można nim przypadkiem wepchnąć pył głębiej lub uszkodzić elektronikę. Specjalistyczne pióro czyszczące pozwala na precyzyjną, punktową aplikację i często posiada wymienne końcówki – to jest nie do przecenienia podczas regularnych konserwacji. Takie narzędzia można łatwo kupić w sklepach fotograficznych i kosztują niewiele w porównaniu do potencjalnych strat po nieumiejętnym czyszczeniu. Ostatecznie, dobór profesjonalnych narzędzi to podstawa każdej pracy z delikatną optyką.

Pytanie 12

Fotograf, planując sesję zdjęciową wymagającą wydłużenia ogniskowej posiadanego obiektywu, powinien zaopatrzyć się w

A. pierścień sprzęgający.

B. telekonwerter.

C. soczewkę nasadową.

D. pierścień odwracający.

Telekonwerter to chyba jedno z najczęściej wybieranych akcesoriów przez fotografów, którzy chcą wydłużyć ogniskową swoich obiektywów bez inwestowania w nowy sprzęt. Zresztą, sam nie raz korzystałem z takiego rozwiązania, szczególnie podczas fotografowania dzikiej przyrody czy sportu – tam, gdzie liczy się każdy dodatkowy milimetr ogniskowej. Telekonwerter montuje się pomiędzy obiektywem a korpusem aparatu i dzięki specjalnemu układowi optycznemu faktycznie zwielokrotnia ogniskową, najczęściej 1,4x lub 2x. Oczywiście trzeba pamiętać, że trochę na tym cierpi światłosiła, bo tracisz na jasności (np. przy 2x konwerterze przysłona maleje o dwa stopnie). Mimo to, dla wielu osób to sensowny kompromis – zyskujemy zasięg, a nie musimy targać ciężkiego superteleobiektywu. W profesjonalnych zastosowaniach to standardowe narzędzie, szczególnie w dziedzinach, gdzie nie zawsze można podejść bliżej do obiektu. Moim zdaniem, to najprostszy i najbardziej efektywny sposób na wydłużenie ogniskowej, zachowując przy tym pełną funkcjonalność automatyki ostrzenia i stabilizacji, o ile oczywiście używa się sprzętu dobrej klasy. Mając telekonwerter, spokojnie można planować sesje wymagające większego zbliżenia – to typowy patent ludzi z branży, sprawdzony w praniu.

Pytanie 13

Etapy archiwizacji zdjęć obejmują następujące działania:

A. backup, tworzenie folderów, nazywanie plików

B. tworzenie przejrzystej struktury folderów, nazywanie plików, backup

C. backup, tworzenie struktury folderów, nazywanie plików

D. nazywanie plików, backup

Odpowiedź, która wskazuje na kolejność 'tworzenie przejrzystej struktury katalogów, nazywanie plików, backup' jest prawidłowa, ponieważ przedstawia systematyczny proces archiwizowania zdjęć. Pierwszym krokiem jest stworzenie przejrzystej struktury katalogów, co umożliwia łatwe zarządzanie i lokalizowanie plików w przyszłości. Na przykład, można utworzyć katalogi według dat, wydarzeń lub tematów, co ułatwia przeszukiwanie zbiorów. Następnie nazywanie plików w sposób zrozumiały i spójny, na przykład poprzez dodanie daty lub opisu, pozwala na szybkie zidentyfikowanie zawartości bez konieczności otwierania każdego pliku. Wreszcie, backup jest kluczowym elementem procesu archiwizacji, który chroni przed utratą danych. Warto stosować zewnętrzne nośniki pamięci oraz usługi chmurowe, co zapewnia dodatkowe bezpieczeństwo. Zgodnie z najlepszymi praktykami, należy regularnie aktualizować kopie zapasowe, aby mieć pewność, że wszystkie nowe zdjęcia również są chronione.

Pytanie 14

Na fotografii zastosowano kompozycję obrazu

A. wieloelementową, centralną.

B. symetryczną, otwartą.

C. zamkniętą, dynamiczną.

D. centralną, prostą.

W tej fotografii rzeczywiście wykorzystano kompozycję symetryczną, otwartą. Widać tu wyraźną oś symetrii wyznaczoną przez drewnianą barierkę, gdzie lewa i prawa część kadru są do siebie bardzo podobne pod względem układu linii i proporcji. Symetria w fotografii to jedna ze sprawdzonych metod przyciągania uwagi widza i nadawania obrazowi harmonii – stosuje się ją często w architekturze, krajobrazach czy fotografii produktowej. Kompozycja otwarta natomiast polega na tym, że elementy obrazu wydają się wychodzić poza kadr – tutaj mamy wyraźne wrażenie, że barierka, zieleń i linia morza ciągną się poza to, co widzimy na zdjęciu. Moim zdaniem to bardzo uniwersalne podejście, bo pozwala odbiorcy samodzielnie wyobrazić sobie dalszy ciąg sceny. Z mojego doświadczenia wynika, że takie kadrowanie wzmacnia dynamikę i naturalność kadru, a jednocześnie nie zaburza poczucia ładu. Często spotykam się z tym w branżowych publikacjach i na wystawach – eksperci doceniają takie rozwiązania za możliwość pokazania przestrzeni i głębi. Symetria i otwartość dobrze sprawdzają się także przy prezentowaniu dużych, rozległych planów, gdzie ważne jest zarówno uporządkowanie, jak i zachowanie perspektywy.

Pytanie 15

Oblicz minimalną rozdzielczość obrazu formatu 10x15 cm przeznaczonego do wydruku w formacie 20x30 cm i rozdzielczości 300 dpi bez konieczności interpolacji danych.

A. 150 dpi

B. 300 dpi

C. 1200 dpi

D. 600 dpi

Podstawa tej odpowiedzi tkwi w zrozumieniu, jak działa przeliczanie rozdzielczości w kontekście przygotowywania plików do druku. Jeśli chcesz powiększyć zdjęcie z formatu 10x15 cm do wydruku na 20x30 cm w rozdzielczości 300 dpi, musisz zawczasu zapewnić odpowiednią ilość danych na każdym calu. Skoro docelowo masz otrzymać obraz 20x30 cm (czyli 7,87 x 11,81 cala) w 300 dpi, to wyjściowy plik musi mieć co najmniej tyle pikseli, by po dwukrotnym powiększeniu (bo 10x15 cm to dokładnie połowa wymiarów 20x30 cm) wciąż zachować te 300 dpi na wydruku. Dlatego obraz źródłowy (10x15 cm) musi mieć rozdzielczość 600 dpi – wtedy po powiększeniu do 20x30 cm rozdzielczość spada dokładnie do 300 dpi, a nie tracisz jakości, nie musisz interpolować żadnych danych. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu grafików to przeocza i potem mają rozmyte wydruki. To jest kluczowa praktyka: zawsze przygotowuj pliki z rozdzielczością proporcjonalnie większą, jeśli wiesz, że będą powiększane. Standard branżowy mówi wprost – nie powiększaj obrazów do druku bez odpowiedniej gęstości pikseli na starcie. Przygotowanie pliku w 600 dpi na 10x15 cm oznacza, że po wydruku na 20x30 cm nie stracisz detali. Takie podejście daje swobodę przy późniejszej pracy i oszczędza nerwów przy finalnym wydruku. Bardzo polecam wyrobić sobie ten nawyk, bo to procentuje w każdej pracy z obrazem do druku.

Pytanie 16

Przed czyszczeniem matrycy w profesjonalnej lustrzance należy pamiętać, aby przede wszystkim

A. ustawić tryb Autobracketing.

B. wyjąć baterię zasilającą z aparatu.

C. wyjąć nośnik pamięci z aparatu.

D. ustawić tryb Mirror Up.

Ustawienie trybu Mirror Up to moim zdaniem absolutna podstawa, jeśli chodzi o profesjonalne czyszczenie matrycy w lustrzance. Chodzi o to, żeby unieść lustro i mieć swobodny dostęp do matrycy – bez tego nawet nie ma sensu zaczynać. Gdyby lustro zostało w normalnej pozycji, praktycznie nie da się dostać do sensora, a jak ktoś próbowałby coś tam kombinować, można uszkodzić nie tylko matrycę, ale i sam mechanizm lustra. W instrukcjach producentów, chociażby Canona czy Nikona, zawsze jest podkreślone, żeby przejść w odpowiedni tryb serwisowy (czyli właśnie Mirror Up), często nawet przy podłączonym zasilaniu sieciowym, żeby przypadkiem nie zabrakło prądu w trakcie. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby, które pomijają ten krok, zazwyczaj kończą z problemami – od kurzu ukrytego pod lustrem po poważniejsze awarie. Ogólnie, Mirror Up umożliwia bezpieczne i efektywne czyszczenie, co jest szczególnie ważne, jeśli robisz zdjęcia w warunkach, gdzie czystość matrycy naprawdę się liczy (np. fotografia produktowa, makro czy zdjęcia na wysokich przysłonach). Dobra praktyka mówi też, żeby nie dotykać powierzchni matrycy byle czym – stosujemy dedykowane akcesoria (gumki, patyczki, płyny), a Mirror Up daje nam spokojną głowę, że nie uszkodzimy delikatnych elementów lustra czy migawki. Tak naprawdę, przejście w ten tryb to pierwszy i najważniejszy krok, którego nie można pominąć.

Pytanie 17

Jakie polecenie w programie Adobe Photoshop pozwala na wydobycie koloru w obszarach zdjęcia o niższym nasyceniu?

A. Odwróć

B. Ekspozycja

C. Przejrzystość

D. Jaskrawość

Odwrócenie jest funkcją, która zmienia wartości kolorów na ich przeciwieństwa, co nie ma związku z wydobywaniem kolorów w obszarach mniej nasyconych. Stosowanie tej opcji prowadzi do drastycznych zmian, które mogą zniekształcić oryginalny obraz, zamiast poprawić jego jakość. Ekspozycja z kolei reguluje ogólną jasność obrazu, co również nie odpowiada na pytanie o wydobycie koloru w mniej nasyconych miejscach. Choć odpowiednie dostosowanie ekspozycji może poprawić widoczność kolorów, nie jest to narzędzie skoncentrowane na nasyceniu kolorów, a raczej na ich jasności. Można przez to uzyskać niezamierzony efekt overexposure, co prowadzi do utraty detali. Przejrzystość, będąca parametrem regulującym przezroczystość warstw, nie ma bezpośredniego wpływu na kolory w obszarach mniej nasyconych, a jej użycie w kontekście nasycenia kolorów byłoby nieadekwatne. Często błędnie łączy się te pojęcia, nie dostrzegając, że każda z wymienionych funkcji ma inny cel i zastosowanie. W praktyce, dobierając odpowiednie narzędzia do edycji zdjęć, warto być świadomym ich specyfiki, aby nie pogubić się w procesie postprodukcji i uzyskać zamierzony efekt estetyczny.

Pytanie 18

Co określa liczba przewodnia lampy błyskowej?

A. minimalny zasięg oświetlenia obiektu fotografowanego, zapewniający uzyskanie poprawnej ekspozycji

B. minimalną ilość błysków w ciągu 1s

C. maksymalną ilość błysków w ciągu 1s

D. maksymalny zasięg oświetlenia obiektu fotografowanego, zapewniający uzyskanie poprawnej ekspozycji

Liczba przewodnia lampy błyskowej, często oznaczana jako GN (Guide Number), jest kluczowym parametrem określającym maksymalny zasięg oświetlenia, jakiego lampa jest w stanie dostarczyć w celu uzyskania prawidłowej ekspozycji fotografowanego obiektu. W praktyce oznacza to, że im wyższa wartość liczby przewodniej, tym dalej lampa może skutecznie oświetlić obiekt przy określonym ustawieniu przysłony i czułości ISO. Na przykład, lampa o liczbie przewodniej wynoszącej 60, przy ustawieniu ISO 100 i przysłony f/4, może oświetlić obiekt znajdujący się w odległości do 15 metrów (60 podzielone przez 4). Znajomość liczby przewodniej jest szczególnie istotna w sytuacjach, gdy fotografujemy w warunkach słabego oświetlenia lub gdy potrzebne jest zamrożenie ruchu. Umożliwia to precyzyjne dostosowanie parametrów aparatu do warunków oświetleniowych, co w praktyce przekłada się na lepsze wyniki fotograficzne oraz kreatywne możliwości twórcze.

Pytanie 19

W technice fotografii studyjnej spill oznacza

A. ustawienie świateł w trójkąt oświetleniowy dla portretu

B. celowe prześwietlenie tła dla uzyskania efektu high-key

C. połączenie dwóch źródeł światła dla uzyskania efektu kluczowego

D. niepożądane rozproszenie światła na obszary, które powinny pozostać nieoświetlone

Odpowiedź dotycząca spill w fotografii studyjnej jest prawidłowa, ponieważ spill odnosi się do niepożądanego rozproszenia światła na obszary, które powinny pozostać nieoświetlone. W praktyce oznacza to, że światło, które powinno oświetlać jedynie wyznaczone elementy kompozycji (takie jak model czy obiekt), przypadkowo pada na inne fragmenty tła, co może prowadzić do nieestetycznych efektów. Aby uniknąć spill, fotografowie często korzystają z modyfikatorów światła, takich jak softboxy czy reflektory, które kierują światło dokładnie tam, gdzie to potrzebne. Dobre praktyki w fotografii studyjnej sugerują również użycie odpowiednich kątów oraz odległości między źródłami światła a obiektami, co pozwala na kontrolę nad tym, jak światło się rozprzestrzenia. Przykładem może być ustawienie świateł w taki sposób, aby uniknąć przypadkowego oświetlania tła, co jest kluczowe dla uzyskania czystych i profesjonalnych zdjęć.

Pytanie 20

Jakim symbolem oznaczany jest w lustrzankach tryb robienia zdjęć z preselekcją przysłony?

A. P

B. M

C. A

D. Tv

Odpowiedź A jest prawidłowa, ponieważ oznacza tryb fotografowania z preselekcją przesłony (Aperture Priority) w lustrzankach. W tym trybie użytkownik ustawia wartość przesłony, a aparat automatycznie dobiera odpowiednią wartość czasu naświetlania, aby uzyskać prawidłową ekspozycję. Jest to szczególnie użyteczne w sytuacjach, gdzie chcemy kontrolować głębię ostrości zdjęcia, na przykład przy fotografowaniu portretów, gdzie często chcemy uzyskać efekt rozmytego tła. Umożliwia to artystyczne podejście do kompozycji zdjęcia oraz lepsze uwydatnienie tematu fotografii. Utrzymanie odpowiedniej przesłony jest kluczowe w wielu scenariuszach, takich jak krajobrazy czy fotografie makro, gdzie precyzyjna kontrola nad głębią ostrości pozwala uzyskać pożądany efekt wizualny. W praktyce, przestawienie aparatu na tryb A i odpowiednie ustawienie wartości f-stop, pozwala na dynamiczną i twórczą kontrolę nad zdjęciami.

Pytanie 21

Jakiego filtra należy użyć podczas robienia zdjęć w podczerwieni?

A. Połówkowy

B. IR

C. Polaryzacyjny

D. UV

Filtr IR (podczerwieni) jest niezbędnym narzędziem podczas wykonywania zdjęć w tym zakresie spektralnym, ponieważ jego zadaniem jest przepuszczenie promieniowania podczerwonego, a jednocześnie zablokowanie widocznego światła. W fotografii podczerwonej, szczególnie w zastosowaniach artystycznych i naukowych, kluczowe jest uchwycenie detali, które są niewidoczne dla ludzkiego oka. Przykładowo, w fotografii krajobrazowej, użycie filtru IR pozwala na uzyskanie niezwykłych efektów wizualnych, takich jak jasne niebo w kontrastującym tle zieleni roślinności, która odbija podczerwień. Dzięki zastosowaniu filtra IR, można również badać termiczne właściwości obiektów, co znajduje zastosowanie w naukach przyrodniczych oraz medycynie. Standardy branżowe zalecają użycie filtrów IR o wysokiej przepuszczalności w zakresie długości fal 700-1200 nm, co zapewnia odpowiednią jakość obrazu oraz minimalizuje zniekształcenia.

Pytanie 22

Do prawidłowego pomiaru temperatury barwowej źródeł światła służy

A. eksponometr

B. spektrofotometr

C. densytometr

D. światłomierz punktowy

Pomiar temperatury barwowej źródeł światła jest kluczowy w wielu dziedzinach, w tym w fotografii, projektowaniu oświetlenia i telewizji. Spektrofotometr jest narzędziem, które pozwala na dokładny pomiar widma światła, co jest niezbędne do określenia jego temperatury barwowej. Umożliwia on analizowanie, które długości fal są emitowane przez źródło światła, co jest podstawą do obliczenia temperatury barwowej w kelwinach. Przykładem zastosowania spektrofotometru może być analiza źródeł światła w studiach filmowych, gdzie precyzyjne odwzorowanie kolorów jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonych efektów wizualnych. W branży oświetleniowej spektrofotometry są wykorzystywane do oceny jakości światła, co pozwala projektantom na dobór odpowiednich źródeł światła, które spełniają określone standardy, takie jak normy ANSI/IES. Dodatkowo, stosowanie spektrofotometrów pozwala na kontrolę procesów produkcji oświetlenia, co przekłada się na lepszą jakość finalnego produktu.

Pytanie 23

Aby usunąć niechciane przebarwienia na skórze modela w programie Adobe Photoshop, które narzędzie należy zastosować?

A. pędzel historii

B. stempel ze wzrokiem

C. pędzel korygujący

D. wyostrzenie

Pędzel korygujący jest narzędziem w Adobe Photoshop zaprojektowanym specjalnie do retuszowania obrazów, w tym usuwania przebarwień na skórze. Działa on na zasadzie pobierania informacji z otoczenia i stosowania ich w miejscu, które wymaga poprawy. W praktyce oznacza to, że użytkownicy mogą łatwo zniwelować niedoskonałości skóry, w tym plamy, blizny czy zmarszczki, uzyskując naturalny efekt bez śladów edycji. Dobrą praktyką jest ustawienie odpowiedniej wielkości pędzla oraz jego twardości, co pozwala na precyzyjne dopasowanie do obszaru wymagającego poprawy. Warto również korzystać z funkcji maskowania, aby zachować oryginalne tekstury i szczegóły, co zapewni lepszą jakość końcowego obrazu. Pędzel korygujący jest uznawany za jeden z najważniejszych narzędzi w workflow fotografów i grafików zajmujących się retuszem, umożliwiając szybkie osiągnięcie profesjonalnych rezultatów.

Pytanie 24

Podczas robienia czarno-białych fotografii górskiego krajobrazu, aby osiągnąć efekt podkreślenia chmur, przyciemnienia nieba i uzyskania burzowego klimatu, należy wykorzystać filtr

A. czerwony

B. niebieski

C. zielony

D. szary

Użycie filtru czerwonego w czarno-białych zdjęciach krajobrazów górskich ma kluczowe znaczenie dla uzyskania głębi oraz dramatyzmu w obrazie. Filtr czerwony blokuje niebieskie światło, co prowadzi do znacznego przyciemnienia nieba, a jednocześnie uwydatnia białe chmury, które stają się bardziej kontrastowe i wyraziste. Tego rodzaju technika jest szeroko stosowana w fotografii krajobrazowej, szczególnie gdy celem jest uchwycenie burzowego nastroju. Przykładowo, w sytuacjach, gdy fotografujemy górskie szczyty z dramatycznym niebem, czerwony filtr pozwala na uzyskanie efektu, który wydobywa szczegóły chmur, sprawiając, że zdjęcie zyskuje na emocjonalnej głębi. Warto również zauważyć, że stosując filtr czerwony, możemy wzbogacić naszą kompozycję o ciekawe zestawienia tonalne, co jest zgodne z zasadami kompozycji w fotografii. Dobre praktyki w tej dziedzinie obejmują testowanie różnych ustawień ekspozycji w połączeniu z filtrem, aby uzyskać pożądany efekt wizualny.

Pytanie 25

Aby zredukować czerwoną dominację na wydruku kolorowym, należy podczas kopiowania stosować metodę subtraktywną, co należy zrobić?

A. zwiększyć intensywność filtrów żółtego i purpurowego

B. zwiększyć intensywność filtru niebiesko-zielonego

C. zmniejszyć intensywność filtrów żółtego i niebiesko-zielonego

D. zmniejszyć intensywność filtrów żółtego i purpurowego

Odpowiedź zwiększyć gęstość filtrów żółtego i purpurowego jest prawidłowa, ponieważ w metodzie subtraktywnej, która jest podstawą druku kolorowego, czerwony kolor powstaje z połączenia niebieskiego i żółtego. Aby usunąć dominację czerwonego koloru na odbitce, należy zwiększyć gęstość filtrów żółtego oraz purpurowego. Żółty filtr pochłania niebieskie światło, podczas gdy purpurowy filtr pochłania zielone. W wyniku zwiększenia gęstości tych filtrów, uzyskuje się większe zrównoważenie barw, co prowadzi do osłabienia czerwonej dominacji. W praktyce, podczas procesu kopiowania lub druku, operatorzy często muszą dostosować gęstość filtrów barwnikowych, aby osiągnąć pożądany efekt kolorystyczny. Dlatego umiejętność poprawnego zarządzania filtrami barwnymi jest kluczowa w pracy z technologią druku oraz w precyzyjnym odwzorowywaniu kolorów, zgodnie z normami ISO 12647-2, które określają standardy dla druku kolorowego.

Pytanie 26

Czasza beauty dish jest najczęściej stosowana w fotografii

A. portretowej

B. architektonicznej

C. martwej natury

D. krajobrazowej

Fotografia architektury, krajobrazu oraz martwej natury wymagają zupełnie innego podejścia do oświetlenia niż fotografia portretowa, co czyni czaszę beauty dish mniej odpowiednią dla tych dziedzin. W przypadku fotografii architektury kluczowe jest uchwycenie detali budynków oraz ich proporcji, co często wymaga użycia szerszych źródeł światła. W takich sytuacjach lepsze efekty uzyskuje się przy użyciu softboxów lub reflektorów, które mogą równomiernie rozprowadzać światło na większej powierzchni. W przypadku fotografii krajobrazu, naturalne oświetlenie, takie jak światło dzienne, odgrywa kluczową rolę, a techniki takie jak „golden hour” polegają na uchwyceniu światła w określonych porach dnia, co jest trudne do osiągnięcia przy użyciu sztucznego oświetlenia. Natomiast w martwej naturze, gdzie skupiamy się na teksturze i formie obiektów, fotografowie często sięgają po mniejsze źródła światła i reflektory, aby uzyskać efekt chiaroscuro. Wybór błędnej techniki oświetleniowej może prowadzić do nieodpowiednich efektów wizualnych, takich jak prześwietlenie lub zbyt silne cienie, które mogą zdominować kompozycję zdjęcia. Warto pamiętać, że stosowanie konkretnego sprzętu do określonych technik fotograficznych to klucz do sukcesu w każdej dziedzinie fotografii.

Pytanie 27

Jakie formaty należy wybrać do zapisu skanowanych obrazów, które będą publikowane w internecie?

A. GIF i PSD

B. PNG i JPEG

C. PSD i JPEG

D. PNG i TIFF

Odpowiedź PNG i JPEG to optymalny wybór dla skanowanych zdjęć przeznaczonych do publikacji internetowej. Format PNG (Portable Network Graphics) jest doskonały do przechowywania obrazów, które wymagają wysokiej jakości bezstratnej kompresji, co jest istotne w przypadku zdjęć z dużą ilością detali i kolorów. Jest on szczególnie polecany do grafik z przezroczystością oraz obrazów o ostrych krawędziach, jak logotypy czy ikony. Z kolei format JPEG (Joint Photographic Experts Group) jest idealny do zdjęć o pełnym kolorze, gdzie niewielka strata jakości jest akceptowalna w zamian za znacznie mniejszy rozmiar pliku. JPEG wykorzystuje stratną kompresję, co sprawia, że jest preferowanym formatem do publikacji zdjęć w internecie, gdzie szybkość ładowania strony ma kluczowe znaczenie. Dobrym przykładem zastosowania obu formatów jest wykorzystanie PNG dla grafik na stronie internetowej, które wymagają przezroczystości, natomiast JPEG dla zdjęć produktów w e-commerce, które muszą być szybko dostępne dla użytkowników. Dobre praktyki branżowe sugerują użycie PNG dla grafik z tekstem oraz JPEG dla zdjęć, co zapewnia optymalną jakość i wydajność.

Pytanie 28

Do czynności konserwacyjnych aparat fotograficzny należą

A. regularne czyszczenie torby reporterskiej.

B. wymiana sprzętu dodatkowego.

C. wymiana obiektywu.

D. regularne czyszczenie korpusu i obiektywu.

Regularne czyszczenie korpusu i obiektywu to według mnie absolutna podstawa dbania o aparat fotograficzny. W praktyce branżowej takie czynności są wręcz obowiązkiem fotografa, niezależnie od tego czy używa sprzętu amatorskiego, czy profesjonalnego. Kurz, pył, odciski palców czy nawet drobne kropelki wody mogą negatywnie wpływać na jakość zdjęć i żywotność sprzętu. Nawet jeśli sprzęt jest teoretycznie uszczelniony, zabrudzenia mogą dostać się do środka, szczególnie przy wymianie obiektywów. Najlepiej wyrobić sobie nawyk przecierania korpusu i soczewek miękką szmatką z mikrofibry albo korzystania z dedykowanych preparatów, takich jak gruszka do przedmuchiwania czy pędzelki antystatyczne. Osobiście uważam, że lepiej poświęcić te kilka minut po każdej sesji niż później martwić się zarysowaniami albo rozmazanymi zdjęciami. Zgodnie z zaleceniami producentów (np. Canon, Nikon) konserwacja polega głównie na systematycznym czyszczeniu powierzchni zewnętrznych i optyki, a także kontrolowaniu stanu bagnetu czy styków elektronicznych. Warto też pamiętać, że regularne czyszczenie to nie tylko estetyka, ale też wydłużenie żywotności całego systemu, bo łatwiej zauważyć ewentualne uszkodzenia czy nieszczelności. Profesjonaliści zawsze powtarzają, że zadbany sprzęt mniej się psuje i daje lepsze efekty – i to nie jest przypadek!

Pytanie 29

Podczas wykonywania zdjęć w słoneczny dzień w aparacie fotograficznym należy ustawić balans bieli oznaczony symbolem

A. B.

B. A.

C. D.

D. C.

Balans bieli oznaczony symbolem słońca, czyli odpowiedź B, to kluczowa sprawa, jeśli chcesz, żeby kolory na zdjęciach wyglądały naturalnie, zwłaszcza w słoneczne dni. Ustawiając balans bieli w aparacie, sprawiasz, że białe przedmioty wyglądają faktycznie białe, co z kolei pozwala na lepsze odwzorowanie innych kolorów. W słoneczne dni światło ma tendencję do bycia trochę cieplejszym, co może sprawić, że zdjęcia będą miały niepożądane odcienie. Dlatego ustawiając balans bieli na poziom słoneczny (symbol słońca), twój aparat zneutralizuje te niechciane tony, co robią też profesjonalni fotografowie. Weźmy na przykład krajobrazy – prawidłowy balans bieli pozwala na uchwycenie rzeczywistych kolorów nieba oraz zieleni przyrody. Warto pamiętać, że zawsze dobrze jest dostosowywać balans bieli do warunków oświetleniowych, bo to naprawdę robi różnicę, zwłaszcza podczas fotografowania o różnych porach dnia. Zrozumienie tego jest mega ważne, jeśli chcesz, żeby twoje zdjęcia były jak najwyższej jakości.

Pytanie 30

Do czynności konserwacyjnych zabezpieczających prawidłową pracę akumulatora w aparacie fotograficznym należy

A. wystawianie akumulatora na działanie wysokiej temperatury.

B. utrzymywanie zmiennej temperatury w komorze akumulatora.

C. wystawianie akumulatora na działanie promieni słonecznych.

D. utrzymanie czystości styków w komorze akumulatora.

Utrzymanie czystości styków w komorze akumulatora to absolutna podstawa jeśli chodzi o prawidłowe użytkowanie i konserwację sprzętu fotograficznego. Styki, czyli te metalowe elementy wewnątrz komory akumulatora, odpowiadają za przekazywanie energii z akumulatora do aparatu. Jeśli będą zabrudzone, zaśniedziałe, zakurzone albo np. znajdzie się na nich tłuszcz z palców, może dojść do spadków napięcia, przerywania zasilania lub całkowitego braku kontaktu. Moim zdaniem to jest taki banał, że wiele osób o tym zapomina, a potem dziwią się, że aparat nagle się wyłącza lub akumulator szybko się rozładowuje. Najlepiej czyścić styki delikatną, suchą szmatką z mikrofibry lub specjalną gumką techniczną (są specjalne do elektroniki, serio). Czasem stosuje się też izopropanol, ale uwaga na plastikowe części. Branżowe instrukcje (np. producentów jak Canon, Nikon) wręcz zalecają regularną kontrolę stanu styków. Warto pamiętać, że takie praktyki przedłużają żywotność zarówno samego akumulatora, jak i aparatu, bo unikamy iskrzenia czy przegrzewania połączeń. Dobrze też sprawdzać stan sprężyn i docisków – jeśli coś „nie klika”, możliwa jest utrata kontaktu. Regularna konserwacja to taki drobiazg, ale naprawdę kluczowy dla niezawodnego działania sprzętu, zwłaszcza w trudnych warunkach – wilgoć, kurz, niskie temperatury potrafią błyskawicznie zrobić swoje.

Pytanie 31

Podczas wykonywania zdjęć krajobrazu z efektem uwydatnienia chmur na błękitnym niebie wskazane jest korzystanie z filtra

A. polaryzacyjnego.

B. multiplikującego.

C. IR.

D. UV.

Jeśli chodzi o filtry fotograficzne, łatwo się pogubić, bo nazw jest sporo, ale nie każdy z nich nadaje się do konkretnych zastosowań. Filtr multiplikujący (co właściwie nie jest pojęciem branżowo stosowanym, raczej chodziło tu o filtr "multiply" w postprodukcji, a nie prawdziwy filtr optyczny) nie ma żadnego wpływu na uwydatnienie chmur czy podbicie koloru nieba, więc to raczej nie ten kierunek. Filtr UV to taki klasyk, który dawniej chronił film przed promieniowaniem ultrafioletowym, ale w przypadku aparatów cyfrowych właściwie nie daje efektów wizualnych – głównie zabezpiecza soczewkę przed kurzem i zarysowaniami. Do uzyskania bardziej wyrazistego nieba kompletnie się nie przyda, nawet jeśli by się chciało. Filtr IR (podczerwony) to już zupełnie inna bajka – stosowany jest do fotografii w podczerwieni, więc efekty są mocno surrealistyczne. Na takim zdjęciu chmury faktycznie mogą się wyróżniać, ale kolorystyka całego krajobrazu robi się nienaturalna, a niebo nie będzie po prostu "bardziej niebieskie", tylko wręcz dziwnie jasne lub białe. Wielu początkujących myśli, że każdy filtr coś "ulepsza", ale tutaj liczy się specyfika światła i to, jak filtr je przepuszcza. Praktyka pokazuje, że do intensyfikacji błękitu nieba i selektywnego uwydatnienia chmur polecany jest właśnie filtr polaryzacyjny. Z mojego doświadczenia wynika, że inne filtry po prostu nie dadzą tego efektu i mogą nawet pogorszyć jakość zdjęcia przez niepotrzebne straty światła czy przekłamania barw. Warto więc dobrze znać działanie każdego z nich i sięgać po nie świadomie, a nie "na czuja" – bo potem łatwo się rozczarować wynikiem.

Pytanie 32

W przedstawionej fotografii katalogowej zastosowano oświetlenie

A. górne.

B. boczne.

C. przednie.

D. dolne.

Analizując typowe błędy w rozpoznawaniu rodzaju oświetlenia na zdjęciu, warto na spokojnie przemyśleć, jak zachowuje się cień oraz jak rozkładają się światła i półcienie. Oświetlenie dolne powoduje, że cień unosi się do góry, co daje dość nienaturalny, wręcz teatralny efekt i prawie nigdy nie jest używane w fotografii produktowej, bo zniekształca proporcje i wygląda mało estetycznie. Górne światło, choć popularne w codziennych warunkach, w kontekście zdjęć katalogowych zazwyczaj spłaszcza obiekt – cień układa się bezpośrednio pod nim, przez co traci się głębię i detale boczne. Przednie oświetlenie, czyli światło padające na przedmiot wprost z kierunku patrzenia aparatu, najczęściej likwiduje cienie i sprawia, że obiekt wydaje się płaski jak kartka, bez wyraźnych konturów czy faktury, a to nie jest pożądane w profesjonalnej fotografii produktowej. Moim zdaniem wiele osób popełnia błąd, myśląc, że im mocniej doświetlony z przodu przedmiot, tym lepiej, a w praktyce jest na odwrót – takie podejście odbiera zdjęciu dynamikę. Często pomijana jest kwestia obserwacji cienia: jeśli cień rozciąga się wyraźnie na jedną stronę, jak tutaj, mamy do czynienia z oświetleniem bocznym, które jest standardem przy ukazywaniu faktury i trójwymiarowości. Warto sobie dokładnie przeanalizować rozkład światła i cienia, bo to klucz do prawidłowego rozpoznawania technik oświetleniowych i doboru najlepszych praktyk branżowych.

Pytanie 33

Fotograf, planując sesję zdjęciową wymagającą wydłużenia ogniskowej posiadanego obiektywu, powinien zaopatrzyć się w

A. telekonwerter.

B. pierścień sprzęgający.

C. pierścień odwracający.

D. soczewkę nasadową.

Telekonwerter to naprawdę sprytne i bardzo praktyczne narzędzie w fotografii, szczególnie gdy potrzebujesz wydłużyć ogniskową bez kupowania nowego, dłuższego obiektywu. W skrócie: to taki rodzaj „lupy” montowanej pomiędzy obiektywem a korpusem aparatu. Powoduje, że uzyskujemy większe przybliżenie obrazu, co jest niezwykle przydatne w fotografii sportowej albo przyrody, gdzie liczy się każdy dodatkowy milimetr ogniskowej. Moim zdaniem w profesjonalnej pracy fotografa warto mieć pod ręką telekonwerter – szczególnie 1,4x lub 2x, bo są najczęściej spotykane i kompatybilne z wieloma systemami. Oczywiście, trzeba pamiętać, że telekonwertery mają też swoje minusy – trochę obniżają jasność obiektywu (np. 2x zmniejsza ją o 2 EV), ale jeśli zależy nam na dużym zbliżeniu, to często jest to rozsądny kompromis. W branży przyjęło się, że to właśnie telekonwerter jest standardowym rozwiązaniem do wydłużania ogniskowej, gdy nie możemy pozwolić sobie na zakup kosztownego superteleobiektywu. Dobrze wiedzieć też, że nie każdy obiektyw dobrze współpracuje z telekonwerterami – najlepiej sprawdzają się one z jasnymi, profesjonalnymi szkłami. W praktyce, jeśli chcesz „wyciągnąć” z obiektywu więcej przybliżenia, to telekonwerter jest dokładnie tym, czego szukasz.

Pytanie 34

Gdy liczba przewodnia lampy błyskowej LP=42 przy ISO 100, a wartość przesłony wynosi f/8, z jakiej odległości powinno się oświetlić fotografowany obiekt?

A. 5 m

B. 15 m

C. 1 m

D. 30 m

Poprawna odpowiedź wynika z zastosowania zasady dotyczącej liczby przewodniej lampy błyskowej, która określa, jak daleko możemy oświetlić obiekt przy danym ustawieniu ISO i wartości przysłony. Liczba przewodnia (LP) wynosząca 42 przy ISO 100 oznacza, że przy pełnym otwarciu przysłony (f/1.0) możemy uzyskać oświetlenie na odległość 42 metrów. Jednak przy ustawieniu przysłony f/8, musimy uwzględnić, że każda zmiana wartości przysłony wpływa na ilość światła docierającego do matrycy. Przysłona f/8 zmniejsza ilość światła o 3 stopnie (f/1, 1.4, 2, 2.8, 4, 5.6, 8). Aby obliczyć odległość, musimy podzielić liczbę przewodnią przez wartość przysłony: 42 / 8 = 5.25 m. Ponieważ zaokrąglamy do najbliższej dostępnej opcji, odpowiedzią jest 5 m. Tego typu obliczenia są kluczowe w praktyce fotograficznej i pozwalają na poprawne ustawienie parametrów oświetlenia, co jest istotne w różnych sytuacjach, zwłaszcza w fotografii portretowej oraz produktowej.

Pytanie 35

Jaką wartość przysłony należy ustawić, aby uzyskać dużą głębię ostrości w fotografii krajobrazowej?

A. f/4

B. f/2.8

C. f/1.8

D. f/16

Wybór odpowiedniej wartości przysłony jest kluczowy w fotografii, a każda z podanych opcji wpływa na głębię ostrości w inny sposób. Wartość przysłony f/2.8, choć często używana w fotografii portretowej, oferuje bardzo płytką głębię ostrości. To oznacza, że tylko niewielki obszar zdjęcia będzie ostry, podczas gdy tło będzie rozmyte. Takie ustawienie jest korzystne, gdy chcemy skupić uwagę na jednym obiekcie, ale nie jest idealne w przypadku krajobrazów, gdzie zależy nam na szerokim polu ostrości. Wartość f/4, choć daje nieco większą głębię ostrości niż f/2.8, nadal nie jest wystarczająca dla uzyskania ostrości na całej scenie w fotografii krajobrazowej. Użycie tej przysłony może prowadzić do sytuacji, gdzie tylko fragment kadru jest ostry, co nie jest pożądane w szerokich ujęciach krajobrazowych. Z kolei f/1.8 oferuje jeszcze mniejszą głębię ostrości niż f/2.8, przez co jest jeszcze mniej odpowiednia dla krajobrazów. Takie ustawienie jest wykorzystywane w fotografii, gdzie chcemy uzyskać maksymalne rozmycie tła, co zupełnie nie pasuje do wymogów szerokiej głębi ostrości potrzebnej w fotografii krajobrazowej. Wybór wartości przysłony powinien być świadomy i dostosowany do specyfiki fotografowania, a zrozumienie tego, jak różne wartości wpływają na obraz, jest fundamentalne dla uzyskania zamierzonych efektów.

Pytanie 36

Przedstawione zdjęcie wykonano aparatem z obiektywem

A. tilt-shift.

B. szerokokątnym.

C. rybie oko.

D. makro.

Odpowiedź "szerokokątnym" jest prawidłowa, ponieważ zdjęcie przedstawia szeroki zakres sceny, co jest charakterystyczne dla obiektywów szerokokątnych. Obiektywy te, mające ogniskowe krótsze niż 35 mm, umożliwiają uchwycenie znacznie szerszego widoku niż standardowe obiektywy, co jest szczególnie przydatne w fotografii krajobrazowej, architektonicznej oraz reportażowej. Dzięki użyciu obiektywu szerokokątnego, można w efektywny sposób uchwycić detale na pierwszym planie, jednocześnie pokazując rozległość tła, co nadaje zdjęciu głębię i kontekst. Warto zaznaczyć, że obiektywy te są również cenione w fotografii wnętrz, gdzie przestrzeń musi być przedstawiona w sposób jak najbardziej atrakcyjny. Użycie obiektywu szerokokątnego pozwala również na twórcze kompozycje, które przyciągają wzrok, jednak należy pamiętać o potencjalnych zniekształceniach perspektywy, które mogą się pojawić przy ekstremalnych szerokich kątach. W takich przypadkach, świadome wykorzystanie tych właściwości może prowadzić do interesujących efektów wizualnych, jeśli jest stosowane z umiarem.

Pytanie 37

Biometryczne zdjęcie o wymiarach 3,5 x 4,5 cm powinno

A. przedstawiać profil głowy, wzrok na wprost aparatu, uśmiech na twarzy

B. obejmować całą głowę, wzrok zwrócony w bok

C. przedstawiać profil głowy, wzrok przymknięty, uśmiech na twarzy

D. obejmować całą głowę, wzrok skierowany do aparatu

Wiele osób popełnia błąd, myśląc, że zdjęcie biometryczne może przedstawiać profil lub że wzrok można skierować w dowolnym kierunku. Takie podejście jest niezgodne z wymaganiami wielu instytucji, które określają, że zdjęcia do dokumentów powinny ukazywać całą twarz z bezpośrednim spojrzeniem w obiektyw. Odpowiedzi sugerujące, że zdjęcie może przedstawiać profil, mylnie zakładają, że taki kadr dostarcza wystarczających informacji do identyfikacji. W rzeczywistości, profilowe zdjęcia nie oddają pełnego obrazu rysów twarzy, co może prowadzić do trudności w identyfikacji osoby. Wzrok skierowany w bok lub przymknięty również nie spełnia standardów, ponieważ utrudnia to odczytanie cech twarzy, takich jak kształt oczu czy kontur ust. Dodatkowo, uśmiech na zdjęciu biometrycznym może wprowadzać niejednoznaczność w identyfikacji, ponieważ zmienia naturalny kształt twarzy i rysy, co jest szczególnie istotne w kontekście biometrii. Warto zauważyć, że fotografie biometryczne powinny być zgodne z zasadami, które można znaleźć w dokumentach takich jak ISO/IEC 19794-5, co jasno określa wymagania dotyczące zdjęć do celów identyfikacyjnych. Dlatego kluczowe jest, aby przy wykonywaniu zdjęć biometrycznych przestrzegać tych standardów, co zapewnia ich akceptację przez odpowiednie instytucje.

Pytanie 38

Aby zmniejszyć kontrast podczas kopiowania czarno-białego negatywu na papier fotograficzny wielogradacyjny, należy użyć filtru

A. niebieski

B. purpurowy

C. czerwony

D. żółty

Wybór filtrów w procesie kopiowania czarno-białych negatywów ma kluczowe znaczenie dla uzyskania pożądanego efektu wizualnego. Odpowiedzi, takie jak czerwony, niebieski czy purpurowy, nie są optymalnymi opcjami w kontekście zmniejszenia kontrastu. Filtr czerwony, na przykład, zwiększa kontrast, ponieważ blokuje niebieskie światło, co skutkuje mocniejszymi tonami ciemnymi i jaśniejszymi tonami jasnymi. W przypadku negatywów, w których dominuje niebieski lub zielony ton, użycie filtra czerwonego może prowadzić do przerysowanego efektu, a nie do delikatniejszego przejścia tonalnego, które chcemy uzyskać przy użyciu filtra żółtego. Niebieski filtr z kolei podkreśla aspekty niebieskich tonów w obrazie, co w kontekście czarno-białych negatywów powoduje, że wszystkie tonacje niebieskie stają się ciemniejsze, a zatem kontrast wzrasta, co jest sprzeczne z celem zmniejszenia kontrastu. Purpurowy filtr, choć ma swoje miejsce w fotografii, podobnie jak filtr niebieski, może nieoczekiwanie zwiększać kontrast przez wyostrzanie granic tonalnych. Typowym błędem przy wyborze filtrów jest nieuwzględnienie kolorów dominujących w negatywie oraz ich interakcji z wybranym filtrem, co prowadzi do mylnych wniosków i błędnych efektów końcowych.

Pytanie 39

Która z poniższych czynności nie jest częścią konserwacji drukarki atramentowej?

A. Zmiana pojemnika z tuszem

B. Wymiana tonera

C. Czyszczenie gniazda do drukowania

D. Czyszczenie wkładu drukującego

Czyszczenie wkładu drukującego, wymiana pojemnika z tuszami i czyszczenie gniazda dokowania to wszystkie rzeczy, które są naprawdę ważne, żeby drukarka atramentowa działała dobrze. Czyszczenie wkładu jest konieczne, bo osady tuszu mogą zapchać dysze, a to prowadzi do problemów z drukowaniem. Wymieniając tusz, unikamy sytuacji, gdzie nam go zabraknie w trakcie drukowania, co wszyscy wiedzą, że jest denerwujące. Czyszczenie gniazda dokowania też jest ważne, bo brud może wpływać na połączenie elektryczne, a to może sprawić, że drukarka zacznie szwankować. Te wszystkie czynności są pewnie zgodne z najlepszymi praktykami w konserwacji sprzętu, i trzeba je robić, żeby nie tracić czasu i pieniędzy na naprawy. Dlatego warto wiedzieć, co jest ważne w konserwacji konkretnego typu drukarki, bo inaczej mogą być problemy w biurze czy w domu.

Pytanie 40

Charakterystycznym elementem oświetlenia przy użyciu światła miękko rysującego jest osiągnięcie efektu

A. wąskiego, intensywnego, wyraźnie zarysowanego cienia

B. małego kontrastu i delikatnego cienia

C. wyraźnego kontrastu i ostrych konturów cienia

D. mocnych, głębokich cieni oraz jasnych świateł

Odpowiedź o małym kontraście i delikatnym cieniu jest naprawdę trafna. To światło, które jest miękkie, pochodzi z szerokiego i rozproszonego źródła, co sprawia, że cienie są mniej ostre. Taki typ oświetlenia świetnie sprawdza się w portretach, bo daje naturalny, przyjemny wygląd skóry. Przykładowo, używając softboxów lub parasoli w fotografii, możemy uzyskać miłe, subtelne cienie, które pozytywnie wpływają na estetykę zdjęć. Dobrze jest pamiętać, że równomierne oświetlenie pomaga ukryć niedoskonałości skóry i tworzy przyjemną atmosferę, co jest szczególnie ważne w fotografii mody. Wnętrza też można ładnie oświetlić lampami LED z dyfuzorami, co tworzy przytulny klimat, pasujący do zasad projektowania przestrzeni.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej