Wyniki egzaminu

$tab = array();
for ($i = 0; $i < 10; $i++) {
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}
foreach ($tab as $x) {
    if ($x < 0) {
        echo "$x ";
    }
}

Niepoprawna odpowiedź. Najczęstsza pomyłka w tym zadaniu wynika z pomieszania roli zmiennej sterującej pętlą z wartością zapisywaną do tablicy. Zmienna $i faktycznie przyjmuje kolejno wartości od 0 do 9, ale służy tylko jako indeks, czyli wskazuje miejsce w tablicy: $tab[0], $tab[1], $tab[2] i tak dalej. Do tych miejsc nie jest wpisywane samo $i, tylko wynik funkcji rand(-100, 100). Dlatego tablica nie zawiera po prostu kolejnych liczb od 0 do 9. To dość klasyczny błąd przy analizie pętli for, szczególnie gdy indeks i wartość elementu są blisko siebie w tym samym wierszu kodu.

Nie można też uznać, że kod wpisuje kolejne liczby od -100 do 100. Funkcja rand() nie generuje sekwencji uporządkowanej, tylko losuje jedną liczbę z podanego zakresu przy każdym wywołaniu. Zakres od -100 do 100 oznacza możliwe wartości, a nie liczbę elementów ani kolejność. Tablica ma tylko 10 elementów, bo tyle razy wykona się pętla for. Gdyby program miał wypełnić tablicę wszystkimi liczbami od -100 do 100, potrzebna byłaby inna konstrukcja, np. pętla przechodząca po wartościach od -100 do 100.

Mylny jest również wniosek, że powstaje 100 losowych wartości. Liczba 100 pojawia się jako górna granica losowania, a nie jako liczba powtórzeń pętli. O liczbie elementów decyduje warunek $i < 10. Na końcu foreach nie wypisuje wartości dodatnich, tylko ujemne, ponieważ warunek brzmi $x < 0. Z mojego doświadczenia najlepiej czytać taki kod w dwóch etapach: najpierw ile razy coś się wykona, potem co dokładnie zostanie zapisane i jaki warunek filtruje wynik.

Niepoprawna odpowiedź. W pozostałych opcjach są błędy w dobieraniu typów pól formularza, które nie pasują do tego, co jest pokazane na przykładzie. W pierwszej opcji dwa Input(Checkbox) są na pewno nietrafione, bo checkboxy pozwalają na zaznaczenie kilku opcji, a tu powinna być tylko jedna – Studia podyplomowe lub Kurs, a to powinno być Input(Radio). Checkboxy używa się, kiedy można wybrać więcej niż jedną opcję, a w tym formularzu to się nie sprawdza. Druga opcja ma Input(Text) i Select, oraz dwa Input(Radio), co teoretycznie jest poprawne, ale nie ma tam żadnych błędów, więc jest ok. W trzeciej opcji Textarea, który jest do wieloliniowego tekstu, nie ma sensu w przypadku prostego pola jak Nazwisko. Na końcu, czwarta opcja z podwójnym Select jest niepoprawna, bo w formularzu powinien być tylko jeden do wyboru województwa. Takie pomyłki w użyciu elementów formularza mogą wynikać z braku zrozumienia różnic między Inputami, jak Radio, Checkbox i Select. Fajnie by było zrozumieć, kiedy jakiego elementu używać, żeby formularze nie były skomplikowane dla użytkowników oraz zgodne z HTML5. To ważne, żeby wszystko działało bez problemów i było intuicyjne w korzystaniu z aplikacji internetowych.

Niepoprawna odpowiedź. Wybrana przez Ciebie odpowiedź była niestety niepoprawna. Atrybut 'src', o którym mówi komunikat błędu, jest specyficzny dla obrazów, a nie dla tabel, paragrafów ani odnośników. W przypadku tabeli, typowy atrybut, który mógłby być manipulowany, to 'border' lub 'cellspacing'. Dla paragrafów często manipulowane są atrybuty takie jak 'align' czy 'dir'. Odnośniki, natomiast, mają charakterystyczny atrybut 'href', który wskazuje na adres URL, do którego prowadzi dany odnośnik. Manipulacja atrybutami DOM jest częstą praktyką w programowaniu JavaScript, jednak ważne jest zrozumienie, że różne elementy HTML mają różne atrybuty, i próba manipulacji nieodpowiednim atrybutem dla danego elementu skutkować będzie błędem. W tym konkretnym przypadku, błąd 'Uncaught TypeError: Cannot set property 'src' of null' wskazuje na próbę manipulacji atrybutem 'src', który jest charakterystyczny dla obrazów, a nie dla innych elementów HTML.

Niepoprawna odpowiedź. Pozostałe odpowiedzi to inne podmioty lub pojęcia. ISO to Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna, ustalająca normy w bardzo wielu dziedzinach (od jakości po formaty), lecz to nie ona tworzy standardy HTML. NASK to instytut badawczy i m.in. operator krajowej domeny .pl - zajmuje się rejestracją domen i bezpieczeństwem sieci, a nie standaryzacją HTML. WYSIWYG to w ogóle nie organizacja, lecz typ edytora wizualnego. Standardy HTML opracowuje W3C, dlatego ta odpowiedź jest poprawna.

Niepoprawna odpowiedź. Zastosowanie skalowania w edytorze grafiki rastrowej polega na zmianie rozmiaru obrazu, co wpływa na wszystkie jego elementy. Przykładowo, jeśli zdecydujemy się na skalowanie, wszystkie obiekty na obrazie zostaną powiększone lub pomniejszone w równym stopniu, co nie pozwala na selektywne modyfikacje. Inwersja, z kolei, to proces zmiany kolorów pikseli w obrazie na ich przeciwieństwa, co również nie umożliwia pracy na wybranej części obrazu bez zmiany innych elementów. Ponadto kadrowanie, które polega na przycinaniu części obrazu, również nie dostarcza narzędzi do edytowania wybranych elementów bez wpływu na resztę kompozycji. Takie podejścia są często mylnie postrzegane jako odpowiednie metody do pracy z grafiką rastrową, podczas gdy w rzeczywistości nie oferują elastyczności potrzebnej do profesjonalnej edycji. Nieprawidłowe wnioski mogą prowadzić do frustracji w trakcie edycji, zwłaszcza w bardziej złożonych projektach, gdzie precyzyjna kontrola nad elementami obrazu jest kluczowa. Dlatego istotne jest zrozumienie roli warstw jako jedynego narzędzia, które umożliwia niezależne zarządzanie elementami grafiki rastrowej.

.format1 {
    …
}

Niepoprawna odpowiedź. Inne odpowiedzi odnoszą się do atrybutów lub metod, które nie są optymalne lub poprawne w kontekście wspólnego formatowania znaczników za pomocą CSS. Użycie atrybutu style do bezpośredniego stylowania elementów może być nieefektywne i prowadzi do powielania kodu, co utrudnia utrzymanie. W przypadku większych projektów takie podejście skutkuje chaosem i zwiększa ryzyko błędów. Definiowanie stylów bezpośrednio w każdym elemencie HTML utrudnia wprowadzanie globalnych zmian w wyglądzie strony. Z kolei atrybut id jest przeznaczony do unikalnego identyfikowania pojedynczego elementu na stronie. Choć można by teoretycznie użyć go do stylowania, nie jest to zalecane, gdyż każdy id musi być unikalny w ramach całego dokumentu HTML, co wyklucza jego stosowanie dla grupy elementów dzielących ten sam styl. W praktyce id używa się do celów, takich jak manipulacja specyficznymi elementami przez JavaScript lub do nawigacji wewnętrznej strony z użyciem kotwic. Źle zrozumiane przez programistów są także strategie, które polegają na przypisaniu znaczników do odmiennych grup bez właściwego użycia klas, co prowadzi do nieczytelnego kodu i utrudnia przyszłe zmiany w projekcie. Zastosowanie atrybutu div w taki sposób nie jest poprawne, ponieważ div jest elementem blokowym HTML, a nie atrybutem, co powoduje błędne zrozumienie struktury HTML i CSS. Kluczem do zrozumienia poprawnych praktyk jest świadomość różnic w zastosowaniu poszczególnych atrybutów i elementów, co prowadzi do tworzenia lepiej zorganizowanego i efektywnego kodu w projektach webowych.

#

//

?

/*

Niepoprawna odpowiedź.# rozpoczyna komentarz w PHP lub Pythonie, nie w JS. /* otwiera komentarz BLOKOWY (zamykany */). ? to część operatora warunkowego. Komentarz do końca linii daje //.

<meta charset="utf-8">

Niepoprawna odpowiedź. Wybór odpowiedzi na temat opisu strony czy słów kluczowych pokazuje, że nie do końca złapałeś, o co chodzi z elementem <meta charset="utf-8">. Opis strony definiuje się przez <meta name="description">, a to jest istotne do SEO i tego, jak strona wygląda w wynikach wyszukiwania. Co do języka, to ustalamy go poprzez atrybut 'lang' w tagu <html>, co jest ważne dla dostępności. Słowa kluczowe to inna sprawa, bo kiedyś były istotne, ale teraz to jakby mniej się liczy. Twoja odpowiedź nie uwzględnia tego, że <meta charset> ma głównie za zadanie dbać o poprawne wyświetlanie znaków, a nie opisywać treść. Jak użyjesz złego kodowania, to tekst może być zniekształcony, a to zniechęca ludzi do korzystania z Twojej strony. Tak że warto zrozumieć, jak każdy z tych tagów meta działa w kontekście tworzenia stron.

if (a < 0 || b < 0 || a > -50)

if (a < 0 && b < 0 && a > -50)

if (a < 0 || (b < 0 && a > -50))

if (a < 0 && b < 0 || a > -50)

Niepoprawna odpowiedź. Pozostałe zapisy źle łączą warunki. || wystarczyłoby spełnić jeden z nich, więc przeszłyby też liczby dodatnie. Mieszanie || z && zmienia sens („a ujemne LUB (b ujemne i a > -50)”). Wszystkie trzy naraz wymusza a < 0 && b < 0 && a > -50.

typ_funkcji nazwa_funkcji(argumenty) { instrukcje; }

nazwa_funkcji(argumenty) { instrukcje; }

function nazwa_funkcji(argumenty) { instrukcje; }

new nazwa_funkcji(argumenty) { instrukcje; }

Niepoprawna odpowiedź. Bez słowa function (lub składni funkcji strzałkowej) to nie jest definicja - sam nazwa_funkcji(argumenty){...} wygląda jak wywołanie. new tworzy obiekty, a JavaScript nie deklaruje funkcji przez „typ zwracany” jak C++. Poprawna definicja to function nazwa_funkcji(argumenty) { instrukcje; }.

Niepoprawna odpowiedź. Rozważając dostępne odpowiedzi musimy przeanalizować dlaczego niektóre z nich są błędne w kontekście działania fragmentu programu. Zaczynając od odpowiedzi 0 warto zauważyć że reszta z dzielenia 32 przez 3 nie wynosi 0 co oznacza że operacja x %= 3 nie da w wyniku zera. Wartość 0 mogłaby być wynikiem tylko wtedy gdyby liczba 32 była podzielna przez 3 co nie jest prawdą w tym przypadku. Przechodząc dalej odpowiedź 32 sugeruje że operacje wewnątrz funkcji nie zmieniają wartości x co jest błędnym założeniem. Operacja x %= 3 zmienia wartość x na 2 a następnie x++ zmienia ją na 3. Dlatego wynik nie może być 32 ponieważ funkcja jawnie modyfikuje wartość wejściową. W kontekście odpowiedzi 2 operacje w funkcji mogą rzeczywiście prowadzić do wyniku 2 jeśli pominie się krok inkrementacji. Jednakże analiza kodu pokazuje że po operacji modulo wartość x wynosi 2 a następny krok to x++ który zwiększa tę wartość do 3. W rezultacie żadna z tych odpowiedzi nie uwzględnia pełnego przepływu operacji w funkcji co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Analizując ten problem można zauważyć jak ważne jest dokładne śledzenie przepływu danych w programie oraz zrozumienie wpływu każdej operacji na ostateczny wynik co jest kompetencją kluczową w profesjonalnym programowaniu.

Niepoprawna odpowiedź. Przy wyborze niepoprawnych odpowiedzi, można zauważyć kilka typowych nieporozumień dotyczących funkcji obiektów typu array w JavaScript. Odpowiedź sugerująca, że tablice służą wyłącznie do przechowywania wartości liczbowych, jest błędna, ponieważ w praktyce tablice te mogą zawierać różnorodne typy danych. Ograniczenie się tylko do liczb wyklucza możliwość przechowywania obiektów, tekstów, a nawet funkcji, co jest jedną z kluczowych cech tablic w JavaScript. Wybór odpowiedzi, która krępuje tablice do przechowywania jedynie wartości tekstowych, również jest mylny, ponieważ, podobnie jak w przypadku liczb, tablice mogą przechowywać wiele różnych typów, co czyni je bardziej uniwersalnymi. Kolejnym błędem myślowym jest przyjęcie, że tablice mogą przechowywać wyłącznie wartości lub funkcje. W rzeczywistości tablice mogą zawierać mieszankę różnych typów danych, co otwiera szereg możliwości w zakresie tworzenia bardziej złożonych struktur danych. JavaScript jako język programowania oferuje dużą elastyczność, co jest kluczowe w nowoczesnym rozwoju aplikacji. Zrozumienie, że tablice w JavaScript są dynamicznymi obiektami, które mogą przechowywać różnorodne dane, jest fundamentalne dla każdego programisty, który chce efektywnie wykorzystać ten język w projektach programistycznych.

<p style="color: red;">tekst paragrafu</p>

Niepoprawna odpowiedź. Styl zewnętrzny to metoda dołączania arkusza stylów do dokumentu HTML poprzez linkowanie pliku CSS zewnętrznego w sekcji head dokumentu. Jest to najbardziej powszechna i zalecana metoda stylizacji dużych projektów ponieważ pozwala na oddzielenie logiki prezentacyjnej od struktury dokumentu HTML co ułatwia zarządzanie i ponowne wykorzystanie kodu. Tymczasem styl wewnętrzny umieszczany jest w sekcji head jako blok <style> i stosuje się go gdy chcemy zdefiniować style dla całego dokumentu bez tworzenia dodatkowego pliku CSS. Jest to rozwiązanie kompromisowe ale wciąż nie tak elastyczne jak style zewnętrzne. Styl alternatywny zewnętrzny to mechanizm dołączania alternatywnych arkuszy stylów umożliwiający użytkownikowi wybór różnych stylów podczas przeglądania strony jednak nie jest to to samo co styl wpisany lokalny. Błędne myślenie może polegać na utożsamianiu stylów wewnętrznych z wpisanymi ze względu na ich lokalny charakter lecz zasadniczo różnią się one zakresem działania i sposobem implementacji. Styl wpisany jako atrybut elementu HTML działa tylko na ten konkretny element zaś style wewnętrzne i zewnętrzne mogą wpływać na wiele elementów jednocześnie co daje większą kontrolę i spójność w projektowaniu strony. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i dobrze zarządzanych aplikacji webowych. Dążenie do modularności i ponownego użycia kodu jest jedną z fundamentalnych zasad dobrych praktyk w branży.

(([A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,}))?

Niepoprawna odpowiedź. Odpowiedzi takie jak 'Kasprowicza', 'Nowakowska-Kowalska' i 'Kowalski' są w porządku, bo pasują do wzoru wyrażenia regularnego. Wzór mówi, że tekst musi zaczynać się od wielkiej litery i mieć przynajmniej dwie małe litery zaraz po. 'Kasprowicza' to nazwisko, które zaczyna się od wielkiej litery, więc jest ok. 'Nowakowska-Kowalska' też jest good, bo ma segment po myślniku z kolejną wielką literą. Z 'Kowalskim' sprawa wygląda podobnie, bo również spełnia wymogi. Często ludzie mylą, co dokładnie oznacza wzór i co przynależne do niego. Wydaje się, że każde słowo z wielką literą pasuje, ale nie do końca tak to działa. Kluczowe jest, żeby zrozumieć dokładne zasady, bo wyrażenia regularne są bardzo precyzyjne i wymagają zwrócenia uwagi na detale. Dobrze jest też testować swoje wzory, by sprawdzić, czy działają w różnych sytuacjach.

Niepoprawna odpowiedź. Niektóre z błędnych odpowiedzi sugerują, że wynikiem programu będzie wypisanie najmniejszego elementu tablicy, tych elementów, które są większe od zmiennej $liczba, oraz elementu tablicy, który jest równy wartości $tab[0]. Te odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ nie odzwierciedlają one prawidłowo działania programu. Program nie szuka najmniejszego elementu, ale największego. Nie ma również informacji, że program miałby wypisywać elementy większe od jakiejś konkretnej zmiennej - program porównuje wszystkie elementy tablicy z bieżącą największą znaną wartością, a nie z określoną z góry wartością. Odpowiedź sugerująca, że program wypisze wartość $tab[0] również jest nieprawidłowa, ponieważ wartość $tab[0] jest tylko początkową wartością do porównania, a nie koniecznie największym elementem tablicy.

next

switch

foreach

if

Niepoprawna odpowiedź. Pozostałe instrukcje nie iterują po tablicy w opisany sposób. if to instrukcja warunkowa - wykonuje kod tylko, gdy warunek jest spełniony, i nie powtarza się w pętli. switch wybiera jedną z gałęzi w zależności od wartości wyrażenia, również bez iteracji po kolejnych elementach. next faktycznie przesuwa wewnętrzny wskaźnik tablicy o jeden, ale samodzielnie nie tworzy pętli przechodzącej przez całość - służy do ręcznego poruszania się po tablicy. Automatyczne przejście przez wszystkie elementy realizuje foreach, dlatego to ona jest poprawna.

<button onselect="return dodaj()">oblicz</button>

<button onselect="return dodaj()">dodaj</button>

<button onclick="return dodaj()">dodaj</button>

<button onclick="return obliczj()">dodaj</button>

Niepoprawna odpowiedź. Wybór innych odpowiedzi wskazuje na niepełne zrozumienie sposobu przypisywania zdarzeń do elementów HTML w kontekście języka JavaScript. Atrybut onselect w HTML nie jest przeznaczony dla przycisków, lecz dla elementów tekstowych, takich jak input czy textarea, gdzie jest wykorzystywany do reagowania na wybór tekstu przez użytkownika. Zastosowanie onselect w kontekście przycisku jest niepoprawne, gdyż nie wywoła żadnej funkcji w odpowiedzi na kliknięcie użytkownika. Z kolei użycie niewłaściwej nazwy funkcji, jak w przypadku onselect="return dodaj()" dla przycisku "oblicz", wskazuje na błąd logiczny. Jeśli funkcja została nazwana dodaj() w kodzie JavaScript, musi być właśnie tak wywoływana. Zasady dobrego projektowania aplikacji webowych wymagają, aby atrybuty HTML odpowiadały zgodnie z ich przeznaczeniem, co zapewnia poprawne działanie i łatwość debugowania. Poprawne przypisanie zdarzeń to kluczowy aspekt w programowaniu interfejsów użytkownika, a błędne użycie atrybutów prowadzi do problemów z funkcjonalnością strony. Dlatego tak istotne jest zrozumienie i stosowanie właściwych atrybutów zdarzeń, co ułatwia rozwój i zarządzanie aplikacjami internetowymi.

 var obj1 = {
    czescUlamkowa: 10,
    czescCalkowita: 20,
    oblicz: function () { ... }
}

Niepoprawna odpowiedź. Odpowiedzi 'czescUlamkowa', 'obj1' oraz 'czescCalkowita' są niepoprawne, ponieważ nie są metodami w kontekście obiektu 'obj1'. 'czescUlamkowa' i 'czescCalkowita' to właściwości obiektu, które przechowują dane, ale nie wykonują żadnych operacji. W JavaScript, właściwości obiektów są parametrami, które mogą przechowywać wartości, jednak nie są to funkcje. Właściwości te mogą być wykorzystywane w metodach do przechowywania i manipulowania danymi, ale same w sobie nie wykonują żadnych obliczeń ani operacji. Odpowiedź 'obj1' odnosi się do samego obiektu, a nie do jego metod. W kontekście programowania obiektowego, obiekty są instancjami klas, które grupują ze sobą zarówno dane, jak i funkcjonalność, ale tylko metody można wywoływać w celu wykonania operacji. Typowym błędem myślowym jest mylenie pojęcia obiektu z pojęciem metody. Aby rozwiązać takie nieporozumienia, warto przyjąć podejście, w którym każda metoda jest rozumiana jako funkcjonalność obiektu, podczas gdy właściwości służą do przechowywania danych. Zrozumienie tej różnicy jest kluczowe, aby efektywnie korzystać z obiektowego modelu programowania w JavaScript.

<ol>
<li>Pierwszy</li>
<li>Drugi</li>
<li>Trzeci</li>
</ol>

Niepoprawna odpowiedź. Znaczniki HTML <ul> i <ol> są często mylone przez początkujących deweloperów co prowadzi do nieporozumień związanych z prezentacją danych. <ul> reprezentuje listę wypunktowaną używaną gdy kolejność elementów nie ma znaczenia a celem jest po prostu grupowanie powiązanych elementów. Z kolei <ol> tworzy listę numerowaną co jest istotne gdy chronologia lub priorytet poszczególnych elementów są kluczowe. Struktura <ol> jest preferowana w dokumentach gdzie ważne jest zachowanie kolejności jak na przykład w instrukcjach krok po kroku lub w raportach podsumowujących. Mylenie tych dwóch znaczników może prowadzić do zamieszania w zrozumieniu prezentacji danych. Kolejną błędną interpretacją jest uznawanie list za odnośniki co jest domeną znacznika <a> używanego do tworzenia hiperłączy między stronami. Jest to kluczowe w nawigacji strony i budowie struktury sieciowej. Z kolei skróty w HTML są reprezentowane za pomocą <abbr> co pomaga w dostarczaniu pełnych form skrótów przy zachowaniu ich kompaktowej postaci w tekście. Poprawne rozróżnianie i stosowanie tych znaczników jest fundamentem dobrych praktyk w projektowaniu stron internetowych zgodnie z zasadami semantyki i dostępności co jest kluczowe dla tworzenia przejrzystych i przyjaznych użytkownikowi interfejsów. Dodatkowo przekłada się to na lepsze wyniki SEO oraz wyższy poziom użyteczności aplikacji webowych który jest coraz częściej oczekiwany na współczesnym rynku IT. Właściwe wykorzystanie semantycznych znaczników wpływa korzystnie na przyszłą konserwację i rozbudowę kodu co jest nieocenione w długoterminowych projektach informatycznych. Poprawne zrozumienie tych różnic jest zatem kluczowe dla każdego kto aspiruje do profesjonalnego tworzenia stron internetowych i aplikacji webowych zgodnie z nowoczesnymi standardami branżowymi.

Niepoprawna odpowiedź. Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.