Tryjer bywa mylony z różnymi innymi maszynami w przemyśle spożywczym, głównie dlatego, że wiele działów korzysta z urządzeń do sortowania, klasyfikacji i oczyszczania surowców. Warto to sobie dobrze uporządkować. W przemyśle mięsnym dominuje zupełnie inny typ wyposażenia: kutry, wilki, nastrzykiwarki, masownice, komory wędzarnicze, urządzenia do rozbioru i wykrawania. Tu surowiec ma postać tkanek mięśniowych, tłuszczu, kości, a nie drobnych ziaren. Nie ma więc potrzeby stosowania urządzeń opartych na różnicy długości pojedynczych elementów, jak w tryjerze. Separacja w mięsnym dotyczy raczej kości, chrząstek, błon, ale realizuje się ją przez mechaniczne odkostnianie, odsiewanie, filtrację czy separację mechaniczną, a nie przez bębny z kieszonkami. W mleczarstwie sytuacja jest jeszcze inna. Tam podstawowe maszyny to pasteryzatory, wirówki do separacji śmietanki (dekantery, wirówki talerzowe), homogenizatory, zbiorniki dojrzewalnicze, linie do produkcji serów, jogurtów czy masła. Mleko i produkty mleczne są cieczami lub mieszaninami o zupełnie innych właściwościach fizycznych niż ziarno. Rozdział faz odbywa się dzięki różnicy gęstości, ciśnienia i temperatury, a nie na podstawie długości i kształtu pojedynczych cząstek stałych. W cukrownictwie natomiast kluczowe są dyfuzory do ekstrakcji cukru z buraków, wirówki do wirowania kryształów, krystalizatory, aparaty wyparne, stacje filtracji soku surowego i rzadkiego. Tam też pracuje się głównie z rozdrobnionym surowcem roślinnym (krajanka buraczana) i roztworami cukru, a sortowanie w sensie „ziarnistym” jest marginalne. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro jakaś branża używa separatorów czy wirówek, to każde urządzenie separujące można tam przypisać. Tymczasem tryjer jest ściśle związany z technologią obróbki ziarna zbóż i nasion, gdzie kluczową rolę gra różnica długości, kształtu i wymiarów ziarna. Właśnie dlatego jego naturalnym środowiskiem jest przemysł młynarski, a nie mięsny, mleczarski czy cukrowniczy. Rozpoznanie takiej specjalizacji maszyn jest ważne przy projektowaniu linii technologicznych i przy nauce do egzaminów zawodowych, bo pokazuje, że rozumiemy nie tylko nazwę urządzenia, ale też zasadę jego działania i logikę procesu.
