Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 21 kwietnia 2026 11:56
  • Data zakończenia: 21 kwietnia 2026 12:20

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W języku JavaScript rezultat wykonania polecenia zmienna++; będzie identyczny jak polecenia

A. zmienna===zmienna+1;
B. zmienna+=1;
C. zmienna --;
D. zmienna=zmienna+10;
W języku JavaScript operator inkrementacji '++' zwiększa wartość zmiennej o 1. Zapis 'zmienna++' jest równoważny z 'zmienna += 1', ponieważ obydwa polecenia prowadzą do tej samej końcowej wartości zmiennej. Operator '+=' to skrót, który dodaje wartość po prawej stronie operatora do aktualnej wartości zmiennej. Warto nadmienić, że 'zmienna++' działa w trybie post-inkrementacji, co oznacza, że zwraca pierwotną wartość przed inkrementacją, podczas gdy '++zmienna' działa w trybie pre-inkrementacji, zwracając wartość po inkrementacji. Przykładowo, jeśli zmienna wynosi 5, to po zastosowaniu 'zmienna++' jej nowa wartość stanie się 6, a jej wartość zwracana to 5. Zastosowanie operatora '+=' jest zgodne z ECMAScript, standardem, na którym oparty jest JavaScript. Użycie tych operatorów jest powszechne w programowaniu, zwłaszcza w iteracjach i obliczeniach. Przykładając to do praktyki, w kodzie można zobaczyć takie zastosowanie: let x = 5; x++; console.log(x); // wypisze 6, a let y = 5; y += 1; console.log(y); // również wypisze 6.

Pytanie 2

W JavaScript metoda Math.random() ma na celu

A. zwrócić liczbę pseudolosową
B. zwrócić liczbę po zaokrągleniu
C. porównać dwie sekwencje znaków
D. zaokrąglić liczbę do najbliższej większej liczby całkowitej
Odpowiedzi sugerujące, że Math.random() zaokrągla liczby lub porównuje napisy, bazują na nieporozumieniach dotyczących podstawowych funkcjonalności tej metody. Zaokrąglanie liczb odnosi się do operacji, która manipulowałaby wartością liczbową, co nie ma miejsca w działaniu Math.random(). Metoda ta generuje zmiennoprzecinkowe liczby losowe, które mogą być następnie zaokrąglane, ale sama w sobie nie wykonuje tej operacji, co czyni takie odpowiedzi błędnymi. Twierdzenie, że Math.random() zwraca zaokrągloną liczbę również jest mylne, ponieważ wynik jej działania to wartość w przedziale od 0 do 1, która nie jest zaokrąglana, lecz jest to liczba o zmiennoprzecinkowej reprezentacji. Porównywanie napisów to zupełnie inna operacja, która dotyczy analizy tekstów, a nie generowania liczb. Takie pomyłki często wynikają z braku zrozumienia różnicy między różnymi typami operacji w języku programowania. Przykładem tego może być zamiana kontekstu funkcji, gdzie użytkownik myli operacje numeryczne z logicznymi. Zrozumienie, kiedy i jak używać poszczególnych funkcji, jest kluczowe dla efektywnego programowania i unikania podstawowych błędów w kodzie.

Pytanie 3

W PHP, aby stworzyć obiekt pkt dla klasy Punkt, której definicja znajduje się poniżej, należy użyć polecenia

class Punkt {
  public $x;
  public $y;
}
A. Punkt() pkt;
B. pkt = new Punkt();
C. pkt Punkt;
D. pkt Punkt();
W języku PHP tworzenie obiektu z zdefiniowanej klasy wymaga użycia słowa kluczowego new. Poprawna instrukcja to pkt = new Punkt();. Słowo new jest używane do dynamicznego alokowania pamięci na nowy obiekt klasy Punkt. W tym przypadku Punkt jest klasą, która została wcześniej zdefiniowana w kodzie i zawiera właściwości publiczne takie jak $x i $y. Kiedy wykonujemy new Punkt(), wywoływany jest konstruktor klasy, który w tym przypadku jest domyślny, ponieważ klasa Punkt nie definiuje własnego konstruktora. Warto zauważyć, że zgodnie z dobrymi praktykami programowania w PHP, każda deklaracja nowego obiektu powinna być poprzedzona słowem new, co zapewnia czytelność i jednoznaczność kodu. Ten sposób tworzenia obiektów jest zgodny ze standardem PSR-12. Praktyczne zastosowanie tworzenia obiektów w PHP jest szerokie i obejmuje m.in. modelowanie danych w aplikacjach, obsługę struktur danych oraz implementację wzorców projektowych, takich jak singleton czy fabryka. Korzystanie z obiektów pozwala na przejrzyste i zorganizowane zarządzanie kodem oraz łatwą jego rozbudowę o nowe funkcje.

Pytanie 4

W CSS należy ustawić tło dokumentu na obraz rys.png, który powinien się powtarzać tylko w poziomie. Którą definicję trzeba przypisać selektorowi body?

A. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-x;}
B. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-y;}
C. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat;}
D. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: round;}
Wszystkie pozostałe opcje definiują sposób powtarzania tła, lecz każda z nich wprowadza inne zasady, co sprawia, że są one niewłaściwe w kontekście przedstawionego pytania. Wybór background-repeat: round, jak w pierwszej opcji, powoduje, że obrazek będzie powtarzany w taki sposób, aby całość się wpasowała w dostępne miejsce, ale niekoniecznie będzie powtarzany w ustalony sposób, co nie odpowiada założeniom pytania. Druga opcja, background-repeat: repeat, ustawia powtarzanie obrazu zarówno w poziomie, jak i w pionie, co jest sprzeczne z wymaganiem, aby obraz powtarzał się tylko w poziomie. Ostatnia z wyborów, background-repeat: repeat-y, z kolei powtarza obraz w pionie, co również nie spełnia założenia o poziomym powtarzaniu. Niestety, wiele osób myli te właściwości, co może prowadzić do niezamierzonych efektów wizualnych w projektach. Dlatego kluczowe jest zrozumienie różnicy między różnymi typami powtórzeń i ich zastosowaniem w praktyce. Właściwe użycie CSS, w tym dobór właściwych wartości dla background-repeat, wpływa na wydajność oraz na estetykę interfejsów użytkownika. W kontekście dobrych praktyk należy również pamiętać o optymalizacji obrazów oraz zapewnieniu, że używane techniki nie wpływają negatywnie na czas ładowania strony. Rozumienie tych aspektów jest kluczowe dla każdego, kto zajmuje się projektowaniem stron internetowych.

Pytanie 5

W przedstawionym diagramie bazy danych biblioteka, elementy: czytelnik, wypozyczenie i ksiazka są

Ilustracja do pytania
A. polami.
B. encjami.
C. atrybutami.
D. krotkami.
W diagramie bazy danych pokazanym w pytaniu elementy „czytelnik”, „wypozyczenie” i „ksiazka” to klasyczne przykłady encji. Encja w modelu relacyjnym (a dokładniej w modelu ER – Entity-Relationship) oznacza pewien typ obiektu ze świata rzeczywistego, o którym chcemy przechowywać dane w bazie. W praktyce encja odpowiada tabeli w relacyjnej bazie danych: encja CZYTELNIK → tabela czytelnik, encja KSIĄŻKA → tabela ksiazka, encja WYPOŻYCZENIE → tabela wypozyczenie. Każda z tych encji ma swój klucz główny (np. czytelnik_id, ksiazka_id, wypozyczenie_id), czyli atrybut jednoznacznie identyfikujący rekord. To jest dokładnie to, co w dobrych praktykach projektowania baz danych (np. wg standardowych metodologii ERD używanych w SQL Server, MySQL Workbench czy Oracle Data Modeler) uważa się za podstawę poprawnego modelu danych. Moim zdaniem bardzo ważne jest rozróżnienie poziomów: encja to „typ obiektu” (tabela), atrybut to „cecha obiektu” (kolumna), a krotka/rekord to „konkretne wystąpienie obiektu” (pojedynczy wiersz). Na przykład: encja CZYTELNIK opisuje wszystkich możliwych czytelników biblioteki, atrybuty tej encji to imie, nazwisko, ulica itd., a jedna konkretna krotka w tabeli czytelnik opisuje jedną osobę, np. Jana Kowalskiego z ulicy Lipowej 5. W projektowaniu systemów bibliotecznych, systemów sprzedażowych, magazynowych czy w aplikacjach webowych z bazą danych zawsze zaczyna się właśnie od zidentyfikowania encji: klient, zamówienie, produkt, faktura itd. Dopiero potem dopisuje się atrybuty, ustala relacje (tak jak tu: czytelnik – wypożyczenie – książka) i definiuje klucze obce. To podejście jest zgodne z normalizacją i ogólnymi zasadami projektowania relacyjnych baz danych – pomaga uniknąć nadmiarowości danych i błędów logicznych w aplikacji.

Pytanie 6

<img src="/rysunek.png" alt="pejzaż"> Zapisany został kod HTML, który wstawia obrazek na stronę. Jeśli rysunek.png nie zostanie znaleziony, przeglądarka

A. w miejscu grafiki pokaże tekst "rysunek.png"
B. wyświetli w miejscu grafiki tekst "pejzaż"
C. nie załaduje strony internetowej
D. w miejscu grafiki zasygnalizuje błąd wyświetlania strony
Kiedy przeglądarka internetowa napotyka na kod HTML, który zawiera element graficzny, w takim przypadku, jeśli wskazany plik nie jest dostępny, następuje zachowanie określone przez atrybut 'alt'. W omawianym przykładzie, gdy przeglądarka nie może znaleźć pliku 'rysunek.png', wyświetli tekst alternatywny 'pejzaż'. Atrybut 'alt' jest niezwykle ważny z perspektywy dostępności oraz SEO, ponieważ pozwala na dostarczenie informacji o obrazie osobom, które nie mogą go zobaczyć, takim jak osoby niewidome korzystające z czytników ekranu. Z punktu widzenia standardów W3C, atrybut 'alt' jest zalecany dla każdego elementu <img>, aby poprawić użyteczność strony. W praktyce, dobrze skonstruowane opisy w atrybucie 'alt' mogą również wpłynąć pozytywnie na pozycjonowanie witryny w wyszukiwarkach, co czyni go kluczowym elementem podczas tworzenia treści na stronie internetowej. Z tego powodu umieszczanie informacyjnych i zrozumiałych opisów w tym atrybucie jest niezbędne nie tylko dla poprawy dostępności, ale także dla efektywnej optymalizacji SEO.

Pytanie 7

W języku HTML kolor biały można przedstawić przy użyciu wartości

A. rgb(255,255,255)
B. #255255
C. #000000
D. rgb(FFFF,FF)
Biały kolor w HTML zapisujemy jako rgb(255,255,255). W systemie RGB kolory tworzą się z trzech podstawowych barw: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Każda z nich ma wartość od 0 do 255, więc maksymalna intensywność danego koloru to 255, a najniższa to 0. W przypadku białego koloru wszystkie trzy barwy są na maksa, stąd właśnie rgb(255,255,255) oznacza pełną moc czerwonego, zielonego i niebieskiego, co razem daje kolor biały. Wartości RGB są super ważne w CSS i w różnych programach do grafiki. Moim zdaniem, warto je znać, bo to podstawy przy robieniu stron internetowych. Warto też zwrócić uwagę na standardy W3C dotyczące kolorów w HTML, bo pomagają zadbać o estetykę i dostępność stron.

Pytanie 8

Podczas sprawdzania poprawności dokumentu HTML5 wyświetlił się komunikat: "Error: Element head is missing a required instance of child element title". Co to oznacza w dokumencie?

A. nie zdefiniowano wymaganego atrybutu title w znaczniku <img>
B. nie zdefiniowano elementu <title> w sekcji <head> dokumentu
C. element <title> nie jest konieczny
D. element <title> nie został zakończony przez </title>
Element <title> jest kluczowym składnikiem sekcji <head> każdego dokumentu HTML5, ponieważ definiuje tytuł strony, który jest wyświetlany w pasku tytułowym przeglądarki oraz w wynikach wyszukiwania. Zgodnie z wytycznymi W3C, element <title> jest wymagany, co oznacza, że każda poprawna struktura dokumentu HTML5 musi go zawierać. Przykład poprawnej implementacji to: <head><title>Mój dokument</title></head>. Brak elementu <title> może prowadzić do niższej oceny SEO, ponieważ wyszukiwarki używają tego tytułu jako kluczowej informacji o zawartości strony. Dla deweloperów istotne jest, aby tytuł był krótki, ale zwięzły, dostarczający jasnych informacji o tematyce strony. Ponadto, dobrze skonstruowany tytuł może przyciągać użytkowników, co ma kluczowe znaczenie w kontekście UX i marketingu internetowego.

Pytanie 9

Na listingu kodu JavaScript w wykropkowanej części definicji obiektu osoba należy wpisać kod, który prawidłowo obsłuży instrukcję osoba.j = "PL"; Który to będzie kod?

 var osoba = {
    imie: "Jan",
    jezyk: "EN",
    set j(nazwa) {  ...  }
};
A. this.j = nazwa;
B. return this.jezyk;
C. this.jezyk = nazwa;
D. return this.j;
Twoja odpowiedź jest poprawna. W pytaniu mamy do czynienia z obiektem 'osoba' w JavaScript, który posiada właściwości 'imie' i 'jezyk'. Właściwość 'jezyk' jest obsługiwana przez setter 'set j(nazwa)', którego zadaniem jest przypisanie wartości do tej właściwości. Instrukcja 'osoba.j = "PL";' oznacza, że chcemy ustawić wartość 'PL' dla właściwości 'jezyk'. Aby to osiągnąć, setter musi przypisać tę wartość do właściwości 'jezyk'. Dlatego poprawnym kodem jest 'this.jezyk = nazwa;'. 'This' w tym kontekście odnosi się do obiektu 'osoba', a 'nazwa' to wartość, którą chcemy przypisać do właściwości 'jezyk'. To przykład dobrej praktyki zarządzania stanem obiektu w JavaScript, a także dobrej praktyki tworzenia setterów, które są integralną częścią programowania zorientowanego obiektowo.

Pytanie 10

Które zapytanie języka SQL zlicza wszystkie rekordy w tabeli Zamowienia?

A. SELECT SUM() FROM Zamowienia;
B. SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia;
C. COUNT(Zamowienia);
D. SELECT ALL(*) FROM Zamowienia;
Prawidłowe zapytanie to: SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia;. Funkcja agregująca COUNT() w SQL służy właśnie do zliczania rekordów, a gwiazdka * oznacza „wszystkie kolumny”, czyli w praktyce każdy wiersz w tabeli. Silnik bazy danych nie patrzy wtedy na konkretne pola, tylko sprawdza ile wierszy spełnia warunek w klauzuli FROM/WHERE. To jest standardowy zapis opisany w dokumentacji większości systemów bazodanowych, takich jak MySQL, PostgreSQL, SQL Server czy Oracle. Moim zdaniem warto od razu zapamiętać ten wzorzec, bo jest używany dosłownie wszędzie: do paginacji wyników w aplikacjach webowych (np. policzenie ile jest wszystkich zamówień, żeby wyświetlić numer strony), do raportów (ile zamówień w danym miesiącu), do monitoringu (ile rekordów ma tabela po imporcie danych) itd. Bardzo często łączy się COUNT(*) z klauzulą WHERE, np.: SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia WHERE status = 'zrealizowane'; – wtedy zliczasz tylko wybrane zamówienia, spełniające warunek. Dobra praktyka jest też taka, że jeśli chcesz policzyć wszystkie wiersze, to używasz właśnie COUNT(*), a nie COUNT(nazwa_kolumny), bo COUNT(kolumny) pomija wartości NULL. To czasem jest pożądane, ale domyślnie, przy zwykłym „ile jest rekordów w tabeli”, stosuje się COUNT(*). W wielu optymalizacjach baz danych silnik ma specjalne mechanizmy, które potrafią bardzo szybko policzyć COUNT(*) bez czytania całej tabeli, co jest kolejnym powodem, żeby korzystać z tej formy, zgodnie z dobrą praktyką branżową.

Pytanie 11

W języku JavaScript funkcja document.getElementById(id) służy do

A. sprawdzania poprawności formularza z identyfikatorem id
B. uzyskania odniesienia do pierwszego elementu HTML o wskazanym id
C. umieszczenia tekstu 'id' na stronie WWW
D. pobierania danych z pola formularza i przypisania ich do zmiennej id
Zrozumienie funkcji document.getElementById(id) jest fundamentalne dla efektywnej pracy z DOM w JavaScript. Wiele błędnych odpowiedzi na to pytanie wynika z nieporozumień dotyczących podstawowych zasad działania tej metody. Propozycja, że metoda ta sprawdza poprawność formularza o identyfikatorze id, jest nieprawidłowa, ponieważ jej głównym celem nie jest walidacja danych, lecz lokalizacja elementu w dokumencie. Walidacja formularza zwykle realizowana jest za pomocą innych metod, takich jak event listeners, które reagują na interakcje użytkownika. Twierdzenie, że document.getElementById() pobiera dane z pola formularza i wstawia je do zmiennej id, jest także mylące, ponieważ id to atrybut, który wskazuje na element, a nie zmienną do przechowywania wartości. W rzeczywistości, jeśli chcielibyśmy uzyskać wartość pola formularza, musielibyśmy najpierw uzyskać odniesienie do tego elementu, a następnie odczytać jego wartość za pomocą np. element.value. Ostatnia nieprawidłowa koncepcja, czyli wstawienie tekstu o treści 'id' na stronie WWW, również jest błędna, gdyż metoda ta nie wstawia tekstu, a jedynie zwraca odniesienie do elementu. Wskazuje to na powszechne błędy myślowe, gdzie użytkownicy mylą funkcję szukania elementu z funkcjami manipulacji jego zawartością. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe w nauce programowania w JavaScript.

Pytanie 12

Ile maksymalnie znaczników <td> może być zastosowanych w tabeli, która ma trzy kolumny oraz trzy wiersze, nie zawierając przy tym złączeń komórek i wiersza nagłówkowego?

A. 3
B. 6
C. 9
D. 12
Odpowiedź 9 jest prawidłowa, ponieważ w tabeli o trzech kolumnach i trzech wierszach, gdzie nie ma złączeń komórek ani wiersza nagłówkowego, maksymalna liczba znaczników <td> wynosi 9. Każda kolumna w każdym wierszu może być wypełniona osobnym znacznikiem <td>. Tabela składająca się z 3 wierszy i 3 kolumn daje w sumie 3 x 3 = 9 komórek, które są reprezentowane przez znaczniki <td>. Przykładową strukturę HTML takiej tabeli można przedstawić następująco: <table><tr><td>1</td><td>2</td><td>3</td></tr><tr><td>4</td><td>5</td><td>6</td></tr><tr><td>7</td><td>8</td><td>9</td></tr></table>. Warto również zauważyć, że zgodnie z zaleceniami W3C, użycie odpowiednich znaczników w tabelach jest kluczowe dla zapewnienia właściwej dostępności i semantyki dokumentu HTML, co jest zgodne z dobrymi praktykami tworzenia stron internetowych.

Pytanie 13

W języku HTML stworzono odnośnik z symbolem #. Co się wydarzy po kliknięciu na podany link?

<a href="#dane">

A. Otworzy się nowa karta przeglądarki zatytułowana dane
B. Zostanie użyty względny adres URL o nazwie dane
C. Strona przewinie się do elementu z id o nazwie dane
D. Uruchomi się skrypt o nazwie dane
Hiperłącze z użyciem znaku # w języku HTML odnosi się do identyfikatora (id) na tej samej stronie. Gdy użytkownik kliknie ten odsyłacz, przeglądarka przewinie stronę do elementu, który ma przypisany identyfikator 'dane'. To podejście jest powszechnie stosowane w celu ułatwienia nawigacji na długich stronach, gdzie użytkownicy mogą szybko przeskakiwać do interesujących ich sekcji. Przykład praktyczny może obejmować stronę z informacjami o produkcie, gdzie poszczególne sekcje, takie jak 'Specyfikacje', 'Opinie' czy 'FAQ', mają przypisane unikalne identyfikatory. Używając hiperłączy z #, użytkownicy mogą z łatwością dotrzeć do tych sekcji bez przewijania strony manualnie. Tego typu implementacja jest zgodna z zasadami dostępności i ułatwia nawigację, co jest szczególnie ważne w projektowaniu stron przyjaznych dla użytkownika. Ważne jest również, aby identyfikatory były unikalne w obrębie strony, co zapobiega potencjalnym konfliktom i pozwala na prawidłowe przewijanie.

Pytanie 14

Obiekt bazy danych, którego głównym przeznaczeniem jest drukowanie lub wyświetlanie zestawień danych, to

A. makro.
B. moduł.
C. raport.
D. formularz.
Poprawna odpowiedź to „raport”, bo właśnie ten obiekt bazy danych jest przeznaczony typowo do estetycznego drukowania lub wyświetlania gotowych zestawień danych. W typowych systemach bazodanowych, takich jak Microsoft Access czy różne narzędzia klasy RAD, formularze służą głównie do wprowadzania i edycji danych, kwerendy do ich wyszukiwania i filtrowania, a raporty do prezentacji wyników w uporządkowanej, czytelnej formie. Raport ma własny projekt układu: nagłówki, stopki, grupowanie po polach (np. po kliencie, dacie, dziale), sumy częściowe i końcowe, numerację stron, a często także pola obliczeniowe. To jest dokładnie to, czego potrzebujemy, gdy chcemy przygotować np. wydruk faktur, miesięczne zestawienie sprzedaży, raport obecności pracowników albo raport kasowy do działu księgowości. Z mojego doświadczenia raport traktuje się jako końcowy produkt pracy z danymi – użytkownika końcowego zwykle nie interesują tabele czy relacje, tylko czy dostanie przejrzysty wydruk lub PDF, który można wysłać dalej. Dobre praktyki mówią, żeby w raportach nie upychać logiki biznesowej ani skomplikowanych obliczeń, tylko oprzeć je na dobrze przygotowanych kwerendach. Raport powinien być możliwie prosty, czytelny i stabilny – tak, żeby zmiana sposobu liczenia odbywała się w warstwie zapytań, a nie w każdym raporcie osobno. W narzędziach BI (np. Power BI, Tableau, ale też klasyczne Crystal Reports) idea jest podobna: raport to warstwa prezentacji, która korzysta z danych z bazy, modelu analitycznego albo widoków SQL. W praktyce w firmach raporty są podstawą podejmowania decyzji, więc poprawne zrozumienie ich roli w bazie danych jest naprawdę kluczowe.

Pytanie 15

Jak nazywa się metoda udostępniania bazy danych w programie Microsoft Access, która dotyczy wszystkich obiektów bazy umieszczonych na dysku sieciowym i wykorzystywanych jednocześnie przez kilku użytkowników?

A. dzielonej bazy danych
B. serwera bazy danych
C. witryny programu SharePoint
D. folderu sieciowego
Odpowiedź "folderu sieciowego" jest prawidłowa, ponieważ w kontekście Microsoft Access, metoda udostępniania bazy danych, która obejmuje obiekty bazy umieszczone na dysku sieciowym, opiera się na wykorzystaniu folderów sieciowych. Dzięki temu wiele użytkowników może jednocześnie uzyskiwać dostęp do tych samych danych i obiektów bazy danych, co sprzyja współpracy i zwiększa efektywność pracy. Przykładem zastosowania folderu sieciowego może być sytuacja, w której zespół pracowników korzysta z jednolitej bazy danych klientów, przechowywanej w lokalizacji na serwerze. Wszyscy członkowie zespołu mogą wprowadzać, modyfikować i przeglądać dane, co umożliwia sprawną wymianę informacji i synchronizację działań. Warto również zaznaczyć, że stosowanie folderów sieciowych to jedna z dobrych praktyk w zarządzaniu danymi w organizacjach, ponieważ pozwala na centralizację zasobów oraz kontrolowanie dostępu do nich, co jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa informacji.

Pytanie 16

Jaki znacznik w HTML jest używany do oznaczania fragmentów tekstu jako kodu programistycznego?

A. <blockquote> </blockquote>
B. <em> </em>
C. <span> </span>
D. <code> </code>
<code> to znacznik w HTML, który służy do oznaczania fragmentów tekstu jako kodu komputerowego. Użycie tego znacznika jest zgodne z wytycznymi W3C i stanowi istotny element semantycznej struktury dokumentów HTML. Zastosowanie <code> pozwala na wyróżnienie fragmentów tekstu, takich jak kawałki kodu źródłowego czy polecenia, co jest niezwykle ważne w kontekście programowania oraz dokumentacji technicznej. Przykłady użycia obejmują: <code>console.log('Hello, World!');</code> w JavaScript, co przekłada się na lepszą czytelność i zrozumienie dla programistów. Stosując <code>, przeglądarki często renderują ten tekst w sposób wyróżniający, na przykład z użyciem czcionki monospace, co dodatkowo podkreśla jego znaczenie w kontekście kodowania. Oprócz tego, znacznik <code> ma korzystny wpływ na SEO, ponieważ poprawia semantykę treści, co jest doceniane przez wyszukiwarki. W kontekście standardów W3C, <code> należy do rodziny znaczników, które mają na celu ułatwienie prezentacji i interpretacji treści webowych.

Pytanie 17

Który sposób na utworzenie tablicy w JavaScript jest niepoprawny pod względem składniowym?

A. var liczby = new Array(1, 2, 3);
B. var liczby = [3];
C. var liczby = new Array[1, 2, 3];
D. var liczby = [1, 2, 3];
Wybranie odpowiedzi, która mówi, że inne zapisy są poprawne, to nie najlepszy wybór. Na początku, niepoprawne jest użycie nawiasów kwadratowych zamiast okrągłych w wywołaniu konstruktora 'Array'. Zapis 'var liczby = new Array[1, 2, 3];' jest po prostu błędny. Zamiast tego powinieneś napisać 'var liczby = new Array(1, 2, 3);'. Co więcej, zapis 'var liczby = [3];' jest jak najbardziej w porządku - tworzy tablicę z jednym elementem, co czasami jest przydatne. A 'var liczby = [1, 2, 3];' to klasyka, bo używa literałów tablicowych, które są łatwiejsze w odbiorze. Pamiętaj, że stosowanie literałów jest zalecane, bo są prostsze i bardziej przejrzyste. Warto zrozumieć różnicę między nawiasami, bo to może ułatwić życie, zwłaszcza przy pisaniu kodu.

Pytanie 18

Jakie jest zadanie funkcji PHP o nazwie mysql_num_rows()?

A. zwrócić liczbę wierszy znajdujących się w wyniku zapytania
B. zwrócić następny rekord z wynikami zapytania
C. zwrócić rekord o numerze podanym jako parametr funkcji
D. ponumerować rekordy w bazie danych
Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że mysql_num_rows() zwraca rekord o podanym numerze, jest mylący, ponieważ rzeczywiście nie zrealizuje tego zadania. mysql_num_rows() nie ma możliwości pobierania konkretnego rekordu ani wskazywania na konkretne numery, co jest typowym nieporozumieniem wśród osób, które nie są zaznajomione z funkcjami PHP dla obsługi baz danych. Z kolei twierdzenie, że funkcja ta zwraca kolejny rekord z wynikami zapytania, również jest błędne, ponieważ mysql_num_rows() nie ma za zadanie iterowania przez wyniki, ale jedynie zliczanie ich. To zrozumienie jest istotne w kontekście odpowiedniej obsługi danych, ponieważ myląc funkcje, można wprowadzić błędy w logice aplikacji. Wreszcie, pomysł, że mysql_num_rows() ma na celu ponumerowanie rekordów w bazie danych, jest po prostu nieprawidłowy, ponieważ ponumerowanie rekordów nie jest funkcjonalnością tej funkcji. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do wprowadzenia błędów w aplikacjach, w których liczy się precyzyjność operacji na danych. Właściwe zrozumienie, co robi dana funkcja, jest kluczowe dla prawidłowego korzystania z baz danych i unikania nieefektywności w kodzie.

Pytanie 19

W MS SQL Server rola predefiniowana o nazwie dbcreator umożliwia użytkownikowi

A. zarządzanie plikami na dysku
B. tworzenie, modyfikowanie, usuwanie oraz przywracanie bazy danych
C. wykonywanie wszelkich operacji na serwerze i posiadanie praw do każdej bazy
D. zarządzanie bezpieczeństwem systemu
Rola dbcreator w MS SQL Server rzeczywiście pozwala użytkownikowi na tworzenie, modyfikowanie, usuwanie i odzyskiwanie baz danych. Użytkownicy, którzy mają przypisaną tę rolę, mogą łatwo zarządzać bazami danych w danym serwerze, co jest kluczowe w środowiskach, gdzie bazy danych muszą być regularnie aktualizowane lub tworzone od podstaw. Przykładowo, w przypadku rozwijania aplikacji biznesowej, programista może korzystać z tej roli do tworzenia nowych baz danych na potrzeby testów, co pozwala na szybkie wdrażanie oraz iterację w procesie rozwoju oprogramowania. W praktyce, przypisanie roli dbcreator powinno być stosowane z uwagą, aby ograniczyć do minimum dostęp do krytycznych operacji tylko dla zaufanych użytkowników. Dobre praktyki sugerują regularne przeglądanie i audyt przypisania ról oraz monitorowanie działań użytkowników, aby zapobiegać nieautoryzowanym zmianom w strukturze baz danych.

Pytanie 20

Wskaż fragment CSS, który odpowiada rozkładowi bloków 2-5, zakładając, że zostały one zbudowane na podstawie podanego kodu HTML.

Ilustracja do pytania
A. Kod 1
B. Kod 2
C. Kod 4
D. Kod 3
Kod 2 jest prawidłowy, ponieważ dla bloków 2 i 3 stosowane jest ustawienie float: left; co pozwala na ich ułożenie w jednym wierszu z lewej strony. Blok 4 z float: right; umiejscawia się po prawej stronie, co umożliwia uzyskanie układu bloków 2-4 w jednej linii, odpowiadając schematowi. Blok 5 z float: left; rozpoczyna nowy wiersz poniżej, zgodnie z założonym układem. Takie użycie właściwości float oraz width pozwala na zorganizowanie elementów na stronie bez użycia flexbox lub grid, co jest klasycznym podejściem do układu strony w CSS. Dobrym przykładem praktycznego zastosowania jest tworzenie responsywnych layoutów, gdzie float można używać do kontrolowania przepływu elementów na mniejszych ekranach. Mimo że obecnie technologia flexbox i grid jest bardziej popularna, znajomość stosowania float nadal jest istotna, zwłaszcza w kontekście starszych projektów, które mogą wymagać utrzymania zgodności z wcześniejszymi wersjami CSS. To rozwiązanie zapewnia zgodność z wieloma starszymi przeglądarkami, co jest kluczowe w przypadku długoterminowych projektów webowych.

Pytanie 21

Jakiego znacznika w HTML użyjemy, aby uzyskać tekst wyświetlany czcionką o stałej szerokości znaku, który również uwzględnia dodatkowe spacje, tabulacje oraz znaki końca linii?

A. <pre>…</pre>
B. <ins>…</ins>
C. <blockquote>…</blockquote>
D. <code>…</code>
Znacznik <pre> w HTML jest używany do formatowania tekstu w taki sposób, aby zachować oryginalne odstępy, tabulacje oraz znaki końca linii. W przeciwieństwie do standardowego tekstu, w którym przeglądarka ignoruje dodatkowe białe znaki, <pre> traktuje je dosłownie, co jest szczególnie przydatne w przypadku wyświetlania kodu źródłowego lub tekstu, w którym ważne są układy. Przykładem użycia może być wyświetlanie kodu programistycznego w dokumentacji technicznej, gdzie precyzyjny format jest kluczowy dla zrozumienia struktury kodu. Standard HTML5 potwierdza, że <pre> jest odpowiednim znacznikiem do tego celu, a jego użycie jest zgodne z zasadami semantyki HTML, co zwiększa czytelność i dostępność treści. Praktyka ta sprzyja również urządzeniom wspomagającym, umożliwiając poprawne interpretowanie tekstu przez czytniki ekranu.

Pytanie 22

Który z przedstawionych obrazów ma zastosowany poniższy styl CSS?

img {
    padding: 5px;
    border: 1px solid grey;
    border-radius: 10px;
}
Ilustracja do pytania
A. B.
B. C.
C. A.
D. D.
Obraz A został sformatowany za pomocą stylu CSS, który określa podstawowe cechy estetyczne elementu graficznego. Pierwszym aspektem jest zastosowanie właściwości padding wynoszącej 5px, co oznacza, że wokół obrazu znajduje się wewnętrzny margines o szerokości 5 pikseli. To zapewnia przestrzeń między obrazem a jego ramką, zwiększając czytelność i estetykę wizualną. Następnie, użyto border o grubości 1px z kolorem solid grey. Ten cienki, szary obrys dodaje subtelny akcent, który pomaga wyróżnić obraz na tle strony. Wartość border-radius wynosi 10px, co dodaje zaokrąglone rogi, nadając nowoczesny wygląd. Takie zaokrąglenie jest często stosowane w nowoczesnym designie, aby nadać strony bardziej przyjazny i estetyczny wygląd. Stylizacja obrazów w ten sposób jest zgodna z zasadami responsywności i dostępności, co jest istotne w projektowaniu interfejsów użytkownika. Stosowanie takich technik pozwala na tworzenie spójnych i estetycznych stron internetowych, które są zgodne z obecnymi standardami UX i UI.

Pytanie 23

W języku SQL polecenie INSERT INTO

A. aktualizuje rekordy określoną wartością.
B. wprowadza dane do tabeli.
C. dodaje tabelę.
D. dodaje pola do tabeli.
Polecenie INSERT INTO w SQL służy dokładnie do tego, co wskazuje poprawna odpowiedź: do wprowadzania danych do istniejącej tabeli. W praktyce oznacza to dodanie nowego wiersza (rekordu) do tabeli, która ma już zdefiniowaną strukturę: kolumny, typy danych, klucze itp. Najprostszy przykład w standardowym SQL wygląda tak: INSERT INTO klienci (imie, nazwisko, email) VALUES ('Jan', 'Kowalski', '[email protected]'); Tutaj tabela klienci już istnieje, a polecenie tylko dopisuje nowy rekord. Moim zdaniem warto zapamiętać, że INSERT pracuje na danych, a nie na strukturze tabeli. Do tworzenia tabel służy CREATE TABLE, do zmiany struktury ALTER TABLE, a do modyfikacji istniejących rekordów UPDATE. W codziennej pracy z bazami danych INSERT INTO jest jednym z absolutnie podstawowych poleceń. Używa się go przy obsłudze formularzy rejestracji użytkownika, dodawaniu zamówień w sklepie internetowym, logowaniu zdarzeń w systemie (logi), czy zapisywaniu wyników pomiarów z czujników. Dobrą praktyką jest zawsze podawanie listy kolumn, do których wstawiamy dane, zamiast polegać na kolejności kolumn w tabeli. Dzięki temu kod SQL jest czytelniejszy i mniej podatny na błędy po zmianach w strukturze tabeli. Warto też wiedzieć, że istnieją różne warianty INSERT, np. INSERT ... SELECT (wstawianie danych na podstawie wyników zapytania), INSERT IGNORE czy INSERT ... ON CONFLICT/ON DUPLICATE KEY w konkretnych systemach (PostgreSQL, MySQL). To wszystko dalej jest ta sama rodzina poleceń: celem zawsze jest dodanie nowych rekordów, a nie modyfikacja starych czy zmiana schematu bazy. Z mojego doświadczenia, kto dobrze ogarnie różne formy INSERT, temu dużo łatwiej budować sensowne aplikacje bazodanowe.

Pytanie 24

Na podstawie jakiego parametru oraz z ilu tabel będą zwrócone wiersze w wyniku podanego zapytania?

SELECT * FROM producent, hurtownia, sklep, serwis WHERE
producent.nr_id = hurtownia.nr_id AND
producent.wyrob_id = serwis.wyrob_id AND
hurtownia.nr_id = sklep.nr_id AND
sklep.nr_id = serwis.nr_id AND
producent.nr_id = 1;
A. Na podstawie parametru nr_id dla wszystkich tabel
B. Na podstawie parametru wyrob_id tylko dla trzech tabel
C. Na podstawie parametru nr_id tylko dla trzech tabel
D. Na podstawie parametru wyrob_id tylko dla trzech tabel
Analizując błędne odpowiedzi można zauważyć że kluczowym aspektem w tym pytaniu jest zrozumienie zastosowania parametrów w klauzuli WHERE Odpowiedzi sugerujące selekcję według parametru wyrob_id są nieprawidłowe ponieważ w klauzuli WHERE dominującą rolę odgrywa parametr nr_id choć występuje tam także warunek dotyczący wyrob_id to jednak główną funkcją jest połączenie tabel według nr_id Jest to typowy błąd wynikający z nieuwzględnienia hierarchii oraz sposobu połączenia tabel w relacyjnych bazach danych Ponadto niektóre odpowiedzi ograniczają się wyłącznie do trzech tabel co również jest błędne ponieważ zapytanie obejmuje wszystkie cztery wymienione tabele producent hurtownia sklep i serwis Koncentracja na jednej lub dwóch tabelach często bierze się z pominięcia kluczowych związków logicznych między tabelami jak w przypadku odpowiedzi które ograniczają scope do mniejszej liczby tabel niż rzeczywiście obejmuje zapytanie Kluczową umiejętnością jest zrozumienie jak różne parametry mogą wpływać na wybór danych zwłaszcza w kontekście tworzenia złożonych zapytań SQL gdzie przemyślane zastosowanie klauzul jest niezbędne do efektywnego zarządzania danymi i unikania niepoprawnych interpretacji wyników Właściwe zrozumienie jak parametry takie jak nr_id czy wyrob_id funkcjonują w zapytaniach pozwala na ich poprawne i skuteczne zastosowanie co jest kluczowe w profesjonalnym podejściu do pracy z bazami danych

Pytanie 25

W języku CSS zapis

p::first-line {font-size: 150%;}
zastosowany na stronie z wieloma paragrafami, z których każdy zawiera kilka linii, spowoduje, że
A. pierwsza linia każdego paragrafu będzie miała większą czcionkę niż pozostałe linie
B. pierwsza linia każdego paragrafu będzie miała mniejszą czcionkę niż pozostałe linie
C. cały tekst paragrafu zostanie powiększony o 150%
D. pierwszy paragraf na stronie w całości będzie miał powiększoną czcionkę
Odpowiedź jest trafna, bo selektor CSS 'p::first-line' służy do stylizowania wyłącznie pierwszej linii każdego paragrafu. Kiedy przypisujesz styl 'font-size: 150%', to znaczy, że czcionka tej pierwszej linii będzie większa o 50% od standardowego rozmiaru ustalonego w CSS. To dobra praktyka w web designie, bo pomaga w czytelności i nadawaniu hierarchii informacjom. Na przykład, fajnie jest wyróżnić rozpoczęcie tekstu albo zaakcentować ważne dane. Pamiętaj tylko, że efekt będzie widoczny tylko, gdy tekst ma więcej niż jedną linię, bo w przeciwnym razie powiększenie się nie ujawni. Dodatkowo, korzystanie z pseudo-elementów, jak '::first-line', to coś, co jest w standardach CSS i jest naprawdę cenione w branży.

Pytanie 26

Przedstawiona ikona funkcji edytora grafiki rastrowej o nazwie "różdżka" umożliwia

Ilustracja do pytania
A. odręczne zaznaczanie obszarów przez przeciąganie po nich kursora.
B. wybiórcze rozsmarowywanie koloru za pomocą pędzla.
C. zaznaczenie obszaru na podstawie koloru.
D. pobranie wskazanego koloru i ustawienie go jako aktywny.
Dobrze! Odpowiedź jest poprawna. Narzędzie 'różdżka' w edytorze grafiki rastrowej służy do zaznaczania obszarów na podstawie koloru. Jest to bardzo przydatne, gdy chcemy zaznaczyć obszar o jednolitym kolorze lub gradientem kolorów. Działa ona na zasadzie kliknięcia w dany punkt obrazu, a następnie automatycznego zaznaczenia pikseli o kolorze zbliżonym do tego, w który kliknęliśmy. Użycie tej funkcji jest zdecydowanie efektywniejsze niż ręczne zaznaczanie obszarów, szczególnie dla skomplikowanych kształtów lub dużych obszarów o podobnej barwie. Ponadto, narzędzie to jest zgodne ze standardami i dobrą praktyką w branży edycji grafiki rastrowej, a jego umiejętne wykorzystanie może znacznie przyspieszyć prace edycyjne i zapewnić lepszą precyzję.

Pytanie 27

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zwiększenie ostrości zdjęcia.
B. Przenikanie zdjęć.
C. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.
D. Zmiana jasności zdjęć.
Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 28

Jak nazywa się komponent oznaczony znakiem zapytania w architekturze platformy .NET, który pozwala na tworzenie własnych aplikacji za pomocą frameworków oraz przekształcanie skompilowanego kodu pośredniego na kod maszynowy procesora zainstalowanego w systemie?

Ilustracja do pytania
A. Wspólne środowisko programistyczne (CLP)
B. Biblioteka klas bazowych (BCL)
C. Infrastruktura językowa (CLI)
D. Wspólne środowisko uruchomieniowe (CLR)
Często ludzie mylą CLI, czyli infrastrukturę językową, z CLR, ale to jednak różne rzeczy. CLI to specyfikacja, która mówi, jak języki mają współpracować w ramach .NET, a nie zajmuje się wykonywaniem kodu, co jest robotą CLR. A CLP, czyli wspólne środowisko programistyczne, w ogóle nie jest częścią oficjalnych terminów .NET, więc można się w tym pogubić. Jeśli chodzi o bibliotekę klas bazowych BCL, to jest to zestaw klas i interfejsów, które programiści wykorzystują, ale to też nie ma nic wspólnego z wykonywaniem kodu, to rolę CLR. BCL dostarcza różne przydatne narzędzia, na przykład do obsługi plików czy pracy z danymi. Błąd, który wiele osób popełnia, to mylenie BCL z CLR, mimo że mają różne funkcje i cele. Zrozumienie tych różnic jest naprawdę ważne, żeby dobrze korzystać z platformy .NET i uniknąć typowych nieporozumień dotyczących jej struktury.

Pytanie 29

Jakie cechy powinien posiadać klucz główny?

A. Reprezentowany jest przez jedno pole tabeli, jego wartość nie może ulegać zmianie
B. Jest unikatowy, nie może zawierać pustych wartości
C. Jest unikatowy, może mieć tylko wartości całkowite
D. Nie może przybierać wartości, reprezentowany jest przez dokładnie jedno pole tabeli
Odpowiedź wskazująca, że klucz główny jest unikatowy i nie może przyjmować pustych wartości jest absolutnie poprawna. Klucz główny w relacyjnych bazach danych pełni kluczową rolę w identyfikacji unikalnych rekordów w tabeli. Jego unikalność zapewnia, że każdy wiersz w tabeli można jednoznacznie zidentyfikować, co jest kluczowe dla utrzymania integralności danych. Na przykład, w tabeli użytkowników, identyfikator użytkownika (user_id) może pełnić rolę klucza głównego, co pozwala na łatwe wyszukiwanie i powiązanie danych z innymi tabelami, takimi jak zamówienia czy posty. Standardy takie jak ISO/IEC 9075 (SQL) podkreślają znaczenie kluczy głównych w projektowaniu baz danych. Dodatkowo, dobrym zwyczajem jest, aby kolumny będące kluczami głównymi były także oznaczone jako NOT NULL, co zapobiega wprowadzeniu pustych wartości, a tym samym zapewnia integralność danych. Zrozumienie tego konceptu jest niezbędne dla każdego, kto projektuje lub zarządza bazami danych, ponieważ błędy w definicji kluczy głównych mogą prowadzić do poważnych problemów z integralnością danych.

Pytanie 30

W jakim bloku powinien być umieszczony warunek pętli?

Ilustracja do pytania
A. Opcja B
B. Opcja C
C. Opcja D
D. Opcja A
Odpowiedź C jest prawidłowa ponieważ blok w kształcie rombu jest powszechnie stosowany w schematach blokowych do przedstawiania warunków decyzyjnych W kontekście pętli programistycznych warunek decyzyjny kontroluje jej wykonanie określając kiedy pętla powinna się zakończyć lub kontynuować Romb jako symbol decyzyjny umożliwia zadanie pytania logicznego którego wynik decyduje o dalszym przebiegu algorytmu Na przykład w pętli while warunek jest oceniany przed każdym wykonaniem bloków kodu w pętli co zapewnia że pętla działa dopóki warunek jest spełniony Podobnie w pętli for warunek kontroluje liczbę iteracji poprzez ocenę wyrażenia logicznego przed każdą iteracją Stosowanie rombu do przedstawiania warunków pętli jest zgodne ze standardami modelowania procesów i zwiększa czytelność oraz zrozumiałość schematów blokowych dla programistów i analityków Właściwe umiejscowienie warunku w rombie w strukturze pętli pokazuje zdolność do logicznego modelowania algorytmów co jest kluczowe dla tworzenia efektywnego i niezawodnego oprogramowania

Pytanie 31

Która operacja nie wpłynie na wielkość zajmowanej pamięci przez plik graficzny?

A. Zmiana rozmiaru obrazu z użyciem atrybutów HTML
B. Interpolacja
C. Modyfikacja rozdzielczości obrazu
D. Kompresja
Skalowanie obrazu za pomocą atrybutów HTML jest prawidłową odpowiedzią, ponieważ ta operacja nie modyfikuje samego pliku graficznego, a jedynie zmienia sposób, w jaki obraz jest wyświetlany na stronie internetowej. Przykładowo, użycie atrybutów 'width' i 'height' w tagu <img> pozwala na dostosowanie rozmiarów obrazu w kontekście przeglądarki, nie ingerując w jego zawartość ani nie zmieniając rozdzielczości. W praktyce oznacza to, że oryginalny plik graficzny pozostaje niezmieniony, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie optymalizacji wydajności stron. Zmiana rozmiaru na poziomie HTML jest często stosowana, aby zapewnić elastyczność w projektowaniu responsywnych stron internetowych, gdzie obrazy muszą dostosowywać się do różnych rozmiarów ekranów bez potrzeby ich fizycznej edycji. Warto jednak pamiętać, że nadmierne skalowanie może prowadzić do pogorszenia jakości widocznej na ekranie, ale nie wpływa na wagę pliku. Istotnym aspektem jest również, że takie podejście wspiera standardy dostępności, umożliwiając lepsze dostosowanie treści wizualnych dla osób z różnymi potrzebami.

Pytanie 32

Na ilustracji przedstawiono projekt struktury bloków strony internetowej. Przy założeniu, że bloki są realizowane przy użyciu znaczników sekcji, ich stylizacja w CSS, poza określonymi szerokościami dla bloków: 1, 2, 3, 4 (blok 5 nie ma przypisanej szerokości), powinna obejmować właściwość

Ilustracja do pytania
A. float: left dla wszystkich bloków
B. clear: both dla wszystkich bloków
C. clear: both dla bloku 5 oraz float: left tylko dla bloków 1 i 2
D. clear: both dla bloku 5 oraz float: left dla pozostałych bloków
Czwarta odpowiedź jest na miejscu, bo dzięki float: left dla bloków 1, 2, 3 i 4, te elementy będą się ładnie ustawiać w linii, zgodnie z ich szerokością. Potem, z clear: both dla bloku 5, unikniesz sytuacji, gdy nachodzi on na inne pływające bloki i pojawi się poniżej nich. Wiesz, float często stosuje się do robienia układów, gdzie elementy muszą być obok siebie. Ale float ma to do siebie, że nie wpływa na rodziców, co czasami sprawia, że wszystko może się zdezorganizować, jeśli nie użyjesz clear. To też jest ważne, bo clear mówi, które elementy nie powinny nachodzić na te pływające - dzięki temu wszystko jest uporządkowane. Dobrze jest to wykorzystać, na przykład, gdy chcesz zrobić kolumny na stronie. Generalnie, stosowanie float jest jak najbardziej w porządku, ale musi iść w parze z clear, żeby strona była czytelna i dobrze zorganizowana, zgodnie ze standardami HTML i CSS.

Pytanie 33

Aby utworzyć tabelę w języku SQL, należy użyć polecenia

A. INSERT TABLE
B. CREATE TABLE
C. ADD TABLE
D. ALTER TABLE
Odpowiedź 'CREATE TABLE' jest poprawna, ponieważ w języku SQL to polecenie jest używane do tworzenia nowych tabel w bazie danych. Umożliwia definiowanie struktury tabeli, w tym nazw kolumn, typów danych oraz ograniczeń, takich jak klucze główne czy unikalność. Przykładowe użycie polecenia 'CREATE TABLE' może wyglądać następująco: 'CREATE TABLE pracownicy (id INT PRIMARY KEY, imie VARCHAR(50), nazwisko VARCHAR(50));'. W tym przykładzie tworzymy tabelę 'pracownicy' z trzema kolumnami: 'id', 'imie' oraz 'nazwisko'. Warto zaznaczyć, że zgodnie z najlepszymi praktykami, przed wykonaniem polecenia warto sprawdzić, czy tabela o danej nazwie już istnieje, aby uniknąć błędów związanych z podwójnym tworzeniem. Zapewnienie odpowiedniej struktury bazy danych już na etapie jej tworzenia przekłada się na lepszą wydajność oraz łatwiejsze zarządzanie danymi w przyszłości.

Pytanie 34

Przedstawiona ikona funkcji edytora grafiki rastrowej o nazwie "kubełek" umożliwia

Ilustracja do pytania
A. wypełnienie zaznaczonego obszaru kolorem.
B. pobranie wskazanej barwy i ustawienie jej, jako aktywnej.
C. zaznaczenie obszaru o takim samym kolorze.
D. zmianę aktywnych kolorów.
Gratulacje, odpowiedź jest poprawna. Ikona 'kubełek farby' w edytorach grafiki rastrowej jest narzędziem umożliwiającym wypełnienie zaznaczonego obszaru wybranym kolorem. Działanie tego narzędzia jest podobne do rozlewania farby - kolor wypełnia ciągły obszar aż do napotkania krawędzi lub pikseli o innym kolorze. Ta funkcja pozwala na szybkie i efektywne kolorowanie większych powierzchni obrazu. W praktyce, jest to niezwykle przydatne narzędzie, szczególnie gdy potrzebujesz szybko zmienić tło obrazu lub wypełnić obszar jednolitym kolorem. Warto również zauważyć, że różne edytory mogą mieć dodatkowe opcje dla tego narzędzia, takie jak możliwość wyboru tolerancji (która decyduje, jak bardzo podobny kolor musi być, aby został wypełniony) czy wypełnianie według warstwy czy według obrazu.

Pytanie 35

Jakie zapytanie SQL umożliwi wyszukanie z podanej tabeli tylko imion i nazwisk pacjentów, którzy przyszli na świat przed rokiem 2002?

Ilustracja do pytania
A. SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE data_ostatniej_wizyty < 2002
B. SELECT * FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia <= 2002
C. SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia < 2002
D. SELECT * FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia LIKE 2002
To zapytanie SQL, które napisałeś, czyli SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE rok_urodzenia < 2002, jest całkiem trafione. Po pierwsze, używasz operatora SELECT, żeby wskazać, jakie kolumny chcesz zwrócić - czyli imię i nazwisko. To jest dokładnie to, co było potrzebne. Po drugie, warunek WHERE z rokiem urodzenia zapewnia, że do wyników dostają się tylko pacjenci, którzy przyszli na świat przed 2002 rokiem. No i to jest ważne, bo masz tutaj operator mniejszości <, który wyklucza sam rok 2002. Takie podejście jest super przydatne w bazach danych, bo pozwala na filtrowanie informacji w oparciu o lata, co często wykorzystuje się w raportach i analizach. Generalnie, dobre praktyki w SQL mówią, że warto precyzyjnie określać, jakie kolumny chcesz uwzględnić, bo to pomaga odciążyć system i zrobione zapytanie będzie działać wydajniej. Twoje zapytanie nie tylko spełnia wymagania, ale także jest optymalne, co jest naprawdę istotne w pracy z bazami danych.

Pytanie 36

Podaj zapytanie SQL, które tworzy użytkownika sekretarka na localhost z hasłem zaq123?

A. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFIED BY 'zaq123';
B. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY "zaq123";
C. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY BY `zaq123`;
D. CREATE USER 'sekretarka'@'localhost' IDENTIFIED `zaq123`;
W analizowanych odpowiedziach można dostrzec kilka kluczowych błędów związanych z zarządzaniem użytkownikami w MySQL. Przykładowo, odpowiedź sugerująca użycie słowa kluczowego 'IDENTIFY' zamiast 'IDENTIFIED' jest niewłaściwa, ponieważ w kontekście MySQL nie istnieje tego typu polecenie. Takie nieprawidłowe zrozumienie składni SQL może prowadzić do nieudanych prób tworzenia użytkowników, co z kolei skutkuje frustracją i czasem straconym na debugowanie. Ponadto, odpowiedzi, które używają backticków (`) do oznaczania hasła, są niepoprawne. W SQL backticki służą do oznaczania identyfikatorów, takich jak nazwy tabel czy kolumn, a nie do łańcuchów tekstowych. Oznaczanie haseł przy użyciu backticków może prowadzić do nieprzewidywalnych błędów podczas wykonywania zapytań. Kolejnym problemem jest brak właściwego zrozumienia konwencji dotyczących użycia pojedynczych lub podwójnych cudzysłowów do definiowania łańcuchów. Użycie cudzysłowów zamiast apostrofów prowadzi do błędów składniowych. W kontekście bezpieczeństwa, każda nieprawidłowa próba utworzenia użytkownika może zagrażać integralności danych, dlatego ważne jest, aby korzystać z poprawnych praktyk, jak również ze zrozumienia zasad dotyczących zarządzania użytkownikami w systemie baz danych.

Pytanie 37

Który z przedstawionych kodów HTML sformatuje tekst według wzoru?
(uwaga: słowo "stacji" jest zapisane większą czcionką niż reszta słów w tej linii)

Lokomotywa

Stoi na stacji lokomotywa ...

A.
<h1>Lokomotywa</h1>
<p>Stoi na <big>stacji lokomotywa ...</p>

B.
<h1>Lokomotywa</h1>
<p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

C.
<h1>Lokomotywa</p>
<p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

D.
<p><small>Lokomotywa</small></p>
<p>Stoi na <big>stacji<big> lokomotywa ...</p>
A. B.
B. C.
C. A.
D. D.
Brawo! Wybrałeś prawidłową odpowiedź, która jest kodem HTML formatującym słowo 'stacji' większą czcionką niż reszta tekstu. Wykorzystuje ona znacznik <big>, który jest wyjątkowo przydatny w sytuacjach, gdy chcemy podkreślić pewną część tekstu i sprawić, że będzie ona wyglądać na większą niż reszta. Jest to praktyka często stosowana na stronach internetowych, by przyciągnąć uwagę użytkownika do konkretnych informacji. Pamiętaj jednak, że znacznik <big> jest przestarzały i nie jest zalecany do stosowania w nowoczesnym kodowaniu HTML. Zamiast tego, w dzisiejszych czasach lepiej jest używać CSS do zmiany rozmiaru czcionki. Niemniej jednak, znajomość różnych znaczników HTML, w tym <big>, jest nadal ważna, zwłaszcza do zrozumienia i utrzymania starszych stron internetowych.

Pytanie 38

Które ograniczenie w bazach danych, należy przypisać kolumnie tabeli, aby wartości wpisywane do niej nie powtarzały się?

A. UNIQUE
B. NO REPEAT
C. NOT NULL
D. SINGLE
Poprawnie – w relacyjnych bazach danych to właśnie ograniczenie UNIQUE zapewnia, że wartości w danej kolumnie nie będą się powtarzały. Technicznie rzecz biorąc, UNIQUE to constraint integralności, który wymusza unikalność danych w obrębie wskazanej kolumny lub zestawu kolumn. Jeżeli spróbujesz wstawić rekord z wartością, która już istnieje w tej kolumnie, silnik bazy (np. MySQL, PostgreSQL, SQL Server) zgłosi błąd naruszenia ograniczenia unikalności. Można to zobaczyć na prostym przykładzie: CREATE TABLE uzytkownicy ( id INT PRIMARY KEY, email VARCHAR(255) UNIQUE, login VARCHAR(50) UNIQUE ); Tutaj zarówno email, jak i login nie mogą się duplikować. W praktyce to jest standardowa dobra praktyka: na polach takich jak email, numer PESEL, NIP, numer indeksu, numer seryjny urządzenia czy nawet nazwa użytkownika bardzo często zakłada się UNIQUE, żeby w systemie nie pojawiły się dwa różne konta z tym samym identyfikatorem. Moim zdaniem, przy projektowaniu bazy danych warto od razu zastanowić się, które pola mają pełnić rolę „identyfikatorów biznesowych” i od razu nadać im ograniczenie UNIQUE. Warto też wiedzieć, że UNIQUE nie oznacza „klucz główny”. PRIMARY KEY automatycznie jest unikalny i nie może być NULL, natomiast UNIQUE pozwala na NULL (zależnie od silnika bazy, ale zazwyczaj wiele NULL-i jest dozwolonych). To pozwala projektować tabele bardziej elastycznie, np. kolumna może być opcjonalna, ale jeśli już ktoś poda wartość, to musi być ona niepowtarzalna. W praktyce UNIQUE często łączy się z indeksami – większość systemów bazodanowych automatycznie zakłada indeks unikalny na takiej kolumnie, co przyspiesza wyszukiwanie i walidację danych. To rozwiązanie jest zgodne z dobrymi praktykami normalizacji i kontroli spójności danych w systemach produkcyjnych.

Pytanie 39

Najłatwiejszym sposobem na zmianę obiektu z numerem 1 na obiekt z numerem 2 jest

Ilustracja do pytania
A. narysowanie obiektu docelowego
B. geometriczne przekształcenie obiektu
C. animacja obiektu
D. zmiana warstwy obiektu
Geometryczne transformowanie obiektu to proces, który pozwala na zmiany w wielkości, kształcie, pozycji lub orientacji obiektu bez modyfikacji jego struktury. W przypadku zamiany obiektu oznaczonego cyfrą 1 na obiekt oznaczony cyfrą 2, transformacja geometryczna, jak skalowanie, jest najprostszą metodą. Skalowanie pozwala na proporcjonalne powiększenie obiektu, co jest niezbędne, gdy chcemy zwiększyć jego rozmiar bez zniekształceń. W praktyce, narzędzia do obróbki grafiki czy modelowania 3D, takie jak Adobe Illustrator czy AutoCAD, oferują funkcje do precyzyjnego skalowania. Kluczowe jest zachowanie proporcji, co można osiągnąć poprzez skalowanie względem określonego punktu odniesienia. Transformacje geometryczne są fundamentalne w wielu dziedzinach, takich jak projektowanie graficzne, inżynieria czy animacja komputerowa, i są zgodne z najlepszymi praktykami, które promują efektywność i precyzję w pracy z obiektami wizualnymi.

Pytanie 40

Na przedstawionym obrazie widać wynik formatowania przy użyciu styli CSS oraz kod HTML, który go generuje. Przy założeniu, że marginesy wewnętrzne wynoszą 50 px, a zewnętrzne 20 px, jak wygląda styl CSS dla tego obrazu?

Ilustracja do pytania
A. Rys. B
B. Rys. A
C. Rys. C
D. Rys. D
Błędne odpowiedzi wynikają głównie z nieprawidłowego przypisania wartości marginesów i marginesów wewnętrznych w stylach CSS. W przypadku niepoprawnych stylów, takich jak w Rys. A i D, zastosowano linię przerywaną, co nie spełnia warunków pytania, które wymaga zastosowania linii ciągłej. Solidna linia graniczna jest bardziej preferowana w projektach profesjonalnych, ponieważ dodaje wyrazistości i estetyki. Warianty, gdzie nie zachowano odpowiednich wartości marginesów i marginesów wewnętrznych, mogą prowadzić do niezamierzonego zachowania w układzie strony, takich jak zły odstęp między elementami, co negatywnie wpływa na użyteczność i estetykę interfejsu użytkownika. Niewłaściwe ustawienie tych wartości często wynika z niedostatecznego zrozumienia modelu pudełkowego w CSS, który jest fundamentem w projektowaniu rozmieszczenia elementów na stronie. Model pudełkowy umożliwia dokładne określenie, jak elementy są wyświetlane, co jest niezbędne do tworzenia responsywnych i estetycznie przyjemnych stron internetowych. Zrozumienie i prawidłowe zastosowanie marginesów i marginesów wewnętrznych jest kluczowe dla osiągnięcia profesjonalnych wyników w projekcie.