Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik archiwista
Kwalifikacja: EKA.03 - Opracowywanie materiałów archiwalnych
Data rozpoczęcia: 3 stycznia 2026 20:39
Data zakończenia: 3 stycznia 2026 21:03

Egzamin zdany!

Wynik: 34/40 punktów (85,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Podczas tworzenia zbioru zdjęć, przypisanie tematowi lub pojedynczemu zdjęciu słowa kluczowego (słów kluczowych) mającego na celu ułatwienie użytkownikom znalezienia danego tematu, to

A. indeksowanie

B. konkordancja

C. systematyzacja

D. inwentaryzacja

Konkordancja, inwentaryzacja oraz systematyzacja to terminy, które mają swoje specyficzne znaczenie, ale nie odnoszą się bezpośrednio do procesu przypisywania haseł tematycznych do fotografii. Konkordancja zazwyczaj odnosi się do zestawienia słów lub fraz pojawiających się w tekście, co jest bardziej związane z analizą treści niż z organizacją zbiorów wizualnych. W kontekście fotografii, konkordancja nie ma zastosowania, ponieważ nie skupia się na ułatwieniu wyszukiwania obrazów, lecz na analizie tekstu. Inwentaryzacja dotyczy procesu spisania lub oszacowania zasobów, co również nie odnosi się do nadawania haseł, a raczej do zliczania i katalogowania obiektów w zbiorze. Chociaż inwentaryzacja może być częścią szerszego procesu zarządzania zasobami, sama w sobie nie ułatwia wyszukiwania obrazów. Systematyzacja natomiast odnosi się do organizacji zbiorów w logiczny sposób, ale nie zawiera elementu przypisywania haseł tematycznych, który jest kluczowy dla indeksowania. Często popełnianym błędem jest mylenie tych terminów i ich zastosowań, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków o sposobie organizacji zasobów wizualnych.

Pytanie 2

Zestaw (kolekcja) zdjęć klasyfikuje się według

A. tematów

B. nazwisk autorów

C. formatów

D. dat wykonania

Odpowiedź wskazująca na tematy jako kryterium opracowywania zbioru fotografii jest właściwa z kilku powodów. Po pierwsze, kategoryzowanie zdjęć według tematów pozwala na efektywne zarządzanie kolekcją, umożliwiając łatwe wyszukiwanie i przeglądanie. Przykładowo, w przypadku archiwizacji zdjęć z różnych wydarzeń, segregacja według tematów, takich jak 'śluby', 'wydarzenia sportowe' czy 'krajobrazy', znacząco ułatwia odnalezienie odpowiednich fotografii. Po drugie, w praktyce fotograficznej, tematy są kluczowe dla określenia kontekstu i narracji, co jest szczególnie istotne w projektach artystycznych czy dokumentalnych. Przykłady z branży pokazują, że wiele galeryjnych wystaw fotografii organizowanych jest wokół określonych tematów, co przyciąga widzów i angażuje ich emocjonalnie. Tematyzacja wpływa także na marketing fotografii, gdzie różne segmenty rynkowe mogą poszukiwać obrazów dotyczących określonych obszarów, co jeszcze bardziej uzasadnia wybór tej metody. Dobre praktyki w archiwizacji fotografii sugerują, aby każdy zbiór zdjęć był jednoznacznie powiązany z tematem, co ułatwia zarówno organizację, jak i przyszłe przeszukiwanie zbiorów.

Pytanie 3

Z czego nie korzysta się jako z archiwalnego materiału dla dokumentacji?

A. karta udostępniania

B. indeks

C. zestawienie

D. spis tematyczny

Karta udostępniania to tak naprawdę nie jest coś, co możemy uznać za pomoc archiwalną. Jej główną funkcją jest rejestrowanie, kto ma dostęp do jakich dokumentów, a nie opisywanie ich treści czy klasyfikowanie. W archiwizacji dokumentów bardzo ważne są odpowiednie narzędzia, które pomagają w kategoryzowaniu i zbieraniu informacji. Wiesz, katalog tematyczny, sumariusz czy skorowidz to narzędzia, które zdecydowanie ułatwiają dostęp do dokumentów i ich identyfikację. Na przykład, dzięki katalogowi tematycznemu możesz szybko znaleźć dokumenty według różnych kategorii, co jest super przydatne. W dobrze zorganizowanym systemie archiwalnym te narzędzia robią naprawdę dobrą robotę, zapewniając porządek i skuteczność w zarządzaniu dokumentacją, co jest kluczowe w każdej instytucji.

Pytanie 4

Rejestry materiałów archiwalnych, przygotowywane zgodnie z określonymi zasadami w celu informowania oraz udostępniania, to

A. rejestry korespondencji

B. zbiory archiwalne

C. pomoce archiwalne

D. dzienniki przyjęć

Pomoce archiwalne to kluczowy element w zakresie ewidencji materiałów archiwalnych. Obejmuje różnorodne dokumenty i narzędzia, które są opracowywane w celu ułatwienia dostępu do zbiorów archiwalnych oraz ich efektywnego zarządzania. Do pomocy archiwalnych zaliczają się m.in. katalogi, wykazy, spisy, a także opisy i przewodniki po zbiorach. Umożliwiają one zarówno pracownikom archiwów, jak i użytkownikom zewnętrznym nawigację w bogatych zbiorach materiałów archiwalnych. Przykładowo, w przypadku archiwizacji dokumentów historycznych, pomoce archiwalne mogą zawierać szczegółowe informacje o genezie, dacie powstania i kontekście powstania dokumentów, co jest niezwykle cenne dla badaczy i historyków. W kontekście standardów archiwalnych, pomoce archiwalne są zgodne z wytycznymi Międzynarodowej Rady Archiwów (ICA), co zapewnia ich wysoką jakość i dostępność. Dobre praktyki w tej dziedzinie obejmują regularne aktualizowanie pomocy archiwalnych oraz ich digitalizację, co zwiększa dostępność zbiorów dla szerszego grona odbiorców.

Pytanie 5

Jakie elementy składają się na sygnaturę archiwalną map, które nie zostały wszyte do akt?

A. ze skrótu nazwy zespołu i numeru pozycji inwentarzowej

B. z daty przyjęcia mapy do archiwum oraz numeru zespołu

C. ze skrótu nazwy archiwum oraz numeru nabytku

D. z daty uporządkowania oraz skrótu nazwy zespołu

Wiesz, jak to jest z sygnaturą archiwalną? Dla map, które nie są wszyte w akta, używamy skrótu nazwy zespołu oraz numeru pozycji inwentarzowej. To wszystko ma na celu, żeby łatwiej było znaleźć i zidentyfikować dokumenty w archiwach. Skrót zespołu daje nam szybko wiedzieć, z jakiego zbioru pochodzi mapa, co jest super ważne, bo często w archiwum jest mnóstwo materiałów. Z kolei numer pozycji inwentarzowej to taki unikalny identyfikator, który umożliwia śledzenie, gdzie jest dany dokument w naszym systemie. Biorąc na przykład archiwum państwowe – każda mapa musi być zarejestrowana według określonych zasad, co sprawia, że zarządzanie materiałami jest dużo łatwiejsze. Dzięki temu też badacze i historycy mogą szybciej znaleźć to, czego szukają. Jak dla mnie, ten system naprawdę działa, bo ułatwia dostęp do informacji.

Pytanie 6

Jakiej informacji nie powinno się umieszczać na karcie inwentarzowej nagrania?

A. Data wpisania do księgi nabytków

B. Nazwa instytucji, która dostarczyła nagranie

C. Imię i nazwisko artysty

D. Data realizacji nagrania

Daty wpisu do księgi nabytków nie należy zamieszczać na karcie inwentarzowej nagrania, ponieważ karta ta ma na celu dostarczenie kluczowych informacji dotyczących samego nagrania, a nie jego administracji. Karta inwentarzowa powinna zawierać takie dane jak daty wykonania nagrania, imię i nazwisko wykonawcy oraz nazwę instytucji, która przekazała nagranie. Te informacje są istotne dla identyfikacji oraz kontekstu nagrania, a także dla jego właściwego zarządzania w zbiorach. Na przykład, data wykonania nagrania może mieć kluczowe znaczenie dla oceny jego wartości historycznej, a informacje o wykonawcy są niezbędne w przypadku archiwizacji i przyszłych badań. Zgodnie z dobrymi praktykami w zakresie zarządzania zasobami audio-wizualnymi, karty inwentarzowe powinny być zwięzłe i zgodne z przyjętymi standardami, aby zapewnić spójność i łatwość w dostępie do informacji.

Pytanie 7

Jaką czynnością kończy się etap właściwego porządkowania dokumentacji?

A. Przeorganizowaniem dokumentacji

B. Usunięciem brakujących dokumentów

C. Wykonaniem konserwacji

D. Nadaniem sygnatury archiwalnej

Nadanie sygnatury archiwalnej jest kluczowym krokiem w procesie porządkowania dokumentacji, ponieważ zapewnia jej identyfikowalność oraz umożliwia późniejsze wyszukiwanie i klasyfikację. Sygnatura archiwalna to unikalny identyfikator przypisany do dokumentu, który pozwala na jego łatwe zlokalizowanie w systemie archiwalnym. W praktyce, nadanie sygnatury odbywa się zgodnie z ustalonymi standardami archiwalnymi, co ułatwia współpracę między różnymi instytucjami oraz zapewnia zgodność z przepisami prawa, takimi jak Ustawa o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Przykładem może być archiwizacja dokumentacji medycznej, gdzie każdy dokument pacjenta otrzymuje indywidualną sygnaturę, co pozwala na szybki dostęp do informacji o historii leczenia. Dobrą praktyką jest również okresowe przeglądanie i aktualizowanie sygnatur w celu utrzymania porządku oraz efektywności w działaniach archiwalnych.

Pytanie 8

Proces porządkowania map zaczyna się od

A. wydzielania egzemplarzy nieczytelnych

B. określenia przynależności kancelaryjnej

C. oceny stanu zachowania

D. inwentaryzacji pojedynczych jednostek

Ustalenie przynależności kancelaryjnej jest kluczowym pierwszym krokiem w procesie porządkowania map, ponieważ umożliwia identyfikację odpowiedzialnych jednostek oraz odpowiednie przypisanie dokumentów do właściwych kategorii. Każda mapa lub dokument geodezyjny powinien być związany z konkretną kancelarią, co pozwala na utrzymanie porządku i łatwe odszukiwanie materiałów w przyszłości. Na przykład, w przypadku archiwizacji dokumentów geodezyjnych, każda kancelaria może mieć swoje unikalne oznaczenia i procedury, które ułatwiają ich identyfikację. Dobre praktyki branżowe, takie jak stosowanie systemów informacyjnych do zarządzania dokumentami, wspierają ten proces, umożliwiając efektywne śledzenie i zarządzanie danymi geograficznymi oraz ich przynależnością. W ramach standardów, takich jak ISO 15489 dotyczący zarządzania dokumentacją, kluczowe jest, aby każde działanie związane z dokumentacją było odpowiednio udokumentowane, co zaczyna się od ustalenia przynależności kancelaryjnej.

Pytanie 9

Ile egzemplarzy powinno się przygotować przewodnik kartkowy dotyczący zbioru akt?

A. W trzech egzemplarzach

B. W dwóch egzemplarzach

C. W pięciu egzemplarzach

D. W czterech egzemplarzach

Wybór innej liczby egzemplarzy przewodnika kartkowego po zasobie akt, niż trzy, może wynikać z niepełnego zrozumienia roli tego dokumentu w systemie zarządzania informacją. Sporządzanie przewodnika w dwóch egzemplarzach może wydawać się wystarczające, jednak może prowadzić do sytuacji, w której jeden z egzemplarzy zostanie uszkodzony lub zgubiony, co uniemożliwi dostęp do kluczowych informacji. Z kolei pięć lub cztery egzemplarze, mimo że mogą wydawać się bardziej zabezpieczające, w rzeczywistości mogą wprowadzać zbędne komplikacje w zarządzaniu dokumentacją, takie jak trudności w koordynacji aktualizacji czy nadmiarowa biurokracja. W praktyce, zbyt duża liczba egzemplarzy zwiększa ryzyko rozbieżności w informacjach, co może prowadzić do nieporozumień oraz błędów w dalszym zarządzaniu zasobami. Kluczowe jest również zrozumienie, że przygotowanie przewodnika musi być zgodne z określonymi normami i standardami, które nakładają na archiwistów obowiązek efektywnego zarządzania dokumentacją. Niewłaściwe podejście do liczby egzemplarzy pociąga za sobą nie tylko proceduralne niedociągnięcia, ale także potencjalne problemy z dostępnością i przejrzystością informacji, które są fundamentem skutecznego archiwizowania.

Pytanie 10

Zbiór wszystkich materiałów zarchiwizowanych, niezależnie od rodzaju nośnika i metody utrwalenia, stworzonych przez twórcę, to

A. inwentarz archiwalny

B. przewodnik archiwalny

C. zasób archiwalny

D. zespół archiwalny

Zespół archiwalny to termin odnoszący się do całości materiałów archiwalnych, które zostały wytworzone przez określonego twórcę, niezależnie od rodzaju nośnika czy metody ich utrwalenia. W kontekście zarządzania informacją, zespół archiwalny ma kluczowe znaczenie dla organizacji, ponieważ pozwala na gromadzenie, katalogowanie oraz ochronę dokumentów, które mają wartość historyczną, prawną lub informacyjną. Przykładowo, w instytucjach publicznych zespół archiwalny obejmuje dokumenty takie jak akt osobowych pracowników, protokoły posiedzeń, czy korespondencję, które mogą być istotne zarówno dla bieżącej działalności, jak i dla przyszłych pokoleń. Właściwe zarządzanie zespołem archiwalnym opiera się na standardach archiwalnych, takich jak ISAD(G) (Międzynarodowy Standard Opisania Zasobów Archiwalnych), które umożliwiają efektywne porządkowanie i udostępnianie materiałów archiwalnych. Wspierając takie praktyki, instytucje archiwalne mogą lepiej zarządzać swoimi zasobami, co zwiększa ich dostępność oraz wartość informacyjną.

Pytanie 11

Przypisanie dokumentacji twórcy zespołu do odpowiednich kategorii archiwalnych to

A. indeksacja

B. inwentaryzacja

C. kwalifikacja

D. klasyfikacja

Kwalifikacja to proces, który polega na przypisaniu dokumentów do odpowiednich kategorii archiwalnych, co jest kluczowe dla efektywnego zarządzania dokumentacją. Kwalifikacja pozwala na określenie wartości archiwalnej dokumentów, co jest istotnym krokiem w utrzymaniu porządku w archiwach. Przykładem praktycznego zastosowania kwalifikacji może być klasyfikacja dokumentów w instytucjach publicznych, gdzie dokumenty są dzielone na te, które należy przechowywać przez dłuższy czas, oraz na te, które mogą być zniszczone po upływie określonego okresu. W zgodzie z dobrymi praktykami archiwalnymi, kwalifikacja powinna być dokonywana na podstawie ustalonych kryteriów oraz wytycznych, takich jak przepisy prawne lub wewnętrzne regulacje instytucji, co zapewnia zgodność z normami archiwalnymi, a także ułatwia późniejsze odzyskiwanie informacji. Dobrze przeprowadzona kwalifikacja przyczynia się do lepszego porządku w dokumentacji oraz umożliwia optymalne zarządzanie zasobami informacyjnymi.

Pytanie 12

Należy uzupełnić opis teczki aktowej o daty skrajne, które mogą być dzienne lub miesięczne dla

A. protokołów z posiedzeń ciał kolegialnych

B. materiałów roboczych dotyczących rocznych planów działalności

C. raportów rocznych

D. korespondencji związanej z współpracą międzyresortową

Odpowiedź dotycząca protokołów posiedzeń ciał kolegialnych jest poprawna, ponieważ zgodnie z obowiązującymi normami archiwizacji dokumentacji, teczki aktowe powinny zawierać dzienne lub miesięczne daty skrajne dla tego rodzaju dokumentów. Protokoły posiedzeń są kluczowym elementem dokumentacji instytucjonalnej, zawierającym szczegółowe ustalenia, decyzje oraz przebieg obrad. Uzupełnienie ich o daty skrajne ułatwia zarządzanie dokumentacją oraz jej późniejsze przeszukiwanie. Przykładowo, jeśli protokół dotyczy zebrania z dnia 15 czerwca 2023 roku, to w teczce aktowej jako daty skrajne powinny być wskazane: 01.06.2023 (początek miesiąca) oraz 30.06.2023 (koniec miesiąca). Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu dokumentacją, które rekomendują prowadzenie ewidencji opartej na czasie, co zwiększa efektywność organizacyjną i pozwala na łatwiejszy dostęp do informacji.

Pytanie 13

Nośniki danych przekazywane z magazynu nośników do archiwum firmowego powinny być uporządkowane

A. alfabetycznie

B. rodzajami

C. formatami

D. chronologicznie

Kiedy przekazujesz nośniki cyfrowe do archiwum, warto to zrobić w porządku chronologicznym. Dlaczego? Bo dzięki temu łatwiej jest później odnaleźć dane, a także zrozumieć, jak przebiegał rozwój projektu. Na przykład, jak archiwizujesz dokumentację, to takie podejście pozwala szybko zobaczyć, co działo się z projektem w czasie. To po prostu dobra praktyka, bo porządek w dokumentach to klucz do ich późniejszego wyszukiwania i audytów. Tutaj przydają się też standardy ISO 15489, które mówią o organizacji dokumentów, żeby wspierały ich późniejsze wykorzystanie. Chronologiczne porządkowanie jest super ważne, bo pozwala także na łatwe pozbywanie się starych danych, co jest zgodne z przepisami.

Pytanie 14

Która czynność kończy proces porządkowania właściwej dokumentacji?

A. Nadanie sygnatury archiwalnej

B. Przepakowanie dokumentacji

C. Wycofanie dokumentacji

D. Przeprowadzenie konserwacji

Nadanie sygnatury archiwalnej to kluczowy krok kończący etap porządkowania właściwego dokumentacji. Sygnatura archiwalna pełni rolę unikalnego identyfikatora, który umożliwia łatwe odnalezienie i klasyfikację dokumentów w przyszłości. Jest to zgodne z zasadami zarządzania dokumentacją oraz archiwizacji, które nakładają obowiązek organizowania i opisania dokumentów w sposób systematyczny. Przykładowo, w instytucjach publicznych i przedsiębiorstwach prywatnych, każda kategoria dokumentów, takie jak umowy czy raporty, powinna otrzymać indywidualną sygnaturę, co pozwala na efektywne zarządzanie informacjami. Nadanie sygnatury archiwalnej jest również istotne z perspektywy prawnej, gdyż ułatwia późniejsze audyty oraz kontrolę zgodności z regulacjami, jak np. Ustawa o archiwizacji. Dodatkowo, sygnatury pozwalają na lepsze zrozumienie kontekstu dokumentu oraz jego znaczenia w szerszej strukturze organizacyjnej, co jest fundamentem dobrych praktyk archiwizacji i zarządzania informacją.

Pytanie 15

Dokumenty Stowarzyszenia Przyjaciół Nauki powinny być zorganizowane według porządku

A. branżowego

B. alfabetycznego

C. naukowego

D. funkcyjnego

Odpowiedź dotycząca uporządkowania akt Stowarzyszenia Przyjaciół Nauki według układu funkcyjnego jest prawidłowa, ponieważ ten sposób organizacji dokumentów najlepiej odpowiada ich celom i funkcjom, które pełnią w ramach stowarzyszenia. Uporządkowanie akt wg funkcji polega na klasyfikacji dokumentów według ich przeznaczenia i roli w procesach decyzyjnych i operacyjnych. Przykładowo, można wydzielić kategorie takie jak: dokumenty dotyczące projektów badawczych, raporty z konferencji, protokoły ze spotkań czy korespondencję z członkami. Taki układ ułatwia szybkie odnalezienie potrzebnych informacji, co jest szczególnie istotne w kontekście efektywnego zarządzania dokumentacją. Dobre praktyki w zarządzaniu dokumentacją zalecają stosowanie systemów klasyfikacyjnych, które wspierają użytkowników w codziennych operacjach, co przekłada się na zwiększenie wydajności organizacji. Ponadto, uporządkowanie według funkcji jest zgodne z zasadami archiwizacji, które sugerują, że dokumenty powinny być łatwo dostępne i zrozumiałe dla wszystkich zainteresowanych stron, co sprzyja transparentności działań stowarzyszenia.

Pytanie 16

Określ typ dokumentu, którego opis zewnętrzny powinien być uzupełniony o wskazanie nośnika informacji?

A. Pergaminowy

B. Audiowizualny

C. Papierowy

D. Elektroniczny

Pergaminowy to taki materiał, na którym można zapisywać różne treści, ale warto dodać, że jego opis powinien zawierać informację o tym, na jakim nośniku jest zapisany. Pergamin ma długą historię i był używany już w starożytności i średniowieczu, np. do tworzenia ważnych dokumentów i manuskryptów. Jego trwałość jest naprawdę imponująca, dlatego wiele starych dokumentów przetrwało do naszych czasów. W archiwistyce bardzo ważne jest, żeby takie dokumenty były przechowywane w odpowiednich warunkach, bo to znacząco wpływa na ich stan. Co ciekawe, dziś pergamin wciąż ma swoje miejsce w sztuce, kaligrafii, a nawet przy produkcji certyfikatów czy dyplomów. Zrozumienie roli pergaminu jako nośnika informacji może pomóc lepiej zarządzać dokumentami, co jest istotne, gdy chodzi o archiwizację i ich konserwację.

Pytanie 17

W które miejsce oznaczone zapytaniem, na zamieszczonej fiszce przypominającej opis teczki aktowej, należy wpisać?

Ministerstwo Ziem Odzyskanych
Regulamin Organizacyjny
Ministerstwa z 1944 roku oraz
uzupełnienia z lat 1945, 1947, 1949
?
AAN
2/121/0/736

A. 1944.

B. 1945-1949.

C. 1944-1945, 1947,1949.

D. 1944-1949.

Odpowiedź 1944-1949 to trafny wybór! Ten zakres lat ma duże znaczenie, bo dotyczy regulaminu organizacyjnego Ministerstwa, który wszedł w życie w 1944 roku. Fajnie, że zauważyłeś, że ten regulamin był zmieniany w latach 1945, 1947 i 1949, bo to właśnie te zmiany kształtowały praktyki administracyjne w tamtym czasie. W archiwistyce dobrze jest rozumieć, jak daty i kontekst regulacji wpływają na przechowywanie informacji. Dzięki temu organizacje mogą lepiej zarządzać swoimi dokumentami oraz być zgodne z przepisami. Twoja odpowiedź nie tylko dotyka pytania, ale też pokazuje, jak ważne jest zrozumienie przeszłości w kontekście badań i pracy zawodowej.

Pytanie 18

Część lub całość zbioru archiwalnego przekazana do zasobu archiwum przez twórcę tego zbioru to

A. scalenie

B. rewindykacja

C. akcesja

D. sukcesja

Akcesja to proces, w którym archiwum przejmuje część lub całość zespołu archiwalnego od twórcy tego zespołu. Termin ten odnosi się do formalnego przyjęcia dokumentów i materiałów do zasobów archiwalnych, co odbywa się na podstawie odpowiednich przepisów prawnych oraz procedur. W kontekście archiwistyki, akcesja jest kluczowym etapem, ponieważ determinuje dalsze postępowanie z dokumentami, ich klasyfikację oraz przechowywanie. Przykładem akcesji może być przekazanie akt przez instytucję rządową do archiwum państwowego, gdzie dokumenty są następnie systematyzowane i udostępniane do badań. Dobre praktyki archiwalne nakładają obowiązek na archiwistów, aby dokumentowali proces akcesji, co pozwala na ścisłą kontrolę nad pochodzeniem zbiorów oraz ich historią. Istotne jest również, aby proces ten był zgodny z obowiązującymi normami i standardami, takimi jak ISO 15489 dotyczący zarządzania dokumentacją.

Pytanie 19

Zbiór wszelkich materiałów zarchiwizowanych, bez względu na nośnik oraz metody utrwalenia, stworzonych przez jednego twórcę na przestrzeni jego działalności, to

A. kolekcja.

B. zasób.

C. zbiór.

D. zespół.

Odpowiedź 'zespół' jest jak najbardziej trafna. Ten termin odnosi się do wszystkich materiałów zarchiwizowanych, które powstały od jednego twórcy przez całą jego działalność. W archiwalnictwie mamy do czynienia z zespołami, które zawierają dokumenty, nośniki informacji i inne materiały, które razem tworzą spójną całość, bo są od siebie zależne przez pochodzenie i funkcję. Takie zespoły są naprawdę ważne, bo pomagają zrozumieć kontekst twórczości oraz zachować integralność informacji. W archiwach klasyfikuje się i organizuje te materiały według norm, żeby można było efektywnie nimi zarządzać i je udostępniać. Przykładem mogą być archiwa osobiste artysty, gdzie znajdziemy jego prace, korespondencję czy inne rzeczy związane z jego życiem. W kontekście profesjonalnych standardów archiwalnych, takich jak ISAD(G), definicja zespołu jest kluczowa, bo umożliwia dobrze klasyfikować i udostępniać dokumenty badaczom i innym zainteresowanym.

Pytanie 20

Jaki rodzaj dokumentacji jest zbierany na elektronicznych nośnikach danych?

A. Pozytywowa odbitka fotografii barwnej

B. Druk ścisłego zarachowania

C. Prezentacja multimedialna na płycie CD

D. Płyta winylowa

Prezentacja multimedialna na płycie CD jest właściwym przykładem dokumentacji gromadzonej w składzie elektronicznych nośników danych. W dobie cyfryzacji, nośniki takie jak płyty CD, DVD czy Blu-ray są powszechnie wykorzystywane do przechowywania różnorodnych materiałów multimedialnych, które mogą obejmować teksty, grafiki, dźwięk oraz wideo. Przykładem zastosowania prezentacji multimedialnej może być szkolenie pracowników, w którym informacje są przedstawiane w interaktywnej formie, co zwiększa ich przyswajalność. W kontekście standardów, organizacje takie jak ISO 9660 definiują systemy plików dla CD, co zapewnia ich kompatybilność z różnorodnymi systemami operacyjnymi. W obszarze archiwizacji i zarządzania danymi, ważne jest, aby tego typu nośniki były odpowiednio zabezpieczone, co można osiągnąć poprzez zastosowanie systemów zarządzania dokumentami, które umożliwiają nie tylko archiwizację, ale także łatwe odnajdywanie i dostęp do zgromadzonych materiałów.

Pytanie 21

Zgodnie z zapisami zawartymi w Zarządzeniu Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z 2015 roku dotyczącymi digitalizacji zasobów archiwalnych archiwów państwowych, priorytetem w zakresie digitalizacji powinny być objęte materiały archiwalne

A. bez ewidencji w systemie informatycznym

B. znajdujące się w dobrym stanie fizycznym

C. objęte roszczeniami w zakresie prawa własności

D. rzadko udostępniane w ramach działań archiwalnych

Podczas analizy pozostałych odpowiedzi, można zauważyć, że każda z nich wynika z błędnych założeń i rozumienia priorytetów digitalizacji. Materiały archiwalne rzadko udostępniane w ramach działalności archiwalnej, mimo że mogą wydawać się interesujące, nie powinny być priorytetem w procesie digitalizacji. Digitalizacja powinna koncentrować się na zasobach o wysokiej wartości informacyjnej, które są w stanie przyczynić się do szerokiego dostępu do wiedzy historycznej. Odpowiedź dotycząca stanu fizycznego materiałów archiwalnych również jest mylna, ponieważ digitalizacja ma na celu przede wszystkim ochronę delikatnych dokumentów, a niekoniecznie ich fizyczny stan. W przypadku materiałów bez ewidencji w systemie informatycznym, podejście to jest również niewłaściwe. Zorganizowanie archiwów i ich ewidencjonowanie są kluczowe dla efektywnego zarządzania zasobami, a brak ewidencji nie powinien wpływać na decyzję o digitalizacji. W kontekście digitalizacji archiwów, istotne jest zrozumienie, że proces ten powinien być oparty na analizie wartości historycznej i prawnej dokumentów, a nie na subiektywnych przesłankach czy ich fizycznym stanie. Takie zrozumienie jest kluczowe dla właściwego planowania i realizacji projektów digitalizacyjnych w archiwach.

Pytanie 22

W dokumentacji kartograficznej dodatkowa mapa boczna, powiązana z mapą główną i umieszczona w obrębie arkusza mapy, lecz nie będąca samodzielną jednostką archiwalną, określana jest jako

A. plan sytuacyjny

B. atlas

C. karton

D. operat ewidencyjny

Karton to termin używany w kartografii, który odnosi się do mapy bocznej, umieszczonej w obrębie arkusza mapy głównej, ale nie stanowiącej odrębnej jednostki archiwalnej. W praktyce oznacza to, że karton może zawierać dodatkowe informacje, takie jak szczegółowe dane dotyczące terenów, które nie są bezpośrednio przedstawione na mapie głównej, ale są istotne dla jej interpretacji. Przykładem zastosowania kartonu mogą być mapy tematyczne przedstawiające dodatkowe dane, jak na przykład gęstość zaludnienia, które są umieszczane w obrębie mapy głównej, aby dostarczyć użytkownikowi szerszy kontekst. W kontekście standardów kartograficznych, karton odgrywa ważną rolę w zapewnieniu, że mapy są nie tylko informacyjne, ale także użyteczne w różnych zastosowaniach, takich jak planowanie przestrzenne czy zarządzanie zasobami. Dobre praktyki kartograficzne sugerują, aby takie dodatki były jasno oznaczone i opatrzone legendą, co ułatwia ich interpretację przez użytkowników.

Pytanie 23

Podczas wprowadzania do systemu ZOSIA informacji z zamkniętych inwentarzy kartkowych do wstępu do inwentarza nie będą odnotowane dane dotyczące

A. historii twórcy zespołu

B. schematów i materiałów twórcy zespołu

C. zawartości grupy

D. charakterystyki archiwalnej grupy

Odpowiedź wskazująca na to, że do wstępu do inwentarza nie zostaną wprowadzone dane dotyczące schematów i materiałów twórcy zespołu jest poprawna, ponieważ zgodnie z obowiązującymi standardami archiwalnymi, wprowadzenie danych z zamkniętych inwentarzy kartkowych koncentruje się na kluczowych informacjach, które są niezbędne do tworzenia pełnego obrazu zespołu archiwalnego. W kontekście archiwizacji, dzieje twórcy zespołu, charakterystyka archiwalna zespołu oraz zawartość zespołu stanowią fundamenty do późniejszego opisu i analizy. Schematy i materiały, jako bardziej szczegółowe lub techniczne informacje, nie są wymagane w podstawowej dokumentacji wstępu. W praktyce archiwalnej, takie dane mogą być przechowywane w odrębnych dokumentach lub bazach danych, ale nie wpływają na formalny opis zespołu, który ma na celu ułatwienie dostępu i zrozumienia jego zawartości. Zgodnie z zasadami dobrych praktyk, informacje, które nie są istotne dla identyfikacji i lokalizacji zasobów archiwalnych, nie są wprowadzane do inwentarza, co podkreśla skuteczność i zwięzłość operacji archiwalnych.

Pytanie 24

Jakie oznaczenie jednostki miary używa się do wskazania ilości dokumentacji aktowej?

A. mb.

B. min.

C. cm

D. godz.

Odpowiedź "mb." to skrót od "megabajt", który jest jednostką miary stosowaną szczególnie w kontekście ilości danych czy dokumentacji elektronicznej. W przypadku dokumentacji aktowej, określenie jej objętości w megabajtach pozwala na lepsze zrozumienie, ile miejsca zajmują zbiory danych. W praktyce, jednostka ta jest szczególnie przydatna w działach IT, archiwizacji oraz zarządzaniu dokumentami cyfrowymi, gdzie objętość plików ma kluczowe znaczenie dla efektywności przechowywania oraz transferu danych. Ponadto, w kontekście przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, często wymagane jest monitorowanie ilości danych przetwarzanych w organizacji, co czyni znajomość jednostek takich jak megabajt istotną dla spełnienia norm prawnych. Warto również zauważyć, że w dobie cyfryzacji, umiejętność oceny objętości dokumentacji w MB jest niezbędna w zarządzaniu projektami IT oraz w analizie efektywności operacyjnej.

Pytanie 25

Jak określa się fiszkę na nieprzezroczystym nośniku, o znormalizowanych wymiarach, na której w ustalonym porządku zapisano określoną liczbę mikrokopii?

A. Mikrofilm

B. Mikrokarta

C. Facsimile

D. Regest

Mikrokarta to nośnik informacji, który charakteryzuje się nieprzezroczystym podłożem oraz znormalizowanymi wymiarami, co umożliwia jego łatwe przechowywanie i archiwizację. Na mikrokartach utrwalona jest określona liczba mikrokopii, które mogą zawierać różnorodne dokumenty, takie jak teksty, obrazy czy rysunki. Przykładem zastosowania mikrokart jest archiwizacja dokumentów w bibliotekach oraz instytucjach naukowych, gdzie ogranicza się przestrzeń zajmowaną przez fizyczne kopie. Mikrokarty są zgodne z międzynarodowymi standardami, takimi jak ISO 21227, co gwarantuje ich trwałość i jakość przechowywanych informacji. Umożliwiają one również łatwe skanowanie i digitalizację, co jest kluczowe w dobie cyfryzacji. W praktyce, mikrokarty wykorzystywane są także w systemach zarządzania dokumentami, pozwalając na efektywną organizację i dostęp do zgromadzonych danych.

Pytanie 26

Czym jest inwentarz archiwalny?

A. Spis materiałów pomocniczych dla archiwistów

B. Zestawienie kosztów utrzymania archiwum

C. Lista osób uprawnionych do korzystania z archiwum

D. Szczegółowy spis jednostek archiwalnych w zespole

Inwentarz archiwalny to kluczowy dokument w pracy każdego archiwisty, który zawiera szczegółowy spis jednostek archiwalnych w obrębie danego zespołu lub zbioru. Jest to podstawowe narzędzie umożliwiające zarządzanie i wyszukiwanie dokumentów w archiwach. Inwentarz zawiera informacje takie jak sygnatura, tytuł, daty skrajne, objętość, a także ewentualne dodatkowe uwagi dotyczące stanu fizycznego dokumentów czy ich zawartości. Z praktycznego punktu widzenia, inwentarz archiwalny pozwala na szybkie zlokalizowanie potrzebnych dokumentów bez konieczności ich fizycznego przeszukiwania, co jest niezwykle istotne w dużych archiwach. Standardy opracowywania inwentarzy archiwalnych mogą się różnić w zależności od instytucji, ale zazwyczaj opierają się na uznanych normach, takich jak ISAD(G), które zapewniają jednolitość i spójność informacji. W pracy archiwisty inwentarz jest nie tylko narzędziem pracy, ale także podstawowym źródłem informacji dla badaczy i użytkowników zewnętrznych, którzy chcą korzystać z zasobów archiwalnych.

Pytanie 27

Jakie kryterium jest odpowiednie do klasyfikacji map górniczych?

A. Etap planowania

B. Typ sektora górniczego

C. Kolejność publikacji

D. Typ wydobywanego minerału

Rodzaj wydobywanego minerału jest kluczowym kryterium przy porządkowaniu map górniczych, ponieważ różne minerały mają specyficzne wymagania dotyczące eksploatacji, technologii wydobycia oraz przetwarzania. W praktyce, mapa górnicza skupiająca się na danym rodzaju minerału powinna zawierać informacje o jego występowaniu, jakości, metodach wydobycia oraz aktualnych projektach górniczych. Na przykład, w przypadku węgla kamiennego, mapy te mogą uwzględniać nie tylko lokalizację złóż, ale także infrastrukturę transportową i obszary wymagające rekultywacji. Z kolei dla minerałów metalicznych, takich jak miedź czy złoto, istotne są różne metody przetwarzania surowców oraz ich wpływ na środowisko. Użycie takiego kryterium porządkowania sprzyja efektywniejszemu zarządzaniu zasobami mineralnymi oraz planowaniu eksploatacji, co jest zgodne z międzynarodowymi standardami w zakresie zarządzania zasobami naturalnymi, takimi jak standardy wprowadzone przez Międzynarodową Radę Górniczą.

Pytanie 28

W zakładowym archiwum kluczowym dokumentem do ewidencji uporządkowanych aktów jest

A. spis zdawczo–odbiorczy

B. dziennik podawczy

C. spis spraw

D. rejestr korespondencyjny

Spis zdawczo-odbiorczy jest kluczowym dokumentem w archiwum zakładowym, który służy do ewidencjonowania akt przekazywanych do archiwum. Zawiera on szczegółowe informacje dotyczące przekazywanych dokumentów, w tym ich ilości, daty przekazania oraz stanu, co pozwala na skuteczne zarządzanie i kontrolowanie zasobów archiwalnych. Dzięki zastosowaniu spisu zdawczo-odbiorczego, organizacje mogą zapewnić zgodność z przepisami prawa, w tym z Ustawą o narodowym zasobie archiwalnym oraz archiwach. Przykładem praktycznego zastosowania tego dokumentu jest proces przekazywania akt z jednostek organizacyjnych do archiwum, gdzie spis ten jest wykorzystywany do potwierdzenia odbioru dokumentów oraz ich przyszłego przetwarzania. Umożliwia to także łatwiejsze odnajdywanie i klasyfikowanie dokumentów, co jest zgodne z dobrą praktyką zarządzania informacją i archiwizacją. Dobrze prowadzony spis zdawczo-odbiorczy przyczynia się do efektywności procesów archiwizacji oraz zachowania integralności dokumentów.

Pytanie 29

Zamieszczony formularz jest fragmentem

Sygnatura aktualna	Tytuł jednostki, treść	Daty	Opis zewnętrzny	Dawna sygnatura	Uwagi

A. przewodnika po zasobie.

B. inwentarza kartkowego.

C. kartoteki zespołów.

D. inwentarza książkowego.

Wybór odpowiedzi inwentarza kartkowego sugeruje nieporozumienie dotyczące podstawowych różnic między różnymi rodzajami dokumentacji archiwalnej. Inwentarz kartkowy, choć może być użyty w różnych kontekstach archiwalnych, nie posiada struktury i szczegółowości charakterystycznych dla inwentarza książkowego. Zazwyczaj inwentarze kartkowe są mniej formalne i nie obejmują tak bogatej klasyfikacji danych jak 'Sygnatura aktualna' czy 'Opis zewnętrzny'. Ponadto, odpowiedź dotycząca przewodnika po zasobie nie odnosi się do konkretnego ewidencjonowania jednostek, lecz raczej do ogólnych informacji o zasobach, co również nie pasuje do przedstawionego formularza. Odpowiedź odnosząca się do kartoteki zespołów jest kolejnym błędnym tropem, ponieważ kartoteki zespołów są narzędziem służącym do klasyfikacji i opisu grupy jednostek, a nie pojedynczych elementów, jak to ma miejsce w inwentarzu książkowym. Typowe błędy myślowe w tym przypadku obejmują mylenie celów i funkcji poszczególnych rodzajów dokumentacji archiwalnej oraz brak znajomości specyfikacji i standardów dotyczących prowadzenia inwentarzy. Warto zatem zgłębić temat inwentarzy archiwalnych, aby poprawić zdolność do rozpoznawania ich kluczowych cech oraz zastosowania w praktyce archiwistycznej.

Pytanie 30

Jakie kryteria powinny być stosowane do organizacji dokumentacji technicznej projektu budowlanego?

A. tematów

B. branż

C. metadanych

D. formatów

Dokumentacja techniczna projektu budowlanego powinna być porządkowana według branż, ponieważ każda branża posiada swoje specyficzne wymagania, normy oraz zasady, które muszą być przestrzegane w procesie budowy. Na przykład, dokumentacja związana z instalacjami elektrycznymi będzie różnić się od tej dotyczącej systemów wodno-kanalizacyjnych. Porządkowanie dokumentów według branż umożliwia łatwiejsze odnalezienie potrzebnych informacji oraz zapewnia, że wszystkie wymagane dokumenty są zgodne z obowiązującymi przepisami i normami, takimi jak PN-EN czy ISO. Praktycznie rzecz biorąc, jeśli projekt dotyczy budowy nowego obiektu użyteczności publicznej, zgromadzenie dokumentacji w podziale na branże (np. architektura, konstrukcja, instalacje) ułatwia wykonawcom i inspektorom nadzoru szybkie odnalezienie niezbędnych informacji. Dodatkowo, takie podejście zwiększa przejrzystość i efektywność zarządzania dokumentacją, co jest kluczowe w kontekście współpracy wielu specjalistów zaangażowanych w projekt.

Pytanie 31

Cyfrowa reprodukcja materiałów archiwalnych, przeznaczona do krótkoterminowego przechowywania, nosi nazwę

A. zastępcza

B. zabezpieczająca

C. wzorcowa

D. użytkowa

Kopia użytkowa materiałów archiwalnych to forma cyfrowego przechowywania, która jest przystosowana do codziennego wykorzystania, ale nie jest przeznaczona do trwałego archiwizowania. Jej głównym celem jest umożliwienie łatwego dostępu i szybkiego wykorzystania, co sprawia, że jest idealna dla instytucji, które potrzebują regularnego dostępu do danych, takich jak biblioteki czy biura. Przykładowo, w archiwach publicznych często tworzy się kopie użytkowe dokumentów, które są udostępniane użytkownikom w formie cyfrowej, co pozwala na oszczędność miejsca oraz szybsze przetwarzanie informacji. Zgodnie z normami ISO 14721:2012 (Open Archival Information System), kopie użytkowe powinny być regularnie aktualizowane, aby zapewnić ich zgodność z oryginałami oraz przydatność w przyszłości. Warto również zauważyć, że kopie użytkowe różnią się od kopii zabezpieczających, które są tworzone w celu ochrony oryginalnych materiałów przed utratą lub zniszczeniem oraz kopii wzorcowych, które służą jako referencja dla innych wersji dokumentów.

Pytanie 32

Jaką klasyfikację, w pierwszej kolejności, powinno się nadać dokumentacji opracowanej na nośniku cyfrowym podczas jej organizacji?

A. Geograficzny

B. Kancelaryjny

C. Logiczny

D. Strukturalny

Rozważając inne odpowiedzi, warto zauważyć, że układ geograficzny nie znajduje zastosowania w kontekście dokumentacji elektronicznej, ponieważ koncentruje się na lokalizacji fizycznej dokumentów, co w przypadku nośników elektronicznych jest zbędne. Geograficzne porządkowanie danych mogłoby być stosowane w przypadku zjawisk przestrzennych, jednak w przypadku dokumentacji, gdzie dostępność i przetwarzanie danych są kluczowe, takie podejście nie przynosi żadnych korzyści. Z kolei układ logiczny, mimo że może się wydawać sensowny, w praktyce może prowadzić do złożoności w organizacji dokumentów, zwłaszcza gdy wiele dokumentów ma różne konteksty i znaczenia. Przykładowo, logiczne grupowanie dokumentów według ich treści może skomplikować ich identyfikację w przypadku ich licznej ilości, co zwiększa ryzyko błędów przy wyszukiwaniu. Ostatnim z rozważanych układów jest strukturalny, który z kolei odnosi się do formy i układu dokumentów. Choć ma swoje miejsce, nie jest to podejście preferowane w zarządzaniu dokumentacją, ponieważ nie uwzględnia kontekstu administracyjnego, co jest kluczowe dla efektywnego obiegu informacji. W praktyce, pominięcie układu kancelaryjnego może prowadzić do chaosu w zarządzaniu dokumentacją, zniekształcenia obiegu informacji oraz nieefektywnego wykorzystania zasobów organizacyjnych.

Pytanie 33

Katalog zawierający wszystkie pieczęcie przechowywane w archiwum jest uporządkowany według

A. widocznych haseł na wizerunkach

B. daty wykonania odcisku

C. wielkości inwentaryzowanego odcisku

D. nazwisk i imion właścicieli

Właściwe usystematyzowanie inwentarza pieczęci w archiwum według nazw i imion własnych właścicieli jest zgodne z praktykami archiwizacyjnymi, które kładą szczególny nacisk na identyfikację podmiotów związanych z danymi dokumentami. Taki sposób klasyfikacji ułatwia nie tylko odnalezienie konkretnego odcisku, ale także pozwala na lepsze zrozumienie kontekstu historycznego, w jakim dany właściciel funkcjonował. Na przykład, w przypadku pieczęci królewskich, ich przypisanie do konkretnego monarchi może dostarczyć cennych informacji o okresie, z którego pochodzi dany artefakt. Ponadto, organizowanie zbiorów według właścicieli sprzyja realizacji standardów międzynarodowych, takich jak ISAD(G) (International Standard Archival Description), które rekomendują jasno zdefiniowane zasady dotyczące opisu zbiorów archiwalnych. Takie podejście nie tylko ułatwia zarządzanie zbiorami, ale również zwiększa ich dostępność dla badaczy oraz osób zainteresowanych historią i kulturą, co jest kluczowe w pracy archiwisty.

Pytanie 34

Dźwiękowych nagrań, które zostały zarejestrowane na analogowym nośniku, nie należy kwalifikować do cyfryzacji z powodu

A. jego artystycznej wartości

B. miejsca, w którym jest przechowywany

C. fizycznego stanu płyty

D. częstotliwości udostępnień

Odpowiedź dotycząca miejsca przechowywania nagrania jest kluczowa w kontekście cyfryzacji nośników analogowych. Właściwe warunki przechowywania nośników, takich jak taśmy magnetofonowe czy płyty winylowe, mają ogromny wpływ na ich stan techniczny oraz jakość dźwięku. Standardy dotyczące archiwizacji dźwięku zalecają, aby nośniki były przechowywane w kontrolowanej temperaturze i wilgotności, co minimalizuje ryzyko degradacji materiałów. Jeśli nośnik znajduje się w nieodpowiednich warunkach, jego cyfryzacja może przynieść więcej szkody niż pożytku, prowadząc do zniekształceń dźwięku czy całkowitej utraty danych. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest proces archiwizacji, który powinien zawsze rozpocząć się od oceny stanu fizycznego nośnika oraz jego historii przechowywania. Dobre praktyki branżowe wskazują, że przed przystąpieniem do cyfryzacji należy wykonać dokładną inwentaryzację warunków, w jakich nagrania były przechowywane, aby podjąć właściwe kroki konserwatorskie, jeśli to konieczne.

Pytanie 35

Całość materiałów pozostawionych przez aktotwórcę, bez względu na rodzaj nośnika i techniki ich utrwalania, to

A. przewodnik archiwalny

B. zespół archiwalny

C. zasób archiwalny

D. inwentarz archiwalny

Odpowiedź 'zespół archiwalny' jest poprawna, ponieważ definiuje całość materiałów spuścizny aktotwórcy, niezależnie od nośnika i technik utrwalenia. Zespół archiwalny to zbiór dokumentów stworzonych przez jednostkę organizacyjną lub osobę fizyczną, które mają wspólny kontekst twórczy i są przechowywane w archiwum. W praktyce, zespół archiwalny pozwala na efektywne zarządzanie dokumentacją, a także ułatwia jej wyszukiwanie i wykorzystanie w przyszłości. Przykładem może być zespół archiwalny urzędów miejskich, w skład którego wchodzą akta dotyczące decyzji administracyjnych, protokoły sesji, czy dokumenty finansowe. Zgodnie z zasadami archiwizacji i dobrymi praktykami, takie zespoły są poddawane klasyfikacji oraz inwentaryzacji, co pozwala na zachowanie porządku i zapewnienie dostępu do informacji. Ważnym aspektem jest również zabezpieczenie dokumentów przed zniszczeniem oraz ich konserwacja, co jest niezbędne dla zachowania dziedzictwa kulturowego.

Pytanie 36

Aby zachować nagrania na płytach gramofonowych, wykonuje się kopie zabezpieczające

A. niezwłocznie, po ocenie stanu technicznego nagrania

B. w czasie liczonym od daty zakończenia uporządkowania nagrania

C. niezwłocznie, niezależnie od stanu technicznego nagrania

D. w czasie liczonym od daty pierwszego nagrania na płycie

Odpowiedź "niezwłocznie, bez względu na stan techniczny nagrania" jest naprawdę trafna. Zabezpieczanie nagrań na płytach gramofonowych trzeba robić jak najszybciej, żeby nie ryzykować ich uszkodzenia czy utraty. Wiesz, nagrania analogowe, a tym bardziej te na winylach, mają to do siebie, że ich stan może szybko się pogorszyć. Mogą się zniekształcać, zarysowywać, no i po prostu niszczeć. Dlatego dobrze jest zrobić kopię zapasową od razu po nagraniu. W archiwach często mają takie procedury, które można byłoby naśladować, żeby mieć pewność, że każde nowe nagranie jest kopiowane i archiwizowane w dobrym formacie. To zapewnia, że nie stracimy cennych treści w przyszłości. Poza tym, dzięki temu można również lepiej zajmować się konserwacją starych nagrań, bo nie grozi im uszkodzenie w trakcie prac.

Pytanie 37

Inwentaryzację, czyli ewidencjonowanie zespołu archiwalnego oraz przygotowanie opisu informacyjnego dla każdej jednostki fizycznej, należy przeprowadzić

A. przed studiami wstępnymi

B. po studiach wstępnych, a przed ustaleniem przynależności zespołowej

C. po właściwym porządkowaniu zespołu, a przed przypisaniem sygnatury archiwalnej

D. po sporządzeniu notatki informacyjnej

Inwentaryzacja zespołu archiwalnego jest kluczowym etapem w procesie zarządzania dokumentami i archiwami. Przeprowadza się ją po dokonaniu porządkowania właściwego, co oznacza, że wszystkie dokumenty zostały już uporządkowane według określonych kryteriów, takich jak daty, tematyka czy autorzy. Umożliwia to stworzenie dokładnego opisu informacyjnego dla każdej jednostki fizycznej, dzięki czemu można łatwiej zidentyfikować oraz zarządzać dokumentami w przyszłości. W praktyce, po porządkowaniu, archiwista ma możliwość prawidłowego przypisania sygnatury archiwalnej, co jest niezbędne do końcowego zarejestrowania dokumentów w systemie archiwalnym. Dobre praktyki archiwistyczne, takie jak te opisane w normach ISO 15489 dotyczących zarządzania dokumentacją, jednoznacznie wskazują, że inwentaryzacja powinna być przeprowadzana na etapie, gdy wszystkie dokumenty są już uporządkowane, co zwiększa wydajność i dokładność całego procesu archiwizacji. Dodatkowo, proces ten pozwala na weryfikację kompletności zespołu archiwalnego oraz identyfikację ewentualnych braków w dokumentacji.

Pytanie 38

Mapy, które tworzą serię wydawniczą, powinny być uporządkowane według

A. tematycznej wydania

B. chronologicznej wydania

C. numerów map w serii

D. oznaczeń numerów ewidencyjnych

Uporządkowanie map według numerów w serii, oznaczeń numerów ewidencyjnych czy tematycznie wydania może wydawać się sensowne, ale nie jest zgodne z koncepcją chronologii wydania, która ma kluczowe znaczenie w kontekście kartografii. Przykładowo, porządkowanie map według numerów serii nie uwzględnia informacji o czasie, w którym zostały opublikowane, co może prowadzić do błędnych interpretacji danych. Ponadto, z perspektywy użytkownika, który poszukuje konkretnej mapy, wiedza o dacie jej wydania jest często kluczowa. Oznaczenia numerów ewidencyjnych mogą być pomocne w katalogowaniu, ale nie dostarczają informacji o kontekście, w jakim mapa powstała. Tematyczne wydanie z kolei często koncentruje się na jednym aspekcie danej mapy, co może prowadzić do pominięcia innych, istotnych informacji geograficznych, które mogą być zauważalne tylko przy analizie chronologicznej. W efekcie, podejście to może prowadzić do niekompletnych lub mylących wniosków w zakresie interpretacji danych, co jest sprzeczne z zasadami rzetelnej analizy i prezentacji informacji geograficznych, jak to podkreślają standardy ISO dla kartografii.

Pytanie 39

Zestaw zdjęć połączony wspólnym motywem tworzy

A. temat

B. obwolutę

C. fascykuł

D. obraz

Temat to kluczowy element w organizacji i przedstawieniu fotografii, który łączy różne obrazy w jedną spójną narrację. W kontekście fotografii, temat może odnosić się do określonej idei, wydarzenia, miejsca lub emocji, które są eksplorowane przez zestaw zdjęć. Przykładem może być seria zdjęć ukazujących życie miejskie, gdzie każda fotografia przedstawia różne aspekty codziennego życia w mieście, ale wszystkie są związane wspólnym wątkiem. W praktyce, zrozumienie tematu pozwala fotografom i kuratorom na stworzenie ekspozycji lub publikacji, które nie tylko przyciągają wzrok, ale również opowiadają historię i angażują odbiorcę. Stosując takie podejście, fotografie stają się bardziej than tylko pojedynczymi obrazami, ale tworzą narrację, która może być interpretowana i analizowana przez widzów. Warto zauważyć, że w profesjonalnych publikacjach fotograficznych temat jest często kluczowym elementem strategii marketingowej, który wpływa na percepcję i odbiór prac artysty.

Pytanie 40

Zaleca się, aby tworzenie kopii zapasowych danych przechowywanych na elektronicznych nośnikach danych następowało co

A. 6 lat

B. 3 lata

C. 5 lat

D. 2 lata

Przechowywanie kopii bezpieczeństwa danych co 5 lat jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania danymi i bezpieczeństwem informacji. Wiele organizacji stosuje ten okres jako standard, aby upewnić się, że dane są chronione przed utratą, uszkodzeniem czy atakami. W praktyce, kopie zapasowe powinny być realizowane nie tylko co pięć lat, ale także regularnie w krótszych odstępach czasu, na przykład co miesiąc lub co kwartał, w zależności od krytyczności danych. Należy również uwzględnić różne metody tworzenia kopii zapasowych, takie jak pełne, różnicowe czy przyrostowe, które mogą zwiększyć efektywność zarządzania danymi. Przykład przydatności takiej strategii to sytuacje awaryjne, takie jak awaria sprzętu, które mogą skutkować utratą danych, jeżeli kopie zapasowe nie są tworzone na czas. W aspekcie zgodności regulacyjnej, wiele branż wymaga posiadania polityki ochrony danych, która obejmuje regularne tworzenie kopii zapasowych, co czyni ten pięcioletni okres częścią strategii zarządzania ryzykiem.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej