Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 00:01
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 00:06

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Różnice wysokości oraz poprawki są zapisywane w dzienniku niwelacji z precyzją do

A. 0,001 m

B. 0,01 m

C. 0,0001 m

D. 0,1 m

Wybór innych odpowiedzi, które wskazują na różną dokładność pomiarów, może prowadzić do poważnych nieporozumień w kontekście geodezyjnych prac niwelacyjnych. Zapis różnic wysokości z dokładnością do 0,01 m, 0,0001 m czy 0,1 m nie spełnia standardów wymaganych w profesjonalnych aplikacjach niwelacyjnych. Różnica 0,01 m, choć jest stosunkowo precyzyjna, nie wystarcza w sytuacjach, gdzie nawet niewielkie zmiany wysokości mogą wpłynąć na projekt, takie jak w inżynierii lądowej czy budownictwie. Z kolei zapis z dokładnością do 0,0001 m może wydawać się atrakcyjny w teorii, jednak w praktyce jest to niepraktyczne i często niemożliwe do osiągnięcia w standardowych warunkach pomiarowych, co prowadzi do nieuzasadnionych oczekiwań co do wyników. Natomiast dokładność 0,1 m jest zbyt mała dla większości zastosowań inżynieryjnych, gdzie precyzja jest kluczowa. Użytkownicy, którzy wybierają te wartości, mogą nie zdawać sobie sprawy z istoty dokładności pomiarów w kontekście norm geodezyjnych oraz potencjalnych konsekwencji błędów pomiarowych, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo oraz jakość projektowanych obiektów.

Pytanie 2

Który południk jest osiowym w odwzorowaniu Gaussa-Krugera w systemie współrzędnych PL-2000?

A. 25°

B. 23°

C. 22°

D. 24°

Poprawna odpowiedź to 24°, który jest południkiem osiowym odwzorowania Gaussa-Krugera w układzie współrzędnych PL-2000. W tym systemie geodezyjnym stosuje się odwzorowanie, które jest oparte na koncepcji południków osiowych. Południk 24° jest szczególnie istotny dla obszarów geograficznych w Polsce, ponieważ zapewnia poprawne odwzorowanie dla większości terytorium kraju, co jest niezbędne w geodezji i kartografii. Dzięki temu odwzorowaniu możemy dokładnie określić położenie punktów w przestrzeni geograficznej, co jest kluczowe w zastosowaniach takich jak inżynieria lądowa, planowanie urbanistyczne oraz analiza przestrzenna. Odwzorowanie Gaussa-Krugera jest szeroko stosowane w praktyce, ponieważ umożliwia przekształcenie współrzędnych geograficznych (szerokości i długości geograficznej) na współrzędne prostokątne, co ułatwia obliczenia i analizę danych. Dodatkowo, dzięki zastosowaniu lokalnych układów odniesienia, uzyskuje się większą dokładność w pomiarach, co jest istotne dla profesjonalnych prac geodezyjnych.

Pytanie 3

Dokumentacja dotycząca pracy geodezyjnej, którą należy wypełnić w ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, powinna zawierać

A. datę zakończenia pracy

B. informację o innych pracach prowadzonych w rejonie zgłaszanej pracy

C. opis przedmiotu oraz lokalizacji i obszaru realizowanej pracy

D. dane dotyczące wykonawcy

Zgłoszenie pracy geodezyjnej w części dotyczącej ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej powinno zawierać informację o innych pracach realizowanych na obszarze zgłaszanej pracy, ponieważ jest to kluczowe dla zrozumienia kontekstu oraz wpływu, jaki nowa praca może mieć na istniejące projekty. Wiedza o równoległych pracach geodezyjnych jest niezbędna do uniknięcia kolizji w zakresie pomiarów i przetwarzania danych. Na przykład, jeżeli na tym samym obszarze prowadzone są prace związane z budową infrastruktury czy innymi projektami geodezyjnymi, może to wpłynąć na metodykę oraz terminologię stosowane w dokumentacji. Uwzględnienie tej informacji pozwala na koordynację działań, minimalizację ryzyk oraz zapewnienie spójności danych w dokumentacji geodezyjnej. Zgodnie z dobrą praktyką, takie informacje są również wymagane w projektach realizowanych z udziałem administracji publicznej, co podkreśla znaczenie tej odpowiedzi w kontekście przepisów prawa geodezyjnego.

Pytanie 4

Wyznacz wysokość punktu 10, jeśli wysokość punktu RpA wynosi H_RpA = 125,500 m. Odczyt na łacie tylniej to t = 1500, a z przodu p = 0500.

A. H10 = 123,500 m

B. H10 = 124,500 m

C. H10 = 126,500 m

D. H10 = 142,500 m

Poprawna odpowiedź to H10 = 126,500 m. Aby obliczyć wysokość punktu 10, musimy uwzględnić wysokość punktu RpA oraz odczyty dokonane na łacie. Wysokość punktu RpA wynosi 125,500 m. Odczyt wsteczny na łacie wynosi 1500, co oznacza, że musimy dodać tę wartość do wysokości RpA, ponieważ jest to odczyt z laty umieszczonej w wyższej pozycji. Następnie odczyt w przód na łacie wynosi 0500, co oznacza, że musimy odjąć tę wartość od wcześniejszego wyniku. Obliczenia przedstawiają się następująco: H10 = HRpA + t - p = 125,500 m + 1500 - 0500 = 126,500 m. Tego rodzaju obliczenia są powszechnie stosowane w geodezji i inżynierii lądowej, gdzie precyzyjne pomiary wysokości są kluczowe dla projektów budowlanych oraz do pomiarów terenowych. Warto wiedzieć, że stosowanie łaty jest standardową praktyką w pomiarach geodezyjnych, co pozwala na uzyskiwanie dokładnych wyników. Zrozumienie tych zasad jest niezbędne dla każdego geodety.

Pytanie 5

Na mapach naturalne formy rzeźby terenu zaznacza się kolorem

A. czarnym

B. szarym

C. brązowym

D. żółtym

Naturalne formy rzeźby terenu, takie jak góry, doliny, wzgórza czy inne ukształtowania, są na mapach topograficznych zazwyczaj przedstawiane kolorem brązowym. To ustalenie wynika z międzynarodowych standardów kartograficznych, które wskazują, że brąz jest najbardziej adekwatnym kolorem do reprezentacji ukształtowania terenu, ponieważ kojarzy się z ziemią oraz jest najlepiej widoczny na tle innych kolorów używanych do oznaczania wód (niebieski) oraz terenów zabudowanych (czarny). Przykładowo, w przypadku analiz geograficznych i ekologicznych, używanie brązowych odcieni na mapach pozwala nie tylko na łatwiejszą interpretację rzeźby terenu, ale również na identyfikację obszarów potencjalnego zagrożenia erozją czy osuwiskami. Dodatkowo, w kontekście planowania przestrzennego, zrozumienie ukształtowania terenu jest kluczowe dla podejmowania decyzji o lokalizacji infrastruktury, co czyni znajomość zasad przedstawiania rzeźby terenu niezbędną umiejętnością w wielu dziedzinach związanych z geografią i urbanistyką.

Pytanie 6

Znaki geodezyjne, które nie są objęte ochroną, to

A. repety robocze

B. kamienie graniczne

C. punkty osnowy geodezyjnej

D. budowle triangulacyjne

Repety robocze, znane również jako punkty robocze lub odniesienia robocze, to elementy wykorzystywane do wykonywania pomiarów geodezyjnych i nie podlegają ochronie zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony znaków geodezyjnych. Ochronie podlegają jedynie punkty osnowy geodezyjnej oraz inne trwałe znaki, które są kluczowe dla zapewnienia dokładności i stabilności pomiarów geodezyjnych w dłuższym okresie czasu. Przykładami chronionych punktów są kamienie graniczne, które wyznaczają granice nieruchomości oraz budowle triangulacyjne, stanowiące trwałe elementy osnowy geodezyjnej. Zrozumienie różnic między tymi rodzajami punktów jest istotne, szczególnie w praktyce geodezyjnej, gdzie precyzyjne stosowanie standardów i dobrych praktyk jest kluczowe dla realizacji projektów budowlanych i inżynieryjnych. Wyjątkowe traktowanie repety roboczych wynika z ich tymczasowego charakteru, gdyż są one tworzone i wykorzystywane w ramach konkretnych prac geodezyjnych, a ich lokalizacja może ulegać zmianie.

Pytanie 7

Na przedstawionym szkicu polowym zawarte są wyniki pomiaru szczegółów sytuacyjnych wykonanych metodą

A. przecięć.

B. biegunową.

C. przedłużeń.

D. ortogonalną.

Metoda przedłużeń jest techniką, która znajduje szerokie zastosowanie w geodezji oraz pomiarach inżynieryjnych. Na przedstawionym szkicu polowym widoczne są linie, które przedłużają się poza obiekt mierzony, co wskazuje na zastosowanie tej właśnie metody. W praktyce metoda przedłużeń pozwala na precyzyjne określenie położenia punktu, wykorzystując dwa znane punkty odniesienia. Pomiar ten ma zastosowanie nie tylko w geodezji, ale i w budownictwie, gdzie często zachodzi potrzeba wyznaczania granic działek czy lokalizacji punktów osnowy. Dobre praktyki w zakresie pomiarów wskazują na konieczność stosowania odpowiednich narzędzi, takich jak teodolity czy tachimetry, które umożliwiają dokładne przedłużenie linii pomiarowych. Warto również zauważyć, że metoda ta jest zgodna z obowiązującymi standardami pomiarowymi, co czyni ją niezawodnym narzędziem dla profesjonalistów w tej dziedzinie. Zrozumienie zasadności i kontekstu metody przedłużeń jest kluczowe dla prawidłowego prowadzenia wszelkich prac pomiarowych oraz analizy sytuacji terenowej.

Pytanie 8

Na przedstawionym fragmencie mapy zasadniczej strzałka wskazuje

A. hydrant.

B. studnię.

C. przykanaliki.

D. fontannę.

Na przedstawionym fragmencie mapy zasadniczej strzałka wskazuje na hydrant, co jest zgodne z powszechnie przyjętymi symbolami stosowanymi w kartografii. Hydranty są kluczowymi elementami infrastruktury przeciwpożarowej, a ich umiejscowienie na mapach zasadniczych ma na celu umożliwienie szybkiego dostępu do wody w sytuacjach awaryjnych. Zgodnie z Polskim Standardem PN-EN 14339, hydranty muszą być oznaczone w sposób jednoznaczny, aby służby ratownicze mogły je łatwo zlokalizować. Oznaczenie hydrantu na mapie może również zawierać dodatkowe informacje, takie jak typ hydrantu czy jego średnica. W praktyce, znajomość lokalizacji hydrantów jest niezbędna dla strażaków, którzy muszą szybko reagować na pożary i inne sytuacje kryzysowe. Dlatego umiejętność interpretacji map zasadniczych oraz znajomość symboliki na nich jest niezwykle ważna w kontekście bezpieczeństwa publicznego i efektywności działań ratunkowych.

Pytanie 9

Który dokument jest podstawą do włączenia dokumentacji dostarczonej przez wykonawcę robót do rejestru geodezyjnego?

A. Protokół końcowy kontroli sporządzony przez wykonawcę robót geodezyjnych

B. Protokół końcowy kontroli sporządzony przez inspektora nadzoru

C. Wniosek złożony przez inwestora

D. Wniosek złożony przez geodetę z adnotacją o pozytywnym wyniku kontroli

Wniosek złożony przez geodetę z adnotacją o pozytywnym wyniku kontroli stanowi kluczowy dokument, który umożliwia włączenie dokumentacji geodezyjnej do zasobu geodezyjnego. Zgodnie z obowiązującymi standardami, dokumentacja geodezyjna, w tym mapy i inne opracowania, musi być poddana szczegółowej kontroli przed jej archiwizacją. Wniosek geodety, który zawiera adnotację o pozytywnym wyniku kontroli, potwierdza, że prace wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz normami technicznymi. Przykładowo, w przypadku inwestycji budowlanych, takie kontrole są niezbędne do zapewnienia, że dokumentacja odzwierciedla rzeczywisty stan prawny i techniczny terenu. Z perspektywy dobrych praktyk, włączenie dokumentacji do zasobu geodezyjnego bez odpowiedniego wniosku mogłoby prowadzić do niezgodności, które mogłyby skutkować problemami prawnymi lub technicznymi w przyszłości. W związku z tym, prawidłowy obieg dokumentów oraz odpowiednie kontrole są niezbędne dla zapewnienia jakości i rzetelności bazy danych geodezyjnych.

Pytanie 10

W ciągu niwelacyjnym teoretyczna suma różnic wysokości, mająca wartość 0 m, jest uzyskiwana w przypadku

A. otwartego.

B. zamkniętego.

C. dwustronnie nawiązanego.

D. jednostronnie nawiązanego.

W przypadku niwelacji zamkniętej teoretyczna suma różnic wysokości wynosi 0 m, co oznacza, że po wykonaniu pomiarów w terenie i powrocie do punktu wyjścia, uzyskujemy taki sam poziom odniesienia. Taki układ pomiarowy minimalizuje błędy systematyczne i pozwala na dokładne określenie różnic wysokości między punktami. W praktyce niwelacja zamknięta jest stosowana w sytuacjach, gdzie wymagane są wysokie standardy dokładności, na przykład przy budowie infrastruktury drogowej, mostów czy budynków. W standardach branżowych, takich jak normy PN-EN 17123, podkreśla się znaczenie niwelacji zamkniętej jako metody o niskiej podatności na błędy pomiarowe. Wiedza na temat tej metody jest kluczowa dla inżynierów i geodetów, ponieważ pozwala na uzyskanie wiarygodnych pomiarów, co jest niezbędne w procesie projektowania i realizacji inwestycji budowlanych.

Pytanie 11

Znając współrzędne punktu początkowego A i końcowego B odcinka, jego długość liczy się, korzystając ze wzoru:

A. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 + \Delta Y_{AB}^2} \)

B. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 - \Delta Y_{AB}^2} \)

C. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 \cdot \Delta Y_{AB}^2} \)

D. \( d_{AB} = \sqrt{\Delta X_{AB}^2 \div \Delta Y_{AB}^2} \)

Fajnie, że wybrałeś odpowiedź A! To ona właśnie przedstawia wzór na długość odcinka w układzie kartezjańskim, który jest mega ważny w geometrii analitycznej. Wzór d = √((x2 - x1)² + (y2 - y1)²) pozwala nam obliczyć, jak daleko są dwa punkty A(x1, y1) i B(x2, y2). Wiesz, taki wzór przydaje się w wielu dziedzinach, jak inżynieria czy grafika komputerowa, bo tam często trzeba obliczać odległości między obiektami. Na przykład, w grafice, bez tego nie dałoby się ładnie renderować i animować rzeczy. No i jeszcze, umiejętność liczenia długości odcinków jest ważna, kiedy projektujemy trasy czy analizujemy dane geograficzne. Taka wiedza jest naprawdę niezbędna, gdy ktoś pracuje z danymi przestrzennymi.

Pytanie 12

Zbiór danych o skrócie BDOT500, który służy do tworzenia mapy zasadniczej, oznacza bazę danych

A. obiektów topograficznych

B. szczegółowych osnów geodezyjnych

C. geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu

D. ewidencji gruntów i budynków

Niepoprawne odpowiedzi dotyczą różnych zbiorów danych, które mają inne cele i zastosowania w obszarze geodezji i kartografii. Ewidencja gruntów i budynków, na przykład, koncentruje się na rejestracji praw własności do nieruchomości oraz ich użytkowaniu, co nie jest bezpośrednio związane z obiektami topograficznymi. Z kolei szczegółowe osnowy geodezyjne zorientowane są na precyzyjne ustalanie położenia punktów w przestrzeni, co jest kluczowe dla prac inżynieryjnych, ale nie obejmuje zbioru danych dotyczących obiektów topograficznych. Geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu skupia się na infrastrukturze technicznej, takiej jak wodociągi, kanalizacja czy energetyka, co również jest odrębne od BDOT500. Typowe błędy myślowe prowadzące do tych niepoprawnych odpowiedzi mogą wynikać z mylenia różnych systemów ewidencyjnych lub zbiorów danych geograficznych, co podkreśla konieczność znajomości struktury i celu zbiorów danych, a także ich zastosowań w praktyce. Zrozumienie właściwego kontekstu zbiorów danych jest kluczowe dla efektywnego ich wykorzystania w projektach związanych z gospodarką przestrzenną.

Pytanie 13

Jaką metodą powinno się ustalić wysokość stanowiska instrumentu w niwelacji punktów rozrzuconych?

A. Niwelacji reperów

B. Niwelacji siatkowej

C. Biegunową

D. Ortogonalną

Wybór innych metod, takich jak niwelacja siatkowa, biegunowa czy ortogonalna, w kontekście wyznaczania wysokości stanowiska instrumentu w niwelacji punktów rozproszonych, może prowadzić do wielu nieporozumień i błędów. Niwelacja siatkowa, choć użyteczna w pracach terenowych, nie koncentruje się na precyzyjnym wyznaczeniu wysokości instrumentu, lecz na rozkładzie danych pomiarowych w siatce, co nie zawsze zapewnia wymagany poziom dokładności w lokalizacji punktów. Z kolei niwelacja biegunowa skupia się na pomiarach kątów i odległości, co jest efektywne w innych aspektach geodezji, lecz nie dostarcza informacji dotyczących wysokości bezpośrednio związanych z punktem pomiarowym. Metoda ortogonalna, z kolei, polega na stosowaniu prostych kątów do ustalenia odniesienia, co w kontekście niwelacji może być zbyt uproszczonym podejściem, prowadzącym do błędów w pomiarach wysokości. W praktyce, te metody nie są przystosowane do dokładnego wyznaczania wysokości stanowiska instrumentów, co jest kluczowym krokiem w procesie niwelacji, a ich niewłaściwe zastosowanie może skutkować znacznymi różnicami w wynikach pomiarowych. Dlatego tak ważne jest stosowanie odpowiednich procedur i metod, aby zapewnić wiarygodność i precyzję wyników w geodezyjnych badaniach terenowych.

Pytanie 14

W jakim zakresie znajduje się azymut boku AB, jeżeli różnice współrzędnych między punktem początkowym a końcowym boku AB są następujące: ΔX_AB < 0, ΔY_AB > 0?

A. 200÷300g

B. 0÷100g

C. 100÷200g

D. 300÷400g

Azymut boku AB można określić na podstawie różnic współrzędnych ΔXAB i ΔYAB. W tym przypadku ΔXAB jest ujemne, co oznacza, że punkt końcowy boku AB znajduje się na zachód od punktu początkowego. Z kolei ΔYAB jest dodatnie, co wskazuje, że punkt końcowy leży na północ od punktu początkowego. Taka kombinacja różnic współrzędnych sugeruje, że azymut boku AB mieści się w przedziale od 100° do 200°. To dlatego, że azymut 180° odpowiada kierunkowi południowemu, a wartości od 100° do 180° wskazują na kierunki północno-zachodnie. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy znajduje zastosowanie w geodezji oraz inżynierii lądowej, gdzie precyzyjne określenie kierunków jest kluczowe w procesach pomiarowych i mapowania terenu. Zgodnie z normami geodezyjnymi, stosowanie azymutów w określonym zakresie pozwala na poprawne planowanie i realizację projektów budowlanych.

Pytanie 15

Oblicz wysokość H punktu C w oparciu o dane zapisane na rysunku i w tabeli.

A. HC = 203,79 m

B. HC = 203,95 m

C. HC = 306,51 m

D. HC = 1053,42 m

Obliczenie wysokości punktu C na poziomie 203,95 m jest poprawne, ponieważ opiera się na precyzyjnych danych pomiarowych oraz właściwej interpretacji kątów i poziomów odniesienia zawartych w tabeli. W praktyce, przy pomiarach geodezyjnych, istotne jest zachowanie odpowiednich standardów, takich jak normy PN-EN ISO 17123, które dotyczą metod pomiarów wysokości. Wykorzystanie sprzętu takiego jak niwelatory czy tachymetry, które umożliwiają dokładne pomiary, jest kluczowe. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest realizacja projektów budowlanych, gdzie precyzyjne ustalenie wysokości punktów odniesienia ma kluczowe znaczenie dla stabilności konstrukcji. W kontekście geodezji, sposób obliczeń oraz dbałość o poprawność danych wejściowych ma kluczowe znaczenie, aby unikać błędów, które mogą prowadzić do kosztownych konsekwencji. Zrozumienie zasadności wyników oraz ich praktycznego zastosowania w pracy geodezyjnej jest fundamentem dla każdego specjalisty w tej dziedzinie.

Pytanie 16

Jak należy na mapie zasadniczej wykreślić przedstawiony na rysunku balkon na podporach o średnicach mniejszych niż 50 cm?

A. A.

B. B.

C. C.

D. D.

Wybór niepoprawnej opcji sugeruje niewłaściwe zrozumienie zasad kartografii oraz uproszczonego przedstawiania obiektów na mapach zasadniczych. Odpowiedzi, które nie uwzględniają linii przerywanych, mogą wprowadzać w błąd co do wymogów dotyczących współczesnego rysunku technicznego. Przy projektowaniu map, szczególnie w kontekście małych obiektów, istotne jest zachowanie równowagi pomiędzy szczegółowością a czytelnością. Zbyt duża ilość detali dla elementów o małych średnicach, takich jak podpory balkonów, może prowadzić do chaosu wizualnego, co może zniekształcać rzeczywisty obraz terenu. Kiedy na mapie przedstawiane są szczegóły, które nie mają kluczowego znaczenia dla interpretacji, użytkownicy mogą się zgubić w gąszczu informacji. Umożliwiając prostsze przedstawienie, za pomocą symboli i linii, kartografowie realizują standardy, które podkreślają efektywność komunikacji wizualnej. Ponadto, błędne podejście do wizualizacji podpór przy balkonie może prowadzić do nieprawidłowych wniosków o konstrukcji budynków, co w praktyce inżynieryjnej może skutkować problemami w analizie przestrzennej. W konsekwencji, kluczowe jest zrozumienie, że uproszczenie nie oznacza utraty informacji, lecz raczej umiejętne zarządzanie nimi dla poprawy funkcjonalności mapy.

Pytanie 17

Odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze wynosi:

A. 0306 mm

B. 0414 mm

C. 0468 mm

D. 0360 mm

Odpowiedź "0360 mm" jest poprawna, ponieważ odczyt kreski środkowej na łacie niwelatora rzeczywiście wynosi 3,60 m, co po przeliczeniu daje 3600 mm. W pracy z niwelatorami kluczowe jest precyzyjne odczytywanie wartości z łaty, ponieważ błędy w tej czynności mogą prowadzić do nieprawidłowych pomiarów i w rezultacie do błędów w projektach budowlanych. Dobrą praktyką jest zawsze upewnić się, że oś optyczna niwelatora jest prawidłowo ustawiona oraz że łata jest w pionie, co minimalizuje ryzyko błędnych odczytów. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest niwelacja terenu przed budową, gdzie precyzyjne pomiary są niezbędne dla prawidłowego wykonania fundamentów. Odpowiednie odczyty z łaty są również kluczowe w geodezji oraz w pracach inżynieryjnych, gdzie każdy milimetr ma znaczenie dla stabilności konstrukcji.

Pytanie 18

Długość odcinka na mapie w skali 1:2 000 wynosi 3 cm. Jaka jest rzeczywista długość tego odcinka w terenie?

A. 6 m

B. 60 m

C. 0,6 m

D. 600 m

Odpowiedź 60 m to dobry strzał! Tutaj skala 1:2000 mówi, że 1 cm na mapie to 2000 cm w rzeczywistości. Jak chcesz obliczyć rzeczywistą długość odcinka, to bierzemy długość na mapie, czyli 3 cm, i mnożymy przez tę wartość skali. Czyli 3 cm razy 2000 cm daje nam 6000 cm. Potem przeliczamy na metry, dzieląc przez 100, co daje 60 m. Takie obliczenia są całkiem standardowe w kartografii i geodezji, co jest ważne, bo precyzyjne pomiary mogą mieć duże znaczenie przy różnych projektach, jak budowy czy tworzenie map turystycznych. Zresztą, bez dokładnych danych ciężko podjąć dobre decyzje.

Pytanie 19

Który z podanych rysunków, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej, oznacza budynek garażu?

A. A.

B. B.

C. C.

D. D.

Odpowiedź B jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji, symbol "t" w dokumentacji topograficznej oznacza budynek garażu. W kontekście mapy zasadniczej, precyzyjne oznaczanie obiektów budowlanych jest kluczowe dla właściwej interpretacji danych przestrzennych. W praktyce, symbolika ta jest wykorzystywana w planowaniu przestrzennym, co pozwala na jednoznaczne określenie funkcji obiektów w terenie. Na przykład, w sytuacji, gdy planujemy rozwój infrastruktury drogowej, znajomość symboli pozwala na łatwe zidentyfikowanie i uwzględnienie garaży w analizach przestrzennych. Właściwe posługiwanie się symboliką topograficzną jest zatem nie tylko ważne dla architektów i urbanistów, ale także dla wszystkich interesariuszy zaangażowanych w procesy planowania i zarządzania przestrzenią.

Pytanie 20

Korzystając z danych zamieszczonych w tabeli, oblicz kąt skręcenia pomiędzy układami współrzędnych wtórnym i pierwotnym.

Numer punktu	Układ pierwotny		Układ wtórny
	X^p	Y^p	X^w	Y^w
1	100,00	100,00	400,00	400,00
2	123,00	134,00	377,00	366,00
3	145,00	162,00	355,00	338,00
4	200,00	200,00	300,00	300,00

A. 200g

B. 50g

C. 300g

D. 250g

Prawidłowa odpowiedź to 200g, co oznacza kąt skręcenia między układami współrzędnych wtórnym i pierwotnym. Aby obliczyć kąt skręcenia, ważne jest zrozumienie, jak układy współrzędnych są ze sobą powiązane. Kąt ten można określić poprzez analizę różnic między danymi w układzie pierwotnym a tymi w układzie wtórnym. W praktyce, poprawne obliczenie kąta skręcenia jest kluczowe w dziedzinach takich jak inżynieria, architektura oraz robotyka, gdzie precyzyjne określenie orientacji obiektów jest niezbędne do prawidłowego działania mechanizmów i systemów. Kiedy zmieniamy orientację układów współrzędnych, musimy uwzględnić nie tylko kąt, ale także zmiany w lokalizacji oraz ewentualne przekształcenia, które mogą wpłynąć na dalsze obliczenia. Znajomość prawidłowego obliczania kąta skręcenia jest zgodna z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania systemów, w których precyzja ma kluczowe znaczenie dla ich funkcjonowania.

Pytanie 21

Zasięg terenowy sieci osnowy geodezyjnej w danym powiecie był niesymetryczny. W związku z tym geodeta otrzymał zadanie utworzenia nowej sieci szczegółowej osnowy geodezyjnej. Kto powinien zatwierdzić projekt tej osnowy?

A. Starosta

B. Geodeta Powiatowy

C. Marszałek Województwa

D. Geodeta uprawniony

Zatwierdzenie projektu sieci szczegółowej osnowy geodezyjnej przez starostę jest zgodne z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego. Starosta, jako przedstawiciel lokalnych władz, ma odpowiedzialność za zagospodarowanie przestrzenne oraz planowanie w swoim powiecie. Proces zatwierdzania projektu osnowy geodezyjnej jest kluczowy, ponieważ wpływa na jakość danych geodezyjnych, które będą wykorzystywane w różnych zastosowaniach, takich jak planowanie inwestycji czy ochrona środowiska. W praktyce, po przygotowaniu projektu przez geodetę, dokumentacja zostaje przedstawiona staroście, który ocenia jego zgodność z obowiązującymi normami oraz celami rozwoju powiatu. Na przykład, w przypadku przewidywanej budowy infrastruktury, starosta może zlecić dodatkowe analizy dotyczące wpływu nowej osnowy na istniejące zasoby geodezyjne. Dobrą praktyką jest również współpraca starosty z geodetami uprawnionymi, aby zapewnić, że projekt jest zgodny z lokalnymi regulacjami i standardami branżowymi.

Pytanie 22

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, oblicz wartość współczynnika kierunkowego cosA_A-B linii pomiarowej A-B, który jest stosowany do obliczenia współrzędnych punktu pomierzonego metodą ortogonalną.

ΔX_A-B = 216,11 m

ΔY_A-B = 432,73 m

d_A-B = 483,69 m

A. cosAA-B = 2,2382

B. cosAA-B = 0,4994

C. cosAA-B = 2,0024

D. cosAA-B = 0,4468

Wartość współczynnika kierunkowego cosAA-B = 0,4468 jest prawidłowa, ponieważ odpowiada stosunkowi przyrostu współrzędnych w osi X do długości linii pomiarowej A-B. W praktyce, współczynnik ten jest kluczowy w metodzie ortogonalnej, która jest szeroko stosowana w geodezji oraz inżynierii lądowej. Metoda ortogonalna polega na precyzyjnym pomiarze współrzędnych punktów, co jest istotne dla zapewnienia dokładności w planowaniu i realizacji projektów budowlanych. Użycie prawidłowego współczynnika kierunkowego jest fundamentem dla dalszych obliczeń, takich jak określenie położenia punktów w przestrzeni. Dobrze wykonane obliczenia pozwalają na uniknięcie błędów, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji w realizacji projektów. Standardy takie jak PN-EN ISO 17123-1:2010 określają metody pomiarowe, które powinny być przestrzegane, aby uzyskać wiarygodne wyniki. Dlatego znajomość i umiejętność obliczania współczynnika kierunkowego jest niezbędna dla profesjonalistów w tej dziedzinie.

Pytanie 23

W jakiej skali w systemie PL-2000 wykonany jest dokument mapy zasadniczej o godle 7.125.30.10.3.4?

A. 1:500

B. 1:1000

C. 1:5000

D. 1:2000

Odpowiedź 1:500 jest poprawna, ponieważ arkusz mapy zasadniczej o godle 7.125.30.10.3.4 w systemie PL-2000 jest sporządzony w skali 1:500, co jest zgodne z normami dotyczącymi szczegółowości map oraz ich zastosowania w projektowaniu urbanistycznym. W skali 1:500, każdy centymetr na mapie odpowiada 5 metrom w terenie, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie szczegółów terenowych, takich jak granice działek, układ dróg czy lokalizacja budynków. Tego rodzaju szczegółowość jest niezbędna w procesie planowania przestrzennego, projektowania infrastruktury oraz w działaniach związanych z zarządzaniem nieruchomościami. W praktyce, architekci i urbaniści wykorzystują mapy w tej skali do analizy przestrzennej, co pozwala na lepsze podejmowanie decyzji. Zrozumienie skali mapy i jej zastosowania jest kluczowe dla każdego specjalisty w dziedzinie geodezji i kartografii, a znajomość standardów PL-2000 ułatwia realizację projektów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawymi i technicznymi.

Pytanie 24

Na podstawie danych zamieszczonych na rysunku określ wielkość odchyłki kątowej.

A. +21cc

B. +7CC

C. -7CC

D. -21cc

Właściwa odpowiedź to -21cc, co oznacza, że odchyłka kątowa jest ujemna. Prawidłowe obliczenie odchyłki kątowej wymaga zrozumienia, jak suma kątów w trójkącie powinna wynosić 180°. W tym przypadku, przekształcenie minut na stopnie oraz dodanie wszystkich kątów prowadzi nas do sumy 298° 41'. Odchyłka kątowa obliczana jest na podstawie różnicy między właściwą a uzyskaną sumą kątów, co w tym przypadku daje 118° 41'. Przekształcenie tej wartości na jednostki CC (centymetry) prowadzi do uzyskania 7121 CC. Ponieważ odchyłka kątowa jest dodatnia, zmieniamy jej znak na ujemny, co skutkuje wartością -7121 CC. Ta wartość była najbliższa odpowiedzi -21 CC. W praktyce, poprawne obliczenie odchyłki kątowej jest kluczowe w geodezji i inżynierii, gdzie precyzyjne pomiary kątów mają istotne znaczenie dla dokładności w projektach budowlanych i pomiarowych. Stosowanie odpowiednich standardów metrologicznych oraz umiejętność przekształcania jednostek są niezbędne dla zachowania wysokiej jakości pracy w tej dziedzinie.

Pytanie 25

W jakim rodzaju niwelacji teoretyczna całkowita różnica wysokości pomiędzy punktem startowym a końcowym wynosi 0 mm?

A. Wyliczeniowym

B. Wiszącym

C. Otwartym

D. Zamkniętym

Ciąg niwelacyjny zamknięty charakteryzuje się tym, że jego teoretyczna suma różnic wysokości między punktem końcowym a początkowym wynosi 0 mm. Oznacza to, że w takim ciągu, po wykonaniu pomiarów na zamkniętej pętli, wysokości wszystkich punktów są wyważone i nie wykazują różnicy, co jest istotne w kontekście dokładności pomiarów niwelacyjnych. Zastosowanie ciągów zamkniętych jest kluczowe w inżynierii budowlanej oraz geodezji, gdzie precyzyjne wyznaczanie wysokości ma fundamentalne znaczenie. W przypadku pomiarów niwelacyjnych, idea zamkniętej pętli pozwala na skompensowanie błędów systematycznych i losowych, co zwiększa wiarygodność wyników. Standardy takie jak PN-EN ISO 17123-2 zalecają stosowanie takich ciągów w procesach weryfikacji i kalibracji instrumentów geodezyjnych. Przykładem praktycznego zastosowania może być budowa mostów, gdzie dokładność pomiarów wysokościowych jest kluczowa dla stabilności konstrukcji.

Pytanie 26

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, oblicz wartość współczynnika kierunkowego cos A linii pomiarowej A-B, który jest stosowany do obliczenia współrzędnych punktu pomierzonego metodą ortogonalną.

ΔX_A-B = 216,11 m	ΔY_A-B = 432,73 m	d_A-B = 483,69 m
sin A_A-B = ΔY_A-B / d_A-B cos A_A-B = ΔX_A-B / d_A-B

A. cos AA-B = 0,4994

B. cos AA-B = 0,4468

C. cos AA-B = 2,0024

D. cos AA-B = 2,2382

Wartość współczynnika kierunkowego cos A linii pomiarowej A-B, którą obliczyłeś jako 0,4468, jest rzeczywiście prawidłowa. Współczynnik ten uzyskuje się poprzez podzielenie różnicy współrzędnych X punktów A i B (ΔXA-B) przez odległość między tymi punktami (dA-B). Przykładowo, jeśli różnica współrzędnych wynosi 2 metry, a odległość wynosi około 4,48 metra, po wykonaniu obliczeń otrzymujemy cos AA-B = 0,4468. Ta wartość jest istotna w praktyce geodezyjnej, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie lokalizacji punktów pomiarowych oraz ich relacji w przestrzeni. Używanie współczynnika kierunkowego w obliczeniach umożliwia nie tylko orientację w terenie, ale również dokładne przeliczenia współrzędnych, co jest kluczowe w procesach takich jak mapowanie czy projektowanie infrastruktury. W geodezji stosuje się różne metody pomiarowe, a znajomość wartości współczynników kierunkowych jest fundamentem dla zapewnienia wysokiej jakości pomiarów oraz zgodności z obowiązującymi standardami branżowymi.

Pytanie 27

Przedstawione okno dialogowe z programu do obliczeń geodezyjnych, wskazuje na obliczenia współrzędnych i wysokości punktów pomierzonych metodą niwelacji

A. punktów rozproszonych.

B. siatkowej.

C. profilów.

D. trygonometrycznej.

Odpowiedź "punktów rozproszonych." jest poprawna, ponieważ metoda niwelacji jest kluczowym procesem używanym w geodezji do ustalania wysokości punktów w terenie, które nie są uporządkowane w regularny sposób. W kontekście obliczeń geodezyjnych, niwelacja polega na pomiarze różnic wysokości między punktami, co jest niezbędne do precyzyjnego określenia ich lokalizacji w trójwymiarowej przestrzeni. Praktycznym zastosowaniem tej metody jest na przykład określanie poziomu gruntu na budowach, w projektach hydrologicznych czy w inżynierii lądowej. W standardach branżowych podkreśla się, że pomiary niwelacyjne powinny być wykonywane zgodnie z wytycznymi miejscowych przepisów oraz normami takimi jak ISO 17123, które definiują metody pomiaru i wymagania dotyczące dokładności. W związku z tym, niwelacja punktów rozproszonych jest nie tylko praktyką, ale także spełnia ścisłe wymagania regulacyjne, co czyni tę odpowiedź właściwą.

Pytanie 28

Dokumentacja, która zawiera wyniki geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych oraz wysokościowych, jak również efekty przetworzenia tych danych, jest kompletowana i przekazywana do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w formie operatu

A. katastralnego

B. technicznego

C. pomiarowego

D. szacunkowego

Odpowiedź 'technicznego' jest prawidłowa, ponieważ operat techniczny to dokumentacja, która zawiera szczegółowe dane dotyczące geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych. W skład operatu technicznego wchodzą nie tylko wyniki pomiarów, ale również ich opracowanie oraz analizy, co czyni go kluczowym dokumentem w procesie przekazywania informacji do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. W praktyce, operat techniczny jest niezbędny w przypadkach takich jak sporządzanie map, ustalanie granic działek czy przygotowywanie analiz przestrzennych. Zgodnie z normami branżowymi, operaty techniczne powinny być sporządzane zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa geodezyjnego, co zapewnia ich rzetelność i zgodność z obowiązującymi standardami. Przykładowo, w sytuacjach, gdzie wymagane jest pozyskanie informacji do celów inwestycyjnych, operat techniczny stanowi podstawowy dokument, który pozwala na przeprowadzenie dalszych analiz i decyzji administracyjnych.

Pytanie 29

Który rodzaj przewodu sieci uzbrojenia terenu przedstawia szkic z pomiaru inwentaryzacyjnego?

A. Kanalizacyjny.

B. Wodociągowy.

C. Elektroenergetyczny.

D. Ciepłowniczy.

Poprawna odpowiedź to "kanalizacyjny", co potwierdzają widoczne na szkicu oznaczenia typowe dla infrastruktury kanalizacyjnej. W projekcie inwentaryzacyjnym niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie elementów systemu, co ma kluczowe znaczenie dla późniejszych prac konserwacyjnych oraz planowania rozwoju infrastruktury. Oznaczenia studni rewizyjnych, takie jak k-29, k-30, k-31, są standardowo stosowane w projektach kanalizacyjnych i wskazują na miejsca, gdzie można dokonać inspekcji oraz kontroli stanu technicznego sieci. Ponadto, średnice rur (Dn150, Dn200) są istotnymi parametrami, które pozwalają określić zdolność transportową systemu kanalizacyjnego. Zgodnie z normami branżowymi, projektowanie systemów kanalizacyjnych wymaga uwzględnienia takich aspektów jak hydraulika oraz przepustowość, co przyczynia się do efektywnego odprowadzania ścieków i wód deszczowych, minimalizując ryzyko zatorów. Znajomość tych oznaczeń i ich znaczenia jest niezbędna dla inżynierów zajmujących się projektowaniem oraz zarządzaniem infrastrukturą komunalną.

Pytanie 30

Mapy związane z regulacją stanu prawnego nieruchomości to opracowania kartograficzne określane mianem

A. katastralnych

B. uzupełniających

C. do celów prawnych

D. do celów projektowych

Odpowiedź "do celów prawnych" jest poprawna, ponieważ mapy te mają kluczowe znaczenie w regulacji stanu prawnego nieruchomości. Służą one do przedstawiania granic działek, ich powierzchni oraz wszelkich obciążeń prawnych, takich jak hipoteki czy służebności. Mapy do celów prawnych są wykorzystywane w procesach notarialnych, a także w postępowaniach sądowych, gdzie ważne jest dokładne określenie stanu prawnego nieruchomości. Przykładem zastosowania takich map może być procedura podziału działki, gdzie precyzyjne ustalenie granic jest niezbędne do prawidłowego podziału. W praktyce wykorzystuje się je w dokumentacji związanej z obrotem nieruchomościami, co jest zgodne z normami i standardami, takimi jak Ustawa o geodezji i kartografii, która reguluje kwestie związane z tworzeniem i wykorzystywaniem map w obrocie nieruchomościami.

Pytanie 31

Wartość punktu na profilu podłużnym 2/4+27 wskazuje, że znajduje się on w odległości od początku trasy wynoszącej

A. 2472 m

B. 2427 m

C. 2724 m

D. 2742 m

Punkt na profilu podłużnym zapisany jako 2/4+27 oznacza, że znajduje się on 2427 metrów od początku trasy. Taki zapis jest standardem w dokumentacji inżynieryjnej i geodezyjnej, gdzie '2' to numer odcinka trasy, '4' to numer kilometra, a '+27' to dodatkowe metry. Zrozumienie tego formatu jest kluczowe w pracach związanych z projektowaniem infrastruktury drogowej oraz kolejowej. Na przykład, gdy inżynierowie planują prace remontowe, muszą precyzyjnie określić lokalizację, aby uniknąć błędów i zapewnić bezpieczeństwo. W praktyce, takie zapisy pomagają w identyfikacji miejsc, w których potrzebne są interwencje, a także w komunikacji między różnymi zespołami roboczymi. Dobre praktyki branżowe zalecają stosowanie jednoznacznego systemu numeracji, co ułatwia lokalizację punktów kontrolnych i zarządzanie projektem. Warto również zwrócić uwagę na znaczenie precyzyjnych zapisów w kontekście zarządzania projektem, co pozwala na dokładne planowanie zasobów i terminów realizacji zadań.

Pytanie 32

W teodolicie stała podstawa, która służy do jego ustawienia w poziomie, nazywana jest

A. limbusem

B. pionem

C. alidadą

D. spodarką

W teodolicie istnieje wiele elementów i terminów, które mogą prowadzić do zamieszania, gdy próbujemy zrozumieć jego budowę i funkcje. Limbusem nazywamy inną część teodolitu, która jest odpowiedzialna za wskazywanie kątów na obręczy. Jest to element, który służy do odczytu kątów, a nie do ustalania stabilnej podstawy narzędzia, co jest jego podstawową funkcją. Kolejnym terminem jest pion, który odnosi się do kierunku prostopadłego do poziomu, ale również nie ma nic wspólnego z podstawą teodolitu. Pion jest kluczowy dla określenia pozycji urządzenia w przestrzeni, jednakże nie stanowi jego podstawy. Alidadą jest natomiast wskazówka montowana na teodolicie, używana do celowania w określony punkt. Choć wszystkie te terminy są istotne dla funkcjonowania teodolitu, żaden z nich nie odpowiada funkcji podstawy, poza spodarką. Właściwe zrozumienie tych terminów oraz ich zastosowanie w praktyce geodezyjnej jest kluczowe dla uniknięcia błędów i nieporozumień, które mogą wpłynąć na jakość pomiarów oraz skuteczność pracy w terenie. Dlatego, aby uniknąć typowych błędów myślowych, ważne jest dokładne zrozumienie, jak poszczególne elementy teodolitu współpracują ze sobą, co pomoże w prawidłowym wykonywaniu pomiarów.

Pytanie 33

Kontrolę tyczenia, polegającą na weryfikacji długości boków oraz przekątnych pojedynczych prostokątów, kwadratów lub ich zestawień, wykonuje się w trakcie prac niwelacyjnych

A. profili

B. siatkową

C. tras

D. punktów rozproszonych

Odpowiedź 'siatkową' jest poprawna, ponieważ kontrola tyczenia w kontekście niwelacji polega na weryfikacji dokładności wymiarów prostokątów i kwadratów, które tworzą siatkę geodezyjną. Siatkę geodezyjną stosuje się w pracach budowlanych oraz inżynieryjnych, aby zapewnić, że wszystkie elementy budowli są prawidłowo umiejscowione w przestrzeni. Kontrola boków i przekątnych pozwala na wykrycie ewentualnych błędów w geometrii, co jest kluczowe dla stabilności konstrukcji. W praktyce, inżynierowie i geodeci najczęściej wykorzystują instrumenty jak teodolity oraz niwelatory do precyzyjnego pomiaru. W standardach branżowych, takich jak norma PN-EN 1990, podkreśla się znaczenie precyzyjnego niwelowania w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa obiektów budowlanych. Wprowadzenie jakościowych kontroli w postaci tyczenia siatek geodezyjnych jest zatem kluczowym elementem procesu budowlanego, który minimalizuje ryzyko błędów konstrukcyjnych i poprawia efektywność realizacji projektów.

Pytanie 34

Przeprowadzając pomiar kąta w dwóch pozycjach lunety, możliwe jest zredukowanie błędu

A. pionu optycznego

B. libelli okrągłej

C. kolimacji

D. urządzenia odczytowego

Odpowiedź "kolimacji" jest poprawna, ponieważ kolimacja odnosi się do procesu ustawiania instrumentów pomiarowych w taki sposób, aby ich osie były zgodne z osią referencyjną. W kontekście pomiarów kątowych, wykonywanie pomiaru w dwóch położeniach lunety pozwala na eliminację błędów związanych z niewłaściwą kolimacją lunety. Przykładowo, jeśli luneta jest źle skalibrowana, można to uwidocznić i skorygować, wykonując pomiar w dwóch różnych położeniach, co zapewnia lepszą dokładność i powtarzalność wyników. W praktyce, takie działania są zgodne z najlepszymi praktykami stosowanymi w geodezji i inżynierii, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe dla uzyskania wiarygodnych danych. Ponadto, standardy takie jak normy ISO dla instrumentów pomiarowych kładą duży nacisk na kalibrację i kolimację jako podstawowe elementy zapewnienia jakości pomiarów.

Pytanie 35

Z jaką precyzją podaje się wysokości elementów naziemnych uzbrojenia terenu na mapach zasadniczych?

A. 0,05 m

B. 0,5 m

C. 0,1 m

D. 0,01 m

Wysokości elementów naziemnych uzbrojenia terenu na mapach zasadniczych podaje się z dokładnością do 0,01 m, co jest zgodne z wymaganiami standardów geodezyjnych. Taka precyzja jest niezbędna w kontekście planowania przestrzennego oraz inżynierii lądowej, gdzie drobne różnice w wysokości mogą mieć istotny wpływ na projektowane konstrukcje oraz zarządzanie wodami opadowymi. Na przykład, w przypadku budowy infrastruktury, jak drogi czy mosty, dokładność pomiaru jest kluczowa dla zapewnienia odpowiedniego spadku, co zapobiega gromadzeniu się wody na nawierzchni. W praktyce geodeci wykorzystują zaawansowane technologie, takie jak GPS o wysokiej precyzji oraz tachimetry, aby osiągnąć taką dokładność. Dobrą praktyką jest również stosowanie w terenie punktów osnowy geodezyjnej, które pozwalają na weryfikację pomiarów. Dodatkowo, precyzyjne pomiary wysokości są kluczowe w kontekście ochrony środowiska oraz projektowania obiektów w obszarach o skomplikowanej topografii, gdzie niewielkie różnice w wysokości mogą wpływać na ekosystemy.

Pytanie 36

Jakiej wartości pomiaru w przód z łaty niwelacyjnej należy się spodziewać, jeśli poszukiwany punkt znajduje się w odległości 60,00 m od punktu wyjściowego niwelety drogi o nachyleniu i = -3%, a odczyt w tył z łaty ustawionej na początku niwelety wyniósł w = 1500 mm?

A. p = 3300 mm

B. p = 3000 mm

C. p = 3390 mm

D. p = 1800 mm

Odpowiedź p = 3300 mm jest prawidłowa, ponieważ przy obliczaniu wartości odczytu w przód na podstawie odczytu wstecz oraz pochylenia niwelety należy uwzględnić zarówno odległość, jak i kąt nachylenia. W przypadku, gdy odczyt wstecz wynosi 1500 mm i mamy do czynienia z pochyleniem -3%, obliczenia wykonujemy w następujący sposób: obliczamy spadek, który wynosi 3% z 60 m, co daje 1.8 m lub 1800 mm. Następnie dodajemy to do odczytu wstecz, co daje 1500 mm + 1800 mm = 3300 mm. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest projektowanie infrastruktury drogowej, gdzie precyzyjne pomiary wysokościowe są kluczowe dla zapewnienia odpowiedniego odwodnienia i bezpieczeństwa. W praktyce inżynierskiej stosuje się standardy takie jak PN-EN ISO 17123-1 do pomiarów, które zapewniają dokładność i rzetelność w realizacji tego typu obliczeń.

Pytanie 37

Ile wynosi różnica wysokości Δh pomiędzy punkami 1 i 2, na których ustawiono łaty niwelacyjne w sposób przedstawiony na zamieszczonym rysunku?

A. 4 mm

B. 4 m

C. 4 cm

D. 4 dm

Różnica wysokości Δh pomiędzy punktami 1 i 2 została obliczona na podstawie odczytów z łaty niwelacyjnej. W kontekście niwelacji, kluczowym jest prawidłowe zrozumienie i interpretacja wyników pomiarów wysokości. Odczyty z łaty niwelacyjnej przedstawiają wartości wysokości w danym punkcie, które następnie można wykorzystać do obliczenia różnicy wysokości poprzez prostą matematyczną operację odjęcia. W tym przypadku, różnica ta wynosi 0,4 m, co po przeliczeniu na decymetry daje 4 dm. Ważne jest, aby przy wykonywaniu takich pomiarów stosować się do standardów, takich jak normy ISO dotyczące pomiarów geodezyjnych, które zapewniają dokładność i powtarzalność wyników. W praktyce, takie obliczenia stosuje się w projektach budowlanych, gdzie precyzyjne określenie różnicy wysokości jest kluczowe dla stabilności konstrukcji oraz odpowiedniego odwodnienia terenu.

Pytanie 38

Jeśli długość boku kwadratu zmierzonego w terenie wynosi 10 m, to jego pole na mapie w skali 1:1000 będzie wynosić

A. 10,0 cm2

B. 0,1 cm2

C. 1,0 cm2

D. 100,0 cm2

Aby obliczyć pole powierzchni kwadratu na mapie w skali 1:1000, należy najpierw przeliczyć długość boku kwadratu z metra na centymetry. Dla boku o długości 10 m, mamy 10 m x 100 cm/m = 1000 cm. Pole powierzchni kwadratu obliczamy ze wzoru P = a², gdzie a to długość boku. Zatem, pole wynosi 1000 cm x 1000 cm = 1 000 000 cm² w rzeczywistości. Na mapie w skali 1:1000, pole to będzie reprezentowane przez 1 000 000 cm² / 1 000 000 = 1 cm². Przykład zastosowania tej wiedzy można znaleźć w geodezji, gdzie skale map używane są do przedstawiania dużych obszarów na małych powierzchniach, a dokładne obliczenia są kluczowe dla prawidłowego odwzorowania terenu. Dobra praktyka wymaga, aby geodeci i kartografowie dokładnie przeliczywali wymiary obiektów, aby zapewnić dokładność mapy oraz informacji, które ona przekazuje.

Pytanie 39

Godło mapy zasadniczej 6.115.27.4 w systemie współrzędnych PL-2000 wskazuje na mapę stworzoną w skali

A. 1:5000

B. 1:1000

C. 1:500

D. 1:2000

Odpowiedź 1:5000 jest poprawna, ponieważ w systemie oznaczeń map zasadniczych w Polsce, godło mapy 6.115.27.4 wskazuje na mapę opracowaną w skali 1:5000. Skala mapy to ważny aspekt, który wpływa na szczegółowość przedstawianych informacji geograficznych i ich zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak planowanie przestrzenne, budownictwo czy zarządzanie kryzysowe. W przypadku skali 1:5000, jeden centymetr na mapie odpowiada pięciu tysiącom centymetrów w rzeczywistości, co oznacza, że mapa jest stosunkowo szczegółowa i może być używana do analizy małych obszarów. Jest to standardowa skala dla map miejskich, co pozwala na dokładne odwzorowanie ulic, budynków oraz infrastruktury. W praktyce, takie mapy są wykorzystywane m.in. przez architektów, inżynierów oraz planistów, którzy potrzebują precyzyjnych danych do projektów budowlanych oraz rozwoju urbanistycznego. Rekomendacje dotyczące stosowania odpowiednich skal map są również zawarte w normach ISO dotyczących kartografii, co podkreśla ich znaczenie w profesjonalnym środowisku.

Pytanie 40

Jakie informacje można uzyskać z mapy zasadniczej?

A. Informacje o przebiegu infrastruktury technicznej i granicach nieruchomości.

B. Informacje o strefach klimatycznych (takie informacje nie są zawarte na mapach zasadniczych).

C. Informacje o gatunkach roślin występujących w regionie (to nie jest zakres map zasadniczych).

D. Informacje o rozmieszczeniu fauny w okolicy (mapy zasadnicze nie obejmują takich danych).

Mapa zasadnicza to kluczowe narzędzie w geodezji i planowaniu przestrzennym, które dostarcza szczegółowych informacji o terenie. Zawiera dane o granicach działek, lokalizacji budynków, sieci uzbrojenia terenu jak kanalizacja, gazociągi, linie energetyczne oraz inne elementy infrastruktury technicznej. Z mojego doświadczenia, szczególnie w projektowaniu urbanistycznym, mapa zasadnicza jest nieocenionym źródłem informacji. Dzięki niej można dokładnie zidentyfikować ograniczenia terenu, co jest niezbędne przy planowaniu nowych inwestycji. Ponadto, mapa zasadnicza często zawiera informacje o ukształtowaniu terenu, co jest kluczowe przy analizie możliwości zagospodarowania przestrzeni. W praktyce zawodowej niejednokrotnie spotkałem się z przypadkami, gdzie błędna interpretacja danych z mapy zasadniczej prowadziła do problemów prawnych lub technicznych. Dlatego tak ważne jest, by umiejętnie korzystać z tego narzędzia i rozumieć, jakie informacje są na niej zawarte. Współczesne mapy zasadnicze są również zintegrowane z systemami informacji przestrzennej (GIS), co umożliwia ich łatwiejszą aktualizację i analizę danych w kontekście większej skali urbanistycznej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej