Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 17:47
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 18:24

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który typ danych SQL należy użyć, jako optymalny, do zapisania numeru PESEL?

A. BLOB

B. FLOAT(11)

C. TINYINT

D. CHAR(11)

Poprawny wybór to CHAR(11), ponieważ numer PESEL nie jest liczbą w sensie matematycznym, tylko identyfikatorem tekstowym złożonym z 11 znaków. W praktyce nigdy nie wykonujemy na PESEL‑u operacji arytmetycznych (dodawanie, odejmowanie, mnożenie), więc trzymanie go w typie numerycznym nie ma sensu i zwykle tylko komplikuje życie. Z punktu widzenia projektowania baz danych przyjmuje się dobrą praktykę: wszystkie identyfikatory, które mają stałą długość i mogą zaczynać się od zera, zapisujemy w typie znakowym o stałej długości, czyli właśnie CHAR(n). Dzięki CHAR(11) mamy gwarancję, że w każdej komórce kolumny PESEL będzie dokładnie 11 znaków. Silnik bazy danych może to łatwo sprawdzić, co pomaga w walidacji danych i porządku w tabeli. Nie zgubią się też zera wiodące, które przy typach liczbowych potrafią zniknąć. Moim zdaniem, szczególnie w systemach produkcyjnych (np. system kadrowy, rejestr pacjentów, e‑sklep z weryfikacją danych klienta), taki zapis jest po prostu najbezpieczniejszy i najbardziej przewidywalny. W wielu firmowych standardach programistycznych jest wręcz zapisane wprost: PESEL, NIP, REGON, numery dokumentów, numery kart, kody pocztowe – zawsze trzymamy jako CHAR/VARCHAR, a nie jako INT czy inne typy numeryczne. Dodatkowo CHAR(11) jest efektywny wydajnościowo dla stałej długości: porównywanie, indeksowanie, sortowanie takiej kolumny jest proste dla silnika SQL. W razie potrzeby możesz też na takim polu założyć indeks unikalny (UNIQUE), żeby baza nie dopuściła do wprowadzenia dwóch takich samych PESEL‑i. To jest właśnie praktyczne połączenie typów danych z zasadami integralności i jakości danych, których oczekuje się w prawidłowo zaprojektowanych bazach.

Pytanie 2

Jaką maksymalną ilość znaczników <td> można zastosować w tabeli składającej się z trzech kolumn i trzech wierszy, w której nie ma złączeń komórek ani wiersza nagłówkowego?

A. 3

B. 12

C. 9

D. 6

Wybór 3 jako liczby znaczników <td> jest niewłaściwy, ponieważ nie uwzględnia pełnej struktury tabeli. W przypadku tabeli o trzech kolumnach i trzech wierszach, każdy wiersz powinien zawierać wszystkie kolumny, co skutkuje 3 komórkami w każdym wierszu. To oznacza, że w sumie powstaje 3 x 3 = 9 komórek. Odpowiedź 6 mogłaby być mylona z sytuacją, w której w rozważanym układzie zredukowano by liczbę wierszy lub kolumn, lecz nie jest to zgodne z treścią pytania. Wybierając 12, sugeruje się zrozumienie, że można zwiększyć liczbę kolumn lub wierszy, co w tym kontekście nie jest możliwe, gdyż pytanie jednoznacznie określa ich liczbę. Błędne odpowiedzi mogą wynikać z niepełnego zrozumienia struktury tabel w HTML oraz ich zasady działania. Ważne jest, aby pamiętać, że każda tabela powinna być projektowana z myślą o przejrzystości i dostępności danych, a liczba znaczników <td> musi odzwierciedlać rzeczywiste dane, które mają być prezentowane. W praktyce, błędy te mogą prowadzić do chaosu w prezentacji danych, co utrudnia zarówno użytkownikom, jak i innym systemom, takich jak wyszukiwarki, właściwe zrozumienie struktury strony.

Pytanie 3

W bazie danych sklepu internetowego, w tabeli klienci znajdują się m.in. pola całkowite: punkty, liczbaZakupow oraz pole ostatnieZakupy o typie DATE. Klauzula WHERE dla zapytania wybierającego klientów, którzy mają ponad 3000 punktów lub dokonali zakupów więcej niż 100 razy, a ich ostatnie zakupy miały miejsce co najmniej w roku 2022, przyjmuje postać

A. WHERE (punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100) AND ostatnieZakupy >= '2022-01'

B. WHERE punkty > 3000 AND liczbaZakupow > 100 OR ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

C. WHERE punkty > 3000 AND liczbaZakupow > 100 AND ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

D. WHERE punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100 OR ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

Odpowiedź ta jest poprawna, ponieważ zastosowano w niej właściwą logikę warunków w klauzuli WHERE. Aby wybrać klientów, którzy spełniają co najmniej jeden z dwóch pierwszych warunków (posiadają więcej niż 3000 punktów lub wykonali więcej niż 100 zakupów), używamy operatora OR. Z kolei ostatni warunek, dotyczący daty ostatnich zakupów, musi łączyć się z poprzednimi za pomocą operatora AND. Oznacza to, że aby klient został uwzględniony w wynikach, musi spełniać przynajmniej jeden z warunków dotyczących punktów lub liczby zakupów, a równocześnie musi mieć ostatnie zakupy dokonane w roku 2022 lub później. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w SQL, w których operator OR jest wykorzystywany do łączenia warunków alternatywnych, a AND do warunków koniecznych. Na przykład, jeśli chcemy analizować dane klientów w kontekście programów lojalnościowych, takie zapytanie pozwoliłoby nam na wyodrębnienie najbardziej aktywnych klientów, co może być przydatne przy planowaniu kampanii marketingowych.

Pytanie 4

Jaki typ danych w MySQL należy zastosować, aby w jednym polu zapisać zarówno datę, jak i czas?

A. BOOLEAN

B. YEAR

C. DATE

D. TIMESTAMP

Odpowiedzi DATE, YEAR i BOOLEAN są niewłaściwe w kontekście przechowywania zarówno daty, jak i czasu w bazie danych MySQL. DATE jest typem danych, który przechowuje tylko datę, bez informacji o godzinie. Użycie DATE oznaczałoby utratę ważnych informacji o czasie, co może być istotne w wielu aplikacjach, na przykład w systemach rejestracji zdarzeń. YEAR, z kolei, jest ograniczonym typem danych, który służy jedynie do przechowywania roku. Oznacza to, że nie może być użyty do rejestrowania pełnej daty ani czasu, co jest niewystarczające w przypadku wielu praktycznych zastosowań. BOOLEAN to typ danych, który przechowuje jedynie wartości logiczne (prawda/fałsz) i nie ma zastosowania w kontekście daty i czasu. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do wyboru niewłaściwych typów danych, obejmują myślenie, że daty i czasy można zrealizować oddzielnie, co w praktyce może prowadzić do problemów z synchronizacją i zarządzaniem danymi. Właściwe rozumienie dostępnych typów danych w MySQL jest kluczowe dla efektywnego projektowania baz danych i zapewnienia ich integralności.

Pytanie 5

Aby sformatować wszystkie obrazy w akapicie przy użyciu stylów CSS, należy zastosować selektor

A. p # img

B. p + img

C. p img

D. p.img

Jak spojrzysz na odpowiedzi, to widać, że selektor 'p # img' jest pomyłką. W CSS '#' oznacza 'id', a to powinno być unikalne dla konkretnego elementu. Nie da się tego używać z selektorem potomka, bo to by oznaczało, że szukasz <img> z unikalnym id w akapicie, co nie ma sensu. Z kolei 'p + img' odnosi się do obrazków, które są bezpośrednio po akapicie, czyli nie stylizuje wszystkich obrazków wewnątrz akapitów. Takie coś nie zadziała. A 'p.img' to błąd, bo sugeruje, że ma klasę 'img', co nie jest ok. Klasa 'img' powinna być przypisana do <img>, nie do akapitu. Te wszystkie błędy w selektorach pokazują, jak ważne jest zrozumienie struktury DOM i hierarchii w HTML, żeby dobrze ogarniać CSS.

Pytanie 6

Aby zwiększyć wydajność operacji na bazie danych, powinno się dla pól, które są często używane w wyszukiwaniach lub sortowaniach

A. utworzyć indeks.

B. utworzyć osobną tabelę przechowującą wyłącznie te pola.

C. dodać klucz obcy.

D. dodać więzy integralności.

Utworzenie indeksu jest jedną z najskuteczniejszych metod przyspieszania operacji na bazach danych, szczególnie w kontekście pól, które są często wyszukiwane lub sortowane. Indeksy działają na zasadzie tworzenia struktury danych, która umożliwia szybsze lokalizowanie rekordów w tabeli. Przykładami mogą być indeksy B-drzewiaste lub bitmapowe, które są powszechnie stosowane w systemach zarządzania bazami danych (DBMS). Dzięki indeksom, zapytania takie jak SELECT z klauzulą WHERE lub ORDER BY mogą zyskać na wydajności, ponieważ DBMS nie musi przeszukiwać całej tabeli, ale korzysta z indeksu, aby szybko znaleźć interesujące dane. Warto również zauważyć, że tworzenie indeksów nie jest pozbawione kosztów; przy dodawaniu lub aktualizacji rekordów w tabeli, DBMS musi także aktualizować odpowiadające im indeksy. Dlatego ważne jest, aby tworzyć indeksy na tych kolumnach, które rzeczywiście będą intensywnie wykorzystywane w zapytaniach, zgodnie z najlepszymi praktykami projektowania baz danych, aby zbalansować wydajność i koszty utrzymania bazy. Ponadto, warto regularnie analizować ich użycie i optymalizować, aby dostosować się do zmieniających się wzorców korzystania z danych.

Pytanie 7

Jaki jest cel wykorzystania znacznika w języku HTML?

A. zmiany kroju pisma na pochylony

B. określenia nagłówka w treści

C. określenia formularza

D. wstawienia obrazka

Znacznik w języku HTML jest używany do oznaczania tekstu, który powinien być wyświetlany w kroju pisma pochyłym. Takie użycie jest zgodne ze standardami HTML, gdzie zwykle wskazuje na tekst, który ma być wyróżniony w kontekście stylistycznym, na przykład w przypadku tytułów książek, nazw gatunków czy terminów technicznych. Z perspektywy semantycznej, HTML5 wprowadza większą elastyczność w definiowaniu znaczenia tekstu, co czyni bardziej konwencjonalnym narzędziem niż w poprzednich wersjach. Warto zaznaczyć, że dla lepszej dostępności i SEO, często zaleca się użycie znacznika , który nie tylko zmienia styl, ale także podkreśla znaczenie tekstu. Przykład zastosowania : „Wojna i pokój” to książka autorstwa Lwa Tołstoja. Z perspektywy użytkowników i wyszukiwarek, ważne jest, aby znać różnice między tymi znacznikami, co pozwala na efektywniejsze tworzenie treści internetowych.

Pytanie 8

Podczas projektowania formularza konieczne jest wstawienie kontrolki, która odnosi się do innej kontrolki w odrębnym formularzu. Taka operacja w bazie danych Access jest

A. niemożliwa

B. możliwa tylko wtedy, gdy są to dane numeryczne

C. niemożliwa w każdym trybie poza trybem projektowania

D. możliwa dzięki ustawieniu ścieżki do kontrolki w atrybucie "Źródło kontrolki"

Błędne odpowiedzi wynikają z nieporozumienia dotyczącego możliwości i zasad działania kontrolek w formularzach Access. Ustawienie ścieżki do kontrolki we właściwości 'Źródło kontrolki' nie jest ograniczone do danych liczbowych, co jest błędnym założeniem. W rzeczywistości można odwoływać się do różnych typów danych, w tym tekstowych, datowych oraz liczbowych, co czyni tę funkcjonalność niezwykle uniwersalną. Twierdzenie, że odwołanie jest niemożliwe, jest również nieprawdziwe; Access oferuje rozbudowane możliwości tworzenia interakcji między formularzami, co jest szeroko stosowane w praktycznych zastosowaniach. Warto również zauważyć, że nie ma ograniczeń co do trybów pracy, które mogłyby wpływać na możliwość odwoływania się do kontrolek, co czyni to stwierdzeniem błędnym. W projektowaniu baz danych szczególnie istotne jest zrozumienie, jak różne elementy systemu mogą współdziałać, a umiejętność poprawnego użycia właściwości kontrolek jest kluczowa dla efektywności i użyteczności aplikacji. Ignorowanie tych aspektów prowadzi do nieefektywnego projektowania, w którym trudno jest zarządzać danymi oraz interakcjami użytkowników z aplikacją.

Pytanie 9

W przedstawionym kodzie JavaScript, który został ponumerowany dla przejrzystości, występuje błąd uniemożliwiający wyświetlenie jakiegokolwiek komunikatu po uruchomieniu. Jak można go naprawić?

1  if(a < b)
2      document.write(a);
3      document.write("jest mniejsze");
4  else
5      document.write(b);
6      document.write("jest mniejsze");

A. wprowadzić nawiasy klamrowe w sekcji if i else

B. umieścić zmienne a i b w cudzysłowie w liniach 2 i 5

C. dodać znak $ przed nazwami zmiennych

D. zmienić znaki cudzysłowu na apostrof w liniach 3 i 6, np. 'jest mniejsze'

Odpowiedź o wstawieniu nawiasów klamrowych do sekcji if oraz else jest prawidłowa, ponieważ w JavaScript, gdy warunek if lub else obejmuje więcej niż jedną instrukcję, należy użyć nawiasów klamrowych, aby zgrupować te instrukcje. W przeciwnym razie, język traktuje jako część bloku kodu tylko pierwszą instrukcję. W omawianym kodzie, bez nawiasów klamrowych, tylko pierwsze wywołanie document.write w każdej z sekcji jest wykonywane, co skutkuje brakiem komunikatu w przypadku, gdy warunek jest spełniony. Przykładowo, poprawny kod powinien wyglądać tak: if (a < b) { document.write(a); document.write('jest mniejsze'); } else { document.write(b); document.write('jest mniejsze'); }. Nawiasy klamrowe są standardową praktyką, która poprawia czytelność kodu oraz ułatwia jego modyfikację w przyszłości, co jest zgodne z zasadami dobrego programowania.

Pytanie 10

W CSS, aby ustalić nietypowe odległości między słowami, używa się właściwości

A. white-space

B. line-spacing

C. word-spacing

D. letter-space

Właściwość line-spacing nie istnieje w CSS. W celu kontrolowania odstępów między liniami tekstu, programiści używają właściwości line-height. Ta właściwość określa wysokość linii, co bezpośrednio wpływa na odstęp między poszczególnymi wierszami tekstu, a nie między samymi wyrazami. Właściwość white-space ma zupełnie inne zastosowanie, ponieważ służy do określania, jak białe znaki, takie jak spacje i nowe linie, są traktowane w danym elemencie. Działa ona na poziomie całego tekstu, a nie na odstępach między wyrazami. Umożliwia kontrolowanie zawijania tekstu, mnożenia białych znaków oraz innych aspektów prezentacji tekstu. Z kolei letter-space nie jest standardową właściwością CSS. Odpowiednikiem tej funkcji jest właściwość letter-spacing, która kontroluje odstęp między poszczególnymi literami w słowie. Użycie letter-spacing pozwala na uzyskanie efektów typograficznych, takich jak zwiększenie przestrzeni między literami dla lepszej czytelności lub estetyki, ale nie może być używane do manipulacji odstępami między całymi wyrazami.

Pytanie 11

Jaką wartość wyświetli się po uruchomieniu poniższego kodu JavaScript? ```javascript document.write(Math.round(4.51) + Math.pow(2, 3)); ```

A. 13

B. 14

C. 11

D. 12

Zobaczmy, jak doszliśmy do poprawnej odpowiedzi 13. W kodzie JavaScript mamy fragment: <script type='text/javascript'> document.write(Math.round(4.51) + Math.pow(2, 3)); </script>. Co tu się dzieje? Dwie główne operacje to zaokrąglanie i potęgowanie. Funkcja Math.round(4.51) zaokrągla do najbliższej liczby i zwraca 5. Potem mamy Math.pow(2, 3), które daje wynik 8, bo 2 do potęgi 3 to 2 * 2 * 2. Jak to zsumujemy, to mamy 5 + 8, co daje 13. Warto wiedzieć, że Math.round i Math.pow są częścią obiektu Math w JavaScript, który ma różne przydatne funkcje. Na przykład, Math.sqrt() oblicza pierwiastek kwadratowy, a Math.random() daje losowe liczby. To są naprawdę przydatne rzeczy w aplikacjach webowych, gdzie często potrzebujemy obliczeń z danymi liczbowymi. Standard ECMA-262 opisuje, jak te funkcje mają działać, więc możemy być pewni, że będą działać tak samo w różnych środowiskach JavaScript.

Pytanie 12

Aby prawidłowo udokumentować linię kodu w języku JavaScript, należy po znakach // wpisać komentarz.

x = Math.max(a, b, c); //

A. nieprawidłowe dane.

B. w zmiennej x maksymalna wartość ze zmiennych a, b, c

C. wybór losowej wartości ze zmiennych a, b i c

D. w zmiennej x minimalna wartość ze zmiennych a, b, c

Odpowiedź "w zmiennej x maksymalna wartość ze zmiennych a, b, c" jest poprawna, ponieważ odzwierciedla działanie funkcji Math.max() w języku JavaScript, która zwraca największą wartość spośród podanych argumentów. W kontekście tej linii kodu, przypisanie wartości do zmiennej x jest kluczowym elementem programowania, gdyż pozwala na dynamiczne ustalanie największej wartości zmiennych a, b i c w różnych scenariuszach. W praktyce, odpowiednia dokumentacja kodu, w tym komentarze, jest niezbędna do utrzymania czytelności i zrozumiałości kodu, zwłaszcza w większych projektach. Komentarze pomagają innym programistom (lub nawet samym autorom kodu w przyszłości) szybko zrozumieć, co dany fragment kodu robi. Używanie komentarzy w odpowiednich miejscach, szczególnie po operatorze "//", jest uznawane za dobrą praktykę w programowaniu. Dlatego ważne jest, aby jasno określić funkcję danej linii kodu, co czyni tę odpowiedź trafną.

Pytanie 13

W języku C++ utworzono zmienną: char zml;. Jak można przypisać jej wartość, zgodnie ze składnią tego języka?

A. zml[2] = 32;

B. zml == 0x35;

C. zml = ' w ' ;

D. zml = "wiadro";

Odpowiedź zml = ' w '; jest poprawna, ponieważ w języku C++ przypisywanie wartości do zmiennej typu char może być wykonane za pomocą pojedynczych cudzysłowów. Zmienna char przechowuje pojedynczy znak, a użycie podwójnych cudzysłowów sugeruje, że zamierzamy przypisać łańcuch znaków (string), co jest niezgodne z deklarowanym typem zmiennej. Przykład zastosowania to sytuacja, w której chcemy przechować literę, na przykład: char zml = 'A'; co jest prawidłowym przypisaniem. Dzięki temu, wywołując zmienną zml, otrzymamy przechowywaną wartość, co jest kluczowe w programowaniu, gdyż pozwala na manipulację danymi na poziomie znaków. Warto również pamiętać, że w C++ możemy używać zmiennych typu char w kontekście kodowania ASCII, gdzie każdemu znakowi przypisany jest unikalny numer, co czyni je niezwykle użytecznymi w operacjach na tekstach i danych.

Pytanie 14

Jakie funkcje w języku PHP umożliwiają weryfikację wartości oraz typu zmiennej?

A. var_dump()

B. strlen()

C. implode()

D. readfile()

W języku PHP do sprawdzania wartości i typu zmiennej można wykorzystać funkcję var_dump(). Ta funkcja jest niezwykle przydatna w procesie debugowania, ponieważ wyświetla szczegółowe informacje na temat zmiennej, w tym jej typ, wartość oraz, w przypadku tablic i obiektów, również ich strukturę. Przykładowo, jeśli mamy zmienną $a przypisaną do wartości 10, wywołując var_dump($a), otrzymamy wynik: int(10). Oznacza to, że $a jest zmienną typu całkowitego (integer) o wartości 10. Funkcja ta jest szczególnie użyteczna w sytuacjach, gdy potrzebujemy dokładnych informacji o złożonych strukturach danych, takich jak tablice czy obiekty. Warto zauważyć, że var_dump() jest zgodna z typowymi standardami PHP i często stosowana w praktyce przez programistów do szybkiego diagnozowania problemów w kodzie. Dodatkowo, jej użycie jest zalecane podczas pisania testów jednostkowych, gdyż umożliwia weryfikację stanu zmiennych.

Pytanie 15

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmiana jasności zdjęć.

B. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

C. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

D. Przenikanie zdjęć.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 16

Testy związane ze skalowalnością aplikacji mają na celu zweryfikowanie, czy program

A. posiada odpowiednie funkcje

B. jest chroniony przed nieautoryzowanymi działaniami, np. dzieleniem przez zero

C. jest w stanie funkcjonować przy zaplanowanym i większym obciążeniu

D. jest właściwie opisany w dokumentacji

Odpowiedź mówiąca o tym, że aplikacja potrafi działać przy zakładanym i większym obciążeniu, jest kluczowa, gdyż skalowalność oprogramowania odnosi się do zdolności systemu do efektywnego działania w warunkach wzrastającego zapotrzebowania na zasoby. Oznacza to, że aplikacja powinna być w stanie obsługiwać rosnącą liczbę użytkowników, transakcji lub innych operacji bez degradacji wydajności. Przykładem może być system e-commerce, który w okresie wyprzedaży musi obsługiwać znacznie więcej użytkowników niż w normalnych okolicznościach. Aby zapewnić skalowalność, programiści mogą wykorzystywać różne architektury, takie jak mikroserwisy, które pozwalają na niezależne skalowanie poszczególnych komponentów aplikacji. Dobre praktyki obejmują również wykorzystanie chmurowych rozwiązań, takich jak AWS czy Azure, które oferują elastyczność i automatyczne skalowanie w odpowiedzi na wzrost obciążenia. Warto także wdrażać mechanizmy monitorowania i optymalizacji wydajności, aby na bieżąco dostosowywać zasoby do potrzeb użytkowników.

Pytanie 17

W PHP, aby poprawnie zakończyć połączenie z bazą danych MySQL, ostatnim krokiem powinno być użycie polecenia

A. mysqli_close

B. die

C. mysql_exit

D. exit

Aby prawidłowo obsłużyć połączenie z bazą danych MySQL w języku PHP, kluczowym krokiem jest zamknięcie tego połączenia po zakończeniu operacji na bazie danych. Najlepszą praktyką jest użycie funkcji mysqli_close. Ta funkcja jest częścią rozszerzenia MySQLi (MySQL Improved), które oferuje nowoczesne podejście do komunikacji z bazą danych, w tym zwiększone bezpieczeństwo i wydajność. Po wywołaniu mysqli_close, wszystkie zasoby związane z połączeniem są zwalnianie, co pozwala na uniknięcie potencjalnych wycieków pamięci. Przykładowe użycie: $connection = mysqli_connect('host', 'user', 'password', 'database'); // Po dokonaniu operacji na bazie danych mysqli_close($connection);. Ważne jest, aby zamykać połączenia, szczególnie w aplikacjach działających w środowisku produkcyjnym, aby zapewnić optymalne wykorzystanie zasobów serwera oraz bezpieczeństwo danych. Standardowe zalecenia dokumentacji PHP podkreślają znaczenie użycia mysqli_close w celu zakończenia sesji z bazą danych, co sprzyja stabilności i niezawodności aplikacji.

Pytanie 18

Aby zdefiniować selektor klasy w kaskadowych arkuszach stylów, należy użyć symbolu

A. . (kropka)

B. #

C. : (dwukropek)

D. *

Selektory klas w CSS są super ważne! Używamy kropki (.) na początku, żeby zdefiniować klasę. To naprawdę ułatwia sprawę, bo można przypisać jeden styl do wielu elementów. Na przykład, jeśli zdefiniujesz klasę .przycisk, to wszystkie elementy, które ją mają, mogą wyglądać tak samo – możesz zmieniać kolory, rozmiary czy inne rzeczy. To świetne, bo dzięki temu kod jest czytelniejszy i łatwiej go ogarnąć. Klasy są bardziej elastyczne niż identyfikatory (#), które są unikalne i można je używać tylko raz w dokumencie. Dlatego, kiedy potrzebujesz, aby kilka elementów miało te same style, lepiej postawić na klasy. A tak w ogóle, użycie kropki dla klas to taki standard w CSS, który pozwala łatwiej ogarniać całą hierarchię stylów na stronie. Po prostu to się sprawdza!

Pytanie 19

Aby przywrócić uszkodzoną tabelę w MySQL, jakie polecenie należy wykonać?

A. FIX TABLE

B. RESOLVE TABLE

C. REPAIR TABLE

D. CHECK TABLE

Wybór innych odpowiedzi jest niepoprawny z kilku powodów technicznych. FIX TABLE nie jest poleceniem uznawanym w MySQL, co oznacza, że nie ma takiej komendy w dokumentacji tej bazy danych. Użytkownik może być zdezorientowany, myśląc, że polecenie 'FIX' jest odpowiednikiem naprawy, jednak w praktyce nie istnieje. CHECK TABLE jest używane do sprawdzania integralności tabeli oraz wykrywania wszelkich problemów, ale nie podejmuje się żadnych działań naprawczych. To narzędzie może być przydatne w diagnostyce, ale nie rozwiązuje problemów, dlatego samo w sobie nie wystarcza do przywrócenia funkcjonalności uszkodzonej tabeli. RESOLVE TABLE to nieistniejąca komenda w MySQL, co czyni ją niewłaściwą odpowiedzią. Warto zaznaczyć, że w MySQL nie znajdziemy polecenia z takim zapisem, co podkreśla znaczenie znajomości dokumentacji systemu zarządzania bazą danych. Dlatego ważne jest, aby administrowanie bazami danych opierać na sprawdzonych komendach, aby zapewnić ich prawidłowe działanie oraz ochronę przed utratą danych.

Pytanie 20

Tabela Pacjenci zawiera kolumny: imie, nazwisko, wiek oraz lekarz_id. W celu stworzenia raportu z imionami i nazwiskami pacjentów, którzy mają mniej niż 18 lat i są zapisani do lekarza o id wynoszącym 6, należy zastosować kwerendę SQL

A. SELECT imie, nazwisko WHERE wiek < 18 AND lekarz_id = 6

B. SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE wiek < 18 AND lekarz_id = 6

C. SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE wiek < 18 OR lekarz_id = 6

D. SELECT imie, nazwisko WHERE wiek < 18 OR lekarz_id = 6

Odpowiedź 'SELECT imie, nazwisko FROM Pacjenci WHERE wiek < 18 AND lekarz_id = 6' jest poprawna, ponieważ precyzyjnie określa, jakie dane mają zostać zwrócone. Kwerenda ta wykorzystuje klauzulę 'FROM', aby wskazać, z której tabeli mają zostać pobrane dane, oraz 'WHERE', aby nałożyć odpowiednie warunki. W tym przypadku chcemy uzyskać imiona i nazwiska pacjentów, którzy są poniżej 18 roku życia oraz zapisani do lekarza o identyfikatorze 6. Używanie operatora 'AND' jest kluczowe w tym kontekście, ponieważ tylko pacjenci spełniający obydwa warunki będą uwzględniani w wynikach. W praktyce, taka kwerenda jest niezwykle użyteczna w systemach medycznych, gdzie konieczne jest operowanie na danych demograficznych pacjentów oraz ich przypisania do lekarzy. Dobre praktyki w SQL wymagają jasności w określaniu warunków filtracji, co ta kwerenda osiąga, unikając niejednoznaczności, które mogłyby wyniknąć z użycia operatora 'OR'.

Pytanie 21

Parametr face elementu jest używany do wskazania

A. rozmiaru czcionki

B. nazwa czcionki

C. efektów czcionki

D. koloru czcionki

Parametr face znacznika w HTML definiuje konkretną nazwę czcionki, która ma być używana do wyświetlania tekstu. Umożliwia to projektantom stron internetowych precyzyjne określenie, jak tekst będzie wyglądał, co jest istotne dla estetyki oraz czytelności strony. W praktyce, zamiast stosować ogólne czcionki systemowe, projektanci mogą wskazać konkretne nazwy czcionek, jak 'Arial', 'Verdana' czy 'Times New Roman', aby osiągnąć zamierzony efekt wizualny. Warto jednak pamiętać, że stosowanie znacznika oraz jego atrybutu face jest już przestarzałe, a w nowoczesnym kodowaniu lepiej jest korzystać z CSS, gdzie właściwość 'font-family' pełni tę samą funkcję, ale z większą elastycznością i lepszym wsparciem dla różnych urządzeń. Przykładowo, zamiast Tekst, w CSS można użyć: <style> p { font-family: Arial; } </style>. Z perspektywy dobrych praktyk, zaleca się używanie CSS do stylizacji tekstu, co pozwala na lepszą separację treści od prezentacji oraz łatwiejsze zarządzanie stylami w całym dokumencie.

Pytanie 22

W HTML, aby utworzyć poziomą linię, należy zastosować znacznik

A. <hr>

B. <hl>

C.

D. <line>

Znacznik <line> nie jest standardowym elementem HTML i nie istnieje w specyfikacji tego języka. Z tego powodu nie może być użyty do tworzenia poziomej linii. Użytkownicy mogą mylić go z innymi terminami związanymi z grafiką wektorową, gdzie pojawia się pojęcie 'linia', jednak HTML nie przewiduje takiego znacznika. Kolejnym błędnym rozwiązaniem jest znacznik , który jest używany do łamania linii w tekście. Umożliwia on przejście do nowej linii, ale nie daje efektu poziomej linii oddzielającej sekcje treści. Jest to element samodzielny, jednak jego funkcjonalność jest zupełnie inna. Z kolei znacznik <hl> nie istnieje w standardach HTML. Użytkownicy mogą go pomylić z innymi znacznikami, ale <hl> nie jest zdefiniowany w żadnym z wersji HTML, co oznacza, że przeglądarki go nie rozpoznałyby, co skutkowałoby brakiem jakiegokolwiek wizualnego efektu. Użycie niepoprawnych znaczników może prowadzić do problemów z interpretacją dokumentów HTML i ich wyświetlaniem w przeglądarkach, co negatywnie wpłynie na użytkowników oraz SEO strony.

Pytanie 23

Do stworzenia układu strony z trzema kolumnami umieszczonymi obok siebie, można wykorzystać styl CSS

A. .kolumny{ float: left; width: 40%;}

B. .kolumny{ float: right; height: 33%; }

C. .kolumny{ clear: both; height: 33%; }

D. .kolumny{ float: left; width: 33%; }

Aby stworzyć szablon strony internetowej z trzema kolumnami obok siebie, kluczowe jest zastosowanie odpowiednich właściwości CSS. Właściwość 'float' z wartością 'left' pozwala na przesunięcie elementów w lewo, co umożliwia ich równoległe wyświetlanie w poziomie. Ustawienie szerokości każdej kolumny na 33% zapewnia, że wszystkie trzy kolumny zajmą równą część dostępnej przestrzeni w kontenerze. To podejście jest zgodne z zasadami projektowania responsywnego, umożliwiając dostosowanie układu do różnych rozmiarów ekranów. Przykładowo, definiując klasę .kolumny w CSS jako '.kolumny{ float: left; width: 33%; }', uzyskujemy pożądany efekt trzech kolumn. Warto również zdefiniować kontener dla kolumn, aby uniknąć problemów z 'clearfix'. Takie podejście wspiera standardy W3C dotyczące budowy stron internetowych oraz ułatwia przyszłe modyfikacje w układzie. Dodatkowo, istotne jest, aby pamiętać o odpowiednim 'clearfix', aby kontener dostosował swoje wymiary do elementów wewnętrznych, co zapobiega problemom z układem.

Pytanie 24

<source src="plik.mp4" type="video/mp4">

Aby osadzić plik wideo na stronie WWW, przedstawiony kod HTML5 należy umieścić wewnątrz znaczników:

A. <div> </div>

B. <section> </section>

C. <embed> </embed>

D. <video> </video>

Poprawna odpowiedź to umieszczenie znacznika `<source>` wewnątrz `<video>...</video>`. W HTML5 to właśnie element `<video>` jest kontenerem odpowiedzialnym za osadzanie plików wideo na stronie WWW. Atrybuty takie jak `controls`, `autoplay`, `loop`, `muted`, `width` czy `height` przypisujemy właśnie do `<video>`, a nie do `<source>`. Znacznik `<source>` służy głównie do wskazania konkretnego pliku multimedialnego i jego typu MIME, np.: `<video controls width="640" height="360"><source src="film.mp4" type="video/mp4"><source src="film.webm" type="video/webm">Twoja przeglądarka nie obsługuje elementu video.</video>`. Przeglądarka przechodzi po kolei po elementach `<source>` i wybiera pierwszy format, który potrafi odtworzyć. To jest zgodne ze specyfikacją HTML Living Standard (WHATWG) oraz zaleceniami W3C dotyczącymi multimediów w sieci. W praktyce, w projektach komercyjnych, często dodaje się kilka formatów (np. MP4, WebM), właśnie po to, by zapewnić maksymalną kompatybilność między różnymi przeglądarkami i systemami. Moim zdaniem warto od razu wyrabiać sobie nawyk pisania pełnej, semantycznie poprawnej struktury: `<video>` jako główny element odtwarzacza, w środku jeden lub więcej `<source>` i ewentualnie tekst alternatywny. Dzięki temu kod jest czytelny, łatwiej go stylować w CSS, a także lepiej zachowuje się w kontekście dostępności (np. czytniki ekranu widzą, że to element wideo). Dodatkowo, `<video>` można łatwo obsługiwać z poziomu JavaScript, korzystając z jego API (play, pause, currentTime, volume itd.), co w praktyce daje sporą kontrolę nad odtwarzaniem multimediów na stronie.

Pytanie 25

Które zdarzenie umożliwia wykonanie skryptu w języku JavaScript podczas przesyłania formularza HTML oraz kontrolowanie jego wysłania?

A. onChange

B. onEnter

C. onSubmit

D. onClick

Zdarzenia 'onClick', 'onEnter' oraz 'onChange' są często mylone z 'onSubmit', co może prowadzić do błędnych wniosków na temat ich zastosowania w kontekście formularzy HTML. Zdarzenie 'onClick' jest wywoływane, gdy użytkownik klika element, ale nie jest bezpośrednio powiązane z procesem wysyłania formularza. Może być używane w celu uruchomienia różnych akcji, ale nie służy do walidacji danych przed wysłaniem. Podobnie, 'onEnter' nie jest standardowym zdarzeniem w JavaScript; to raczej mylne odniesienie do działania klawisza Enter, które nie ma formalnego związku z formularzami. Zdarzenie 'onChange' jest wywoływane, gdy wartość elementu formularza zmienia się, co również nie jest bezpośrednio związane z wysyłaniem formularza. To zdarzenie jest przydatne w kontekście dynamicznej walidacji lub aktualizacji interfejsu, ale nie pozwala na kontrolowanie całego procesu wysyłania. Te niepoprawne odpowiedzi ilustrują typowy błąd myślowy, polegający na myleniu różnych zdarzeń w JavaScript i ich funkcji. Aby poprawnie zrozumieć, kiedy i jak stosować te zdarzenia, warto zgłębić dokumentację oraz standardy dotyczące programowania w JavaScript, co pozwoli uniknąć nieporozumień i zwiększyć efektywność tworzonych aplikacji.

Pytanie 26

Zdarzenie JavaScript onmousedown występuje, gdy

A. wskaźnik myszy komputerowej znalazł się w obrębie obiektu.

B. wskaźnik myszy komputerowej wyszedł poza obręb obiektu.

C. został wciśnięty dowolny klawisz myszy komputerowej na danym elemencie.

D. został naciśnięty dwa razy klawisz myszy komputerowej.

W tym pytaniu wszystkie niepoprawne odpowiedzi kręcą się wokół podobnego nieporozumienia: pomieszania różnych zdarzeń myszy dostępnych w JavaScript. Przeglądarka rozróżnia bardzo precyzyjnie momenty, kiedy kursor wchodzi w obszar elementu, kiedy go opuszcza, kiedy przycisk jest naciskany, kiedy jest puszczany i kiedy nastąpiło faktyczne kliknięcie lub podwójne kliknięcie. Każda z tych sytuacji ma swój osobny event i warto to mieć poukładane w głowie, bo inaczej łatwo dobrać złe zdarzenie do danego efektu na stronie. Pojawienie się kursora myszy w obrębie elementu nie ma nic wspólnego z onmousedown. Do tego służą zdarzenia onmouseover i onmouseenter, a do opuszczenia obszaru onmouseout lub onmouseleave. Typowy błąd to myślenie w stylu „skoro coś się dzieje z myszą nad elementem, to pewnie onmousedown”, ale specyfikacja DOM Events bardzo jasno definiuje, że mousedown dotyczy tylko fizycznego naciśnięcia przycisku, a nie samego ruchu wskaźnika. Równie mylące bywa utożsamianie onmousedown z podwójnym kliknięciem. Podwójne kliknięcie ma własne zdarzenie ondblclick i jest generowane dopiero, gdy przeglądarka wykryje dwa szybkie kliknięcia pod rząd w krótkim odstępie czasu. Owszem, technicznie przy podwójnym kliknięciu pojawią się dwa mousedown i dwa mouseup, ale to nie znaczy, że mousedown „oznacza” podwójne kliknięcie. To tylko jeden z niższopoziomowych eventów, na podstawie których przeglądarka składa wyższy poziom interakcji. Koncepcja, że onmousedown występuje w momencie wyjścia kursora poza element, też wynika z pomieszania pojęć – za takie sytuacje odpowiadają właśnie zdarzenia typu mouseout, a nie mousedown. Z mojego doświadczenia takie błędy biorą się z patrzenia na zdarzenia bardziej „intuicyjnie” niż zgodnie ze specyfikacją. Dlatego dobrą praktyką jest zapamiętanie prostego schematu: mousedown – fizyczne naciśnięcie przycisku na elemencie, mouseup – puszczenie, click – pełne kliknięcie, dblclick – dwa kliknięcia, mouseover/mouseout – wejście i wyjście kursora. Dopiero mając to w głowie, można świadomie dobierać właściwe zdarzenie do działania, którego potrzebujesz na stronie.

Pytanie 27

Który z poniższych fragmentów kodu JavaScript zwróci true?

A. "def" > "abc"

B. "ab" > "c"

C. "a" > "b"

D. "abc" > "def"

W języku JavaScript porównania między ciągami tekstowymi są realizowane zgodnie z zasadami porównania leksykalnego, które opierają się na porównywaniu wartości kodów Unicode. W przypadku porównania 'def' > 'abc', JavaScript analizuje każdy znak z osobna. 'd' ma wartość Unicode 100, a 'a' ma wartość 97. Ponieważ 100 jest większe od 97, całe porównanie zwraca true. W praktyce oznacza to, że ciąg 'def' jest alfabetycznie większy niż 'abc'. Zrozumienie porównania ciągów tekstowych jest kluczowe w programowaniu, zwłaszcza w kontekście sortowania danych, filtracji oraz walidacji wejść. Aby lepiej zrozumieć te zasady, warto zapoznać się z dokumentacją ECMAScript, która precyzyjnie opisuje sposób działania operatorów porównania w różnych kontekstach. Warto również zauważyć, że porównania są wrażliwe na wielkość liter, co oznacza, że 'Z' będzie mniejsze niż 'a'.

Pytanie 28

Wszelkie dane, które dostarczają informacji o innych danych, nazywane są

A. metadata.

B. markup language.

C. metalanguage.

D. databus.

Poprawna odpowiedź to „metadata”, czyli po polsku metadane. Metadane to wszystkie dane, które opisują inne dane. Można powiedzieć, że są to „informacje o informacji”. Przykład z życia: plik zdjęcia JPG. Sam obraz to dane, a takie elementy jak data wykonania, model aparatu, rozdzielczość, lokalizacja GPS, autor – to właśnie metadane zapisane np. w formacie EXIF. Podobnie w świecie WWW: w dokumencie HTML mamy sekcję <head>, a w niej znaczniki <meta>. Te znaczniki nie są wyświetlane użytkownikowi jako treść strony, ale przekazują wyszukiwarkom i przeglądarkom informacje o stronie, np. opis, słowa kluczowe, kodowanie znaków, język. To jest klasyczny przykład metadanych w praktyce. W bazach danych metadane to np. definicje tabel, typy kolumn, klucze główne, indeksy, ograniczenia. System zarządzania bazą danych przechowuje je w tzw. katalogach systemowych. Dzięki temu wie, jak interpretować rekordy, jakie są relacje między tabelami, jakie są dopuszczalne wartości. Bez metadanych dane byłyby po prostu chaotycznym zbiorem bitów, z którego niewiele da się wyciągnąć. W standardach branżowych stosuje się różne schematy metadanych, np. Dublin Core dla zasobów cyfrowych, czy schema.org dla stron internetowych, aby wyszukiwarki lepiej rozumiały zawartość. Z mojego doświadczenia warto od początku myśleć o metadanych jako o czymś, co podnosi jakość systemu: ułatwia wyszukiwanie, integrację, automatyczne przetwarzanie danych. Dobra praktyka jest taka, żeby dla ważnych zasobów (pliki, rekordy w bazie, strony WWW, API) zawsze planować strukturę metadanych: kto utworzył, kiedy, jaki typ, wersja, status. To bardzo pomaga przy utrzymaniu aplikacji, debugowaniu i rozwoju systemu.

Pytanie 29

Atrybut wskazujący na lokalizację pliku graficznego w znaczniku <img> to

A. href

B. link

C. alt

D. src

Odpowiedzi, które wskazują na 'href', 'alt' lub 'link', nie są związane z funkcją atrybutu 'src' w znaczniku <img>. Atrybut 'href' jest stosowany głównie w znaczniku <a> (link), gdzie wskazuje adres URL, do którego prowadzi odnośnik. Mylne jest myślenie, że 'href' może być użyty w kontekście obrazów, ponieważ pełni zupełnie inną rolę. Natomiast 'alt' jest atrybutem, który opisuje obraz, co jest istotne dla dostępności, ale nie wskazuje lokalizacji pliku graficznego. Wybór 'alt' jako odpowiedzi wskazuje na nieporozumienie dotyczące jego celu, który nie polega na ustaleniu źródła obrazu, lecz na zapewnieniu tekstu alternatywnego. Atrybut 'link' z kolei nie istnieje w kontekście znaczników obrazów i może prowadzić do nieporozumień, ponieważ można go mylić z atrybutami związanymi z linkami do arkuszy stylów. W praktyce, zrozumienie funkcji każdego z tych atrybutów jest kluczowe dla tworzenia poprawnych i semantycznych stron WWW, co jest podstawą dobrych praktyk w web designie.

Pytanie 30

Jaki zapis w HTML służy do określenia kodowania znaków w dokumencie?

A. <meta charset="UTF-8">

B. <encoding="UTF-8">

C. <charset="UTF-8">

D. <meta encoding="UTF-8">

Poprawna odpowiedź to <meta charset="UTF-8">, która jest standardowym sposobem deklaracji kodowania znaków w dokumentach HTML. Użycie tego tagu w sekcji <head> dokumentu HTML informuje przeglądarki internetowe o tym, jakie znaki będą używane w danym dokumencie, co jest kluczowe dla prawidłowego wyświetlania treści. Deklaracja 'UTF-8' jest szczególnie powszechna, ponieważ obsługuje wiele różnych znaków i symboli z różnych języków, co czyni ją uniwersalnym wyborem dla większości stron internetowych. Przykłady zastosowań obejmują strony wielojęzyczne, gdzie ważne jest, aby tekst został prawidłowo wyświetlony bez błędów z powodu nieodpowiedniego kodowania. Zgodnie z najlepszymi praktykami w branży, zawsze zaleca się umieszczanie tego tagu na początku sekcji <head> dokumentu, aby zapewnić, że wszystkie elementy strony będą renderowane zgodnie z zamierzeniem twórcy. Użycie odpowiedniego kodowania znaków jest również istotne z punktu widzenia SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą mieć problemy z indeksowaniem treści, jeśli kodowanie jest nieprawidłowo ustawione.

Pytanie 31

Który z poniższych kodów HTML odpowiada opisanej tabeli? (W celu uproszczenia zrezygnowano z zapisu stylu obramowania tabeli oraz komórek)

A. Odpowiedź C

B. Odpowiedź D

C. Odpowiedź A

D. Odpowiedź B

Odpowiedź B jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje atrybut rowspan do połączenia dwóch wierszy w jednej kolumnie tabeli. HTML zapewnia atrybuty rowspan i colspan, które umożliwiają połączenie wielu komórek tabeli w jedną, co jest niezbędne w sytuacjach, gdy dane muszą być przedstawione w sposób bardziej przejrzysty i zwarty. W przedstawionej tabeli labelka Telefon jest wspólna dla dwóch numerów, co skutkuje koniecznością użycia rowspan=2 w komórce, która łączy dwa wiersze. Ta konstrukcja jest zgodna z dobrymi praktykami tworzenia semantycznie poprawnych i wizualnie uporządkowanych tabel w dokumentach HTML. Zastosowanie atrybutu rowspan może poprawić czytelność tabel, co jest szczególnie przydatne przy prezentacji złożonych danych w aplikacjach biznesowych czy raportach. Użycie tego podejścia pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie przestrzeni w tabeli i jest zgodne ze standardami W3C, które promują semantykę i dostępność w sieci.

Pytanie 32

Podstawowym celem korzystania z edytora WYSIWYG jest

A. szybka wizualizacja tworzonej strony

B. wykrywanie błędów w bazie danych

C. automatyzacja odtwarzania plików multimedialnych

D. ściąganie z Internetu pełnych portali WWW

Wskazanie innych odpowiedzi jako celów edytorów WYSIWYG sugeruje podstawowe nieporozumienia dotyczące ich funkcji i zastosowania. Wyszukiwanie błędów w bazie danych jest związane z procesami zarządzania danymi i programowaniem, nie zaś z edycją treści wizualnych. Edytory WYSIWYG nie służą do diagnozowania problemów z danymi, ale do tworzenia i edytowania treści, co jest zupełnie innym zadaniem. Pobieranie z Internetu kompletnych portali WWW również nie znajduje się w zakresie ich funkcji. Edytory te nie są narzędziami do pobierania, lecz do tworzenia treści, co oznacza, że ich głównym celem jest umożliwienie użytkownikom generowania zawartości, a nie przenoszenia istniejących portali. Zautomatyzowanie odtwarzania plików multimedialnych to kolejny aspekt, który nie jest bezpośrednio związany z edytorami WYSIWYG. Choć edytory mogą wspierać dodawanie multimediów, nie są one zaprojektowane do automatyzacji ich odtwarzania. Dlatego mylenie tych funkcji z celami edytorów WYSIWYG prowadzi do niewłaściwego zrozumienia ich roli w procesie tworzenia stron internetowych. Kluczowe jest zrozumienie, że WYSIWYG to narzędzia umożliwiające wizualny interfejs, a nie programy do zarządzania danymi czy automatyzacji poszczególnych procesów.

Pytanie 33

Jakie kodowanie w języku HTML pozwala na sformatowanie paragrafu dla tekstu

 Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora

należy użyć polecenia?

A. Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora

B. Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora

C. Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora

D. Tekst może być zaznaczony albo istotny dla autora

Wybrana odpowiedź jest poprawna, ponieważ stosuje prawidłowe znaczniki HTML do formatowania tekstu. Użycie dla słowa 'zaznaczony' wskazuje, że jest to istotna informacja, podczas gdy dla słowa 'istotny' podkreśla jego znaczenie w kontekście treści. Zgodnie z W3C i HTML5, jest używany do oznaczania części tekstu, która jest wyróżniona w kontekście przeszukiwanym lub istotnym. Oznaczenie tekstu jako nie tylko wskazuje na akcent, ale również ma znaczenie semantyczne, ponieważ może wpłynąć na sposób, w jaki czytniki ekranu interpretują treść, co jest kluczowe dla dostępności. Przykładem zastosowania może być strona internetowa, na której chcemy wyróżnić ważne informacje lub kluczowe definicje, co zwiększa czytelność i funkcjonalność przekazu. Poprawne użycie znaczników HTML jest zgodne z dobrymi praktykami tworzenia stron internetowych, co sprzyja lepszej nawigacji i zrozumieniu tekstu przez użytkowników.

Pytanie 34

Który z kodów PHP sprawi, że zostanie wyświetlona sformatowana data oraz czas ostatnich odwiedzin użytkownika witryny, natomiast podczas pierwszej wizyty nic się nie wyświetli?

Kod 1.   echo date('d.m.Y, H:i', $_COOKIE['c1']);
         setcookie('c1', time());

Kod 2.   if(isset($_COOKIE['c1']))
           echo date($_COOKIE['c1']);
         setcookie('c1', time(), time() + 30 * 86400);

Kod 3.   echo date($_COOKIE['c1']);
         setcookie('c1', time(), time() + 30 * 86400);

Kod 4.   setcookie('c1', time(), time() + 30 * 86400);

A. Kod 4.

B. Kod 3.

C. Kod 2.

D. Kod 1.

Prawidłowa odpowiedź to Kod 2. Ten kod wykorzystuje funkcję isset() w PHP do sprawdzenia, czy ciasteczko o nazwie 'c1' jest już ustawione. Jeżeli tak, oznacza to, że użytkownik odwiedził stronę wcześniej i kod wyświetla datę i czas jego ostatnich odwiedzin zapisane w tym ciasteczku. Następnie ciasteczko jest aktualizowane i zapisuje obecny czas, który będzie wyświetlany podczas następnej wizyty. Jeżeli ciasteczko 'c1' nie istnieje, oznacza to, że jest to pierwsza wizyta użytkownika na stronie. W takim przypadku kod nie wyświetla nic, a jedynie tworzy ciasteczko 'c1' z aktualnym czasem. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w PHP, które zalecają użycie funkcji isset() do sprawdzenia istnienia zmiennej przed jej użyciem, co pozwala uniknąć błędów w przypadku, gdy zmienna nie jest zdefiniowana. Korektnie użycie ciasteczek pozwala na śledzenie aktywności użytkownika i dostosowywanie treści do jego potrzeb.

Pytanie 35

Wynikiem działania pętli będzie wypisanie liczb

for ($i = 0; $i <= 20; $i += 4)
 echo $i . ', ';

A. 0,1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20,

B. 0, 4, 8, 12, 16, 20,

C. 0, 4, 8, 12, 16,

D. 0,1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19,

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Pętla for w języku PHP jest strukturą kontrolną, która pozwala na wielokrotne wykonanie określonej sekwencji instrukcji. W tym konkretnym przypadku, pętla zaczyna od wartości 0 i zwiększa wartość $i o 4 przy każdej iteracji, aż osiągnie lub przekroczy wartość 20. W wyniku tego, wartości, które otrzymujemy i zostają wypisane, to 0, 4, 8, 12, 16, 20. Pętle są niezwykle użyteczne i wszechstronne w programowaniu, pozwalając na automatyzację i usprawnienie wielu zadań. Pętla for, którą tu widzimy, jest przykładem zastosowania tej struktury do generowania sekwencji liczb, co ma wiele zastosowań, na przykład w tworzeniu tablic, sterowaniu kolejnością wykonywania operacji lub generowaniu dynamicznych treści na stronach internetowych.

Pytanie 36

W SQL polecenie ALTER TABLE służy do

A. zmiany kolumn w tabeli

B. dodawania tabeli do bazy danych

C. usuwania tabeli z bazy danych

D. zmiany danych w rekordach tabeli

Polecenie ALTER TABLE w języku SQL jest kluczowym narzędziem do modyfikacji struktury tabeli w bazie danych. Umożliwia dodawanie, modyfikowanie oraz usuwanie kolumn, co jest niezbędne w przypadku zmieniających się wymagań biznesowych lub technicznych. Na przykład, jeśli firma decyduje się na dodanie nowego atrybutu do produktu, można to zrobić za pomocą ALTER TABLE, co zapewni elastyczność w zarządzaniu danymi. Przykładowe polecenie może wyglądać tak: ALTER TABLE produkty ADD COLUMN kolor VARCHAR(30); Warto podkreślić, że zmiany wprowadzone za pomocą ALTER TABLE są trwałe i mogą wpływać na już istniejące dane, dlatego przed ich zastosowaniem zaleca się wykonanie kopii zapasowej bazy danych. Praktyki związane z właściwym używaniem ALTER TABLE powinny obejmować także testowanie w środowisku developerskim przed wdrożeniem zmian w produkcji, aby uniknąć nieprzewidzianych problemów.

Pytanie 37

Dla którego akapitu zastosowano przedstawioną właściwość stylu CSS?

A. Akapit 3

B. Akapit 1

C. Akapit 2

D. Akapit 4

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Właściwość CSS 'border-radius: 20%;' jest faktycznie zastosowana do drugiego akapitu, co jest widoczne na załączonym obrazie. Akapit ten ma zaokrąglone rogi, co jest efektem działania tej właściwości CSS. Zaokrąglenie rogów elementów HTML jest często stosowaną techniką, która dodaje estetyki i wyrafinowania do projektu strony internetowej. Pozwala to na łamanie monotonii sześciokątnych zmian i dodaje unikalności do ogólnego wyglądu. Dobrą praktyką jest stosowanie 'border-radius' z umiarem, aby nie przesadzić z zaokrągleniem, które może zakłócić spójność całego projektu. Oprócz zaokrąglania rogów, właściwość 'border-radius' pozwala również na tworzenie kształtów eliptycznych czy okrągłych, co potrafi bardzo ciekawie odmienić charakter strony.

Pytanie 38

Określ wynik działania załączonego kodu PHP, przy założeniu, że zmienna tab jest tablicą.

$tab = explode(", ", "jelenie,sarny,dziki,lisy,borsuki");
echo $tab[1]." ".$tab[2];

A. lisy borsuki

B. sarny dziki

C. jelenie sarny

D. dziki lisy

Niestety, Twoja odpowiedź okazała się niepoprawna. W analizowanym kodzie PHP jest użyta funkcja 'explode()', która dzieli ciąg znaków na tablicę, używając przecinków jako separatorów. Później wybierane są drugi i trzeci element z tej tablicy do wyświetlenia. Więc, jeśli poszedłeś w stronę 'dziki lisy' lub 'lisy borsuki', to może wynikać z niewłaściwego rozumienia działania funkcji 'explode()'. Pamiętaj, że w PHP tablice zaczynają się od 0, co oznacza, że drugi element ma indeks 1, a trzeci to 2. Ważne, żeby zwracać uwagę na dane wejściowe, które podajemy do 'explode()', bo to może mieć duży wpływ na wynik. To istotna rzecz, którą warto mieć na uwadze, gdy programujesz.

Pytanie 39

W języku CSS, sformatowanie dowolnego elementu języka HTML w ten sposób, że po najechaniu na niego kursorem zmienia on kolor czcionki, wymaga zastosowania pseudoklasy

A. :hover

B. :visited

C. :active

D. :coursor

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, co dokładnie oznaczają poszczególne pseudoklasy CSS i w jakim momencie są aktywowane przez przeglądarkę. Pytanie dotyczy sytuacji, gdy element ma zmienić kolor czcionki po najechaniu na niego kursorem, czyli chodzi o reakcję na samo „zawieszenie” wskaźnika myszy nad elementem, bez klikania. Właśnie do tego została zaprojektowana pseudoklasa :hover i to ona jest poprawnym wyborem. Częsty błąd polega na myleniu :hover z :active. Pseudoklasa :active nie oznacza „aktywnego” w sensie podświetlonego czy zaznaczonego, tylko stan elementu w momencie aktywacji, najczęściej podczas klikania – dokładnie wtedy, gdy przycisk myszy jest wciśnięty. Typowy przykład to przyciski, które na czas kliknięcia lekko się „wciskają” wizualnie. Jeśli ktoś użyje :active do efektu po najechaniu, będzie zawiedziony, bo styl pojawi się tylko na ułamek sekundy w trakcie kliku, a nie podczas samego trzymania kursora nad elementem. Z kolei :visited jest ściśle powiązana z linkami i historią przeglądania. Ta pseudoklasa działa tylko dla odnośników z a[href] i tylko wtedy, gdy przeglądarka uzna, że dany adres został już wcześniej odwiedzony. Służy do odróżniania linków odwiedzonych od nieodwiedzonych, np. zmiana ich koloru. Nie ma ona żadnego związku z pozycją kursora. Dodatkowo, ze względów bezpieczeństwa i prywatności, możliwości stylowania :visited są w przeglądarkach celowo ograniczone. Odpowiedź :coursor jest po prostu nieprawidłowa składniowo – taka pseudoklasa w CSS nie istnieje. Prawdopodobnie jest to efekt skojarzenia z angielskim słowem „cursor”. W CSS za zmianę kształtu kursora odpowiada właściwość cursor (np. cursor: pointer;), ale to zupełnie inny mechanizm niż pseudoklasy. Można ją oczywiście łączyć z :hover, np. button:hover { cursor: pointer; }, ale sama nazwa :coursor jest błędna i nie zostanie zinterpretowana przez przeglądarkę. Typowy tok myślenia, który prowadzi do złej odpowiedzi, to właśnie intuicyjne zgadywanie po nazwie zamiast odwołania się do faktycznego działania według specyfikacji CSS. W praktyce warto zapamiętać proste skojarzenie: „hover” = „zawisnąć nad czymś”, czyli najechanie kursorem, „active” = moment kliknięcia, „visited” = stan linku po odwiedzeniu strony. Takie uporządkowanie znacznie ułatwia późniejsze projektowanie interfejsu zgodnie z dobrymi praktykami front-endowymi.

Pytanie 40

Zamieszczony kod HTML formularza zostanie wyświetlony przez przeglądarkę w sposób:

<form>
stanowisko: <input type="text"> <br>
obowiązki: <br>
<input type="checkbox" name="obowiazki1" value="1" disabled checked> sporządzanie dokumentacji<br>
<input type="checkbox" name="obowiazki2" value="2" checked>pisanie kodu<br>
<input type="checkbox" name="obowiazki3" value="3">testy oprogramowania<br>
</form>

A. B

B. A

C. D

D. C

Poprawna odpowiedź to forma, w której przeglądarka wyświetli treść formularza, uwzględniając zarówno etykiety, jak i wszystkie zaznaczone opcje. W tym przypadku, po wypełnieniu formularza, użytkownik zobaczy: "stanowisko: obowiązki: sporządzanie dokumentacji pisanie kodu testy oprogramowania". Kluczowym aspektem jest to, że w formularzu użyto atrybutu 'disabled' dla pierwszego checkboxa, co oznacza, że nie będzie on mógł zostać odznaczony przez użytkownika, ale mimo to jego etykieta zostanie wyświetlona. Przeglądarki internetowe renderują formularze na podstawie struktury HTML, a to, co jest niewidoczne dla użytkownika (checkboxy, które są odznaczone lub zablokowane), nie wpływa na wyświetlanie tekstowych etykiet. Zgodnie z zasadami dostępności i użyteczności, ważne jest, aby użytkownik miał pełny wgląd w dostępne opcje, co poprawia interakcję z formularzem. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania interfejsów użytkownika, które promują przezroczystość i jasność w komunikacji z użytkownikiem.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej