Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 08:09
Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 08:29

Egzamin zdany!

Wynik: 38/40 punktów (95,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W HTML5 semantycznym znacznikiem, który służy do określenia dwóch sekcji widocznych po prawej stronie na rysunku, zawierających wiadomości oraz aktualności, jest

A. <nav>

B. <main>

C. <article>

D. <footer>

Element <article> w HTML5 został stworzony właśnie do oznaczania niezależnych, samodzielnych treści, które mają sens nawet poza kontekstem strony – czyli takich, które można zamieścić np. w RSS, podlinkować czy udostępnić osobno. W praktyce oznacza to np. pojedyncze wpisy na blogu, wiadomości, ogłoszenia czy aktualności – dokładnie tak jak w tym zadaniu. Dzięki użyciu <article>, osoby korzystające z czytników ekranowych czy wyszukiwarek łatwiej rozpoznają strukturę strony, bo semantyka jest czytelna dla maszyn. Z mojego doświadczenia, stosowanie <article> dla wiadomości i aktualności jest też zgodne z dobrą praktyką tworzenia dostępnych stron – Google nawet sugeruje, by tak wyodrębniać własne, kompletne treści. To ma ogromne znaczenie przy pozycjonowaniu (SEO), bo roboty wyszukiwarek potrafią lepiej rozumieć, co jest główną treścią strony. Dodatkowo, używanie odpowiednich znaczników semantycznych poprawia współpracę z różnymi narzędziami, które analizują układ i zawartość strony, a także ułatwia późniejszą przebudowę lub rozwój projektu. Moim zdaniem, nadanie sekcjom z wiadomościami i aktualnościami znacznika <article> to podstawa nowoczesnego kodowania stron internetowych.

Pytanie 2

Algorytm przedstawiony na rysunku można zapisać w języku JavaScript za pomocą instrukcji

A. for(i = 0; i > 10; i++)

B. var i = 0;
   while(i <= 10)
     i += 2;

C. var i = 0;
   do
     i++;
   while(i > 10);

D. var i = 0;
   do
     i = i + 2;
   while(i < 10);

A. D.

B. C.

C. B.

D. A.

Dobrze! Wybrałeś prawidłową odpowiedź B. Biorąc pod uwagę wykres przepływu, zmienna 'i' jest inicjalizowana wartością 0 i następnie w pętli zwiększana o 2, dopóki jej wartość nie przekroczy 10. Wprowadzona instrukcja w JavaScript (var i = 0; while(i <= 10) { i += 2; }) idealnie odzwierciedla proces przedstawiony na diagramie. Inicjalizacja zmiennej jest ważnym krokiem w programowaniu, który pozwala na użycie zmiennej w kodzie, a pętla 'while' jest często stosowana do wykonywania części kodu wielokrotnie do momentu, aż warunek przestanie być spełniony. W tym przypadku, warunkiem jest 'i' mniejsze lub równe 10, a kod wewnątrz pętli zwiększa wartość 'i' o 2 za każdym razem, gdy jest wykonywany. Jest to typowy przykład użycia pętli i operatorów w języku JavaScript.

Pytanie 3

W poniższym kodzie CSS zdefiniowano cztery klasy formatowania, które następnie zostały użyte do formatowania paragrafów. Efekt widoczny na rysunku powstał po zastosowaniu klasy o nazwie:

.format1 {    text-decoration: overline;     }
.format2 {    text-decoration: line-through; }
.format3 {    text-decoration: underline;    }
.format4 {    text-decoration: none;         }

formatowanie

A. format1

B. format2

C. format4

D. format3

Odpowiedź z klasy format2 jest trafna, bo definiuje styl text-decoration line-through, który służy do przekreślenia tekstu. W CSS ta właściwość jest mega przydatna, bo pozwala zmieniać wygląd tekstu, dodając różne linie, takie jak podkreślenie czy nadkreślenie. Przekreślenie stosuje się często, żeby pokazać, że coś zostało usunięte lub jest już nieaktualne. Na przykład w sklepach online, gdzie można oznaczyć przecenione ceny. Według standardów CSS, warto stawiać na prostotę i czytelność definicji stylów, bo to ułatwia później zrozumienie kodu dla innych programistów. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania, które mówią, że kod powinien być łatwy do zrozumienia. A co ważne, jeśli chodzi o dostępność, to przekreślony tekst jest znany narzędziom wspierającym, jak czytniki ekranowe, co zwiększa dostępność treści dla osób z niepełnosprawnościami.

Pytanie 4

Aby strona WWW mogła być przesyłana do przeglądarki w formie zaszyfrowanej, należy zastosować protokół

A. HTTP

B. HTTPS

C. SSH

D. SFTP

HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure) to protokół komunikacyjny, który umożliwia bezpieczne przesyłanie danych pomiędzy przeglądarką internetową a serwerem. Jego podstawowym zadaniem jest zapewnienie poufności i integralności informacji, co osiąga dzięki zastosowaniu szyfrowania. HTTPS korzysta z protokołu SSL/TLS do szyfrowania połączenia, co oznacza, że dane przesyłane pomiędzy użytkownikiem a serwerem są chronione przed podsłuchiwaniem i modyfikacją. Na przykład, w przypadku logowania się do bankowości internetowej, użycie HTTPS zapewnia, że nasze dane logowania są bezpieczne przed potencjalnymi atakami. Zastosowanie HTTPS stało się standardem w branży webowej, zwłaszcza po wprowadzeniu przez Google polityki priorytetowego traktowania stron zabezpieczonych tym protokołem w wynikach wyszukiwania. To nie tylko wzmacnia bezpieczeństwo, ale także zwiększa zaufanie użytkowników do witryn. Standardy dotyczące bezpieczeństwa w sieci zalecają użycie HTTPS jako domyślnego protokołu dla wszystkich stron internetowych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie ochrony danych.

Pytanie 5

Jeżeli rozmiar pliku graficznego jest zbyt duży do publikacji w sieci, co należy zrobić?

A. dodać kanał alfa

B. zwiększyć jego głębię kolorów

C. zmniejszyć jego rozdzielczość

D. zapisać w formacie BMP

Zmniejszenie rozdzielczości pliku graficznego jest jedną z najskuteczniejszych metod na zmniejszenie jego rozmiaru, co jest niezwykle ważne w kontekście publikacji w Internecie. Rozdzielczość obrazu odnosi się do liczby pikseli, które składają się na dany obraz, wyrażoną zazwyczaj w pikselach na cal (PPI) lub w całkowitej liczbie pikseli w szerokości i wysokości. Zmniejszając rozdzielczość, obniżamy liczbę pikseli, co w efekcie prowadzi do mniejszego rozmiaru pliku. Na przykład, obraz o rozdzielczości 4000x3000 pikseli ma 12 milionów pikseli, podczas gdy obraz o rozdzielczości 2000x1500 pikseli zaledwie 3 miliony pikseli. Oprócz zmniejszenia rozdzielczości, można również zastosować inne techniki kompresji, takie jak zmiana formatu pliku na JPEG, który jest bardziej efektywny w kompresji zdjęć, a także wykorzystanie narzędzi do optymalizacji grafiki, takich jak TinyPNG czy ImageOptim. Zmniejszając rozdzielczość, należy jednak pamiętać o zachowaniu odpowiedniej jakości obrazu, aby nie wpłynęło to negatywnie na jego czytelność i estetykę, co jest kluczowe w kontekście publikacji online.

Pytanie 6

W językach programowania o strukturze, aby przechować dane dotyczące 50 uczniów (ich imion, nazwisk i średniej ocen), należy zastosować

A. strukturę 50 elementów o składowych typu tablicowego

B. tablicę 50 elementów o składowych strukturalnych

C. tablicę 50 elementów o składowych typu łańcuchowego

D. klasę 50 elementów typu tablicowego

W strukturalnych językach programowania, takich jak C czy C++, do przechowywania informacji o uczniach, w tym ich imionach, nazwiskach i średnich ocenach, najbardziej optymalnym rozwiązaniem jest zastosowanie tablicy 50 elementów o składowych strukturalnych. Struktura to złożony typ danych, który pozwala na grupowanie różnych typów danych w jedną jednostkę. W przypadku uczniów, możemy stworzyć strukturę zawierającą pola na imię, nazwisko oraz średnią ocenę. Przykładowa definicja struktury może wyglądać następująco: struct Uczen { char imie[30]; char nazwisko[30]; float srednia_ocen; }; Następnie możemy zadeklarować tablicę 50 takich struktur: Uczen uczniowie[50]; Taki sposób organizacji danych zapewnia przejrzystość i łatwość w dostępie do informacji, a także pozwala na prostą rozbudowę, np. o dodatkowe pola, jeśli zajdzie taka potrzeba. Użycie struktur jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi i standardami języków strukturalnych, co czyni je idealnym narzędziem do zarządzania złożonymi danymi. W praktyce, taki sposób organizacji danych zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego utrzymanie.

Pytanie 7

Aby wyeliminować nienaturalne odwzorowanie ukośnych krawędzi w grafice rastrowej, znane jako schodkowanie, powinno się użyć filtru

A. antyaliasingu

B. pikselowego

C. gradientowego

D. szumowego

Antyaliasing, znany również jako wygładzanie krawędzi, jest techniką stosowaną w grafice komputerowej, której celem jest redukcja efektu schodkowania występującego na krawędziach obiektów. Schodkowanie to zjawisko, w którym krawędzie obiektów w grafice rastrowej wydają się ząbkowane lub poszarpane, co jest spowodowane ograniczoną rozdzielczością pikseli. Antyaliasing działa poprzez dodawanie półprzezroczystych pikseli wzdłuż krawędzi, co pozwala na płynniejsze przejścia między kolorami, tworząc wrażenie bardziej gładkich linii. Przykładem zastosowania antyaliasingu jest renderowanie czcionek na ekranach, gdzie niewielkie, półprzezroczyste piksele wygładzają krawędzie liter. Istnieje wiele metod antyaliasingu, w tym supersampling, multisampling oraz post-process antyaliasing. Poprawne zastosowanie antyaliasingu jest kluczowe w profesjonalnej grafice, ponieważ znacznie podnosi jakość wizualną obrazów i zwiększa ich estetykę. Standardy, takie jak OpenGL czy DirectX, oferują wbudowane funkcje antyaliasingu, co ułatwia programistom jego implementację w aplikacjach graficznych.

Pytanie 8

Pierwszym etapem w procesie konwersji sygnału analogowego na cyfrowy jest

A. filtracja

B. kodowanie

C. kwantyzacja

D. próbkowanie

Próbkowanie to naprawdę ważny proces, jeśli chodzi o przekształcanie sygnałów analogowych w cyfrowe. Chodzi w zasadzie o to, że co pewien czas mierzymy te wartości sygnału, co pozwala nam na późniejsze przetwarzanie. Wyobraź sobie, że fala dźwiękowa, która jest cały czas w ruchu, nagle staje się zestawem punktów, które możemy analizować w systemach cyfrowych. Na przykład, w nagrywaniu muzyki cyfrowej wykorzystujemy próbkowanie z częstotliwością 44,1 kHz. To oznacza, że wartość fali jest mierzona 44,100 razy na sekundę. To ważne, żeby częstotliwość próbkowania była dostatecznie wysoka, bo musimy spełniać standardy, takie jak zasada Nyquista, żeby mieć pewność, że nie stracimy jakości dźwięku. Właściwie przeprowadzone próbkowanie jest kluczowe, żeby uzyskać dobry sygnał cyfrowy, co jest istotne w różnych branżach, od telekomunikacji po multimedia.

Pytanie 9

Jakie będzie wynik działania programu napisanego w JavaScript, umieszczonego w ramce, kiedy wprowadzisz wartość 5?

var n, i;
 var a = 1;

 n = prompt("Podaj n:", "");

 for (i=n; i>=2; i--)
     a*=i;

 document.write("Wynik ",a);

A. 125

B. 120

C. 625

D. 60

Program jest przykładem prostego algorytmu obliczającego silnię liczby n, którą użytkownik wprowadza za pomocą funkcji prompt. Zmienna a jest inicjalizowana wartością 1 i służy do przechowywania wyniku. Pętla for rozpoczyna się od wartości n i zmniejsza wartość i do 2, za każdym razem mnożąc a przez i. Dla n=5 pętla wykona się pięć razy, obliczając kolejno 5*4*3*2*1, co daje wynik 120. Metoda document.write wyświetla wynik na stronie. Rozumienie mechanizmu działania pętli for i operatora *= jest kluczowe w zrozumieniu algorytmów obliczeniowych używanych w programowaniu JavaScript. Silnia jest podstawowym przykładem algorytmu rekurencyjnego, który można również zaimplementować za pomocą funkcji rekurencyjnej, co jest często stosowane w programowaniu funkcyjnym. Znajomość takich konstrukcji pozwala na tworzenie bardziej zaawansowanych algorytmów przetwarzania danych i optymalizację kodu, co jest cenioną umiejętnością w branży IT.

Pytanie 10

W efekcie wykonania przedstawionego w ramce kodu JavaScript, zmienna x jest równa

A. 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML.

B. 11 i zostanie wypisana w oknie popup.

C. 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej.

D. 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej.

Kod w ramce to prosty przykład operacji na zmiennej i użycia konsoli w JavaScript: <script> var x = 10; x++; console.log(x); </script> Najpierw deklarowana jest zmienna `x` z użyciem słowa kluczowego `var` i przypisana jest do niej wartość 10. Następnie operator `x++` to tzw. inkrementacja postfiksowa – zwiększa wartość zmiennej `x` o 1. Po wykonaniu tej instrukcji `x` nie jest już równe 10, tylko 11. Ostatnia linia `console.log(x);` wypisuje aktualną wartość zmiennej do konsoli deweloperskiej przeglądarki, a nie do okna strony czy do popupu. Z mojego doświadczenia w pracy z JavaScript, `console.log()` to podstawowe narzędzie debugowania. W praktyce, gdy testujesz np. działanie pętli, obsługę formularzy, komunikację AJAX czy manipulację DOM, bardzo często wypisujesz dane właśnie do konsoli, żeby nie zaśmiecać interfejsu użytkownika. To jest zgodne z dobrymi praktykami front-endu: logi techniczne trafiają do konsoli, a nie do użytkownika końcowego. Warto też zauważyć różnicę między `x++` i `++x`. W tym konkretnym kodzie nie ma znaczenia, bo wartość jest tylko zwiększana i potem logowana, ale w wyrażeniach z przypisaniem kolejność ma już znaczenie. Operator `++` jest typowym elementem składni wielu języków (C, C++, Java, JavaScript), więc dobrze go rozumieć. W nowoczesnym kodzie częściej używa się `let` lub `const` zamiast `var`, ale mechanizm inkrementacji i logowania do konsoli pozostaje taki sam. Podsumowując: po inkrementacji `x` ma wartość 11 i ta wartość jest wyświetlana w konsoli przeglądarki przez `console.log()` – dokładnie tak, jak wskazuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 11

void wypisz(int n) {
    for (int i = 1; i <= n; i++) {
        System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);
    }
    System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!");
}

Złożoność obliczeniowa prezentowanego kodu wynosi:

A. O(n²)

B. O(n!)

C. O(1)

D. O(n)

W tym zadaniu kluczowe jest zauważenie, że jedynym fragmentem kodu, który realnie „rośnie” wraz ze wzrostem n, jest pętla for. Pętla wykonuje się od i = 1 do i <= n, czyli dokładnie n razy. W każdej iteracji wykonywana jest jedna instrukcja wypisania tekstu na konsolę: System.out.println("Wykonanie operacji po raz " + i);. To jest stały zestaw operacji w każdej iteracji, nie pojawia się żadna zagnieżdżona pętla, żadne rekurencyjne wywołania ani inne konstrukcje, które by powodowały większy wzrost liczby operacji. Z tego powodu całkowita liczba operacji tego algorytmu jest proporcjonalna do n, a w notacji dużego O zapisujemy to jako O(n). Dodatkowe wywołanie System.out.println("Wykonanie kolejnej operacji!"); po zakończeniu pętli ma z punktu widzenia złożoności asymptotycznej znaczenie stałe – to jest jedna instrukcja, więc dokładamy tylko +1 do liczby operacji. Standardowo w analizie algorytmów takie stałe pomijamy, bo interesuje nas zachowanie dla bardzo dużych n. W praktyce taki schemat O(n) pojawia się non stop: przechodzenie po elementach tablicy, listy, sprawdzanie każdego rekordu z pliku, proste filtrowanie danych. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: widzisz pojedynczą pętlę, bez dodatkowych zagnieżdżeń i bez skoków zależnych od innych zmiennych – bardzo często będzie to właśnie złożoność liniowa. W dobrych praktykach projektowania algorytmów przyjmuje się, że O(n) jest zazwyczaj akceptowalne dla sporych danych, bo czas rośnie wprost proporcjonalnie do liczby elementów. Dopiero gdy pojawiają się pętle w pętlach, trzeba się bardziej martwić o wydajność. Warto też pamiętać, że operacja wejścia/wyjścia (I/O), jak wypisywanie na konsolę, jest w rzeczywistości dość kosztowna, ale w analizie teoretycznej zakładamy, że to jedna jednostkowa operacja na iterację. Dzięki temu możemy porównywać różne algorytmy w sposób ogólny, niezależny od konkretnej maszyny czy implementacji.

Pytanie 12

W języku JavaScript można inaczej zapisać instrukcję a++; jako

A. 1+=a;

B. a<<1;

C. a&1;

D. a=a+1;

Odpowiedź 'a=a+1;' jest poprawna, ponieważ dokładnie odzwierciedla działanie inkrementacji w JavaScript. Operacja a++ zwiększa wartość zmiennej a o 1, co można również zapisać jako przypisanie nowej wartości do a, uzyskanej przez dodanie do niej 1. Wartości a nie można zmieniać bezpośrednio bez przypisania nowej wartości, a zapis 'a=a+1;' jasno pokazuje ten proces. W praktycznych zastosowaniach, taka forma może być używana w pętlach lub w sytuacjach, gdy potrzebujemy kontrolować, jak zmienia się wartość zmiennej. Na przykład, w iteracjach przez tablicę, zastosowanie 'a=a+1;' umożliwia elastyczne manipulowanie wartością zmiennej, co jest zgodne z zasadami programowania. Używanie operatorów przypisania, takich jak +=, to dobra praktyka, która poprawia czytelność oraz zrozumienie kodu, zwłaszcza dla mniej doświadczonych programistów, którzy mogą nie znać bardziej zaawansowanych form zapisu.

Pytanie 13

W SQL, aby w tabeli Towar dodać kolumnę rozmiar typu znakowego z maksymalną długością 20 znaków, jakie polecenie należy wykonać?

A. ALTER TABLE Towar ALTER COLUMN rozmiar varchar(20)

B. ALTER TABLE Towar CREATE COLUMN rozmiar varchar(20)

C. ALTER TABLE Towar ADD rozmiar varchar(20)

D. ALTER TABLE Towar DROP COLUMN rozmiar varchar(20)

Odpowiedź 'ALTER TABLE Towar ADD rozmiar varchar(20);' jest poprawna, ponieważ polecenie ALTER TABLE jest używane do modyfikacji struktury istniejącej tabeli. W tym przypadku chcemy dodać nową kolumnę o nazwie 'rozmiar', a typ 'varchar(20)' oznacza, że kolumna ta będzie przechowywać dane tekstowe o maksymalnej długości 20 znaków. Jest to standardowa praktyka w języku SQL, która pozwala na elastyczne zarządzanie danymi w bazach danych. Przykładem zastosowania może być sytuacja, w której w tabeli 'Towar' chcemy przechowywać informacje o rozmiarze odzieży, co pomaga w lepszym zarządzaniu stanem magazynowym. Prawidłowe zweryfikowanie typów kolumn i ich ograniczeń jest kluczowe dla zapewnienia integralności danych. Warto także pamiętać o tym, że operacje na strukturze bazy danych powinny być przeprowadzane z zachowaniem odpowiednich zasad, takich jak wykonywanie kopii zapasowych przed wprowadzeniem zmian oraz testowanie zmian w środowisku deweloperskim przed wdrożeniem ich w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 14

Który z poniższych kodów HTML odpowiada opisanej tabeli? (W celu uproszczenia zrezygnowano z zapisu stylu obramowania tabeli oraz komórek)

A. Odpowiedź B

B. Odpowiedź A

C. Odpowiedź D

D. Odpowiedź C

Odpowiedź B jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje atrybut rowspan do połączenia dwóch wierszy w jednej kolumnie tabeli. HTML zapewnia atrybuty rowspan i colspan, które umożliwiają połączenie wielu komórek tabeli w jedną, co jest niezbędne w sytuacjach, gdy dane muszą być przedstawione w sposób bardziej przejrzysty i zwarty. W przedstawionej tabeli labelka Telefon jest wspólna dla dwóch numerów, co skutkuje koniecznością użycia rowspan=2 w komórce, która łączy dwa wiersze. Ta konstrukcja jest zgodna z dobrymi praktykami tworzenia semantycznie poprawnych i wizualnie uporządkowanych tabel w dokumentach HTML. Zastosowanie atrybutu rowspan może poprawić czytelność tabel, co jest szczególnie przydatne przy prezentacji złożonych danych w aplikacjach biznesowych czy raportach. Użycie tego podejścia pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie przestrzeni w tabeli i jest zgodne ze standardami W3C, które promują semantykę i dostępność w sieci.

Pytanie 15

Aby skutecznie zrealizować algorytm znajdujący największą wartość spośród trzech podanych liczb a, b oraz c, wystarczy zastosować

A. dwa warunki

B. dwie tablice

C. pięć zmiennych

D. jedną pętlę

Podejście polegające na użyciu jednej pętli do określenia największej liczby z trzech nie jest optymalne, ponieważ w przypadku tylko trzech wartości nie ma potrzeby iterowania. Pętle są bardziej odpowiednie w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z większą ilością danych, na przykład w tablicach. Przy zastosowaniu pętli do porównania trzech wartości, programista mógłby niepotrzebnie komplikować kod, co wpływa na jego wydajność i czytelność. Kolejna nieefektywna strategia to użycie dwóch tablic. W tym kontekście, stworzenie tablicy do przechowywania wartości a, b, c jest zbędne, gdyż można łatwo przechowywać te wartości w zmiennych. Ponadto, operacje na tablicach wiążą się z dodatkowymi kosztami pamięciowymi i obliczeniowymi, które są nieuzasadnione, biorąc pod uwagę prostotę problemu. Co więcej, zbyt wiele zmiennych do obsługi prostego zadania, jakim jest porównanie trzech wartości, wprowadza zbędny chaos i nieczytelność w kodzie. Zwykle, im więcej zmiennych, tym większe ryzyko błędów i trudności w śledzeniu stanu programu. W praktyce, dobrym rozwiązaniem jest ograniczenie liczby zmiennych do minimum, co korzystnie wpływa na efektywność kodu, zarówno pod kątem wydajności, jak i łatwości w utrzymaniu. Z tych powodów, najważniejsze jest, by w procesie programowania wybierać metody oparte na prostocie i efektywności, a także dostosować podejścia do skali problemu.

Pytanie 16

Określ na podstawie diagramu, jaką liczebność należy zdefiniować przy związku pomiędzy encjami Podręcznik i Wydawnictwo zakładając, że dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu.

A. 1-1 (1 przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

B. 1-N (1 przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

C. M-N (M przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

D. N-1 (N przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

Poprawnie wskazana krotność N–1 oznacza, że wiele podręczników może być powiązanych z jednym wydawnictwem, natomiast każdy pojedynczy podręcznik ma dokładnie jedno wydawnictwo. Dokładnie to wynika z treści: „dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu”. W notacji związków encji mówimy więc o relacji wiele‑do‑jednego z punktu widzenia encji Podręcznik. W praktycznym modelu relacyjnej bazy danych przekłada się to na klucz obcy w tabeli PODRĘCZNIK, który wskazuje na klucz główny (np. id_wydawnictwa) w tabeli WYDAWNICTWO. Dzięki temu nie powielamy danych o wydawnictwie przy każdym rekordzie, tylko przechowujemy je w jednym miejscu, zgodnie z zasadą normalizacji (co najmniej 2. i 3. postać normalna). Moim zdaniem to jest jedno z podstawowych i najczęściej wykorzystywanych powiązań: podobny schemat mamy przy relacji Produkt–Producent, Samochód–Marka, Student–Grupa itp. W takich przypadkach w tabeli „wiele” zawsze ląduje kolumna z kluczem obcym do tabeli „jeden”. Dodatkowo warto zauważyć, że gdybyśmy kiedyś chcieli pozwolić na zmianę nazwy wydawnictwa, to dzięki takiemu modelowi robimy to tylko w jednym wierszu tabeli WYDAWNICTWO, a wszystkie powiązane podręczniki automatycznie „widzą” zaktualizowaną wartość. To jest dokładnie ta dobra praktyka projektowania: minimalizacja redundancji i łatwiejsze utrzymanie spójności danych (integralność referencyjna, klucze obce z ON UPDATE/DELETE). W dobrze zaprojektowanych systemach bibliotecznych czy księgarni internetowych ta relacja N–1 między książką/podręcznikiem a wydawnictwem jest standardem branżowym i praktycznie normą w modelach ER.

Pytanie 17

Rekord w bazie danych identyfikowany jest jednoznacznie przez pole

A. numeryczne

B. klucza obcego

C. klucza podstawowego

D. relacji

Klucz podstawowy jest unikalnym identyfikatorem rekordu w tabeli bazy danych, który zapewnia jednoznaczność każdego wpisu. W praktyce oznacza to, że żaden z wpisów w tabeli nie może mieć tego samego klucza podstawowego, co pozwala na łatwe odnajdywanie i łączenie danych. Klucz podstawowy jest często implementowany jako pole numeryczne, co umożliwia szybką i efektywną indeksację. W standardzie SQL klucz podstawowy definiuje się za pomocą polecenia 'PRIMARY KEY'. Przykładem zastosowania klucza podstawowego może być tabela 'Użytkownicy', w której pole 'ID_Użytkownika' pełni rolę klucza podstawowego, zapewniając unikalność dla każdego użytkownika. Klucz podstawowy może składać się z jednego lub więcej pól, a w przypadku złożonych kluczy podstawowych, wszystkie pola muszą być wypełnione, aby rekord był uznany za unikalny. Dlatego właśnie klucz podstawowy jest fundamentem relacyjnych baz danych, umożliwiającym prawidłowe zarządzanie danymi.

Pytanie 18

W instrukcji warunkowej w języku JavaScript należy zweryfikować sytuację, w której zmienne a i b są większe od zera, przy czym zmienna b nie przekracza wartości 100. Taki warunek powinien być zapisany w następujący sposób:

A. if (a>0 || (b> 0 && b<100)) ...

B. if (a > 0 && b > 0 || b > 100) ...

C. if (a>0 || b> 0 || b > 100) ...

D. if (a > 0 && b > 0 && b < 100) ...

Warunek zapisany jako 'if (a > 0 && b > 0 && b < 100)' jest prawidłowy, ponieważ spełnia wszystkie wymagane kryteria. Składnia tego wyrażenia logicznego wskazuje, że zarówno zmienna 'a' musi być większa od zera, jak i zmienna 'b' musi być większa od zera oraz mniejsza od 100. Użycie operatora '&&' (AND) oznacza, że wszystkie warunki muszą być spełnione, aby blok kodu wewnątrz instrukcji 'if' został wykonany. To jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, które zalecają, aby warunki były wyraźnie zdefiniowane i logicznie powiązane, aby uniknąć nieporozumień i błędów. W praktycznych zastosowaniach, jeśli chcemy np. przyznać użytkownikowi dostęp do systemu tylko wtedy, gdy spełnione są konkretne kryteria, takie podejście zapewnia, że nasze instrukcje są wykonywane tylko w odpowiednich okolicznościach. Dodatkowo, definiując precyzyjnie nasze warunki, zwiększamy czytelność kodu, co jest kluczowe w projektach zespołowych, gdzie wiele osób może pracować nad tym samym kodem.

Pytanie 19

Do czego służy znacznik <i> w języku HTML?

A. zdefiniowania nagłówka w treści

B. zmiany kroju pisma na pochylony

C. zdefiniowania formularza

D. umieszczania obrazu

Znacznik <i> w języku HTML jest używany do przedstawienia tekstu w stylu kursywy. Jest to jeden z najprostszych znaczników, który jest często stosowany do podkreślenia pewnych elementów tekstowych, takich jak tytuły książek, nazwy filmów czy inne wyrazy, które mają znaczenie kontekstowe. Użycie tego znacznika jest zgodne z zasadami semantyki HTML, co oznacza, że zachowuje on znaczenie treści, a nie tylko jej wygląd. Warto również zauważyć, że w CSS istnieje wiele możliwości stylizacji tekstu, a znacznik <i> jest jednym z elementów, które w łatwy sposób można połączyć z regułami stylów, aby stworzyć atrakcyjne wizualnie strony internetowe. Przykładem zastosowania może być: <p>Ostatnio przeczytałem <i>Harry'ego Pottera</i> i bardzo mi się podobał.</p>. W tym przypadku tytuł książki jest wyróżniony, co przyciąga uwagę czytelnika. Warto pamiętać, że w nowoczesnym HTML zamiast <i> dla stylizacji można używać CSS, jednak <i> pozostaje ważnym elementem dla zachowania semantyki treści.

Pytanie 20

W znaczniku (w sekcji ) strony internetowej nie zamieszcza się informacji odnoszących się do

A. automatycznego przeładowania

B. kodowania

C. autora

D. rodzaju dokumentu

Możesz pomyśleć, że odpowiedź o automatycznym odświeżaniu, kodowaniu czy autorze ma sens, bo te info są faktycznie w znaczniku <meta>. Ale są tu pewne niuanse, które mogą wprowadzać w błąd. Znacznik <meta> dostarcza nam metadanych, ale nie mówi nic o typie dokumentu. Typ dokumentu jest bardzo ważny dla przeglądarek, bo informuje je o tym, w jakim standardzie jest stworzona strona. To rolę pełni deklaracja DOCTYPE, która pojawia się na początku dokumentu HTML. Warto więc ogarnąć różnicę pomiędzy metadanymi a typem dokumentu, bo to częsty błąd. Znacznik <meta> zajmuje się informacjami, które mogą poprawić SEO i doświadczenia użytkownika, natomiast typ dokumentu to bardziej techniczna kwestia, która zapewnia, że strona działa jak należy. Dobrze jest pamiętać, że odpowiednie stosowanie zarówno znaczników <meta>, jak i DOCTYPE jest kluczowe, jeśli chcemy, by nasza strona działała sprawnie.

Pytanie 21

Czym jest relacja w bazach danych?

A. kluczem podstawowym w relacji tabel

B. połączeniem dwóch pól jednej tabeli

C. logicznym powiązaniem tabel

D. algebraicznym powiązaniem tabel

Relacje w bazach danych to coś w rodzaju logicznego połączenia tabel. Dzięki nim możemy łączyć dane z różnych miejsc w sposób, który pozwala na bardziej zaawansowane zapytania. Na przykład, w bazie danych do zarządzania zamówieniami, mamy tabelę 'Klienci' i tabelę 'Zamówienia'. I wiesz co? Relacja między nimi często opiera się na identyfikatorze klienta, który działa jak klucz główny w 'Klienci', a jednocześnie jest kluczem obcym w 'Zamówienia'. To ułatwia życie, bo w ten sposób szybko możemy znaleźć wszystkie zamówienia danego klienta. W praktyce, tworzenie relacyjnych baz danych wiąże się też z takimi zasadami jak normalizacja, która pomaga unikać powtarzania danych i dba o ich integralność. Więc tak, zrozumienie relacji w bazach danych to podstawa, jeśli chcemy tworzyć fajne i działające systemy.

Pytanie 22

Z uwagi na zaprezentowany styl CSS, plik rysunek.gif jest używany jako tło strony:

body {
    background-image: url("rysunek.gif");
    background-repeat: repeat-y;
}

A. zarówno w pionowym, jak i poziomym kierunku ze skalowaniem

B. w pionowym kierunku

C. zarówno w pionowym, jak i poziomym kierunku z kadrowaniem

D. w poziomym kierunku

Styl CSS określa `background-repeat: repeat-y;`, co oznacza, że obraz tła będzie powtarzany w osi pionowej. Wartość `repeat-y` jest odpowiedzialna za powtarzanie obrazu tylko w pionie, podczas gdy `repeat-x` powtarza w poziomie. Jeśli chcemy, aby obraz powtarzał się w obu kierunkach, używamy `repeat`, co jest domyślną wartością właściwości `background-repeat`. W praktyce zastosowanie tego stylu jest przydatne, gdy chcemy utworzyć efekt pasków lub pionowych wzorów na stronie internetowej, które zmieniają się dynamicznie wraz z wysokością zawartości. Warto zwrócić uwagę, że poprawna implementacja powtarzania tła w pionie może być wykorzystana do oszczędnego zarządzania zasobami, zwłaszcza gdy obraz tła jest niewielki, co wpływa na szybkość ładowania strony. W kontekście standardów, takie podejście jest zgodne z zaleceniami W3C, które promują optymalizację zasobów i efektywne zarządzanie mediami na stronach www.

Pytanie 23

Aby przekształcić tekst "ala ma psa" na "ALA MA PSA", konieczne jest zastosowanie funkcji w PHP

A. strstr('ala ma psa')

B. strtolower('ala ma psa')

C. strtoupper('ala ma psa')

D. ucfirst('ala ma psa')

Funkcja strtoupper() w PHP jest naprawdę przydatna do zamiany wszystkich liter w danym ciągu znaków na wielkie litery. Na przykład, kiedy mamy tekst 'ala ma psa' i użyjemy strtoupper('ala ma psa'), to dostaniemy 'ALA MA PSA'. To bardzo fajny trik, zwłaszcza gdy musimy ujednolicić format tekstu, na przykład jak ktoś wprowadza dane w różny sposób. Moim zdaniem, to jest ważne, bo różnice w wielkości liter mogą zepsuć nasze porównania. Weźmy pod uwagę sytuację, gdy użytkownik wpisuje różne rzeczy i chcemy, żeby wszystko było w jednym formacie przed dalszym przetwarzaniem, np. w bazach danych. To dobra funkcja, bo działa z różnymi zestawami znaków, więc jest świetnym narzędziem w PHP, nie tylko w aplikacjach webowych, ale też przy przetwarzaniu tekstów.

Pytanie 24

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:active { background-color: Pink; }

B. tr:hover { background-color: Pink; }

C. td, th { background-color: Pink; }

D. tr { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 25

Jaką wartość zwróci funkcja empty($a); w języku PHP, gdy zmienna $a będzie miała wartość liczbową 0?

A. 0

B. TRUE

C. FALSE

D. NULL

Funkcja empty() w języku PHP służy do sprawdzania, czy zmienna jest pusta. Zmienna jest uznawana za pustą, jeśli jej wartość jest równa FALSE, NULL, "", 0, '0', lub jeśli zmienna nie została zainicjowana. W przypadku, gdy zmienna $a ma wartość liczbową równą 0, funkcja empty($a) zwróci TRUE, ponieważ 0 jest interpretowane jako wartość fałszywa w PHP. To zachowanie jest zgodne z typowaniem luźnym, które stosuje PHP, gdzie różne typy danych mogą być automatycznie konwertowane na typ logiczny. Praktycznie, można to zobaczyć w kodzie: $a = 0; var_dump(empty($a)); // wynikiem będzie bool(true). Wartości takie jak FALSE, NULL oraz pusty ciąg również zwracają TRUE w tej funkcji. Zrozumienie działania funkcji empty() jest kluczowe w kontekście pisania efektywnego i pozbawionego błędów kodu w PHP, szczególnie w sytuacjach, gdzie zależy nam na walidacji danych wejściowych."

Pytanie 26

W języku PHP zmienna globalna $_POST, służąca do odbierania danych z formularza przesłanych metodą POST, jest:

A. tablicą asocjacyjną.

B. zmienną tekstową.

C. obiektem klasy stdClass.

D. ciągiem znaków zakodowanym w JSON.

Poprawnie – w PHP zmienna superglobalna $_POST jest tablicą asocjacyjną, czyli zbiorem par klucz ⇒ wartość. Kluczami są nazwy pól formularza (atrybut name w HTML), a wartościami – dane przesłane metodą POST. Dzięki temu po stronie PHP możesz wygodnie odwoływać się do konkretnych pól, np.: $imie = $_POST['imie']; $email = $_POST['email'];. To jest bardzo naturalne, bo struktura formularza HTML też opiera się na nazwach pól, więc mapowanie na tablicę asocjacyjną jest po prostu praktyczne. Moim zdaniem ważne jest też zrozumienie, że $_POST zawsze jest tablicą (array w PHP), nawet jeśli w formularzu jest tylko jedno pole. Jeżeli użytkownik nic nie wyśle, to będzie to pusta tablica, a nie null czy ciąg znaków. Z mojego doświadczenia warto zawsze sprawdzać isset($_POST['nazwa']) albo używać filter_input(INPUT_POST, 'nazwa'), co jest zgodne z dobrymi praktykami bezpieczeństwa. $_POST jest jedną z tzw. superglobali, obok $_GET, $_SERVER, $_FILES, $_SESSION itd. Są one dostępne w całym skrypcie, niezależnie od zasięgu (scope) funkcji. W kontekście formularzy webowych przyjętym standardem jest: używamy $_GET do danych z adresu URL (zapytania typu ?id=5), a $_POST do danych z formularzy, szczególnie gdy przesyłamy hasła, większe teksty, dane wrażliwe. To jest zgodne z typową architekturą aplikacji webowych w PHP. Warto też wiedzieć, że wartości w $_POST są zawsze typu string (lub tablica stringów, gdy używasz nazw pól z nawiasami, np. name="interesy[]"), ale sama zmienna $_POST jest tablicą asocjacyjną. Dobra praktyka: nie ufaj ślepo zawartości $_POST – zawsze waliduj i filtruj dane wejściowe przed zapisaniem do bazy czy wyświetleniem użytkownikowi, żeby unikać np. XSS i SQL injection.

Pytanie 27

W języku HTML zapisano formularz. Który z efektów działania poniższego kodu zostanie wyświetlony przez przeglądarkę, zakładając, że w pierwsze pole użytkownik wpisał wartość "Przykładowy tekst"?

<form>
    <textarea rows="3" cols="30"></textarea><br>
    <input type="checkbox"> Opcja1<br>
    <input type="checkbox"> Opcja2
</form>

A. Efekt 4.

B. Efekt 1.

C. Efekt 3.

D. Efekt 2.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Wybrałeś odpowiedź 'Efekt 2', która jest zgodna z zachowaniem formularza HTML w opisanym scenariuszu. Formularz zawiera pole tekstowe i dwa pola typu checkbox. Kiedy wpiszesz do pola tekstowego wartość 'Przykładowy tekst' i wyświetlisz formularz w przeglądarce, zobaczysz ten tekst w polu tekstowym oraz dwa pola wyboru typu checkbox poniżej z etykietami 'Opcja1' i 'Opcja2'. To dokładnie taki układ, co pokazuje Efekt 2. Tworzenie formularzy HTML to ważna umiejętność w projektowaniu stron internetowych. Pozwalają one na interakcję z użytkownikiem oraz zbieranie od niego informacji. Pamiętaj, że dobry formularz powinien być intuicyjny w użyciu i jasno prezentować swoje funkcje użytkownikowi.

Pytanie 28

W języku PHP operator do wyznaczania reszty z dzielenia to:

A. @

B. %

C. #

D. &

Operatorem reszty z dzielenia w języku PHP jest znak procenta (%). Umożliwia on obliczenie reszty z dzielenia dwóch liczb całkowitych. Na przykład, jeśli zastosujemy wyrażenie "5 % 2", wynikiem będzie "1", ponieważ 5 dzieli się przez 2 z resztą 1. Operator ten jest niezwykle przydatny w wielu kontekstach programistycznych, takich jak algorytmy, które wymagają określenia, czy liczba jest parzysta czy nie. W takim przypadku, używając wyrażenia "if ($number % 2 == 0)", możemy łatwo sprawdzić, czy liczba jest parzysta. Ponadto, operator % jest często używany w pętlach do określenia, co pewne działania powinny być wykonywane co n-ty cykl, co jest szczególnie przydatne w grach i aplikacjach interaktywnych. Stosowanie operatora reszty z dzielenia jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, ponieważ umożliwia efektywne i czytelne rozwiązania w kodzie.

Pytanie 29

Jakie dane zostaną pokazane w wyniku wykonania podanego zapytania SQL na 8 rekordach w tabeli zwierzeta?

SELECT imie FROM zwierzeta
WHERE rodzaj = 2
AND szczepienie = 2016;

id	rodzaj	imie	wlasciciel	szczepienie	opis
1	1	Fafik	Adam Kowalski	2016	problemy z uszami
2	1	Brutus	Anna Wysocka	2016	zapalenie krtani
4	1	Saba	Monika Nowak	2015	antybiotyk
5	1	Alma	Jan Kowalewski	NULL	antybiotyk
6	2	Figaro	Anna Kowalska	NULL	problemy z uszami
7	2	Dika	Katarzyna Kowal	2016	operacja
8	2	Fuks	Jan Nowak	2016	antybiotyk

A. Figaro, Dika, Fuks

B. Fafik, Brutus, Dika, Fuks

C. Dika, Fuks

D. Anna Kowalska, Jan Nowak

W zapytaniu SQL określono, że chcemy wybrać kolumnę 'imie' z tabeli 'zwierzeta' dla rekordów, które spełniają dwa warunki: 'rodzaj' równa się 2 oraz 'szczepienie' równa się 2016. Analizując dane z tabeli, widzimy, że rekordy spełniające oba te kryteria to rekordy o ID 7 i 8, gdzie imiona to 'Dika' i 'Fuks'. Jest to poprawna odpowiedź, ponieważ jedynie te dwa rekordy mają 'rodzaj' równe 2 i 'szczepienie' równe 2016. Takie podejście do zapytań SQL jest zgodne z praktykami branżowymi, które uczą, by precyzyjnie definiować warunki filtrowania danych. Dzięki temu można efektywnie zarządzać danymi i uzyskiwać jedynie te informacje, które są istotne dla bieżącej analizy czy raportu. Warto zauważyć, że zastosowanie logicznej operacji 'AND' jest kluczowe, gdy chcemy, aby wszystkie określone warunki były spełnione jednocześnie. W różnych systemach baz danych, takich jak MySQL czy PostgreSQL, takie zapytania są powszechne i pomagają w utrzymaniu precyzyjnych i wydajnych operacji na danych.

Pytanie 30

W którym z poniższych przykładów walidacja fragmentu kodu CSS zakończy się sukcesem?

A. p { text-size:bold; }

B. <p style="font-style:bold;">

C. p { font-weight:bold; }

D. <p style="font-size:bold;">

Odpowiedź p { font-weight:bold; } jest poprawna, ponieważ jest zgodna z obowiązującą składnią CSS. W tym przypadku użyto selektora typu, który odnosi się do wszystkich elementów <p> w dokumencie HTML, a właściwość font-weight umożliwia ustawienie grubości czcionki. Wartością 'bold' informujemy przeglądarkę, aby wyświetliła tekst w pogrubionej formie, co jest częstą praktyką w stylizacji tekstu. Stosowanie selektorów typu w CSS pozwala na efektywne zarządzanie stylami w całym dokumencie, zatem jest to zgodne z najlepszymi praktykami projektowania stron internetowych. Przykładowo, w celu nadania pogrubienia wszystkim nagłówkom w dokumencie, można by użyć: h1, h2, h3 { font-weight: bold; }. Zastosowanie takiej reguły pozwala na łatwe i szybkie wprowadzenie zmian w stylu dokumentu, co jest kluczowe w kontekście responsywnego projektowania i modernizacji stron. Dobre praktyki wskazują, aby unikać inline styles (stylów wewnętrznych) na rzecz zewnętrznych arkuszy stylów, co poprawia przejrzystość i utrzymanie kodu.

Pytanie 31

Podaj polecenie SQL, które pozwoli na dodanie kolumny miesiacSiewu do tabeli rośliny znajdującej się w bazie danych

A. ALTER TABLE rośliny ADD miesiacSiewu int;

B. CREATE TABLE rośliny {miesiacSiewu int};

C. UPDATE rośliny ADD miesiacSiewu int;

D. INSERT INTO rośliny VALUES (miesiacSiewu int);

Odpowiedź 'ALTER TABLE rośliny ADD miesiacSiewu int;' jest jak najbardziej na miejscu. Używasz tutaj komendy SQL 'ALTER TABLE', co jest standardem, jeśli chcesz coś zmienić w już istniejącej tabeli. W tym przypadku dodajesz nowe pole 'miesiacSiewu' w formacie 'int' do tabeli 'rośliny'. Fajnie, bo dodawanie kolumn w relacyjnych bazach danych to chleb powszedni, zwłaszcza gdy musisz dodać nowe informacje. Na przykład, jak chcesz wiedzieć, kiedy siać rośliny, to zrobienie tego przy pomocy tej komendy pozwoli Ci trzymać te dane blisko innych szczegółów roślin. Warto też pamiętać, żeby nowe kolumny były dobrze indeksowane lub miały jakieś wartości domyślne, bo to może przyspieszyć zapytania do bazy. Tego typu operacje są naprawdę ważne w zarządzaniu bazami danych, bo dają Ci elastyczność, żeby dostosować strukturę bazy do potrzeb Twojej aplikacji.

Pytanie 32

Grafika powinna być zapisana w formacie GIF, jeśli

A. istnieje potrzeba zapisu obrazu w formie bez kompresji

B. jest to obraz w technologii stereoskopowej

C. konieczne jest zapisanie obrazu lub animacji

D. jest to grafika wektorowa

Format GIF (Graphics Interchange Format) jest powszechnie wykorzystywany do przechowywania obrazów oraz animacji. Dzięki obsłudze przezroczystości oraz możliwości tworzenia prostych animacji, GIF stał się standardem w przypadku grafiki na stronach internetowych. Jego ograniczenie do 256 kolorów sprawia, że idealnie nadaje się do prostych grafik, takich jak logo czy ikony, gdzie nie jest wymagana pełna gama kolorów, co ma miejsce w formatach takich jak JPEG czy PNG. W przypadku animacji, GIF umożliwia zapis wielu klatek w jednym pliku, co pozwala na odtwarzanie sekwencji obrazu bez potrzeby korzystania z dodatkowego oprogramowania. Praktyczne zastosowanie GIF-a można zaobserwować w mediach społecznościowych, gdzie animowane obrazki są często wykorzystywane do wyrażania emocji, a także na stronach internetowych do przedstawiania logo w ruchu. Używanie formatu GIF w kontekście animacji jest zgodne z dobrą praktyką w branży, ponieważ pozwala na efektywne zarządzanie zasobami wizualnymi oraz zwiększa atrakcyjność treści wizualnych.

Pytanie 33

Efekt przedstawiony na obrazie, wykonany za pomocą edytora grafiki rastrowej, to

A. rozmycie Gaussa.

B. pikselizacja.

C. grawerowanie.

D. szum RGB.

Twoja odpowiedź jest prawidłowa! Wybrany efekt to pikselizacja. Pikselizacja polega na zmniejszeniu rozdzielczości obrazu do poziomu, gdy każdy piksel staje się widoczny dla oka. Efekt ten charakteryzuje się wyraźnymi, dużymi blokami pikseli tworzącymi obraz. Jest to efekt często stosowany w grafice komputerowej, szczególnie w celu nadania grafice stylu retro. Pikselizacja była też kluczowym elementem estetyki gier wideo z lat 80. i 90., kiedy to technologiczne ograniczenia sprzętowe wymuszały korzystanie z niskiej rozdzielczości obrazu. W dzisiejszych czasach efekt pikselizacji jest często stosowany celowo, dla uzyskania określonego efektu artystycznego lub dla celów nostalgicznych. Warto jednak pamiętać, że nadmierne pikselizowanie obrazu może prowadzić do utraty szczegółów, dlatego zawsze warto dobrze przemyśleć zastosowanie tego efektu.

Pytanie 34

W aplikacji webowej komunikat powinien być wyświetlany jedynie wtedy, gdy użytkownik odwiedza stronę po raz pierwszy. Jakiej funkcji PHP należy użyć w tym przypadku?

A. session_destroy

B. define

C. mysqli_change_user

D. setcookie

Funkcja setcookie w PHP jest wykorzystywana do ustawiania ciasteczek w przeglądarkach użytkowników. Ciasteczka te mogą przechowywać różne informacje, co umożliwia personalizację doświadczeń użytkownika na stronie internetowej. W kontekście opisanego zagadnienia, można zastosować setcookie do zdefiniowania ciasteczka, które będzie informować, że dany użytkownik odwiedza stronę po raz pierwszy. Przykładowe zastosowanie może wyglądać tak: jeśli na stronie nie ma określonego ciasteczka (np. 'first_visit'), można wyświetlić komunikat powitalny i wówczas ustawić ciasteczko z odpowiednim czasem ważności, co pozwala na ukrycie tego komunikatu przy kolejnych wizytach. Użycie tej funkcji jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania sesjami użytkowników, ponieważ pozwala na zachowanie stanu użytkownika w sposób prosty i efektywny. Dodatkowo, dzięki ciasteczkom, można analizować zachowanie użytkowników, co pozwala na dalsze optymalizowanie doświadczeń na stronie.

Pytanie 35

Działaniem przedstawionego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy. Działaniem przedstawionego kodu PHP będzie wypełnienie tablicy.

$tab = array();
 for($i = 0; $i < 10; $i++) {
     $tab[$i] = rand(-100, 100);
 }
 foreach ($tab as $x){
     if ($x < 0) echo "$x ";
 }

A. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości ujemnych.

B. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i wypisanie ich.

C. kolejnymi liczbami od -100 do 100 i wypisanie wartości ujemnych.

D. 100 losowymi wartościami, a następnie wypisanie wartości dodatnich.

Prawidłowo zidentyfikowałeś, że kod PHP wypełni tablicę 10 losowymi wartościami, a następnie wypisze tylko te, które są wartościami ujemnymi. Jest to fundament, na którym opiera się działanie tego konkretnego fragmentu kodu. Tworzenie losowych wartości jest powszechną praktyką w programowaniu i jest wykorzystywane do testowania funkcji, symulowania danych wejściowych czy generowania unikalnych identyfikatorów. Tutaj, użycie losowości służy do stworzenia przypadkowego zestawu liczb, które następnie są filtrowane i wypisywane tylko te o wartości ujemnej. Ta technika jest przydatna, gdy chcemy przefiltrować dane według określonych kryteriów, w tym przypadku liczby ujemne. Jest to ważne nie tylko dla zrozumienia tego konkretnego pytania, ale także dla zrozumienia, jak działa programowanie i jakie są jego praktyczne zastosowania. Pamiętaj, że zrozumienie tego, co robi konkretny fragment kodu, jest kluczowe dla skutecznego programowania i debugowania.

Pytanie 36

Którego elementu nie powinno się umieszczać w nagłówku pliku HTML?

A. <h2>

B. <meta>

C. <link>

D. <title>

Odpowiedź <h2> jest poprawna, ponieważ ten znacznik rzeczywiście może być używany w nagłówku dokumentu HTML. Znaczniki nagłówków, takie jak <h1>, <h2>, <h3>, itd., są kluczowe dla strukturyzowania treści w HTML, ponieważ definiują hierarchię informacji na stronie. Zgodnie z najlepszymi praktykami SEO, właściwe użycie znaczników nagłówków nie tylko poprawia czytelność dla użytkowników, ale także umożliwia wyszukiwarkom lepsze zrozumienie struktury treści. Warto jednak zauważyć, że w nagłówku dokumentu HTML, który znajduje się w sekcji <head>, należy umieszczać jedynie metadane takie jak <title> oraz <meta>. Znaczniki nagłówków są przeznaczone do użycia w sekcji <body>, co podkreśla ich rolę w organizacji zawartości wizualnej. W praktyce, poprawne użycie znaczników nagłówków przyczynia się do lepszej nawigacji i dostępności treści dla użytkowników z różnymi potrzebami, w tym dla osób korzystających z technologii asystujących. Zastosowanie odpowiednich znaczników nagłówków może także wpłynąć na czas ładowania strony oraz jej ogólną wydajność.

Pytanie 37

Poprawny zapis znacznika , za pomocą którego można umieścić na stronie internetowej obraz rys.jpg przeskalowany do szerokości 120 px i wysokości 80 px z tekstem alternatywnym "krajobraz" to

A. <img image="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz">

B. <img href="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz">

C. <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz">

D. <img src="rys.jpg" height="120px" width="80px" info="krajobraz">

Odpowiedź <img src="rys.jpg" width="120px" height="80px" alt="krajobraz"> jest na pewno dobra! Używasz fajnego atrybutu 'src' do wskazania, skąd bierzesz obrazek, co jest super ważne. Atrybuty 'width' i 'height' też są dobrze ustawione, bo określają, jak duży ma być obrazek na stronie. To naprawdę przydaje się, zwłaszcza jak robimy responsywne strony. A ten 'alt', to świetny pomysł – daje tekst alternatywny, co bardzo pomaga osobom, które korzystają z czytników ekranu. Bez tego mogą nie wiedzieć, co jest na obrazku, a to jest spoko, bo dba o dostępność. Co do pikseli, używasz ich standardowo, ale pomyśl, że w CSS można też iść w procenty czy jednostki względne, żeby było jeszcze elastyczniej. W sumie, gdybyś chciał, mógłbyś bawić się CSS-em do stylizacji obrazów tła, co też sprawia, że wszystko lepiej się dopasowuje do różnych ekranów.

Pytanie 38

Tablica tab[] jest wypełniona dowolnymi liczbami całkowitymi. Jaka wartość znajdzie się w zmiennej zm2 po wykonaniu prezentowanego fragmentu kodu?

int tab[10];
int zm1 = 0;
double zm2 = 0;
…
for (int i=0; i < 10; i++)
{
  zm1 = zm1 + tab[i];
}
zm2 = zm1 / 10;

A. Suma elementów tablicy.

B. Średnia geometryczna liczb od 0 do 9.

C. Suma liczb od 1 do 10.

D. Średnia arytmetyczna elementów tablicy.

Wynik zmiennej zm2 w przedstawionym kodzie to średnia arytmetyczna wartości znajdujących się w tablicy tab. Proces obliczania średniej arytmetycznej polega na zsumowaniu wszystkich elementów tablicy i podzieleniu tej sumy przez liczbę elementów. W tym przypadku zmienna zm1 akumuluje sumę wszystkich wartości tablicy tab, a następnie zmienna zm2 jest obliczana jako zm1 podzielone przez 10, co odpowiada liczbie elementów w tablicy. To podejście jest zgodne z dobrą praktyką programistyczną, ponieważ umożliwia efektywne obliczenie średniej, co jest powszechnie stosowane w analizie danych. W praktycznych zastosowaniach, takich jak przetwarzanie danych finansowych czy naukowych, umiejętność obliczania średnich jest kluczowa, umożliwiając podejmowanie świadomych decyzji na podstawie statystyk. Dodatkowo, warto zauważyć, że dla tablicy różnych typów danych, takich jak float czy double, technika obliczania średniej pozostaje taka sama, aczkolwiek wymaga uwzględnienia precyzji obliczeń.

Pytanie 39

Baza danych zawiera tabelę pod nazwą pracownicy, która ma pola: nazwisko, imię, pensja oraz wiek. Jak brzmi składnia zapytania, aby obliczyć średnią pensję pracowników?

A. select VAR(pensja) from nazwisko

B. select AVG(pensja) from pracownicy

C. select AVG(nazwisko) into pensja

D. select VAR(pracownicy) into pensja

Aby obliczyć średnią pensję pracowników w tabeli 'pracownicy', używamy funkcji agregującej AVG, która zwraca średnią wartość dla podanego pola. W kontekście SQL, składnia polecenia 'select AVG(pensja) from pracownicy' jest poprawna, ponieważ wskazuje, że chcemy obliczyć średnią z kolumny 'pensja' w tabeli 'pracownicy'. Funkcje agregujące, takie jak AVG, SUM, COUNT, MIN i MAX, są fundamentalne w analizie danych, ponieważ umożliwiają zestawienie wyników w sposób zrozumiały i zwięzły. Przydatność funkcji AVG można zauważyć w praktyce, gdy potrzebujemy ocenić wynagrodzenia w firmie, co może wpłynąć na decyzje dotyczące polityki płacowej. Przykładowo, w przypadku tabeli z danymi o wynagrodzeniach, takie zapytanie zwraca pojedynczą wartość – średnią pensję, co pozwala na szybkie zrozumienie sytuacji finansowej firmy. Zgodnie z standardami SQL, polecenia muszą być formułowane w sposób, który jasno określa zarówno źródło danych, jak i sposób ich agregacji, co zostało spełnione w tej odpowiedzi.

Pytanie 40

Czy przedstawione w języku CSS ustawienia czcionki będą dotyczyć dla ```* { font-family: Tahoma; color: Teal; }```?

A. znaczników z klasą przypisaną równą *

B. całego dokumentu HTML, niezależnie od późniejszych reguł CSS

C. całego dokumentu HTML, jako domyślne formatowanie dla wszystkich elementów strony

D. znaczników o id równym *

Właściwość CSS zastosowana w podanym kodzie dotyczy wszystkich elementów HTML na stronie, ponieważ użycie selektora * oznacza, że formatowanie będzie miało zastosowanie do każdego elementu, niezależnie od jego typu. Oznacza to, że czcionka Tahoma oraz kolor Teal będą domyślnie stosowane do tekstu we wszystkich znacznikach HTML. Tego rodzaju podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron, ponieważ pozwala na jednolite formatowanie bez konieczności stylizowania każdego elementu z osobna. Przykładem zastosowania może być stworzenie spójnego wyglądu strony, gdzie wszystkie nagłówki, akapity i inne teksty mają ten sam styl, co poprawia czytelność i estetykę. Dodatkowo, takie zastosowanie stylów jest efektywne, gdyż zmiana stylu w kontekście całej strony odbywa się poprzez edytowanie jednego miejsca w kodzie CSS, co oszczędza czas i zmniejsza ryzyko błędów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej