Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik analityk
Kwalifikacja: CHM.04 - Wykonywanie badań analitycznych
Data rozpoczęcia: 11 stycznia 2026 08:05
Data zakończenia: 11 stycznia 2026 08:38

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby określić całkowitą zawartość żelaza w próbce wody, konieczne jest zredukowanie żelaza(III) do żelaza(II), a następnie wykorzystanie metody analitycznej, która nazywa się

A. redoksometria

B. alkacymetria

C. kompleksometria

D. analiza strąceniowa

Redoksometria to technika analityczna, która opiera się na reakcjach redoks, czyli reakcjach utleniania i redukcji. W kontekście pomiaru całkowitej ilości żelaza w próbce wody, redukcja żelaza(III) do żelaza(II) jest kluczowym krokiem, który umożliwia dokładniejsze oznaczenie tego pierwiastka. W praktyce, po redukcji żelaza(III), można zastosować titrację redoksową, gdzie żelazo(II) jest utleniane do żelaza(III) przez odpowiedni utleniacz, a zmiana koloru wskaźnika pozwala na określenie końcowego punktu reakcji. Zgodnie z dobrymi praktykami laboratoryjnymi, przed przeprowadzeniem analizy należy zadbać o odpowiednie warunki pH oraz eliminację interferencji, co wpływa na dokładność pomiarów. Redoksometria znajduje zastosowanie nie tylko w analizie wody, ale również w diagnostyce medycznej oraz w przemyśle, gdzie kontrola zawartości metali jest istotna dla jakości produktów.

Pytanie 2

Strzałka zamieszczona na rysunku, przedstawiającym tabliczkę znamionową wagi, wskazuje na

A. klasę dokładności urządzenia.

B. numer jednostki notyfikowanej.

C. certyfikat europejski.

D. znak metrologiczny.

Odpowiedź "klasa dokładności urządzenia" jest trafna, bo na tabliczce znamionowej wagi rzeczywiście to jest ważna informacja. Klasa dokładności, zazwyczaj przedstawiana literami i cyframi, mówi nam, jak bardzo dokładne są pomiary tego urządzenia. To ma spore znaczenie w różnych branżach. Na przykład w handlu, wagi muszą spełniać konkretne normy, żeby pomiary były wiarygodne. Normy te są ustalone w unijnych dyrektywach, jak ta dotycząca wag elektronicznych, mówiąca o wymaganiach związanych z dokładnością metrologiczną. Moim zdaniem, wiedza o klasie dokładności jest kluczowa dla tych, którzy kalibrują i kontrolują jakość, bo pomaga dostosować procesy pomiarowe do różnych potrzeb, co z kolei zmniejsza ryzyko błędnych wyników. Takie błędy mogą prowadzić do strat finansowych, a w najgorszym wypadku zagrażać zdrowiu. Więc dobrze jest umieć dokładnie czytać tabliczkę znamionową, żeby prawidłowo używać wagi.

Pytanie 3

W procesie oddzielania osadu od cieczy podczas realizacji analiz jakościowych metodą półmikro, używa się

A. probówki stożkowe i wirówkę

B. probówki cylindryczne i lejek analityczny

C. kolby stożkowe oraz lejek jakościowy

D. zlewki oraz zestaw do sączenia pod próżnią

Kolby stożkowe i lejki jakościowe, mimo że często używane w laboratoriach chemicznych, nie są odpowiednie do rozdziału osadu od cieczy w kontekście analiz półmikro. Kolby stożkowe są przede wszystkim używane do przygotowywania roztworów czy prowadzenia reakcji chemicznych, ale ich kształt sprawia, że nie są optymalne do osadzania cząstek stałych. Lejki jakościowe, choć przydatne w filtracji, nie zapewniają wystarczającej efektywności w separacji osadu z cieczy bez zastosowania odpowiedniego ciśnienia czy filtracji pod próżnią. Zlewki i zestaw do sączenia pod próżnią mogą być użyteczne w niektórych sytuacjach, ale ich użycie nie jest zgodne z najlepszymi praktykami w analizach półmikro, gdzie precyzja oraz czas separacji są kluczowe. Zlewki są mało efektywne w usuwaniu osadu, a proces sączenia pod próżnią wymaga skomplikowanego setupu, który może prowadzić do zanieczyszczenia próbek. Probówki cylindryczne i lejek analityczny, z kolei, są używane głównie do pomiarów objętościowych i nie są dedykowane do efektywnego rozdziału osadu. Typowe błędy myślowe związane z tymi odpowiedziami obejmują pomylenie funkcji różnych narzędzi laboratoryjnych oraz niewłaściwe przypisanie ich zastosowań w kontekście analiz jakościowych, co prowadzi do nieefektywnych i błędnych wyników.

Pytanie 4

Reakcja, na której opiera się oznaczenie liczby zmydlania (LZ) tłuszczów, to

A. hydroliza kwasowa połączona z reakcją zobojętniania

B. hydroliza kwasowa połączona z reakcją dysocjacji

C. hydroliza zasadowa połączona z reakcją zobojętniania

D. hydroliza zasadowa połączona z reakcją dysocjacji

Wybór innych odpowiedzi sugeruje pewne nieporozumienia dotyczące procesów chemicznych zachodzących w reakcji zmydlania. Hydroliza kwasowa, która jest wymieniana w niektórych odpowiedziach, polega na zastosowaniu kwasu w celu rozkładu estrów. W przypadku tłuszczów, ten proces jest mniej efektywny w kontekście oznaczenia LZ, ponieważ nie zapewnia pełnej konwersji estrów do mydeł oraz glicerolu, co jest kluczowe dla dokładności oznaczenia. Dysocjacja jest procesem, w którym związki chemiczne rozpadają się na jony, ale nie jest bezpośrednio związana z analizą zmydlania, gdyż nie prowadzi do uzyskania informacji o ilości tłuszczu zawartego w próbie. Często myli się te reakcje, myśląc, że wszystkie prowadzą do podobnych rezultatów, co może prowadzić do błędnych wniosków. W praktyce, brak umiejętności rozróżniania tych procesów może skutkować nieadekwatnym oznaczeniem jakości tłuszczów, co ma poważne konsekwencje w przemyśle spożywczym oraz kosmetycznym, gdzie dokładne analizy chemiczne są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i jakości produktów.

Pytanie 5

Ustalenie wartości miana roztworu wodorotlenku sodu na wodoroftalan potasu jest rekomendowane przez IUPAC, ponieważ wodoroftalan potasu jest substancją

A. o dużej masie molowej, możliwą do uzyskania w bardzo czystej postaci

B. o niewielkiej masie molowej, tanią, łatwo dostępną w większości laboratoriów

C. reagującą w sposób niestechiometryczny podczas przeprowadzania oznaczenia

D. reagującą bardzo szybko podczas przeprowadzania oznaczenia, o niskim stopniu czystości

Wybór niepoprawnych odpowiedzi często wynika z niepełnego zrozumienia właściwości substancji używanych w analizach chemicznych. Substancje reagujące bardzo szybko podczas oznaczeń, jak sugeruje jedna z opcji, mogą prowadzić do trudności w precyzyjnej kontroli reakcji, co zwiększa ryzyko błędów. Takie podejście może skutkować nieprzewidywalnością wyników, co jest niezgodne z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej. Z kolei substancje o małej masie molowej, chociaż mogą być tańsze i łatwo dostępne, nie zawsze zapewniają odpowiednią stabilność i czystość, co jest kluczowe w kontekście analizy chemicznej. Ostatnia opcja sugerująca niestechiometryczność reakcji jest również nieprawidłowa; w procesie standardyzacji wymagane jest, aby reakcja była w pełni stoichiometryczna, co zapewnia dokładne i powtarzalne wyniki. Dlatego tak istotne jest, aby korzystać z substancji o znanej i dobrze zdefiniowanej reakcji, co zapewniają wyłącznie substancje o dużej masie molowej, jak KHP, które są dostępne w czystej formie zgodnie z normami jakościowymi.”

Pytanie 6

Zjawisko polegające na chemicznej modyfikacji substancji, które prowadzi do powstania innego związku, łatwiejszego do oznaczenia przy użyciu konkretnej metody, to

A. absorpcja

B. wymiana jonowa

C. adsorpcja

D. derywatyzacja

Wybór odpowiedzi związanych z adsorpcją, wymianą jonową oraz absorpcją może wynikać z mylnego zrozumienia różnic między tymi pojęciami a derywatyzacją. Adsorpcja odnosi się do zjawiska, w którym cząsteczki jednej substancji przylegają do powierzchni innej substancji, co jest procesem fizycznym, a nie chemicznym. W kontekście analitycznym, adsorpcja może być stosowana w chromatografii, ale nie prowadzi do powstania nowego związku, co czyni tę odpowiedź niepoprawną. Wymiana jonowa to proces, w którym jeden jon zostaje wymieniony na inny w roztworze, co jest często stosowane w uzdatnianiu wody lub procesach chromatograficznych, ale również nie ma związku z tworzeniem nowego związku chemicznego. Absorpcja, z kolei, to proces, w którym substancja dostaje się do wnętrza innej substancji, co nie dotyczy także modyfikacji chemicznej. Pojęcia te mogą być mylone z derywatyzacją, ponieważ wszystkie one są związane z interakcjami chemicznymi, ale różnią się fundamentalnie w kontekście celów i zachodzących procesów. Typowym błędem myślowym jest nieodróżnianie procesów fizycznych od chemicznych oraz niezrozumienie, że derywatyzacja dotyczy stworzenia nowego związku, a nie tylko zmiany stanu czy przylegania cząsteczek.

Pytanie 7

Który proces przedstawiono na zamieszczonym rysunku?

A. Dogrzewanie osadu.

B. Spalanie sączka.

C. Suszenie sączka.

D. Prażenie osadu.

Wybór odpowiedzi związanej z prażeniem osadu, dogrzewaniem osadu albo spalaniem sączka niestety nie jest trafny. Te procesy to zupełnie co innego niż suszenie. Prażenie to mocne podgrzewanie materiału, co prowadzi do zmian chemicznych, zwłaszcza przy tlenie. W naszej sytuacji nie ma bezpośredniego kontaktu płomienia z materiałem, więc to odpada. Z kolei dogrzewanie osadu sugeruje, że chcemy podnieść temperaturę dla konkretnego efektu, co też nie ma miejsca w tej sytuacji. A jeśli mówimy o spalaniu sączka, to oznaczałoby, że całkowicie niszczymy materiał, a nie o to nam chodzi w przypadku suszenia. Z mojego doświadczenia, kluczowe jest, by przy pracy w laboratoriach dobrze rozumieć różnice między tymi procesami, żeby uniknąć błędów. Często mylenie tych terminów wynika z przekonania, że każdy kontakt z ogniem równa się spalaniu, a to nie do końca prawda. W laboratoriach ważne, żeby mieć jasne i precyzyjne procedury, bo to gwarantuje wiarygodne wyniki analityczne.

Pytanie 8

Rozpuszczono próbkę technicznego chlorku sodu w wodzie, a jony chlorkowe strącono przy pomocy AgNO₃, w postaci AgCl, którego masa po wysuszeniu wyniosła 1,5000 g. Oblicz ilość chloru w analizowanej próbce. Mnożnik analityczny dla chloru w AgCl to 0,2474.

A. 0,4948 g

B. 0,2474 g

C. 1,2474 g

D. 0,3711 g

Aby obliczyć zawartość chloru w badanej próbce, należy zrozumieć, że masa strąconego AgCl jest kluczowa. Mamy 1,5000 g AgCl, a znając mnożnik analityczny dla chloru w AgCl, który wynosi 0,2474, możemy obliczyć masę chloru. Wykonujemy obliczenie: 1,5000 g AgCl × 0,2474 = 0,3711 g Cl. Oznacza to, że z próbki technicznego chlorku sodu uzyskano 0,3711 g chloru, co jest zgodne z wynikami badań analitycznych. Użycie mnożnika analitycznego jest standardową praktyką w chemii analitycznej, co czyni ten proces nie tylko precyzyjnym, ale także niezwykle istotnym w laboratoriach zajmujących się analizą chemiczną. Takie obliczenia są niezbędne w różnych dziedzinach, takich jak kontrola jakości, badania środowiskowe i przemysł chemiczny, gdzie dokładne pomiary są kluczowe dla zapewnienia zgodności z normami oraz bezpieczeństwa produktów. Zrozumienie sposobu obliczania zawartości składników chemicznych umożliwia chemikom podejmowanie świadomych decyzji na podstawie wyników analizy.

Pytanie 9

Zamieszczony w ramce opis określa liczbę

Liczba gramów fluorowca, przeliczona na gramy jodu, który w określonych warunkach ulega reakcji addycji do atomów węgla związanych wiązaniem wielokrotnym, zawartych w 100 g badanego tłuszczu. Jest ona proporcjonalna do liczby wiązań wielokrotnych w tłuszczach.

A. estrową olejów jadalnych.

B. jodową tłuszczów.

C. kwasową tłuszczów.

D. fluorowcową.

Odpowiedzi takie jak "kwasową tłuszczów", "fluorowcową" czy "estrową olejów jadalnych" są niepoprawne z kilku powodów. Przede wszystkim, termin "kwasowa" odnosi się do klasyfikacji związków chemicznych, gdzie nie ma związku z określaniem liczby jodowej. Liczba jodowa jest specyficznym parametrem związanym z nienasyconymi wiązaniami, a nie pojęciem ogólnym jak 'kwasowość'. Z kolei określenie "fluorowcowa" w kontekście tłuszczów jest mylne, ponieważ fluorowce, takie jak fluor czy chlor, nie mają zastosowania w ocenie właściwości tłuszczów pod względem nasycenia. Ostatnia z propozycji, "estrowa olejów jadalnych", także nie odnosi się do liczby jodowej, ponieważ ester to związek chemiczny powstający w wyniku reakcji kwasu z alkoholem, co nie ma bezpośredniego związku z pomiarem nienasycenia tłuszczów. Te błędne odpowiedzi wskazują na niezrozumienie chemicznych podstaw klasyfikacji tłuszczów oraz ich właściwości. W edukacji kluczowe jest, aby zrozumieć konkretne definicje i zastosowania terminów, co pozwala uniknąć nieporozumień i mylnych interpretacji w kontekście chemii tłuszczów.

Pytanie 10

Próbkę tłuszczu poddano analizie, której wyniki zapisano w tabeli. Która substancja była zawarta w próbce?

Odczynnik	Obserwacje
woda bromowa	odbarwienie wody bromowej

A. Słonina.

B. Smalec.

C. Olej.

D. Masło.

Odpowiedź "Olej" jest poprawna, ponieważ woda bromowa jest wykorzystywana do identyfikacji nienasyconych wiązań węgiel-węgiel, które występują w tłuszczach nienasyconych, takich jak oleje roślinne. Woda bromowa reaguje z podwójnymi i potrójnymi wiązaniami, prowadząc do odbarwienia roztworu, co jest dowodem na obecność takich związków w analizowanej próbce. W praktyce, identyfikacja olejów jest kluczowa w przemyśle spożywczym, gdzie różne oleje mają różne właściwości odżywcze i zdrowotne. Na przykład, olej rzepakowy jest znany z korzystnych kwasów tłuszczowych omega-3, podczas gdy olej palmowy często zawiera większą ilość nasyconych kwasów tłuszczowych. Dlatego dokładne rozróżnienie między tłuszczami nasyconymi a nienasyconymi jest fundamentalne dla zapewnienia jakości żywności oraz dla spełnienia norm zdrowotnych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży spożywczej.

Pytanie 11

W której z reakcji opisanych równaniami mangan ulega utlenieniu?

A. \( 2\text{Mn(OH)}_2 + \text{O}_2 \rightarrow 2\text{MnO(OH)}_2 \)

B. \( \text{MnO(OH)}_2 + 4\text{H}^+ \rightarrow \text{Mn}^{3+} + 3\text{H}_2\text{O} \)

C. \( \text{Mn}^{3+} + 2\text{J}^- \rightarrow \text{Mn}^{2+} + \text{J}_2 \)

D. \( \text{Mn}^{2+} + 2\text{OH}^- \rightarrow \text{Mn(OH)}_2 \)

Patrząc na inne odpowiedzi, widać, że wiele z nich jest wynikiem błędnego rozumienia stopni utlenienia i procesów utleniania oraz redukcji. W reakcji A mangan w ogóle nie zmienia swojego stopnia utlenienia, więc tu nie zachodzi utlenienie. Z kolei w reakcjach C i D mangan jest redukowany, co całkowicie mija się z istotą utlenienia. Czasem ludzie myślą, że utlenienie to tylko dodatnie wartości stopnia utlenienia, a to nie do końca tak działa; chodzi o to, że utlenienie to utrata elektronów, co zwiększa ten stopień. Brak zrozumienia tych podstawowych zasad chemicznych może prowadzić do błędnych wniosków. W praktyce, ważne jest, żeby wiedzieć, jak różne reakcje wpływają na stopnie utlenienia pierwiastków, bo to ma znaczenie w chemii analitycznej i syntetycznej. Warto dokładnie patrzeć na reakcje i rozumieć, co się dzieje na poziomie atomowym, żeby nie popełniać błędów w interpretacji wyników.

Pytanie 12

Przedstawione równania reakcji zachodzą podczas oznaczania chlorków metodą

Ag⁺ + Cl^- → AgCl
2Ag⁺ + CrO₄^2- → Ag₂CrO₄

A. strąceniową Mohra.

B. strąceniową Volharda.

C. kompleksometryczną.

D. redoksymetryczną.

Metoda strąceniowa Mohra jest kluczową techniką w analizie chemicznej, szczególnie w oznaczaniu chlorków. Równania reakcji przedstawione na zdjęciu ilustrują proces strącenia chlorków srebrem, co prowadzi do powstania nierozpuszczalnego chlorku srebra (AgCl). Ten osad jest charakterystycznym znakiem, że oznaczenie chlorków zostało rozpoczęte. Zastosowanie metody Mohra ma swoje praktyczne uzasadnienie w laboratoriach, gdzie precyzyjne oznaczanie stężenia chlorków jest niezbędne, na przykład w monitorowaniu jakości wody pitnej, w przemyśle spożywczym czy farmaceutycznym. Kluczowym elementem tej metody jest reakcja wskaźnikowa: kiedy nadmiar jonów srebra reaguje z chromianem potasu, tworzy czerwony osad chromianu srebra (Ag2CrO4), który sygnalizuje zakończenie titracji. To zjawisko umożliwia dokładne określenie momentu, w którym stężenie chlorków jest odpowiednio zmierzone. Metoda ta jest zgodna z dobrymi praktykami analitycznymi, zapewniając dokładność i powtarzalność pomiarów.

Pytanie 13

Określenie stężenia jonów Fe³⁺ w wodzie pitnej powinno być zrealizowane przy użyciu metody

A. absorpcjometrycznej

B. refraktometrycznej

C. polarymetrycznej

D. chromatograficznej

Oznaczanie zawartości jonów Fe<sup>3+</sup> w wodzie pitnej metodą absorpcjometryczną jest uznawane za jedną z najskuteczniejszych technik analitycznych. Metoda ta polega na pomiarze absorbancji promieniowania świetlnego przez roztwór, co pozwala na określenie stężenia substancji absorbujących, w tym przypadku jonów żelaza. W praktyce, do oznaczenia Fe<sup>3+</sup> wykorzystuje się zazwyczaj odczynniki, które tworzą z tymi jonami kompleksy o charakterystycznych długościach fal, a następnie mierzy się intensywność światła pochłanianego przez ten kompleks. Dzięki wysokiej czułości metody absorpcyjnej, można wykrywać bardzo niskie stężenia jonów żelaza, co jest kluczowe w kontekście przepisów dotyczących jakości wody pitnej, jak normy WHO czy lokalne regulacje. Dodatkowo, absorpcjometria w połączeniu z automatyzacją i systemami kalibracyjnymi umożliwia uzyskanie powtarzalnych i wiarygodnych wyników analitycznych, co jest niezwykle istotne w monitorowaniu jakości wody.

Pytanie 14

Zjawisko dzielenia się składników mieszaniny pomiędzy fazę stacjonarną a ruchomą w układzie to proces widoczny w

A. chromatografii

B. konduktometrii

C. polarografii

D. spektrofotometrii

Chromatografia to technika analityczna, która polega na podziale składników mieszaniny pomiędzy dwie fazy: stacjonarną i ruchomą. Faza stacjonarna jest zazwyczaj stała, podczas gdy faza ruchoma to ciecz lub gaz, który przemieszcza się przez fazę stacjonarną. Kluczowym zjawiskiem w chromatografii jest różna zdolność składników do adsorpcji na fazie stacjonarnej, co prowadzi do ich separacji w czasie. Przykładem praktycznego zastosowania chromatografii może być analiza złożonych mieszanin w przemyśle farmaceutycznym, gdzie czyste substancje czynne muszą być wydzielane z pozostałych składników. W przemyśle spożywczym, chromatografia jest używana do wykrywania zanieczyszczeń oraz analizy aromatów. Standardy jakości, takie jak ISO 17025, podkreślają, jak ważne jest stosowanie odpowiednich metod chromatograficznych do uzyskiwania dokładnych i powtarzalnych wyników analitycznych. Wiedza na temat chromatografii jest niezbędna dla specjalistów zajmujących się badaniami chemicznymi oraz kontrolą jakości.

Pytanie 15

Wzorzec glukozy o stężeniu 0,5 mg/cm3 wykazuje absorbancję 0,150. Jakie jest stężenie glukozy w badanej próbie, jeśli jej absorbancja wynosi 0,450 przy założeniu spełnienia prawa Lamberta-Beera w badanym zakresie stężeń i identycznych warunkach pomiaru?

stężenie glukozy [mg/cm³] = A_p / A_w · c_w

A_p - absorbancja próbki

A_w - absorbancja wzorca

c_w - stężenie wzorca [mg/cm³]

A. 7,5 mg/cm3

B. 0,075 mg/dm3

C. 3,0 mg/cm3

D. 1,5 mg/cm3

Odpowiedź 1,5 mg/cm3 jest jak najbardziej trafna. To dlatego, że prawo Lamberta-Beera mówi, że absorbancja jest wprost proporcjonalna do stężenia substancji w próbce. W naszym przypadku, wzorzec glukozy o stężeniu 0,5 mg/cm3 ma absorbancję 0,150. Kiedy pomnożymy to stężenie przez 3, dostajemy 0,450, co pokazuje, że stężenie jest trzy razy większe, czyli 1,5 mg/cm3. To prawo jest naprawdę podstawą w analizie spektrofotometrycznej, używanej w laboratoriach do ustalania stężenia substancji chemicznych. W praktyce, znajomość tego prawa daje możliwość precyzyjnych obliczeń, co jest mega ważne w diagnostyce medycznej i chemicznej, gdzie dokładność wyników ma ogromne znaczenie. Dobrze to widać na przykładzie analizy krwi na obecność glukozy, co jest istotne dla monitorowania cukrzycy.

Pytanie 16

W procedurze wykrywania cukrów stosowane są następujące. Wymienione związki chemiczne służą do sporządzenia odczynników

CuSO₄·5H₂O, NaOH, C₂H₄O₂(COO)₂NaK, H₂SO₄.

A. Carreza.

B. Tollensa.

C. Fehlinga.

D. Luffa- Schoorla.

Wybór odpowiedzi dotyczącej odczynnika Carreza, Tollensa czy Luffa-Schoorla jest błędny, ponieważ każdy z tych reagentów ma inne zastosowanie w chemii analitycznej. Odczynnik Carreza, na przykład, jest stosowany głównie do wykrywania i oznaczania glukozy, ale nie jest odpowiedni do wykrywania aldehydów, co ogranicza jego zastosowanie w kontekście analizy cukrów redukujących. Z kolei odczynnik Tollensa, który wykorzystuje srebro, jest używany do wykrywania aldehydów, ale nie jest bezpośrednio związany z analizą cukrów redukujących w tej samej formie jak Fehling. Wybór Luffa-Schoorla w tym kontekście jest również nieodpowiedni, ponieważ ten odczynnik jest wykorzystywany w innych reakcjach chemicznych, takich jak detekcja alkaloidów. Typowe błędy myślowe prowadzące do tych pomyłek obejmują mylenie funkcji reagentów oraz brak znajomości ich specyficznych aplikacji. Właściwe zrozumienie zastosowania poszczególnych odczynników jest kluczowe dla uzyskania prawidłowych wyników w analizach chemicznych oraz stosowania najlepszych praktyk laboratoriach. Wiedza ta wpływa nie tylko na precyzję pomiarów, ale również na bezpieczeństwo pracy w laboratorium.

Pytanie 17

W trakcie mikrobiologicznych analiz żywności przed posiewem konieczne jest dokonanie rozcieńczenia próbki. W tym celu po dokładnym wymieszaniu badanego płynu pobiera się 10 cm³ za pomocą jałowej pipety, umieszcza w kolbie z 90 cm³ płynu rozcieńczającego i starannie miesza. Następnie z pierwszego rozcieńczenia przenosi się 1 cm³ do probówki, wzbogaconej o 9 cm³ płynu rozcieńczającego. W ten sposób uzyskuje się rozcieńczenie

A. 1:100

B. 1:90

C. 1:10

D. 1:9

Wybierając odpowiedzi inne niż 1:100, można napotkać powszechne nieporozumienia dotyczące procesu rozcieńczania. W przypadku opcji 1:10, można pomyśleć, że to jest całkowity współczynnik rozcieńczenia, jednak odnosi się on tylko do pierwszego etapu, gdzie próbka została wymieszana z płynem rozcieńczającym w proporcji 1:9. Kolejny krok, gdzie 1 cm³ tego pierwszego rozcieńczenia przenosi się do 9 cm³ nowego rozcieńczalnika, tworzy odrębne rozcieńczenie, które nie jest tożsame z pierwszym. Opcja 1:9 sugeruje, że końcowy wynik rozcieńczenia to jedynie proporcje z drugiego etapu, co jest błędne, ponieważ nie uwzględnia całkowitego procesu rozcieńczania. Wreszcie odpowiedź 1:90 również myli się, ignorując fakt, że każdy etap rozcieńczania jest kumulatywny. Kluczowe jest zrozumienie, że wszystkie etapy rozcieńczania łączą się w jeden wspólny współczynnik. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do błędnych wyników analiz mikrobiologicznych, dlatego niezwykle istotne jest, aby dokładnie śledzić i rozumieć każdy krok procedury rozcieńczania. Znajomość takich zasad jest niezbędna w laboratoriach, aby przestrzegać standardów jakości i bezpieczeństwa w analizie mikrobiologicznej.

Pytanie 18

Badanie obecności pałeczek Salmonella w produktach spożywczych klasyfikuje się jako analiza

A. mikrobiologicznych

B. fizykochemicznych

C. chemicznych

D. fizycznych

Wykrywanie pałeczek Salmonella w żywności należy do badań mikrobiologicznych, ponieważ Salmonella jest rodzajem bakterii, które mogą być obecne w żywności i prowadzić do poważnych zatruć pokarmowych. Badania mikrobiologiczne mają na celu identyfikację, ilościową i jakościową ocenę mikroorganizmów w próbkach żywności. W praktyce laboratoria stosują różnorodne metody, takie jak hodowla na podłożach selektywnych, co pozwala na wyizolowanie Salmonelli z próbek żywności, a następnie ich identyfikację za pomocą testów biochemicznych lub metod molekularnych. Przykładem dobrych praktyk w tej dziedzinie jest stosowanie standardów ISO 6579, które określają metody wykrywania Salmonelli w różnych rodzajach żywności. Regularne monitorowanie obecności patogenów w żywności jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa konsumentów oraz zgodności z przepisami prawnymi, co jest niezbędne w przemyśle spożywczym.

Pytanie 19

Wskaż właściwe uporządkowanie kształtów bakterii przedstawionych na rysunku.

A. 1 - laseczki. 2 - paciorkowce, 3 - ziarniaki, 4 - pałeczki, 5 - przecinkowce

B. 1 - przecinkowce, 2 - krętki, 3 - ziarniaki, 4 - pałeczki, 5 - laseczki

C. 1 - pałeczki, 2 - krętki, 3 - ziarniaki, 4 - przecinkowce, 5 - laseczki

D. 1 - dwoinki, 2 - gronkowce, 3 - ziarniaki, 4 - pałeczki, 5 - laseczki

Dobra robota! Twoja odpowiedź jest na miejscu, bo bakterie faktycznie klasyfikujemy według ich kształtów. Przecinkowce to te bakterie, które mają zakrzywiony kształt. To jest ważne, szczególnie przy diagnozowaniu różnych infekcji, zwłaszcza żołądkowych. Krętki z spiralnym kształtem często pojawiają się w kontekście chorób przenoszonych drogą płciową, więc dobre metody diagnostyczne, jak mikroskopia ciemnego pola, są tu kluczowe. Ziarniaki, które są kuliste, często dostrzega się w badaniach mikrobiologicznych, a ich klasyfikacja pomaga w ustaleniu rodzaju infekcji oraz w doborze leczenia. Pałeczki, czyli te dłuższe bakterie, to jedna z najczęstszych grup i mają różne reprezentacje, mogą być zarówno chorobotwórcze, jak i korzystne. A laseczki, takie długie i wąskie, stają się coraz ważniejsze w badaniach nad bakteriami, które mogą być wykorzystywane w biotechnologii. Znajomość tych kształtów i ich zastosowania jest naprawdę istotna w mikrobiologii i medycynie.

Pytanie 20

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 21

Oznaczono LZ i LJ dla czterech różnych próbek tłuszczów. Wyniki zestawiono w tabeli:
Na podstawie zamieszczonych danych o liczbach właściwych wybranych tłuszczów wskaż próbkę, którą stanowi olej rzepakowy.

Liczby właściwe wybranych tłuszczów
Rodzaj tłuszczu	Liczba zmydlania (LZ) mg KOH / g tłuszczu	Liczba jodowa (LJ) g I₂ / 100 g tłuszczu
Olej lniany	187 – 197	169 – 192
Olej sojowy	188 – 195	114 – 138
Olej rzepakowy	167 – 179	94 – 106
Tran wielorybi	170 – 202	102 – 144
Masło krowie	218 – 245	25 – 38
Smalec wieprzowy	193 – 200	46 – 66

Próbka	Liczba zmydlania (LZ)	Liczba jodowa (LJ)
1	190	140
2	171	99
3	194	105
4	195	60

A. Próbka 3

B. Próbka 4

C. Próbka 2

D. Próbka 1

Odpowiedź na pytanie jest prawidłowa, ponieważ Próbka 2, z wartościami LZ = 171 mg KOH/g i LJ = 99 g I₂/100 g, idealnie wpisuje się w określone zakresy dla oleju rzepakowego, który charakteryzuje się liczbą zmydlania w przedziale 167 - 179 mg KOH/g oraz liczbą jodową od 94 do 106 g I₂/100 g. W praktyce, liczba zmydlania jest istotnym parametrem, który pozwala ocenić jakość i zastosowanie tłuszczów w przemyśle spożywczym oraz kosmetycznym. Olej rzepakowy, dzięki swojemu korzystnemu profilowi kwasów tłuszczowych, jest szeroko stosowany w produkcji margaryn, sałatek oraz jako składnik w różnych produktach spożywczych. Warto wiedzieć, że zgodnie z normami ISO oraz innymi standardami branżowymi, prawidłowe oznaczenie i analiza tłuszczów są kluczowe dla zapewnienia jakości i bezpieczeństwa produktów. W przypadku oleju rzepakowego jego właściwości zdrowotne i zastosowanie w diecie sprawiają, że jest on cennym składnikiem odżywczym, co dodatkowo podkreśla znaczenie precyzyjnych analiz chemicznych.

Pytanie 22

W celu wyznaczenia stężenia badanej próbki chlorku potasu, wykonano krzywą wzorcową zależności konduktywności elektrolitycznej od stężenia. Przewodność badanego roztworu wyniosła 0,045 S∙cm^-1. Stężenie badanego roztworu KCl wynosi

A. 0,450 mol/dm3

B. 0,055 mol/dm3

C. 0,500 mol/dm3

D. 0,045 mol/dm3

Odpowiedź 0,450 mol/dm3 to właściwy wybór. W chemii analitycznej wyznaczanie stężenia substancji na podstawie konduktywności to zupełnie normalna sprawa. Jeśli zrobiliśmy krzywą wzorcową z pomiarów konduktywności różnych roztworów, to możemy bez problemu odczytać stężenie próbki, z którą pracujemy. W przypadku chlorku potasu (KCl), to, że dobrze się rozpuszcza i dysocjuje na jony K+ i Cl-, powoduje, że konduktywność roztworu idzie w parze ze stężeniem. Jak spojrzysz na krzywą i zobaczysz wartość konduktywności 0,045 S∙cm-1, to łatwo dojdziesz do tego, że to odpowiada stężeniu 0,450 mol/dm3. Takie pomiary są mega ważne w laboratoriach chemicznych, bo precyzyjne określenie stężenia elektrolitów ma kluczowe znaczenie podczas różnych procesów, czy to w analizie jakości wody, czy w farmacji, gdzie stężenia substancji czynnych muszą być naprawdę dokładnie kontrolowane.

Pytanie 23

Widoczne bez użycia mikroskopu skupisko mikroorganizmów, które powstało z jednej komórki na płytce z podłożem hodowlanym, to

A. kolonia drobnoustrojów

B. formy przetrwalnikowe bakterii

C. jednostka wzrostowa

D. preparat przyżyciowy

Formy przetrwalnikowe bakterii to struktury, które powstają w wyniku niekorzystnych warunków środowiskowych, takich jak niedobór wody czy nutrientów. Te formy umożliwiają bakteriom przetrwanie w ekstremalnych warunkach, ale nie są widoczne gołym okiem jako skupiska drobnoustrojów. W rzeczywistości formy przetrwalnikowe, takie jak endospory, są znacznie mniejsze niż typowe kolonie i nie ujawniają się w formie zorganizowanych grup komórkowych. W związku z tym mylenie form przetrwalnikowych z kolonią drobnoustrojów może prowadzić do błędnych wniosków w badaniach mikrobiologicznych. Kolejnym błędnym pojęciem jest jednostka wzrostowa, która w mikrobiologii odnosi się do podstawowej jednostki, z której powstaje kolonia, ale sama w sobie nie jest widoczna jako oddzielne skupisko. Preparat przyżyciowy z kolei dotyczy próbki komórek badanych w ich naturalnym stanie, a nie jako wzrostu na pożywkach. Te mylne pojęcia mogą prowadzić do nieporozumień podczas analizy danych, dlatego ważne jest, aby dokładnie rozumieć różnice między nimi oraz ich konteksty w praktyce mikrobiologicznej.

Pytanie 24

Na rysunku przedstawione jest pole widzenia

A. spektrometru.

B. polarymetru.

C. kolorymetru.

D. refraktometru.

Dobra robota! Odpowiedź to refraktometr. To ciekawe narzędzie optyczne, które służy do pomiaru współczynnika załamania światła. Jest naprawdę ważne w wielu dziedzinach, na przykład w chemii analitycznej i przemyśle spożywczym. To, co jest fajne, to że pole widzenia refraktometru często ma różne skale, które pokazują zarówno wartość nD, jak i stężenie rozpuszczonych substancji, takich jak cukier - tu mówi się o Brix. Z mojego doświadczenia, refraktometr jest bardzo użyteczny, zwłaszcza w winiarstwie i cukrownictwie, gdzie precyzyjne pomiary mają ogromne znaczenie. Dzięki niemu technicy mogą szybko sprawdzić jakość produktów, co jest bardzo istotne w kontroli jakości. Co ciekawe, korzystanie z tego przyrządu jest zgodne z międzynarodowymi standardami, więc wyniki są naprawdę wiarygodne.

Pytanie 25

Zawartość olejku w liściach eukaliptusa zmierzono za pomocą destylacji w aparacie Derynga. Z 20 g surowca uzyskano 0,5 cm3 olejku o gęstości 0,920 g/cm3. Jak oblicza się procentową zawartość olejku w liściach eukaliptusa?

A. 2,1% (m/m)

B. 2,7% (m/m)

C. 2,5% (m/m)

D. 2,3% (m/m)

Wybierając inne odpowiedzi, można wpaść w pułapkę błędnych obliczeń lub niewłaściwych założeń. Na przykład, nieprawidłowe odpowiedzi mogły wynikać z błędnego obliczenia masy olejku eterycznego. Niezrozumienie gęstości olejku lub niewłaściwe przeliczenie objętości na masę prowadzi do zafałszowania wyników. Często studenci mylą jednostki miary; przykładem może być pominięcie przeliczenia objętości na masę, co prowadzi do niewłaściwych wyników. Ustalanie procentowej zawartości substancji opiera się na precyzyjnych pomiarach, co jest zgodne z normami laboratorialnymi. Ponadto, nie uwzględnienie całkowitej masy surowca w obliczeniach może skutkować nierealistycznymi wartościami procentowymi. Standardowe procedury laboratoryjne, takie jak destylacja, wymagają dokładności i znajomości zasad chemicznych. Dlatego ważne jest, aby przed przystąpieniem do obliczeń dokładnie zrozumieć wszystkie etapy postępowania oraz związane z nimi zasady, co pomoże uniknąć typowych błędów myślowych.

Pytanie 26

Jakie jest zastosowanie metody Winklera?

A. tlenu rozpuszczonego w wodzie

B. manganu rozpuszczonego w wodzie

C. pH wody

D. zasadowości wody

Metoda Winklera jest powszechnie stosowana do oznaczania stężenia tlenu rozpuszczonego w wodzie, co jest kluczowym parametrem w ocenie jakości wód, szczególnie w kontekście ochrony ekosystemów wodnych. Metoda ta opiera się na reakcjach chemicznych, w których tlen reaguje z odczynnikami, a wynik pomiaru można uzyskać poprzez titrację. Przykładowo, oznaczanie tlenu rozpuszczonego jest istotne w monitorowaniu wód w rzekach, jeziorach oraz zbiornikach wodnych, gdzie jego stężenie wpływa na organizmy żywe, a także na procesy biodegradacji. Zgodnie z normami, takimi jak PN-EN 25813, metoda Winklera umożliwia uzyskanie precyzyjnych wyników, co jest niezbędne do podejmowania decyzji dotyczących ochrony środowiska i zarządzania zasobami wodnymi. Regularne monitorowanie stężenia tlenu pozwala na szybką reakcję w przypadku zanieczyszczenia wód, co przyczynia się do zachowania bioróżnorodności i zdrowia ekosystemów.

Pytanie 27

Jaką substancję podstawową powinno się użyć do ustalania miana roztworu wodorotlenku sodu?

A. Sól kuchennej.

B. Tlenek cynku.

C. Kwas szczawiowy

D. Dichromian(VI) potasu.

Kwas szczawiowy jest substancją podstawową, która jest powszechnie stosowana do nastawiania miana roztworu wodorotlenku sodu. Działa jako substancja wzorcowa w procesach miareczkowania, ponieważ jest znany z wysokiej czystości i stabilności, co jest kluczowe przy przygotowywaniu roztworów o dokładnie określonym stężeniu. Kwas szczawiowy reaguje z wodorotlenkiem sodu w reakcji neutralizacji, co umożliwia precyzyjne wyznaczenie miana tego roztworu. Praktycznie, aby ustalić dokładne stężenie roztworu NaOH, można przeprowadzić miareczkowanie, wykorzystując roztwór kwasu szczawiowego o znanym stężeniu, co jest zgodne z dobrymi praktykami laboratoryjnymi. W laboratoriach analitycznych taka procedura jest standardem, ponieważ pozwala na uzyskanie wyników o wysokiej precyzji i dokładności, co jest niezbędne w wielu zastosowaniach, w tym w chemii analitycznej oraz w różnych dziedzinach przemysłu chemicznego.

Pytanie 28

W metodzie analitycznej zapisano. Który parametr metody analitycznej opisano w ramce?

Różnica w otrzymanych wynikach dwóch oznaczeń wykonanych równocześnie lub w krótkim przedziale czasu na tej samej próbce, przez tego samego analityka, w takich samych warunkach, nie może przekraczać 1,5 g na 100 g oznaczanej próbki.

A. Odtwarzalność.

B. Dokładność.

C. Niepewność.

D. Powtarzalność.

Powtarzalność jest kluczowym parametrem w metodach analitycznych, definiowanym jako miara zgodności wyników uzyskanych w powtarzalnych pomiarach przeprowadzonych w tych samych warunkach. Z perspektywy praktycznej, aby ocenić powtarzalność, można przeprowadzić serię oznaczeń tej samej próbki w krótkim okresie czasu, wykorzystując ten sam sprzęt oraz tę samą metodologię, co pozwala na zminimalizowanie wpływu zmiennych zewnętrznych. Przykładowo, w laboratoriach zajmujących się analizą chemiczną, powtarzalność wyników jest niezbędna do zapewnienia jakości i wiarygodności danych, co jest zgodne z normami ISO 17025, które określają wymagania wobec laboratoriów badawczych i wzorcujących. Utrzymanie wysokiej powtarzalności wyników jest przy tym kluczowe dla walidacji metod analitycznych, co podkreśla znaczenie tego parametru w kontekście zapewnienia jakości analiz. Dobrze wypracowane procedury operacyjne oraz stałe kalibracje sprzętu to praktyki, które wspierają wysoką powtarzalność i poprawiają ogólną jakość wyników analitycznych.

Pytanie 29

Określ typ destylacji, który polega na przemianie składnika mieszaniny substancji organicznych w stan pary w temperaturze niższej od jego temperatury wrzenia.

A. Prosta

B. Z parą wodną

C. Frakcjonowana

D. Wielostopniowa

Wybór innych metod destylacji, jak destylacja prosta, frakcjonowana czy wielostopniowa, może wydawać się kuszący, jednak każda z nich ma swoje ograniczenia. Destylacja prosta polega na podgrzewaniu cieczy do jej temperatury wrzenia, a następnie skraplaniu pary, co jest skuteczne jedynie w przypadku substancji czystych lub mieszanin z niewielką ilością składników. Ma to swoje ograniczenia, ponieważ może prowadzić do niepełnego oddzielenia substancji o podobnych temperaturach wrzenia. Destylacja frakcjonowana to bardziej zaawansowana wersja destylacji prostej, która wykorzystuje kolumny frakcyjne do oddzielania składników o różnych temperatura wrzenia. Mimo że jest to bardzo efektywna metoda, nie nadaje się ona do substancji wrażliwych na temperaturę, ponieważ wysoka temperatura może prowadzić do ich degradacji. Z kolei wielostopniowa destylacja jest skomplikowanym procesem, który również wymaga wysokich temperatur i długotrwałego podgrzewania, co nie jest zgodne z zasadami zachowania wrażliwych substancji organicznych. Właściwe zrozumienie i zastosowanie odpowiednich technik destylacyjnych jest kluczowe w procesie produkcji chemikaliów i ekstraktów, aby zapewnić wysoką jakość produktu końcowego oraz minimalizować straty cennych składników.

Pytanie 30

Na rysunku przedstawiającym schemat polarymetru, cyfrą 4 oznaczono

A. okular.

B. soczewkę.

C. polaryzator.

D. analizator.

Wybór soczewki, analizatora lub okularu jako oznaczenia elementu 4 na schemacie polarymetru może prowadzić do istotnych nieporozumień dotyczących podstawowych zasad działania tego urządzenia. Soczewki, chociaż są kluczowymi komponentami w systemach optycznych, mają zupełnie inną funkcję, polegającą na skupianiu lub rozpraszaniu światła, co nie jest związane z analizą polaryzacji. W kontekście polarymetrii soczewka nie ma bezpośredniego wpływu na proces polaryzacji, lecz może jedynie wspierać optykę systemu. Analizator również odgrywa istotną rolę w polarymetrze, jednak jego zadaniem jest detekcja i pomiar już spolaryzowanego światła, podczas gdy polaryzator jest tym elementem, który samodzielnie przekształca światło w spolaryzowane. Okular, natomiast, stanowi jedynie element optyczny służący do powiększania obrazu, nie mając wpływu na parametry polaryzacji. Wybierając te odpowiedzi, można nieświadomie zignorować fundamentalne zależności dotyczące optyki, co prowadzi do błędnych wniosków w zakresie zastosowania polaryzatorów w praktyce. Kluczowe jest zrozumienie, że polaryzator nie tylko jest komponentem, ale również narzędziem umożliwiającym zrozumienie większych zjawisk optycznych, co stanowi podstawę dla wielu analiz w naukach przyrodniczych.

Pytanie 31

W ramce przedstawiono równania reakcji zachodzące podczas oznaczania chlorków metodą

Ag⁺ + Cl^- → AgCl ↓

Ag⁺ + SCN^- → AgSCN ↓

Fe³⁺ + SCN^- → Fe(SCN)²⁺

A. strąceniową Volharda.

B. kompleksometryczną.

C. grawimetryczną.

D. strąceniową Mohra.

Wybierając odpowiedzi inne niż strąceniowa Volharda, można napotkać szereg nieporozumień dotyczących metod analitycznych. Metoda strąceniowa Mohra, choć również dotyczy oznaczania chlorków, nie wykorzystuje tiocyjanianu potasu jako titranta, co sprawia, że jest mniej precyzyjna w kontekście wykrywania punktu końcowego. Ponadto, w przypadku tej metody nie można uzyskać wyraźnego zabarwienia, co ogranicza jej zastosowanie w praktyce. Z kolei metoda kompleksometryczna, która często polega na użyciu EDTA, jest przeznaczona do oznaczania kationów, a nie anionów chlorkowych, co sprawia, że wybór tej opcji jest nieuzasadniony. Grawimetryczne oznaczanie polega na strąceniu substancji i pomiarze masy osadu, co jest zupełnie innym podejściem, które jest czasochłonne i nieefektywne w kontekście analizy chlorków. Kluczowym błędem myślowym jest mylenie różnych metod oznaczania, co może prowadzić do nieprawidłowych wyników i nieefektywnego zarządzania procesami analitycznymi. Dlatego ważne jest, aby dobrze zrozumieć specyfikę każdej metody oraz jej zastosowanie w praktyce laboratoryjnej.

Pytanie 32

W celu identyfikacji cukru przeprowadzono doświadczenia, których wyniki zapisano w tabeli. Identyfikowanym cukrem była

Doświadczenie	Wynik doświadczenia
Próba Trommera	ceglastoczerwony osad
Próba Tollensa	lustro srebrne
Próba z wodą bromową w obecności wodorowęglanu sodu	odbarwienie wody bromowej

A. sacharoza.

B. skrobia.

C. glukoza.

D. fruktoza.

Glukoza to taki specyficzny cukier, monosacharyd, który ma naprawdę ciekawe właściwości. Jest super ważny w różnych próbach chemicznych, jak ta Trommera. Wiesz, co w niej jest fajnego? Jej grupa aldehydowa! Dzięki niej glukoza może redukować jony miedzi(II) do miedzi(I), co prowadzi do powstania ceglastoczerwonego osadu. To, moim zdaniem, świetny sposób na identyfikację glukozy. Dlatego w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym tak ważne jest monitorowanie poziomów cukru w produktach. Poza tym, glukoza to istotny składnik w metabolizmie organizmów. Dodatkowo, można też używać próby Tollensa i reakcji z wodą bromową, które dają jeszcze inne dowody na obecność glukozy, w przeciwieństwie do fruktozy i sacharozy. Te ostatnie nie reagują w taki sposób. Dlatego, żeby dobrze rozumieć temat, ważne jest, żeby chemicy i technolodzy żywności znali te wszystkie reakcje.

Pytanie 33

Podczas miareczkowania roztworu amoniaku o stężeniu 0,1 mol/dm³ za pomocą roztworu kwasu solnego o stężeniu 0,1 mol/dm³, skok krzywej leży w granicach pH 6,3–4,3. W tym miareczkowaniu jako wskaźnik należy zastosować

Wskaźnik	Przedział pH
Błękit tymolowy	1,2–2,8
Błękit tymolowy	8,0–9,6
Oranż metylowy	3,1–4,4
Czerwień metylowa	4,2–6,2
Błękit bromotymolowy	6,7–7,6
Fenoloftaleina	8,0–9,8
Tymoloftaleina	9,3–10,5

A. fenoloftaleinę.

B. błękit tymolowy.

C. błękit bromotymolowy.

D. czerwień metylową.

Czerwień metylowa jest wskaźnikiem pH, który zmienia swoją barwę w zakresie od 4,2 do 6,2. W przypadku miareczkowania amoniaku o stężeniu 0,1 mol/dm³ roztworem kwasu solnego o tym samym stężeniu, skok krzywej miareczkowania zachodzi w granicach pH 6,3–4,3. Oznacza to, że czerwień metylowa jest idealnym wskaźnikiem do obserwacji tego procesu, ponieważ zmiana koloru w tym zakresie pH pozwala na dokładne określenie punktu końcowego miareczkowania. W praktycznych zastosowaniach laboratorialnych, stosując czerwień metylową, można zauważyć wyraźną zmianę koloru, co umożliwia kontrolę nad postępem reakcji. W kontekście standardów laboratoryjnych, dobór wskaźników powinien zawsze być dostosowany do specyfikacji reakcji, co czyni czerwień metylową odpowiednim wyborem w tym przypadku, a jej użycie jest zgodne z dobrymi praktykami w chemii analitycznej.

Pytanie 34

Rysunek przedstawia

A. pierścienie metalowe do uchwycenia lejka.

B. druciki platynowe do prób płomieniowych.

C. ezy do przenoszenia materiału mikrobiologicznego.

D. głaszczki do równomiernego rozprowadzenia cieczy na podłożu mikrobiologicznym.

Ezy do przenoszenia materiału mikrobiologicznego są podstawowym narzędziem w laboratoriach mikrobiologicznych, które umożliwiają bezpieczne i efektywne pobieranie i transport próbek. Charakteryzują się one pętlą na końcu, co pozwala na precyzyjne zasysanie odpowiedniego materiału. W praktyce ezy wykorzystywane są do transferu zawiesin komórkowych, hodowli mikroorganizmów czy próbek środowiskowych, co jest kluczowe dla badań diagnostycznych i zastosowań w biotechnologii. Standardy laboratoryjne, takie jak ISO 15189, podkreślają znaczenie prawidłowego stosowania ezy, aby uniknąć kontaminacji próbek oraz zapewnić wiarygodność wyników badań. Dobrą praktyką jest również stosowanie jednorazowych ezy, co minimalizuje ryzyko przeniesienia zanieczyszczeń między różnymi próbkami. Często stosowane są także ezy o różnych średnicach, dostosowanych do specyficznych wymagań eksperymentów, co czyni je niezwykle wszechstronnymi narzędziami w mikrobiologii.

Pytanie 35

Który nawóz, spośród wymienionych w tabeli, zawiera najwięcej azotu azotanowego?

Tabela. Zawartość składnika czynnego w nawozach azotowych
Nawóz	Zawartość składników, %
Saletra potasowa	N – 13,5%
Saletra magnezowa	N – 10,8%
Saletra amonowa	N – 34% (NH₄⁺ – 17%, NO₃^- – 17%)
Saletra wapniowa	N – 14,5%
Siarczan amonu	N – 21%
Mocznik	N – 46%

A. Siarczan amonu

B. Saletra amonowa

C. Mocznik

D. Saletra magnezowa

Saletra amonowa jest najlepszym źródłem azotu azotanowego spośród wymienionych nawozów, zawierającym 17% azotu w formie azotanowej (NO3). Taki wysoki poziom azotu azotanowego czyni ją szczególnie efektywną, zwłaszcza w uprawach wymagających intensywnego nawożenia. W praktyce, zastosowanie saletry amonowej może prowadzić do szybszego wzrostu roślin i poprawy plonów, co jest zgodne z dobrymi praktykami agrotechnicznymi. Jest to istotne w kontekście rolnictwa precyzyjnego, gdzie optymalne dawkowanie nawozów ma kluczowe znaczenie dla uzyskania maksymalnych efektów agronomicznych przy jednoczesnym zmniejszeniu wpływu na środowisko. Oprócz tego, saletra amonowa może być stosowana w różnych systemach upraw, zarówno w tradycyjnym, jak i ekologicznym, co podkreśla jej wszechstronność. Warto również zauważyć, że przy odpowiednim stosowaniu nawozów azotowych, takich jak saletra amonowa, rolnicy mogą skutecznie zarządzać poziomem azotu w glebie, co jest zgodne z założeniami zrównoważonego rozwoju w rolnictwie.

Pytanie 36

Urządzeniem używanym do hodowli bakterii w środowisku beztlenowym jest

A. pasteryzator

B. boks laminarny

C. anaerostat

D. autoklaw

Autoklaw to urządzenie służące do sterylizacji narzędzi i materiałów, działające na zasadzie wysokotemperaturowej pary wodnej pod ciśnieniem. Nie jest przeznaczone do hodowli bakterii, tym bardziej w warunkach beztlenowych, ponieważ jego działanie polega na zabijaniu wszystkich mikroorganizmów, co jest sprzeczne z celem hodowli. Pasteryzator, z kolei, jest używany do obróbki termicznej żywności w celu zniszczenia patogenów, ale również nie zapewnia warunków beztlenowych. Boks laminarny, chociaż jest użytecznym narzędziem do pracy w warunkach aseptycznych, nie jest dostosowany do prowadzenia hodowli beztlenowej. Te błędne odpowiedzi wynikają z braku zrozumienia specyfikacji urządzeń i ich funkcji w mikrobiologii. Warto zrozumieć, że hodowla bakterii beztlenowych wymaga stworzenia odpowiednich warunków, które są możliwe do osiągnięcia jedynie przez anaerostat. Używanie niewłaściwego sprzętu może prowadzić do błędnych wyników badawczych oraz nieprawidłowej interpretacji danych, co może mieć poważne konsekwencje w diagnostyce i badaniach naukowych.

Pytanie 37

Na którym rysunku przedstawiono schemat metody dokładnej i nieprecyzyjnej?

A. A.

B. C.

C. B.

D. D.

Wybór innej odpowiedzi niż schemat C wskazuje na brak zrozumienia podstawowych zasad dotyczących dokładności i precyzji pomiarów. W metodyce pomiarowej kluczowe jest rozróżnienie między systematycznymi a przypadkowymi błędami pomiarowymi. Schematy A, B i D ilustrują pomiary, które są bardziej rozproszone, co sugeruje, że wartości zmierzone nie są bliskie wartościom rzeczywistym. Ten rodzaj rozproszenia wskazuje na niską precyzję, co może być efektem niewłaściwego ustawienia urządzeń pomiarowych, błędów w kalibracji czy też wpływu czynników zewnętrznych, takich jak temperatura czy wilgotność na wyniki. Typowym błędem myślowym jest założenie, że każdy pomiar jest z natury dokładny, co nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. W rzeczywistości, aby uzyskać wiarygodne dane, należy stosować standardowe procedury, takie jak powtarzalność pomiarów oraz ich weryfikacja względem znanych wartości wzorcowych. Ignorowanie tych zasad prowadzi do niepoprawnych wniosków i może mieć poważne konsekwencje w kontekście badań naukowych czy przemysłowych. Dlatego kluczowe jest rozumienie różnic między dokładnością a precyzją oraz dążenie do stosowania metod, które zapewniają jak najwyższą jakość danych.

Pytanie 38

Jaką objętość kwasu solnego o stężeniu 0,5 mol/dm³ należy wykorzystać do całkowitego zobojętnienia 100 cm³ roztworu wodorotlenku sodu o stężeniu 0,4 mol/dm³?

A. 80 cm3

B. 160 cm3

C. 8 cm3

D. 0,0160 cm3

Kiedy chcesz obliczyć, ile kwasu solnego potrzebujesz do zobojętnienia wodorotlenku sodu, warto najpierw zrozumieć, jak ta reakcja wygląda. Mamy równanie: NaOH + HCl → NaCl + H2O, co oznacza, że jeden mol NaOH potrzebuje jednego mola HCl. Żeby dowiedzieć się, ile moli NaOH jest w 100 cm³ roztworu 0,4 mol/dm³, używamy prostego wzoru: n = C * V. Podstawiając, dostajemy: n(NaOH) = 0,4 mol/dm³ * 0,1 dm³ = 0,04 mol. Skoro wiemy, że potrzebujemy 0,04 mol HCl, to możemy obliczyć jego objętość. Mamy stężenie 0,5 mol/dm³, więc V = n/C = 0,04 mol / 0,5 mol/dm³ = 0,08 dm³, co oznacza 80 cm³. Takie obliczenia są bardzo ważne w chemii, bo w laboratoriach trzeba precyzyjnie przygotować roztwory, żeby wszystko działało jak należy.

Pytanie 39

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 40

Jakie substancje stosuje się do barwienia preparatów mikroskopowych według metody Grama?

A. fioletu krystalicznego

B. nadmanganianu potasu

C. fuksyny fenolowej

D. zieleni malachitowej

Fiolet krystaliczny jest podstawowym barwnikiem stosowanym w metodzie Grama, która jest kluczowa w mikrobiologii do różnicowania bakterii na Gram-dodatnie i Gram-ujemne. W tej metodzie fiolet krystaliczny działa jako pierwszy barwnik, który penetruje komórki bakteryjne, zabarwiając je na kolor purpurowy. Po zastosowaniu fioletu krystalicznego, dodaje się roztwór jodu, który stabilizuje barwnik wewnątrz komórek. W przypadku Gram-dodatnich bakterii, które posiadają grubą warstwę peptydoglikanu, barwnik jest zatrzymywany, podczas gdy Gram-ujemne, z cieńszą warstwą, tracą kolor przy użyciu alkoholu lub acetonu. Dalsze etapy barwienia mogą obejmować stosowanie safraniny, która zabarwia komórki Gram-ujemne na różowo. Metoda ta jest szeroko stosowana w diagnostyce mikrobiologicznej oraz w badaniach naukowych, co czyni ją jeden z podstawowych narzędzi w laboratoriach biologicznych. Znajomość tej metody oraz umiejętność jej prawidłowego stosowania są kluczowe dla uzyskania wiarygodnych wyników w identyfikacji mikroorganizmów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej