Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 23 lipca 2026 22:15
Data zakończenia: 23 lipca 2026 22:20

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Industry Standard Architecture to standard magistrali, który określa, że szerokość szyny danych wynosi:

A. 64 bitów

B. 128 bitów

C. 32 bitów

D. 16 bitów

Odpowiedzi, które wskazują na inne szerokości magistrali, jak 32 bity czy 64 bity, mogą być wynikiem pewnych nieporozumień o tym, jak rozwijały się architektury komputerowe. Wiele osób myśli, że nowsze technologie zawsze muszą mieć większe szerokości magistrali, a to nie zawsze jest prawda. Różne standardy architektoniczne są zaprojektowane pod konkretne potrzeby i wymagania. Na przykład 32 bity to już nowsze architektury x86, które zaczęły się pojawiać na początku lat 90. i dawały większą wydajność oraz możliwość pracy z większą ilością pamięci. Z kolei architektury 64-bitowe, które stały się normą w XXI wieku, radzą sobie z ogromnymi zbiorami danych, co jest super ważne w dzisiejszych czasach, gdy chodzi o obliczenia naukowe czy zarządzanie bazami danych. Ale te standardy nie pasują do kontekstu ISA, który opiera się na 16-bitowej szerokości magistrali. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do złych decyzji w projektach IT, co może mieć wpływ na wydajność i koszty systemu. Warto znać tło historyczne rozwoju architektur, żeby podejmować lepsze decyzje technologiczne.

Pytanie 2

Na ilustracji widoczny jest komunikat, który pojawia się po wprowadzeniu adresu IP podczas ustawiania połączenia sieciowego na komputerze. Adres IP podany przez administratora to adres IP

A. pętli zwrotnej

B. sieci

C. komputera

D. rozgłoszeniowym

Adres IP rozgłoszeniowy to specjalny adres używany w sieciach komputerowych do wysyłania pakietów do wszystkich hostów w danej podsieci jednocześnie. W przypadku adresu IPv4 adres rozgłoszeniowy składa się z części sieciowej oraz bitów ustawionych na 1 w części hosta. Dla podsieci określonej maską 255.255.255.240 część hosta obejmuje ostatnie cztery bity. W przykładzie adresu 10.0.0.15 z maską 255.255.255.240 wszystkie bity części hosta są ustawione na 1 co wskazuje że jest to adres rozgłoszeniowy tej podsieci. Używanie adresu rozgłoszeniowego jako adresu IP dla urządzenia końcowego jest niewłaściwe ponieważ jego zadaniem jest rozsyłanie informacji do wszystkich urządzeń w sieci co mogłoby prowadzić do zakłóceń w komunikacji. Rozumienie i prawidłowe stosowanie adresów rozgłoszeniowych jest kluczowe w administracji sieciami komputerowymi co pozwala na efektywne zarządzanie ruchem sieciowym i zasobami.

Pytanie 3

W systemie Windows 7 konfigurację interfejsu sieciowego można przeprowadzić, używając rozwinięcia polecenia

A. nslookup

B. netsh

C. telnet

D. tracert

Odpowiedź 'netsh' jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie w systemie Windows, które pozwala na zaawansowaną konfigurację i zarządzanie interfejsami sieciowymi. Umożliwia administratorom dostosowanie ustawień sieciowych, takich jak przydzielanie adresów IP, konfigurowanie zapory, czy zarządzanie połączeniami bezprzewodowymi. Przykładowe użycie polecenia 'netsh' może obejmować komendy do wyświetlania lub zmiany konfiguracji interfejsów sieciowych, jak 'netsh interface ip set address' lub 'netsh wlan show profiles'. Narzędzie to jest szczególnie przydatne w środowiskach serwerowych i dla administratorów, którzy muszą szybko wprowadzać zmiany w konfiguracji sieci. 'netsh' jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży, które zalecają korzystanie z dedykowanych narzędzi do zarządzania ustawieniami systemowymi oraz sieciowymi, co zwiększa efektywność i bezpieczeństwo zarządzania siecią w organizacji.

Pytanie 4

Symbol błyskawicy pokazany na rysunku jest używany do oznaczania złącza

A. HDMI

B. Thunderbolt

C. DisplayPort

D. Micro USB

Symbol błyskawicy przy porcie w tym przypadku jest jednoznacznie kojarzony z technologią Thunderbolt. Takie oznaczenie to już właściwie standard na urządzeniach Apple, choć zdarza się też w laptopach innych producentów. Thunderbolt to uniwersalny interfejs pozwalający na przesyłanie danych, obrazu i ładowanie urządzeń – wszystko przez jedno, małe złącze. Najświeższe wersje Thunderbolta, na przykład Thunderbolt 3 i 4, wykorzystują fizycznie złącze USB-C, ale sam standard znacznie wykracza poza zwykłe USB. Moim zdaniem właśnie ta wszechstronność jest największym atutem – jednym przewodem możesz podłączyć monitor 4K, superszybki dysk zewnętrzny, sieć i jeszcze ładować laptopa. W praktyce, w profesjonalnych zastosowaniach, Thunderbolt daje ogromne możliwości rozbudowy stanowiska pracy. Połączenie dużej przepustowości (nawet 40 Gb/s) i szerokiego wsparcia urządzeń sprawia, że to rozwiązanie lubią zarówno graficy, jak i osoby pracujące z dużymi bazami danych. Ciekawostka: dzięki temu symbolowi błyskawicy łatwo odróżnić port Thunderbolt od zwykłego USB-C, mimo że wyglądają identycznie. Niektóre laptopy mają oba te porty obok siebie i łatwo się pomylić, więc warto zwracać uwagę na oznaczenia. Myślę, że znajomość tych symboli bardzo ułatwia życie – zwłaszcza w biurze lub na uczelni, gdzie często korzystamy z różnych sprzętów i musimy wiedzieć, gdzie podłączyć odpowiednie akcesoria.

Pytanie 5

Czym jest klaster komputerowy?

A. komputer z systemem macierzy dyskowej

B. zespół komputerów działających równocześnie, tak jakby stanowiły jeden komputer

C. komputer z wieloma rdzeniami procesora

D. komputer rezerwowy, na którym regularnie tworzy się kopię systemu głównego

Klaster komputerowy to grupa komputerów, które współpracują ze sobą w celu realizacji zadań, jakby były jednym, potężnym systemem. Taka konfiguracja pozwala na równoległe przetwarzanie danych, co znacząco zwiększa wydajność i niezawodność systemu. Przykłady zastosowania klastrów obejmują obliczenia naukowe, analizy danych big data oraz usługi w chmurze, gdzie wiele maszyn wspólnie wykonuje zadania, dzieląc obciążenie i zwiększając dostępność. W praktyce klastry mogą być implementowane w różnych architekturach, na przykład klaster obliczeniowy, klaster serwerów czy klaster do przechowywania danych. Standardy takie jak OpenStack dla chmur obliczeniowych czy Apache Hadoop dla przetwarzania danych również korzystają z koncepcji klastrów. Kluczowe korzyści to poprawa wydajności, elastyczność oraz wysoka dostępność, co czyni klastry istotnym elementem nowoczesnych rozwiązań IT.

Pytanie 6

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. dodaniem drugiego dysku twardego.

B. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

C. wybraniem pliku z obrazem dysku.

D. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 7

Jakie urządzenie jest pokazane na ilustracji?

A. Punkt dostępu

B. Modem

C. Przełącznik

D. Ruter

Punkt dostępu, znany również jako Access Point (AP), to urządzenie sieciowe, które umożliwia bezprzewodowe połączenie urządzeń z istniejącą siecią przewodową. Jego główną funkcją jest rozszerzenie zasięgu sieci Wi-Fi, co jest szczególnie przydatne w dużych budynkach lub miejscach, gdzie sygnał jest tłumiony przez przeszkody. Punkt dostępu może być podłączony do routera za pomocą kabla Ethernet, co pozwala mu na przekazywanie sygnału bezprzewodowego do obszarów, które wymagają zasięgu. W praktyce punkty dostępu są szeroko stosowane w miejscach publicznych, takich jak lotniska, hotele czy biura, gdzie zapewniają ciągłość i stabilność połączenia dla wielu użytkowników jednocześnie. Ponadto punkty dostępu mogą oferować zaawansowane funkcje, takie jak zarządzanie pasmem, kontrola dostępu i monitorowanie ruchu, co czyni je kluczowymi elementami w zarządzaniu nowoczesnymi sieciami bezprzewodowymi. Standardem komunikacji dla punktów dostępu są protokoły IEEE 802.11, które definiują sposób przesyłania danych w sieciach bezprzewodowych. Dzięki możliwościom skalowania i adaptacji do różnych środowisk punkty dostępu są nieodzowne w profesjonalnym wdrażaniu sieci bezprzewodowych.

Pytanie 8

Na ilustracji ukazano port

A. DVI

B. DisplayPort

C. SATA

D. HDMI

Gniazdo DisplayPort to cyfrowy interfejs służący do przesyłania sygnału audio-wideo. Jest szeroko stosowany w nowoczesnych komputerach, monitorach i telewizorach. W przeciwieństwie do HDMI, DisplayPort oferuje mechanizm blokady zapobiegający przypadkowemu odłączeniu. Dzięki technologii DisplayPort można uzyskać wyższą przepustowość, co pozwala na przesyłanie obrazu o wyższej rozdzielczości i częstotliwości odświeżania. DisplayPort obsługuje również technologie takie jak FreeSync i G-Sync, które synchronizują częstotliwość odświeżania monitora z kartą graficzną, eliminując zjawisko rozrywania obrazu. DisplayPort jest również kompatybilny z innymi interfejsami, takimi jak HDMI czy DVI, za pomocą odpowiednich adapterów. Dzięki swojej wszechstronności i wysokiej wydajności DisplayPort jest wybierany w profesjonalnych środowiskach graficznych i gamingowych, gdzie wymagane są wysoka jakość obrazu i elastyczność konfiguracji. Standard ten jest również kluczowy w zastosowaniach wielomonitorowych, gdzie przesyłanie dużej ilości danych jest niezbędne do utrzymania jednolitego obrazu na wielu ekranach.

Pytanie 9

Jakie zabezpieczenie w dokumentacji technicznej określa mechanizm zasilacza komputerowego zapobiegający przegrzaniu urządzenia?

A. OPP

B. UVP

C. SCP

D. OTP

Wybór UVP, SCP albo OPP jako mechanizmów ochrony przed przegrzaniem zasilacza to błąd z paru powodów. UVP to Under Voltage Protection, czyli zabezpieczenie przed za niskim napięciem, nie wysoką temperaturą. Jego rolą jest ochrona urządzeń, gdy napięcie spadnie za nisko, a to nie ma nic wspólnego z temperaturą. SCP, czyli Short Circuit Protection, dotyczy ochrony przed zwarciami, co też nie ma nic do przegrzewania. To zabezpieczenie wyłącza zasilacz, gdy wystąpi zwarcie, żeby chronić zarówno zasilacz, jak i inne komputery. OPP, czyli Over Power Protection, chroni zasilacz przed zbyt dużym poborem mocy. To ważne zabezpieczenie, ale nie ma związku z temperaturą. Często osoby, które podejmują złe decyzje w tym temacie, nie rozumieją, że każdy z tych mechanizmów pełni inną rolę w zasilaniu. Znajomość tych zabezpieczeń jest kluczowa, żeby zapewnić bezpieczeństwo i stabilność systemu komputerowego. Dobrze jest wiedzieć, jakie zabezpieczenie jest potrzebne, żeby zminimalizować ryzyko przegrzewania, przeciążenia czy zwarcia.

Pytanie 10

Jakie miejsce nie powinno być wykorzystywane do przechowywania kopii zapasowych danych z dysku twardego komputera?

A. Zewnętrzny dysk

B. Nośnik USB

C. Inna partycja tego samego dysku

D. Płyta CD/DVD

Wybór opcji 'Inna partycja dysku tego komputera' jako miejsca przechowywania kopii bezpieczeństwa danych jest niewłaściwy, ponieważ w przypadku awarii głównego dysku twardego, cała zawartość, w tym dane na innych partycjach, może zostać utracona. Standardowe praktyki związane z tworzeniem kopii zapasowych opierają się na zasadzie, że kopie powinny być przechowywane w lokalizacjach fizycznie oddzielonych od oryginalnych danych. Przykładowo, stosowanie pamięci USB, płyt CD/DVD czy zewnętrznych dysków twardych to sprawdzone metody, które zapewniają ochronę przed utratą danych. Zewnętrzny dysk twardy, jako nośnik, zapewnia nie tylko mobilność, ale także możliwość korzystania z różnych standardów przechowywania danych, takich jak RAID, co zwiększa bezpieczeństwo kopii. W praktyce, zaleca się wdrożenie strategii 3-2-1, która zakłada posiadanie trzech kopii danych, na dwóch różnych nośnikach, z jedną kopią przechowywaną w chmurze lub w innej lokalizacji fizycznej. Dzięki temu, nawet w przypadku całkowitego usunięcia danych z głównego dysku, istnieje możliwość ich łatwego odzyskania.

Pytanie 11

Komputery K1, K2, K3, K4 są podłączone do interfejsów przełącznika, które są przypisane do VLAN-ów wymienionych w tabeli. Które z tych komputerów mają możliwość komunikacji ze sobą?

Nazwa komputera	Adres IP	Nazwa interfejsu	VLAN
K1	10.10.10.1/24	F1	VLAN 10
K2	10.10.10.2/24	F2	VLAN 11
K3	10.10.10.3/24	F3	VLAN 10
K4	10.10.11.4/24	F4	VLAN 11

A. K1 i K2

B. K1 i K4

C. K1 z K3

D. K2 i K4

Komputery K1 i K3 mogą się ze sobą komunikować, ponieważ są przypisane do tego samego VLAN-u, czyli VLAN 10. W sieciach komputerowych VLAN (Virtual Local Area Network) to logiczna sieć, która pozwala na oddzielenie ruchu sieciowego w ramach wspólnej infrastruktury fizycznej. Przypisanie urządzeń do tego samego VLAN-u umożliwia im komunikację tak, jakby znajdowały się w tej samej sieci fizycznej, mimo że mogą być podłączone do różnych portów przełącznika. Jest to podstawowa praktyka w zarządzaniu sieciami, szczególnie w dużych infrastrukturach, gdzie organizacja sieci w różne VLAN-y poprawia wydajność i bezpieczeństwo. Komputery w różnych VLAN-ach domyślnie nie mogą się komunikować, chyba że zostaną skonfigurowane odpowiednie reguły routingu lub zastosowane mechanizmy takie jak routery między VLAN-ami. Praktyczne zastosowanie VLAN-ów obejmuje segmentację sieci dla różnych działów w firmie lub rozgraniczenie ruchu danych i głosu w sieciach VoIP. Zrozumienie działania VLAN-ów jest kluczowe dla zarządzania nowoczesnymi sieciami, ponieważ pozwala na efektywne zarządzanie zasobami oraz minimalizowanie ryzyka związanego z bezpieczeństwem danych.

Pytanie 12

Farad to jednostka

A. pojemności elektrycznej

B. mocy

C. rezystancji

D. natężenia prądu

Rezystancja, natężenie prądu i moc to trzy fundamentalne pojęcia w elektrotechnice, jednak nie są one jednostkami pojemności elektrycznej, co prowadzi do ich mylnego utożsamiania z faradem. Rezystancja, mierzona w omach (Ω), odnosi się do oporu, jaki materiał stawia przepływowi prądu elektrycznego. Opór elektryczny jest istotnym parametrem w obwodach, ale nie ma bezpośredniego związku z pojemnością, która dotyczy zdolności do gromadzenia ładunku. Natężenie prądu, wyrażane w amperach (A), opisuje ilość ładunku elektrycznego przepływającego przez punkt w obwodzie w jednostce czasu. Moc, z kolei, mierzona w watach (W), określa szybkość, z jaką energia elektryczna jest przekazywana lub wykorzystywana w obwodzie. Typowe błędy myślowe prowadzące do mylenia tych pojęć wynikają z nieodpowiedniego zrozumienia ich ról w obwodach elektrycznych. Rezystancja wpływa na przepływ prądu, a moc jest wynikiem tego przepływu, jednak żadne z tych pojęć nie dotyczą zdolności gromadzenia ładunku, za co odpowiedzialna jest pojemność. Dlatego kluczowe jest zrozumienie odrębności tych jednostek oraz ich zastosowań w praktyce inżynierskiej.

Pytanie 13

Jakie polecenie uruchamia edytor polityk grup w systemach z rodziny Windows Server?

A. regedit.exe

B. gpedit.msc

C. services.msc

D. dcpromo.exe

Polecenie gpedit.msc uruchamia Edytor Zasad Grup, który jest kluczowym narzędziem w systemie Windows Server, umożliwiającym administratorom konfigurację i zarządzanie zasadami grup. Edytor ten pozwala na modyfikację ustawień polityki na poziomie lokalnym lub w ramach domeny, co jest niezbędne do zapewnienia odpowiedniej kontroli nad środowiskiem systemowym. Przykładowo, administrator może wykorzystać gpedit.msc do wprowadzenia restrykcji dotyczących korzystania z konkretnych aplikacji lub do skonfigurowania ustawień zabezpieczeń, takich jak polityki haseł czy ustawienia zapory. Zgodnie z najlepszymi praktykami w zarządzaniu IT, korzystanie z Zasad Grup jest zalecane w celu centralizacji i uproszczenia zarządzania komputerami w sieci. Dzięki temu można zapewnić jednolite standardy bezpieczeństwa oraz ułatwić administrację systemami operacyjnymi. Warto również zaznaczyć, że narzędzie to współdziała z Active Directory, co umożliwia aplikację polityk na wielu komputerach w sieci, co znacznie zwiększa efektywność zarządzania. Poznanie i umiejętność korzystania z gpedit.msc są podstawowymi umiejętnościami, które każdy administrator systemów Windows powinien posiadać.

Pytanie 14

W warstwie łącza danych modelu odniesienia ISO/OSI możliwą przyczyną błędów działania lokalnej sieci komputerowej jest

A. nadmierna liczba rozgłoszeń.

B. wadliwe okablowanie.

C. zakłócenie sygnału radiowego.

D. tłumienie okablowania.

W tym pytaniu kluczowe jest dobre skojarzenie typowych problemów z odpowiednią warstwą modelu ISO/OSI. Bardzo często miesza się fizykę sygnału z logiką działania sieci i stąd biorą się nieporozumienia. Tłumienie okablowania i wadliwe okablowanie to klasyczne problemy warstwy fizycznej, czyli pierwszej warstwy modelu. Mówimy tu o jakości przewodu, długości linii, rodzaju użytej skrętki, poprawności zakończeń złączami RJ-45, ekranowaniu, kategorii kabla itd. Jeśli kabel jest za długi, mocno zagięty, słabej jakości albo źle zarobiony, to pojawiają się błędy transmisji, spadek prędkości, a czasem całkowity brak linku. Ale to wciąż jest poziom bitów i sygnałów, nie warstwa łącza danych. Warstwa łącza danych zakłada, że medium fizyczne już działa w miarę poprawnie i zajmuje się ramkami, adresami MAC, dostępem do medium oraz organizacją ruchu w obrębie jednej sieci lokalnej. Podobnie zakłócenie sygnału radiowego jest problemem typowo fizycznym, tylko w eterze zamiast w kablu. Kolizje fal radiowych, interferencje z innymi sieciami Wi-Fi, mikrofalówkami czy urządzeniami Bluetooth wpływają na poziom sygnału, stosunek sygnału do szumu (SNR) i stabilność połączenia. To nadal warstwa fizyczna, nawet jeśli praktycznie odczuwamy to jako „słabe Wi-Fi”. Typowym błędem myślowym jest uznanie, że skoro coś „psuje sieć”, to musi być problem warstwy łącza, bo tam są przełączniki i karty sieciowe. Tymczasem model warstwowy rozdziela odpowiedzialności bardzo precyzyjnie: wszystko, co dotyczy samego sygnału (tłumienie, zakłócenia, moc, medium), ląduje w warstwie fizycznej. Natomiast zbyt duża liczba rozgłoszeń, przeciążenie domeny broadcastowej, burze rozgłoszeniowe czy błędne działanie protokołów typu STP, CDP, VLAN to typowe zagadnienia warstwy 2. Dlatego przy analizie zadań egzaminacyjnych warto za każdym razem zastanowić się: czy opisany problem dotyczy sygnału, czy ramek i adresów MAC. To zwykle szybko naprowadza na właściwą warstwę modelu ISO/OSI.

Pytanie 15

Które z poniższych wskazówek jest NIEWłaściwe w kontekście konserwacji skanera płaskiego?

A. Stosować do czyszczenia szyby aceton lub alkohol etylowy wylewając go bezpośrednio na szybę

B. Kontrolować, czy na powierzchni tacy dokumentów osadził się kurz

C. Zachować ostrożność, aby podczas prac nie rozlać płynu na mechanizmy skanera oraz na elementy elektroniczne

D. Zachować ostrożność, aby w trakcie pracy nie porysować szklanej powierzchni tacy dokumentów

Odpowiedź, że nie można używać acetonu ani alkoholu etylowego do czyszczenia szyby skanera, jest całkiem trafna. Te chemikalia mogą naprawdę uszkodzić powłokę optyczną, przez co szkło się matowieje, a jakość skanowanych obrazów spada. Najlepiej zamiast tego sięgnąć po środki czyszczące, które są dedykowane sprzętowi optycznemu. Warto wybrać te bez agresywnych rozpuszczalników. Do czyszczenia dobrze sprawdzają się miękkie ściereczki z mikrofibry, które skutecznie zbierają zanieczyszczenia i zmniejszają ryzyko zarysowań. To, moim zdaniem, nie tylko pozwala zachować sprzęt w dobrym stanie, ale także wpływa na jakość skanów, co ma znaczenie, gdy archiwizujemy dokumenty czy pracujemy w biurze. Regularne czyszczenie w odpowiedni sposób to klucz do długowieczności naszego sprzętu.

Pytanie 16

Jakie właściwości posiada topologia fizyczna sieci opisana w ramce?

jedna transmisja w danym momencie
wszystkie urządzenia podłączone do sieci nasłuchują podczas transmisji i odbierają jedynie pakiety zaadresowane do nich
trudno zlokalizować uszkodzenie kabla
sieć może przestać działać po uszkodzeniu kabla głównego w dowolnym punkcie

A. Magistrala

B. Rozgłaszająca

C. Siatka

D. Gwiazda

Topologia magistrali charakteryzuje się jedną wspólną linią transmisyjną, do której podłączone są wszystkie urządzenia sieciowe. Każde urządzenie nasłuchuje transmisji odbywających się na magistrali i odbiera jedynie pakiety adresowane do niego. Istnieje możliwość wystąpienia kolizji, gdy dwa urządzenia próbują nadawać jednocześnie, co wymaga mechanizmów zarządzania dostępem jak CSMA/CD. W przypadku uszkodzenia kabla głównego cała sieć może przestać działać, a lokalizacja uszkodzeń jest trudna, co jest jedną z wad tej topologii. W praktyce topologia magistrali była stosowana w starszych standardach sieciowych jak Ethernet 10Base-2. Dobrą praktyką jest używanie terminatorów na końcach kabla, aby zapobiec odbiciom sygnału. Choć obecnie rzadziej stosowana, koncepcja magistrali jest podstawą zrozumienia rozwoju innych topologii sieciowych. Magistrala jest efektywna kosztowo przy niewielkiej liczbie urządzeń, jednak wraz ze wzrostem liczby urządzeń zwiększa się ryzyko kolizji i spadku wydajności, co ogranicza jej skalowalność. Współcześnie, technologie oparte na tej koncepcji są w dużej mierze zastąpione przez bardziej niezawodne i skalowalne topologie jak gwiazda czy siatka.

Pytanie 17

Który z standardów implementacji sieci Ethernet określa sieć opartą na kablu koncentrycznym, gdzie długość segmentu nie może przekraczać 185 m?

A. 100Base-T4

B. 100Base-T2

C. 10Base-2

D. 10Base-5

Odpowiedź 10Base-2 jest poprawna, ponieważ ten standard Ethernet definiuje sieć zbudowaną na kablu koncentrycznym, w której długość segmentu nie przekracza 185 metrów. 10Base-2, znany również jako 'Thin Ethernet', wykorzystuje cienki kabel koncentryczny typu RG-58, co czyni go elastycznym wyborem do tworzenia małych lokalnych sieci (LAN). Standard ten pozwala na podłączenie do dziesięciu urządzeń na jednym segmencie, co jest przydatne w kontekstach, gdzie przestrzeń jest ograniczona. Przykładem zastosowania 10Base-2 może być mała sieć biurowa, w której urządzenia są rozmieszczone w bliskiej odległości od siebie. Warto zauważyć, że pomimo swojej prostoty i niskich kosztów, 10Base-2 ma ograniczenia w zakresie prędkości transmisji (do 10 Mbps), co czyni go mniej odpowiednim w porównaniu do nowszych standardów, takich jak 100Base-TX. Niemniej jednak, zrozumienie 10Base-2 jest kluczowe dla historycznego kontekstu rozwoju technologii Ethernet, a jego zasady mogą być przydatne w sytuacjach związanych z konserwacją starszych sieci.

Pytanie 18

Aby uniknąć uszkodzenia sprzętu podczas modernizacji komputera przenośnego polegającej na wymianie modułów pamięci RAM należy

A. przygotować pastę przewodzącą oraz nałożyć ją równomiernie na obudowę gniazd pamięci RAM.

B. podłączyć laptop do zasilacza awaryjnego, a następnie rozkręcić jego obudowę i przejść do montażu.

C. rozłożyć i uziemić matę antystatyczną oraz założyć na nadgarstek opaskę antystatyczną.

D. przewietrzyć pomieszczenie oraz założyć okulary wyposażone w powłokę antyrefleksyjną.

Wybrałeś najbezpieczniejsze i najbardziej profesjonalne podejście do wymiany pamięci RAM w laptopie. W praktyce branżowej, zwłaszcza na serwisach czy w laboratoriach, stosuje się maty antystatyczne i opaski ESD (Electrostatic Discharge), które chronią wrażliwe układy elektroniczne przed wyładowaniami elektrostatycznymi. Taka iskra potrafi być zupełnie niewidoczna dla oka, a mimo to uszkodzić lub osłabić działanie modułu RAM. Sam miałem kiedyś sytuację, że kolega wymieniał RAM bez zabezpieczeń – komputer raz działał poprawnie, raz nie, a potem wyszła mikrousterka. Uziemienie maty oraz założenie opaski na nadgarstek to standard, który spotyka się wszędzie tam, gdzie sprzęt IT traktuje się poważnie. To nie jest przesada, tylko praktyka potwierdzona przez lata i wpisana nawet do instrukcji producentów. Warto pamiętać, że matę należy podłączyć do uziemienia – np. gniazdka z bolcem albo specjalnego punktu w serwisie. Dzięki temu nawet jeśli masz na sobie ładunki elektrostatyczne, nie przeniosą się one na elektronikę. Z mojego doświadczenia wynika, że lepiej poświęcić minutę na przygotowanie stanowiska, niż potem żałować uszkodzonych podzespołów. No i zawsze lepiej mieć nawyk profesjonalisty, nawet w domowych warunkach – przecież sprzęt tani nie jest. Dodatkowo, takie działania uczą odpowiedzialności i szacunku do pracy z elektroniką. Takie właśnie zabezpieczenie stanowiska to podstawa – zgodnie z normami branżowymi ESD i ISO.

Pytanie 19

Norma TIA/EIA-568-B.2 definiuje szczegóły dotyczące parametrów transmisji

A. kabli UTP

B. fal radiowych

C. świetlnych

D. kablów koncentrycznych

Norma TIA/EIA-568-B.2 definiuje specyfikację parametrów transmisyjnych dla kabli UTP (skrętków nieekranowanych). Jest to istotny standard w branży telekomunikacyjnej, który określa wymagania dotyczące wydajności kabli stosowanych w sieciach lokalnych (LAN). Kable UTP są najczęściej wykorzystywanym medium transmisyjnym w biurach i domach do przesyłania danych w sieciach Ethernet. W ramach tej normy określone są m.in. wymagania dotyczące pasma przenoszenia sygnału, tłumienności, jakości sygnału oraz odporności na zakłócenia elektromagnetyczne. Przykładowo, kable kategorii 5e i 6, które są zgodne z tą normą, umożliwiają transmisję danych z prędkościami do 1 Gbps (Gigabit Ethernet) oraz 10 Gbps (10-Gigabit Ethernet) na krótkich dystansach. Normy te przyczyniają się do zapewnienia niezawodności i efektywności sieci, co jest kluczowe w kontekście rosnącej liczby urządzeń podłączonych do internetu oraz zwiększonego zapotrzebowania na przepustowość. Zrozumienie tych norm jest ważne dla projektantów i instalatorów sieci, aby mogli optymalizować infrastruktury zgodnie z najlepszymi praktykami.

Pytanie 20

Transmisję danych w sposób bezprzewodowy umożliwia standard, który zawiera interfejs

A. HDMI

B. IrDA

C. LFH60

D. DVI

IrDA, czyli Infrared Data Association, to standard bezprzewodowej transmisji danych, który umożliwia przesyłanie informacji za pomocą podczerwieni. Jest to technologia wykorzystywana przede wszystkim w komunikacji pomiędzy urządzeniami na niewielkich odległościach, typowo do kilku metrów. Przykłady zastosowania IrDA obejmują przesyłanie plików pomiędzy telefonami komórkowymi, łączność z drukarkami czy synchronizację danych z komputerami. Standard ten jest zgodny z różnymi protokołami komunikacyjnymi, co pozwala na jego elastyczne użycie w wielu aplikacjach. W praktyce, IrDA zapewnia bezpieczne i szybkie połączenia, jednak wymaga, aby urządzenia były w bezpośredniej linii widzenia, co może być jego ograniczeniem. W branży standardy IrDA są uznawane za jedne z pierwszych prób stworzenia efektywnej komunikacji bezprzewodowej, co czyni je ważnym krokiem w rozwoju technologii bezprzewodowej. Warto również zauważyć, że pomimo spadku popularności IrDA na rzecz innych technologii, takich jak Bluetooth, pozostaje on istotnym elementem w kontekście historycznym oraz technologicznym.

Pytanie 21

Jaka jest maska podsieci dla adresu IP 217.152.128.100/25?

A. 255.255.255.192

B. 255.255.255.224

C. 255.255.255.0

D. 255.255.255.128

Odpowiedź 255.255.255.128 jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do zapisu CIDR /25, co oznacza, że pierwsze 25 bitów adresu IP jest używane jako część adresu sieciowego. Przy masce podsieci 255.255.255.128, pierwsza część 25 bitów w zapisie binarnym to 11111111.11111111.11111111.10000000, co oznacza, że pierwsze 128 adresów (od 217.152.128.0 do 217.152.128.127) należy do tej samej podsieci. Maski podsieci są kluczowe w projektowaniu i zarządzaniu sieciami, ponieważ pozwalają na efektywne rozdzielenie ruchu sieciowego i zwiększają bezpieczeństwo. Na przykład, w dużych organizacjach, różne działy mogą być przypisane do różnych podsieci, co ułatwia zarządzanie dostępem do zasobów. Standardy takie jak RFC 950 definiują zasady dotyczące klasyfikacji adresów IP i przypisywania masek podsieci, co jest niezbędne w praktycznych zastosowaniach sieci komputerowych.

Pytanie 22

Z analizy oznaczenia pamięci DDR3 PC3-16000 można wywnioskować, że ta pamięć:

A. działa z częstotliwością 160 MHz

B. działa z częstotliwością 16000 MHz

C. posiada przepustowość 16 GB/s

D. charakteryzuje się przepustowością 160 GB/s

Zgadzam się, że pamięć DDR3 PC3-16000 ma przepustowość 16 GB/s. Oznaczenie PC3-16000 naprawdę pokazuje maksymalną przepustowość tego typu pamięci. PC3 mówi nam, że to DDR3, a liczba 16000 oznacza, ile megabajtów na sekundę potrafi przesłać pamięć. Jak to przeliczyć na GB/s? Prosto, wystarczy podzielić przez 1000 i już mamy 16 GB/s. Takie pamięci są super popularne w komputerach stacjonarnych i laptopach, bo sprawdzają się świetnie przy cięższych zadaniach jak obróbka grafiki albo granie w gry. Większa przepustowość to szybszy transfer danych, a to jest ważne dla ogólnej wydajności komputera. Częstotliwość dla DDR3 zazwyczaj mieści się w zakresie 800 do 1600 MHz, co też jest związane z tą przepustowością. Dobrze znać te parametry, jak się buduje lub modernizuje komputer, żeby dobrać odpowiednie części.

Pytanie 23

Jakie oznaczenie nosi wtyk powszechnie znany jako RJ45?

A. 4P8C (4 Position 8 Contact)

B. 8P4C (8 Position 4 Contact)

C. 8P8C (8 Position 8 Contact)

D. 4P4C (4 Position 4 Contact)

Oznaczenie 8P8C (8 Position 8 Contact) odnosi się do wtyków, które są powszechnie stosowane w kablach Ethernetowych, szczególnie w standardzie 1000BASE-T, który obsługuje transfer danych na poziomie 1 Gbps. Wtyki te mają osiem pinów, co pozwala na przesyłanie danych w pełnym dupleksie, a ich konstrukcja zapewnia odpowiednią jakość sygnału oraz minimalizację zakłóceń elektromagnetycznych. W praktyce, RJ45 jest niezbędny w budowie sieci lokalnych (LAN) oraz w aplikacjach związanych z komunikacją internetową. Użycie wtyków 8P8C stało się standardem w branży telekomunikacyjnej, co pozwala na szeroką kompatybilność pomiędzy różnymi urządzeniami sieciowymi, takimi jak routery, przełączniki i komputery. Warto zauważyć, że stosowanie wtyków zgodnych z tym standardem jest istotne dla zachowania efektywności przesyłu danych oraz optymalizacji pracy sieci.

Pytanie 24

Zaprezentowany komunikat jest rezultatem wykonania następującego polecenia

C:\Windows NT_SERVICE\TrustedInstaller:(F)
           NT_SERVICE\TrustedInstaller:(CI)(IO)(F)
           ZARZĄDZANIE NT\SYSTEM:(M)
           ZARZĄDZANIE NT\SYSTEM:(OI)(CI)(IO)(F)
           BUILTIN\Administratorzy:(M)
           BUILTIN\Administratorzy:(OI)(CI)(IO)(F)
           BUILTIN\Użytkownicy:(RX)
           BUILTIN\Użytkownicy:(OI)(CI)(IO)(GR,GE)
           TWÓRCA-WŁAŚCICIEL:(OI)(CI)(IO)(F)

A. subst C:\Windows

B. icacls C:\Windows

C. path C:\Windows

D. attrib C:\Windows

Polecenie icacls jest narzędziem w systemie Windows służącym do zarządzania listami kontroli dostępu (ACL) dla plików i katalogów. Dzięki niemu można wyświetlać, modyfikować, resetować i kopiować ACL, co jest istotne w kontekście zarządzania uprawnieniami do zasobów systemowych. Na załączonym obrazku widoczne są informacje o uprawnieniach dostępu do katalogu C:\Windows przypisane różnym użytkownikom i grupom, co jest charakterystycznym wynikiem działania polecenia icacls. Praktyczne zastosowanie icacls obejmuje zarządzanie bezpieczeństwem danych, gdzie administratorzy mogą kontrolować, kto ma dostęp do określonych części systemu, co jest kluczowe w środowiskach korporacyjnych. Umożliwia to precyzyjne definiowanie dostępu do zasobów, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Używanie icacls jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania systemami operacyjnymi, gdzie kontrola nad uprawnieniami jest niezbędna dla ochrony danych przed nieautoryzowanym dostępem oraz zapewnia zgodność z regulacjami prawnymi, takimi jak RODO, które wymagają ścisłej kontroli nad danymi osobowymi.

Pytanie 25

Jakie polecenie umożliwia uzyskanie danych dotyczących bieżących połączeń TCP oraz informacji o portach źródłowych i docelowych?

A. netstat

B. lookup

C. ping

D. ipconfig

Polecenie 'netstat' jest kluczowym narzędziem w diagnostyce sieci komputerowych, pozwalającym administratorom na uzyskanie szczegółowych informacji o aktualnych połączeniach TCP, a także o źródłowych i docelowych portach. Umożliwia ono monitorowanie aktywnych połączeń sieciowych, co jest niezbędne do analizy wydajności sieci i identyfikacji potencjalnych zagrożeń. Przykładowo, polecenie 'netstat -an' wyświetla wszystkie aktywne połączenia TCP oraz UDP, pokazując ich status, co pozwala na szybką diagnozę problemów związanych z łącznością. Zgodnie z najlepszymi praktykami, administratorzy systemów powinni regularnie korzystać z 'netstat' w celu audytu i monitorowania bezpieczeństwa sieci. Dodatkowo, narzędzie to dostarcza informacji, które mogą być użyteczne w kontekście analizy ruchu sieciowego oraz w identyfikacji nieautoryzowanych połączeń, co jest kluczowe w utrzymaniu bezpieczeństwa infrastruktury IT.

Pytanie 26

Na przedstawionym zdjęciu widoczna jest

A. modem kablowy

B. moduł łączący komputer z UPS

C. karta telewizyjna

D. karta sieci bezprzewodowej

Karta sieci bezprzewodowej, jak ta przedstawiona na zdjęciu, jest kluczowym komponentem umożliwiającym komputerom łączenie się z sieciami Wi-Fi. Działa ona poprzez odbieranie i wysyłanie sygnałów radiowych między komputerem a routerem bezprzewodowym. Typowa karta sieciowa PCI, jak ta na obrazku, jest instalowana bezpośrednio na płycie głównej komputera i zapewnia znacznie większą stabilność połączenia w porównaniu do kart podłączanych przez USB. Wspiera różne standardy transmisji, takie jak IEEE 802.11n czy 802.11ac, które określają prędkość i zasięg połączenia. Dzięki zastosowaniu technologii MIMO (Multiple Input Multiple Output), takie karty mogą jednocześnie korzystać z wielu anten, co zwiększa przepustowość i jakość połączenia. W kontekście praktycznym, karty sieciowe bezprzewodowe są powszechnie stosowane w biurach i domach, gdzie rozbudowa infrastruktury kablowej jest niepraktyczna lub kosztowna. Znajomość działania takich kart jest istotna z punktu widzenia zarządzania sieciami lokalnymi, konfiguracji routerów oraz rozwiązywania problemów z łącznością. Dobre praktyki branżowe zalecają regularną aktualizację sterowników karty, aby zapewnić optymalną wydajność i bezpieczeństwo połączenia.

Pytanie 27

Który z standardów Gigabit Ethernet pozwala na stworzenie segmentów sieci o długości 550 m/5000 m przy szybkości przesyłu danych 1 Gb/s?

A. 1000Base-T

B. 1000Base-SX

C. 1000Base-FX

D. 1000Base-LX

Odpowiedź 1000Base-LX jest prawidłowa, ponieważ ten standard Gigabit Ethernet jest zaprojektowany do pracy na długościach do 10 km w światłowodach jednomodowych oraz do 550 m w światłowodach wielomodowych. Umożliwia to efektywne przesyłanie danych z prędkością 1 Gb/s w zastosowaniach, gdzie wymagane są większe odległości, co czyni go idealnym rozwiązaniem dla dużych kampusów czy budynków biurowych. W praktyce, zastosowanie 1000Base-LX w infrastrukturze sieciowej pozwala na elastyczne projektowanie topologii sieci, z możliwością rozszerzenia w przyszłości. Dobrą praktyką w projektowaniu nowoczesnych sieci jest użycie światłowodów wielomodowych w zastosowaniach lokalnych oraz jednomodowych w połączeniach między budynkami, co maksymalizuje efektywność i wydajność transmisji. Zastosowanie standardów takich jak 1000Base-LX przyczynia się również do minimalizacji tłumienia sygnału oraz zakłóceń, co jest kluczowe w środowiskach o dużym natężeniu ruchu danych.

Pytanie 28

Jak nazywa się system, który pozwala na konwersję nazwy komputera na adres IP w danej sieci?

A. DNS

B. ICMP

C. ARP

D. NetBEUI

Fakt, że wybrałeś ARP, NetBEUI lub ICMP, żeby przetłumaczyć nazwę komputera na adres IP, jest nieporozumieniem. Te protokoły pełnią zupełnie różne funkcje w sieciach. ARP, na przykład, jest od mapowania adresów IP na MAC w sieciach lokalnych, głównie w warstwie 2 modelu OSI, więc nie ma nic wspólnego z rozwiązywaniem nazw domenowych. Potem mamy NetBEUI, który działa głównie w zamkniętych sieciach Windows, ale nie obsługuje routingu, co ogranicza jego użycie tylko do małych środowisk. A ICMP? No, to głównie do przesyłania komunikatów o błędach i testowania połączeń, jak ping. I znów, nie ma tu mowy o tłumaczeniu nazw na adresy IP. Wydaje mi się, że te pomyłki mogą wynikać z niezrozumienia, jak każdy z tych protokołów działa i jakie mają role w sieci.

Pytanie 29

Jak nazywa się zestaw usług internetowych dla systemów operacyjnych Microsoft Windows, który pozwala na działanie jako serwer FTP i serwer WWW?

A. APACHE

B. PROFTPD

C. WINS

D. IIS

PROFTPD to rozwiązanie typu open source, służące głównie jako serwer FTP, a nie jako serwer WWW. Jego popularność wynika głównie z elastyczności i możliwości konfiguracji, jednak nie posiada funkcji umożliwiających obsługę aplikacji webowych w tak zaawansowany sposób jak IIS. W przypadku APACHE jest to potężny serwer WWW, który działa na wielu systemach operacyjnych, ale nie jest częścią rodziny Microsoft Windows. Główną różnicą jest to, że Apache nie obsługuje serwera FTP w swojej standardowej konfiguracji, co ogranicza jego funkcjonalność w kontekście wymagań pytania. WINS, z drugiej strony, to usługa, która odpowiada za rozwiązywanie nazw NetBIOS w sieci, a zatem jest zupełnie nieodpowiednia w kontekście obsługi serwera WWW lub FTP. Typowym błędem myślowym, który prowadzi do wyboru jednej z tych niepoprawnych odpowiedzi, jest założenie, że każdy serwer może pełnić wszystkie funkcje. W rzeczywistości każdy z tych serwerów ma swoje specyficzne przeznaczenie i funkcje, które sprawiają, że są one odpowiednie w różnych kontekstach, ale nie zastąpią one kompleksowych rozwiązań oferowanych przez IIS w systemach Windows.

Pytanie 30

Jaki parametr powinien być użyty do wywołania komendy netstat, aby pokazać statystykę interfejsu sieciowego (ilość wysłanych oraz odebranych bajtów i pakietów)?

A. -n

B. -o

C. -a

D. -e

Wybór parametrów -n, -o oraz -a w poleceniu netstat nie pozwala na uzyskanie informacji o statystykach interfejsów sieciowych, co często prowadzi do nieporozumień i błędnej interpretacji wyników. Parametr -n służy do wyświetlania adresów IP zamiast ich nazw, co jest przydatne w kontekście diagnostyki, ale nie dostarcza żadnych informacji o ruchu sieciowym. Z kolei -o oferuje możliwość wyświetlania identyfikatorów procesów powiązanych z połączeniami, co może być użyteczne w zarządzaniu procesami, ale również nie ma związku z metrykami interfejsów. Użycie parametru -a wyświetla wszystkie połączenia i porty nasłuchujące, a zatem daje szeroki obraz aktywności sieciowej, jednak brak jest szczegółowych informacji o liczbie przesłanych bajtów czy pakietów. Takie błędne podejście do analizy wyników netstat może prowadzić do niewłaściwych wniosków na temat wydajności sieci. Ważne jest, aby użytkownicy mieli świadomość, że skuteczne zarządzanie siecią wymaga zrozumienia specyfiki poszczególnych parametrów oraz ich rzeczywistego zastosowania w kontekście monitorowania i diagnostyki. Właściwe podejście do analizy danych sieciowych powinno opierać się na zrozumieniu, które informacje są kluczowe dla podejmowania decyzji dotyczących infrastruktury sieciowej.

Pytanie 31

Jeśli rozdzielczość myszki wynosi 200 dpi, a rozdzielczość monitora to Full HD, to aby przesunąć kursor w poziomie po ekranie, należy przemieścić mysz o

A. około 35 cm

B. około 25 cm

C. 480 i

D. 1080 px

Rozdzielczość 200 dpi oznacza, że myszka przesuwa kursor o 200 pikseli na każdy cal. To jakbyśmy mieli wskazówkę – przesuwasz myszkę o 1 cal, a kursor leci o 200 pikseli. Monitor Full HD? Ma 1920x1080 pikseli, więc jego wysokość to 1080 pikseli. Jeśli chcesz przesunąć kursor w poziomie na ekranie, trzeba wiedzieć, ile pikseli masz na szerokość. Można to ładnie policzyć: bierzemy szerokość ekranu (1920 px) i dzielimy przez rozdzielczość myszy (200 dpi). Wychodzi nam, że musimy przesunąć myszkę o 9.6 cala. A jak to na centymetry? 9.6 cali to około 24.4 cm, czyli zaokrąglając mamy 25 cm. To są ważne rzecz dla tych, którzy pracują z komputerami, bo w projektowaniu UI/UX czy w grach precyzyjny ruch myszy ma znaczenie.

Pytanie 32

Na ilustracji widać panel ustawień bezprzewodowego punktu dostępu, który pozwala na

A. przypisanie maski podsieci

B. konfigurację serwera DHCP

C. nadanie nazwy hosta

D. przypisanie adresów MAC kart sieciowych

No dobra, jeśli chodzi o konfigurację serwera DHCP na bezprzewodowym urządzeniu dostępowym, to wiesz, że to naprawdę kluczowa rzecz, żeby wszystko działało sprawnie w sieci lokalnej. Serwer DHCP, czyli Dynamic Host Configuration Protocol, sprawia, że urządzenia klienckie dostają swoje adresy IP na bieżąco. Dzięki temu, jak nowe urządzenie łączy się z siecią, to automatycznie dostaje adres IP, maskę podsieci i inne potrzebne rzeczy jak brama domyślna czy serwery DNS. To mega ułatwia życie, bo nie musimy biegać i konfigurować każdego z osobna, co znacząco zmniejsza szansę na jakieś problemy z konfliktami adresów IP. W panelu, gdzie konfigurujemy to wszystko, można ustawić zakresy adresów do przydzielenia, czas dzierżawy i inne opcje jak DNS czy WINS. Jak się robi to zgodnie z najlepszymi praktykami, to wszędzie to tak właśnie działa, szczególnie w sieciach, gdzie często coś się zmienia lub jest więcej użytkowników. A tak w ogóle, jak konfigurujesz DHCP, to łatwo jest dodać nowe urządzenia bez zbędnej roboty, co jest super w większych sieciach, gdzie wszystko się dzieje szybko. Dobrze zarządzany serwer DHCP to też lepsze wykorzystanie IP, co ma znaczenie, jak masz dużą sieć.

Pytanie 33

Jaką maksymalną wartość rozplotu kabla UTP można uzyskać we wtyku RJ45 według normy PN-EN 50173?

A. 15 mm

B. 10 mm

C. 20 mm

D. 13 mm

Wartość maksymalnego rozplotu kabla UTP we wtyku RJ45 zgodnie z normą PN-EN 50173 wynosi 13 mm. Jest to istotne dla zachowania parametrów transmisyjnych kabla, ponieważ zbyt duży rozplot może prowadzić do zakłóceń elektromagnetycznych oraz degradacji sygnału. W praktyce, przy wykonaniu instalacji sieciowej, zwłaszcza w środowiskach o dużym natężeniu zakłóceń, precyzyjne utrzymanie tego wymiaru jest kluczowe. Wtyki RJ45 są standardem w komunikacji Ethernet, a ich odpowiednie zastosowanie zapewnia optymalną wydajność. Dobrą praktyką jest również unikanie zbyt dużych zagięć lub krzyżowania przewodów, co może dodatkowo wpływać na parametry pracy sieci. Prawidłowe wykonanie połączeń gwarantuje, że kable będą działały w pełnym zakresie możliwości, co jest niezbędne dla utrzymania efektywności sieci.

Pytanie 34

Która lokalizacja umożliwia utworzenie kopii zapasowej dysku systemowego Windows 11?

A. Partycja systemowa.

B. Katalog C:\Windows\Boot

C. Partycja rozruchowa.

D. Dysk zewnętrzny.

Wiele osób zakłada, że skoro coś jest „systemowe” albo „rozruchowe”, to nadaje się do kopii zapasowej systemu. I tu pojawia się typowe nieporozumienie: partycja rozruchowa czy partycja systemowa to elementy tego samego fizycznego dysku, z którego startuje Windows 11. One są częścią infrastruktury uruchamiania systemu, a nie miejscem do bezpiecznego przechowywania backupu. Jeśli ten dysk ulegnie awarii mechanicznej, logicznej albo zostanie zaszyfrowany przez ransomware, tracisz zarówno system, jak i wszystko, co było na tych partycjach, włącznie z ewentualną kopią zapasową trzymaną „obok”. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych to klasyczny antywzorzec – backup nie może być zależny od tego samego punktu awarii.
Partycja rozruchowa w nowoczesnych systemach z UEFI to zwykle mała partycja EFI, zawierająca pliki startowe, bootloader, wpisy BCD. Ona ma pełnić ściśle techniczną rolę uruchamiania systemu, a nie magazynu danych. Próba traktowania jej jako lokalizacji backupu mija się z celem, bo jest za mała i zbyt krytyczna. Podobnie partycja systemowa, czyli ta z zainstalowanym Windows (zazwyczaj C:), jest najbardziej narażona na błędy użytkownika, infekcje malware i uszkodzenia logiczne. Trzymanie tam kopii zapasowej systemu przypomina robienie kserokopii dokumentu i przechowywanie jej w tej samej teczce, którą najczęściej nosisz przy sobie – w razie zgubienia tracisz wszystko naraz.
Katalog C:\Windows\Boot również bywa mylony z miejscem na kopię, bo kojarzy się z procesem startu. Technicznie to tylko folder z plikami rozruchowymi w obrębie tej samej partycji systemowej. Nie zapewnia żadnej izolacji ani ochrony fizycznej. To nadal ten sam dysk, te same ryzyka: awaria sprzętu, uszkodzenie systemu plików, zaszyfrowanie danych. Dobre praktyki security i backupu (również w dokumentacji Microsoftu) mówią wprost: kopia zapasowa powinna być na oddzielnym nośniku, najlepiej zewnętrznym lub sieciowym, a kluczowe backupy powinny być odłączane od systemu na co dzień. Typowy błąd myślowy polega na myleniu „elementu systemu” z „miejscem bezpiecznym”. To, że coś jest ważne dla startu Windows, nie znaczy, że jest bezpieczne do przechowywania kopii zapasowej. Bezpieczeństwo backupu wynika z separacji: inny nośnik, inny punkt awarii, często też inna lokalizacja fizyczna. Dlatego jedynie zewnętrzny dysk spełnia w tym pytaniu realne wymagania poprawnego backupu systemu Windows 11.

Pytanie 35

Podczas wyboru zasilacza do komputera kluczowe znaczenie

A. Ma łączna moc wszystkich komponentów komputera

B. Ma rodzaj procesora

C. Ma współczynnik kształtu obudowy

D. Maję specyfikację zainstalowanego systemu operacyjnego

Zgadza się, poprawna odpowiedź to 'Ma łączna moc wszystkich podzespołów komputerowych'. Wiesz, zasilacz w komputerze musi dawać taką moc, żeby wszystko działało jak trzeba. Każdy element, czyli procesor, karta graficzna, RAM i dyski twarde, potrzebują swojej energii, więc musimy to wszystko zsumować, żeby wiedzieć, jak mocny zasilacz musimy kupić. Rekomenduję wybierać zasilacz z zapasem, tak z 20-30% więcej niż całkowite zapotrzebowanie. Na przykład, jak wszystkie komponenty łącznie biorą 400 W, to lepiej wziąć zasilacz na 500-600 W. A jeśli do tego weźmiesz zasilacz z certyfikatem 80 Plus, to jeszcze zaoszczędzisz na rachunkach za prąd, bo mniej energii się zmarnuje. Czyli dobrze dobrany zasilacz to naprawdę kluczowa sprawa dla stabilności i długiego życia komputera.

Pytanie 36

Której funkcji należy użyć do wykonania kopii zapasowej rejestru systemowego w edytorze regedit?

A. Załaduj gałąź rejestru.

B. Importuj.

C. Kopiuj nazwę klucza.

D. Eksportuj.

Prawidłowa odpowiedź to „Eksportuj” i właśnie tej funkcji należy użyć, gdy chcemy wykonać kopię zapasową danego fragmentu lub nawet całego rejestru systemu Windows w edytorze regedit. Eksportowanie polega na zapisaniu wybranych kluczy (lub całej gałęzi) do pliku o rozszerzeniu .reg, który potem można zaimportować, żeby przywrócić poprzedni stan. To rozwiązanie jest podstawowym narzędziem administratorów i techników – zarówno przy zabezpieczaniu się przed nieprzewidzianymi zmianami, jak i podczas migracji ustawień między komputerami. Moim zdaniem, bardzo często niedoceniana jest prostota tego rozwiązania: kilka kliknięć pozwala uniknąć naprawdę poważnych problemów przy nieudanych modyfikacjach rejestru. Eksport jest zgodny z zaleceniami Microsoftu dotyczącymi pracy z rejestrem – zawsze, zanim coś zmienisz, warto zrobić kopię zapasową przez eksport. W praktyce, nawet doświadczonym specjalistom czasem zdarza się niechcący coś popsuć w rejestrze, a wtedy taki eksport ratuje skórę. Co ciekawe, plik .reg można też edytować zwykłym notatnikiem, więc możliwe jest ręczne poprawienie ustawień przed importem. Szczerze polecam tę dobrą praktykę – backup przed każdą poważniejszą zmianą w rejestrze to podstawa bezpieczeństwa systemu.

Pytanie 37

W systemie Linux komenda tty pozwala na

A. uruchomienie programu, który wyświetla zawartość pamięci operacyjnej

B. zmianę aktualnego katalogu na katalog domowy użytkownika

C. wysłanie sygnału do zakończenia procesu

D. pokazanie nazwy terminala

Polecenie 'tty' w systemie Linux jest używane do wyświetlenia nazwy terminala, w którym aktualnie pracuje użytkownik. Terminal to interfejs komunikacyjny, który pozwala na wprowadzanie poleceń oraz odbieranie wyników ich wykonania. Użycie 'tty' jest szczególnie przydatne w skryptach oraz aplikacjach, gdzie potrzebne jest określenie, w którym terminalu działa program. Przykładowo, podczas tworzenia skryptu, który ma komunikować się z użytkownikiem, możemy wykorzystać 'tty' do zidentyfikowania terminala i skierowania komunikatów informacyjnych do właściwego miejsca. Dobrą praktyką jest również sprawdzenie, czy polecenie zostało uruchomione w interaktywnym terminalu, aby uniknąć błędów w przypadku, gdy skrypt jest uruchamiany w kontekście nieinteraktywnym, takim jak cron. Właściwe zrozumienie działania polecenia 'tty' wspiera również umiejętność skutecznego zarządzania sesjami terminalowymi, co jest kluczowe w administracji systemów operacyjnych.

Pytanie 38

Jaką ochronę zapewnia program antyspyware?

A. programom szpiegującym

B. atakom typu DoS i DDoS (Denial of Service)

C. programom antywirusowym

D. programom typu robak

Program antyspyware jest dedykowany do wykrywania i usuwania programów szpiegujących, które mają na celu monitorowanie działań użytkowników bez ich wiedzy. Programy te mogą zbierać dane osobowe, takie jak hasła, informacje o logowaniu, czy dane finansowe, a ich obecność na systemie stanowi poważne zagrożenie dla prywatności. Przykłady zastosowania programu antyspyware obejmują regularne skanowanie systemu w celu identyfikacji i eliminacji nieautoryzowanych aplikacji, które mogą infiltracyjnie zbierać informacje. W branży IT, stosowanie oprogramowania antyspyware jest częścią szerszej strategii ochrony, która obejmuje także zabezpieczenia antywirusowe i zapory sieciowe. Dobry program antyspyware powinien być regularnie aktualizowany, aby móc skutecznie wykrywać nowe zagrożenia zgodnie z najlepszymi praktykami w zakresie cyberbezpieczeństwa. Rekomendowane jest także przeprowadzanie edukacji użytkowników na temat bezpiecznego korzystania z internetu, aby minimalizować ryzyko zakażenia systemu przez spyware.

Pytanie 39

Który z wymienionych adresów stanowi adres hosta w obrębie sieci 10.128.0.0/10?

A. 10.160.255.255

B. 10.191.255.255

C. 10.192.255.255

D. 10.127.255.255

Adres 10.160.255.255 to całkiem niezły wybór, bo wpasowuje się w sieć 10.128.0.0/10. To znaczy, że mieści się w tym zakresie, który ta podsieć ma przypisany. Jak spojrzysz na CIDR 10.128.0.0/10, to widzisz, że pierwsze 10 bitów to identyfikator sieci. Dzięki temu mamy zakres adresów od 10.128.0.0 do 10.191.255.255. No i 10.160.255.255 się w tym mieści, więc można go użyć dla urządzenia w tej sieci. Wiedza o takim adresowaniu jest przydatna, szczególnie w dużych firmach, gdzie trzeba zorganizować zasoby. CIDR jest super, bo umożliwia lepsze zarządzanie adresami IP i ich oszczędne przydzielanie. Dla inżynierów sieciowych to wręcz kluczowa sprawa, żeby sieć działała sprawnie i bez problemów.

Pytanie 40

Podczas skanowania czarno-białego rysunku technicznego z maksymalną rozdzielczością optyczną skanera, na pochylonych i zaokrąglonych krawędziach można dostrzec schodkowe ułożenie pikseli. Aby poprawić jakość skanowanego obrazu, konieczne jest zastosowanie funkcji

A. skanowania według krzywej tonalnej

B. korekcji Gamma

C. odrastrowywania

D. rozdzielczości interpolowanej

Korekcja Gamma to technika stosowana w postprodukcji obrazów w celu dostosowania ich jasności i kontrastu. Chociaż może poprawić ogólną jakość wizualną obrazu, nie jest przeznaczona do rozwiązywania problemów związanych z ułożeniem pikseli na krawędziach. Jej zastosowanie w przypadku schodkowo ułożonych pikseli na pochylonych krawędziach nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, ponieważ nie wpływa na rozdzielczość obrazu ani na jego interpolację. Skanowanie według krzywej tonalnej również nie adresuje problemów z rozdzielczością; ta technika dostosowuje zakres tonów w obrazach, co może prowadzić do lepszej percepcji jasności, ale nie eliminuje artefaktów wynikających z niskiej rozdzielczości skanowania. Odrastrowywanie, będące procesem przywracania detali w obrazie, również nie jest odpowiednią odpowiedzią w tym kontekście, ponieważ nie odnosi się bezpośrednio do problemu schodkowych krawędzi w skanowanym obrazie. Te techniki, mimo że użyteczne w innych kontekstach, nie stanowią rozwiązania dla problemu związanego z jakością skanowania i mogą prowadzić do mylnych wniosków o ich skuteczności w tym zakresie. Właściwe podejście polega na zwiększeniu rozdzielczości skanowania z wykorzystaniem interpolacji, co jest najlepszą praktyką w branży skanowania technicznego.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej