Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 18:28
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 18:46

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Do jakich działań można wykorzystać program FileZilla?

A. walidacji strony internetowej.

B. debugowania skryptu na stronie.

C. publikacji strony internetowej.

D. kompilacji skryptu na stronie.

Wszystkie pozostałe odpowiedzi dotyczą różnych aspektów tworzenia i zarządzania stronami internetowymi, ale nie są związane z funkcjonalnością programu FileZilla. Kompilacja skryptu na stronie jest procesem, w którym kod źródłowy jest przekształcany w format wykonywalny, co jest zazwyczaj zarezerwowane dla języków programowania, takich jak C++ czy Java, a nie dla aplikacji do przesyłania plików. Walidacja strony internetowej odnosi się do procesu sprawdzania, czy kod HTML i CSS spełniają określone standardy, co można zrobić za pomocą narzędzi takich jak W3C Validator. Debugowanie skryptu na stronie z kolei polega na identyfikacji i naprawie błędów w kodzie, co najczęściej wymaga użycia dedykowanych narzędzi do debugowania w przeglądarkach, jak Chrome DevTools, a nie programu do przesyłania plików. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że jedno narzędzie może pełnić wiele ról w procesie tworzenia stron, podczas gdy w rzeczywistości każdy etap wymaga specjalistycznych narzędzi dostosowanych do konkretnych zadań. Zrozumienie, jakie narzędzie jest odpowiednie do danego zadania, jest kluczowe w pracy nad projektami webowymi, co stanowi fundamentalną część profesjonalizmu w branży IT.

Pytanie 2

Jakiego typu tablicy dotyczy instrukcja dodawania elementu w JavaScript?

Tablica['technik'] = 'informatyk';

A. asocjacyjnej

B. stałej

C. liczbowej

D. wielowymiarowej

Tablica asocjacyjna w JavaScript to struktura danych, która przechowuje wartości w formie par klucz-wartość, co pozwala na efektywne i dynamiczne przypisywanie i pobieranie danych. Klucze w tablicy asocjacyjnej mogą być dowolnymi łańcuchami znaków, co daje dużą elastyczność w organizacji danych. Przykładem jest przypisanie Tablica['technik'] = 'informatyk'; gdzie 'technik' jest kluczem, a 'informatyk' wartością. To podejście jest zgodne ze standardami JavaScript, w którym tablice asocjacyjne są implementowane jako obiekty. W praktyce używa się ich często do przechowywania konfiguracji, danych użytkowników lub innych danych, które wymagają szybkiego dostępu i modyfikacji. Tablice asocjacyjne umożliwiają dynamiczne dodawanie nowych par klucz-wartość, co jest cenioną cechą w aplikacjach wymagających skalowalności. Warto zauważyć, że podczas gdy tradycyjne tablice używają indeksów liczbowych, tablice asocjacyjne oferują większą elastyczność poprzez użycie kluczy tekstowych, co jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania i ułatwia czytelność oraz utrzymanie kodu.

Pytanie 3

Którego znacznika NIE należy umieszczać w sekcji <head> dokumentu HTML?

A. <title>

B. <link>

C. <h2>

D. <meta>

Pozostałe znaczniki należą do <head>. <link> służy m.in. do dołączenia zewnętrznego arkusza stylów lub favikony i jest typowym elementem nagłówka. <title> definiuje tytuł strony widoczny na karcie przeglądarki - musi znaleźć się w <head>. <meta> przekazuje metadane, np. kodowanie znaków czy opis dla wyszukiwarek. Nagłówek treści <h2> jest natomiast elementem widocznej zawartości i należy do <body>, dlatego to on nie powinien trafić do <head>.

Pytanie 4

W języku HTML w celu określenia słów kluczowych dla danej strony, należy zastosować następujący zapis

A. <meta name="keywords" content="psy, koty, gryzonie">

B. <meta keywords="psy, koty, gryzonie">

C. <meta name="description" content="psy, koty, gryzonie">

D. <meta name="keywords" = "psy, koty, gryzonie">

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi, <meta keywords="psy, koty, gryzonie">, jest błędna z powodu braku atrybutu 'name'. W standardzie HTML każdy element <meta> powinien zawierać atrybut 'name' lub 'property', który określa, jakiego rodzaju metadane są dostarczane. Pominięcie tego atrybutu sprawia, że przeglądarki mogą nieprawidłowo interpretować ten element, co negatywnie wpływa na SEO strony. Druga odpowiedź, <meta name="keywords" = "psy, koty, gryzonie">, zawiera błędną składnię. Równanie atrybutu w HTML powinno być zapisane z wykorzystaniem znaku ' ', a nie '='. Poprawny zapis powinien wyglądać: <meta name="keywords" content="psy, koty, gryzonie">. Błąd ten jest częstym źródłem problemów w kodzie HTML, prowadzącym do niezrozumienia przez przeglądarki, co może skutkować ignorowaniem tego elementu przez algorytmy wyszukiwarek. Ostatnia odpowiedź, <meta name="description" content="psy, koty, gryzonie">, jest niepoprawna, ponieważ nie dotyczy słów kluczowych, lecz opisu strony. Chociaż atrybut 'description' również jest istotny i wpływa na SEO, to jego zastosowanie w tym kontekście nie odpowiada na pytanie o definicję słów kluczowych. Poprawne użycie metadanych polega na precyzyjnym dobraniu atrybutów do ich funkcji, co jest kluczowe dla efektywnej optymalizacji strony.

Pytanie 5

Co oznacza w języku C++ przedstawiony fragment kodu?

struct CONTACT
{
std::string nazwisko;
std::string telefon;
int numer;
};

A. Interakcję między zmiennymi lokalnymi a globalnymi

B. Trzy niezależne zmienne

C. Typ strukturalny składający się z trzech pól

D. Organizację zmiennych

W C++ struktury to takie narzędzia do grupowania danych, co już wiesz. Jednak w twoim opisie pojawił się błąd dotyczący zmiennych globalnych i lokalnych. To nie do końca ma związek z tym, co robi struktura. Globalne zmienne to te, które możesz używać wszędzie w programie, a lokalne tylko w danym bloku kodu. Hierarchia zmiennych to inny temat, bo zazwyczaj chodzi o klasy i dziedziczenie, a nie o struktury. W przypadku CONTACT, wszystkie pola są równorzędne, więc nie ma tam żadnej hierarchii. Twoje stwierdzenie, że te zmienne są niepowiązane, również jest nietrafione, bo z definicji struktury wszystkie te pola skupiają się na tym samym obiekcie. To, że struktury grupują dane, to jedna z ich najważniejszych cech, którą trzeba mieć na uwadze, żeby dobrze wykorzystywać możliwości C++.

Pytanie 6

Co oznacza selektor CSS p > i { color: red; }?

A. każdy tekst w <p> oprócz tego w <i>

B. tekst w <i> znajdującym się BEZPOŚREDNIO wewnątrz <p>

C. każdy tekst w <p> lub w <i>

D. tekst w <p> z klasą o nazwie i

Znak > w selektorze oznacza „bezpośrednie dziecko”, więc p > i trafia tylko w te <i>, które leżą wprost wewnątrz <p> (na pierwszym poziomie zagnieżdżenia), a nie głębiej. Reguła p > i { color: red; } pokoloruje taki tekst na czerwono. Dlatego selektor dotyczy <i> bezpośrednio w <p>.

Pytanie 7

Podane w ramce polecenie SQL nadaje prawo SELECT

GRANT SELECT ON hurtownia.* TO 'sprzedawca'@'localhost';

A. do wszystkich pól w tabeli hurtownia.

B. dla użytkownika 'root' na serwerze sprzedawca.

C. dla użytkownika 'root' na serwerze localhost.

D. do wszystkich tabel w bazie hurtownia.

To polecenie GRANT jest typowym przykładem, gdzie drobny szczegół składni całkowicie zmienia znaczenie. Wiele osób intuicyjnie myśli, że skoro pojawia się nazwa hurtownia, to chodzi o tabelę o takiej nazwie, albo że skoro często pracuje się na koncie root, to uprawnienia dotyczą właśnie jego. Tutaj jednak kluczowe są dwie rzeczy: zapis hurtownia.* oraz dokładna forma 'sprzedawca'@'localhost'.
W MySQL konstrukcja nazwa_bazy.* jednoznacznie oznacza całą bazę danych, czyli wszystkie tabele znajdujące się w tej bazie. Gwiazdka nie oznacza „wszystkich pól w tabeli”, jak w SELECT * FROM tabela; tylko „wszystkie obiekty danego typu w tym kontekście”, czyli w tym wypadku wszystkie tabele w bazie hurtownia. Błąd myślowy bierze się stąd, że ludzie przenoszą swoje skojarzenia z SELECT * na GRANT, a to są jednak różne miejsca w składni SQL.
Jeśli chcielibyśmy nadać uprawnienie tylko do jednej tabeli, używamy zapisu nazwa_bazy.nazwa_tabeli, bez gwiazdki. Na przykład GRANT SELECT ON hurtownia.klienci TO 'sprzedawca'@'localhost'; dotyczyłoby tylko tabeli klienci. Wtedy dopiero można by mówić o dostępie do wszystkich pól w tej konkretnej tabeli, bo SELECT z założenia domyślnie widzi wszystkie kolumny, chyba że zastosujemy uprawnienia na poziomie kolumn, co jest już bardziej zaawansowanym tematem.
Druga częsta pomyłka to utożsamianie każdego polecenia GRANT z użytkownikiem root. W MySQL użytkownik jest identyfikowany przez parę login@host. W naszym przykładzie stoi tam wyraźnie 'sprzedawca'@'localhost', więc nie ma tu żadnego roota. Gdyby chodziło o konto root, składnia musiałaby wyglądać np. 'root'@'localhost'. Co więcej, host sprzedawca w ogóle nie występuje w tym poleceniu – pojawia się tylko jako nazwa użytkownika. To powoduje czasem dodatkowe zamieszanie: ktoś widzi słowo sprzedawca i myśli, że to nazwa serwera, a localhost to użytkownik, co jest całkowicie odwrotnie.
Z punktu widzenia dobrych praktyk administracji bazą danych, nadawanie uprawnień rootowi poleceniem GRANT w aplikacjach produkcyjnych jest zresztą złym pomysłem. Standardem jest tworzenie osobnych kont, takich jak sprzedawca, księgowy czy aplikacja_web, z precyzyjnie dobranymi uprawnieniami do konkretnych baz. Wtedy dokładnie wiemy, kto może co czytać i modyfikować. Z mojego doświadczenia wynika, że większość problemów z bezpieczeństwem wynika właśnie z używania zbyt szerokich uprawnień, głównie konta root tam, gdzie absolutnie nie jest potrzebne.
Podsumowując: to polecenie nie nadaje dostępu do „wszystkich pól w tabeli hurtownia”, bo hurtownia jest tu bazą, a nie tabelą. Nie dotyczy też użytkownika root ani żadnego serwera o nazwie sprzedawca. Nadaje ono prawo SELECT do wszystkich tabel w bazie hurtownia konkretnemu użytkownikowi o nazwie sprzedawca, który łączy się z hosta localhost. Zrozumienie tej składni jest kluczowe przy zarządzaniu uprawnieniami w MySQL i ogólnie w systemach baz danych.

Pytanie 8

W dokumencie HTML umieszczono tekst sformatowany określonym stylem. Aby wprowadzić w treści kilka słów o zróżnicowanym stylu, należy użyć znacznika

A. <section>

B. <hr>

C. <span>

D. <table>

Znacznik <span> jest używany w HTML do definiowania niewielkich fragmentów tekstu, które można stylizować niezależnie od reszty treści. Przy jego pomocy możemy wprowadzać różne style CSS, co pozwala na skomponowanie bardziej zróżnicowanego wizualnie tekstu. Na przykład, możemy użyć znacznika <span> do podkreślenia ważnych słów w zdaniu, zmieniając ich kolor lub czcionkę. Ważne jest, aby znacznik <span> nie wprowadzał żadnych zmian semantycznych w treści; jest to znacznik czysto stylistyczny. W praktyce, korzystając z CSS, możemy zastosować różne klasy do elementów <span>, co zwiększa elastyczność w zakresie stylizacji. Przykład: <span class='highlight'>ważne słowo</span> może zostać zapisane w arkuszu stylów jako .highlight { background-color: yellow; }. To podejście jest zgodne z zasadami semantycznego HTML oraz wykorzystania CSS, co jest rekomendowaną praktyką w tworzeniu stron internetowych.

Pytanie 9

Została zaprezentowana tabela o nazwie konta. Aby obliczyć liczbę rejestracji w poszczególnych latach oraz wyświetlić te wartości razem z rokiem rejestracji, należy wykonać zapytanie

A. ```SELECT rejestracja, COUNT(rejestracja) FROM konta;```

B. ```SELECT rejestracja, COUNT(rejestracja) FROM konta GROUP BY rejestracja;```

C. ```SELECT COUNT(rejestracja) FROM konta JOIN rejestracja ON id;```

D. ```SELECT COUNT(rejestracja) FROM konta GROUP BY rejestracja;```

Rozważając inne odpowiedzi, można zauważyć kilka typowych błędów w rozumieniu operacji SQL. Odpowiedź 'SELECT rejestracja, COUNT(rejestracja) FROM konta;' pomija klauzulę GROUP BY, która jest niezbędna do prawidłowego grupowania wyników po kolumnie 'rejestracja'. Bez niej, zapytanie spowoduje błąd, ponieważ próbuje zliczyć wartości bez określenia, jak je grupować. Takie podejście jest niezgodne z zasadami SQL, które wymagają, aby wszystkie kolumny niewykorzystywane w funkcjach agregujących były zawarte w klauzuli GROUP BY.

W przypadku 'SELECT COUNT(rejestracja) FROM konta GROUP BY rejestracja;', mamy poprawnie użyte GROUP BY, ale brak jest kolumny 'rejestracja' w selekcji, co oznacza, że wyniki wyświetlą tylko liczby bez odpowiadających im lat, co nie spełnia założeń pytania.

Odpowiedź 'SELECT COUNT(rejestracja) FROM konta JOIN rejestracja ON id;' wprowadza dodatkowy błąd związany z niepoprawnym użyciem JOIN. Kolumna 'rejestracja' nie jest tabelą, a próbując połączyć ją z tabelą 'konta' za pomocą JOIN, wprowadza się błędną koncepcję struktury danych. JOIN jest używany do łączenia różnych tabel na podstawie powiązanych kolumn, co w tym przypadku nie ma zastosowania. Takie niezrozumienie składni SQL może prowadzić do błędnych wyników i niepotrzebnego skomplikowania zapytań. Powszechnym błędem w korzystaniu z JOIN jest niepoprawne używanie go do prostych operacji grupowania, które nie wymagają połączenia wielu tabel.

Pytanie 10

Która grupa znaczników HTML służy do GRUPOWANIA elementów i budowy struktury dokumentu?

A. <span>, <strong>, <em>

B. <br>, <img>, <hr>

C. <table>, <tr>, <td>

D. <div>, <article>, <header>

Pozostałe grupy pełnią inne role. <br>, <img>, <hr> to elementy treści (łamanie linii, obraz, linia pozioma), a nie kontenery. <table>, <tr>, <td> budują TABELĘ, a <span>, <strong>, <em> to elementy liniowe formatujące tekst. Strukturę dokumentu tworzą <div>, <article>, <header>.

Pytanie 11

Które stwierdzenie jest poprawne w odniesieniu do grafiki rastrowej?

A. to obraz przedstawiony jako siatka odpowiednio kolorowanych pikseli

B. podczas skalowania obraz nie traci na jakości

C. obraz opisany jest figurami geometrycznymi w układzie współrzędnych

D. nie jest zapisywana w formacie WMF

Pozostałe zdania są fałszywe lub dotyczą grafiki WEKTOROWEJ. Przy skalowaniu rastrowy obraz TRACI jakość (piksele się powiększają). Opis figurami geometrycznymi w układzie współrzędnych to cecha grafiki wektorowej. WMF to format wektorowy. Grafikę rastrową opisuje siatka kolorowanych pikseli.

Pytanie 12

Aby w zapytaniu SQL połączyć dane z dwóch tabel powiązanych relacją, należy użyć słowa kluczowego:

JOIN

IN

GROUP BY

UNION

Do łączenia danych z tabel powiązanych relacją służy JOIN. Złączenie dopasowuje wiersze z różnych tabel według wspólnego pola - najczęściej klucza głównego w jednej i klucza obcego w drugiej - i zwraca je jako jeden wynik. Pozwala to np. pokazać zamówienie razem z danymi klienta. Występuje w odmianach (INNER, LEFT, RIGHT), które decydują, które wiersze bez dopasowania zachować. To właśnie JOIN realizuje relacyjne połączenie tabel w zapytaniu.

Pytanie 13

Kolor zapisany w systemie RGB, o wartościach rgb(255,128,16), jaki będzie miał odpowiednik w kodzie szesnastkowym?

A. #ff8010

B. #ff8011

C. #ff0f10

D. #008010

Odpowiedzi, które nie są poprawne, można analizować pod kątem błędów w konwersji wartości RGB na format szesnastkowy. W pierwszym przypadku, kolor zapisany jako #008010 nie odpowiada podanym wartościom RGB, ponieważ składowa czerwonego ma wartość 0 zamiast 255, co sprawia, że kolor ten jest odcieniem zieleni, a nie pomarańczowym. Kolejną niepoprawną odpowiedzią jest #ff0f10, w której składowa zielona wynosi 0, zamiast 128. W efekcie otrzymujemy kolor dominujący w czerwieni z odrobiną niebieskiego, co nie odpowiada oryginalnemu kolorowi. Ostatnia niepoprawna odpowiedź, #ff8011, różni się jedynie w ostatniej cyfrze od poprawnej odpowiedzi. Zwiększenie wartości niebieskiej do 11 zamiast 10 prowadzi do niewłaściwego odcienia, ponieważ zmienia balans kolorów i nie odwzorowuje oryginalnego koloru RGB. Wszystkie te błędy ilustrują znaczenie dokładności w konwersji wartości kolorów, co jest kluczowe w projektowaniu graficznym i webowym.

Pytanie 14

W hurtowni utworzono tabelę sprzedaż, która zawiera pola: id, kontrahent, grupa_cenowa oraz obrot. Jakie polecenie należy wykorzystać, aby znaleźć tylko kontrahentów z drugiej grupy cenowej, których obrót przekracza 4000 zł?

A. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa=2 OR obrot>4000

B. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE obrot>4000

C. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE grupa_cenowa=2 AND obrot>4000

D. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa=2 AND obrot>4000

Aby skutecznie wyszukać kontrahentów z drugiej grupy cenowej, których obrót przekracza 4000 zł, należy zastosować odpowiednie zapytanie SQL. W tym przypadku, kluczowe jest zrozumienie użycia klauzul WHERE, które filtrują wyniki na podstawie określonych warunków. Poprawne zapytanie to 'SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa=2 AND obrot>4000;'. W tym zapytaniu wybieramy kolumnę kontrahent z tabeli sprzedaz, filtrując wyniki na podstawie dwóch warunków: przynależności do drugiej grupy cenowej oraz obrotu większego niż 4000 zł. Operator AND jest istotny, ponieważ oba warunki muszą być spełnione, aby dany rekord został zwrócony. Takie podejście jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, co pozwala na zachowanie integralności danych i efektywność zapytań. Przykładem może być sytuacja, w której w tabeli znajdują się kontrahenci o różnych grupach cenowych i obrotach; zastosowanie powyższego zapytania pozwoli nam na wyselekcjonowanie tylko tych kontrahentów, którzy spełniają oba kryteria, co jest niezwykle przydatne w analizie sprzedaży i podejmowaniu decyzji biznesowych.

Pytanie 15

W zaprezentowanej części formularza HTML znajduje się pole, które można określić jako?

<input type="password" name="pole">

A. wyświetla wprowadzone znaki.

B. pozwala na wprowadzanie jedynie wartości liczbowych.

C. ukrywa wprowadzone znaki.

D. domyślnie posiada wpisany tekst "pole".

Wybrana przez ciebie odpowiedź jest niepoprawna. Możesz myśleć, że pole <i>input</i> ma domyślny tekst 'pole', ale zapomniałeś, że atrybut 'value', który to robi, nie występuje w tym kodzie. Poza tym, nie ma żadnych danych wskazujących, że to pole przyjmuje tylko liczby. Zazwyczaj, używa się atrybutu 'type' z wartością 'number', ale tutaj jest ustawiony na 'password'. Gdy mówisz, że pole pokazuje wprowadzone znaki, to też nie jest prawda. Jak mamy 'type' ustawione na 'password', to wszystko jest ukryte, żeby użytkownik był bezpieczny. Takie pomyłki to najczęściej efekt braku zrozumienia różnych atrybutów w HTML. Ważne, żeby ogarnąć, że atrybut 'type' mówi, jakie dane można wprowadzać, a różne wartości mają różne skutki.

Pytanie 16

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr { background-color: Pink; }

B. tr:active { background-color: Pink; }

C. tr:hover { background-color: Pink; }

D. td, th { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek.

W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony.

Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 17

Jak brzmi nazwa edytora, który wspiera proces tworzenia stron internetowych i którego działanie można określić w polskim tłumaczeniu słowami: widzisz to, co otrzymujesz?

A. VISUAL EDITOR

B. IDE

C. WYSIWYG

D. WEB STUDIO

IDE, czyli Integrated Development Environment, to zintegrowane środowisko programistyczne, które oferuje narzędzia dla programistów do pisania, testowania i debugowania kodu. IDE zazwyczaj skupia się na językach programowania i wymaga od użytkownika znajomości takich języków jak C++, Java czy Python, co znacznie różni się od podejścia WYSIWYG, które ma na celu umożliwienie edycji treści bez potrzeby pisania kodu. Wybór IDE zamiast edytora WYSIWYG może prowadzić do błędnych wniosków dotyczących procesu tworzenia stron internetowych, ponieważ programiści i twórcy treści mają różne potrzeby i umiejętności. WEB STUDIO to termin, który zazwyczaj odnosi się do kompleksowych narzędzi do tworzenia stron internetowych, ale niekoniecznie oznacza edytor WYSIWYG. Niektóre z tych narzędzi mogą wymagać znajomości kodu, co również nie pasuje do koncepcji WYSIWYG. VISUAL EDITOR to termin ogólny, który może odnosić się do różnych typów edytorów, ale nie jest ściśle związany z ideą WYSIWYG. Pominięcie tego aspektu może prowadzić do mylnych wyobrażeń o możliwościach i funkcjonalności tych narzędzi. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć różnice między tymi pojęciami i znać ich zastosowanie w praktyce. W przeciwnym razie można łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że wszystkie narzędzia do tworzenia treści są sobie równe, co jest dalekie od prawdy.

Pytanie 18

Funkcja zapisana w języku PHP ma postać jak poniżej. Jej zadaniem jest

function fun1($liczba)
 {
     if($liczba % 2 == 0)
         return 1;

     return 0;
 }

A. zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta.

B. wypisanie liczby parzystej.

C. wypisanie liczby nieparzystej.

D. zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Funkcja fun1($liczba) w PHP zwraca wartość 1, gdy liczba podana jako argument jest parzysta. Jest to wynikiem działania funkcji, której składnikami są operator modulo (%) i porównanie (==). Kod ($liczba % 2 == 0) sprawdza, czy reszta z dzielenia liczby przez 2 jest równa zero, co jest prawdą dla wszystkich liczb parzystych. Jeśli warunek jest spełniony, funkcja zwraca wartość 1. Jest to typowe i efektywne podejście do sprawdzania parzystości liczb w językach programowania. Wykorzystanie operatora modulo jest powszechną praktyką, gdyż nie tylko pozwala na realizację takiej operacji, ale również jest szybkie i nie wymaga zbyt dużego nakładu zasobów procesora. Można zastosować tę wiedzę w różnych scenariuszach - na przykład, gdy potrzebujesz przeprowadzić różne operacje na podstawie parzystości lub nieparzystości liczb.

Pytanie 19

W tabeli o nazwie zadania znajduje się kolumna tekstowa status. Jakie zapytanie należy wykorzystać, aby usunąć te rekordy, w których status to ‘zamknięte’?

A. DELETE FROM zadania;

B. DELETE FROM zadania WHERE status = 'zamknięte';

C. TRUNCATE TABLE zadania WHERE status = 'zamknięte';

D. TRUNCATE TABLE zadania;

Odpowiedź 'DELETE FROM zadania WHERE status = 'zamknięte';' jest poprawna, ponieważ ta kwerenda w sposób precyzyjny usuwa tylko te rekordy z tabeli 'zadania', które mają status 'zamknięte'. Użycie klauzuli WHERE jest kluczowe, ponieważ pozwala na ograniczenie operacji usunięcia do konkretnych wierszy w tabeli, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu bazami danych. Należy unikać bezwarunkowego usuwania wszystkich rekordów, jak w przypadku kwerendy 'DELETE FROM zadania;', co mogłoby spowodować utratę danych, które są nadal potrzebne. Przykłady zastosowania tej kwerendy można znaleźć w wielu systemach zarządzania projektami, gdzie często musimy archiwizować lub usuwać zakończone zadania. Dodatkowo stosowanie klauzuli WHERE jest zgodne z zasadą minimalizacji zmian w bazie danych, co jest istotne dla zapewnienia integralności danych i umożliwienia ich późniejszej analizy.

Pytanie 20

W kodzie CSS użyto stylizacji dla elementu listy, a żadne inne reguły CSS nie zostały ustalone. To zastosowane formatowanie spowoduje, że

A. kolor Maroon obejmie co drugi element listy

B. tekst wszystkich elementów listy będzie miał kolor Maroon

C. tekst wszystkich elementów, którym nadano id „hover”, będzie w kolorze Maroon

D. po najechaniu myszką na element listy, kolor tekstu zmieni się na Maroon

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ selektor CSS li:hover odnosi się do elementów listy, które zmieniają swój styl po najechaniu kursorem. W tym przypadku zmiana dotyczy koloru tekstu, który stanie się maroon. Selektor :hover jest pseudoklasą w CSS, która odpowiada za zmiany stylu elementu, gdy użytkownik umieści nad nim kursor. Jest to powszechnie stosowana technika w projektowaniu interaktywnych i przyjaznych dla użytkownika stron internetowych, umożliwiająca na przykład wizualne podkreślenie linków lub elementów menu. Dzięki zastosowaniu takiego selektora, projektanci mogą tworzyć dynamiczne efekty, które reagują na działania użytkownika, co zwiększa atrakcyjność wizualną i funkcjonalność strony. Dobre praktyki zalecają używanie pseudoklas jak :hover do poprawy interakcji użytkownika z interfejsem, a także do zapewnienia spójności z innymi elementami strony, które mogą również reagować na najechanie kursorem. Warto także pamiętać o dostępności, zapewniając alternatywne sposoby na interakcję z elementami, np. dla urządzeń dotykowych.

Pytanie 21

Która z poniższych instrukcji jest równoważna z poleceniem switch w języku PHP?

switch ($liczba) { 
    case 10: 
    case 20: $liczba++; break; 
    default: $liczba = 0; 
} 

Instrukcja 1. 
 if ($liczba==10) 
    $liczba++; 
else 
    $liczba = 0; 

Instrukcja 2. 
 if ($liczba==10 or $liczba==20) 
    $liczba++; 
else 
    $liczba = 0; 

Instrukcja 3. 
 if ($liczba==10 or $liczba==20) 
    $liczba++; 

Instrukcja 4. 
 if ($liczba==10 and $liczba==20) 
    $liczba++; 
else 
    $liczba = 0;

A. Polecenie 2

B. Polecenie 3

C. Polecenie 4

D. Polecenie 1

Instrukcje warunkowe if-else są często używane w programowaniu do kontrolowania przepływu programu na podstawie wartości logicznych. W kontekście podanego pytania, istotne jest zrozumienie, jak różne operatory logiczne wpływają na działanie tych instrukcji. Instrukcja 1 zakłada, że zmienna $liczba musi być równa 10, by wykonać operację inkrementacji, co nie jest zgodne z oryginalnym kodem switch, ponieważ pomija wartość 20. Taka interpretacja mogłaby prowadzić do błędów w sytuacjach, gdzie obie wartości są dopuszczalne. Instrukcja 3 używa operatora or, co wydaje się poprawne, ale brak bloku else powoduje brak możliwości przypisania wartości 0 w sytuacjach, gdy $liczba nie wynosi 10 ani 20. To oznacza niekompletność logiczną i potencjalne błędy. Instrukcja 4 stosuje operator and, co wymaga, aby $liczba jednocześnie wynosiła 10 i 20, co jest logicznie niemożliwe w tym kontekście, prowadząc do nieprawidłowego działania. Taka nieprawidłowa logika może być wynikiem błędnego zrozumienia warunków logicznych, co jest częstym problemem wśród początkujących programistów. Zrozumienie różnic między tymi operatorami jest kluczowe dla tworzenia poprawnych i efektywnych konstrukcji warunkowych w dowolnym języku programowania, w tym w PHP. Poprawne użycie instrukcji if-else oraz operatorów logicznych jest fundamentem wielu aplikacji, a błędy mogą prowadzić do nieprzewidywalnego działania programu.

Pytanie 22

Symbol, który pojawia się przed adresem w pasku adresowym przeglądarki internetowej lub przy tytule otwartej karty, określany jest mianem

A. emoticon

B. favicon

C. webicon

D. iConji

Wybór odpowiedzi, która nie jest faviconem, wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące terminologii oraz funkcji tych elementów w kontekście web designu. Emotikon, na przykład, to graficzny symbol stosowany w komunikacji online, służący do wyrażania emocji, a nie jako symbol identyfikacyjny strony w przeglądarkach. Webicon i iConji to również pojęcia nieistniejące w kontekście standardów internetowych, co może sugerować mylenie ich z przyjętymi terminami. W rzeczywistości, favicon ma na celu przede wszystkim identyfikację witryny, co wpływa na doświadczenia użytkowników i pozytywne postrzeganie marki. Użytkownicy często polegają na ikonach przeglądarki, aby szybko zidentyfikować i nawigować między otwartymi kartami, co czyni favicon niezwykle ważnym w kontekście użyteczności strony. Ignorując ten aspekt, projektanci mogą wprowadzać w błąd użytkowników lub obniżać komfort korzystania z serwisu. Właściwe zrozumienie tego, czym jest favicon oraz jego znaczenia w kontekście projektowania stron, jest kluczowe dla tworzenia efektywnych i rozpoznawalnych witryn internetowych.

Pytanie 23

W instrukcjach, których celem jest odtwarzanie dźwięku na stronie internetowej jako tła muzycznego, nie stosuje się atrybutu

A. loop="10"

B. balance="10"

C. href="c:/100.wav"

D. volume="-100"

Wszystkie pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z kilku powodów. Atrybut loop, który jest używany do powtarzania dźwięku, nie może przyjmować wartości liczbowych, dlatego loop='10' jest niewłaściwy. Wartość loop jest typu boolowskiego, gdzie obecność atrybutu w tagu <audio> lub <source> oznacza, że dźwięk ma być odtwarzany w pętli. Kolejną niepoprawną odpowiedzią jest balance='10', który nie jest uznawany za standardowy atrybut HTML. W kontekście dźwięku, nie istnieje atrybut balance, który mógłby kontrolować balans lewego i prawego kanału. Ostatnia z niepoprawnych odpowiedzi, volume='-100', także nie jest obowiązującym atrybutem. W HTML5 nie ma możliwości ustawienia głośności w ten sposób; zamiast tego dźwięk musi być kontrolowany za pomocą JavaScript i API Web Audio, co pozwala na programowe dostosowanie głośności dźwięku. Podsumowując, wszystkie te odpowiedzi nie odpowiadają na wymagania techniczne dotyczące odtwarzania dźwięku w standardach internetowych.

Pytanie 24

Używa się zapytania z klauzulą JOIN, aby

A. określić klucz obcy dla tabeli

B. wykonać funkcję agregującą

C. otrzymać wynik tylko z jednej tabeli

D. uzyskać dane z dwóch tabel, które są ze sobą powiązane

Zapytanie z klauzulą JOIN jest kluczowym narzędziem w języku SQL, które umożliwia łączenie danych z dwóch lub więcej tabel na podstawie relacji między nimi. Używając JOIN, możemy uzyskać bardziej złożone i użyteczne zestawienia danych, które nie byłyby możliwe do uzyskania, gdybyśmy korzystali tylko z pojedynczej tabeli. Na przykład, jeśli mamy tabelę klientów oraz tabelę zamówień, możemy z łatwością połączyć je, aby uzyskać informacje o tym, jakie zamówienia złożył dany klient. Przykładowe zapytanie może wyglądać tak: "SELECT klienci.imie, zamowienia.data FROM klienci JOIN zamowienia ON klienci.id = zamowienia.klient_id;" W takim przypadku wykorzystanie JOIN pozwala na integrowanie danych z obu tabel w jedną spójną odpowiedź. Takie podejście jest szeroko stosowane w branży, ponieważ standardy relacyjnych baz danych wymagają efektywnej organizacji i analizy danych, a JOIN jest jednym z podstawowych mechanizmów umożliwiających realizację takich zadań.

Pytanie 25

Tabela uczniowie ma data_ur w formacie rrrr-mm-dd. Która kwerenda wyświetli imiona i nazwiska uczniów urodzonych w 2001?

SELECT * FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001";

SELECT id, imie, nazwisko, data_ur FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001-*-*";

SELECT * FROM uczniowie WHERE data_ur == 2001-%-%;

SELECT imie, nazwisko FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001-%-%";

Data ma format rrrr-mm-dd, więc samego roku nie da się porównać liczbą - trzeba dopasować POCZĄTEK tekstu wzorcem LIKE. Wzorzec "2001-%-%" oznacza rok 2001 oraz dowolny miesiąc i dzień (% to dowolny ciąg): SELECT imie, nazwisko FROM uczniowie WHERE data_ur LIKE "2001-%-%";. Dlatego ta kwerenda jest poprawna.

Pytanie 26

W programowaniu zmienna o typie integer służy do przechowywania

A. liczby rzeczywistej

B. wartości logicznej

C. znaku

D. liczby całkowitej

Zmienna typu integer w językach programowania jest przeznaczona do przechowywania liczb całkowitych, co oznacza liczby bez części dziesiętnej. To podstawowy typ danych, który jest szeroko stosowany w programowaniu do reprezentowania wartości takich jak liczby porządkowe, ilości, indeksy w tablicach czy inne wartości, które nie wymagają precyzyjnych obliczeń dziesiętnych. Przykładami zastosowania zmiennych typu integer mogą być liczniki w pętlach, które określają liczbę iteracji, lub zmienne przechowujące wiek osoby, liczbę punktów w grze czy numer identyfikacyjny w bazie danych. Warto zaznaczyć, że różne języki programowania mogą oferować różne rozmiary dla typu integer, co wpływa na zakres wartości, jakie mogą być w nim przechowywane. Na przykład w języku C++ standardowy typ int zazwyczaj zajmuje 4 bajty i może przechowywać liczby z przedziału od -2,147,483,648 do 2,147,483,647. W praktyce, znajomość typów danych i ich odpowiedniego używania powinna być kluczową umiejętnością każdego programisty, aby pisać wydajny i prawidłowy kod.

Pytanie 27

Jak nazywa się program, który wykonuje instrukcje zawarte w kodzie źródłowym bez wcześniejszego generowania programu wynikowego?

A. kompilator

B. konwerter języka

C. konwerter kodu

D. interpreter

Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu. Kompilator działa odwrotnie - najpierw tłumaczy cały kod źródłowy na program wynikowy (np. plik .exe lub kod pośredni), który dopiero potem się uruchamia; nie wykonuje instrukcji „na żywo”. „Konwerter kodu” i „konwerter języka” nie są standardowymi nazwami narzędzi uruchamiających program - kojarzą się raczej z tłumaczeniem między formatami czy językami, a nie z wykonywaniem instrukcji. Kod źródłowy bez generowania programu wynikowego wykonuje interpreter, dlatego ta odpowiedź jest poprawna.

Pytanie 28

W języku PHP zamieszczono fragment kodu. Plik cookie utworzony przez to polecenie

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time()+(3600*24));

A. zostanie usunięty po jednym dniu od jego utworzenia

B. zostanie usunięty po jednej godzinie od jego utworzenia

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę

D. będzie przechowywany na serwerze przez jeden dzień

Niepoprawne odpowiedzi na to pytanie opierają się na nieprawidłowym rozumieniu działania funkcji setcookie w PHP, a także na błędnej interpretacji czasu przechowywania plików cookie. Odpowiedzi sugerujące, że plik cookie będzie przechowywany przez jeden dzień lub jedną godzinę, są oparte na mylnych założeniach dotyczących obliczeń czasowych. Czas przechowywania ciasteczka jest określany przez wartość przekazywaną do funkcji setcookie, a w tym przypadku maksymalny czas wynosi 24 godzin. Błędne stwierdzenia mogą wynikać z mylnego założenia, że funkcja time() i dodatkowe sekundy nie są prawidłowo sumowane. Ważne jest, aby zrozumieć, że ciasteczka nie są przechowywane na serwerze, lecz w przeglądarkach użytkowników, co oznacza, że dostępność ich danych zależy od ustawień przeglądarki oraz polityki prywatności. Typowym błędem jest również mylenie pojęć związanych z czasem przechowywania – ciasteczka nie są usuwane w momencie wygaśnięcia, ale po upływie ustalonego czasu, co wyklucza możliwość poprawnych odpowiedzi, które sugerowałyby krótszy okres ich przechowywania. Kluczowym aspektem w pracy z ciasteczkami jest znajomość ich parametrów i ich wpływu na interakcję użytkownika z aplikacją, co może mieć duże znaczenie w kontekście zarządzania sesjami oraz personalizacją doświadczeń użytkownika.

Pytanie 29

Ile razy zostanie wykonany blok pętli napisanej w PHP, przy założeniu, że zmienna sterująca nie jest modyfikowana podczas działania pętli?

for($i=0; $i <=10; $i+=2) { 
        . . . . . . 
 }

A. 6

B. 0

C. 5

D. 10

Nieprawidłowe rozumienie działania pętli for w języku PHP może wynikać z niedokładnego zrozumienia jej składni oraz mechanizmu iteracji W tym przypadku pętla zaczyna się od wartości 0 i przyrasta o 2 aż do momentu gdy i przekroczy 10 Kluczowym elementem jest zrozumienie jak działa warunek i<=10 który wskazuje że pętla zakończy się po osiągnięciu wartości 10 ale zostanie wykonana również dla tej wartości Stąd liczba iteracji wynosi 6 a nie mniej lub więcej Jeżeli ktoś uznał że pętla wykonuje się 10 razy mógł zignorować fakt że krok iteracji wynosi 2 a nie 1 co jest typowym błędem gdy analizujemy pętle z niestandardowym przyrostem Inny błąd polega na przypuszczeniu że pętla nie wykona się wcale co wynika z nieprawidłowego założenia że warunek początkowy lub krok są błędnie skonfigurowane Warto zatem zawsze przeprowadzić symulację iteracji lub skorzystać z debuggera aby zrozumieć działanie pętli i sposób w jaki operują na niej warunki Dobrą praktyką jest również testowanie pętli z różnymi wartościami początkowymi i krokami aby uzyskać pewność co do oczekiwanego wyniku oraz uniknięcie błędów wynikających z nieprawidłowej interpretacji kodu

Pytanie 30

Na tabeli Pracownicy, której wiersze są przedstawione na załączonym obrazie, została zrealizowana podana kwerenda SELECT. Jakie dane zostaną zwrócone?

SELECT imie FROM pracownicy WHERE nazwisko = 'Kowal' OR stanowisko > 2;

id	imie	nazwisko	stanowisko
1	Anna	Kowalska	1
2	Monika	Nowak	2
3	Ewelina	Nowakowska	2
4	Anna	Przybylska	3
5	Maria	Kowal	3
6	Ewa	Nowacka	4

A. Wyłącznie Maria

B. Anna, Maria, Ewa

C. Monika, Ewelina, Maria

D. Wyłącznie Anna

Ważne jest zrozumienie działania klauzuli WHERE w SQL, zwłaszcza gdy stosujemy w niej operator OR. Częstym błędem przy analizie takich zapytań jest traktowanie operatora OR jak operatora AND co prowadzi do błędnych wniosków. W zapytaniu SELECT imie FROM pracownicy WHERE nazwisko = 'Kowal' OR stanowisko > 2 celem jest wybór imion pracowników spełniających przynajmniej jedno z podanych kryteriów. Można błędnie założyć że wybierane są tylko osoby z nazwiskiem Kowal i stanowiskiem większym od 2 lub odwrotnie co prowadzi do niepoprawnej interpretacji danych. Imiona takie jak Monika czy Ewelina nie pojawiają się w wyniku ponieważ ich stanowiska wynoszą dokładnie 2 co nie spełnia wymagań stanowisko > 2. Natomiast imię Maria jest wynikowe ponieważ nazwisko Kowal spełnia pierwszy warunek a Anna i Ewa są wybierane przez drugi warunek dotyczący stanowiska. Zrozumienie różnicy między operatorami AND i OR jest kluczowe dla poprawnego tworzenia zapytań SQL oraz unikania błędów logicznych przy przetwarzaniu danych. Operator OR wymaga aby przynajmniej jeden z warunków był prawdziwy co zwiększa elastyczność filtrowania danych ale także wymaga ostrożności aby nie uzyskać wyników niezgodnych z intencjami analizy. Znajomość i umiejętność wykorzystania różnych operatorów logicznych pozwala na efektywne zarządzanie danymi i ich analizę co jest niezbędne w pracy z bazami danych.

Pytanie 31

Który zapis służy do zdefiniowania klucza obcego w MySQL?

UNIQUE KEY(ID)

FOREIGN KEY(ID)

PRIMARY KEY(ID)

AUTO_INCREMENT(ID)

AUTO_INCREMENT automatycznie numeruje pole, UNIQUE KEY wymusza unikalność, a PRIMARY KEY ustanawia klucz GŁÓWNY. Klucz OBCY definiuje FOREIGN KEY(ID).

Pytanie 32

Metainformacja "Description" umieszczona w pliku HTML powinna zawierać

<head>
    <meta name="Description" content="...">
</head>

A. opis treści znajdującej się na stronie

B. nazwę aplikacji, za pomocą której stworzono stronę

C. informację na temat autora strony

D. spis słów kluczowych, które są wykorzystywane przez wyszukiwarki internetowe

Metainformacja Description nie jest odpowiednia do przechowywania nazwy programu użytego do stworzenia strony internetowej Taka informacja nie jest istotna z punktu widzenia użytkowników odwiedzających stronę czy też algorytmów wyszukiwania które analizują treść strony pod kątem jej użyteczności oraz zgodności z zapytaniami użytkowników Opisanie kluczowych informacji na stronie jest bardziej użyteczne ponieważ pozwala użytkownikom i wyszukiwarkom zrozumieć jej zawartość Wyszukiwarki analizują treść strony w tym opisy aby lepiej dopasować je do zapytań użytkowników Podczas gdy słowa kluczowe odgrywają rolę w SEO nie powinny być zamieszczane w metainformacji Description w formie listy ale raczej harmonijnie wplecione w naturalnie brzmiący tekst Opis strony ma za zadanie przyciągnąć uwagę i zachęcić do kliknięcia dlatego powinien być skonstruowany w sposób precyzyjnie oddający zawartość strony co jest zgodne z najlepszymi praktykami SEO i doświadczeniem użytkownika Ostatecznie informacje o autorze strony mogą być umieszczane w innych miejscach takich jak stopka strony lub w metainformacji Author ale nie są głównym przeznaczeniem metatagu Description Rozumienie tych zasad pomaga w skutecznym projektowaniu stron internetowych zgodnych z oczekiwaniami użytkowników i standardami branżowymi

Pytanie 33

Co powinien umożliwiać edytor działający w trybie WYSIWYG?

A. tworzenie podstawowej grafiki wektorowej

B. obróbkę plików dźwiękowych

C. uzyskanie wyglądu strony zbliżonego do jej obrazu w przeglądarce

D. publikację strony przez wbudowany klient FTP

WYSIWYG dotyczy edycji z podglądem wyglądu, a nie innych funkcji. Tworzenie grafiki wektorowej, klient FTP do publikacji czy obróbka dźwięku to osobne narzędzia. Istotą WYSIWYG jest uzyskanie wyglądu zbliżonego do obrazu strony w przeglądarce.

Pytanie 34

W jaki sposób, stosując język PHP można usunąć ciasteczko o nazwie ciastko?

A. setcookie(""ciastko"", """", time()-3600);

B. setcookie(""$ciastko"", """", 0);

C. deletecookie(""ciastko"");

D. unsetcookie(""$ciastko"");

Wiele z błędnych odpowiedzi opiera się na niepoprawnych założeniach dotyczących metod usuwania ciasteczek w PHP. Przykładowo, użycie deletecookie("ciastko") jest nieprawidłowe, ponieważ w standardowej bibliotece PHP nie istnieje funkcja o takiej nazwie. PHP nie dostarcza wbudowanej funkcji do bezpośredniego usuwania ciasteczek; zamiast tego należy użyć setcookie, aby ustawić ciasteczko z przestarzałym czasem ważności. Podobnie, użycie unsetcookie("$ciastko") jest błędne, ponieważ nie ma takiej funkcji w PHP. Użytkowanie funkcji unset dotyczy zmiennych, a nie ciasteczek, co może prowadzić do konfuzji. W praktyce, aby usunąć ciasteczko, musisz wyraźnie określić jego nazwę z użyciem setcookie, a także wartość oraz czas wygaśnięcia. Ostatecznie, niewłaściwe podejścia do usuwania ciasteczek mogą prowadzić do problemów z bezpieczeństwem, na przykład w sytuacjach, gdy aplikacja niepoprawnie zarządza sesjami użytkowników, co naraża dane na nieautoryzowany dostęp. Aby skutecznie zarządzać ciasteczkami, ważne jest zrozumienie ich mechanizmów oraz stosowanie zgodnych z normami metod ich usuwania.

Pytanie 35

W poniższym kodzie CSS czcionka zmieni kolor na żółty

a[target="_blank"]
{
  color: yellow;
}

A. tekstu akapitu

B. odnośników, które otwierają się w nowej karcie

C. odnośników, które otwierają się w tej samej karcie

D. każdego linku

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na zastosowanie selektora a[target="_blank"] w języku CSS. Ten selektor odnosi się do wszystkich odnośników HTML, które otwierają się w nowej karcie przeglądarki dzięki użyciu atrybutu target z wartością "_blank". Stylizacja tych odnośników na kolor żółty jest możliwa przez przypisanie właściwości color z odpowiednią wartością. Jest to praktyczne podejście, które pozwala na wizualne wyróżnienie linków otwierających się w osobnych zakładkach. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania stron internetowych, gdzie wskazane jest, aby użytkownicy mieli wyraźne sygnały o nietypowych działaniach linków. W kontekście dostępności webowej, takie stylizowanie wspiera użytkowników w szybszym orientowaniu się w sposobie działania poszczególnych elementów interfejsu. Separacja stylu i treści zgodnie z zasadami CSS umożliwia bardziej elastyczne zarządzanie wyglądem strony i ułatwia utrzymanie spójności wizualnej na całej witrynie. Przykład ten ilustruje, jak CSS może wpływać na interakcję użytkownika z elementami strony, co jest kluczowe w procesie tworzenia przyjaznych i intuicyjnych interfejsów użytkownika.

Pytanie 36

Który typ komunikatu jest przesyłany WYŁĄCZNIE „w dół” - od kierownika do pracownika?

A. poszukiwanie rozwiązań

B. uwagi dotyczące polityki organizacji

C. zgłaszanie

D. powierzenie zadania

Komunikacja „w dół” płynie od przełożonego do podwładnego, a jej typowym przykładem jest POWIERZENIE ZADANIA - kierownik przydziela pracownikowi obowiązek do wykonania. Dlatego komunikatem „w dół” jest powierzenie zadania.

Pytanie 37

Który selektor sformatuje jednocześnie akapity z klasą „tekst” oraz element blokowy o ID „obrazki”?

p#tekst, div.obrazki

p.tekst, div#obrazki

p#tekst + div.obrazki

p.tekst + div#obrazki

Kropka oznacza klasę, a krzyżyk identyfikator: p.tekst to akapity z klasą „tekst”, a div#obrazki to <div> o id „obrazki”. Przecinek między selektorami GRUPUJE je, więc p.tekst, div#obrazki zastosuje tę samą regułę do obu zestawów elementów naraz. Dlatego to ten selektor jest poprawny.

Pytanie 38

Ile razy należy wprowadzić instrukcję warunkową, aby zrealizować przedstawiony algorytm w danym języku programowania?

A. Cztery razy.

B. Raz.

C. Trzy razy.

D. Dwa razy.

Instrukcja warunkowa jest kluczowym elementem w programowaniu, pozwalającym na podejmowanie decyzji w trakcie wykonywania programu. W algorytmie przedstawionym na diagramie, widzimy dwie sytuacje, w których możliwe są różne ścieżki działania w zależności od spełnienia określonych warunków. Każda z tych sytuacji wymaga użycia instrukcji warunkowej w kodzie. W praktyce, oznacza to konieczność zapisania instrukcji takich jak if-else dwa razy, aby poprawnie odwzorować logikę algorytmu. Jest to zgodne ze standardami programowania, które promują klarowność i czytelność kodu. Stosowanie instrukcji warunkowych umożliwia optymalizację przepływu sterowania, co jest istotne dla efektywności i wydajności programów. Przykład z życia codziennego to system zarządzania ruchem sygnalizacji świetlnej, który używa wielu instrukcji warunkowych do reagowania na zmienne warunki ruchu. Zrozumienie, gdzie i jak zastosować instrukcje warunkowe, jest kluczowe dla tworzenia elastycznych i skalowalnych rozwiązań programistycznych. Ważne jest także stosowanie dobrych praktyk, takich jak unikanie nadmiernego zagnieżdżania instrukcji, co wpływa na czytelność i utrzymywalność kodu.

Pytanie 39

Na czym polega opracowanie logicznego UKŁADU strony internetowej?

A. na przygotowaniu zestawu grafik

B. na zdefiniowaniu treści strony

C. na rozmieszczeniu elementów w określonych miejscach strony

D. na ustaleniu adresów URL podstron

Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych etapów pracy. Definiowanie treści to przygotowanie tekstów, zestaw grafik to materiały wizualne, a ustalanie adresów URL podstron to kwestia nawigacji i struktury serwisu. Sam układ to rozmieszczenie elementów w wyznaczonych miejscach strony.

Pytanie 40

Po wykonaniu poniższego kodu PHP, w zmiennej $napis znajduje się tekst:

$napis = "Programowanie w PHP";
$napis = substr($napis, 3, 5);

A. gramo

B. og

C. gr

D. ogram

Odpowiedź 'gramo' jest poprawna, ponieważ funkcja substr() w PHP służy do wyodrębnienia podciągu z łańcucha znaków. W przedstawionym kodzie, oryginalna wartość zmiennej $napis to 'Programowanie w PHP'. Funkcja substr() przyjmuje trzy argumenty: pierwszy to łańcuch źródłowy, drugi to indeks początkowy (rozpoczynając od 0), a trzeci to długość podciągu, który ma zostać wyodrębniony. W naszym przykładzie, funkcja substr($napis, 3, 5) zaczyna od indeksu 3, co odpowiada literze 'g' w słowie 'Programowanie', a następnie pobiera kolejnych 5 znaków. Ostatecznie wyodrębniony podciąg to 'gramo', obejmujący znaki g, r, a, m, o. Przykład zastosowania: możemy użyć tej funkcji do wyodrębnienia konkretnej części tekstu, na przykład w przypadku przetwarzania danych lub generowania dynamicznej zawartości na stronach internetowych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej