Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Terapeuta zajęciowy
Kwalifikacja: MED.13 - Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
Data rozpoczęcia: 31 stycznia 2026 19:01
Data zakończenia: 31 stycznia 2026 19:12

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Znaczna skłonność do kompromisów, łagodne podejście do dyskutanta oraz dążenie do pogodzenia się, nawet jeśli wiąże się to z potencjalnymi osobistymi stratami, definiuje styl prowadzenia negocjacji

A. merytoryczny

B. miękki

C. twardy

D. konkurencyjny

Styl miękki w negocjacjach charakteryzuje się dużą gotowością do ustępstw oraz delikatnym traktowaniem rozmówcy. Osoby stosujące ten styl dążą do osiągnięcia polubownego rozwiązania, co często wiąże się z akceptacją decyzji, które mogą prowadzić do ich własnych strat. Taki sposób negocjacji szczególnie sprawdza się w sytuacjach, gdzie relacje międzyludzkie są ważne lub w przypadkach, gdy strona dążąca do kompromisu chce zbudować długotrwałą współpracę. Przykładem może być negocjacja kontraktu, w której jedna ze stron decyduje się na obniżenie ceny, aby zaspokoić potrzeby drugiej strony, licząc na przyszłe zlecenia. W praktyce, podejście to może prowadzić do wypracowywania innowacyjnych rozwiązań, które mogą zaspokoić interesy obu stron. Warto podkreślić, że w zastosowaniach biznesowych dążenie do win-win jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie budowania relacji oraz współpracy.

Pytanie 2

Terapia reminiscencyjna polega na

A. wywoływaniu wspomnień za pomocą stymulujących materiałów

B. stymulowaniu właściwych zachowań społecznych

C. ćwiczeniu orientacji w przestrzeni

D. tworzeniu przyjaznego środowiska poprzez usunięcie barier architektonicznych

Terapia reminiscencyjna jest techniką terapeutyczną, która wykorzystuje wspomnienia pacjentów w celu poprawy ich samopoczucia psychicznego oraz społecznego. Poprawna odpowiedź, dotycząca wywoływania wspomnień dzięki stymulującym materiałom, odnosi się do kluczowego aspektu tej terapii. Praktyczne zastosowanie terapii reminiscencyjnej polega na użyciu różnych materiałów, takich jak zdjęcia, muzyka, czy przedmioty z przeszłości, które mogą pobudzić pacjentów do dzielenia się swoimi wspomnieniami. Zastosowanie tej metody jest szczególnie istotne w pracy z osobami starszymi, w tym z pacjentami cierpiącymi na demencję. Badania pokazują, że aktywacja wspomnień może prowadzić do poprawy jakości życia, zwiększenia poczucia tożsamości oraz zmniejszenia objawów depresyjnych. Standardy dobrych praktyk w terapii reminiscencyjnej zalecają indywidualne podejście do pacjenta oraz uwzględnianie jego unikalnych doświadczeń życiowych, co wpływa na efektywność terapii.

Pytanie 3

Dla osoby z niepełnosprawnością intelektualną, która wykazuje znaczne zdolności w naśladowaniu mimiki i ruchów, terapeuta w pierwszej kolejności powinien zaplanować uczestnictwo w zajęciach

A. z choreoterapii

B. z meloterapii

C. z teatroterapii

D. z ludoterapii

Teatroterapia jest formą terapii, która wykorzystuje sztukę teatralną jako narzędzie do rozwoju osobistego, wyrażania emocji i poprawy umiejętności społecznych. Dla podopiecznego z niepełnosprawnością intelektualną, który wykazuje wysokie umiejętności w zakresie naśladowania mimiki i gestów, teatroterapia staje się szczególnie odpowiednia. Umożliwia mu nawiązywanie relacji z innymi uczestnikami, a także eksplorowanie i wyrażanie swoich uczuć poprzez różnorodne formy teatralne. W praktyce terapeutycznej, zajęcia z teatroterapii mogą obejmować improwizacje, tworzenie postaci, czy też odgrywanie scenek, co sprzyja rozwojowi umiejętności komunikacyjnych i społecznych. Metoda ta jest zgodna z wytycznymi zawartymi w standardach terapii zajęciowej, które podkreślają znaczenie sztuki w procesie terapeutycznym. Dodatkowo, teatroterapia wpływa pozytywnie na rozwój emocjonalny uczestników, pomagając im zrozumieć i wyrazić swoje emocje w sposób twórczy.

Pytanie 4

Osoba biorąca udział w warsztacie terapii zajęciowej w ramach własnego programu uczestniczy w treningu finansowym, którego celem jest

A. opracowywanie zróżnicowanego jadłospisu

B. uczenie się czynności porządkowych

C. zarządzanie pozyskanymi funduszami

D. zachowanie higieny osobistej

Trening ekonomiczny w terapii zajęciowej ma na celu nauczenie uczestników skutecznego zarządzania swoimi finansami, co jest kluczowym aspektem samodzielnego życia. Dysponowanie otrzymanymi środkami finansowymi obejmuje umiejętność planowania wydatków, oszczędzania oraz podejmowania świadomych decyzji zakupowych. W kontekście terapii zajęciowej, uczestnicy mogą uczyć się, jak tworzyć budżet, co pozwala im lepiej zrozumieć swoje możliwości finansowe. Praktyczne przykłady to np. stworzenie listy zakupów i porównanie cen w różnych sklepach, co rozwija umiejętność negocjacji i krytycznego myślenia. Dobre praktyki w tym zakresie wskazują, że uczestnicy powinni mieć możliwość przeprowadzania symulacji zakupów oraz rozumienia wartości pieniądza w codziennym życiu. Wspieranie umiejętności ekonomicznych jest szczególnie ważne dla osób z ograniczeniami, które mogą mieć trudności w samodzielnym podejmowaniu decyzji finansowych.

Pytanie 5

Podopieczny środowiskowego domu samopomocy wykazuje skłonności do konfliktów, irytują go nieistotne sytuacje, na próby nawiązania kontaktu reaguje złością, gniewem oraz wybuchami agresji słownej. W jego wypowiedziach dominuje negatywna treść. Opisane zachowania sugerują wystąpienie stanu

A. dystymii

B. euforii

C. dysforii

D. cyklotymii

Dysforia to stan charakteryzujący się odczuwaniem dyskomfortu emocjonalnego, który może manifestować się w formie złości, frustracji oraz negatywnego nastroju, jak opisano w pytaniu. Objawy te są zgodne z obserwacjami wskazującymi na negatywne emocje oraz wybuchy agresji słownej. W kontekście pracy z osobami w kryzysie emocjonalnym, istotne jest, aby zrozumieć, że dysforia może być wynikiem wielu czynników, takich jak sytuacje życiowe, traumy czy zaburzenia psychiczne. W praktyce, specjaliści często stosują techniki wsparcia psychologicznego, takie jak terapia behawioralna, aby pomóc podopiecznym w radzeniu sobie z ich emocjami. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie pomocy społecznej, które podkreślają znaczenie empatii oraz dostosowania interwencji do indywidualnych potrzeb. Świadomość stanu dysforii pozwala na właściwe podejście do podopiecznych, co z kolei sprzyja poprawie ich jakości życia oraz integracji społecznej.

Pytanie 6

W jaki sposób można wyrażać empatię w formie werbalnej i niewerbalnej wobec bliskich pacjenta znajdującego się w hospicjum, stosując odpowiednią technikę?

A. odzwierciedlania

B. dowartościowania

C. parafrazowania

D. potakiwania

Odpowiedź 'odzwierciedlania' jest prawidłowa, ponieważ technika ta polega na aktywnym słuchaniu i odwzorowywaniu emocji oraz myśli pacjenta i jego rodziny. W kontekście hospicjum, gdzie pacjenci i ich bliscy często przeżywają intensywne emocje związane z chorobą i zbliżającą się utratą, odzwierciedlanie staje się kluczowym narzędziem w budowaniu relacji opartych na zrozumieniu i wsparciu. Przykładem może być sytuacja, w której rodzina wyraża lęk i smutek związany z chorobą bliskiego. Opiekun, używając techniki odzwierciedlania, może odpowiedzieć: 'Rozumiem, że czujecie się zaniepokojeni i smutni w tej sytuacji'. Takie podejście nie tylko potwierdza przeżywane uczucia, ale także tworzy przestrzeń do dalszej rozmowy i wsparcia. W standardach opieki paliatywnej, odzwierciedlanie jest zalecane jako metoda wspierająca proces komunikacji oraz budowanie zaufania, co jest niezmiernie istotne w kontekście opieki nad osobami w terminalnym stadium choroby.

Pytanie 7

Po amputacji kończyny górnej, pacjentowi w czasie przed zastosowaniem protezy powinno się zalecać pracę w warsztacie tkackim głównie w celu

A. polepszenia ogólnej sprawności fizycznej

B. normalizacji czucia powierzchownego i głębokiego

C. rozwijania mięśni obręczy kończyny górnej

D. wzmocnienia i ustabilizowania objętości kikuta

Odpowiedź dotycząca rozwijania mięśni obręczy kończyny górnej jest prawidłowa, ponieważ rehabilitacja pacjentów po amputacji kończyny górnej koncentruje się na przywracaniu funkcji i mobilności, co jest niezwykle istotne przed przystąpieniem do zaprotezowania. Praca na warsztacie tkackim angażuje różne grupy mięśniowe, co przyczynia się do wzmocnienia obręczy barkowej oraz jej stabilizacji. Używanie rąk do wykonywania precyzyjnych ruchów przy tkaniu rozwija siłę i koordynację, co jest kluczowe dla późniejszego funkcjonowania z protezą. W praktyce, rehabilitacja powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta, a terapia zajęciowa, taka jak tkactwo, może być skutecznym sposobem na zwiększenie aktywności fizycznej, poprawę wydolności oraz wspieranie procesu adaptacji do życia z protezą. Dobrym przykładem zastosowania tej metody jest wprowadzenie pacjentów do zajęć manualnych, które nie tylko angażują mięśnie, ale także stymulują układ nerwowy poprzez ćwiczenia wzrokowo-ruchowe, co jest zgodne z rekomendacjami specjalistów rehabilitacji.

Pytanie 8

Jakie jest zadanie ergoterapii w kontekście niewydolności oraz zaburzeń układu krążenia w odniesieniu do przystosowania pacjenta do

A. zaakceptowania własnej niepełnosprawności

B. nawiązywania relacji społecznych

C. alternatywnych metod komunikacji

D. wykonywania codziennych czynności

Ergoterapia w przypadku niewydolności i schorzeń układu krążenia koncentruje się na przystosowywaniu pacjentów do wykonywania czynności codziennych, co jest kluczowe dla ich samodzielności i jakości życia. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy obejmuje różnorodne interwencje, takie jak nauka technik oszczędzania energii, dostosowywanie przestrzeni życiowej czy wprowadzanie systemów wsparcia, które umożliwiają pacjentom bezpieczne i efektywne wykonywanie podstawowych czynności, takich jak ubieranie się, jedzenie czy higiena osobista. Standardy i dobre praktyki w ergoterapii podkreślają znaczenie zindywidualizowanego podejścia do pacjenta, co pozwala na maksymalne wykorzystanie ich potencjału oraz adaptację do codziennych wyzwań. Wykorzystując różne narzędzia i techniki, ergoterapeuci mogą wspierać pacjentów w osiąganiu ich celów, co prowadzi do zwiększenia ich niezależności i poprawy ogólnego stanu zdrowia. Takie podejście jest zgodne z międzynarodowymi standardami, które kładą nacisk na holistyczne rozumienie zdrowia oraz na wspieranie osób z niepełnosprawnościami w pełnoprawnym uczestnictwie w życiu społecznym.

Pytanie 9

Jakie jest główne zastosowanie programu komputerowego Canva?

A. analizowania wyników skal diagnostycznych oraz opisywania przypadków w indywidualnej dokumentacji terapeutycznej pacjenta

B. przygotowywania plakatów, zaproszeń oraz dyplomów na wydarzenia organizowane przez terapeutę zajęciowego

C. przygotowywania przez terapeutę kalkulacji wydatków na wyposażenie pracowni

D. odtwarzania plików audio podczas zajęć muzykoterapii

Program komputerowy Canva jest narzędziem skoncentrowanym na projektowaniu graficznym, które umożliwia użytkownikom łatwe i intuicyjne tworzenie różnorodnych materiałów wizualnych, takich jak plakaty, zaproszenia oraz dyplomy. Jego prosty interfejs oraz dostępność szablonów sprawiają, że jest szczególnie przydatny dla terapeutów zajęciowych chcących profesjonalnie przygotować materiały promujące wydarzenia, w których biorą udział ich podopieczni. W praktyce, terapeuci mogą za pomocą Canva szybko dostosować szablony do swoich potrzeb, dodając personalizowane teksty czy obrazy. Narzędzie to wspiera również standardy wizualnej komunikacji, przyczyniając się do atrakcyjności wizualnej przedstawianych treści. Warto zauważyć, że Canva oferuje bogaty zasób grafik i ilustracji, które mogą być używane bezpłatnie lub w ramach subskrypcji. Umożliwia to terapeucie tworzenie angażujących materiałów, które mogą zwiększyć zainteresowanie i zaangażowanie uczestników wydarzeń, co jest zgodne z dobrą praktyką w terapii zajęciowej i organizacji wydarzeń.

Pytanie 10

Dwa tygodnie temu do domu pomocy społecznej trafiła 73-letnia pani Zofia, która przez całe życie mieszkała na wsi i miała dużą pasję do typowych prac w gospodarstwie rolnym. Podopieczna zmaga się z trudnościami w przystosowaniu się do nowych warunków życia w domu pomocy społecznej. Najbardziej odpowiednia forma zaproponowanej aktywności w ramach organizacji czasu wolnego to

A. drobne prace w ogrodzie

B. czytanie książek oraz prasy

C. czynności krawieckie

D. wspólne oglądanie telewizji

Drobną pracą w ogrodzie można wspierać proces adaptacji pani Zofii do nowego środowiska. Prace te pozwalają na aktywne zaangażowanie się w zajęcia, które przypominają jej wcześniejsze, codzienne czynności z życia na wsi. Tego rodzaju aktywności mogą przynieść korzyści zarówno psychiczne, jak i fizyczne. Ogrodnictwo to forma terapii, znana jako hortiterapia, która ma na celu poprawę samopoczucia i jakości życia osób starszych. Umożliwia ona nie tylko kontakt z naturą, ale również stymuluje zmysły, poprawia sprawność manualną oraz może być doskonałą okazją do nawiązywania nowych relacji społecznych z innymi mieszkańcami domu. Dobrze zorganizowane zajęcia ogrodnicze mogą obejmować różnorodne czynności, takie jak sadzenie roślin, pielęgnacja kwiatów czy zbieranie plonów, co nie tylko dostarcza satysfakcji, ale także poczucia sensu i przynależności do społeczności. Warto zauważyć, że włączenie takiej aktywności w codzienny harmonogram mieszkańców domu pomocy jest zgodne z zasadami indywidualizacji opieki i wsparcia, co jest kluczowe w pracy z osobami starszymi.

Pytanie 11

Jakie materiały oraz narzędzia powinien uwzględnić terapeuta, planując scenariusz zajęć z klasycznego decoupage'u?

A. bibułę pergaminową, temperę, wikol

B. papier czerpany, podkładówkę, klajster

C. serwetki papierowe, werniks, klej wodny

D. papier ozdobny, lakier, klej w sztyfcie

Serwetki papierowe, werniks i klej wodny to podstawowe materiały, które powinien wykorzystać terapeuta w scenariuszu zajęć z decoupage klasycznego. Serwetki papierowe oferują dużą różnorodność wzorów i kolorów, co umożliwia uczestnikom rozwijanie kreatywności i wyrażanie siebie. Werniks jest kluczowym składnikiem, który nie tylko zabezpiecza gotowy projekt, ale także nadaje mu estetyczny wygląd, podkreślając kolory i wzory. Klej wodny, najczęściej stosowany w decoupage, jest idealny do łączenia serwetek z różnymi powierzchniami, ponieważ jest łatwy w użyciu i zapewnia dobrą przyczepność. Przykładem praktycznego zastosowania może być tworzenie ozdobnych pudełek czy ram na zdjęcia, gdzie te materiały pozwalają na uzyskanie trwałych i estetycznych efektów. Wystąpienie tych materiałów w zajęciach terapeutycznych wspiera nie tylko rozwój umiejętności manualnych, ale również pozytywnie wpływa na samopoczucie uczestników, angażując ich w proces twórczy. Dobrze dobrane materiały zgodne z zaleceniami branżowymi zapewniają bezpieczeństwo i komfort pracy, co jest niezbędne w kontekście terapeutów zajęciowych.

Pytanie 12

Terapeuta zajęciowy, który wyróżnił podopiecznego za aktywny udział w zajęciach przed całą grupą, zastosował formę nagrody

A. społeczną

B. materialną

C. pieniężną

D. rzeczową

Prawidłowa odpowiedź to nagroda społeczna, która odnosi się do uznania i wsparcia, jakie podopieczny otrzymuje od swojego otoczenia, w tym przypadku od terapeuty i grupy. Chwalenie uczestnika zajęć w obecności innych nie tylko wzmacnia jego poczucie wartości, ale również promuje pozytywne zachowania w grupie. W terapii zajęciowej, nagrody społeczne są kluczowym elementem motywacyjnym, ponieważ pomagają w budowaniu relacji między uczestnikami oraz wspierają integrację społeczną. Przykładowo, terapeuta może chwalić podopiecznego za jego wkład w zajęcia, co skłoni nie tylko niego, ale i innych uczestników do aktywniejszego udziału. Takie podejście jest zgodne z teorią uczenia się społecznego, która podkreśla znaczenie obserwacji i modelowania w procesie nauki. Uznanie społeczne jest skuteczną strategią w pracy z osobami z różnymi rodzajami niepełnosprawności, ponieważ zwiększa ich motywację i chęć do współpracy, co jest niezwykle ważne w kontekście terapii i rozwoju osobistego.

Pytanie 13

Podczas terapii zajęciowej, osoba z trudnościami motorycznymi powinna korzystać z narzędzi:

A. sztywnych

B. ciężkich

C. niewymiarowych

D. ergonomicznych

W terapii zajęciowej dla osób z trudnościami motorycznymi kluczowe jest stosowanie narzędzi ergonomicznych. Ergonomia to nauka o projektowaniu narzędzi i środowisk pracy, które maksymalizują wydajność, jednocześnie minimalizując ryzyko urazów. Dla osób z trudnościami motorycznymi oznacza to, że narzędzia ergonomiczne są zaprojektowane z myślą o łatwości użycia i minimalnym obciążeniu fizycznym. Moim zdaniem, takie narzędzia pomagają w poprawie funkcji motorycznych, ponieważ są dostosowane do naturalnych ruchów ciała. Na przykład, długopisy z uchwytem o odpowiednim kształcie mogą wspierać pisanie u osób z problemami chwytu. Również sztućce z odpowiednim kształtem mogą ułatwić jedzenie osobom z ograniczoną zdolnością chwytu. Ergonomia nie tylko wspiera funkcjonalność, ale także redukuje zmęczenie i dyskomfort. To bezpośrednio przekłada się na efektywność terapii zajęciowej, ponieważ pacjenci mogą skupić się na zadaniu, zamiast zmagać się z niewygodnymi narzędziami. W praktyce, dobór odpowiednich narzędzi to nie tylko kwestia komfortu, ale i skuteczności rehabilitacji.

Pytanie 14

W jakich sytuacjach terapeuta zajęciowy powinien zorganizować zajęcia relaksacyjne z wykorzystaniem muzyki?

A. Dla osób doświadczających stresu i napięcia

B. Dla osób uczących się nowych języków

C. Dla osób preferujących zajęcia manualne

D. Dla osób pracujących nad poprawą kondycji fizycznej

Zajęcia relaksacyjne z muzyką są szczególnie zalecane dla osób doświadczających stresu i napięcia. Muzyka ma unikalną zdolność wpływania na nasz stan emocjonalny i fizjologiczny, co jest wykorzystywane w terapii zajęciowej. Działa ona jako katalizator, wspomagając relaksację, redukcję stresu i poprawę samopoczucia. Muzykoterapia, jako forma terapii zajęciowej, opiera się na założeniu, że dźwięki i rytmy mogą zmieniać poziom kortyzolu, hormonu stresu, w organizmie. Praktyczne zastosowanie muzyki w takich sytuacjach obejmuje sesje z muzyką relaksacyjną, która pomaga w redukcji napięcia mięśniowego i uspokojeniu umysłu. Dodatkowo, muzyka może być używana jako tło do medytacji lub ćwiczeń oddechowych, co zwiększa efektywność tych technik. Warto też zauważyć, że różne rodzaje muzyki mogą być używane dla różnych efektów terapeutycznych. Na przykład, muzyka klasyczna jest często wybierana ze względu na swoje harmonijne struktury, które sprzyjają odprężeniu. W terapii zajęciowej muzyka nie tylko łagodzi stres, ale także poprawia ogólną jakość życia pacjentów, co jest kluczowe w długoterminowym procesie terapeutycznym.

Pytanie 15

Zarówno osądzanie, jak i podejmowanie decyzji w imieniu innych stanowią przeszkody w komunikacji o charakterze

A. zewnętrznym

B. wewnętrznym

C. percepcyjnym

D. kulturowym

Osądzanie i decydowanie za innych rzeczywiście stanowi barierę w komunikacji o charakterze wewnętrznym, ponieważ związane jest z indywidualnymi przekonaniami, emocjami oraz postawami, które wpływają na sposób, w jaki odbieramy i interpretujemy komunikaty. Wewnętrzne bariery komunikacyjne często wynikają z naszych osobistych uprzedzeń oraz zniekształceń percepcyjnych, które mogą prowadzić do błędnych założeń o intencjach innych. Na przykład, jeśli ktoś przypisuje sobie prawo do oceniania czyjegoś postępowania bez pełnego zrozumienia kontekstu, może to zniekształcić proces komunikacji i skutkować konfliktami. Dobrym przykładem zastosowania wiedzy na ten temat jest praktyka aktywnego słuchania w negocjacjach, gdzie kluczowe jest unikanie osądów i otwarte podejście do zrozumienia perspektywy drugiej strony. Dobre praktyki wskazują na potrzebę poszanowania odmienności oraz empatii w komunikacji, co sprzyja efektywnemu porozumiewaniu się i budowaniu relacji opartych na zaufaniu.

Pytanie 16

Podczas komunikacji z pacjentem w zaawansowanym stadium choroby Alzheimera, terapeutę należy

A. gestykulować jak najwięcej oraz mówić głośno

B. formułować krótkie i jasne zdania

C. wykorzystać metodę Blissa

D. nawiązywać do wspomnień z młodości pacjenta

Właściwe komunikowanie się z podopiecznym w zaawansowanym stadium choroby Alzheimera polega na używaniu krótkich i jednoznacznych zdań. Osoby z tą chorobą często mają trudności ze zrozumieniem skomplikowanych struktur językowych oraz nadmiaru informacji. Używając prostego i klarownego języka, terapeuta ułatwia podopiecznemu zrozumienie przekazu, co jest kluczowe dla wzmocnienia poczucia bezpieczeństwa i komfortu. Przykładem może być stwierdzenie "Chodźmy na spacer" zamiast "Czy chciałbyś wyjść na świeżym powietrzu i popatrzeć na drzewa?". Takie podejście jest zgodne z zaleceniami Stowarzyszenia Alzheimer’s Association, które sugeruje stosowanie prostego języka oraz unikanie wielokrotnych pytań. Dodatkowo, terapeuci powinni być cierpliwi, dając podopiecznemu czas na zrozumienie i odpowiedź, co wspiera jego samodzielność i aktywność.

Pytanie 17

Pacjentka z urazowym uszkodzeniem mózgu ma problemy z przypominaniem sobie zdarzeń po wypadku. Taki typ zaburzeń to amnezja

A. wsteczna

B. następcza

C. psychogenna

D. globalna

Odpowiedź następcza jest poprawna, ponieważ odnosi się do sytuacji, w której osoba ma trudności z zapamiętywaniem informacji, które miały miejsce po określonym wydarzeniu, w tym przypadku urazie mózgu. Amnezja następcza jest typowym objawem uszkodzenia hipokampa lub innych struktur mózgowych odpowiedzialnych za pamięć krótkotrwałą i długotrwałą. Osoby z amnezją następczą mogą pamiętać zdarzenia sprzed urazu, ale mają trudności w przyswajaniu nowych informacji. W praktyce klinicznej ważne jest, aby zrozumieć mechanizmy amnezji następczej, ponieważ może to wpływać na terapię rehabilitacyjną. Należy stosować metody wspomagające zapamiętywanie, takie jak techniki mnemoniczne czy terapia poznawcza, aby pomóc pacjentom w powrocie do sprawności. Amnezja następcza jest również istotna w kontekście diagnostyki neurologicznej, gdzie jej rozpoznanie może wskazywać na konkretne uszkodzenia strukturalne mózgu, co jest kluczowe dla dalszego leczenia.

Pytanie 18

Pacjent oddziału ortopedycznego po wypadku drogowym uczy się poruszać na wózku inwalidzkim. Jaką grupę przeszkód powinno się jako pierwszą usunąć z jego otoczenia, aby ułatwić mu niezależność w codziennych czynnościach?

A. Edukacyjnych

B. Architektonicznych

C. Kulturowych

D. Społecznych

Odpowiedź na to pytanie wskazuje na kluczową rolę barier architektonicznych w procesie rehabilitacji osób z ograniczeniami ruchowymi, szczególnie w kontekście przystosowania się do korzystania z wózka inwalidzkiego. Barierami architektonicznymi są przeszkody fizyczne w otoczeniu, takie jak schody, wąskie przejścia czy brak ramp, które utrudniają lub uniemożliwiają osobom z niepełnosprawnościami poruszanie się. Usunięcie tych barier powinno być priorytetem, ponieważ zapewnia to możliwość samodzielnego przemieszczania się i wykonywania codziennych czynności. Na przykład, montaż ramp, szerokich drzwi oraz wind w budynkach użyteczności publicznej znacząco poprawia dostępność. Zgodnie z normami budowlanymi, takimi jak PN-EN 16584, zaprojektowane przestrzenie muszą być dostosowane do potrzeb osób z ograniczeniami ruchowymi. Dobrą praktyką jest także angażowanie osób z niepełnosprawnościami w proces projektowania, co pozwala lepiej zrozumieć ich potrzeby i ograniczenia.

Pytanie 19

Zanim terapeuta zajęciowy przystąpi do formułowania diagnozy terapeutycznej, powinien najpierw

A. zdobyć i skompletować informacje o podopiecznym oraz jego rodzinie

B. wyznaczyć cele terapeutyczne

C. zdefiniować efekty terapeutyczne, które ma zamiar osiągnąć

D. przeanalizować dokumentację medyczną oraz zgromadzone dane

Odpowiedź, że terapeuta zajęciowy powinien w pierwszej kolejności pozyskać i zgromadzić informacje o podopiecznym i jego rodzinie, jest zgodna z najlepszymi praktykami w dziedzinie terapii zajęciowej. W procesie diagnozy terapeutycznej kluczowe jest zrozumienie kontekstu życia pacjenta, jego potrzeb, zainteresowań oraz dynamiki rodzinnej. Gromadzenie informacji o podopiecznym obejmuje nie tylko aspekty medyczne, ale także psychospołeczne i środowiskowe. Na przykład, poznanie codziennych rutyn, preferencji oraz potencjalnych barier w funkcjonowaniu pacjenta pozwala terapeutom na sformułowanie bardziej precyzyjnych celów terapeutycznych. Zgodnie z modelem biopsychospołecznym, który jest powszechnie akceptowany w terapii, zrozumienie interakcji między biologicznymi, psychologicznymi i społecznymi czynnikami jest kluczowe dla skutecznego planowania interwencji. Dobrym praktycznym przykładem jest przeprowadzenie wywiadu z pacjentem oraz jego rodziną przed podjęciem dalszych działań, co pozwala na stworzenie spersonalizowanego planu terapeutycznego odpowiadającego unikalnym potrzebom klienta.

Pytanie 20

Jaką metodę powinien wybrać terapeuta zajęciowy w pracy z osobą, która pasjonuje się zbieraniem muszelek, cieszy się dźwiękami fal morskich i lubi spacerować po plaży?

A. Talasoterapię

B. Silwoterapię

C. Estetoterapię

D. Choreoterapię

Talasoterapia, jako metoda terapeutyczna, wykorzystuje właściwości wody morskiej oraz elementy związane z morzem, co czyni ją idealnym wyborem dla osoby, która ceni sobie kontakt z wodą i naturą. Wzbogacenie terapii o dźwięki fal morskich oraz doznania dotykowe związane z piaskiem przyczynia się do relaksacji i poprawy samopoczucia psychicznego. W praktyce terapeutycznej, talasoterapia może obejmować zabiegi takie jak kąpiele w wodzie morskiej, okłady z alg, a także różnorodne formy relaksacji nad morzem. Wprowadzając elementy talasoterapii, terapeuta zajęciowy ma możliwość dostosowania sesji do indywidualnych potrzeb podopiecznego, co sprzyja zarówno rehabilitacji fizycznej, jak i psychicznej. Zastosowanie talasoterapii w pracy z osobami, które mają silne emocjonalne związki z morzem, może wspierać ich procesy terapeutyczne poprzez angażowanie zmysłów i stymulowanie pozytywnych emocji związanych z naturą.

Pytanie 21

Wybierając zabawki do realizacji programu terapii zajęciowej dla dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym, warto pamiętać, że powinny one pełnić rolę

A. inspirującą i edukacyjną

B. usprawniającą i kształcącą

C. relaksującą i wyciszającą

D. uspokajającą i towarzyską

Wybór zabawek spełniających funkcję usprawniającą i kształcącą jest kluczowy w terapii zajęciowej dla dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym. Takie zabawki nie tylko pomagają w rozwijaniu umiejętności motorycznych, ale także wspierają procesy poznawcze i społeczne. Przykłady takich zabawek to układanki, klocki czy gry wymagające współpracy. Zabawki te stymulują rozwój zarówno u dzieci z ograniczeniami ruchowymi, jak i ich rówieśników, co sprzyja integracji społecznej i budowaniu relacji. Zgodnie z wytycznymi American Occupational Therapy Association (AOTA), zabawki powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb dziecka, aby maksymalizować ich efektywność w terapii. Usprawniające i kształcące zabawki pomagają również w rozwijaniu umiejętności rozwiązywania problemów, co jest niezbędne dla ich ogólnego rozwoju.

Pytanie 22

Jakie materiały oraz narzędzia powinien zgromadzić terapeuta przed zajęciami z użyciem techniki patchwork?

A. Linoleum, dłuta, farba drukarska, papier o wysokiej gramaturze

B. Aparat fotograficzny, laptop, papier techniczny, program do cyfrowej obróbki zdjęć

C. Kawałki tkanin, igły, nici, nożyczki krawieckie, maszyna do szycia

D. Kredki pastelowe, karton, świece, rysik, tusz kreślarski

Technika patchwork to sztuka szycia kawałków materiału w sposób, który tworzy jedną spójną całość. Przygotowanie takich zajęć wymaga odpowiednich materiałów i narzędzi, które umożliwiają uczestnikom praktyczne zastosowanie tej techniki. Kawałki tkanin, które są różnorodne pod względem kolorów, faktur i wzorów, pozwalają na rozwijanie kreatywności oraz umiejętności estetycznych. Igły i nici są kluczowe do łączenia tkanin, co jest podstawą każdego projektu patchworkowego. Nożyczki krawieckie umożliwiają precyzyjne cięcie materiałów, a maszyna do szycia znacznie przyspiesza proces łączenia tkanin oraz pozwala na osiągnięcie profesjonalnych efektów. W praktycznych zajęciach terapeutycznych można wykorzystać technikę patchwork do promowania wyobraźni, poprawy zdolności manualnych i relaksacji. Technika ta jest również szeroko stosowana w terapii zajęciowej, ponieważ może być dostosowana do różnych poziomów umiejętności uczestników.

Pytanie 23

Jakie aktywności mogą przyczynić się do zwiększenia zdolności manualnych dziecka niewidomego w wieku przedszkolnym?

A. Szkolenie w zakresie używania laski.

B. Wypełnianie konturów plasteliną.

C. Tworzenie frywolitek.

D. Jazda na rowerze tandem.

Wypełnianie konturów plasteliną to skuteczna metoda wspierająca rozwój sprawności manualnej u dzieci niewidomych. Technika ta angażuje zmysł dotyku, co jest kluczowe w przypadku dzieci, które nie mogą polegać na wzroku. Poprzez formowanie plasteliny w konturach, dziecko uczy się precyzyjnych ruchów palców oraz koordynacji ręka-oko, co ma bezpośrednie przełożenie na jego umiejętności manualne. Dodatkowo, praca z plasteliną rozwija zdolności sensoryczne, pozwala na eksplorację tekstur, a także angażuje wyobraźnię i kreatywność. W kontekście standardów i dobrych praktyk, zajęcia oparte na plastelinie mogą być dostosowane do indywidualnych potrzeb dziecka, co jest zgodne z zasadami zindywidualizowanego podejścia w edukacji dzieci z niepełnosprawnościami. Przykłady zastosowania obejmują tworzenie prostych kształtów, które dziecko może następnie rozpoznać, co sprzyja rozwijaniu zdolności percepcyjnych i manualnych jednocześnie.

Pytanie 24

Która forma mózgowego porażenia dziecięcego cechuje się lepszą sprawnością w kończynach górnych aniżeli w dolnych oraz przywodzeniem lub krzyżowaniem nóg i ustawianiem stóp na palcach w pozycji stojącej?

A. Obustronne porażenie kurczowe

B. Postać móżdżkowa

C. Postać pozapiramidowa

D. Obustronne porażenie połowicze

Obustronne porażenie kurczowe to charakterystyczna postać mózgowego porażenia dziecięcego, w której dochodzi do znacznych ograniczeń ruchowych, zwłaszcza w kończynach dolnych. Cechą wyróżniającą tę postać jest większa sprawność w kończynach górnych, co pozwala dzieciom na wykonywanie prostszych zadań takich jak chwytanie przedmiotów. Dzieci z obustronnym porażeniem kurczowym często prezentują przywodzenie nóg oraz ich krzyżowanie w pozycji stojącej, co jest wynikiem zwiększonego napięcia mięśniowego. Zrozumienie tych objawów jest kluczowe w planowaniu terapii, która może obejmować fizjoterapię, aby poprawić mobilność i koordynację. W praktyce terapeuci powinni dostosować ćwiczenia do indywidualnych potrzeb dziecka, na przykład poprzez wprowadzanie gier i zabaw ruchowych, które angażują kończyny górne i dolne, co pozwoli na rozwijanie sprawności ruchowej. Wiedza na temat tej postaci mózgowego porażenia dziecięcego jest istotna w kontekście wczesnej interwencji, co znacząco wpływa na jakość życia dzieci i ich rodzin.

Pytanie 25

Nowo zatrudniony terapeuta zdobędzie informacje dotyczące zalecanych metod, technik oraz form pracy z podopiecznym w placówce pomocy społecznej?

A. z regulaminu instytucji

B. z analizy sytuacji środowiskowej

C. z dokumentacji o stopniu niepełnosprawności podopiecznego

D. z indywidualnego planu wsparcia mieszkańca

Indywidualny plan wsparcia mieszkańca jest kluczowym dokumentem w pracy terapeutycznej w instytucjach takich jak domy pomocy społecznej. Zawiera on szczegółowe informacje dotyczące potrzeb, celów oraz metod pracy z danym podopiecznym. Jako terapeuta, możesz korzystać z tego planu, aby dostosować swoje podejście do specyficznych potrzeb mieszkańca, co jest zgodne z zasadą person-centered care, czyli opieki skoncentrowanej na osobie. Przykładowo, jeżeli indywidualny plan wskazuje na potrzebę wsparcia w zakresie umiejętności społecznych, można wprowadzić techniki takie jak terapia zajęciowa, grupowe zajęcia integracyjne lub sesje indywidualne. Tego rodzaju działania są oparte na najlepszych praktykach w pracy z osobami w trudnej sytuacji życiowej i mają na celu poprawę jakości życia podopiecznych oraz ich integrację ze społecznością.

Pytanie 26

Na ilustracji przedstawiono sprzęt stanowiący pomoc w czynności

A. układania bukietów z kwiatów.

B. obierania warzyw.

C. ubierania i rozbierania się.

D. obróbki drewna.

Odpowiedź dotycząca ubierania i rozbierania się jest prawidłowa, ponieważ ilustracja przedstawia sprzęt, który ułatwia zakładanie oraz zdejmowanie pończoch lub skarpet. Takie urządzenia są szczególnie przydatne dla osób z ograniczoną mobilnością, które mogą mieć trudności z wykonywaniem tych czynności bez wsparcia. Przykładem zastosowania mogą być sytuacje, w których pacjenci z chorobami reumatycznymi lub neurologicznymi potrzebują wsparcia w codziennych zadaniach. W kontekście standardów opieki zdrowotnej, pomocne urządzenia do ubierania wspierają niezależność pacjentów i poprawiają ich komfort życia. Takie sprzęty są projektowane zgodnie z normami ergonomicznymi, co zapewnia ich efektywność oraz bezpieczeństwo użytkowania. Ich stosowanie jest zgodne z najlepszymi praktykami w rehabilitacji, gdzie dąży się do maksymalizacji samodzielności pacjentów.

Pytanie 27

Na ilustracji przedstawiono narzędzie niezbędne w pracowni terapii zajęciowej do przeprowadzenia zajęć z wykorzystaniem techniki

A. filcowania na sucho.

B. haftu krzyżykowego.

C. filcowania na mokro.

D. haftu pętelkowego.

Haft pętelkowy to technika, która wymaga specyficznych narzędzi, w tym szydełka, które widoczne jest na ilustracji. Szydełko służy do tworzenia pętelek na tkaninie, co jest kluczowym elementem tej techniki. Zastosowanie haftu pętelkowego znajduje się w różnych dziedzinach, od dekoracji tekstyliów po tworzenie unikalnych wzorów w projektach artystycznych. W kontekście terapii zajęciowej, haft pętelkowy może być wykorzystywany do rozwijania zdolności manualnych, koordynacji oraz cierpliwości uczestników zajęć. Technika ta, w odróżnieniu od filcowania, które korzysta z igieł i mat, jest bardziej dostępna dla osób początkujących, ponieważ pozwala na łatwiejsze uchwycenie materiału i mniejsze ryzyko uszkodzenia tkaniny. Praca z haftem pętelkowym może również wpływać na rozwój zdolności artystycznych i kreatywność, co jest często istotne w kontekście terapeutycznym.

Pytanie 28

Mieszkanka ośrodka wsparcia społecznego z reumatoidalnym zapaleniem stawów odczuwa intensywny ból, któremu towarzyszą sztywność oraz obrzęki stawów obu rąk. Jakiego rodzaju aktywności należałoby zaproponować w tym czasie choroby?

A. Czytanie powieści obyczajowej i dyskusja nad nią

B. Granie na prostych instrumentach perkusyjnych

C. Wyszywanie na kanwie haftem krzyżykowym

D. Przesadzanie i pielęgnacja kwiatów doniczkowych

Czytanie powieści obyczajowej oraz dyskusja nad nią to forma aktywności, która jest niezwykle korzystna dla osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zwłaszcza w okresach nasilenia objawów chorobowych. Tego typu zajęcia angażują umysł, pozwalają na relaks i stanowią formę społecznej interakcji, co jest kluczowe dla zdrowia psychicznego. Podczas gdy stawy są obolałe, ograniczenie aktywności fizycznej może być niezbędne, co czyni czytanie idealnym rozwiązaniem. Dodatkowo, dyskusje na temat przeczytanej lektury mogą stymulować myślenie krytyczne oraz umiejętności komunikacyjne. Warto również zauważyć, że literatura obyczajowa może być źródłem emocjonalnego wsparcia, pomagając osobom zmagającym się z chorobą poczuć się mniej osamotnionymi w swoich zmaganiach. W ramach dobrych praktyk w opiece nad osobami starszymi zaleca się włączenie aktywności umysłowych i społecznych, co sprzyja poprawie jakości życia i samopoczucia.

Pytanie 29

Zasada wykorzystywana w terapii osób z zaburzeniami psychicznymi, której kluczowym założeniem jest równoczesne oddziaływanie na różne aspekty życia pacjenta, nosi nazwę

A. wielostronności oddziaływań

B. stopniowania trudności

C. powtarzalności oddziaływań

D. optymalnej stymulacji

Odpowiedź "wielostronności oddziaływań" jest prawidłowa, ponieważ w terapii osób z zaburzeniami psychicznymi istotne jest, aby podejście terapeutyczne obejmowało różne aspekty życia pacjenta. Zasada ta zakłada, że skuteczna terapia powinna działać nie tylko na poziomie psychologicznym, ale także brać pod uwagę inne sfery, takie jak fizyczna, społeczna, czy emocjonalna. Na przykład, w przypadku terapii poznawczo-behawioralnej, terapeuta może równocześnie pracować z pacjentem nad zmianą negatywnych wzorców myślenia, a także zachęcać do aktywności fizycznej oraz angażowania się w interakcje społeczne. Takie holistyczne podejście prowadzi do bardziej złożonego i efektywnego wsparcia, co w praktyce jest zgodne z zaleceniami WHO w zakresie zdrowia psychicznego, które podkreślają potrzebę integracji różnych form wsparcia w leczeniu. Działa to również na zasadzie wzajemnego wspierania się różnych sfer życia, co przyczynia się do lepszej jakości życia pacjenta.

Pytanie 30

Jakie elementy wchodzą w skład dokumentacji rehabilitacyjno-terapeutycznej uczestnika warsztatów terapii zajęciowej?

A. wywiad środowiskowy, rejestr zużycia materiałów, plan zajęć.

B. dziennik zajęć, dane osobowe, sposób transportu uczestnika.

C. indywidualny plan terapii, dane osobowe uczestnika, sposoby kontaktu z opiekunami.

D. wniosek o przyjęcie, orzeczenie o niepełnosprawności, lista uczestników.

Dokumentacja rehabilitacyjno-terapeutyczna jest kluczowa dla efektywności terapii zajęciowej, a wybór odpowiednich elementów dokumentacji jest istotny. Podanie o przyjęcie i orzeczenie o niepełnosprawności, chociaż ważne, nie są wystarczające do stworzenia kompleksowego obrazu uczestnika terapii. Podanie o przyjęcie jest formalnością administracyjną, która nie wpływa na proces terapeutyczny, a orzeczenie o niepełnosprawności podejmuje jedynie kwestię stanu zdrowia uczestnika, ale nie dostarcza informacji o osobistych potrzebach terapeutycznych. Lista obecności ma zastosowanie w kontekście organizacyjnym, jednak nie jest to element związany z samą rehabilitacją. Koncentrowanie się na tych dokumentach może prowadzić do niepełnego zrozumienia potrzeb uczestników terapii oraz ograniczyć możliwość dostosowania działań terapeutycznych do ich rzeczywistych wymagań. W przypadku wywiadu środowiskowego, ewidencji zużycia materiałów czy harmonogramu zajęć, chociaż są to ważne aspekty organizacyjne, nie spełniają one roli kluczowych elementów dokumentacji terapeutycznej. Wywiad środowiskowy dostarcza informacji o warunkach życia uczestnika, ale nie określa bezpośrednio planu działania. Ewidencja zużycia materiałów i harmonogram zajęć są bardziej związane z zarządzaniem i logistyką, a nie z indywidualnym podejściem terapeutycznym, co jest fundamentalne w rehabilitacji. Często mylnie interpretowane podejścia do dokumentacji mogą prowadzić do nieefektywnej terapii oraz zaniedbań w zakresie indywidualnych potrzeb pacjentów.

Pytanie 31

Terapeuta zajęciowy, który podczas swobodnej rozmowy z uczestnikami zajęć poprzez właściwe jej kierowanie zdobywa interesujące go informacje, wykorzystuje wywiad

A. pogłębiony

B. ukryty

C. skategoryzowany

D. jawny

Terapeuta zajęciowy, który chce prowadzić rozmowę w sposób naturalny, powinien umieć zadać odpowiednie pytania. Wywiad ukryty to naprawdę ciekawa technika, bo pozwala dowiedzieć się, co uczestnicy zajęć myślą i czują, bez zbędnej presji. Na przykład, jeśli terapeuta zapyta, co lubią robić w wolnym czasie, to może w ten sposób dowiedzieć się, jakie mają zainteresowania. To może być naprawdę pomocne w terapii. Ważne jest, żeby terapeuci rozumieli, że muszą szanować indywidualność uczestników i ich doświadczenia. Myślę, że dobrze jest, gdy mają odpowiednie przeszkolenie, by skutecznie wspierać swoich podopiecznych i dostosować terapię do ich potrzeb.

Pytanie 32

Pan Jan w trakcie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc często doświadcza kaszlu, odczuwa duszność w obszarze klatki piersiowej, a także męczy się podczas wykonywania codziennych czynności samoobsługowych oraz wizyt w pobliskim sklepie. Opis ten wskazuje na brak zaspokojenia potrzeb

A. bezpieczeństwa

B. estetycznych

C. fizjologicznych

D. afiliacji

Odpowiedź dotycząca deprywacji potrzeb fizjologicznych jest prawidłowa, ponieważ kaszel, duszność oraz męczenie się przy codziennych czynnościach wskazują na fundamentalne problemy zdrowotne. Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) wpływa na zdolność organizmu do prawidłowego funkcjonowania, co bezpośrednio osłabia podstawowe potrzeby fizjologiczne, takie jak oddychanie i wydolność organizmu. Osoby z POChP często doświadczają ograniczeń w aktywności fizycznej, co prowadzi do obniżenia jakości życia. W praktyce, istotne jest, aby takie objawy były monitorowane przez specjalistów, a pacjenci mieli dostęp do rehabilitacji oddechowej, której celem jest poprawa wydolności i jakości życia. Dodatkowo, przestrzeganie zasad dotyczących zdrowego stylu życia, takich jak unikanie palenia oraz regularne ćwiczenia fizyczne dostosowane do możliwości pacjenta, mogą znacząco wpłynąć na poprawę stanu zdrowia i zaspokojenie potrzeb fizjologicznych. Zrozumienie tego zagadnienia jest kluczowe dla skutecznego zarządzania chorobą oraz zwiększenia komfortu życia chorych.

Pytanie 33

Które z wymienionych twierdzeń poprawnie definiuje warunek dotyczący pozytywnego wzmocnienia stosowanego w celu zachęcania podopiecznego do aktywnego udziału w terapiach?

A. Rodzaj wzmocnienia powinien być ustalony z podopiecznym

B. Rodzaj wzmocnienia powinien mieć postać materialną

C. Wzmocnienie powinno być zastosowane jak najszybciej po wystąpieniu pożądanego zachowania

D. Wzmocnienie powinno być przyznane jedynie w przypadku wielokrotnego powtórzenia oczekiwanych zachowań

Wzmocnienie pozytywne jest kluczowym elementem w procesie motywowania podopiecznych do aktywnego uczestnictwa w zajęciach terapeutycznych. Odpowiedź wskazująca, że wzmocnienie powinno nastąpić jak najszybciej po oczekiwanym zachowaniu jest zgodna z zasadami teorii uczenia się. Natychmiastowe wzmocnienie pozwala na silniejsze skojarzenie pozytywnego rezultatu z konkretnym zachowaniem, co zwiększa szansę na jego powtórzenie w przyszłości. Przykładowo, jeśli podopieczny bierze udział w zajęciach terapeutycznych i natychmiast po zakończeniu jest chwalony lub otrzymuje nagrodę, to może to zmotywować go do regularnego uczestnictwa. W praktyce, stosowanie natychmiastowych wzmocnień sprzyja budowaniu więzi z terapeutą oraz poczuciu sukcesu u podopiecznego. Dobry terapeuta powinien znać indywidualne preferencje podopiecznych i dostosowywać formę wzmocnienia, co jest zgodne z zasadą personalizacji terapii, uznawaną za jedną z dobrych praktyk w psychologii i pedagogice.

Pytanie 34

Jakie są przeciwwskazania do udziału w zajęciach felinoterapii?

A. uczulenie na ślinę i skórę kota

B. strach przed wysokościami

C. reakcja alergiczna na opary rozpuszczalników

D. epilepsja dźwięko- i fotogenna

Uczulenie na ślinę i skórę kota jest istotnym przeciwwskazaniem do udziału w zajęciach felinoterapii, ponieważ może prowadzić do poważnych reakcji alergicznych. Osoby uczulone na te substancje mogą doświadczać objawów takich jak wysypka, swędzenie, a w skrajnych przypadkach nawet reakcje anafilaktyczne, które zagrażają życiu. Felinoterapia opiera się na interakcji z kotami, dlatego osoby z takimi alergiami powinny unikać kontaktu z nimi, aby nie narażać się na konsekwencje zdrowotne. W kontekście terapii, kluczowe jest, aby zapewnić bezpieczeństwo uczestników, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie terapii zwierzętami. Właściwe podejście do felinoterapii uwzględnia indywidualne potrzeby i ograniczenia pacjentów, co pozwala na skuteczną i bezpieczną terapię. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest przeprowadzanie wstępnych badań alergologicznych, które mogą pomóc w zidentyfikowaniu potencjalnych przeciwwskazań do terapii.

Pytanie 35

Podczas udzielania informacji zwrotnej podopiecznemu, który narusza zasady funkcjonowania pracowni, terapeuta zajęciowy powinien w pierwszej kolejności

A. podawać przykłady negatywnych zachowań podopiecznego z przeszłości i skoncentrować się na potencjalnych zagrożeniach wynikających z łamania zasad pracowni

B. jednoznacznie ocenić podopiecznego oraz określić jego możliwości do modyfikacji zachowania

C. ocenić niewłaściwe zachowanie w kontekście regulaminu pracowni i określić swoje oczekiwania dotyczące zmian

D. w sposób ogólny formułować swoje uwagi, nie koncentrując się na szczegółach, ale zaznaczyć możliwość usunięcia podopiecznego z zajęć

Odpowiedź wskazująca na ocenę zachowania niezgodnego z regulaminem pracowni oraz na określenie oczekiwań wobec zmiany jest prawidłowa, ponieważ opiera się na zasadach konstruktywnej informacji zwrotnej. Terapeuta zajęciowy powinien w sposób jasny i precyzyjny ocenić, jakie zachowania są nieakceptowalne, aby podopieczny miał pełną świadomość ich wpływu na środowisko pracowni oraz na innych uczestników zajęć. Warto podkreślić, że konkretne wskazanie oczekiwań dotyczących zmiany zachowania pozwala na stworzenie jasnych ram, w których podopieczny może się poruszać. Na przykład, jeśli zachowanie polega na nieprzestrzeganiu zasad współpracy, terapeuta powinien wyraźnie przedstawić, jakie konkretne działania są pożądane, takie jak aktywne słuchanie czy przestrzeganie zasad komunikacji. Tego typu podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w pracy terapeutycznej, które koncentrują się na wspieraniu rozwoju kompetencji społecznych i emocjonalnych, a także na budowaniu odpowiedzialności za własne zachowanie.

Pytanie 36

Rytowanie, trawienie, grawerowanie, tuszowanie oraz odciskanie to zestaw działań wykonywanych podczas zajęć w pracowni

A. ceramicznej

B. stolarskiej

C. kaletniczej

D. graficznej

Rytowanie, trawienie, grawerowanie, tuszowanie i odciskanie są technikami związanymi z pracą w pracowni graficznej, gdzie tworzenie różnorodnych form graficznych oraz reprodukcja obrazów na papierze lub innych materiałach jest kluczowym aspektem. W pracowni graficznej, rytowanie i grawerowanie polegają na tworzeniu wzorów i tekstów na powierzchniach takich jak metal, drewno czy linoleum, co pozwala na uzyskanie unikalnych odbitek. Techniki te są wykorzystywane w druku wypukłym oraz w procesach produkcji materiałów reklamowych. Tuszowanie to kolejny ważny krok, polegający na aplikacji tuszu na przygotowane formy, co umożliwia przeniesienie obrazu na papier. Odciskanie, w zależności od techniki, może obejmować zarówno zastosowania ręczne, jak i maszynowe, pozwalając na produkcję większej liczby kopii. Zastosowanie tych technik w projektowaniu graficznym, w tym tworzeniu plakatów, albumów artystycznych czy książek, jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie sztuki oraz designu, co podkreśla ich znaczenie w dzisiejszym przemyśle kreatywnym.

Pytanie 37

Planując treningi dotyczące codziennych czynności dla osoby z reumatoidalnym zapaleniem stawów, terapeuta powinien mieć na uwadze, że jego rolą jest przede wszystkim nauczenie pacjenta

A. modyfikacji chwytów

B. utrzymywania prawidłowej wagi ciała

C. alternatywnych form komunikacji

D. nowych umiejętności zawodowych

Modyfikacja chwytów to kluczowy element rehabilitacji osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów, ponieważ choroba ta prowadzi do bólu, sztywności oraz ograniczenia ruchomości stawów, co negatywnie wpływa na codzienne życie pacjentów. Terapeuta powinien nauczyć pacjenta technik dostosowania chwytów, aby zminimalizować dyskomfort oraz ryzyko uszkodzenia stawów. Przykładem może być nauka chwytania przedmiotów dużymi stawami (np. łokciem) lub stosowanie narzędzi ergonomicznych, co pozwala zredukować obciążenie rąk. Zastosowanie technik takich jak adaptacja chwytów w codziennych czynnościach, jak pisanie czy gotowanie, może znacząco poprawić jakość życia pacjenta. Zgodnie z aktualnymi standardami w terapii zajęciowej, ważne jest, aby podejścia były oparte na indywidualnych potrzebach pacjenta, co podkreśla znaczenie modyfikacji chwytów w kontekście reumatoidalnego zapalenia stawów.

Pytanie 38

W regulaminie pracowni artystycznej należy zająć się na początku

A. tematyką zajęć z arteterapii.

B. instrukcjami obsługi urządzeń.

C. prawami i obowiązkami uczestników,

D. wykazem narzędzi i materiałów,

W regulaminie pracowni artystycznej kluczowym elementem są prawa i obowiązki uczestników, ponieważ stanowią one fundament dla bezpiecznego i efektywnego funkcjonowania każdej grupy twórczej. Umożliwiają one uczestnikom zrozumienie swoich ról oraz odpowiedzialności w kontekście zajęć artystycznych. W praktyce, dobrze sformułowane regulacje dotyczące praw uczestników mogą obejmować np. prawo do swobodnego wyrażania siebie, korzystania z narzędzi oraz materiałów oferowanych przez pracownię, jak również prawo do nauki i rozwoju w atmosferze wzajemnego szacunku. Obowiązki natomiast mogą dotyczyć przestrzegania zasad bezpieczeństwa, dbałości o wspólne zasoby oraz poszanowania pracy innych uczestników. Uregulowanie tych kwestii przyczynia się do stworzenia harmonijnej atmosfery, która jest niezbędna dla efektywnego prowadzenia zajęć arteterapii czy innych form sztuki. Warto również pamiętać, że dobre praktyki w zakresie organizacji zajęć artystycznych rekomendują przygotowanie dokumentów, które jasno określają wszystkie aspekty współpracy oraz wzmacniają poczucie odpowiedzialności wśród uczestników.

Pytanie 39

Zmęczenie jest przyczyną zakłóceń w komunikacji o typie

A. wewnętrznym

B. zewnętrznym

C. społecznym

D. kulturowym

Zmęczenie, które często występuje w kontekście komunikacji, jest źródłem zakłóceń o charakterze wewnętrznym. Oznacza to, że wpływa na sposób, w jaki jednostka przetwarza informacje, interpretuje komunikaty oraz reaguje na nie. W kontekście psychologii komunikacji, zrozumienie wpływu zmęczenia na zdolność koncentracji i pamięci jest kluczowe. Na przykład, pracownik zmęczony po długim dniu ma trudności z przetwarzaniem skomplikowanych informacji, co może prowadzić do nieporozumień podczas spotkań lub rozmów. Dobre praktyki w środowisku zawodowym sugerują, aby zapewnić regularne przerwy oraz stosować techniki zarządzania stresem, co może pomóc w minimalizacji negatywnych efektów zmęczenia. Warto także zwrócić uwagę na ergonomię miejsca pracy oraz na organizację zadań, aby zminimalizować zmęczenie i poprawić efektywność komunikacji.

Pytanie 40

Która z metod stosowanych w rehabilitacji niemowląt z mózgowym porażeniem dziecięcym opiera się na stymulacji receptorów proprioceptywnych w celu pobudzenia mózgu do realizacji konkretnego wzorca ruchowego?

A. Metoda kinesiotapingu

B. Metoda NDT Bobath

C. Metoda V. Vojty

D. Metoda M. Montessori

Metoda V. Vojty, znana również jako metoda refleksów ruchowych, koncentruje się na aktywacji receptorów czucia głębokiego w celu stymulacji mózgu do realizacji określonych wzorców ruchowych. W terapii niemowląt z mózgowym porażeniem dziecięcym, metoda ta wykorzystuje naturalne odruchy i reakcje ciała, aby wspierać rozwój motoryczny i poprawiać koordynację. Przykładowo, fizjoterapeuta może wywołać specyficzny odruch, wpływając na odpowiednią część ciała, co prowadzi do zainicjowania ruchu w określonym kierunku. Ta metoda jest szczególnie skuteczna, ponieważ bazuje na innym podejściu do rehabilitacji, koncentrując się na naturalnych wzorcach ruchowych i ich odtworzeniu. Standardy terapeutyczne opierają się na holistycznym traktowaniu pacjenta, gdzie każdy element terapii ma na celu aktywację układu nerwowego, co sprzyja adaptacji i rewitalizacji funkcji ruchowych. Zastosowanie tej metody w praktyce często przynosi widoczne efekty, co potwierdzają liczne badania kliniczne oraz doświadczenia terapeutów pracujących z dziećmi z MPDz.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej