Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 11 maja 2026 08:35
  • Data zakończenia: 11 maja 2026 08:56

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Poniższe zapytanie SQL ma na celu:

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;
A. ustawić wartość pola Uczen na 1
B. przypisać wartość kolumny id_klasy jako 1 dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen
C. zwiększyć o jeden wartość pola Uczen
D. zwiększyć o jeden wartość kolumny id_klasy dla wszystkich wpisów w tabeli Uczen
Polecenie SQL "UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;" jest poprawne, ponieważ wskazuje na aktualizację kolumny 'id_klasy' w tabeli 'Uczen'. Wartość kolumny dla każdego rekordu w tabeli zostanie zwiększona o jeden. Działanie to jest przydatne w sytuacjach, gdy chcemy zaktualizować dane, na przykład po przesunięciu uczniów do wyższej klasy w systemie edukacyjnym. Przy takim podejściu, wszyscy uczniowie w danym roku szkolnym mogą zostać automatycznie przeniesieni do następnej klasy bez konieczności edytowania rekordów pojedynczo, co zwiększa efektywność i zmniejsza ryzyko błędów. Ta praktyka jest zgodna z zasadami optymalizacji baz danych, gdzie operacje masowe są preferowane dla ich wydajności. Ponadto, dobrym nawykiem jest tworzenie kopii zapasowych przed przeprowadzeniem masowych aktualizacji, aby uniknąć nieodwracalnych zmian w przypadku błędów.

Pytanie 2

Zasłanianie niektórych pól lub metod obiektów danej klasy w sposób, który umożliwia dostęp wyłącznie wewnętrznym metodom tej klasy lub funkcjom zaprzyjaźnionym, to

A. hermetyzacja
B. konkatenacja
C. dziedziczenie
D. polimorfizm
Polimorfizm to zdolność obiektów do przyjmowania różnych form, co oznacza, że można stosować tę samą metodę do różnych typów obiektów. Nie ma on jednak związku z ukrywaniem pól i metod, a raczej koncentruje się na interfejsach i implementacjach, które mogą różnić się w zależności od kontekstu, co sprawia, że nie jest poprawną odpowiedzią w kontekście tego pytania. Konkatenacja to proces łączenia dwóch lub więcej ciągów tekstowych w jeden długi ciąg. Choć często pojawia się w programowaniu, nie jest to koncepcja związana z ukrywaniem pól czy metod w klasach, więc jej wybór w tym kontekście jest błędny. Dziedziczenie to mechanizm, który pozwala na tworzenie nowych klas na podstawie istniejących, co umożliwia ponowne użycie kodu. Podobnie jak polimorfizm, dziedziczenie nie odnosi się do hermetyzacji, ponieważ nie dotyczy ochrony i ukrywania wewnętrznych danych czy metod w klasie, lecz skupia się na relacjach między klasami i ich hierarchią. W związku z tym te odpowiedzi nie pasują do opisanego w pytaniu zagadnienia.

Pytanie 3

Pokazane pole input pozwala na

<input type="checkbox" name="text1" value="text2">
A. wprowadzenie hasła
B. wybranie opcji
C. selekcję opcji z listy zawierającej wartości text1 oraz text2
D. wpisanie dowolnego ciągu znaków
Pole input typu checkbox to fajna opcja, bo pozwala użytkownikom zaznaczać jedną albo więcej opcji z dostępnych wyborów. Takie checkboxy można zobaczyć na różnych stronach internetowych, są super przydatne, a użytkownik może je odznaczać kiedy chce. W HTML mamy atrybut type, który mówi, co użytkownik może wpisać. W przypadku checkboxa mamy to pole, które można zaznaczyć i dzięki temu dodajemy wartość do formularza, gdy go wysyłamy. Przykładem mogą być formularze zgód, gdzie trzeba potwierdzić kilka polityk prywatności lub warunków korzystania z serwisu. Ważne jest także, żeby każdy checkbox miał odpowiednio przypisane atrybuty name i value, bo dzięki temu łatwiej jest je zidentyfikować, gdy przesyłamy dane. I pamiętajmy, żeby dobrze oznaczać checkboxy etykietami przez element label – to pomaga, zwłaszcza osobom korzystającym z technologii wspomagających. Takie poprawne używanie checkboxów to klucz do budowania intuicyjnych i użytecznych interfejsów użytkowników.

Pytanie 4

W aplikacjach webowych tablice asocjacyjne to takie tablice, w jakich

A. elementy tablicy są zawsze indeksowane od 0
B. w każdej komórce tablicy znajduje się inna tablica
C. istnieją przynajmniej dwa wymiary
D. indeks jest ciągiem znaków
Indeksowanie elementów tablicy od zera jest charakterystyczne dla tradycyjnych tablic, w których liczby naturalne służą jako indeksy do dostępu do poszczególnych elementów. Koncepcja ta jest powszechnie stosowana w wielu językach programowania, jednak nie odnosi się do tablic asocjacyjnych. W przypadku tablic asocjacyjnych klucze mogą być dowolnymi łańcuchami znaków, co oznacza, że nie ograniczają się do prostego indeksowania numerycznego. Wartość, jaka znajduje się w każdej komórce takiej tablicy, nie musi być inną tablicą, ponieważ tablice asocjacyjne mogą przechowywać różne typy danych, od prostych wartości po złożone obiekty. W dodatku, tablice asocjacyjne nie wymagają istnienia przynajmniej dwóch wymiarów; mogą być jednowymiarowe, co oznacza, że nie wszystkie tablice muszą być wielowymiarowe, aby działały prawidłowo. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich niepoprawnych wniosków, obejmują nieporozumienie dotyczące definicji i właściwości różnych struktur danych oraz ich zastosowania w programowaniu. Ważne jest, aby zrozumieć, że różne typy tablic mają różne zastosowania i właściwości, co wpływa na sposób, w jaki mogą być używane w praktycznych scenariuszach programowania.

Pytanie 5

Na podstawie kodu widocznego na ilustracji można stwierdzić, że

Ilustracja do pytania
A. nie przypisano wartości do zmiennej nazwisko.
B. podano nieprawidłowy argument do funkcji alert.
C. nie zadeklarowano funkcji wyswietlNazwisko.
D. funkcja wyswietlNazwisko(nazwisko) musi być wywołana wewnątrz innej funkcji.
W tym kodzie funkcja wyswietlNazwisko(nazwisko) jest poprawnie zadeklarowana, a komunikat przekazywany do alert() też jest w porządku. Problem wcale nie leży w samej funkcji, tylko w tym, że wywołujemy ją z argumentem nazwisko, który nigdzie wcześniej nie został zdefiniowany ani nie ma do niego przypisanej żadnej wartości. Silnik JavaScript widzi wywołanie wyswietlNazwisko(nazwisko); i szuka zmiennej o nazwie nazwisko w aktualnym zasięgu (scope). Ponieważ jej nie znajduje, zgłasza błąd ReferenceError: nazwisko is not defined. To jest klasyczny przypadek braku inicjalizacji zmiennej przed użyciem. W praktyce, żeby to naprawić, trzeba najpierw zadeklarować zmienną, np.: var nazwisko = "Kowalski"; albo let nazwisko = prompt("Podaj swoje nazwisko:"); i dopiero potem wywołać funkcję: wyswietlNazwisko(nazwisko);. Dobra praktyka w JavaScript to zawsze jawne deklarowanie zmiennych przy użyciu let lub const (ewentualnie var w starszym kodzie) oraz nadawanie im czytelnych, przewidywalnych wartości początkowych. W aplikacjach webowych takie zmienne często pochodzą z pól formularza, np. z document.getElementById("nazwisko").value, i dopiero ta wartość jest przekazywana jako argument funkcji. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, że zanim użyjesz jakiejś nazwy w wywołaniu funkcji, sprawdzasz, czy na pewno istnieje jej deklaracja w odpowiednim zasięgu i czy ma sensowną wartość. Dzięki temu unikniesz wielu irytujących błędów w konsoli i łatwiej będzie debugować kod.

Pytanie 6

Aby skutecznie stworzyć relację typu m…n, która będzie wolna od redundancji danych, konieczne jest

A. uporządkowanie przynajmniej jednej z tabel.
B. bezpośrednie połączenie kluczy podstawowych obu tabel.
C. zaprojektowanie tabeli pomocniczej.
D. bezpośrednie połączenie kluczy obcych z obu tabel.
Bezpośrednie połączenie kluczy obcych obu tabel w relacji m:n nie jest wystarczające, aby uniknąć redundancji danych. W rzeczywistości, klucze obce mają swoje zastosowanie w relacjach jeden do wielu, gdzie jedna z tabel zawiera odniesienia do drugiej. W przypadku relacji m:n, takie podejście prowadziłoby do powstania złożonych i nieczytelnych struktur, w których dane byłyby przetrzymywane wielokrotnie, co naruszałoby zasady normalizacji. Na przykład, gdybyśmy spróbowali bezpośrednio połączyć klucze obce studentów i kursów, każda kombinacja studenta i kursu byłaby wprowadzana do tej samej tabeli, co prowadziłoby do powielania informacji i wzrostu rozmiaru bazy danych bez rzeczywistej wartości. Ponadto, sortowanie jednej z tabel nie ma wpływu na strukturę relacji m:n; sortowanie jest operacją na poziomie zapytań, a nie na poziomie architektury bazy danych. Łączenie kluczy podstawowych także nie rozwiązuje problemu redundancji, ponieważ nie tworzy połączenia, które umożliwiłoby wielokrotne przypisanie tych samych elementów między tabelami. Właściwe podejście wymaga utworzenia tabeli pomocniczej, co jest powszechną praktyką w projektowaniu baz danych i zapewnia przejrzystość oraz efektywność operacyjną.

Pytanie 7

Aby przenieść stronę internetową na serwer, można wykorzystać program

A. FileFilla
B. CloneZilla
C. Go!Zilla
D. Bugzilla
Bugzilla to narzędzie do zarządzania błędami, które nie jest związane z przesyłaniem plików na serwery. Jego głównym celem jest śledzenie błędów i problemów w oprogramowaniu, co czyni go przydatnym w kontekście projektów deweloperskich, ale nie znajduje zastosowania w transferze plików. Go!Zilla to program, który ma na celu przyspieszanie pobierania plików z internetu, co również nie odnosi się do przesyłania plików na serwer. Chociaż Go!Zilla może być pomocny w kontekście ściągania zawartości z sieci, jego funkcjonalność nie obejmuje zarządzania transferami w obie strony, co jest kluczowe dla administratorów stron internetowych. CloneZilla to narzędzie do klonowania dysków i partycji, które służy do tworzenia kopii zapasowych systemów operacyjnych oraz danych, ale nie ma nic wspólnego z przesyłaniem plików na serwer. Jego zastosowanie jest głównie w kontekście migracji danych pomiędzy nośnikami, co w zasadzie wyklucza jego użycie w kontekście przenoszenia witryn internetowych na serwery.

Pytanie 8

Jakie będzie wynikowe wyjście po uruchomieniu tego skryptu PHP?

<?php
$kolory = array("czarny", "zielony", "niebieski", "biały");
rsort($kolory);
$ile = count($kolory);
for($x = 0; $x < $ile; $x++)
{
  echo $kolory[$x].", ";
}
?>
A. biały, niebieski, zielony, czarny
B. biały, czarny, niebieski, zielony
C. zielony, niebieski, czarny, biały
D. czarny, zielony, niebieski, biały
W przypadku podanego skryptu PHP błędne odpowiedzi wynikają z niewłaściwej interpretacji działania funkcji rsort(). Zadaniem tej funkcji jest sortowanie elementów tablicy w porządku malejącym na podstawie wartości ASCII pierwszego znaku każdego elementu. Jeśli przyjrzymy się tablicy zawierającej słowa czarny zielony niebieski biały funkcja rsort() ułoży je w odwrotnej kolejności alfabetycznej zaczynając od słów których pierwsze litery mają wyższą wartość ASCII. Typowym błędem może być niezrozumienie że rsort() działa na całych wartościach łańcuchów a nie tylko na pierwszych literach. Należy również pamiętać że funkcje sortujące takie jak rsort() nie zwracają nowej tablicy lecz modyfikują istniejącą co czasem może prowadzić do niepoprawnych założeń dotyczących oryginalnych danych. Innym częstym błędem jest zakładanie że rsort() zachowuje porządek elementów o tej samej wartości początkowej co nie jest prawdą jeśli dwa elementy miałyby tę samą pierwszą literę rsort() może zmienić ich kolejność względem siebie. Właściwe zrozumienie działania funkcji sortujących w PHP jest niezbędne aby uniknąć błędów logicznych i zapewnić że nasze aplikacje działają zgodnie z oczekiwaniami.

Pytanie 9

idnazwiskoimiedata_urubezpieczony
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń1KowalskiJan2005-12-181
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń2NowakAdam2005-10-101
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń3WisniewskiAntoni2005-06-140
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń4LipskaAnna2006-04-121
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń5TomaszewskiPawel2006-07-110
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń6KostarzJulia2006-03-201
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń7BorewiczPatryk2007-06-211
✏️ Edytuj📋 Kopiuj⛔ Usuń8KoperskiBartlomiej2001-09-100
Które zapytanie w języku MySQL usunie z tabeli uczniowie uczniów urodzonych w czerwcu?
A. DROP FROM `uczniowie` WHERE data_ur LIKE "06"
B. DELETE FROM `uczniowie` WHERE data_ur LIKE "?-06-?"
C. DELETE FROM `uczniowie` WHERE data_ur LIKE "%-06-%"
D. DROP FROM `uczniowie` WHERE data_ur == #-06-#
Poprawnie wskazane zapytanie korzysta z instrukcji DELETE oraz operatora LIKE z odpowiednim wzorcem: "%-06-%". W kolumnie data_ur mamy daty zapisane w standardowym formacie ISO: RRRR-MM-DD, np. 2005-06-14. W takim formacie miesiąc zawsze znajduje się na pozycjach 6–7 i jest zapisany jako dwucyfrowa liczba z wiodącym zerem. Wzorzec "%-06-%" oznacza: dowolny ciąg znaków przed, dokładnie „-06-” w środku, oraz dowolny ciąg znaków po. Dzięki temu trafiamy w wszystkie daty, gdzie miesiąc to 06, czyli czerwiec, niezależnie od roku i dnia. To jest bardzo praktyczne podejście, gdy przechowujemy datę w typie DATE i chcemy filtrować po miesiącu bez dodatkowych funkcji. W MySQL operator LIKE działa na wartościach tekstowych, ale typ DATE jest w takim kontekście automatycznie konwertowany do postaci tekstowej w formacie 'YYYY-MM-DD', więc wzorzec z myślnikami jest jak najbardziej poprawny. W realnych projektach częściej stosuje się funkcje DATE_FORMAT albo MONTH(data_ur) = 6, bo to jest czytelniejsze i mniej podatne na pomyłki w zapisie wzorca. Jednak w tym zadaniu celem jest zrozumienie, jak działa LIKE, wildcard „%” oraz jak wygląda rzeczywisty format przechowywania daty. Dobrą praktyką jest też zawsze używanie pojedynczych cudzysłowów w SQL (np. '%-06-%'), choć MySQL akceptuje też podwójne w pewnych konfiguracjach. Moim zdaniem warto zapamiętać ten sposób myślenia: patrzysz na rzeczywisty zapis danych w kolumnie i dopasowujesz wzorzec tak, żeby trafić dokładnie ten fragment, który Cię interesuje (tu: '-06-').

Pytanie 10

Jakie mechanizmy powinno się wykorzystać do stworzenia ankiety w języku działającym po stronie serwera, tak aby wyniki były zapisane w postaci małego pliku u użytkownika?

A. tablicy globalnej $_FILES
B. sesji
C. bazy danych SQL
D. ciasteczek
Ciasteczka, znane również jako pliki cookie, to małe pliki danych, które są przechowywane na urządzeniu użytkownika przez przeglądarkę internetową. Umożliwiają one przechowywanie informacji między sesjami, co jest kluczowe w przypadku ankiet, gdzie wyniki mogą być zebrane i później analizowane. Zastosowanie ciasteczek w tym kontekście pozwala na przechowywanie wyników ankiety lokalnie, co z kolei zwiększa wydajność i szybkość dostępu do danych. Przykładowo, po wypełnieniu ankiety, wartości odpowiedzi mogą być zapisane w ciasteczku, co umożliwia ich późniejsze odczytanie bez konieczności komunikacji z serwerem. Warto również wspomnieć, że ciasteczka są zgodne z zasadami ochrony prywatności użytkowników, ponieważ można je łatwo zarządzać i usuwać. Dobrą praktyką jest również informowanie użytkowników o używaniu ciasteczek i uzyskiwanie ich zgody na ich przechowywanie, co jest zgodne z regulacjami takimi jak RODO.

Pytanie 11

Każde informacje, które odnoszą się do innych informacji, określane są jako

A. databus.
B. metadata.
C. metalanguage.
D. markup language.
Odpowiedź 'metadata' jest poprawna, ponieważ termin ten odnosi się do danych, które dostarczają informacji o innych danych. Metadata może zawierać różnorodne informacje, takie jak autor, data utworzenia, format pliku czy nawet kontekst użycia danych. Przykłady zastosowania metadanych obejmują biblioteki cyfrowe, gdzie metadata opisuje książki lub artykuły, umożliwiając ich łatwe wyszukiwanie. Standardy takie jak Dublin Core czy ISO 19115 definiują, jakie elementy powinny być uwzględnione w metadanych dla różnych typów zasobów. Dzięki dobrym praktykom w zakresie metadanych, organizacje mogą poprawić zarządzanie danymi, ułatwić ich wymianę oraz zapewnić, że użytkownicy będą mogli łatwo odnaleźć i wykorzystać odpowiednie informacje. W dobie Big Data i analityki danych, znaczenie metadanych rośnie, ponieważ umożliwiają one efektywne przetwarzanie i analizę dużych zbiorów informacji, wspierając decyzje biznesowe oraz innowacje technologiczne.

Pytanie 12

Na podstawie tabeli Towar wykonano następujące zapytanie SQL. Jaki będzie wynik tej operacji?

 SELECT nazwa_towaru FROM `Towar` WHERE cena_katalogowa < 65 ORDER BY waga DESC;
IDnazwa_towarucena_katalogowawagakolor
1Papier ksero A4112.3biel
2Zeszyt A54.20.13wielokolorowy
3Zeszyt A5 w linie3.50.12niebieski
4Kredki 24 kolory90.3wielokolorowy
5Plecak szkolny65.51.3zielony
A. Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4
B. Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5, Kredki 24 kolory, Papier ksero A4
C. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5, Zeszyt A5 w linie
D. Papier ksero A4, Kredki 24 kolory, Zeszyt A5 w linie, Zeszyt A5
Twoja odpowiedź jest poprawna. Wykonane zapytanie SQL zwracałoby nazwy towarów, które spełniają warunek ceny katalogowej mniejszej niż 65. Listę tych towarów następnie sortuje od najcięższego do najlżejszego. W przypadku podanej tabeli towary, które spełniają te warunki to: Papier ksero A4 (waga 2.3), Kredki 24 kolory (waga 0.3), Zeszyt A5 (waga 0.13) i Zeszyt A5 w linie (waga 0.12). To jest kluczowy aspekt zrozumienia zapytań SQL, które obejmują selekcję i sortowanie danych. W praktyce, umiejętność filtrowania i organizowania danych jest niezbędna do analizy danych i tworzenia raportów w systemach baz danych. Zrozumienie jak zapytania SQL działa na poziomie podstawowym, umożliwi Ci przewidywanie wyników zapytań, co jest kluczowe dla dobrze zaprojektowanych systemów baz danych.

Pytanie 13

W formularzu wartość z pola input o typie number została przypisana do zmiennej a, a następnie przetworzona w skrypcie JavaScript w sposób poniższy

var x = parseInt(a);

Jakiego typu jest zmienna x?

A. napisowego.
B. NaN
C. liczbowe, całkowite.
D. zmiennoprzecinkowego.
Wybór odpowiedzi związanej z NaN jest wynikiem nieporozumienia dotyczącego działania funkcji <span>parseInt()</span> oraz podstawowych typów danych w JavaScript. Kiedy wartość wprowadzona do zmiennej <span>a</span> jest liczbą, a funkcja <span>parseInt()</span> jest używana, to jest mało prawdopodobne, aby wynik był <span>NaN</span>. <span>NaN</span> (Not-a-Number) zwracane jest wtedy, gdy próbujemy przekonwertować na liczbę coś, co nie jest liczbowym ciągiem znaków, jak np. tekst. Na przykład, jeśli użytkownik wpisze "abc" do pola <span>input</span>, wówczas <span>parseInt("abc")</span> zwróci <span>NaN</span>, co jest właściwe. Odpowiedzi dotyczące typów napisowych oraz zmiennoprzecinkowych są również błędne, ponieważ <span>parseInt()</span> nigdy nie zwraca wartości napisowej, a jego celem jest zwrócenie liczby całkowitej. W kontekście zmiennoprzecinkowym, używamy funkcji <span>parseFloat()</span>, aby uzyskać liczbę z ułamkiem. Zdarzenia te często prowadzą do błędnego rozumienia typów danych w JavaScript. Warto zatem zwrócić uwagę na to, że typ danych (w tym przypadku liczba całkowita) jest kluczowym elementem programowania, a dobre praktyki wymagają ścisłego przestrzegania typowania i konwersji danych w celu uniknięcia nieoczekiwanych wyników w kodzie.

Pytanie 14

Poprawny zapis znacznika , za pomocą którego można umieścić na stronie internetowej obraz rys.jpg przeskalowany do szerokości 120 px i wysokości 80 px z tekstem alternatywnym "krajobraz" to

A. <img href="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz">
B. <img image="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz">
C. <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz">
D. <img src="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz">
Odpowiedź <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"> jest na pewno dobra! Używasz fajnego atrybutu 'src' do wskazania, skąd bierzesz obrazek, co jest super ważne. Atrybuty 'width' i 'height' też są dobrze ustawione, bo określają, jak duży ma być obrazek na stronie. To naprawdę przydaje się, zwłaszcza jak robimy responsywne strony. A ten 'alt', to świetny pomysł – daje tekst alternatywny, co bardzo pomaga osobom, które korzystają z czytników ekranu. Bez tego mogą nie wiedzieć, co jest na obrazku, a to jest spoko, bo dba o dostępność. Co do pikseli, używasz ich standardowo, ale pomyśl, że w CSS można też iść w procenty czy jednostki względne, żeby było jeszcze elastyczniej. W sumie, gdybyś chciał, mógłbyś bawić się CSS-em do stylizacji obrazów tła, co też sprawia, że wszystko lepiej się dopasowuje do różnych ekranów.

Pytanie 15

Funkcja colspan umożliwia łączenie komórek tabeli w układzie poziomym, natomiast rowspan w układzie pionowym. Która z poniższych tabel odpowiada fragmentowi kodu w języku HTML?

Ilustracja do pytania
A. Odpowiedź D
B. Odpowiedź C
C. Odpowiedź A
D. Odpowiedź B
Polecenie rowspan w języku HTML służy do łączenia komórek tabeli w pionie. W podanym fragmencie kodu HTML, atrybut rowspan jest użyty z wartością 2 w pierwszej komórce pierwszego wiersza. Oznacza to, że ta komórka będzie się rozciągać na dwa wiersze, co jest widoczne w odpowiedzi B. Tabelę HTML można wykorzystać do tworzenia złożonych struktur danych, gdzie rowspan jest kluczowe w przypadku, gdy chcemy zminimalizować liczbę komórek i lepiej zorganizować dane w pionowe bloki. Użycie rowspan jest zgodne ze standardami HTML5, które zalecają semantyczne i logiczne układanie danych. Praktyczne zastosowanie rowspan można znaleźć w projektach takich jak raporty finansowe czy skomplikowane formularze, gdzie często wymagane jest łączenie komórek w pionie. W projektowaniu stron internetowych zaleca się stosowanie tabel w przypadkach rzeczywistych danych tabelarycznych, a nie do układu strony, co jest zgodne z wytycznymi dotyczącymi dostępności WCAG.

Pytanie 16

Którego elementu nie powinno się umieszczać w nagłówku pliku HTML?

A. <title>
B. <meta>
C. <h2>
D. <link>
Odpowiedź <h2> jest poprawna, ponieważ ten znacznik rzeczywiście może być używany w nagłówku dokumentu HTML. Znaczniki nagłówków, takie jak <h1>, <h2>, <h3>, itd., są kluczowe dla strukturyzowania treści w HTML, ponieważ definiują hierarchię informacji na stronie. Zgodnie z najlepszymi praktykami SEO, właściwe użycie znaczników nagłówków nie tylko poprawia czytelność dla użytkowników, ale także umożliwia wyszukiwarkom lepsze zrozumienie struktury treści. Warto jednak zauważyć, że w nagłówku dokumentu HTML, który znajduje się w sekcji <head>, należy umieszczać jedynie metadane takie jak <title> oraz <meta>. Znaczniki nagłówków są przeznaczone do użycia w sekcji <body>, co podkreśla ich rolę w organizacji zawartości wizualnej. W praktyce, poprawne użycie znaczników nagłówków przyczynia się do lepszej nawigacji i dostępności treści dla użytkowników z różnymi potrzebami, w tym dla osób korzystających z technologii asystujących. Zastosowanie odpowiednich znaczników nagłówków może także wpłynąć na czas ładowania strony oraz jej ogólną wydajność.

Pytanie 17

Wskaż kod CSS odpowiadający układowi bloków 2 - 5, zakładając, że są one zbudowane w oparciu o przedstawiony kod HTML.

BLOK 1
BLOK 2BLOK 3BLOK 4
BLOK 5
<div id="pierwszy">BLOK 1</div>
<div id="drugi">BLOK 2</div>
<div id="trzeci">BLOK 3</div>
<div id="czwarty">BLOK 4</div>
<div id="piaty">BLOK 5</div>

Kod 1.
#drugi {
  float: left;
  width: 40%;
}
#trzeci {
  float: left;
  width: 30%;
}
#czwarty {
  float: right;
  width: 30%;
}
#piaty {
  clear: both;
  width: 30%;
}
Kod 2.
#drugi {
  float: left;
  width: 40%;
}
#trzeci {
  float: left;
  width: 30%;
}
#czwarty {
  float: right;
  width: 30%;
}
#piaty {
  float: left;
  width: 30%;
}
Kod 3.
#drugi {
  float: left;
  width: 40%;
}
#trzeci {
  float: left;
  width: 30%;
}
#czwarty {
  width: 30%;
}
#piaty {
  float: right;
  width: 30%;
}
Kod 4.
#drugi {
  float: left;
  width: 40%;
}
#trzeci {
  width: 30%;
}
#czwarty {
  width: 30%;
}
#piaty {
  float: right;
  width: 30%;
}
A. Kod 3.
B. Kod 1.
C. Kod 4.
D. Kod 2.
Niestety, twoja odpowiedź jest niepoprawna. Wybrałeś odpowiedź niezgodną z przedstawionym układem bloków. Analizując kod CSS, musisz zwrócić uwagę na różne aspekty, takie jak pozycja, szerokość i kolejność bloków. W tym przypadku, blok 'drugi' powinien być umieszczony po lewej stronie i zajmować 40% szerokości, bloki 'trzeci' i 'czwarty' powinny być odpowiednio po lewej i prawej stronie z szerokością 30%, a blok 'piąty' powinien być umieszczony na dole i zajmować 30% szerokości. To wszystko odpowiada układowi bloków na diagramie. Jeżeli wybrałeś inny kod, to prawdopodobnie źle zinterpretowałeś pozycję lub szerokość bloków, co jest kluczowe w tworzeniu układów stron. Ważne jest, aby zrozumieć i umieć manipulować kodem CSS, aby uzyskać pożądany układ strony. Pamiętaj, że praktyka i doświadczenie są kluczowe do zrozumienia jak kod CSS wpływa na układ i stylizację elementów strony.

Pytanie 18

Jakie jest zadanie funkcji przedstawionej w języku JavaScript?

 function fun1(a, b) {
    if (a % 2 != 0) a++;
    for (n = a; n <= b; n+=2)
        document.write(n);
}
A. zwrócenie wartości liczb parzystych od a do b
B. wypisanie wszystkich liczb z zakresu od a do b
C. sprawdzenie, czy liczba a jest nieparzysta; w przypadku potwierdzenia, wypisanie jej
D. wypisanie liczb parzystych z zakresu od a do b
Odpowiedzi takie jak "wypisanie wszystkich liczb z przedziału od a do b" oraz "zwrócenie wartości parzystych liczb od a do b" ilustrują powszechne nieporozumienia dotyczące działania funkcji oraz jej logiki. Funkcja nie wypisuje wszystkich liczb z przedziału, ponieważ jej konstrukcja ogranicza wyniki do liczb parzystych. Odpowiedź ta nie uwzględnia kluczowego kroku w funkcji, polegającego na modyfikacji zmiennej a, co oznacza, że w przypadku nieparzystego a, pierwsza wypisana liczba będzie parzysta. Natomiast odpowiedź sugerująca, że funkcja zwraca wartości parzyste, jest również myląca, ponieważ funkcja nie zwraca wartości (nie używa return), a jedynie wypisuje je na stronie za pomocą document.write(). To może prowadzić do nieporozumień, zwłaszcza w kontekście oczekiwań dotyczących struktury danych. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że pętle for mogą generować wszystkie liczby w danym zakresie, gdy w rzeczywistości sposób ich inkrementacji (w tym przypadku o 2) determinuje, które wartości są ostatecznie wyświetlane. Przykładem na to jest sytuacja, gdy użytkownik nie dostrzega, że pętla zmienia krok zwiększenia i przez to nie uzyskuje pełnej sekwencji liczb. Warto zwrócić uwagę na konwencje programistyczne, takie jak zasady dotyczące wypisywania danych i używania zwrotów, co jest kluczowe dla tworzenia przejrzystego i efektywnego kodu.

Pytanie 19

Po wykonaniu kodu PHP zostanie wyświetlona obecna data, zawierająca jedynie

echo date("Y");
A. rok
B. dzień oraz miesiąc
C. dzień
D. miesiąc i rok
Funkcja date w PHP jest super przydatna, bo pozwala na ładne formatowanie daty i godziny. Jak podasz argument Y, to dostaniesz czterocyfrowy rok, co jest zgodne z ISO 8601. To ważne, bo w różnych systemach, jak bazy danych czy księgowość, musisz mieć jasność, który rok jest właściwy. W PHP sporo osób korzysta z tej funkcji, żeby dynamicznie wyciągać datę – to świetne, zwłaszcza gdy tworzysz raporty czy logujesz różne zdarzenia w aplikacjach webowych. Warto też pamiętać, że date Y to tylko jedna z wielu opcji, jakie masz w PHP. Programiści mają dużą swobodę w dobieraniu formatu daty, co daje im możliwość dostosowania wszystkiego do potrzeb projektu. A dobrze sformatowane daty są nie tylko zgodne ze standardami, ale też ułatwiają życie użytkownikom końcowym, bo są jasne i jednoznaczne.

Pytanie 20

Jaki rezultat uzyskamy po uruchomieniu załączonego skryptu?

<?php
class Owoc {
  function __construct() {     echo "test1";     }
  function __destruct() {     echo "test2";     }
}
$gruszka = new Owoc();
?>
A. Pojawi się tylko komunikat "test1"
B. Nie zostanie wyświetlony żaden komunikat
C. Pojawi się jedynie komunikat "test2"
D. Na ekranie pojawią się oba komunikaty: "test1" oraz "test2"
Skrypt w PHP definiuje klasę Owoc z dwoma metodami specjalnymi __construct() i __destruct(). Metoda __construct() jest automatycznie wywoływana podczas tworzenia instancji klasy. W tym wypadku, w momencie utworzenia obiektu $gruszka, zostanie wykonana metoda __construct(), która wyświetli napis test1. Następnie, gdy skrypt kończy działanie lub obiekt jest usuwany z pamięci, wywoływana jest metoda __destruct(). W tym przypadku, po zakończeniu skryptu, wywołana zostanie metoda __destruct(), która wyświetli napis test2. Metody konstruktorów i destruktorów są podstawą zarządzania cyklem życia obiektu w PHP, pozwalając na inicjalizację ustawień, jak również zwalnianie zasobów. Użycie ich jest kluczowe w projektowaniu obiektowo-zorientowanym, gdzie każda klasa może definiować własne sposoby obsługi zasobów. Praktyka ta wspiera modularność i utrzymanie kodu, co jest standardem w profesjonalnym programowaniu.

Pytanie 21

W bazie danych wykonano poniższe polecenia dotyczące uprawnień użytkownika adam:

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO adam;
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci FROM adam;
Po wykonaniu tych instrukcji użytkownik adam uzyska dostęp do:
A. tworzenia tabeli klienci i modyfikowania w niej danych
B. przeglądania tabeli klienci oraz dodawania do niej rekordów
C. usunięcia tabeli lub jej rekordów
D. zmiany danych oraz przeglądania tabeli klienci
Odpowiedzi, które sugerują, że <b>adam</b> nie ma uprawnień do usunięcia tabeli lub jej rekordów, mogą wynikać z niepełnego zrozumienia pojęcia uprawnień w bazach danych. Przede wszystkim, użytkownik z uprawnieniami ALL PRIVILEGES zyskuje pełny zestaw możliwości, co obejmuje również prawo do usuwania danych. W związku z tym, stwierdzenie, że użytkownik może tylko aktualizować dane i przeglądać tabelę, jest błędne. Ponadto, nieprawidłowe twierdzenie, że <b>adam</b> może tworzyć tabelę <b>klienci</b>, jest także mylące, ponieważ przydzielone uprawnienia dotyczą już istniejącej tabeli, a nie tworzenia nowych struktur. Użytkownik przyznany ALL PRIVILEGES na konkretnej tabeli nie ma automatycznie możliwości tworzenia nowych tabel w bazie danych; wymaga to oddzielnego przydziału uprawnień. Kluczowym błędem w myśleniu jest założenie, że uprawnienia administracyjne dotyczą jedynie wstawiania i przeglądania danych, podczas gdy tak naprawdę obejmują one również usuwanie. W praktyce, zarządzając uprawnieniami, należy jasno zdefiniować, jakie konkretne działania są dozwolone, aby zapewnić bezpieczeństwo bazy danych oraz uniknąć nieautoryzowanych modyfikacji. Dobre praktyki w zarządzaniu użytkownikami wskazują na potrzebę ograniczonego dostępu, co może ułatwić kontrolę nad danymi i zachować ich integralność.

Pytanie 22

Która z czynności nie wpłynie na objętość zajmowanej pamięci pliku graficznego?

A. Interpolacja
B. Zmiana rozmiaru obrazu przy użyciu atrybutów HTML
C. Kompresja
D. Modyfikacja rozdzielczości obrazu
Skalowanie obrazu za pomocą atrybutów HTML to technika, która pozwala na dostosowanie rozmiaru wyświetlanego obrazu w przeglądarce internetowej bez zmiany jego rzeczywistego rozmiaru pliku. Atrybuty takie jak 'width' i 'height' w tagach <img> wpływają jedynie na to, jak obraz jest prezentowany na stronie, a nie na jego fizyczne właściwości. Przykładem może być użycie <img src='obraz.jpg' width='300' height='200'>, co sprawia, że obraz wyświetla się w określonych wymiarach, ale plik graficzny pozostaje niezmieniony. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron internetowych, ponieważ pozwala na utrzymanie jakości obrazu bez dodatkowego obciążania serwera. W sytuacjach, gdy szybkość ładowania strony jest kluczowa, użycie odpowiednich atrybutów HTML może przyczynić się do lepszego doświadczenia użytkownika bez potrzeby modyfikacji oryginalnych plików graficznych. Warto również zaznaczyć, że w przypadku responsywnych stron internetowych stosuje się techniki CSS, które umożliwiają dalsze dostosowanie wielkości obrazów, ale także nie wpływają na ich wagę w pamięci.

Pytanie 23

Jakiego ograniczenia (constraint) używa się do zdefiniowania klucza obcego?

A. FOREIGN KEY(ID)
B. AUTO_INCREMENT(ID)
C. PRIMARY KEY(ID)
D. UNIQUE KEY(ID)
Wybór innych odpowiedzi jest błędny, ponieważ nie odzwierciedlają one funkcji kluczy obcych. Odpowiedź 'UNIQUE KEY(ID)' jest myląca, ponieważ klucz unikalny zapewnia, że wszystkie wartości w danej kolumnie są unikalne, ale nie tworzy relacji między tabelami. Klucz unikalny może być użyty dla kolumn, które nie są kluczem głównym, ale które muszą zachować unikalność, np. adres e-mail użytkownika. Użycie 'AUTO_INCREMENT(ID)' również jest nieprawidłowe, ponieważ ta opcja jest stosowana do automatycznego zwiększania wartości klucza głównego przy dodawaniu nowych rekordów, co nie ma związku z tworzeniem relacji między tabelami. Klucz główny, na przykład 'PRIMARY KEY(ID)', definiuje unikalną identyfikację rekordów w tabeli, co jest kluczowe dla struktury bazy danych, ale nie tworzy linku do innych tabel. Problemy z interpretacją wynikają często z niezrozumienia, jak różne rodzaje kluczy funkcjonują w relacyjnych bazach danych. Klucz obcy jest kluczowy w kontekście modelowania relacji, natomiast klucz unikalny, klucz główny oraz autoinkrementacja pełnią inne, specyficzne funkcje w architekturze bazy danych. Właściwe zrozumienie ról tych ograniczeń jest kluczowe dla projektowania efektywnych i spójnych baz danych.

Pytanie 24

Kiedy zestawi się relacją kluczy głównych dwie tabele, uzyskuje się relację o typie

A. jeden do wielu
B. wiele do wielu
C. wiele do jednego
D. jeden do jednego
Relacja typu jeden do jednego występuje, gdy dla każdego rekordu w jednej tabeli istnieje dokładnie jeden odpowiadający rekord w drugiej tabeli. Taki związek jest szczególnie przydatny w sytuacjach, gdy chcemy podzielić dane na różne kategorie, ale zachować ścisłą zależność między rekordami. Na przykład, możemy mieć tabelę z informacjami o użytkownikach, a w drugiej tabeli przechowywać szczegółowe dane dotyczące ich profili, gdzie każdy użytkownik ma tylko jeden profil. Takie połączenie nie tylko organizuje dane, ale również zwiększa wydajność zapytań i umożliwia lepszą kontrolę nad danymi. W praktyce, stosowanie relacji jeden do jednego pozwala na implementację złożonych systemów baz danych, które są zgodne z zasadami normalizacji, co jest kluczowe w projektowaniu baz zgodnych z najlepszymi praktykami, takimi jak minimalizacja redundancji i zapewnienie integralności danych.

Pytanie 25

Co wykonuje poniższy fragment kodu w JavaScript?

n = "Napis1";
s = n.length;
A. Przypisze zmienną n do zmiennej s
B. Wyświetli długość tekstu ze zmiennej n
C. Przypisze zmiennej s wartość, która odpowiada długości tekstu ze zmiennej n
D. Przypisze zmiennej s fragment tekstu ze zmiennej n, o długości określonej przez zmienną length
W języku JavaScript właściwość length dla obiektów typu String zwraca liczbę znaków w danym napisie. W przedstawionym fragmencie skryptu zmiennej n przypisano wartość stringa 'Napis1'. Kiedy używamy n.length uzyskujemy długość tego stringa czyli liczbę 6 ponieważ są w nim dokładnie sześć znaków. Następnie tę wartość przypisujemy zmiennej s co oznacza że s przechowuje liczbę 6. Jest to użyteczne w wielu sytuacjach takich jak walidacja danych wejściowych w formularzach sprawdzanie czy dany tekst mieści się w określonych limitach lub po prostu kontrola poprawności danych w procesach biznesowych. Wartość length jest często stosowana w pętlach do iteracji przez każdy znak w stringu lub w operacjach takich jak odcinanie fragmentów tekstu. Praktyka korzystania z length jest standardem w programowaniu webowym i zaliczana jest do dobrych praktyk ponieważ umożliwia łatwą manipulację tekstowymi danymi i kontrolę ich wymiaru co bywa krytyczne zwłaszcza w aplikacjach o dużej skali gdzie efektywność i klarowność kodu mają znaczenie kluczowe.

Pytanie 26

W języku PHP zmienna $a została przypisana do wartości 1. Wyrażenie $a === $b będzie miało wartość true, gdy zmienna $b będzie ustawiona na wartość

A. "1" lub '1'
B. 1 lub '1'
C. *1
D. '1'
Odpowiedzi, które sugerują różne typy danych, takie jak '1', 1 lub '1', oraz \"1\" lub '1', mogą prowadzić do nieporozumień wynikających z niepełnego rozumienia operatorów porównania w PHP. W przypadku operatora porównania identyczności (===), ważne jest, aby zarówno wartość, jak i typ zmiennej były zgodne. Porównanie 1 (liczba całkowita) z '1' (łańcuch znaków) zwróci false, ponieważ różnią się one typem. Typowe błędy myślowe, prowadzące do takiej pomyłki, mogą wynikać z braku zrozumienia, jak PHP obsługuje typy danych i konwersję typów. Warto zauważyć, że w innych językach programowania porównania mogą działać inaczej, co może prowadzić do zamieszania, szczególnie w kontekście programowania w PHP. Istotne jest, aby przy projektowaniu aplikacji zawsze stosować porównania identyczności, by uniknąć nieprzewidzianych problemów związanych z typami danych. Dobrą praktyką jest również eksploracja dokumentacji PHP oraz testowanie porównań w praktyce, co pozwala na głębsze zrozumienie działania języka. Właściwe podejście do typów danych oraz klarowne rozumienie operatorów porównania są kluczowymi elementami skutecznego programowania w PHP.

Pytanie 27

Jaką relację w projekcie bazy danych powinno się ustalić pomiędzy tabelami przedstawionymi na rysunku, przy założeniu, że każdy klient sklepu internetowego złoży co najmniej dwa zamówienia?

Ilustracja do pytania
A. 1:1
B. n:n
C. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia
D. 1:n, gdzie 1 znajduje się po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta
Relacja 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia, oznacza, że każdy klient może mieć wiele zamówień, ale każde zamówienie jest powiązane dokładnie z jednym klientem. To podejście odpowiada rzeczywistości większości sklepów internetowych, gdzie klienci wielokrotnie dokonują zamówień. Projektując bazę danych zgodnie z tą relacją, stosujemy klucz obcy w tabeli Zamówienia, który odwołuje się do klucza głównego w tabeli Klient. Jest to zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu baz danych, które zalecają minimalizowanie redundancji i zapewnienie integralności danych. Praktyczne zastosowanie tego modelu umożliwia łatwe śledzenie historii zamówień klientów, co jest kluczowe dla analizy sprzedaży i zarządzania relacjami z klientami. Relacja 1:n jest jedną z najczęściej stosowanych w modelowaniu danych, co potwierdza jej uniwersalność i skuteczność w różnych systemach informatycznych, od sklepów internetowych po systemy zarządzania zasobami ludzkimi.

Pytanie 28

Która z poniższych definicji funkcji w języku C++ przyjmuje argument typu rzeczywistego i zwraca wynik typu całkowitego?

A. float fun1(void a);
B. float fun1(int a);
C. int fun1(float a);
D. void fun1(int a);
Odpowiedź 'int fun1(float a);' jest jak najbardziej trafna. Zauważ, że ta deklaracja ma parametr typu float, czyli rzeczywisty, a do tego zwraca wartość typu całkowitego (int). W C++ funkcje mogą mieć różne typy parametrów, a typ zwracanej wartości to coś, co warto podkreślić, bo mówi nam, co dostaniemy po wywołaniu tej funkcji. Takie podejście jest super przydatne, gdy musimy pracować z danymi zmiennoprzecinkowymi i chcemy uzyskać liczbę całkowitą. Przykładowo, wyobraź sobie funkcję, która przelicza liczbę rzeczywistą na zaokrągloną całkowitą za pomocą 'static_cast<int>()'. Zgoda co do typów jest kluczowa w programowaniu, a dobra praktyka to jedno – zawsze lepiej jasno określać typy danych, co w efekcie zwiększa czytelność i niezawodność kodu, a potem też łatwiej się w nim poruszać.

Pytanie 29

Jakie zasady dotyczące tworzenia sekcji w języku HTML są właściwe?

A. W sekcji <head> można ustalać szablon strony za pomocą znaczników <div>
B. W sekcji <head> znajduje się sekcja <body>
C. W sekcji <head> mogą się pojawić znaczniki <meta>, <title>, <link>
D. W sekcji <head> nie wolno umieszczać kodu CSS, tylko odniesienie do pliku CSS
Wybór odpowiedzi, że w części <head> mogą wystąpić znaczniki <meta>, <title>, <link> jest jak najbardziej poprawny. Część <head> dokumentu HTML jest kluczowa dla określenia właściwości oraz meta-informacji o stronie. Znacznik <meta> służy do przechowywania danych o stronie, takich jak opis, słowa kluczowe czy konfiguracja kodowania. Znacznik <title> definiuje tytuł strony, który jest wyświetlany na karcie przeglądarki oraz w wynikach wyszukiwania, co jest istotne dla SEO. Z kolei znacznik <link> pozwala na połączenie dokumentu HTML z zewnętrznymi arkuszami stylów CSS lub innymi zasobami. Stosowanie tych znaczników jest zgodne z obowiązującymi standardami W3C oraz najlepszymi praktykami w zakresie tworzenia stron internetowych. Dobrze zorganizowana sekcja <head> wpływa na efektywność i widoczność strony w wyszukiwarkach, a także na jej ogólną jakość. Przykładem użycia może być dodanie metadanych do strony internetowej, co pozwala na lepsze pozycjonowanie w wyszukiwarkach oraz ułatwia zarządzanie stylem poprzez odwołanie do pliku CSS.

Pytanie 30

W języku JavaScript, aby uzyskać element wykorzystując metodę getElementById, jaką właściwością można zmienić jego zawartość?

A. innerBody
B. Body
C. innerHTML
D. HTML
Właściwość innerHTML jest kluczowym elementem manipulacji zawartością DOM (Document Object Model) w JavaScript. Umożliwia ona programistom dostęp do zawartości danego elementu HTML oraz jej modyfikację. Gdy pobieramy element za pomocą metody getElementById, mamy możliwość bezpośredniego zmienienia jego treści poprzez przypisanie nowego stringa do innerHTML. Przykładowo, jeśli mamy element o identyfikatorze 'myElement', możemy zaktualizować jego zawartość w następujący sposób: document.getElementById('myElement').innerHTML = 'Nowa treść!';. To podejście jest powszechnie stosowane w dynamicznych aplikacjach internetowych, gdzie treść na stronie musi być często aktualizowana w odpowiedzi na działania użytkownika. Warto jednak pamiętać, że użycie innerHTML niesie ze sobą pewne ryzyko związane z bezpieczeństwem, takie jak podatność na ataki XSS (Cross-Site Scripting). Dlatego zaleca się stosowanie tej właściwości z ostrożnością i rozważenie alternatyw, jak np. textContent, w przypadku, gdy nie potrzebujemy interpretować HTML. Dobrą praktyką jest również walidacja i sanitizacja danych wejściowych, aby zminimalizować ryzyko związane z wstrzyknięciem niepożądanych skryptów. W kontekście standardów kodowania, zasadniczo zaleca się preferowanie metod, które nie tylko poprawiają bezpieczeństwo, ale także czytelność kodu.

Pytanie 31

Jak nazywa się metoda udostępniania bazy danych w programie Microsoft Access, która dotyczy wszystkich obiektów bazy umieszczonych na dysku sieciowym i wykorzystywanych jednocześnie przez kilku użytkowników?

A. witryny programu SharePoint
B. dzielonej bazy danych
C. serwera bazy danych
D. folderu sieciowego
Odpowiedzi, które wskazują na "serwera bazy danych", "dzielonej bazy danych" lub "witryny programu SharePoint", nie są adekwatne w kontekście udostępniania bazy danych w Microsoft Access. Serwer bazy danych to złożony system, który zarządza dużymi zbiorami danych oraz zapewnia ich integralność i bezpieczeństwo, jednak w przypadku Microsoft Access, który jest narzędziem bazodanowym bardziej skomplikowanym niż prostsze rozwiązania, udostępnianie odbywa się głównie za pośrednictwem folderów sieciowych. Dzielona baza danych oznacza, że baza danych jest podzielona na dwie części: jedną na serwerze (backend) i drugą lokalnie na komputerach użytkowników (frontend). Pomimo że ta konstrukcja może być stosowana do zwiększenia wydajności, nie odnosi się bezpośrednio do koncepcji folderu sieciowego jako metody udostępniania. Witryna programu SharePoint jest platformą do współpracy, która pozwala na zarządzanie dokumentami i danymi w chmurze, ale nie jest bezpośrednio związana z mechanizmem udostępniania bazy danych w Microsoft Access. Zrozumienie różnic między tymi podejściami jest kluczowe, ponieważ często prowadzi to do mylnych wniosków dotyczących rozwiązań technologicznych oraz ich zastosowania w praktyce. W kontekście Access, praktyka umieszczania bazy danych w folderze sieciowym jest standardem branżowym, który zwiększa dostępność i ułatwia współpracę w zespole.

Pytanie 32

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.
B. Przenikanie zdjęć.
C. Zmiana jasności zdjęć.
D. Zwiększenie ostrości zdjęcia.
Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 33

Użytkownik podał adres nieistniejącego obiektu na serwerze. Próba nawiązania połączenia spowoduje wystąpienie błędu

A. 404
B. 400
C. 500
D. 503
Odpowiedź 404 jest poprawna, ponieważ oznacza, że serwer nie może znaleźć zasobu, którego żąda klient. W praktyce, gdy użytkownik próbuje uzyskać dostęp do nieistniejącej strony internetowej lub pliku, serwer zwraca kod błędu 404, co sygnalizuje, że dany adres URL jest nieprawidłowy. Jest to standardowy kod odpowiedzi HTTP, który jest powszechnie wykorzystywany w branży internetowej. Dobre praktyki wskazują, że strony 404 powinny być przyjazne użytkownikowi, na przykład poprzez sugerowanie alternatywnych linków lub przycisków do powrotu na stronę główną. Zrozumienie tego błędu jest istotne dla webmasterów oraz deweloperów, którzy pracują nad utrzymaniem strony, ponieważ błędy 404 mogą wpłynąć na doświadczenie użytkownika oraz pozycjonowanie strony w wyszukiwarkach. Regularne monitorowanie i poprawa linków na stronie jest kluczowym aspektem optymalizacji SEO oraz zarządzania treścią.

Pytanie 34

Jaki jest cel wykorzystania znacznika <i> w języku HTML?

A. określenia formularza
B. zmiany kroju pisma na pochylony
C. określenia nagłówka w treści
D. wstawienia obrazka
Znacznik <i> w języku HTML jest używany do oznaczania tekstu, który powinien być wyświetlany w kroju pisma pochyłym. Takie użycie jest zgodne ze standardami HTML, gdzie <i> zwykle wskazuje na tekst, który ma być wyróżniony w kontekście stylistycznym, na przykład w przypadku tytułów książek, nazw gatunków czy terminów technicznych. Z perspektywy semantycznej, HTML5 wprowadza większą elastyczność w definiowaniu znaczenia tekstu, co czyni <i> bardziej konwencjonalnym narzędziem niż w poprzednich wersjach. Warto zaznaczyć, że dla lepszej dostępności i SEO, często zaleca się użycie znacznika <em>, który nie tylko zmienia styl, ale także podkreśla znaczenie tekstu. Przykład zastosowania <i>: <i>„Wojna i pokój”</i> to książka autorstwa Lwa Tołstoja. Z perspektywy użytkowników i wyszukiwarek, ważne jest, aby znać różnice między tymi znacznikami, co pozwala na efektywniejsze tworzenie treści internetowych.

Pytanie 35

W CSS, stosowanie poniższego kodu na stronie z kilkoma akapitami, gdzie każdy składa się z kilku linijek, spowoduje, że

p::first-line
{
    font-size: 150%;
}
A. cały tekst w paragrafie zostanie powiększony o 150%
B. pierwsza linia każdego z paragrafów będzie miała mniejszą wielkość czcionki od pozostałych linii
C. pierwszy paragraf na stronie będzie miał powiększoną czcionkę w całości
D. pierwsza linia każdego paragrafu będzie miała większą czcionkę niż pozostałe linie
Zapis CSS p::first-line { font-size: 150%; } używa selektora pseudo-elementu ::first-line który stosuje stylizację do pierwszej linii każdego paragrafu. W tym przypadku zmieniamy rozmiar czcionki pierwszej linii na 150% jej domyślnej wartości co oznacza że będzie ona o 50% większa niż reszta tekstu. Pseudo-element ::first-line jest często stosowany w projektowaniu stron internetowych aby wyróżnić pierwsze zdanie lub akapit co może pomóc w lepszej organizacji treści i zwiększeniu czytelności. Ten sposób formatowania jest zgodny ze standardami CSS i jest wspierany przez większość nowoczesnych przeglądarek internetowych. Takie podejście może być użyteczne w projektach gdzie istotne jest nadanie unikalnego wyglądu nagłówkom sekcji lub wprowadzeniom bez zmieniania struktury HTML. Ważne jest aby pamiętać że ::first-line stosuje się tylko do elementów blokowych takich jak paragrafy co ogranicza jego użycie do tych specyficznych scenariuszy ale jednocześnie pozwala na precyzyjne dostosowanie stylu tekstu w dokumencie.

Pytanie 36

Wskaż zapytanie, w którym dane zostały uporządkowane.

A. SELECT imie, nazwisko FROM mieszkancy WHERE wiek > 18 ORDER BY wiek;
B. SELECT nazwisko FROM firma WHERE pensja > 2000 LIMIT 10;
C. SELECT DISTINCT produkt, cena FROM artykuly;
D. SELECT AVG(ocena) FROM uczniowie WHERE klasa = 2;
Odpowiedź SELECT imie, nazwisko FROM mieszkancy WHERE wiek > 18 ORDER BY wiek jest poprawna, ponieważ zawiera klauzulę ORDER BY, która jest używana do sortowania wyników zapytania w SQL. W tym przypadku, dane są sortowane według wieku mieszkańców, co pozwala na łatwe zrozumienie rozkładu wiekowego w tej grupie. Klauzula ORDER BY jest standardowym elementem SQL, który może sortować wyniki w porządku rosnącym (ASC) lub malejącym (DESC). Przykładowe zastosowanie to raporty, w których użytkownik chce zobaczyć dane uporządkowane według konkretnego kryterium, np. wiek, cena, data. Dobre praktyki sugerują, aby zawsze jasno definiować, które kolumny mają być używane do sortowania, a także zrozumieć, że sortowanie wpływa na wydajność zapytań, zwłaszcza przy dużych zbiorach danych. W przypadku bardziej złożonych zapytań można także łączyć klauzulę ORDER BY z innymi klauzulami, takimi jak GROUP BY, co zwiększa elastyczność w analizie danych.

Pytanie 37

Która z definicji CSS określa formatowanie nagłówka h1: tekst nadkreślony, z odstępami między wyrazami 10 px i czerwonym kolorem tekstu?

h1{
  text-decoration: overline;
  word-spacing: 10px;
  color: red;
}                       A.

h1{
  text-decoration: overline;
  letter-spacing: 10px;
  color: red;
}                       B.

h1{
  text-transform: none;
  line-height: 10px;
  color: rgb(255,0,0);
}                       C.

h1{
  text-decoration: underline;
  line-height: 10px;
  color: rgb(255,0,0);
}                       D.
A. B.
B. A.
C. D.
D. C.
Niektóre z odpowiedzi, które wybrałeś, zawierają nieprawidłowe pojęcia i błędy w zrozumieniu CSS. Polecenie 'letter-spacing' stosowane w odpowiedzi B jest służy do określania odległości między literami, nie między wyrazami. Jest to różnica kluczowa, która ma duży wpływ na wygląd i czytelność tekstu. Odpowiedź C nie zawiera żadnego z wymaganych stylów, co pokazuje brak zrozumienia dla zadania. Używanie 'underline' zamiast 'overline', jak to miało miejsce w odpowiedzi D, prowadzi do podkreślenia tekstu zamiast nadkreślenia. To ilustruje błąd w zrozumieniu różnych stylów tekstu dostępnych w CSS. W codziennej praktyce, zrozumienie różnicy między tymi dwoma stylami jest kluczowe dla efektywnego formatowania tekstu. W CSS, jest ważne aby dokładnie rozumieć, co każde polecenie robi, oraz jak te polecenia wpływają na ostateczny wygląd strony.

Pytanie 38

W formularzu dane z pola input o typie number zostały przypisane do zmiennej a, a następnie przetwarzane w skrypcie JavaScript w następujący sposób:

var x = parseFloat(a);
Jaki typ będzie miała zmienna x?
A. napisowego
B. zmiennoprzecinkowego
C. liczbowego, całkowitego
D. NaN
Typowe błędy myślowe mogą prowadzić do mylnego rozumienia, że zmienna x mogłaby przyjąć postać NaN, czyli "Not-a-Number". NaN pojawia się, gdy operacje matematyczne są wykonywane na danych, które nie mogą być zinterpretowane jako liczby. Jednakże w kontekście użycia funkcji parseFloat(), jeśli a nie zawiera prawidłowej liczby, to wynikiem będzie NaN, ale nie oznacza to, że z definicji x zawsze będzie NaN. Istnieje również przekonanie, że parseFloat() może zwrócić typ napisowy. W rzeczywistości, funkcja ta zawsze stara się zwrócić typ liczbowy - w przypadku błędnych danych wynik będzie NaN, a nie typem string. Z kolei odpowiedź, że zmienna x będzie liczbą całkowitą jest myląca, ponieważ parseFloat() specjalizuje się w konwersji na liczby zmiennoprzecinkowe, a nie całkowite. W JavaScript, liczby całkowite także są traktowane jako liczby zmiennoprzecinkowe, co może wprowadzać w błąd. Aby zrozumieć, jak działa konwersja typów w JavaScript, warto zaznajomić się z zasadami typowania dynamicznego oraz metodami konwersji danych, takimi jak parseInt() dla liczb całkowitych. Przykłady poprawnych i niepoprawnych danych wejściowych mogą wyjaśnić, dlaczego zrozumienie typów danych i konwersji jest kluczowe w programowaniu.

Pytanie 39

W języku PHP, podczas pracy z bazą danych MySQL, aby zakończyć sesję z bazą, powinno się użyć

A. mysqli_commit()
B. mysqli_exit( )
C. mysqli_close()
D. mysqli_rollback()
Odpowiedź 'mysqli_close()' jest poprawna, ponieważ ta funkcja służy do zamykania połączenia z bazą danych MySQL w PHP. Po zakończeniu operacji na bazie danych ważne jest, aby zwolnić zasoby, zwłaszcza w aplikacjach, które mogą otwierać wiele połączeń. Funkcja ta nie przyjmuje żadnych argumentów i jest niezwykle istotna, aby uniknąć wycieków pamięci oraz zapewnić, że wszystkie zasoby są odpowiednio zarządzane. Przykładowo, po zakończeniu wykonywania skryptu, który pobiera dane z bazy, można użyć mysqli_close($connection), gdzie $connection jest wcześniej utworzonym połączeniem. Zgodnie z najlepszymi praktykami programistycznymi, powinno się zamykać połączenia w momencie, gdy nie są już potrzebne. Należy również pamiętać, że pozostawienie otwartego połączenia może prowadzić do ograniczenia liczby dostępnych połączeń w serwerze MySQL, co w dłuższej perspektywie może wpływać na wydajność aplikacji.

Pytanie 40

W CSS zapis selektora p > i { color: red; } wskazuje, że kolor czerwony zostanie zastosowany do

A. tylko tego tekstu w znaczniku <p>, który ma przypisaną klasę o nazwie i
B. wyłącznie tekstu w znaczniku <i>, który znajduje się bezpośrednio wewnątrz znacznika <p>
C. wszelkiego tekstu w znaczniku <p> lub wszelkiego tekstu w znaczniku <i>
D. wszystkiego tekstu w znaczniku <p> z wyjątkiem tekstu w znaczniku <i>
Zrozumienie selektorów CSS jest kluczowe dla ich poprawnego zastosowania. W przypadku analizy odpowiedzi, które nie są poprawne, istnieją podstawowe błędy w interpretacji selektorów. Wskazanie, że każdy tekst w znaczniku <p> lub <i> miałby być sformatowany, świadczy o mylnym rozumieniu, jak działają selektory CSS. Selekcja całej zawartości <p> lub <i> ignoruje kluczowy element selektora, jakim jest symbol '>', który precyzyjnie definiuje relację między elementami. Z kolei stwierdzenie, że każdy tekst w znaczniku <p> za wyjątkiem tych w znaczniku <i> byłby formatowany, także wprowadza w błąd, ponieważ nie ma to zastosowania do selektora dzieci. W rzeczywistości, forma ta nie wprowadza w życie żadnych reguł CSS i prowadzi do nieporozumień. Pojęcie przypisania klasy w kontekście selektora określającego <i> jest również mylące; klasy są definiowane oddzielnie i nie mają wpływu na znaczniki bezpośrednio. Kluczowe jest, aby w zrozumieniu CSS zwracać uwagę na hierarchię i relacje między elementami, co pozwala na efektywną kontrolę nad stylem prezentacji treści w dokumentach HTML.