Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik architektury krajobrazu
Kwalifikacja: OGR.03 - Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Data rozpoczęcia: 2 lutego 2026 16:33
Data zakończenia: 2 lutego 2026 16:57

Egzamin zdany!

Wynik: 21/40 punktów (52,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Zgodnie z wytycznymi jakościowymi dla materiału szkółkarskiego opracowanymi przez Związek Szkółkarzy Polskich, różaneczniki i azalie, które mają być sprzedawane, powinny charakteryzować się

A. wykształconą rozwiniętą rozetą liści

B. wykształconymi liścieniami oraz pierwszymi pędami

C. wykształconymi dwoma lub trzema pędami z uformowanymi pąkami kwiatowymi

D. wykształconymi dwoma lub trzema pędami, bez pąków kwiatowych

Odpowiedź wskazująca na wykształcone dwa lub trzy pędy z uformowanymi pąkami kwiatowymi jest zgodna z zaleceniami jakościowymi dla materiałów szkółkarskich opracowanymi przez Związek Szkółkarzy Polskich. Różaneczniki i azalie to rośliny, które w pełni rozwinięte powinny wykazywać cechy świadczące o ich zdrowiu oraz potencjale do kwitnienia. Wykształcone pędy z pąkami kwiatowymi świadczą o tym, że roślina jest w odpowiednim stadium rozwoju, co zwiększa jej atrakcyjność na rynku oraz szansę na sprzedaż. Przykładowo, rośliny sprzedawane do ogrodów publicznych czy prywatnych powinny spełniać te kryteria, co podkreśla znaczenie odpowiedniej kultury szkółkarskiej. Pomocne jest również monitorowanie warunków uprawy, które powinny sprzyjać rozwojowi pąków, jak odpowiednia wilgotność gleby oraz właściwe nawożenie. Właściwe przygotowanie materiału szkółkarskiego ma kluczowe znaczenie, aby zapewnić satysfakcjonujące wyniki i estetykę w ogrodach oraz przestrzeniach zielonych.

Pytanie 2

Jakie rośliny występują w zbiorowiskach przywodnych?

A. rogatka sztywnego i moczarki kanadyjskiej

B. żurawiny błotnej i dąbrówki kosmatej

C. grążela żółtego i osoki aloesowatej

D. trzciny pospolitej i pałki wąskolistnej

Zbiorowiska przywodne, często występujące w pobliżu zbiorników wodnych, są charakterystyczne dla ekosystemów o dużej wilgotności i dużym zróżnicowaniu florystycznym. Trzcina pospolita (Phragmites australis) i pałka wąskolistna (Schoenoplectus triqueter) to dwa kluczowe gatunki roślin, które dominują w takich zbiorowiskach. Trzcina pospolita jest rośliną o silnych, elastycznych łodygach, która pełni istotną rolę w stabilizacji brzegów zbiorników oraz w filtracji wody. Jej obecność sprzyja bioróżnorodności, tworząc siedliska dla wielu organizmów, w tym ptaków, owadów oraz ryb. Pałka wąskolistna, z kolei, jest rośliną, która przyczynia się do zwiększenia retencji wody oraz wspomaga procesy biologiczne zachodzące w strefach przybrzeżnych. Oba te gatunki są także wykorzystywane w rekultywacji terenów zdegradowanych oraz w programach ochrony przyrody, co podkreśla ich znaczenie dla zrównoważonego rozwoju i ochrony ekosystemów wodnych.

Pytanie 3

Kiedy powinno się zbierać pędy roślin ozdobnych w celu wykonania sadzonek zdrewniałych?

A. Od kwietnia do maja, po pojawieniu się oznak wegetacji

B. Od czerwca do sierpnia, w pełni fazy wegetacyjnej

C. Od stycznia do marca, w fazie bezlistnej

D. Od października do listopada, przed opadnięciem liści

Wybór terminu pozyskiwania pędów roślin ozdobnych do wykonania sadzonek zdrewniałych w pełni wegetacji, tj. od czerwca do sierpnia, jest nieodpowiedni z kilku powodów. W tym okresie rośliny intensywnie rosną, co sprzyja marnowaniu zasobów na produkcję nowych liści i pędów, a nie na ukorzenianie się sadzonek. Ponadto, pozyskiwanie pędów w pełni wegetacji zwiększa ryzyko uszkodzeń roślin i ich osłabienia, ponieważ rośliny są bardziej wrażliwe na stres po cięciu, co może prowadzić do ich obumierania. Kolejnym błędnym podejściem jest pozyskiwanie pędów od października do listopada, przed zrzuceniem liści. W tym czasie wiele roślin przechodzi w stan spoczynku, a ich pędy, chociaż zdrewniałe, mogą nie być wystarczająco przygotowane do ukorzenienia, co znacząco obniża efektywność procesu rozmnażania. Również okres od kwietnia do maja, po wystąpieniu oznak wegetacji, nie jest optymalny. W tym czasie rośliny zaczynają intensywnie pobierać składniki odżywcze i wodę, co również niekorzystnie wpływa na możliwość ukorzenienia pędów. Typowym błędem myślowym w tym kontekście jest przyjęcie, że pędy w pełni wegetacji będą łatwiejsze do ukorzenienia, podczas gdy w rzeczywistości stan spoczynku sprzyja lepszemu rozwojowi korzeni. Dlatego kluczowe jest zrozumienie cykli wzrostu roślin oraz optymalnych warunków do ich rozmnażania.

Pytanie 4

Przedstawione na ilustracji ogrodzenie jest charakterystyczne dla ogrodu

A. naturalistycznego.

B. barokowego.

C. renesansowego.

D. secesyjnego.

Wybór ogrodzenia secesyjnego, barokowego lub renesansowego może wynikać z błędnych skojarzeń dotyczących estetyki i charakterystyki tych stylów. Ogrody secesyjne, na przykład, często charakteryzują się wyrafinowanymi formami i bogatymi zdobieniami, co jest sprzeczne z zasadami ogrodów naturalistycznych, które dążą do prostoty i harmonii z naturą. Zamiast stosowania naturalnych materiałów, ogrody w stylu secesyjnym zazwyczaj wykorzystują bardziej złożone struktury, często z wykorzystaniem metalu czy kamienia, co nadaje im bardziej formalny charakter. Z kolei ogrody barokowe są znane z monumentalnych kompozycji, które obejmują symetrię oraz wyrafinowane detale architektoniczne, co również stoi w sprzeczności z luźniejszym podejściem natury w projektowaniu ogrodów naturalistycznych. Renesans, z kolei, koncentruje się na proporcjach i harmonii, co również prowadzi do bardziej formalnych i geometrycznych form, typowych dla ogrodów w tym stylu. Typowym błędem myślowym w tym przypadku jest przenoszenie cech jednego stylu do innego, co może być wynikiem niepełnej znajomości zasad projektowania ogrodów. Warto zaznaczyć, że każdy styl ogrodowy ma swoje unikalne cechy, które powinny być brane pod uwagę przy jego wyborze, a znajomość tych różnic jest kluczowa dla tworzenia przestrzeni zgodnych z ich historycznym kontekstem oraz estetyką.

Pytanie 5

Jakie narzędzie powinno się wykorzystać do wykopania dołu, w którym zostanie posadzony krzew róży parkowej?

A. Szpadlem

B. Łopatką

C. Łopatą

D. Szuflą

Szpadel jest narzędziem, które idealnie nadaje się do wykopywania dołów w celu sadzenia roślin, takich jak krzewy róż. Jego konstrukcja, w tym długie, proste ostrze, pozwala na efektywne i głębokie przekopywanie gleby, co jest kluczowe przy przygotowywaniu miejsca dla korzeni roślin. W przypadku róż parkowych, które mogą mieć dość rozwinięty system korzeniowy, ważne jest, aby dół był dostatecznie głęboki i szeroki, aby umożliwić swobodny rozwój rośliny. Szpadel także ułatwia usuwanie twardych, zbitych gleb, co jest niezbędne w przypadku gleb o złej strukturze. Przy sadzeniu róż należy również zwrócić uwagę na podłoże; często wymagają one dobrze przepuszczalnej gleby, a użycie szpadla pozwala na łatwe wymieszanie podłoża z kompostem czy nawozami organicznymi. W dobrych praktykach ogrodniczych zaleca się również, aby dół był wykopany na głębokość co najmniej 30-50 cm, co sprzyja lepszemu ukorzenieniu się rośliny.

Pytanie 6

Do koszenia trawy na krawędziach trawnika w trudno dostępnych lokalizacjach, wskazane jest użycie

A. kosiarki bijakowej

B. sekatora

C. kosy

D. wykaszarki

Wykaszarka jest super narzędziem do koszenia trawy, zwłaszcza w takich miejscach, gdzie kosiarka nie da rady, jak na przykład w narożnikach ogrodu czy przy wąskich przejściach. Dzięki swojemu designowi te urządzenia są zwinne i pozwalają na precyzyjne cięcie, co sprawia, że świetnie nadają się do robienia porządku na krawędziach trawnika. Można je mieć w wersji spalinowej lub elektrycznej, co daje fajną elastyczność, bo każdy może wybrać to, co mu bardziej pasuje. Używanie wykaszarki w trudnych warunkach, takich jak wąskie przestrzenie między drzewami, naprawdę pomaga w utrzymaniu ładnego wyglądu ogrodu oraz zdrowego wzrostu trawy. Na przykład, bardzo praktyczne jest przycinanie trawy wokół rabat kwiatowych, gdzie kosiarka mogłaby mieć kłopoty. W ogrodnictwie wykaszarki są standardem, bo dają naprawdę precyzyjne cięcia, co zwiększa efektywność naszych prac ogrodowych.

Pytanie 7

Kamienia łamanego nie wykorzystuje się podczas zakupu

A. ogrodów skalnych

B. ścieżek parkowych

C. placów zabaw dla dzieci

D. dróg spacerowych

Kamień łamany, ze względu na swoje właściwości mechaniczne oraz estetyczne, nie jest materiałem stosowanym przy urządzaniu placów zabaw dla dzieci. Głównym powodem jest jego twardość i ostre krawędzie, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa dzieci. Przy urządzaniu przestrzeni dla najmłodszych kluczowe jest, aby nawierzchnia była miękka i elastyczna, co zminimalizuje ryzyko urazów w przypadku upadków. Zamiast kamienia łamanego, powszechnie wykorzystuje się materiały takie jak gumowe maty, piasek, trawa syntetyczna czy nawierzchnie z tworzyw sztucznych, które są zgodne z normami bezpieczeństwa, takimi jak PN-EN 1176 dotyczące placów zabaw. Przykładem zastosowania alternatywnych materiałów może być wykorzystanie nawierzchni z granulatu gumowego, który skutecznie absorbuje wstrząsy, co czyni go idealnym rozwiązaniem na placach zabaw. Dobrą praktyką jest także regularne monitorowanie stanu nawierzchni oraz jej utrzymanie, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo dla dzieci.

Pytanie 8

Kompozycja parteru przedstawionego na ilustracji jest charakterystyczna dla ogrodu

A. renesansowego.

B. średniowiecznego.

C. japońskiego.

D. chińskiego.

Wybór odpowiedzi związanych z ogrodami japońskimi, chińskimi oraz średniowiecznymi może prowadzić do nieporozumień związanych z różnicami w podejściu do projektowania przestrzeni zielonych. Ogród japoński, na przykład, koncentruje się na asocjacjach z naturą, wprowadzając elementy takie jak strumienie, kamienie oraz rośliny w sposób, który podkreśla harmonię i spokój, a nie symetrię i porządek. Ogród chiński, z kolei, jest znany z bardziej złożonych ścieżek i elementów krajobrazu, które mają na celu odzwierciedlenie filozofii taoistycznej i harmonii z otoczeniem, co również nie jest zgodne z zasadami kompozycji renesansowej. Z drugiej strony, średniowieczne ogrody, często użytkowe, miały na celu przede wszystkim zapewnienie warzyw i ziół, a ich układ był bardziej praktyczny niż estetyczny. Te różnice w podejściu do projektowania ogrodów pokazują, jak ważne jest rozumienie kontekstów historycznych i kulturowych, w których te style się rozwijały. Zrozumienie, jak symetria i geometryczne formy kształtowały ogrody renesansowe, a także ich różnice w porównaniu do innych stylów, może pomóc w bardziej świadomym podejściu do projektowania przestrzeni zielonych oraz docenieniu ich historycznych konotacji.

Pytanie 9

Jaką zasadę należy stosować przy określaniu wysokości koszenia trawy na terenach zielonych?

A. Zdejmuje się jedną trzecią wysokości trawy i pozostawia dwie trzecie wysokości

B. Ścina się zawsze 1 cm wysokości trawy

C. Trawę kosi się jak najbliżej ziemi

D. Trawę kosi się do wysokości połowy jej długości

Mimo że różne techniki koszenia trawy mogą wydawać się sensowne, większość z nich ma swoje istotne wady. Kosić trawę w połowie jej wysokości może prowadzić do stresu roślin i osłabienia ich struktury. Trawa, która jest przycinana zbyt krótko, nie ma wystarczającej powierzchni do produkcji chlorofilu, co skutkuje osłabieniem jej zdrowia oraz ograniczeniem zdolności do regeneracji. Kiedy ścina się każdorazowo 1 cm wysokości, nie uwzględnia się różnorodności gatunkowej oraz sezonowych zmian w wzroście trawy; może to prowadzić do nierówności w wysokości trawnika oraz sprzyjać rozwojowi chwastów. Koszenie trawy jak najniżej jest absolutnie niewłaściwe, gdyż wiąże się z ryzykiem jej uszkodzenia i może prowadzić do niewłaściwego odżywienia roślin. Trwałe stosowanie takich technik przyczyni się do degradacji trawnika, co może wymagać kosztownych działań naprawczych. W praktyce, szanowanie zasady jednej trzeciej nie tylko poprawia kondycję trawnika, ale również minimalizuje wysiłek związany z jego pielęgnacją i redukuje ryzyko wystąpienia chorób.

Pytanie 10

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 11

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 12

Kiedy powinno się użyć przekompostowanego obornika pod róże?

A. Jesienią przed sadzeniem

B. Wiosną przed sadzeniem

C. Latem przed zasadzeniem

D. Rok przed zasadzeniem

Wybór pory roku do zastosowania przekompostowanego obornika ma kluczowe znaczenie dla efektywności nawożenia. Wiosenne stosowanie obornika przed sadzeniem, mimo że może wydawać się logiczne, nie jest optymalne dla roślin, takich jak róże. Wiosna to czas intensywnego wzrostu roślin, a aplikacja świeżego obornika może prowadzić do nadmiaru azotu, co skutkuje nadmiernym wzrostem liści kosztem kwitnienia. Dodatkowo, stosowanie obornika latem jest nie tylko niepraktyczne, ale może również prowadzić do stresu wodnego roślin, gdyż świeży obornik ma tendencję do szybkiego wysychania, co negatywnie wpływa na system korzeniowy. Jesienne nawożenie daje roślinom czas na przyswojenie składników odżywczych, a także umożliwia ułatwienie rozkładu materii organicznej przez mikroorganizmy glebowe. Zastosowanie obornika rok przed sadzeniem, chociaż może być korzystne z punktu widzenia poprawy jakości gleby, nie jest konieczne dla róży, które mogą korzystać z dobrze przekompostowanego materiału zastosowanego jesienią. Kluczowe jest, aby unikać stosowania świeżego obornika bezpośrednio przed sadzeniem, co wiąże się z ryzykiem fitozaporów oraz nieefektywnego wykorzystania składników pokarmowych. Zrozumienie cyklu życiowego roślin oraz ich potrzeb pokarmowych pozwala na lepsze dostosowanie praktyk agrotechnicznych do konkretnej uprawy.

Pytanie 13

Ile roślin jest potrzebnych do obsadzenia terenu o powierzchni 7 m2, zakładając, że zalecana odległość wynosi 0,25 x 0,25 m?

A. 112 sztuk

B. 35 sztuk

C. 28 sztuk

D. 175 sztuk

W przypadku błędnych odpowiedzi, często pojawiają się nieporozumienia związane z podstawowymi koncepcjami obliczeń powierzchni oraz zagospodarowaniem terenu. Na przykład, niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z błędnego zrozumienia zasadności przeliczeń. Wiele osób może nie uwzględnić, że rozstawienie roślin nie tylko wpływa na ich wzrost, ale również na efektywność wykorzystania dostępnej przestrzeni. Podstawowym błędem jest pomijanie obliczenia powierzchni zajmowanej przez jedną roślinę, co prowadzi do niewłaściwego oszacowania potrzebnej liczby roślin. Często zdarza się także, że osoby próbujące obliczyć liczbę roślin mylą jednostki miary lub mylą się w obliczeniach dzielenia. W praktyce ogrodniczej, aby uniknąć takich błędów, warto stosować standardowe metody obliczeń oraz zawsze weryfikować wyniki, np. przez zastosowanie proporcji. Warto także pamiętać, że odpowiedni rozstaw wpływa na jakość plonów, dlatego kluczowe jest przestrzeganie zaleceń dotyczących odległości między roślinami, co pozwala na maksymalne wykorzystanie terenu w sposób zrównoważony i efektywny.

Pytanie 14

Zjawisko zmiany koloru roślin na fioletowo-purpurowe oraz ich ograniczony wzrost wskazuje na brak jakiego składnika w glebie?

A. magnezu

B. azotu

C. potasu

D. fosforu

Fosfor jest kluczowym makroskładnikiem, który odgrywa istotną rolę w procesach energetycznych roślin, w tym w syntezie ATP, a także w rozwoju korzeni, co wpływa na zdolność roślin do pobierania wody i składników odżywczych. Zmiana zabarwienia roślin na fioletowo-purpurowe jest charakterystycznym objawem niedoboru fosforu, szczególnie w młodych liściach. Dodatkowo, rośliny cierpiące na niedobór tego pierwiastka mogą wykazywać ograniczony wzrost, co jest bezpośrednio związane z zaburzeniami w metabolizmie energetycznym. Przykładowo, w uprawach warzyw, takich jak pomidory czy papryka, niedobór fosforu prowadzi do osłabienia wzrostu oraz obniżenia plonów. Dobrą praktyką w uprawie roślin jest regularne monitorowanie zawartości składników odżywczych w glebie oraz dostosowywanie nawożenia zgodnie z wynikami analizy gleby, co pozwala na optymalizację wzrostu roślin i zwiększenie ich wydajności.

Pytanie 15

Oblicz, korzystając z tabeli, wartość kosztorysową materiału dla nasion traw przeznaczonych do obsiania 20 m2 terenu.

Lp.	Podstawa wyceny lub propozycja analizy	Opis kosztorysowy, jednostka miary i ilości	Cena jednostkowa w zł	Wartość kosztorysowa
Lp.	Podstawa wyceny lub propozycja analizy	Opis kosztorysowy, jednostka miary i ilości	Cena jednostkowa w zł	Robocizna R	Materiały M	Sprzęt S
1.	KNR 2-21 0401-03	Wykonanie trawników dywanowych siewem. Obmiar = 20 m² Materiały Nasiona traw 2,00 kg na 100 m²	20,00 zł/kg

A. 12,00 zł

B. 9,00 zł

C. 8,00 zł

D. 10,00 zł

Wybrane odpowiedzi, które nie są prawidłowe, mogą wynikać z kilku pomyłek w obliczeniach oraz niedostatecznego zrozumienia zasad przeliczenia ilości nasion na odpowiednią powierzchnię. W przypadku odpowiedzi takich jak 9,00 zł, 10,00 zł czy 12,00 zł, możliwe jest, że użytkownik błędnie oszacował ilość nasion potrzebnych do obsiania 20 m². Przyjęcie zbyt wysokiej stawki jednostkowej nasion lub nieprawidłowe określenie ilości na m² prowadzi do zawyżonych wartości kosztorysowych. Często zdarza się, że użytkownicy nie uwzględniają różnic w gęstości siewu, co wpływa na całkowity koszt materiału. Zrozumienie norm siewnych oraz właściwego przeliczenia kosztów jest kluczowe dla efektywnego zarządzania projektami związanymi z zielenią. W praktyce, pomyłki te mogą prowadzić do nadmiernych wydatków lub niewłaściwego planowania, co z kolei wpływa na jakość i efektywność zasiewów. Ważne jest, aby przy obliczeniach kosztów korzystać ze sprawdzonych źródeł oraz standardów branżowych, które zapewniają precyzyjność i zgodność z aktualnymi praktykami. W przeciwnym razie, można napotkać problemy z realizacją projektu, które będą miały negatywne konsekwencje dla całego przedsięwzięcia.

Pytanie 16

Zamieszczone oznaczenie graficzne stosuje się w projektach terenów zieleni do oznaczenia grupy krzewów

A. przesadzonych.

B. przeznaczonych do likwidacji.

C. projektowanych.

D. przeznaczonych do przesadzenia.

Wybór odpowiedzi związanych z przesadzeniem lub projektowaniem krzewów jest wynikiem nieporozumienia w zakresie zastosowania oznaczeń graficznych w projektach terenów zieleni. Krzewy "przeznaczone do przesadzenia" sugerują, że rośliny te będą przenoszone w inne miejsce, co w kontekście użytego symbolu nie jest prawidłowe. Oznaczenie to jest zarezerwowane wyłącznie dla roślin, które mają zostać trwale usunięte, a nie przeniesione. Również odpowiedź dotycząca krzewów "projektowanych" jest myląca, ponieważ nie odnosi się do ich stanu aktualnego ani do decyzji o ich usunięciu. W projektowaniu terenów zieleni kluczowe jest rozróżnienie między roślinami planowanymi do nasadzenia a tymi, które już istnieją. Ostatnia odpowiedź dotycząca krzewów "przesadzonych" również jest nieprawidłowa, gdyż nie odnosi się do kontekstu likwidacji, a raczej sugeruje, że rośliny te zostały już przeniesione, co z kolei jest sprzeczne z przyjętymi konwencjami oznaczania w projektach. W takich przypadkach ważne jest, aby zrozumieć, że każdy symbol ma swoje ściśle określone znaczenie i powinien być stosowany zgodnie z założeniami projektowymi oraz normami branżowymi.

Pytanie 17

Aby zwiększyć zdolność zatrzymywania wody w glebie piaszczystej, powinno się wprowadzić do niej

A. mielony dolomit

B. zmieloną korę

C. substrat torfowy

D. żwir gruboziarnisty

Mielona kora, gruboziarnisty żwir oraz mielony dolomit nie są odpowiednimi dodatkami do poprawy pojemności wodnej gleby piaszczystej, ponieważ każdy z tych materiałów pełni inną rolę w glebie. Mielona kora, choć może poprawiać strukturę i napowietrzanie gleby, nie ma zdolności zatrzymywania wody, co czyni ją mało skuteczną w kontekście zwiększania wilgotności w glebie piaszczystej. Z kolei gruboziarnisty żwir, ze względu na swoją dużą średnicę cząstek, działa wręcz odwrotnie, bowiem zwiększa drenaż, co może prowadzić do szybkiego odparowywania wody i pogłębiania problemu z jej dostępnością dla roślin. Mielony dolomit, będący źródłem wapnia i magnezu, ma zastosowanie w poprawie pH gleby, ale nie przyczynia się w znaczący sposób do zatrzymywania wody. Typowym błędem przy wyborze dodatków do gleby jest opieranie się na niepełnych informacjach o ich właściwościach. Należy pamiętać, że poprawa pojemności wodnej wymaga użycia materiałów, które mają zdolność do wiązania wody, co nie dotyczy wymienionych substancji. Dlatego tak ważne jest, aby przed podjęciem decyzji o modyfikacji gleby zasięgnąć wiedzy na temat jej właściwości i potrzeb roślin, aby uniknąć nieefektywnych rozwiązań w uprawach.

Pytanie 18

Jakie gatunki roślin można zarekomendować do aranżacji ogrodu skalnego w stylu alpejskim?

A. Liliowiec ogrodowy (Hemerocallis × hybrida), kosaciec bródkowy (Iris germanica)

B. Krwawnik wiązówkowaty (Achillea filipendulina), serduszka piękne (Dicentra formosa)

C. Smagliczka skalna (Alyssum saxatile), żagwin ogrodowy (Aubrieta × cultorum)

D. Bluszcz pospolity (Hedera helix), funkia sina (Hosta glauca)

Smagliczka skalna (Alyssum saxatile) oraz żagwin ogrodowy (Aubrieta × cultorum) to doskonałe wybory do ogrodu skalnego o charakterze alpejskim, ponieważ są to rośliny dobrze przystosowane do trudnych warunków panujących w takich środowiskach. Smagliczka skalna jest rośliną niską, dorastającą do około 15-30 cm wysokości, charakteryzującą się złotymi kwiatami, które kwitną od wiosny do lata. Ma płytki system korzeniowy, co pozwala jej dobrze funkcjonować w skalistym podłożu oraz efektywnie wykorzystać dostępne zasoby wody. Żagwin ogrodowy jest również niską rośliną, o gęstym pokroju, której kwiaty mogą mieć różne kolory, od fioletowego do różowego, i kwitnie wczesną wiosną. Obie rośliny są odporne na suszę, co czyni je idealnymi do ogrodów skalnych, gdzie gleba jest często uboga w składniki odżywcze oraz narażona na intensywne nasłonecznienie. Dodatkowo, wprowadzenie tych roślin do ogrodu skalnego przyczynia się do zwiększenia jego estetyki oraz bioróżnorodności, co jest zgodne z zasadami projektowania zieleni w ogrodach alpejskich.

Pytanie 19

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 20

Tabela inwentaryzacji dendrologicznej powinna zawierać dla każdego drzewa między innymi numer inwentaryzacyjny, gatunek oraz

A. powierzchnię korony w metrach kwadratowych

B. czas kwitnienia

C. średnicę pnia na wysokości 50 cm

D. opis stanu zdrowotnego

Powierzchnia korony w metrach kwadratowych, pora kwitnienia i średnica pnia na wysokości 50 cm, mimo że są to istotne parametry w kontekście drzew, nie zastępują opisu stanu zdrowotnego. Powierzchnia korony może być użyteczna do oceny potencjału fotosyntetycznego drzewa, lecz nie dostarcza informacji o jego zdrowiu. Zbyt duży nacisk na tę miarę może prowadzić do błędnych wniosków, które nie uwzględniają wpływu chorób czy infestacji, które mogą drastycznie zmniejszyć efektywność fotosyntezy. Pora kwitnienia, chociaż ważna dla określenia fenologii gatunku, nie jest kluczowym wskaźnikiem zdrowia drzewa. Mimo że może informować o terminach, w których drzewo jest najbardziej podatne na szkodniki, nie dostarcza bezpośrednich danych o jego kondycji. Średnica pnia na wysokości 50 cm jest używana głównie do obliczania objętości drewna oraz określania wartości drzew, ale nie daje pełnego obrazu ich zdrowia. Skupienie się na tych parametrach może prowadzić do niepełnej oceny stanu drzewostanu, co w praktyce oznacza, że niewłaściwe decyzje zarządcze mogą być podejmowane. Właściwa inwentaryzacja powinna opierać się na wieloaspektowej ocenie, która uwzględnia kondycję drzew, ich jakość oraz potencjalne zagrożenia, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu zielenią.

Pytanie 21

Termin sadzenia cebuli przypada na wrzesień i październik?

A. lilii białej (Lilium candidum)

B. tulipana ogrodowego (Tulipagesneriand)

C. szafirka groniastego (Muscaribotryoides)

D. szachownicy cesarskiej (Fritillaria imperialis)

Lilia biała (Lilium candidum) nie jest cebulą, którą sadzi się w okresie wrzesień-październik, ponieważ jej okres sadzenia przypada na wiosnę. To roślina, która kwitnie latem i wymaga ciepłych, dobrze zdrenowanych gleb. Właściwe sadzenie lilii jest kluczowe dla uzyskania zdrowych kwiatów, co często prowadzi do mylnego utożsamiania ich z innymi cebulowymi roślinami kwitnącymi wiosną. Szafirek groniasty (Muscari botryoides), pomimo że jest rośliną cebulową i również wymaga sadzenia przed zimą, nie jest tak popularny jak tulipan i jego cebule można sadzić w miejscu o częściowym cieniu, co różni się od preferencji tulipanów. Szachownica cesarska (Fritillaria imperialis) również nie jest odpowiednia do sadzenia w tym okresie; jej cebule najlepiej sadzić wczesną wiosną, zanim ziemia zagotuje się. Dobrze jest znać różnice między tymi roślinami, aby uniknąć typowych błędów myślowych związanych z ich cyklami wzrostu i preferencjami glebowymi.

Pytanie 22

Elementy, które są w równych odległościach od osi odniesienia i stanowią swoje lustrzane odbicie, tworzą w kompozycji

A. symetrię

B. asymetrię

C. kontrast

D. akcent

Symetria w kompozycji odnosi się do sytuacji, w której elementy są rozmieszczone równomiernie wokół osi, tworząc wrażenie równowagi i harmonii. W kontekście projektowania graficznego czy architektury, symetria może być wykorzystana do tworzenia estetycznie przyjemnych kompozycji, które przyciągają uwagę i wywołują poczucie porządku. Przykładem może być fasada budynku, gdzie okna i drzwi są rozmieszczone w równych odstępach po obu stronach centralnego wejścia. W sztuce, takie podejście jest często stosowane w klasycznych rzeźbach i malarstwie, gdzie symetria wzmacnia przekaz estetyczny dzieła. W praktyce, projektanci często korzystają z siatki kompozycyjnej, aby zapewnić symetrię w swoich pracach, co jest zgodne z zasadami klasycznego projektowania, które stawiają na równowagę i proporcje.

Pytanie 23

Jakie rośliny mają znaczenie użytkowe ze względu na swoje właściwości miododajne?

A. Jałowiec łuskowaty (Juniperus squamata), leszczyna pospolita (Corylus avellana)

B. Lipa drobnolistna (Tilia cordata), róża dzika (Rosa canina)

C. Barwinek pospolity (Vinca minor), cis pospolity (Taxus baccata)

D. Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens), grab pospolity (Carpinus betulus)

Lipa drobnolistna (Tilia cordata) oraz róża dzika (Rosa canina) są roślinami o wysoce miododajnych właściwościach, co czyni je istotnymi w kontekście produkcji miodu oraz ochrony bioróżnorodności. Lipa drobnolistna, kwitnąc w okresie letnim, dostarcza nektaru, który jest źródłem wysokiej jakości miodu lipowego. Miód ten jest ceniony za swoje właściwości zdrowotne, w tym działanie przeciwzapalne i uspokajające. Róża dzika, z kolei, jest rośliną, która nie tylko przyciąga pszczoły swymi pięknymi kwiatami, ale również jest źródłem witamin i składników mineralnych, co czyni ją cennym dodatkiem w apiterapii. W praktyce, posadzenie tych roślin w ogrodach, parkach czy na terenach zielonych sprzyja nie tylko poprawie jakości środowiska, ale także wspiera lokalne populacje pszczół, co jest kluczowe w obliczu ich globalnego zagrożenia. Warto również zaznaczyć, że zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju, wspieranie miododajnych roślin przyczynia się do zachowania ekosystemów oraz promowania różnorodności biologicznej.

Pytanie 24

Jakie niebezpieczeństwo dla pracownika wiąże się z używaniem herbicydu do opryskiwania roślin?

A. Zranienie.

B. Uraz mechaniczny.

C. Oparzenie.

D. Zatrucie przez układ oddechowy.

Odpowiedź 'Zatrucie poprzez drogi oddechowe' jest właściwa, bo kiedy opryskujemy rośliny herbicydami, jest ryzyko, że wdychamy drobinki tych chemikaliów. Herbicydy są po to, żeby pozbywać się niechcianych roślin, ale ich składniki mogą być niebezpieczne dla ludzi, zwłaszcza w postaci aerozolu, co może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Wdychanie tych substancji może podrażniać układ oddechowy, a czasem nawet prowadzić do zatrucia. Dlatego warto, żeby wszyscy, którzy używają herbicydów, przestrzegali zasad ochrony osobistej i używali odpowiednich środków ochrony, jak maski czy respiratory. Dobrym zwyczajem jest noszenie takich środków w strefach, gdzie używane są chemikalia. Te wszystkie informacje, które są w kartach charakterystyki substancji chemicznych oraz zasady BHP dotyczące pracy z pestycydami, są kluczowe, żeby minimalizować ryzyko zatrucia. Nie zapominaj również o warunkach pogodowych, bo te mogą wpływać na to, jak rozprzestrzeniają się opryski.

Pytanie 25

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 26

Na fotografii przedstawione jest zbiorowisko roślinne z gatunku przywodnego, które nazywamy szuwarem?

A. wielkoturzycowym

B. mannowym

C. oczeretowym

D. trzcinowym

Odpowiedź trzcinowy jest prawidłowa, ponieważ szuwary trzcinowe (Phragmites australis) to jedno z najczęściej spotykanych zbiorowisk roślinnych w ekosystemach wodnych. Trzcina jest rośliną wieloletnią, która charakteryzuje się wytrzymałością na zmienne warunki wodne oraz umiejętnością akumulacji substancji odżywczych. W praktyce, szuwary trzcinowe odgrywają kluczową rolę w stabilizacji brzegów zbiorników wodnych, co zapobiega erozji. Dodatkowo, te rośliny są siedliskiem dla wielu gatunków ptaków, owadów i innych organizmów, co czyni je istotnym elementem bioróżnorodności. Ich obecność jest również wskaźnikiem zdrowia ekosystemu, a ich wykorzystanie w rekultywacji terenów podmokłych jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju. Ochrona i odpowiednie zarządzanie szuwarami trzcinowymi są zgodne z najlepszymi praktykami w ochronie środowiska, przyczyniając się do poprawy jakości wód i ochrony siedlisk.

Pytanie 27

Jakie rodzaje drzew są typowe dla obszarów łęgowych wzdłuż dużych rzek?

A. Dąb bezszypułkowy (Quercus petraea) oraz sosna pospolita (Pinus sylvestris)

B. Olsza szara (Alnus incana) oraz świerk pospolity (Picea abies)

C. Wierzba biała (Salix alba) oraz topola biała (Populus alba)

D. Grab pospolity (Carpinus betulus) oraz buk pospolity (Fagus sylvatica)

Wybór innych gatunków, takich jak dąb bezszypułkowy, sosna pospolita, grab pospolity, buk pospolity, czy świerk pospolity, jest nieprawidłowy w kontekście terenów łęgowych. Dąb bezszypułkowy, chociaż może występować w lasach liściastych, preferuje dobrze przepuszczalne gleby i nie jest przystosowany do warunków nadmiernej wilgoci, które panują w łęgach. Sosna pospolita, będąca gatunkiem iglastym, występuje przeważnie w obszarach o ubogiej glebie i jest typowa dla terenów piaszczystych, a nie dla wilgotnych dolin rzecznych. Grab pospolity i buk pospolity to gatunki, które preferują umiarkowane warunki glebowe i nie są typowe dla ekosystemów łęgowych. Świerk pospolity, jak inne iglaste, wykazuje podobne wymagania co do warunków glebowych, często występując w lasach górskich i chłodniejszych regionach. Typowe błędy myślowe, prowadzące do wyboru tych gatunków, mogą wynikać z braku wiedzy o specyfikach ekosystemów związanych z brzegami rzek. Właściwe rozpoznanie gatunków drzew w kontekście ich siedlisk jest kluczowe dla ochrony bioróżnorodności oraz zrównoważonego zarządzania zasobami przyrodniczymi, co jest zgodne z praktykami ekologicznymi i standardami ochrony środowiska.

Pytanie 28

Jaką ilość m³ ziemi urodzajnej trzeba przygotować do utworzenia rabaty o powierzchni 1 200 m², jeżeli zużycie ziemi wynosi 15,4 m³ na 100 m²?

A. 18,48 m3

B. 184,80 m3

C. 12,83 m3

D. 128,33 m3

Aby obliczyć ilość ziemi urodzajnej potrzebnej do założenia rabaty o powierzchni 1 200 m2, należy skorzystać z podanej normy zużycia ziemi, która wynosi 15,4 m3 na 100 m2. Proces obliczenia wygląda następująco: najpierw ustalamy, ile razy 100 m2 mieści się w 1 200 m2, co daje 12. Następnie mnożymy tę liczbę przez normę zużycia ziemi: 12 x 15,4 m3 = 184,80 m3. To oznacza, że do przygotowania rabaty o takiej powierzchni potrzebujemy 184,80 m3 ziemi. Zrozumienie tej metody jest kluczowe, zwłaszcza w kontekście planowania ogrodów i rabat kwiatowych, gdzie stosowanie odpowiednich ilości podłoża wpływa na zdrowie roślin. Warto również pamiętać o standardach dotyczących jakości używanej ziemi, które powinny odpowiadać potrzebom konkretnych roślin, co zapewni ich prawidłowy wzrost i rozwój.

Pytanie 29

Która kategoria roślin zawsze wymaga przesadzania z bryłą korzeniową?

A. Róże pienne.

B. Róże rabatowe.

C. Krzewy iglaste.

D. Drzewa owocowe.

Wybór odpowiedzi dotyczących róż pnia, róż rabatowych oraz drzew owocowych sugeruje pewne nieporozumienia związane z ich wymaganiami dotyczącymi sadzenia. Róże pienne i rabatowe można sadzić zarówno z bryłą korzeniową, jak i bez, gdyż ich system korzeniowy jest na tyle elastyczny, że może się adaptować do nowych warunków bez znacznych uszkodzeń, zwłaszcza jeśli są odpowiednio pielęgnowane. Niektóre z tych roślin mogą być sprzedawane jako rośliny z odkrytymi korzeniami w odpowiednich porach roku, co jest powszechną praktyką w branży ogrodniczej. W przypadku drzew owocowych, chociaż również zaleca się sadzenie z bryłą korzeniową, nie jest to absolutny wymóg, a wiele z nich można sadzić z odkrytymi korzeniami, zwłaszcza w wiosennych miesiącach, gdy są w stanie spoczynku. Właściwe zrozumienie, kiedy i jak sadzić konkretne rośliny, wymaga znajomości specyfiki ich wzrostu oraz odpowiednich metod ochrony korzeni przed uszkodzeniami. Typowym błędem jest zakładanie, że wszystkie rośliny wymagają tego samego podejścia do sadzenia, co nie jest zgodne z zasadami agrotechniki. Zróżnicowanie w podejściu do różnych gatunków roślin jest kluczowe dla ich zdrowego rozwoju i długowieczności, dlatego ważne jest, aby dostosować metody sadzenia do potrzeb konkretnej grupy roślin.

Pytanie 30

Obficie rozwinięty system korzeniowy roślin rocznych osiąga się poprzez

A. przesadzanie

B. pikowanie

C. uszczykiwanie

D. hartowanie

Pikowanie to proces, który polega na przesadzaniu młodych roślin w większe odstępy, co ma na celu stymulację ich wzrostu oraz rozwój systemu korzeniowego. Dzięki temu rośliny mają więcej przestrzeni do rozwoju, co przyczynia się do lepszego ukorzenienia i większej odporności na stresy środowiskowe. Pikowanie jest szczególnie istotne w przypadku roślin jednorocznych, które w krótkim czasie muszą rozwijać się i produkować plony. Zastosowanie pikowania w praktyce pozwala na uzyskanie silniejszych roślin, które są bardziej wydajne w produkcji biomasy oraz plonów. W standardach uprawy, zwłaszcza w ogrodnictwie i produkcji rolniczej, pikowanie jest zalecane jako kluczowy zabieg agrotechniczny. Przykładem może być uprawa sałaty lub pomidorów, gdzie młode rośliny przesadza się do większych pojemników, co sprzyja ich lepszemu wzrostowi.

Pytanie 31

Aktinidia oraz glicynia to gatunki roślin wykorzystywane do aranżacji

A. ogródków skalnych

B. kwietników sezonowych

C. pergoli i trejaży

D. zbiorników wodnych

Obsadzanie ogródków skalnych i zbiorników wodnych roślinami takimi jak aktinidia czy glicynia jest podejściem, które nie uwzględnia specyfiki tych środowisk. Ogród skalny to przestrzeń, która wymaga roślin preferujących dobrze przepuszczalne podłoże oraz umiarkowane nawadnianie, a aktinidia i glicynia to rośliny pnące, które potrzebują znacznie więcej miejsca i wsparcia, co sprawia, że nie są one idealnym wyborem w tego typu aranżacjach. Podobnie, zbiorniki wodne powinny być otaczane roślinami akwaterystycznymi, które adaptują się do warunków wilgotnych i nie wymagają strukturalnego wsparcia, co czyni obsadzanie ich pnączami pomyłką. Kwietniki sezonowe natomiast, które są zazwyczaj zaaranżowane w oparciu o rośliny jednoroczne, również nie stanowią odpowiedniego miejsca dla roślin wieloletnich takich jak aktinidia czy glicynia, które w pełni wykorzystują swoje walory dekoracyjne i użytkowe w kontekście pionowych struktur, jak pergole czy trejaże. Właściwe zrozumienie wymagań roślinnych oraz ich środowiska wzrostu jest kluczowe dla skutecznej i estetycznej aranżacji ogrodu. Zastosowanie niewłaściwych roślin w danym kontekście może prowadzić do problemów z ich wzrostem, a także do uszczerbku na estetyce całej przestrzeni ogrodowej.

Pytanie 32

Jakiego typu kruszywo można wykorzystać jako system drenażowy w ogrodach na dachach budynków?

A. Keramzyt

B. Pospółka

C. Grys bazaltowy

D. Otoczaki

Otoczaki, pospółka oraz grys bazaltowy, choć mogą być stosowane w różnych kontekstach budowlanych, nie są odpowiednimi materiałami do drenażu w ogrodach dachowych. Otoczaki, mimo że mają estetyczny wygląd, charakteryzują się dużą gęstością i ograniczoną przepuszczalnością, co może prowadzić do stagnacji wody. To zjawisko jest szczególnie niepożądane w systemach ogrodów dachowych, gdzie efektywne odprowadzanie wody jest kluczowe dla zdrowia roślin oraz integralności strukturalnej dachu. Pospółka, będąca mieszanką różnych frakcji kruszywa, także nie zapewnia optymalnych warunków drenażowych, gdyż jej skład może prowadzić do zatykania się porów, co pogarsza przepływ wody. Z kolei grys bazaltowy, chociaż wytrzymały i odporny na zmiany temperatury, nie jest wystarczająco porowaty, aby skutecznie pełnić funkcję drenującą. W związku z tym, wybierając odpowiednie kruszywo do drenażu, warto kierować się właściwościami fizycznymi materiału oraz jego wpływem na ekosystem dachowy, co potwierdzają najlepsze praktyki w zakresie budownictwa ekologicznego. Zastosowanie niewłaściwych materiałów może prowadzić do problemów z wodą, takich jak nadmierna wilgoć, co w dłuższej perspektywie stwarza ryzyko uszkodzenia dachu oraz zasobów przyrody.

Pytanie 33

Które z szyszek drzew nie nadają się do tworzenia dekoracji świątecznych?

A. Szyszki modrzewia europejskiego (Larix decidua)

B. Szyszki świerka pospolitego (Picea abies)

C. Szyszki jodły pospolitej (Abies alba)

D. Szyszki sosny pospolitej (Pinus sylvestris)

Wybór szyszek z innych drzew, takich jak świerk pospolity, sosna pospolita czy modrzew europejski, może wydawać się atrakcyjny, ale jest to podejście oparte na niepełnym zrozumieniu właściwości tych materiałów. Szyszki świerku (Picea abies) są często wykorzystywane w kompozycjach ze względu na ich trwałość oraz estetykę, które dobrze współgrają z innymi elementami dekoracyjnymi. Są one stosunkowo łatwe do zbierania i charakteryzują się solidną budową, co czyni je idealnym surowcem do tworzenia stroików. Podobnie, szyszki sosny (Pinus sylvestris) mają właściwości, które pozwalają na długotrwałe zachowanie formy, co czyni je także dobrym wyborem. Z kolei szyszki modrzewia (Larix decidua), choć nieco mniej popularne, również mogą być używane w dekoracjach. Wszyscy ci, którzy decydują się na wybór nieodpowiednich materiałów, mogą napotkać na problemy związane z ich trwałością i estetyką w końcowym efekcie. Często to dziedzictwo kulturowe i tradycje świąteczne wpływają na wybór materiałów, jednak nie zawsze są one oparte na obiektywnych kryteriach dotyczących funkcjonalności i jakości. W praktyce, dobranie odpowiednich surowców do stroików jest kluczowe, aby nie tylko spełniały one oczekiwania estetyczne, ale również były trwałe i funkcjonalne. Zrozumienie tych aspektów jest niezbędne do tworzenia efektywnych i pięknych dekoracji świątecznych.

Pytanie 34

Czas karencji preparatu ochrony roślin to

A. minimalny czas pomiędzy następującymi zabiegami.

B. minimalny czas od ostatniego zabiegu do zbioru roślin.

C. maksymalny okres pomiędzy kolejnymi zabiegami.

D. maksymalny czas od ostatniego wykonania zabiegu do zbioru roślin.

Wiele osób może mylnie interpretować okres karencji jako maksymalny czas pomiędzy kolejnymi zabiegami, co jest błędnym podejściem. To zrozumienie wynika często z nieprecyzyjnych definicji lub z nieznajomości terminów związanych z ochroną roślin. W rzeczywistości, maksymalny czas między zabiegami odnosi się do częstotliwości stosowania środków ochrony roślin, co jest innym zagadnieniem. Zastosowanie zbyt krótkiego okresu karencji może prowadzić do obecności szkodliwych pozostałości w plonach, co z kolei stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz może skutkować konsekwencjami prawnymi dla producentów. Odpowiednie zarządzanie czasem między zabiegami i zbiorami jest kluczowe dla minimalizowania ryzyka kontaminacji. W praktyce, rolnicy powinni korzystać z informacji zawartych w etykietach środków ochrony roślin oraz konsultować się z fachowcami w celu ustalenia odpowiednich terminów. W ten sposób można uniknąć błędnych decyzji, które mogą prowadzić do strat finansowych, a także szkód dla środowiska. Prawidłowe zrozumienie okresu karencji i jego znaczenia w kontekście produkcji rolniczej jest kluczowe dla zapewnienia jakości i bezpieczeństwa produktów rolnych.

Pytanie 35

W ramach ogólnej inwentaryzacji terenu, analiza drzewostanu polega na ustaleniu

A. wieków oraz wysokości drzew.

B. średnicy korony i wysokości pierśnicy każdego drzewa.

C. liczby drzew należących do każdego gatunku.

D. stanu zdrowia poszczególnych drzew.

Wszystkie pozostałe odpowiedzi, mimo że mogą wydawać się istotne w kontekście drzewostanu, nie odnoszą się bezpośrednio do kluczowego elementu inwentaryzacji ogólnej terenu, jakim jest ilość drzew każdego gatunku. Stan zdrowotny poszczególnych drzew oraz ich wiek i wysokość są wartościowymi informacjami, jednak koncentrują się na indywidualnych elementach drzewostanu, co nie dostarcza ogólnego obrazu bioróżnorodności. Zrozumienie struktury gatunkowej wymaga analizy statystycznej, która uwzględnia zbiorowość drzew, a nie tylko ich pojedyncze cechy, co często prowadzi do mylnego założenia, że można ocenić zdrowotność ekosystemu jedynie na podstawie oceny jednostkowych drzew. Ponadto, średnica korony oraz pierśnica każdego drzewa mogą być przydatne w określaniu potencjału wzrostu oraz lokalizacji drzew, lecz nie są kluczowe w kontekście inwentaryzacji, która ma na celu uzyskanie informacji o ogólnym stanie drzewostanu. Często pojawia się błędne przekonanie, że szczegółowe dane o poszczególnych drzewach są tak samo istotne jak ogólny bilans gatunkowy, co prowadzi do pominięcia fundamentalnych aspektów analizy, takich jak identyfikacja najważniejszych gatunków dla utrzymania zdrowego ekosystemu. Właściwa inwentaryzacja powinna zatem skupiać się na ilości drzew, aby umożliwić efektywne zarządzanie zasobami i ochronę bioróżnorodności.

Pytanie 36

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 37

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 38

W skład inwentaryzacji szaty roślinnej wchodzi

A. opis sytuacyjny oraz tabele inwentaryzacyjne

B. rysunek wykonany na mapie zasadniczej oraz tabele inwentaryzacyjne

C. opis sytuacyjny oraz dokumentacja fotograficzna

D. rysunek wykonany na mapie zasadniczej oraz dokumentacja fotograficzna

Rysunek sporządzony na mapie zasadniczej oraz tabele inwentaryzacyjne stanowią kluczowe elementy inwentaryzacji szaty roślinnej. Mapy zasadnicze to szczegółowe plany przedstawiające ukształtowanie terenu oraz rozmieszczenie różnych elementów przestrzennych, co pozwala na dokładne umiejscowienie badanych siedlisk. Sporządzając rysunek na mapie zasadniczej, można precyzyjnie określić lokalizację poszczególnych gatunków roślin oraz ich zasięg występowania. Tabele inwentaryzacyjne z kolei umożliwiają systematyczną rejestrację zebranych danych, takich jak liczebność, specyfika siedliska, warunki glebowe czy obecność gatunków obcych. Te dwa elementy wspierają nie tylko udokumentowanie stanu szaty roślinnej, ale także ułatwiają późniejsze analizy i porównania w ramach monitoringu przyrodniczego. Przykładem zastosowania tych narzędzi jest program ochrony różnorodności biologicznej, w którym regularne inwentaryzacje są niezbędne do oceny skuteczności działań konserwatorskich.

Pytanie 39

Aby zredukować obecność młodych siewek komosy białej na trawniku, należy

A. nawozić trawnik fosforem

B. przeprowadzić piaskowanie trawnika

C. nawozić trawnik azotem

D. systematycznie kosić trawnik

Wykonywanie piaskowania trawnika, nawożenie azotem czy fosforem nie są skutecznymi metodami w ograniczaniu występowania młodych siewek komosy białej. Piaskowanie trawnika ma na celu poprawę struktury gleby oraz jej przepuszczalności, co jest korzystne dla wzrostu trawy, ale nie eliminuje istniejących nasion chwastów ani nie zmniejsza ich liczby. W przypadku nawożenia azotem, choć może to wspierać wzrost trawy, to jednocześnie sprzyja intensyfikacji wzrostu chwastów, w tym komosy białej, która doskonale adaptuje się do takich warunków. Z kolei nawożenie fosforem, choć ważne dla rozwoju korzeni, nie jest wystarczające w kontekście kontroli chwastów. Poprzez dostarczanie składników odżywczych, które sprzyjają wzrostowi roślin, możemy niechcący pogłębiać problem z chwastami, zamiast go rozwiązywać. Kluczowym błędem myślowym jest przekonanie, że nawożenie samo w sobie może regulować stosunki między gatunkami, co jest nieprawidłowe. Efektem niewłaściwego podejścia może być nie tylko wzrost komosy białej, ale także osłabienie traw, co negatywnie wpływa na cały ekosystem trawnika. Dlatego istotne jest przyjęcie całościowego podejścia do pielęgnacji trawnika, które uwzględnia nie tylko nawożenie, ale przede wszystkim regularne koszenie jako podstawową metodę kontroli chwastów.

Pytanie 40

Palikowanie sadzonego krzewu ozdobnego o kształcie pnia metodą z osłoniętym systemem korzeniowym powinno odbyć się bezpośrednio

A. po umieszczeniu rośliny w dołku

B. przed umieszczeniem rośliny w dołku

C. po podlaniu posadzonej rośliny

D. przed podlaniem posadzonej rośliny

Palikowanie roślin ozdobnych, które mają formę pnia, przed posadzeniem ich w dołku to naprawdę ważna sprawa. Dzięki temu korzenie lepiej się stabilizują i roślina ma większe szanse na prawidłowy wzrost. Niby można by powiedzieć, że to tylko dodatkowy krok, ale w praktyce chodzi o to, żeby ograniczyć ryzyko zniszczenia korzeni w trakcie sadzenia. Czyli palik warto wstawić do dołka zanim wrzucimy tam naszą roślinkę. W ten sposób osadzamy ją bezpieczniej w podłożu. Fajnie jest też wybierać paliki z materiałów, które nie rozpadną się z czasem, jak stal nierdzewna albo impregnowane drewno. Dobre palikowanie to spora pomoc dla roślin, zwłaszcza dla tych z słabym systemem korzeniowym czy w trudnych warunkach. Używając palików, dbamy też o to, żeby roślina stała jak należy, co jest ważne dla jej wyglądu i zdrowia. Czasem, w zależności od tego, jakiej rośliny się sadzi i jakie są warunki, przyda się nawet coś dodatkowego, jak podpory czy specjalne systemy mocujące.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej