Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 4 maja 2026 20:36
  • Data zakończenia: 4 maja 2026 21:17

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jaką wartość zwróci funkcja napisana w języku C++, jeżeli jej argumentem wejściowym jest tablica stworzona w następujący sposób:

int tablica[6] = {3,4,2,4,10,0};

int fun1(int tab[]) {
    int wynik = 0;

    for(int i = 0; i < 6; i++)
        wynik += tab[i];
    return wynik;
}
A. 23
B. 0
C. 10
D. 20
Rozwiązując takie zadania, warto nauczyć się dokładnie patrzeć na strukturę kodu. Funkcja fun1 przyjmuje tablicę intów i sumuje jej elementy. Tu pętla for przechodzi po wszystkich sześciu indeksach – od 0 do 5. Gdy podmienisz na liczby z zadania: 3, 4, 2, 4, 10 oraz 0 – po prostu dodajesz te wartości do siebie. Suma wychodzi 23. Czyli wynik funkcji to właśnie 23. To taki bardzo typowy przykład sumowania elementów tablicy – nie tylko na lekcjach, ale praktycznie wszędzie, np. jak liczysz sumę zamówień w sklepie internetowym albo punkty gracza w grze. Jeśli chodzi o dobre praktyki w C++, to warto wiedzieć, że lepiej przekazywać tablicę z dodatkowym parametrem długości, żeby nie robić magicznych liczb jak to '6' w pętli – można się wtedy łatwo pomylić przy zmianie rozmiaru. Moim zdaniem dobrze jest od razu przyswoić sobie nawyk wykorzystywania std::vector zamiast „gołych” tablic, bo są bezpieczniejsze i elastyczniejsze. To już taki krok w stronę kodu produkcyjnego. Ale podsumowując – jeśli widzisz tak napisany kod, to zawsze patrz, ile razy pętla się wykona i jakie są wartości w tablicy. Tylko tyle i aż tyle. W praktyce ta umiejętność przekłada się na szybkie debugowanie i pisanie niezawodnych programów.

Pytanie 2

Który z frameworków pozwala na tworzenie aplikacji z graficznym interfejsem użytkownika oraz obsługą wydarzeń?

A. TensorFlow
B. Express.js
C. Django
D. Qt
Qt to framework umożliwiający projektowanie aplikacji z graficznym interfejsem użytkownika (GUI) oraz obsługą zdarzeń. Qt oferuje narzędzia takie jak Qt Designer, które umożliwiają tworzenie interfejsów metodą 'przeciągnij i upuść'. Jest to jedno z najbardziej wszechstronnych narzędzi do budowy aplikacji wieloplatformowych, umożliwiające tworzenie oprogramowania dla Windows, macOS, Linux oraz urządzeń mobilnych. Qt obsługuje zdarzenia użytkownika, animacje, grafikę 3D i inne zaawansowane funkcjonalności, co czyni go idealnym narzędziem do budowy nowoczesnych aplikacji desktopowych i mobilnych.

Pytanie 3

Co to jest garbage collection w programowaniu?

A. Proces usuwania nieużywanych elementów z interfejsu użytkownika
B. Automatyczne zarządzanie pamięcią, które zwalnia pamięć zajmowaną przez nieużywane obiekty
C. Metoda kompresji danych w bazach SQL
D. Technika optymalizacji algorytmów sortowania danych
Garbage collection (GC) to kluczowy proces w wielu językach programowania, takich jak Java, C# czy Python, odpowiedzialny za automatyczne zarządzanie pamięcią. Dzięki mechanizmowi GC możliwe jest wykrywanie oraz zwalnianie pamięci zajmowanej przez obiekty, które nie są już używane w aplikacji. W praktyce oznacza to, że programista nie musi ręcznie zarządzać cyklem życia obiektów, co minimalizuje ryzyko wycieków pamięci i poprawia stabilność aplikacji. Mechanizm ten działa zazwyczaj w tle, analizując dostępność obiektów w pamięci oraz ich referencje. Przykładem zastosowania GC jest optymalizacja pamięci w aplikacjach serwerowych, gdzie długotrwałe działanie i efektywne zarządzanie zasobami są krytyczne. Użycie garbage collection zgodnie z dobrymi praktykami pozwala na pisanie bardziej przejrzystego i łatwiejszego w utrzymaniu kodu, co jest szczególnie ważne w projektach realizowanych w zespołach. Warto również wspomnieć, że różne implementacje GC (np. generacyjne kolekcje, inkrementalne zbieranie śmieci) mają różne podejścia do zarządzania pamięcią, co może wpływać na wydajność aplikacji.

Pytanie 4

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. Axios
B. Underscore.js
C. D3.js
D. Moment.js
Axios jest jedną z najpopularniejszych bibliotek JavaScript używanych do obsługi żądań HTTP, zwłaszcza w kontekście asynchronicznych operacji. Umożliwia łatwe tworzenie funkcji asynchronicznych, które mogą komunikować się z serwerami. Dzięki wsparciu dla obietnic (Promises), Axios pozwala na prostsze zarządzanie wynikami operacji asynchronicznych. Przykładowo, można użyć go do wykonywania zapytań do API w aplikacjach webowych. Przy pomocy Axios, developerzy mogą łatwo wysyłać żądania GET, POST i inne, a także obsługiwać odpowiedzi i błędy. Z perspektywy dobrych praktyk, Axios wspiera interceptory, które pozwalają na globalne zarządzanie zapytaniami i odpowiedziami, co jest szczególnie przydatne w dużych aplikacjach. Co więcej, Axios obsługuje również anulowanie żądań, co może być istotne w kontekście użytkowników, którzy mogą na przykład zmienić zdanie przed zakończeniem operacji. Takie cechy czynią Axios narzędziem niezwykle przydatnym w nowoczesnym programowaniu JavaScript.

Pytanie 5

Jaką nazwę elementu interfejsu należy wprowadzić w pierwszej linii kodu, na miejscu <??? aby został on wyświetlony w podany sposób?

<???
    android:layout_margin="50dp"
    android:switchMinWidth="60dp"
    android:text="Zgadzasz się?"
    android:textOff="NIE"
    android:testOn="TAK" />
Ilustracja do pytania
A. RatingBar
B. Switch
C. SeekBar
D. Spinner
Switch to bardzo charakterystyczny element interfejsu Androida, który służy do przełączania między dwoma stanami, np. włącz/wyłącz, tak/nie. Na screenie wyraźnie widać typowy suwak z okrągłym przyciskiem, który przemieszcza się na boki – dokładnie tak działa Switch. W kodzie XML także pojawiają się atrybuty takie jak text, textOff, textOn – one są właściwe właśnie dla komponentu Switch, bo pozwalają podpisać każdy ze stanów na przełączniku. Praktycznie w każdej nowoczesnej aplikacji spotyka się Switcha do wyrażania zgody, akceptacji regulaminu albo przełączania opcji (np. tryb ciemny). Z mojego doświadczenia to jest dużo wygodniejsze dla użytkownika niż klasyczne checkboxy, bo od razu widać, który stan jest aktywny – a UX-owcy też bardzo to chwalą. Warto pamiętać, że Switch ma swoje domyślne style zgodne z Material Design, więc aplikacja wygląda nowocześnie bez dodatkowej pracy. Dobrą praktyką jest wykorzystywanie Switcha właśnie wtedy, gdy potrzebujemy zmiany binarnej, a nie kilku opcji do wyboru. Jeśli ktoś myśli o bardziej zaawansowanych interfejsach, to Switch pozwala łatwo reagować na zmianę stanu w kodzie Java/Kotlin poprzez listener OnCheckedChangeListener. No i jest to jeden z tych komponentów, które naprawdę warto znać, bo są podstawą w każdym projekcie mobilnym.

Pytanie 6

Która z wymienionych aplikacji stanowi przykład prostego rozwiązania mobilnego?

A. Aplikacja z rozbudowanym systemem zarządzania projektami
B. Aplikacja typu zegar
C. Aplikacja do monitorowania użycia pamięci RAM
D. Aplikacja do analizy danych finansowych
Aplikacja typu zegar to jeden z najprostszych przykładów aplikacji mobilnej. Jej podstawowa funkcjonalność polega na wyświetlaniu aktualnego czasu oraz alarmów, a dodatkowo może zawierać funkcje takie jak minutnik czy stoper. Tego rodzaju aplikacje charakteryzują się niewielką liczbą funkcji, przejrzystym interfejsem i minimalnym zapotrzebowaniem na zasoby sprzętowe. Dzięki swojej prostocie, aplikacje typu zegar są doskonałym przykładem na to, jak przy użyciu niewielkiej liczby komponentów można stworzyć przydatne narzędzie dla użytkownika.

Pytanie 7

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź D
B. Odpowiedź B
C. Odpowiedź C
D. Odpowiedź A
Poprawna odpowiedź to C ponieważ funkcja fun1 zwraca liczbę taką jaka jest z wyjątkiem sytuacji gdy liczba jest ujemna wtedy zwraca jej wartość bezwzględną Test C sprawdza wartość dodatnią 2 gdzie rezultat jest zgodny z oczekiwaniami i funkcja zwraca 2 co jest poprawnym wynikiem To testowanie zgodne z zasadą jednostkowych testów gdzie ważne jest aby funkcje były testowane na różne przypadki brzegowe w tym na wartości ujemne i dodatnie Implementacja jednostkowych testów pozwala na automatyczne sprawdzanie poprawności działania kodu co jest dobrą praktyką w programowaniu Szczególnie ważne jest aby testować funkcje krytyczne i te które mają potencjał do wystąpienia błędów związanych z nieoczekiwanymi danymi wejściowymi Przykład ten pokazuje jak ważne jest aby testy były dokładne i pokrywały różnorodne scenariusze użytkowania co pozwala na wczesne wychwycenie błędów i zapewnienie stabilności aplikacji W tej sytuacji testując wartość 2 zapewniamy że funkcja zachowuje się poprawnie dla wartości dodatnich co jest zgodne z oczekiwaniami programistycznymi

Pytanie 8

Reguła zaangażowania i konsekwencji jako jedna z zasad wpływania na innych odnosi się

A. do kierowania się zdaniem danej grupy
B. do uległości wobec autorytetów
C. do doprowadzania spraw do końca
D. do odwzajemniania się osobie, która nam pomogła
Kiedy analizujemy regułę zaangażowania i konsekwencji, łatwo ją pomylić z innymi mechanizmami społecznymi wpływania na ludzi, bo te psychologiczne zasady czasem zachodzą na siebie w praktyce. Moim zdaniem najczęściej mylonym pojęciem tutaj jest reguła wzajemności, która mówi o tym, że ludzie czują się zobowiązani, by się odwdzięczyć za otrzymaną pomoc – to jednak zupełnie inny mechanizm, związany bardziej z relacjami i budowaniem zaufania niż z wewnętrzną potrzebą bycia konsekwentnym względem własnych decyzji. Z kolei kierowanie się zdaniem grupy to klasyczna presja społeczna czy konformizm, która też bywa silnym czynnikiem wpływu, ale opiera się na chęci dopasowania się do większości, a nie na wcześniejszych własnych zobowiązaniach. No i jeszcze uległość wobec autorytetów – tu chodzi głównie o to, że ludzie mają tendencję słuchać osób postrzeganych jako eksperci czy przełożeni, bo wierzą w ich większą wiedzę czy doświadczenie. To inny proces, nie związany z samą konsekwencją własnych działań. Typowym błędem jest patrzenie na te zasady jakby były zamienne, a w rzeczywistości każda wywołuje inne motywacje i wywołuje inny rodzaj zachowań. W branżowych dobrych praktykach, na przykład w sprzedaży B2B czy w projektach zespołowych, bardzo ważne jest rozróżnianie tych pojęć, by umiejętnie stosować odpowiednie narzędzia wpływu. Warto zawsze pamiętać, że reguła zaangażowania i konsekwencji opiera się na wewnętrznym przymusie trzymania się własnych wcześniejszych wyborów – niezależnie od opinii innych czy zewnętrznej presji.

Pytanie 9

Co to jest git rebase?

A. Metoda tworzenia kopii zapasowej repozytorium
B. Polecenie do tworzenia nowego repozytorium
C. Technika integracji zmian z jednej gałęzi do drugiej przez przeniesienie lub połączenie sekwencji commitów
D. Narzędzie do rozwiązywania konfliktów między plikami
Nieprawidłowe odpowiedzi wskazują na nieporozumienie dotyczące podstawowych funkcji narzędzi do kontroli wersji. Tworzenie nowego repozytorium to operacja rozpoczęcia nowego projektu, co jest zupełnie inną funkcjonalnością i nie ma związku z integracją zmian w istniejącym projekcie. Narzędzia do rozwiązywania konfliktów między plikami, takie jak merge, są stosowane w sytuacjach, gdy zmiany w dwóch gałęziach kolidują, ale nie dotyczą one bezpośrednio rebase, który ma na celu uporządkowanie i uproszczenie historii commitów. Metoda tworzenia kopii zapasowej repozytorium również nie ma związku z rebase, gdyż rebase nie jest narzędziem do zabezpieczania danych, lecz do przekształcania historii commitów. Często błędne rozumienie polecenia rebase wynika z mylenia go z innymi operacjami, takimi jak merge, które łączą zmiany dwóch gałęzi bez modyfikacji istniejącej historii. Zaleca się, aby deweloperzy dobrze zapoznali się z różnicami między tymi operacjami, aby skutecznie zarządzać historią projektu i unikać nieporozumień.

Pytanie 10

Jakie jest główne zadanie ochrony danych osobowych?

A. Utrudnianie działalności organom ścigania
B. Udostępnianie danych osobowych w celach marketingowych
C. Gwarantowanie anonimowości dla internautów
D. Zabezpieczenie danych osobowych przed nieautoryzowanym dostępem i ich wykorzystaniem
Ochrona danych osobowych przed nieuprawnionym dostępem i wykorzystaniem to podstawowy cel ochrony danych osobowych. Zasady ochrony prywatności, takie jak RODO (GDPR), zapewniają użytkownikom prawo do kontroli nad swoimi danymi i decydowania, kto może je przetwarzać. Firmy i organizacje muszą wdrażać środki techniczne oraz organizacyjne, aby zabezpieczyć dane przed wyciekiem, kradzieżą i nadużyciami. Przestrzeganie tych zasad nie tylko chroni jednostki, ale również buduje zaufanie klientów do przedsiębiorstw.

Pytanie 11

Co to jest dependency injection w programowaniu?

A. Proces kompilacji kodu źródłowego do kodu maszynowego
B. Metoda optymalizacji zapytań do bazy danych
C. Metoda projektowania interfejsu użytkownika
D. Technika, w której obiekt otrzymuje inne obiekty, od których zależy
Dependency injection (DI) to technika programowania, która polega na dostarczaniu obiektom ich zależności z zewnątrz, zamiast tworzenia ich samodzielnie wewnątrz klasy. Dzięki temu kod staje się bardziej modularny, łatwiejszy do testowania i utrzymania. Przykładem zastosowania DI jest framework Spring w języku Java, który umożliwia zarządzanie zależnościami za pomocą kontenerów IoC (Inversion of Control). Korzyści płynące z używania DI obejmują zwiększenie elastyczności oraz ułatwienie wprowadzania zmian w kodzie, ponieważ zmiany w jednej klasie nie wymagają modyfikacji innych. DI wspiera zasady SOLID, szczególnie zasadę odwrócenia zależności (Dependency Inversion Principle), co prowadzi do bardziej przejrzystego i zrozumiałego kodu. W praktyce, implementacja DI może odbywać się za pomocą konstruktorów, setterów lub interfejsów, co daje programiście wybór w doborze najodpowiedniejszej metody dla danego projektu.

Pytanie 12

Jednym z kroków publikacji aplikacji mobilnej w Google Play są testy Beta, które charakteryzują się tym, że są:

A. prowadzone w oparciu o dokument zawierający przypadki testowe
B. przeprowadzane przez grupę docelowych użytkowników aplikacji
C. podzielone na testy dotyczące funkcjonalności, wydajności i skalowalności
D. realizowane przez zespół zatrudnionych testerów z Google
Testy Beta w kontekście publikacji aplikacji na Google Play to bardzo istotny element całego procesu wydawniczego. Tak naprawdę chodzi tutaj o to, by oddać aplikację w ręce prawdziwych użytkowników, którzy potencjalnie będą z niej korzystać po premierze. To nie są testy laboratoryjne, gdzie wszystko jest przewidywalne i kontrolowane, tylko taki trochę poligon doświadczalny w rzeczywistym środowisku. Dzięki temu deweloperzy mogą wyłapać błędy, których nie dało się zauważyć podczas testów wewnętrznych czy automatycznych. Google umożliwia zaproszenie do testów Beta konkretnej grupy osób – czasem są to osoby z mailing listy, czasem aktywna społeczność, a czasem po prostu przypadkowi użytkownicy spełniający określone kryteria. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, bo zapewnia bardziej realistyczny feedback. Moim zdaniem właśnie testy Beta ratują najwięcej aplikacji przed poważnymi wpadkami po oficjalnym wydaniu – użytkownicy zgłaszają nie tylko błędy, ale też własne pomysły i uwagi, które mogą zupełnie zmienić kierunek rozwoju produktu. To jest w sumie taka wersja MVP na etapie gotowego produktu, tylko że z dużo szerszą i bardziej zaangażowaną bazą testującą. Testy Beta są nieocenione, bo pozwalają zobaczyć aplikację oczami jej przyszłych użytkowników i szybko reagować na ich potrzeby, zanim pójdzie do szerokiej dystrybucji. Praktyka pokazuje, że pomijanie tego kroku to trochę proszenie się o złe oceny i negatywne recenzje już po premierze.

Pytanie 13

Po wykonaniu poniższego kodu na konsoli zostanie wyświetlona liczba:

int a = 0x73;
cout << a;
A. 73
B. 0
C. 108
D. 115
Wiele osób myli się, gdy widzi zapis 0x73, uznając, że to po prostu liczba 73 w dziesiętnym, bo tak wygląda najprościej. Jednak w rzeczywistości ten prefiks „0x” informuje kompilator, że mamy do czynienia z liczbą zapisaną w systemie szesnastkowym (heksadecymalnym), a nie dziesiętnym. To jest taki bardzo charakterystyczny zapis w językach programowania (C, C++, Java, czasem nawet Python), który pozwala programiście jasno określić, w jakim systemie podaje liczbę. Zakładając, że ktoś wybierze 108 lub 73, można podejrzewać, że ta osoba nie przeliczyła heksadecymalnej liczby na dziesiętną lub po prostu nie zwróciła uwagi na prefiks. 0x73 to w rzeczywistości (7 * 16) + 3, czyli 112 + 3, co daje 115. Niektórym może się też wydawać, że heksadecymalne 0x73 to 73 dziesiętnie, ale to typowy błąd początkujących. Wybór zera z kolei może wynikać z nieporozumienia – być może ktoś pomyślał, że a nie zostało zainicjalizowane lub kod nie wypisuje nic, ale tutaj jawnie inicjujemy a wartością heksadecymalną. Praktyka pokazuje, że podobne nieporozumienia pojawiają się na początku nauki programowania, szczególnie gdy nie ma jeszcze „wyczucia” systemów liczbowych. Tak naprawdę, jeśli chcemy być profesjonalni, trzeba od razu nauczyć się, że każda liczba z 0x na początku jest heksadecymalna, a cout zawsze wypisze jej dziesiętną reprezentację, o ile nie zmienimy flagi strumienia (std::hex itd.). To takie podstawy, które potem pozwalają pewniej obracać się w kodzie, gdzie często występują maski bitowe czy operacje na rejestrach. Moim zdaniem, wielu początkujących inżynierów właśnie przez nieuwagę na takie detale traci sporo czasu na debugowanie prostych błędów. Warto więc na przyszłość za każdym razem zatrzymać się na chwilę i zastanowić, czy na pewno dobrze rozpoznajemy system liczbowy wykorzystywany w danym fragmencie kodu.

Pytanie 14

Którego nagłówka używamy w C++ do obsługi plików?

A. <fstream>
B. <fileio.h>
C. <iostream>
D. <stdio.h>
Nagłówek '<fstream>' w języku C++ jest używany do pracy z plikami, umożliwiając odczyt i zapis danych na dysku. Biblioteka fstream udostępnia klasy 'ifstream', 'ofstream' i 'fstream', które pozwalają na operacje wejścia i wyjścia plików. 'ifstream' służy do odczytu plików, 'ofstream' do zapisu, a 'fstream' umożliwia zarówno odczyt, jak i zapis. Praca z plikami jest kluczowa w wielu aplikacjach, od prostych narzędzi do przetwarzania danych po złożone systemy zarządzania plikami i bazami danych. Dzięki 'fstream' programiści mogą efektywnie zarządzać danymi na różnych poziomach aplikacji.

Pytanie 15

Który algorytm sortowania opiera się na metodzie "dziel i zwyciężaj"?

A. Sortowanie przez wstawianie
B. Sortowanie bąbelkowe
C. Sortowanie szybkie (QuickSort)
D. Sortowanie przez wybór
QuickSort to algorytm sortowania wykorzystujący podejście 'dziel i zwyciężaj', co oznacza, że dzieli tablicę na mniejsze części wokół elementu zwanego pivotem, a następnie rekurencyjnie sortuje każdą z tych części. Ta strategia pozwala na efektywne sortowanie dużych zbiorów danych w czasie O(n log n) w większości przypadków. Dziel i zwyciężaj to potężne narzędzie algorytmiczne, które znajduje zastosowanie w wielu innych algorytmach, takich jak Merge Sort i algorytmy wyszukiwania binarnego. QuickSort jest często używany w aplikacjach wymagających szybkiego przetwarzania dużych ilości danych.

Pytanie 16

Które narzędzie służy do automatyzacji procesu budowania aplikacji?

A. Postman
B. Jenkins
C. Swagger
D. Figma
Jenkins to jeden z najpopularniejszych narzędzi do automatyzacji procesów budowania aplikacji, znany z integracji ciągłej (Continuous Integration, CI) oraz dostarczania ciągłego (Continuous Delivery, CD). Dzięki swojej elastycznej architekturze oraz bogatej bibliotece wtyczek, Jenkins umożliwia automatyzację wielu zadań związanych z budowaniem, testowaniem i wdrażaniem oprogramowania. W praktyce, z Jenkins można skonfigurować zadania, które uruchamiają skrypty budujące po każdej zmianie w kodzie źródłowym, co pozwala na szybkie wykrywanie błędów i zapewnienie jakości. Dobrą praktyką jest definiowanie pipeline'ów (pipelining), które integrują różne etapy, takie jak budowanie, testowanie i wdrożenie w jeden zautomatyzowany proces. Jenkins wspiera wiele języków programowania i środowisk, a także integruje się z narzędziami do zarządzania wersjami, co czyni go niezastąpionym narzędziem w procesie DevOps.

Pytanie 17

Która z wymienionych właściwości odnosi się do klasy pochodnej?

A. Nie ma możliwości dodawania nowych metod
B. Nie może być zastosowana w strukturze dziedziczenia
C. Jest automatycznie usuwana po zakończeniu działania programu
D. Dziedziczy atrybuty i metody z klasy bazowej
Cechą klasy pochodnej jest dziedziczenie pól i metod z klasy bazowej, co oznacza, że klasa pochodna automatycznie uzyskuje dostęp do wszystkich publicznych i chronionych składowych klasy nadrzędnej. Dzięki temu programista może rozwijać i modyfikować funkcjonalność istniejących klas, tworząc bardziej wyspecjalizowane obiekty. Dziedziczenie to kluczowy mechanizm umożliwiający wielokrotne użycie kodu, co prowadzi do zmniejszenia duplikacji i zwiększenia efektywności w zarządzaniu projektem. Klasa pochodna może również nadpisywać metody klasy bazowej, dostosowując ich działanie do swoich specyficznych potrzeb.

Pytanie 18

Jakie znaczenie ma określenie "klasa zaprzyjaźniona" w kontekście programowania obiektowego?

A. Klasa, w której wszystkie komponenty są publiczne
B. Klasa, która może być dziedziczona przez inne klasy
C. Klasa, która nie ma możliwości zawierania metod statycznych
D. Klasa, która ma dostęp do prywatnych i chronionych elementów innej klasy
Klasa zaprzyjaźniona (ang. 'friend class') to klasa, która ma dostęp do prywatnych i chronionych składowych innej klasy, dzięki specjalnej deklaracji 'friend' wewnątrz tej klasy. Jest to kluczowe narzędzie w programowaniu obiektowym, które umożliwia ściślejszą współpracę między klasami, jednocześnie zapewniając hermetyzację kodu w miejscach, gdzie jest to wymagane. Używanie klas zaprzyjaźnionych umożliwia bardziej efektywne zarządzanie zależnościami między klasami, co jest istotne w dużych projektach programistycznych. Klasy zaprzyjaźnione są często stosowane w bibliotekach standardowych i frameworkach, pozwalając na eleganckie rozwiązania problemów związanych z ukrywaniem implementacji i udostępnianiem tylko niezbędnych fragmentów kodu innym komponentom systemu.

Pytanie 19

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
B. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
C. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
D. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
Odpowiedź jest trafna, bo w języku C++ kompilator musi wiedzieć o istnieniu funkcji zanim zostanie ona użyta w kodzie, np. w funkcji main. Bez wcześniejszej deklaracji, kompilator nie zna sygnatury funkcji i nie potrafi zweryfikować wywołania, co skutkuje błędem typu 'implicit declaration of function'. Deklaracja funkcji to taki sygnał informujący kompilator „hej, taka funkcja będzie i będzie przyjmować takie argumenty, a zwracać taki typ”. Praktycznie rzecz biorąc, przed funkcją main wystarczy wpisać np. 'bool sprawdz(int x);', żeby wszystko grało. To szczególnie ważne przy większych projektach czy pracy w zespołach, gdzie pliki nagłówkowe z deklaracjami funkcji są standardem. Pozwala to na lepszą czytelność i porządek w kodzie – kompilator wie, czego się spodziewać, a Ty unikasz dziwnych, trudnych do znalezienia błędów. Moim zdaniem taka organizacja kodu to podstawa, szczególnie jeśli kiedyś będziesz korzystać z bibliotek lub cudzych funkcji – deklaracje są wtedy wręcz obowiązkowe. To zasada, której trzyma się większość zespołów programistycznych i, szczerze mówiąc, sam kilka razy w młodości zapomniałem o deklaracji, przez co debugowanie trwało wieki. Warto od razu wyrobić sobie taki nawyk, bo to oszczędza sporo nerwów i czasu, a kod staje się solidniejszy i bardziej profesjonalny.

Pytanie 20

Jakie są kluczowe różnice między typami stałoprzecinkowymi a zmiennoprzecinkowymi?

A. Typy stałoprzecinkowe wymagają większej ilości pamięci niż typy zmiennoprzecinkowe
B. Typy stałoprzecinkowe przechowują liczby całkowite, a typy zmiennoprzecinkowe przechowują liczby z ułamkami dziesiętnymi
C. Typy zmiennoprzecinkowe przechowują wyłącznie liczby ujemne
D. Typy stałoprzecinkowe obsługują liczby ujemne, natomiast typy zmiennoprzecinkowe tylko dodatnie
Stałoprzecinkowe typy obsługują zarówno liczby dodatnie, jak i ujemne – stwierdzenie, że obsługują tylko liczby dodatnie, jest błędne. Stałoprzecinkowe typy danych nie wymagają więcej pamięci niż zmiennoprzecinkowe – wręcz przeciwnie, typy takie jak 'float' zajmują więcej miejsca ze względu na możliwość przechowywania części ułamkowych. Zmiennoprzecinkowe nie przechowują wyłącznie liczb ujemnych – mogą przechowywać zarówno liczby dodatnie, jak i ujemne, co czyni je bardziej wszechstronnymi w niektórych aplikacjach.

Pytanie 21

Na równoważnych pod względem funkcjonalnym listingach fragmentów aplikacji Angular oraz React.js utworzono listę punktowaną, która zawiera:

Definicja typu:

books = ["Harry Potter", "Hobbit", "Władca pierścieni"];

Kod Angular:
<ul>
    <li *ngFor = "let book of books"> {{book}} </li>
</ul>

Kod React.js:
<ul>
    {this.books.map(book => <li key={book}> book </li>)}
</ul>
A. Tyle elementów, ile znajduje się w tablicy books; w każdym punkcie listy widnieje element o treści {book}.
B. Jedynie jeden element o treści Harry Potter.
C. Taką liczbę elementów, ile znajduje się w tablicy books; w każdym punkcie listy umieszczony jest jeden element tablicy.
D. Wyłącznie jeden element o treści Harry Potter, Hobbit, Władca pierścieni.
Dokładnie tak właśnie działa iteracja po tablicy w Angularze i React.js. Zarówno Angularowy *ngFor, jak i funkcja map() w Reactcie to narzędzia do dynamicznego generowania elementów listy na podstawie danych z tablicy – w tym przypadku books. Każdy element tablicy tworzy osobny <li>, a więc liczba elementów na stronie zawsze odpowiada długości tablicy. To jest bardzo praktyczne, bo pozwala wyświetlać listy o dowolnej długości, zależnie od zawartości danych, bez przepisywania kodu – wystarczy zmienić dane źródłowe. W Angularze taki sposób budowania widoków jest zgodny z podejściem deklaratywnym – opisujesz, co ma się pojawić, a nie jak dokładnie to zrobić krok po kroku. React „mapuje” dane na elementy JSX, przy okazji warto pamiętać o kluczach (key), bo to pomaga w optymalizacji pracy wirtualnego DOM-u. Takie podejście to dzisiaj absolutny standard w branży – ułatwia utrzymanie kodu, testy i reużywalność komponentów. Moim zdaniem, kiedy raz się to opanuje, ciężko wyobrazić sobie inne podejście do budowy dynamicznych interfejsów. Zauważ, że każdy <li> wyświetla dokładny tekst z tablicy, a nie jakieś szablony czy placeholdery – to bardzo czytelne i naturalne dla użytkownika. W realnych projektach często tak renderuje się np. listy produktów, komentarzy czy zadań do wykonania. Dodatkowo, jeśli zmodyfikujesz tablicę, to widok automatycznie się odświeży – nie musisz ręcznie aktualizować DOM. To ogromne ułatwienie i podstawa nowoczesnego frontendu.

Pytanie 22

Jaką instrukcję należy wykorzystać do poprawnej deklaracji zmiennej typu string w C++?

A. float name = "Jan"
B. int name = "Jan"
C. bool name = "Jan"
D. string name = "Jan"
Ta deklaracja 'string name = "Jan"' to naprawdę dobry sposób na zdefiniowanie zmiennej łańcuchowej w C++. Wiesz, 'string' to typ danych, 'name' to nazwa tej zmiennej, a 'Jan' to wartość, która jest jej przypisana. Typ 'string' jest częścią biblioteki <string> i daje nam wiele możliwości, gdy pracujemy z tekstem. Możemy łączyć, porównywać i modyfikować różne łańcuchy znaków bez większego problemu. To jest mega ważne w aplikacjach, które mają do czynienia z danymi tekstowymi, interfejsami użytkownika czy analizą danych, które wprowadzamy.

Pytanie 23

Która metoda w obrębie klasy jest uruchamiana automatycznie podczas tworzenia kopii obiektu?

A. Metoda statyczna
B. Konstruktor kopiujący
C. Metoda zaprzyjaźniona
D. Destruktor
Konstruktor kopiujący to taka specyficzna metoda w klasie, która działa, kiedy robimy nowy obiekt jako kopię już istniejącego. Dzięki temu możemy skopiować wartości pól z jednego obiektu do drugiego. To naprawdę ważne, zwłaszcza gdy mówimy o zarządzaniu pamięcią. Na przykład w C++ może to wyglądać tak: `Samochod(const Samochod &inny) { marka = inny.marka; przebieg = inny.przebieg; }`. Konstruktor kopiujący ma na celu uniknięcie problemów związanych z tzw. płytkim kopiowaniem, co może prowadzić do różnych błędów, jak wielokrotne zwolnienie tej samej pamięci. Generalnie mówiąc, jest to kluczowy mechanizm, który pomaga utrzymać bezpieczeństwo i poprawność działania naszej aplikacji.

Pytanie 24

Jakie wyrażenie logiczne powinno być użyte, aby zweryfikować, czy zmienna x zawiera wartości ujemne lub znajduje się w zakresie (10, 100)?

A. (x > 10 && x < 100) || x < 0
B. (x > 10 || x < 100) && x < 0
C. x > 10 || x < 100 || x < 0
D. x > 10 || x < 100 || x < 0
To wyrażenie logiczne: (x > 10 && x < 100) || x < 0 jest najtrafniejsze, bo dokładnie oddaje założone warunki: zmienna x powinna być ujemna lub znajdować się w zakresie od 10 do 100 (bez tych wartości granicznych, czyli przedział otwarty). Z mojego doświadczenia wynika, że takie podejście jest stosowane wszędzie tam, gdzie istotne są szczegółowe warunki – np. w walidacji danych wejściowych czy podczas filtrowania w bazach danych. Operator || gwarantuje, że jeśli chociaż jeden z warunków jest prawdziwy (czyli x jest mniejsze od 0 lub należy do przedziału 10-100), całe wyrażenie zwróci true. Warto też pamiętać, że zastosowanie operatora && wewnątrz nawiasu zapewnia, że oba warunki (x > 10 oraz x < 100) muszą być spełnione jednocześnie, czyli x leży pomiędzy tymi liczbami. Odpowiedniki takiego zapisu znajdziesz praktycznie w każdym języku programowania – od Javy po Pythona. Branżowe standardy jasno wskazują na czytelność i jednoznaczność warunków logicznych, szczególnie jeśli kod ma być utrzymywany przez inne osoby lub przez nas samych za kilka miesięcy. Uważam, że precyzyjne formułowanie wyrażeń tego typu to podstawa dobrego programisty – naprawdę warto się tego trzymać, bo później mniej błędów wychodzi na produkcji, a kod jest dużo łatwiej przetestować. Często spotykam się z przypadkami, gdzie ktoś pomija nawiasy lub źle łączy operatory i potem są problemy z błędami logicznymi, dlatego warto wyrobić sobie taki nawyk dokładnego zapisywania warunków.

Pytanie 25

Jakie jest kluczowe działanie przy opracowywaniu zbiorów danych do rozwiązania problemu programistycznego?

A. Weryfikacja zbiorów danych przed ich zastosowaniem
B. Realizacja algorytmu sortującego
C. Zmiana języka programowania na bardziej wydajny
D. Wybór odpowiednich struktur danych
Wybór właściwych struktur danych to mega ważny krok, kiedy projektujesz swoje zestawy danych. To, jaką strukturę wybierzesz, ma ogromny wpływ na to, jak szybko i efektywnie będą działać algorytmy. Każda struktura ma swoje plusy i minusy – na przykład listy pozwalają na elastyczne zarządzanie elementami, stosy i kolejki trzymają dane w określonej kolejności, a drzewa czy grafy są już do bardziej skomplikowanych problemów. Dobrze dobrane struktury mogą znacznie przyspieszyć działanie programu i zmniejszyć zużycie zasobów. Moim zdaniem, jeśli chcesz projektować efektywne algorytmy, musisz naprawdę dobrze rozumieć, jak różne struktury działają i umieć je dopasować do problemu, który chcesz rozwiązać.

Pytanie 26

Przykład wywołania funkcji zamien w języku C++ może wyglądać w następujący sposób:

void zamien(int *a, int *b) {
    int tmp;
    tmp = *a;
    *a = *b;
    *b = tmp;
}
A. zamien(m, n); // m, n - zmienne całkowite
B. zamien(&a, &b); // a, b - zmienne całkowite
C. zamien(*a, *b); // a, b - zmienne całkowite
D. zamien(12, 34)
Patrząc na inne podane propozycje, łatwo zauważyć, że każda z nich zawiera typowy błąd związany z mechaniką przekazywania danych do funkcji w C++. Dużo osób na początku myśli, że można po prostu przekazać liczby bezpośrednio, jak w zamien(12, 34), ale to mija się z celem, bo funkcja oczekuje wskaźników, czyli adresów zmiennych, które mają być zamienione. Przekazanie samych wartości (czy to literałów, czy konkretnych zmiennych) skutkuje tym, że funkcja pracuje na kopiach tych wartości, a nie na oryginalnych danych. Taki kod się nawet nie skompiluje, bo kompilator jasno wymaga wskaźników jako argumentów. Z kolei zamien(*a, *b) też jest mylące, bo tu przekazujemy już nie wskaźniki, ale wartości, na które one wskazują. To znowu powoduje, że funkcja dostaje kopie, a nie adresy, więc nie może zmienić oryginałów. Bardzo łatwo tu pomylić dereferencję z przekazaniem wskaźnika – moim zdaniem to jeden z najczęstszych błędów początkujących, bo na pierwszy rzut oka wydaje się logiczne, że skoro funkcja operuje na wskaźnikach, to wystarczy podać gwiazdkę. No ale niestety, to jest właśnie ta typowa pułapka. Podobnie zamien(m, n) wygląda jak klasyczne wywołanie funkcji, ale znowu – przekazujemy wartości, nie adresy, więc zamiana zachodzi tylko na kopiach i nie widać efektu poza funkcją. W praktyce taki kod nie spełnia celu, dla którego ktoś napisał funkcję operującą na wskaźnikach. Takie nieporozumienia wynikają często z nieznajomości podstaw przekazywania parametrów w C++. Programowanie niskopoziomowe jest pod tym względem wymagające, bo trzeba zawsze wiedzieć, czy manipuluje się oryginałem czy tylko tymczasową kopią, a to różnica zasadnicza. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepiej uczyć się przez praktykę: napisać prostą funkcję, przekazać różne typy argumentów i samemu zobaczyć, co się dzieje z ich wartościami po powrocie z funkcji. To bardzo szybko wyjaśnia, dlaczego przekazywanie wskaźników lub referencji jest tak ważne w sytuacjach, gdy chcemy faktycznie wpłynąć na dane przekazane do funkcji. Warto też podkreślić, że kompilator nie pozwoli na wywołanie funkcji z niezgodnym typem argumentu – i to jest jedna z tych rzeczy, które ratują przed większą katastrofą w działającym programie.

Pytanie 27

Który z wymienionych typów testów najlepiej ocenia odporność aplikacji na intensywne obciążenie?

A. Testy bezpieczeństwa
B. Testy obciążeniowe
C. Testy funkcjonalne
D. Testy zgodności
Testy obciążeniowe to rodzaj testów, które sprawdzają, jak aplikacja radzi sobie z dużym ruchem użytkowników lub przetwarzaniem dużych ilości danych. Celem testów obciążeniowych jest wykrycie potencjalnych wąskich gardeł, identyfikacja problemów z wydajnością oraz określenie maksymalnej przepustowości aplikacji. Testy te są kluczowe dla aplikacji o wysokim natężeniu ruchu, takich jak sklepy internetowe czy systemy bankowe, gdzie stabilność pod obciążeniem jest krytyczna dla sukcesu.

Pytanie 28

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu JavaScript?

function foo() { console.log(a); var a = 1; console.log(a); } foo();
A. ReferenceError, 1
B. 1, 1
C. undefined, undefined
D. undefined, 1
Wynik działania podanego kodu to 'undefined, 1', co jest zgodne z zasadami hoisting w JavaScript. Kiedy funkcja 'foo' jest wywoływana, zmienna 'a' jest zadeklarowana przy użyciu 'var'. Zgodnie z zasadą hoisting, deklaracja zmiennej jest przenoszona na początek funkcji, ale przypisanie wartości następuje w miejscu, gdzie znajduje się kod. Dlatego, podczas pierwszego wywołania 'console.log(a)', 'a' nie ma jeszcze przypisanej wartości, co skutkuje wyświetleniem 'undefined'. Następnie, po przypisaniu '1' do 'a', w drugim 'console.log(a)' zmienna ta już ma wartość, więc wyświetlane jest '1'. Zrozumienie hoisting jest kluczowe dla programistów, ponieważ może wpływać na logikę działania kodu i prowadzić do błędów, jeśli nie jest odpowiednio uwzględnione. W praktyce powinno się unikać korzystania z hoisting, preferując inicjalizację zmiennych na początku funkcji, co zwiększa czytelność i utrzymanie kodu.

Pytanie 29

Jakie jest podstawowe działanie w ochronie miejsca zdarzenia?

A. Usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia
B. Zagwarantowanie odpowiedniego oświetlenia
C. Zagwarantowanie stabilności ciała rannego
D. Zastosowanie sterylnych materiałów opatrunkowych
Z mojego doświadczenia, usunięcie niebezpiecznych rzeczy z miejsca, gdzie doszło do wypadku, to naprawdę kluczowa sprawa. Dzięki temu zmniejszamy szanse na dodatkowe obrażenia i możemy lepiej pomóc poszkodowanemu, nie narażając siebie na ryzyko. Na przykład, warto odsunąć ostre narzędzia, wyłączyć działające maszyny czy podnieść ciężkie przedmioty, które mogłyby kogoś zranić. Takie działania są istotne w każdej sytuacji, czy to wypadek na drodze, czy w pracy.

Pytanie 30

Co to jest WebSocket?

A. Protokół komunikacyjny zapewniający komunikację dwukierunkową przez pojedyncze połączenie TCP
B. Standard zapisu danych w formacie binarnym
C. Biblioteka JavaScript do tworzenia dynamicznych formularzy
D. Narzędzie do testowania aplikacji webowych
Zrozumienie podstawowych różnic między protokołami komunikacyjnymi jest kluczowe w kontekście nowoczesnych technologii webowych. Wiele osób myli WebSocket z narzędziami do testowania aplikacji webowych, co prowadzi do nieporozumień. Narzędzia te, choć niezbędne w procesie rozwijania i testowania aplikacji, nie zajmują się rzeczywistą komunikacją między klientem a serwerem, a raczej służą do analizy i debugowania interakcji. Innym powszechnym błędnym wyobrażeniem jest mylenie WebSocket z formatami zapisu danych, co jest całkowicie innym zagadnieniem. Protokół WebSocket nie definiuje sposobu, w jaki dane są zapisywane, ale raczej sposób, w jaki te dane są przesyłane w czasie rzeczywistym. Co więcej, pomysł, że WebSocket jest biblioteką JavaScript do tworzenia dynamicznych formularzy, jest również nieprawidłowy. WebSocket jest protokołem, który wymaga implementacji zarówno po stronie serwera, jak i klienta, a nie tylko narzędzi do interakcji z formularzami. W związku z tym, brak świadomości dotyczącej tych różnic może prowadzić do nieefektywnego projektowania aplikacji, w których kluczowym elementem jest efektywna komunikacja w czasie rzeczywistym. Aby skutecznie wdrożyć nowoczesne rozwiązania webowe, warto zrozumieć, jak WebSocket współdziała z innymi technologiami, takimi jak AJAX czy REST, zamiast skupiać się na mylonych koncepcjach, które mogą wprowadzać w błąd podczas projektowania systemów.

Pytanie 31

Do implementacji w aplikacji jednokierunkowej funkcji skrótu, zwanej funkcją haszującą, można wykorzystać algorytm

A. DES
B. RSA
C. AES
D. MD5
MD5 to przykład klasycznej funkcji skrótu, czyli właśnie tej funkcji, która generuje z dowolnie długych danych wejściowych stałej długości skrót (hash). Funkcje haszujące są szeroko stosowane w informatyce, szczególnie tam, gdzie potrzebna jest szybka weryfikacja integralności danych albo przechowywanie haseł w bazie danych w sposób bezpieczny (chociaż MD5 dziś już nie poleca się do haseł przez znane luki bezpieczeństwa – lepsze są SHA-256 czy bcrypt). To, co wyróżnia funkcje skrótu jak MD5, to ich jednokierunkowość: znając wynik, praktycznie nie jesteśmy w stanie odtworzyć oryginalnych danych wejściowych, a nawet minimalnie różniące się dane dają zupełnie inne hashe. Przykład praktyczny? Sprawdzenie sumy kontrolnej pliku po pobraniu z internetu – porównujemy hash MD5 z podanym na stronie wydawcy i mamy pewność, że plik nie został podmieniony. W praktyce branżowej, zgodnie z normami bezpieczeństwa jak np. ISO/IEC 27001, funkcje haszujące są podstawą wielu procesów kryptograficznych. Moim zdaniem, znajomość takich algorytmów jak MD5, nawet jeśli już nie jest zalecany w nowych systemach, to podstawa do zrozumienia ogólnego działania funkcji skrótu i różnicy między nimi a szyfrowaniem. Często spotykałem się z myleniem tych pojęć, więc warto to dobrze rozumieć.

Pytanie 32

Która z poniższych informacji o pojęciu obiekt jest prawdziwa?

A. obiekt pozwala na zdefiniowanie klasy
B. obiekt oraz klasa są identyczne
C. obiekt to typ złożony
D. obiekt jest instancją klasy
Prawidłowo, obiekt w programowaniu obiektowym to konkretny egzemplarz, czyli instancja klasy. Wyobraź sobie klasę jako przepis (np. instrukcja budowy samochodu), a obiekt to już gotowy samochód wyprodukowany według tej instrukcji. W praktyce, kiedy definiujesz klasę w języku takim jak Java, C++ czy Python, tworzysz pewnego rodzaju szablon opisujący, co dany obiekt będzie mógł robić (metody) i jakie będzie miał dane (pola/atrybuty). Dopiero utworzenie instancji tej klasy, czyli wywołanie np. new Car(), powoduje, że powstaje prawdziwy, działający obiekt, z którym możesz coś zrobić – na przykład ustawić mu kolor, zapalić światła czy uruchomić silnik. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie rozróżnienie klasy i obiektu pozwala pisać kod bardziej uniwersalny i czytelny. W dobrych praktykach, na przykład zgodnie z zasadami SOLID, klasa powinna być zrozumiała i opisująca pewien spójny koncept, zaś obiekty powstające na jej podstawie mogą zachowywać się różnie zależnie od wprowadzonych danych. To podejście jest fundamentem programowania nowoczesnych aplikacji, bo pozwala łatwo zarządzać złożonością, testować kod i rozwijać projekty. Warto też pamiętać, że instancja klasy może mieć swój własny, unikalny stan, co odróżnia ją od samej definicji klasy. Bez tworzenia obiektów klasy nie mają praktycznego zastosowania – to właśnie obiekty wykonują zadania w programie.

Pytanie 33

Która z wymienionych bibliotek stanowi element standardowego zestawu narzędzi programistycznych w Pythonie?

A. sys
B. vector
C. <math.h>
D. <stdio.h>
Biblioteka `sys` w Pythonie jest częścią standardowego środowiska programistycznego i dostarcza narzędzi do interakcji z systemem operacyjnym. Umożliwia między innymi dostęp do argumentów wiersza poleceń, zarządzanie ścieżkami modułów, jak również zakończenie działania programu za pomocą `sys.exit()`. Dzięki `sys` programista ma kontrolę nad podstawowymi funkcjami systemowymi, co czyni tę bibliotekę kluczową w wielu aplikacjach i skryptach automatyzujących.

Pytanie 34

Które z wymienionych narzędzi najlepiej chroni dane na urządzeniach mobilnych?

A. Szyfrowanie danych na urządzeniu
B. Hasło ustawione na urządzeniu
C. Nieaktualne oprogramowanie
D. Zainstalowanie aplikacji rozrywkowych
Szyfrowanie danych na urządzeniu przenośnym to jedna z najskuteczniejszych metod zabezpieczania poufnych informacji. Szyfrowanie przekształca dane w formę, która jest nieczytelna dla osób nieposiadających odpowiedniego klucza deszyfrującego. Dzięki temu, nawet jeśli urządzenie zostanie zgubione lub skradzione, dane pozostają zabezpieczone przed nieautoryzowanym dostępem. Szyfrowanie to standardowa praktyka stosowana przez największe firmy technologiczne i jest zalecana we wszystkich urządzeniach przenośnych, takich jak laptopy i smartfony.

Pytanie 35

Zaproponowany fragment kodu w Android Studio realizuje metodę nasłuchującą do obsługi wydarzenia:

przycisk = (Button) findViewById(R.id.yes_button);
przycisk.setOnClickListener(new View.OnClickListener() { ... });
A. zmiany w polu tekstowym
B. wybór daty
C. zmiany stanu kontrolki Switch
D. naciśnięcia przycisku
Metoda OnClickListener, to coś, co na pewno warto znać, gdy pracujesz z aplikacjami na Androida. Gdy użytkownik klika przycisk, wywoływana jest metoda onClick. I tu możesz zrobić różne rzeczy, jak na przykład przejść do innego ekranu, zapisać dane albo uruchomić jakąś akcję w tle. To jest dobry przykład wzorca projektowego zwanego Delegacja, który pomaga oddzielić to, co widzisz w interfejsie, od tego, co dzieje się w aplikacji. Dzięki temu łatwiej zarządzać kodem i wprowadzać zmiany. Fajnie jest, gdy logikę umieszczasz w osobnych metodach, bo wtedy testowanie całej aplikacji staje się prostsze. Przykłady? Możesz na przykład użyć OnClickListenera, żeby zrobić logowanie po kliknięciu przycisku lub wysłać formularz. Pamiętaj też, żeby unikać ciężkich operacji w metodzie onClick, żeby aplikacja działała płynnie.

Pytanie 36

Metodyka zwinna (ang. agile) opiera się na

A. dekompozycji przedsięwzięcia na elementy, które są niezależnie projektowane, wytwarzane i testowane w krótkich iteracjach
B. zaplanowaniu całej aplikacji na początku projektu i jej tworzeniu na przemian z testowaniem
C. przygotowaniu testów dla całego projektu, a następnie wprowadzaniu kolejnych jego fragmentów
D. podzieleniu projektu na kolejne etapy: planowanie, programowanie, testowanie, z ciągłym oszacowaniem ryzyka projektu
Podejście kaskadowe (waterfall) zakłada podział projektu na kolejne etapy (projekt, programowanie, testy), ale nie dopuszcza powrotu do wcześniejszych faz, co czyni je mniej elastycznym niż agile. Projektowanie całej aplikacji na początku jest charakterystyczne dla tradycyjnych metodyk, takich jak V-model, ale nie odzwierciedla idei iteracyjnego rozwoju stosowanego w agile. Implementowanie testów po zakończeniu całości projektu ogranicza możliwość szybkiego reagowania na błędy i jest sprzeczne z filozofią agile, gdzie testy są integralną częścią każdego etapu iteracji.

Pytanie 37

W systemie RGB kolor Pale Green przedstawia się jako RGB(152, 251, 152). Jaki jest szesnastkowy kod tego koloru?

A. 98 FE98
B. 98FB98
C. AO FE AO
D. AO FB AO
Kolor Pale Green w systemie RGB jest reprezentowany przez wartości RGB(152, 251, 152). Aby przekształcić te wartości na format szesnastkowy, należy każdy z komponentów koloru (czerwony, zielony, niebieski) przekształcić na format heksadecymalny. Wartość 152 w systemie dziesiętnym odpowiada 98 w systemie szesnastkowym, a 251 w systemie dziesiętnym odpowiada FE w systemie szesnastkowym. Dlatego, łącząc te wartości w kolejności od komponentu czerwonego, zielonego, do niebieskiego, uzyskujemy kod szesnastkowy 98FE98. Kod ten może być używany w projektach graficznych oraz w CSS do definiowania kolorów tła, tekstów i innych elementów. Użycie formatu szesnastkowego w projektowaniu stron internetowych oraz w aplikacjach jest zgodne z zasadami standardu W3C dotyczącego kolorów w HTML i CSS, co zapewnia spójność wizualną i ułatwia pracę z kolorami.

Pytanie 38

Co to jest CI/CD w kontekście rozwoju oprogramowania?

A. Ciągła integracja i ciągłe dostarczanie - praktyki automatyzujące proces wdrażania kodu
B. Code Implementation/Code Delivery - metodyka implementacji i dostarczania kodu
C. Component Isolation/Component Deployment - izolacja i wdrażanie komponentów aplikacji
D. Customer Interface/Customer Design - projektowanie interfejsów zorientowane na klienta
W kontekście rozwoju oprogramowania, pojęcia takie jak Customer Interface/Customer Design, Code Implementation/Code Delivery oraz Component Isolation/Component Deployment, które zostały zaproponowane jako alternatywy dla CI/CD, posiadają fundamentalne różnice, które sprawiają, że nie są one odpowiednie w tej konkretnej sytuacji. Customer Interface/Customer Design koncentruje się na projektowaniu interfejsów użytkownika, co jest istotne, ale nie dotyczy bezpośrednio procesów automatyzacji związanych z integracją i dostarczaniem kodu. Z kolei Code Implementation/Code Delivery odnosi się do ogólnych metod implementacji kodu, co również nie wyczerpuje tematu CI/CD, gdyż nie uwzględnia aspektu automatyzacji i ciągłości procesów. Na koniec, Component Isolation/Component Deployment może sugerować izolację komponentów aplikacji, lecz nie uwzględnia znaczenia ciągłej integracji w kontekście synchronizacji i wczesnego wykrywania błędów. W praktyce, wiele organizacji staje przed wyzwaniami związanymi z integracją różnych komponentów oraz automatyzacji procesów, co może prowadzić do opóźnień w dostarczaniu oprogramowania. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że CI/CD to nie tylko termin techniczny, ale zbiór praktyk, który przynosi realne korzyści w postaci wyższej jakości kodu i szybszego dostarczania rozwiązań do użytkowników.

Pytanie 39

Która z wymienionych bibliotek pozwala na obsługę zdarzeń związanych z myszą w aplikacjach desktopowych?

A. Qt
B. Django
C. TensorFlow
D. Numpy
Numpy to biblioteka do obliczeń numerycznych w języku Python i nie posiada narzędzi do obsługi zdarzeń graficznych w aplikacjach desktopowych. Django to framework do budowy aplikacji webowych w Pythonie, koncentrujący się na backendzie, a nie na tworzeniu GUI czy interakcji z myszą. TensorFlow to biblioteka do uczenia maszynowego i przetwarzania danych, nieprzystosowana do tworzenia aplikacji desktopowych obsługujących zdarzenia myszki i klawiatury.

Pytanie 40

Który z wymienionych sposobów może przyczynić się do optymalizacji kodu źródłowego?

A. Dodanie większej liczby komentarzy w kodzie
B. Eliminacja nieużywanych zmiennych oraz funkcji
C. Zwiększenie ilości instrukcji warunkowych
D. Zamiana zmiennych globalnych na lokalne
Usunięcie nieużywanych zmiennych i funkcji to jedna z najskuteczniejszych metod optymalizacji kodu źródłowego. Nadmiarowe zmienne i niepotrzebne funkcje mogą spowalniać aplikację, zwiększać jej zużycie pamięci i powodować problemy z czytelnością kodu. Ich eliminacja upraszcza kod, zmniejsza ryzyko błędów i poprawia wydajność programu. Oczyszczanie kodu to kluczowy element procesu refaktoryzacji, który pozwala na utrzymanie wysokiej jakości oprogramowania oraz lepszą organizację projektu. Dodatkowo, minimalizacja kodu pomaga w szybszym ładowaniu aplikacji webowych, co ma bezpośredni wpływ na doświadczenie użytkownika (UX) oraz pozycjonowanie w wyszukiwarkach (SEO).