Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik żywienia i usług gastronomicznych
Kwalifikacja: HGT.02 - Przygotowanie i wydawanie dań
Data rozpoczęcia: 2 lutego 2026 13:40
Data zakończenia: 2 lutego 2026 13:58

Egzamin zdany!

Wynik: 23/40 punktów (57,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie wino powinno się serwować do dania z kurczaka?

A. Czerwone wytrawne

B. Białe półwytrawne

C. Czerwone półwytrawne

D. Białe deserowe

Białe półwytrawne wino jest doskonałym wyborem do potraw z kurczaka, ponieważ jego zrównoważona kwasowość i delikatna słodycz współgrają z mięsem drobiowym, które często ma subtelny smak. Wina białe, szczególnie te półwytrawne, wzbogacają danie, podkreślając jego aromaty, jednocześnie nie dominując nad nimi. Przykładowo, Chardonnay lub Sauvignon Blanc z niewielką ilością resztkowego cukru mogą wspaniale wzbogacić doznania kulinarne, łącząc się z ziołami i przyprawami użytymi w potrawie. Zgodnie z wytycznymi sommelierów, białe wina są często rekomendowane do dań z kurczaka przygotowanych na różne sposoby, ponieważ ich konstrukcja smakowa dobrze komponuje się z różnorodnymi sosami i dodatkami, takimi jak cytryna, czosnek czy śmietana. Warto również zauważyć, że białe wina są bardziej uniwersalne w parowaniu z potrawami, co czyni je preferowanym wyborem w wielu sytuacjach, szczególnie w kontekście eleganckich kolacji.

Pytanie 2

Który z produktów jest niedozwolony podczas przygotowywania posiłków dla osoby z cukrzycą?

A. Olej słonecznikowy

B. Chudy twaróg

C. Dżem truskawkowy

D. Polędwica wieprzowa

Wybór innych produktów jako odpowiedzi na pytanie o składniki niedozwolone w diecie osoby z cukrzycą często wynika z niepełnego zrozumienia zasad zdrowego żywienia w kontekście tej choroby. Twaróg chudy, jako nabiał o niskiej zawartości tłuszczu, dostarcza białka, a jego wpływ na poziom glukozy we krwi jest znikomy, co sprawia, że jest to produkt bezpieczny dla diabetyków. Podobnie, olej słonecznikowy, będący źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych, ma pozytywny wpływ na zdrowie serca i ogólną kondycję organizmu. Polędwica wieprzowa, z kolei, jest źródłem białka i może być stosowana w diecie, ale ważne jest, aby wybierać chude kawałki i kontrolować wielkość porcji. Typowe błędy polegają na mylnym utożsamieniu wszystkich produktów mięsnych czy nabiałowych z wysoką zawartością tłuszczu i cukru, co jest nieprawdziwe. Edukacja na temat wartości odżywczych oraz umiejętność rozpoznawania zdrowych źródeł energii są kluczowe dla efektywnego zarządzania dietą diabetyka. Właściwe podejście do diety powinno być oparte na zrównoważonym planie żywieniowym, który uwzględnia indywidualne potrzeby organizmu oraz stan zdrowia pacjenta.

Pytanie 3

W diecie o łatwej strawności zaleca się zupę

A. cebulową z zasmażką

B. ziemniaczaną z dodatkiem śmietany

C. ziemniaczaną z zasmażką

D. cebulową z dodatkiem śmietany

Zupa ziemniaczana zabielana śmietanką jest zalecana w diecie łatwo strawnej, ponieważ jej składniki są lekkostrawne i dobrze tolerowane przez osoby z problemami trawiennymi. Ziemniaki stanowią doskonałe źródło skrobi, która jest łatwo przyswajalna przez organizm. Dodatek śmietanki nie tylko wzbogaca smak potrawy, ale także dostarcza niezbędnych tłuszczy, które wspierają wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, takich jak witaminy A, D, E, K. W praktyce, przygotowanie takiej zupy polega na ugotowaniu ziemniaków, a następnie ich zmiksowaniu z bulionem i dodatkiem śmietany. Tego typu zupa nie obciąża układu pokarmowego, co czyni ją idealnym wyborem w diecie osób po operacjach, a także dla dzieci oraz osób starszych, które mogą mieć trudności z trawieniem bardziej złożonych potraw. Ponadto, zupa ta może być wzbogacona o zioła, co dodatkowo podnosi jej walory odżywcze i smakowe, zgodnie z zaleceniami żywieniowymi dostosowanymi do indywidualnych potrzeb pacjentów.

Pytanie 4

Które ciasto wyrabiane w naczyniu należy sporządzić na podstawie zamieszczonego normatywu surowcowego?

Mąka (g)	Jaja (szt)	Woda (cm³)	Masło (g)
380	3	270	65

A. Francuskie.

B. Naleśnikowe.

C. Lane.

D. Półfrancuskie.

Wybór ciasta lane, francuskiego lub naleśnikowego wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące składników oraz metod przygotowania tych ciast. Ciasto lane, na przykład, charakteryzuje się dużą ilością płynnych składników w porównaniu do mąki i nie wymaga dodatku tłuszczu w takim stopniu jak ciasto półfrancuskie. Jest ono zazwyczaj wykorzystywane do przygotowania różnorodnych deserów, takich jak ciasta czy placki, które nie mają na celu uzyskania struktury drożdżowej, co czyni je zupełnie inną kategorią. Z kolei ciasto francuskie, mimo że również zawiera masło, wymaga znacznie bardziej skomplikowanego procesu przygotowania, w tym wielokrotnego wałkowania i składania, co jest bardziej czasochłonne i wymaga większej precyzji. Naleśnikowe ciasto z kolei, jak sama nazwa wskazuje, jest przeznaczone do robienia naleśników i nie zawiera w swoim składzie masła, co sprawia, że nie pasuje do kontekstu omawianego normatywu. Zrozumienie różnic między tymi ciastami oraz ich zastosowaniem w praktyce jest kluczowe dla właściwego podejścia do piekarstwa i cukiernictwa, a także dla przestrzegania standardów jakościowych w branży kulinarnej.

Pytanie 5

Procedury i instrukcje Dobrej Praktyki Higienicznej obejmują działania związane

A. z zaopatrzeniem zakładu w wodę

B. z kontrolowaniem temperatur w magazynach

C. z przechowywaniem ciepłych dań

D. z etykietowaniem przechowywanych produktów

Odpowiedź dotycząca zaopatrzenia zakładu w wodę jest poprawna, ponieważ woda jest kluczowym elementem w Dobrej Praktyce Higienicznej (DPH), szczególnie w kontekście zapewnienia czystości oraz bezpieczeństwa żywności. Wodę należy traktować jako podstawowy surowiec, który musi spełniać określone normy jakościowe, by nie stanowiła zagrożenia dla zdrowia. Przykładem praktycznego zastosowania DPH jest konieczność zapewnienia bieżącej wody do mycia rąk, co jest niezbędne w zakładach przetwórstwa spożywczego. Ponadto, odpowiednie zaopatrzenie w wodę obejmuje także regularne kontrole jakości wody, w tym badania mikrobiologiczne i chemiczne, aby upewnić się, że nie występują zanieczyszczenia, które mogłyby wpłynąć na bezpieczeństwo produktów spożywczych. Zgodnie z normami takich organizacji jak WHO czy HACCP, zakłady muszą mieć opracowane procedury zarządzania jakością wody, co pozwala na minimalizację ryzyka związanego z jej użyciem w procesach produkcji i serwowania żywności.

Pytanie 6

Jaki sos powinien być serwowany z pieczonym drobiem?

A. Tatarski

B. Ravigotte

C. Żurawinowy

D. Winegret

Sos ravigotte, choć często stosowany w kuchni, nie jest odpowiednim wyborem do drobiu pieczonego. Jest to sos na bazie octu, musztardy i oleju, który doskonale sprawdza się w przypadku ryb oraz sałatek, ale jego intensywność i ostry smak mogą przytłoczyć delikatność drobiu. Przy jego użyciu często traci się subtelność potrawy, co jest istotne w kontekście profesjonalnej gastronomii, gdzie równowaga smaków jest kluczowa. Sos winegret, również bazujący na ocet i oleju, został zaprojektowany jako dressing do sałatek, a nie jako sos do mięs. Podobnie jak sos ravigotte, jego kwasowość może być zbyt mocna w zestawieniu z pieczonym drobiem, co nie jest zgodne z zasadami harmonii smakowej. Z kolei sos tatarski, który zawiera majonez, ogórki i przyprawy, jest klasycznym dodatkiem do ryb i owoców morza, a jego kremowa konsystencja i smak są niewłaściwe dla drobiu, który lepiej komponuje się z sosami o lżejszej, owocowej bazie. Dlatego w kuchni istotne jest nie tylko dobranie odpowiednich składników, ale również zrozumienie ich zastosowania w kontekście konkretnej potrawy, co pomaga uniknąć błędnych kombinacji.

Pytanie 7

Jakiego składnika należy użyć do przygotowania sosu szodonowego?

A. Karmel

B. Czerwone wino

C. Winny ocet

D. Wytrawne białe wino

Wino białe wytrawne jest właściwym składnikiem do przygotowania sosu szodonowego, ponieważ jego kwasowość i aromaty nadają sosowi charakterystyczny smak. Sos szodonowy, znany również jako sos do sałatek, często wykorzystuje się w kuchni francuskiej i innych europejskich tradycjach kulinarnych. Wino białe wytrawne, zazwyczaj o nutach cytrusowych i ziołowych, doskonale współgra z oliwą z oliwek oraz innymi składnikami, co pozwala na uzyskanie harmonijnego smaku. Warto zaznaczyć, że wybór wina powinien być zgodny z zasadami harmonizacji smaków, a białe wina zazwyczaj są bardziej pożądane w połączeniach z lekkimi potrawami, takimi jak sałatki czy ryby. Dobre praktyki kulinarne zalecają także użycie win wysokiej jakości, aby uniknąć nadmiernej kwasowości lub gorzkiego posmaku, co może wpłynąć na końcowy efekt potrawy.

Pytanie 8

Jakie przyprawy powinno się używać do doprawienia sosu beszamelowego?

A. curry

B. chili

C. gałką muszkatołową

D. papryką słodką

Sos beszamelowy, znany również jako biały sos, to jeden z podstawowych sosów w kuchni francuskiej, często wykorzystywany jako baza do wielu potraw, takich jak lasagne czy gratin. Kluczowym składnikiem, który nadaje mu charakterystyczny smak, jest gałka muszkatołowa. Dodanie jej do sosu podkreśla jego kremowość i sprawia, że smak staje się bardziej wyrafinowany. W praktyce kulinarnej, gałka muszkatołowa powinna być stosowana z umiarem, ponieważ jej intensywny aromat może zdominować inne smaki. Przykładowo, w przepisach standardowych zaleca się dodanie szczypty gałki muszkatołowej do 1 litra sosu, co pozwala na osiągnięcie harmonijnego smaku. Zastosowanie gałki muszkatołowej w sosie beszamelowym jest zgodne z zasadami klasycznej kuchni francuskiej, gdzie aromaty przypraw są starannie dobierane, aby tworzyć zbalansowane kompozycje smakowe. Warto również wspomnieć, że gałka muszkatołowa jest często używana w innych sosach, takich jak sos Mornay (beszamel z serem), co potwierdza jej wszechstronność i znaczenie w kuchni.

Pytanie 9

Zupy specjalne należy serwować

A. w głębokich talerzach

B. w małych porcelanowych filiżankach

C. w bulionówkach o dwóch uszkach

D. w wazach

Podawanie zup specjalnych w głębokich talerzach, wazach czy bulionówkach o dwóch uszkach może wydawać się praktycznym rozwiązaniem, jednak w kontekście eleganckiego serwowania tych potraw, takie podejście może być niewłaściwe. Głębokie talerze, choć stosowane w wielu restauracjach, mają za dużą pojemność i nie sprzyjają degustacji niewielkich porcji zupy, które są istotą zup specjalnych. Waz, tradycyjnie używana do serwowania większych ilości zupy, jest także nieodpowiednia, ponieważ nie pozwala na indywidualne podanie każdemu gościowi porcji, co jest kluczowe w przypadku potraw, które powinny być delektowane w małych ilościach. Bulionówki, z drugiej strony, służą przede wszystkim do serwowania bulionów i zup klarownych, a ich kształt oraz rozmiar nie są dostosowane do bardziej wyrafinowanych zup, gdzie estetyka i sposób podania odgrywają znaczącą rolę. Warto unikać takich błędów, które mogą wpływać na postrzeganie lokalu gastronomicznego. Zasady sztuki kulinarnej podkreślają znaczenie zarówno smaków, jak i formy, w jakiej potrawa jest serwowana. Stąd, niewłaściwe naczynie nie tylko wpływa na doświadczenie podczas jedzenia, ale również na ogólne wrażenie gości i ich dalsze decyzje dotyczące odwiedzania danego lokalu.

Pytanie 10

Jaką techniką należy przyrządzać "Rybę po polsku"?

A. gotowania

B. pieczenia

C. zapiekania

D. smażenia

Rybę po polsku, znaną również jako rybę gotowaną, przygotowuje się poprzez gotowanie w wodzie z dodatkiem przypraw, co ma na celu zachowanie jej naturalnych aromatów oraz wartości odżywczych. Metoda ta jest szczególnie ceniona w polskiej kuchni za prostotę i zdrowotne właściwości. Przygotowując rybę tą techniką, najpierw należy ją odpowiednio oczyścić, a następnie umieścić w garnku z wrzącą wodą, do której często dodaje się cebulę, marchew oraz zioła takie jak koper czy pietruszka. Gotując rybę, należy zachować ostrożność, aby nie przeciągnąć procesu, co może prowadzić do jej wysuszenia. Przykładowo, łosoś gotowany na parze z ziołami, podawany z cytryną, to nie tylko klasyczne danie, ale również zdrowy wybór. Warto także wspomnieć, że gotowanie ryb jest zgodne z zasadami diety śródziemnomorskiej, która wskazuje na korzyści płynące ze spożycia ryb w diecie.

Pytanie 11

Owocami długo trwałymi są

A. brzoskwinie i winogrona

B. truskawki i grapefruity

C. jabłka i pomarańcze

D. maliny i poziomki

Jabłka i pomarańcze są owocami trwałymi, co oznacza, że mogą być przechowywane przez dłuższy czas bez utraty jakości. Owoce trwałe, w przeciwieństwie do owoców nietrwałych, charakteryzują się dłuższym okresem przydatności do spożycia oraz lepszą odpornością na transport. Przykładowo, jabłka można przechowywać w odpowiednich warunkach przez kilka miesięcy, co czyni je idealnymi do długoterminowego przechowywania i dystrybucji. Podobnie pomarańcze, dzięki swojej skórce, która chroni miąższ, mogą być transportowane na dalekie odległości, co jest szczególnie ważne w handlu międzynarodowym. W kontekście standardów jakości, owoce trwałe powinny spełniać określone normy, takie jak klasyfikacja według wielkości czy smaku, co zapewnia ich wysoką jakość oraz atrakcyjność dla konsumentów. Warto również zauważyć, że odpowiednie przechowywanie owoców trwałych przyczynia się do ograniczenia strat żywności oraz maksymalizacji efektywności łańcucha dostaw, co jest kluczowe w branży spożywczej.

Pytanie 12

Do czego przeznaczony jest salamander gastronomiczny?

A. do wypieku pizzy

B. do blanszowania warzyw

C. do smażenia frytek

D. do opiekania potraw

Blanszowanie warzyw to proces krótko gotowanych potraw w wodzie, który służy głównie do zachowania koloru, tekstury oraz wartości odżywczych. Używanie salamandra do blanszowania jest niewłaściwe, ponieważ urządzenie to nie oferuje kontaktu z wodą ani kontrolowanej temperatury, która jest kluczowa w tym procesie. Smażenie frytek wymaga natomiast głębokiego smażenia w gorącym oleju, co również nie jest zastosowaniem salamandra, który nie jest przystosowany do tego typu obróbki cieplnej. Wypiek pizzy w salamandrze może wydawać się kuszącą opcją, lecz ze względu na specyfikę samego urządzenia, pieczenie pizzy wymaga zastosowania pieca o bardziej złożonej konstrukcji, który zapewnia odpowiednią temperaturę i cyrkulację powietrza. Ponadto, opiekanie potraw w salamandrze to proces, który polega na działaniu gorącego powietrza z góry, co różni się od wymagań dotyczących pieczenia pizzy. W kuchni profesjonalnej, błędne dobieranie metod obróbczych może prowadzić do nieodpowiednich efektów końcowych i obniżonej jakości serwowanych potraw. Zrozumienie właściwych metod ich przygotowania jest kluczowe dla osiągnięcia pożądanych rezultatów w gastronomii.

Pytanie 13

W tradycyjnym przygotowaniu sałatki caprese, obok pomidorów, należy użyć sera

A. camembert

B. mozarella

C. parmezan

D. brie

Sałatka caprese jest jednym z klasycznych włoskich dań, które doskonale odzwierciedlają zasadę używania świeżych, najwyższej jakości składników. W tradycyjnej wersji tej sałatki kluczowym składnikiem obok pomidorów są plastry sera mozzarella, które charakteryzują się delikatną, kremową konsystencją oraz łagodnym smakiem. Mozzarella, wytwarzana z mleka bawolego lub krowiego, doskonale komponuje się z dojrzałymi pomidorami oraz świeżą bazylią, co tworzy harmonijną całość. Warto również zwrócić uwagę na to, że mozzarella jest produktem, który w przypadku sałatki caprese musi być podawany na świeżo, aby zachować swoje walory smakowe i teksturalne. W praktyce, składniki te można skropić oliwą z oliwek oraz dodać sól i pieprz według własnych upodobań, co podkreśli ich naturalny smak. Ser mozzarella jest szeroko uznawany przez szefów kuchni na całym świecie jako podstawowy element w wielu potrawach, nie tylko w sałatkach, ale także w pizzy czy makaronach, co czyni go uniwersalnym składnikiem w kuchni włoskiej.

Pytanie 14

Do oceny organoleptycznej chrupkości używa się zmysłu

A. słuchu

B. czucia

C. widzenia

D. zapachu

Odpowiedź 'słuchu' jest prawidłowa, ponieważ ocena organoleptyczna chrupkości opiera się na analizie dźwięków wydawanych przez produkt podczas jego gryzienia. Dźwięk jest kluczowym wskaźnikiem tekstury, a w kontekście chrupkości, intensywność i charakterystyka dźwięku mogą dostarczyć nieocenionych informacji o jakości produktu. W przemyśle spożywczym, na przykład w branży snacków, stosuje się metody oceny sensorycznej, które uwzględniają zarówno subiektywne odczucia ekspertów, jak i obiektywne pomiary dźwięku. Techniki nagrywania dźwięków podczas testów sensorycznych pozwala na dokładniejszą analizę i porównanie różnych produktów. Dzięki zastosowaniu standardów, takich jak ISO 8586 dotyczący metod oceny sensorycznej, można zyskać wiarygodne dane, które są niezbędne dla producentów do optymalizacji receptur i poprawy jakości produktów. Przykładem może być ocena chrupkości chipsów, gdzie dźwięk łamania produktu jest bezpośrednio związany z jego jakością i satysfakcją konsumentów.

Pytanie 15

Korzystając z danych zawartych w tabeli wskaż, który z wymienionych środków żywnościowych należy przechowywać w najniższej temperaturze.

Optymalne warunki przechowywania żywności
Temperatura	0 ÷ 4°C	6 ÷ 10°C	10 ÷ 18°C
Wilgotność względna	ok. 60%	ok. 90%	ok. 60%
Środki żywnościowe	Drób	Warzywa	Koncentraty
	Tłuszcze	Owoce	Cukier
	Przetwory mleczne	Ziemniaki	Przetwory zbożowe

A. Kasza.

B. Sałata.

C. Masło.

D. Dżem.

Każda z odpowiedzi, które nie wskazują na masło jako produkt wymagający najniższej temperatury, opiera się na błędnych założeniach dotyczących przechowywania żywności. Kasza, dżem oraz sałata to produkty, które mają inne wymagania temperaturowe, co może prowadzić do nieprawidłowego przechowywania i, w konsekwencji, do psucia się żywności. Kasza jako produkt zbożowy jest stosunkowo stabilna i może być przechowywana w wyższej temperaturze, co jest praktyczne, ponieważ ziarna nie są podatne na rozwój bakterii w temperaturze pokojowej. Dżem, z kolei, przez wysoką zawartość cukru, również może być przechowywany w temperaturach wyższych niż te zalecane dla produktów mlecznych. Sałata jako warzywo ma swoje własne wymagania, zazwyczaj wymaga temperatury przechowywania w zakresie 6-10°C, aby zachować świeżość i chrupkość. Błędne interpretacje mogą prowadzić do decyzji o niewłaściwym przechowywaniu, co skutkuje nie tylko pogorszeniem jakości organoleptycznej, ale także ryzykiem zdrowotnym. W związku z tym, znajomość specyficznych potrzeb każdego z produktów jest kluczowa w kontekście ich przechowywania oraz dbałości o bezpieczeństwo żywności.

Pytanie 16

Przy obieraniu marchwi powstaje 15% strat. Ile marchwi trzeba wykorzystać, aby uzyskać 85 kg półproduktu do surówki?

A. 85 kg

B. 95 kg

C. 70 kg

D. 100 kg

Wybór niewłaściwej ilości marchwi może wynikać z błędnych założeń dotyczących strat w procesie obierania. Niektóre odpowiedzi sugerują, że 85 kg marchwi wystarczy do uzyskania 85 kg półproduktu. Tego rodzaju myślenie ignoruje realia związane ze stratami materiałowymi, które występują podczas obróbki surowców. W rzeczywistości, jeśli chcielibyśmy uzyskać 85 kg gotowego produktu bez uwzględnienia strat, oznaczałoby to, że żadna marchewka nie zostałaby obrana, co jest oczywiście nierealne. Podobnie, odpowiedzi sugerujące 95 kg lub 70 kg marchwi również nie odnoszą się do rzeczywistości; w pierwszym przypadku straty nadal nie zostałyby prawidłowo uwzględnione, a w drugim - znacznie zaniżono by wymagania dotyczące ilości surowca. Przy obliczaniu zapotrzebowania na surowce ważne jest, aby pamiętać o standardowej praktyce gastronomicznej, która uwzględnia takie straty. Efektywne zarządzanie surowcami polega na dokładnym przewidywaniu potrzeb oraz dostosowywaniu zakupów do realnych wymagań produkcyjnych. Bez tego podejścia, konsekwencje w postaci niedoborów komponentów mogą prowadzić do problemów w procesie produkcyjnym.

Pytanie 17

Na postawie zamieszczonego normatywu surowcowego oblicz, ile szpinaku i mleka należy przygotować do sporządzenia 9 porcji szpinaku zasmażanego.

Normatyw surowcowy na 3 porcje szpinaku zamrażanego
Nazwa surowca	Ilość
szpinak	600 g
masło	30 g
mąka	30 g
mleko	120 ml
czosnek	2 ząbki

A. 5,4 kg szpinaku i 0,36 l mleka.

B. 5,4 kg szpinaku i 1,08 l mleka.

C. 1,8 kg szpinaku i 1,08 l mleka.

D. 1,8 kg szpinaku i 0,36 l mleka.

Odpowiedź 1,8 kg szpinaku i 0,36 l mleka jest prawidłowa, ponieważ obliczenia oparte są na normatywie surowcowym, który definiuje ilości składników na 3 porcje. Aby przygotować 9 porcji, należy pomnożyć wartości wskazane w normatywie przez 3. Przykładem może być standard w gastronomii, który często wymaga przeliczenia składników w zależności od liczby porcji. W praktyce, takie podejście zapobiega marnotrawstwu surowców i zapewnia optymalne wykorzystanie produktów w kuchni. Ważne jest, aby znać normatywy surowcowe, gdyż pozwala to na efektywne planowanie zakupów oraz przygotowywania dań, co jest zgodne z najlepszymi praktykami branży gastronomicznej. Ponadto, znajomość przeliczeń i normatywów ułatwia organizację pracy w kuchni oraz umożliwia dostosowanie dań do potrzeb klientów, co zwiększa satysfakcję gości i wspiera rentowność lokalu.

Pytanie 18

Jakie metody obróbki cieplnej mogą prowadzić do spadku jakości przygotowanych dań mięsnych?

A. Smażenie mięsa na zimnym tłuszczu

B. Smażenie mięsa na rozgrzanym oleju

C. Obsmażanie mięsa przed właściwym pieczeniem

D. Pieczenie mięsa w odpowiednio nagrzanym piekarniku

Pieczenie mięsa w dobrze wygrzanym piekarniku, smażenie na rozgrzanym tłuszczu oraz obsmażanie przed właściwym pieczeniem to techniki, które w rzeczywistości poprawiają jakość potrawy, a nie ją obniżają. Pieczenie w odpowiedniej temperaturze pozwala na równomierne ugotowanie mięsa, zachowując jego naturalny smak, podczas gdy zbyt niska temperatura może prowadzić do utraty soczystości. Smażenie na odpowiednio nagrzanym tłuszczu umożliwia efektywne zrumienienie powierzchni, co przyczynia się do uzyskania pożądanej tekstury i aromatu dzięki reakcji Maillarda. Obsmażanie mięsa przed pieczeniem jest kolejną techniką, która ma na celu uzyskanie smaku i poprawienie estetyki potrawy, ponieważ pozwala na zamknięcie porów mięsa, co minimalizuje utratę soków podczas dalszej obróbki cieplnej. Błędem jest zakładanie, że te metody prowadzą do obniżenia jakości; w rzeczywistości są one fundamentalnymi elementami profesjonalnego gotowania, a ich stosowanie można znaleźć w wielu renomowanych przepisach i technikach kulinarnych. Zrozumienie, jak fundamentalne są te metody w kontekście jakości przygotowywanych potraw, jest kluczowe dla każdego kucharza, zarówno amatora, jak i profesjonalisty.

Pytanie 19

Który z dodatków i procesów stosuje się przy utrwalaniu ogórków konserwowych?

A. Kwas octowy i pasteryzację.

B. Kwas mlekowy i tyndalizację.

C. Kwas mlekowy i sterylizację.

D. Kwas octowy i liofilizację.

Przy utrwalaniu ogórków konserwowych łatwo pomylić różne kwasy i procesy, bo w przetwórstwie żywności występuje kilka podobnie brzmiących metod. Ogórki konserwowe to produkt w zalewie octowej, więc kluczową rolę odgrywa kwas octowy, a nie kwas mlekowy. Kwas mlekowy wiąże się raczej z ogórkami kiszonymi, gdzie zachodzi naturalna fermentacja mlekowa, prowadzona przez bakterie kwasu mlekowego. Tam nie dodaje się octu, tylko polega na pracy mikroflory i odpowiednim zasoleniu. W przypadku konserw, czyli ogórków w occie, nie ma klasycznej fermentacji – środowisko jest sztucznie zakwaszone octem, co zmienia całkowicie technologię utrwalania. Inny obszar nieporozumień dotyczy doboru procesu cieplnego. Liofilizacja to suszenie przez sublimację w bardzo niskiej temperaturze i pod obniżonym ciśnieniem. Stosuje się ją do produktów o wysokiej wartości dodanej, np. kawy rozpuszczalnej, owoców do dekoracji deserów czy dań instant, ale kompletnie nie pasuje do ogórków w zalewie, bo one są przechowywane w postaci mokrej, w słoikach, a nie jako suchy produkt. Sterylizacja z kolei to proces w wyższej temperaturze, zwykle powyżej 100°C, stosowany do wyrobów niskokwasowych, jak konserwy mięsne czy niektóre dania gotowe. Ogórki w occie mają odczyn kwaśny, więc sterylizacja nie jest konieczna, a mogłaby wręcz pogorszyć jakość sensoryczną – byłyby miękkie, rozgotowane, tracące jędrność. Tyndalizacja, choć brzmi fachowo, to technika wielokrotnej pasteryzacji stosowana raczej w warunkach laboratoryjnych lub przy bardzo specyficznych produktach. Polega na kilkukrotnym ogrzewaniu i chłodzeniu, żeby zniszczyć także formy przetrwalnikowe drobnoustrojów. W typowej gastronomii, przy zwykłych przetworach warzywnych, nie jest to standardowa metoda, bo jest czasochłonna i mało praktyczna. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś kojarzy: "im bardziej skomplikowana nazwa, tym lepiej utrwala". W praktyce technologicznej dobiera się metodę adekwatnie do rodzaju produktu, jego pH, zawartości wody i oczekiwanego czasu przechowywania. Dla ogórków konserwowych optymalne i zgodne z dobrą praktyką jest połączenie kwasu octowego z klasyczną pasteryzacją, a nie eksperymentowanie z liofilizacją, sterylizacją czy tyndalizacją.

Pytanie 20

Na której ilustracji przedstawiono szybkowar?

A. Na ilustracji 3.

B. Na ilustracji 2.

C. Na ilustracji 1.

D. Na ilustracji 4.

Na zdjęciach przedstawiono kilka różnych urządzeń gastronomicznych, które na pierwszy rzut oka mogą się mylić osobie mniej obytej ze sprzętem kuchennym. Warto więc uporządkować sobie, czym jest szybkowar i czym różni się od pozostałych naczyń. Szybkowar to specjalny garnek do gotowania pod ciśnieniem, wyposażony w szczelną pokrywę z blokadą, zawór roboczy i zawór bezpieczeństwa. Jego konstrukcja jest podporządkowana jednemu celowi: wytworzeniu i utrzymaniu nadciśnienia wewnątrz, aby podnieść temperaturę wrzenia i przyspieszyć obróbkę cieplną. Dlatego zawsze ma charakterystyczną pokrywę z mechanizmem zamykania i elementem regulującym ciśnienie, co bardzo dobrze widać na ilustracji 2. Pozostałe przedstawione urządzenia pełnią inne funkcje. Wysoki, cylindryczny podgrzewacz z kranikiem to typowy warnik lub zaparzacz do wody czy napojów gorących – jego zadaniem jest utrzymanie temperatury serwisu, a nie gotowanie pod ciśnieniem, brakuje więc pokrywy z blokadą i zaworów. Niski, pękaty kociołek z termostatem to zazwyczaj bemar lub kocioł do zup i sosów, gdzie pracuje się w temperaturach zbliżonych do wrzenia, ale przy ciśnieniu atmosferycznym, z luźno zamykaną pokrywą. Z kolei duży, cylindryczny kocioł warzelny w wersji gastronomicznej, nawet jeśli bywa zasilany parą, to jednak jest urządzeniem stacjonarnym o innej skali i konstrukcji, przeznaczonym do masowego gotowania, a nie typowym szybkowarem garnkowym. Typowym błędem jest utożsamianie każdego „dużego, stalowego garnka” z szybkowarem, bez zwrócenia uwagi na obecność mechanizmu ciśnieniowego. W praktyce zawodowej rozpoznawanie tych różnic ma znaczenie nie tylko dla poprawnego nazewnictwa, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa pracy i doboru właściwej techniki obróbki cieplnej do danej potrawy.

Pytanie 21

Dodatkiem do żywności, który hamuje rozwój mikroorganizmów, jest

A. konserwant.

B. przeciwutleniacz.

C. emulgator.

D. regulator.

Konserwanty to dodatki do żywności, które mają na celu hamowanie rozwoju drobnoustrojów, takich jak bakterie, pleśnie i drożdże, co znacząco wydłuża trwałość produktów spożywczych. Ich działanie polega na inhibicji procesów fermentacyjnych oraz na zapobieganiu psuciu się żywności, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i jakości żywności. Przykładami konserwantów są kwas benzoesowy, azotyn sodu oraz sorbinian potasu. Zastosowanie konserwantów jest regulowane przez przepisy prawa żywnościowego, które określają dopuszczalne ich stężenia oraz konkretne grupy produktów, w których mogą być stosowane. Dobrym przykładem są wędliny, które dzięki dodatkom konserwującym mogą być przechowywane dłużej, zachowując swoją świeżość oraz walory sensoryczne. Oprócz przedłużania trwałości, konserwanty pomagają w ochronie zdrowia konsumentów, minimalizując ryzyko zatrucia pokarmowego spowodowanego obecnością patogenów.

Pytanie 22

Jakie danie przygotowane z mielonego mięsa zalicza się do potraw duszonych?

A. Sznycle ministerialne.

B. Kotlety mielone.

C. Klopsiki

D. Kotlety pożarskie.

Klopsiki to potrawa, która zdecydowanie należy do grupy potraw duszonych. Proces duszenia polega na gotowaniu potrawy w niskiej temperaturze, często w zamkniętym naczyniu, co pozwala na zachowanie wilgoci oraz intensyfikację smaków. Klopsiki są przygotowywane z mielonego mięsa, często z dodatkiem przypraw i związków wiążących, takich jak jajka czy bułka tarta, a następnie formowane w małe kuleczki. Po uformowaniu, klopsiki najczęściej duszone są w sosie, takim jak pomidorowy lub śmietanowy. Taka metoda przygotowania sprawia, że mięso staje się niezwykle delikatne i soczyste, co czyni klopsiki idealnym daniem zarówno na rodzinny obiad, jak i na bardziej formalne okazje. Warto zaznaczyć, że duszenie to jedna z tradycyjnych technik kulinarnych, która znajduje zastosowanie w wielu kuchniach świata, a klopsiki, jako potrawa mięsna, cieszą się dużą popularnością w różnych kulturach.

Pytanie 23

Jaką masę potrawy uzyskuje się po upieczeniu 120 kg schabu, biorąc pod uwagę, że utrata masy podczas pieczenia wynosi 40%?

A. 58 kg

B. 48 kg

C. 72 kg

D. 62 kg

Aby obliczyć masę potrawy po upieczeniu 120 kg schabu przy ubytku masy wynoszącym 40%, należy najpierw obliczyć, ile wynosi masa, która pozostaje po pieczeniu. Ubytek masy oznacza, że po upieczeniu pozostaje 60% początkowej masy. Możemy to obliczyć, mnożąc 120 kg przez 0,60 (60%): 120 kg * 0,60 = 72 kg. Ta obliczenia stanowią podstawę przyrządzania potraw w gastronomii, gdzie przewidywanie zmian masy w wyniku obróbki cieplnej jest kluczowe dla kalkulacji kosztów i planowania menu. W branży kulinarnej zrozumienie ubytku masy podczas pieczenia jest istotne nie tylko ze względów ekonomicznych, ale również przy sporządzaniu receptur, co pozwala na uzyskanie stałej jakości potraw oraz minimalizację strat. Standardy branżowe zalecają stosowanie dokładnych pomiarów, by precyzyjnie obliczyć zapotrzebowanie na składniki. Zrozumienie tych zasad pozwala na lepsze zarządzanie zasobami w kuchni i rozwijanie efektywnych metod gotowania.

Pytanie 24

Jakie przyprawy są rekomendowane w diecie niskobiałkowej?

A. cynamon oraz pieprz

B. kminek i majeranek

C. wanilia oraz imbir

D. koperek oraz musztarda

Kminek i majeranek to naprawdę fajne przyprawy, zwłaszcza w diecie niskobiałkowej. Kminek jest super, bo pomaga w trawieniu i łagodzi różne dolegliwości żołądkowe, co może być mega ważne, gdy ograniczamy białko. A majeranek? On działa uspokajająco i wspiera układ pokarmowy, co też się przydaje. Można ich używać do zup, duszonych warzyw albo ryżu – są świetne, żeby dodać smaku, bez potrzeby zwiększania białka. Wiesz, w diecie niskobiałkowej trzeba być kreatywnym w kuchni, a takie przyprawy mogą naprawdę pomóc w zaspokojeniu naszych walorów smakowych. No i nie zapominaj, że kminek i majeranek mogą poprawić apetyt, co jest istotne, gdy trzymamy się restrykcyjnej diety. Warto pamiętać, że w dietach niskobiałkowych lepiej korzystać z naturalnych przypraw, bo wspierają nasze zdrowie i samopoczucie.

Pytanie 25

W jakiej grupie mieszczą się jedynie surowce z kategorii produktów tłuszczowych?

A. Łój, margaryna, smalec

B. Słonina, jaja, soja

C. Boczek, margaryna, kukurydza

D. Masło, słonina, śmietana

Odpowiedź 'Łój, margaryna, smalec' jest poprawna, ponieważ wszystkie te produkty są tłuszczami pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, które stosowane są w kuchni oraz w przemyśle spożywczym. Łój jest tłuszczem zwierzęcym pozyskiwanym z bydła, margaryna to tłuszcz roślinny, a smalec to tłuszcz wieprzowy. Te substancje odgrywają kluczową rolę w wielu procesach kulinarnych, takich jak smażenie, pieczenie czy jako składniki potraw. Użycie tłuszczu w kuchni nie tylko wpływa na smak potraw, ale także na ich konsystencję i wartości odżywcze. Zgodnie z normami branżowymi, tłuszcze powinny być przechowywane w odpowiednich warunkach, aby zachowały swoje właściwości organoleptyczne. Warto również zwrócić uwagę na aspekty zdrowotne związane z ich spożywaniem, w tym na rodzaj kwasów tłuszczowych, które mogą wpływać na cholesterol oraz zdrowie serca. Dlatego też, zrozumienie różnorodności tłuszczów i ich zastosowania jest kluczowe w dietetyce i kulinariach.

Pytanie 26

Wskaż zbiór dań odpowiednich na przyjęcie w stylu angielskim?

A. śledzie marynowane, kaczka pieczona z jabłkami, sałatka z cykorii, zupa gulaszowa

B. sałatka warzywna, półmisek wędlin, deska serów, tymbaliki drobiowe, pieczywo

C. żeberka z grilla, sałatka z tuńczykiem i porem, lody flambirowane, ziemniaki pieczone

D. lazania ze szpinakiem, sos serowy, sałatka z pieczarek, bukiet surówek, pstrąg smażony

Analizując inne zestawy potraw, można zauważyć, że wiele z nich nie pasuje do charakterystyki angielskiego przyjęcia. Na przykład, grillowane żeberka oraz sałatka z tuńczykiem i porem są bardziej typowe dla kuchni amerykańskiej lub śródziemnomorskiej. Grillowane mięso zwykle serwuje się podczas bardziej luźnych spotkań, a nie formalnych przyjęć. Lody flambirowane, mimo wyjątkowego efektu wizualnego, nie są praktycznym wyborem na angielskim przyjęciu, które zazwyczaj stawia na dania łatwe do przygotowania i podawania. Ziemniaki pieczone, choć popularne w Wielkiej Brytanii, nie stanowią klasycznego elementu bufetowego, będąc bardziej związane z obiadami domowymi. Z kolei lazania ze szpinakiem oraz sos serowy są znane w kuchni włoskiej, co sprawia, że nie pasują do tradycji angielskich przyjęć. Sałatka z pieczarek oraz bukiet surówek mogą być interesującymi dodatkami, ale ich obecność nie przekształca całości w typowe przyjęcie angielskie. W końcu zestaw potraw z marynowanymi śledziami, pieczoną kaczką i zupą gulaszową, choć może być atrakcyjny, jest daleki od standardów angielskiego bufetu, który preferuje lekkie, zimne dania. Kluczowym błędem w podejściu do tych odpowiedzi jest utożsamienie różnorodności kulinarnej z odpowiedniością do danego kontekstu kulturowego. Warto zrozumieć, że angielskie przyjęcia opierają się na konkretnych tradycjach gastronomicznych, które mają swoje korzenie w prostocie i funkcjonalności. Wybór potraw musi uwzględniać nie tylko ich smak, ale także sposób podania oraz kontekst kulturowy, w którym się pojawiają.

Pytanie 27

Pasztet z kurczaka oraz warzyw powinno się kroić na desce w kolorze

A. zielonym

B. żółtym

C. brązowym

D. białym

Odpowiedź brązowego koloru deski do krojenia jest poprawna, ponieważ kolor ten jest najczęściej stosowany w kuchniach profesjonalnych i domowych do krojenia mięs oraz warzyw. Brązowe deski zazwyczaj wykonane są z drewna lub kompozytów, co zapewnia odpowiednią trwałość oraz łatwość w utrzymaniu czystości. Używanie brązowej deski ma również aspekt estetyczny, gdyż harmonizuje z innymi elementami kuchennymi. Dodatkowo, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa żywności, deski w ciemniejszych kolorach mogą skuteczniej maskować ewentualne przebarwienia związane z krojeniem surowego mięsa. Rekomendowane jest, aby w kuchni stosować różne deski w zależności od rodzaju produktów, co zminimalizuje ryzyko kontaminacji krzyżowej, a brązowa deska dedykowana dla mięs i warzyw w pełni wpisuje się w te zalecenia.

Pytanie 28

Część jadalna rośliny to korzeń

A. rabarbaru

B. marchwi

C. ciecierzycy

D. jarmużu

Rabarbar (Rheum rhabarbarum) to roślina, której jadalnymi częściami są głównie ogonki liściowe, a nie korzenie. Jadalne części rabarbaru są cenione za swoją kwaskowatość i często wykorzystywane w deserach, takich jak ciasta i kompoty. Jednak korzenie rabarbaru są niejadalne i mogą być toksyczne, co jest częstym błędem w myśleniu o tej roślinie. Warto również zauważyć, że jarmuż (Brassica oleracea var. sabellica) jest warzywem z rodziny kapustowatych, a jego jadalnymi częściami są liście. Jarmuż jest bogaty w witaminy i minerały, ale jego korzeń nie jest uważany za część jadalną. Ciecierzyca (Cicer arietinum), z kolei, jest rośliną strączkową, której jadalną częścią są nasiona. Korzeń ciecierzycy, podobnie jak w przypadku jarmużu i rabarbaru, nie jest jadalny. Błędy w identyfikacji jadalnych części roślin mogą prowadzić do nieporozumień, a także do omijania cennych składników odżywczych. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, które części roślin są rzeczywiście bezpieczne i jadalne, aby móc w pełni skorzystać z ich wartości odżywczych. W edukacji rolniczej oraz kulinarnej, wiedza na temat struktury roślin i ich jadalnych części jest istotnym elementem prawidłowych praktyk oraz zdrowego żywienia.

Pytanie 29

W diecie ograniczającej, z redukcją substancji stymulujących wydzielanie soku żołądkowego i błonnika, jako dodatek zakwaszający potrawy, powinno się użyć

A. cytrynę

B. musztardę

C. ocet stołowy

D. ocet winny

Cytryna jest doskonałym środkiem zakwaszającym potrawy w diecie oszczędzającej, ponieważ jej naturalna kwasowość nie tylko nadaje potrawom charakterystyczny smak, ale także ogranicza wydzielanie soku żołądkowego. W przeciwieństwie do innych substancji, takich jak ocet czy musztarda, cytryna zawiera witaminę C oraz inne składniki odżywcze, które mogą być korzystne dla organizmu. Stosowanie cytryny w potrawach jest zgodne z zaleceniami dietetyków, którzy rekomendują ograniczenie substancji drażniących układ pokarmowy. Przykładowo, dodanie soku z cytryny do sałatek lub marynat może wprowadzić świeżość i smak, jednocześnie nie stymulując nadmiernie wydzielania soku żołądkowego. Warto również pamiętać, że cytryna jest bardziej alkalizująca przy metabolizmie, co może wspierać równowagę kwasowo-zasadową organizmu. Dobre praktyki kulinarne wskazują, aby cytrynę stosować w umiarkowanych ilościach, co pozwala cieszyć się jej walorami smakowymi bez ryzyka nadmiernego zakwaszenia potrawy.

Pytanie 30

Jakie ciasto jest wymagane do przygotowania vol-au-vent?

A. naleśnikowe

B. francuskie

C. makaronowe

D. drożdżowe

Vol-au-vent to naprawdę super danie z Francji. Jest lekkie i ma takie puszyste ciasto, które po prostu rozpływa się w ustach. Do jego zrobienia potrzebne jest ciasto francuskie – takie wielowarstwowe, zrobione z masła i mąki. To ciasto rośnie podczas pieczenia, co sprawia, że jest idealne do różnorodnych farszów, zarówno słonych, jak i słodkich. Można je na przykład wypełnić kremem grzybowym albo mięsnym, co dodaje mu elegancji. Warto też wspomnieć, że w profesjonalnych kuchniach często robią to ciasto na miejscu, żeby było świeże i smakowało najlepiej. Myślę, że kluczowe jest, żeby dobrze znać technikę przygotowania takiego ciasta, bo to naprawdę wpływa na końcowy efekt, a smak jest najważniejszy.

Pytanie 31

Jak długo maksymalnie można przechowywać świeże maliny w chłodni?

A. 3 dni

B. 21 dni

C. 30 dni

D. 9 dni

Wybór odpowiedzi sugerujących dłuższy czas przechowywania malin, takich jak 9, 21 czy 30 dni, opiera się na nieprawidłowym zrozumieniu procesów psucia się owoców oraz ich fizjologii. Maliny, będąc owocami o wysokiej zawartości wody, są szczególnie wrażliwe na zmiany temperatury oraz atmosfery. W przypadku przechowywania ich przez 9 dni, istnieje duże ryzyko, że zaczynają one gnić, co jest spowodowane zarówno rozwojem mikroorganizmów, jak i procesami biochemicznymi, które w tym czasie mogą zachodzić. Podobnie, przechowywanie przez 21 czy 30 dni jest wręcz nie do pomyślenia, ponieważ owoce te zaczynają tracić świeżość niemal natychmiast po zbiorze, a ich konsumpcja po tak długim czasie mogłaby prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Typowe błędy w myśleniu, które prowadzą do takiej interpretacji, obejmują ignorowanie specyfiki owoców i ich wymagań dotyczących przechowywania. Konsekwentne stosowanie dobrych praktyk w zakresie przechowywania świeżych produktów jest kluczowe dla utrzymania ich jakości i bezpieczeństwa, dlatego niezwykle ważne jest, aby przestrzegać określonych czasów oraz warunków składowania.

Pytanie 32

Jaki produkt uzyskuje się w wyniku zastosowania metody chemicznej do konserwacji?

A. Konfitura śliwkowa

B. Ryby w solance

C. Serek do smarowania

D. Korniszony

Korniszony powstają w wyniku zastosowania chemicznej metody utrwalania, która polega na konserwowaniu warzyw, w tym przypadku ogórków, poprzez ich marynowanie w roztworze octu, soli oraz przypraw. Proces ten nie tylko przedłuża trwałość produktu, ale również wpływa na jego walory smakowe i teksturalne. Marynowanie jest jednym z najstarszych sposobów konserwacji żywności, a jego wykorzystanie w przemyśle spożywczym jest zgodne z normami bezpieczeństwa żywności. Korniszony są popularnym dodatkiem do kanapek, sałatek oraz dań mięsnych. Proces ich produkcji opiera się na dobrych praktykach, takich jak utrzymanie odpowiednich warunków sanitarnych oraz kontrola jakości surowców. Dodatkowo, korniszony mogą dostarczać cennych składników odżywczych, takich jak witaminy i minerały, co czyni je nie tylko smacznym, ale i zdrowym wyborem.

Pytanie 33

Jakie zmiany zachodzą w owocach podczas ich przechowywania?

A. Transformacja pektyn w galarety

B. Przemiana skrobi w cukry proste

C. Wzrost poziomu błonnika

D. Zwiększenie ilości garbników

Przemiana pektyn na galarety, wzrost ilości garbników oraz wzrost ilości błonnika to koncepcje, które często są mylnie interpretowane w kontekście zmian zachodzących w owocach podczas ich przechowywania. Pektyny, będące naturalnymi polisacharydami występującymi w komórkach roślinnych, nie przekształcają się bezpośrednio w galaretę, lecz raczej działają jako substancje żelujące, co ma zastosowanie w procesach przetwórczych, np. przy produkcji dżemów. Garbniki, związki fenolowe, mogą rzeczywiście wzrastać w owocach, ale ich obecność jest związana z procesami starzenia i niekoniecznie jest korzystna dla jakości smakowej owoców. Co więcej, wzrost ilości błonnika nie jest efektem przechowywania, lecz wynikiem rozwoju rośliny i jej składników odżywczych. Błonnik nie zwiększa się w owocach w wyniku ich przechowywania, a jego ilość jest względnie stała. Cały proces wymiany składników odżywczych jest złożony i wymaga dokładnej analizy chemicznej oraz zrozumienia mikrobiologii owoców. Błędy myślowe związane z tymi koncepcjami mogą prowadzić do nieporozumień w zakresie przechowywania owoców, co z kolei może wpłynąć na ich jakość, smak i wartości odżywcze, a to jest kluczowe dla konsumentów oraz producentów starających się dostarczyć świeże i zdrowe produkty.

Pytanie 34

Który produkt zawiera najwięcej pełnowartościowego białka?

A. masło

B. czekolada

C. mięso

D. fasola

Mięso jest jednym z najbogatszych źródeł pełnowartościowego białka, które dostarcza nie tylko aminokwasów niezbędnych do syntezy białek w organizmie, ale również wielu innych substancji odżywczych, takich jak żelazo, cynk oraz witaminy z grupy B. Pełnowartościowe białko to takie, które zawiera wszystkie niezbędne aminokwasy w odpowiednich proporcjach. Mięso, szczególnie takie jak kurczak, wołowina czy ryby, spełnia te kryteria, co czyni je kluczowym elementem diety dla osób aktywnych fizycznie oraz tych, które dążą do budowy masy mięśniowej. W praktyce, włączając mięso do swojej diety, można skutecznie wspierać proces odbudowy mięśni po treningach, a także poprawić ogólny stan zdrowia. Ważne jest jednak, aby wybierać mięso o niskiej zawartości tłuszczu, preferując metody gotowania takie jak pieczenie, grillowanie czy duszenie, aby zachować wartości odżywcze i zminimalizować spożycie niezdrowych tłuszczów.

Pytanie 35

Oblicz, jaka będzie cena sprzedaży 250 ml coca-coli w lokalu gastronomicznym, jeśli cena zakupu 1 litra coca-coli to 2 zł, marża gastronomiczna wynosi 100%, a stawka VAT to 7%?

A. 1,70 zł

B. 1,00 zł

C. 1,07 zł

D. 4,28 zł

Jakieś odpowiedzi, które nie dają 1,07 zł, są zazwyczaj efektem złych założeń albo pomyłek w liczeniu. Często ludzie zapominają o marży, która jest bardzo ważna, gdy ustalamy cenę w gastronomii. Ta marża pokrywa nie tylko koszt zakupu, ale też inne wydatki, jak wynajem czy pensje. Inną rzeczą, która często wprowadza w błąd, jest VAT; jak ustalamy cenę bez niego, to końcowa kwota będzie prawdopodobnie za niska. Ludzie też czasami mają kłopoty z przeliczaniem jednostek. Koszt 250 ml coca-coli powinno się liczyć bazując na cenie litra, ale nie każdy to łapie. Dlatego niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z błędów w jednostkach albo z błędnych założeń co do marży. Zrozumienie, jak ustalać ceny i jak to wpływa na biznes, jest mega ważne, jak się prowadzi restaurację.

Pytanie 36

Zupa z liściastych warzyw, w szczególności z kapusty, będąca popularna w rosyjskiej kuchni, to

A. szczi

B. soljanka

C. rossolnik

D. ucha

Choć soljanka, ucha i rossolnik to również popularne zupy w kuchni rosyjskiej, nie są one związane z kapustą w taki sposób, jak szczi. Soljanka to zupa mięsna, która często zawiera różnorodne wędliny, ogórki kiszone oraz oliwki, co nadaje jej charakterystyczny, kwaśno-słony smak. Jest to potrawa, która zyskała popularność ze względu na swoje bogate składniki, ale nie ma ona związku z warzywami liściastymi, co czyni ją odmienną od szczi. Ucha to zupa rybna, której głównym składnikiem jest ryba, często podawana z bulionem rybnym, a jej smak jest delikatny i aromatyczny. Z kolei rossolnik to zupa na bazie buraków i ogórków kiszonych, co nadaje jej unikalny, czerwony kolor i słodko-kwaśny smak. Wiele osób mylnie utożsamia te zupy z kapustą, co prowadzi do nieporozumień. Kluczowym błędem w takim myśleniu jest brak zrozumienia podstawowych składników oraz ich roli w danej potrawie. Szczi jako zupa kapuściana stanowi doskonały przykład potrawy, która koncentruje się na jednym, charakterystycznym składniku, podczas gdy inne zupy, choć również smaczne i popularne, mają zupełnie inne profile smakowe i składniki. Zrozumienie różnic między tymi daniami jest istotne dla właściwego ich przyrządzania i serwowania w kontekście tradycyjnej kuchni rosyjskiej.

Pytanie 37

Oliwę należy przechowywać w warunkach, gdzie temperatura wynosi

A. od 0 do 4°C

B. od 6 do 9°C

C. od 20 do 25°C

D. od 10 do 18°C

Oliwę z oliwek najlepiej trzymać w tempie od 10 do 18°C, bo dzięki temu zachowuje ona swoje właściwości i wartości odżywcze. Jak za bardzo podniesiemy temperaturę, na przykład do 20-25°C, to oliwa zaczyna się psuć, a jej smak i zapach mogą być gorsze. Co więcej, przy niższych temperaturach, poniżej 10°C, oliwa może robić się mętna i wytrącać osady – to nie jest coś, co chcemy. Dlatego warto trzymać się tych wskazówek dotyczących przechowywania. W profesjonalnych kuchniach oliwę trzyma się w ciemnych butelkach i z dala od światła, żeby też nie przyspieszać psucia. Bycie uważnym na warunki przechowywania naprawdę pomaga zachować smak i zdrowotne właściwości oliwy z oliwek.

Pytanie 38

Aby zredukować hałas, wyrównać powierzchnię i zabezpieczyć blaty stołów w lokalach gastronomicznych, konieczne jest posiadanie

A. skirtingi

B. laufry

C. napperony

D. moltony

Moltony to specjalne materiały, które są wykorzystywane w obiektach zbiorowego żywienia do wyciszania, wyrównania i ochrony blatów stołów. Mimo że mogą być dostępne w różnych grubościach i kolorach, ich podstawową funkcją jest absorpcja dźwięków oraz ochrona powierzchni przed zarysowaniami i uszkodzeniami. W praktyce moltony są często stosowane w restauracjach, kawiarniach oraz na bankietach, gdzie estetyka i akustyka mają istotne znaczenie. Dzięki swojej konstrukcji, moltony są łatwe w czyszczeniu i mogą być używane wielokrotnie, co czyni je ekologicznym i ekonomicznym rozwiązaniem. Warto również pamiętać, że stosowanie moltonów jest zgodne z zasadami dobrego zarządzania przestrzenią gastronomiczną, co podnosi komfort gości oraz wydajność pracowników. W kontekście standardów branżowych, korzystanie z moltonów jest zalecane przez różne regulacje dotyczące bezpieczeństwa i higieny żywności.

Pytanie 39

Jak nazywa się zakąska przygotowywana z surowego mięsa?

A. befsztyk po angielsku

B. Boeuf Stroganow

C. turnedos "a la Rossini"

D. befsztyk tatarski

Befsztyk tatarski to surowa potrawa z mielonego mięsa wołowego, która jest często podawana jako zakąska. Charakteryzuje się wysoką jakością mięsa oraz precyzyjnym przygotowaniem, co jest niezbędne, aby zapewnić bezpieczeństwo spożycia. W przypadku befsztyku tatarskiego, mięso musi być świeże, najlepiej od sprawdzonego dostawcy, co jest zgodne z najlepszymi praktykami gastronomicznymi. Potrawa ta zazwyczaj serwowana jest z dodatkami, takimi jak cebula, ogórek kiszony, żółtko jaja oraz przyprawy, co podkreśla jej smak. Przykładem zastosowania befsztyku tatarskiego jest jego podawanie w eleganckich restauracjach jako startera, co może przyciągnąć uwagę koneserów mięsa. Warto także zwrócić uwagę na normy sanitarno-epidemiologiczne, które regulują sposób przygotowania i serwowania potraw z surowego mięsa, aby zminimalizować ryzyko zakażeń bakteryjnych, co jest kluczowe dla zachowania bezpieczeństwa żywności.

Pytanie 40

Jaki produkt uzyskuje się poprzez chemiczne utrwalanie?

A. Wędzona szynka

B. Kapusta fermentowana

C. Liofilizowane grzyby

D. Mleko poddane pasteryzacji

Mleko pasteryzowane, kapusta kiszona i grzyby liofilizowane to produkty, które nie są wynikiem chemicznej metody utrwalania, jaką jest wędzenie. Mleko pasteryzowane uzyskuje się poprzez podgrzewanie do wysokiej temperatury, co zabija bakterie, ale nie jest to forma chemicznego konserwowania, lecz proces fizyczny. Pasteryzacja ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa mikrobiologicznego produktów mlecznych, ale nie wprowadza do nich żadnych substancji chemicznych, które wpływałyby na ich trwałość w sposób zbliżony do wędzenia. Kapusta kiszona powstaje w procesie fermentacji, w którym naturalne bakterie kwasu mlekowego przekształcają cukry w kwas mlekowy, co tworzy korzystne warunki do konserwacji, ale również nie jest to klasyczna metoda chemicznego utrwalania. Grzyby liofilizowane z kolei powstają w wyniku procesu suszenia w niskiej temperaturze i próżni, co pozwala na usunięcie wody, a zatem na zabezpieczenie ich przed rozwojem mikroorganizmów. Przyczyną myślenia, że te odpowiedzi są poprawne, jest często mylne utożsamianie różnych metod konserwacji z chemicznymi procesami utrwalania, co może prowadzić do nieporozumień dotyczących terminologii i technologii przetwarzania żywności. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla osób pracujących w branży spożywczej, ponieważ wpływa to na jakość, bezpieczeństwo i właściwości sensoryczne końcowych produktów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej