Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 20 kwietnia 2026 02:17
Data zakończenia: 20 kwietnia 2026 02:27

Egzamin zdany!

Wynik: 34/40 punktów (85,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z poniższych adresów IPv4 należy do klasy C?

A. 240.220.0.4

B. 191.168.0.2

C. 220.191.0.3

D. 168.192.0.1

Adres IPv4 220.191.0.3 należy do klasy C, ponieważ jego pierwszy oktet mieści się w przedziale od 192 do 223. Klasa C jest szczególnie istotna w kontekście routingu w Internecie, ponieważ pozwala na wykorzystanie dużej liczby adresów IP dla mniejszych sieci. Klasyfikacja adresów IP opiera się na pierwszym oktetcie, co jest zgodne z konwencjami ustalonymi przez IANA (Internet Assigned Numbers Authority). W praktyce, sieci klasy C są często wykorzystywane przez małe i średnie przedsiębiorstwa oraz w sytuacjach, gdy organizacje potrzebują odrębnych podsieci dla różnych działów. Warto zauważyć, że adresy klasy C są zwykle przypisywane w formacie CIDR (Classless Inter-Domain Routing), co pozwala na bardziej elastyczne zarządzanie przestrzenią adresową. Przykładem praktycznego zastosowania adresu klasy C może być budowanie lokalnej sieci komputerowej w firmie, gdzie router jest skonfigurowany do obsługi sieci 192.168.1.0/24, co pozwala na przydzielenie 254 unikalnych adresów IP. Zrozumienie klasyfikacji adresów IP jest kluczowe dla każdego, kto pracuje z sieciami komputerowymi.

Pytanie 2

Jakiej klasy adresów IPv4 dotyczą adresy, które mają dwa najbardziej znaczące bity ustawione na 10?

A. Klasy D

B. Klasy C

C. Klasy A

D. Klasy B

Adresy IPv4, których najbardziej znaczące dwa bity mają wartość 10, należą do klasy B. Klasa B obejmuje adresy, które zaczynają się od bitów 10 w pierwszym bajcie, co odpowiada zakresowi adresów od 128.0.0.0 do 191.255.255.255. Adresy tej klasy są wykorzystywane przede wszystkim w średnich i dużych sieciach, gdzie konieczne jest przydzielenie większej liczby hostów. W praktyce, klasa B pozwala na zaadresowanie do 65,534 hostów w jednej sieci, co czyni ją idealnym rozwiązaniem dla organizacji o większych potrzebach. W przypadku planowania sieci, administratorzy często korzystają z klasy B, aby zapewnić odpowiednią ilość adresów IP dla urządzeń w danej lokalizacji. Zrozumienie klas adresów IP jest kluczowe dla efektywnego zarządzania i przydzielania zasobów sieciowych oraz dla unikania kolizji adresowych. Warto również zauważyć, że klasy adresów IPv4 są coraz mniej stosowane w erze IPv6, jednak ich znajomość jest nadal istotna dla historycznego kontekstu i niektórych systemów.

Pytanie 3

W terminalu systemu Windows, do zarządzania parametrami konta użytkownika komputera, takimi jak okres ważności hasła, minimalna długość hasła, czas blokady konta i inne, wykorzystywane jest polecenie

A. NET USE

B. NET USER

C. NET CONFIG

D. NET ACCOUNTS

Polecenia NET ACCOUNTS, NET USE i NET CONFIG nie są przeznaczone do zarządzania ustawieniami kont użytkowników w systemie Windows w kontekście bezpieczeństwa haseł. NET ACCOUNTS dotyczy ogólnych ustawień konta użytkowników, takich jak ograniczenia dotyczące logowania, ale nie pozwala na szczegółowe zarządzanie hasłami. Użytkownicy często mylą to polecenie z NET USER, myśląc, że oba mają podobne funkcje, co prowadzi do błędnych wniosków. NET USE jest używane do mapowania zasobów sieciowych, co jest całkowicie innym zagadnieniem. Użytkownicy mogą mylić to z zarządzaniem kontami użytkowników, jednak to polecenie odnosi się do dostępności zasobów, a nie do polityki haseł. Z kolei NET CONFIG to polecenie, które służy do konfigurowania ustawień związanych z siecią i nie ma związku z zarządzaniem kontami użytkowników. Często zdarza się, że mylenie tych poleceń wynika z braku zrozumienia ich specyfiki i różnorodności zastosowań w administracji systemami operacyjnymi. Kluczowe jest zrozumienie różnicy między nimi, aby skutecznie zarządzać bezpieczeństwem i dostępem w środowisku Windows.

Pytanie 4

Przerzutnik bistabilny pozwala na przechowywanie bitu danych w pamięci

A. DDR SDRAM

B. SRAM

C. SDRAM

D. DRAM

DRAM, SDRAM oraz DDR SDRAM to różne formy pamięci dynamicznej, które nie wykorzystują przerzutników bistabilnych do przechowywania danych. DRAM przechowuje informacje w kondensatorach, które muszą być regularnie odświeżane, aby utrzymać zawartość. To fundamentalnie różni się od SRAM, gdzie dane są przechowywane w stabilnych stanach przerzutników, co pozwala na szybszy dostęp do przechowywanych informacji. SDRAM, czyli synchroniczna pamięć DRAM, synchronizuje operacje z zegarem systemowym, co poprawia wydajność w porównaniu do tradycyjnego DRAM, jednak nadal wymaga odświeżania. DDR SDRAM, czyli podwójnie szybka SDRAM, zwiększa przepustowość pamięci poprzez przesyłanie danych w obu cyklach zegara, ale również nie jest w stanie utrzymać bitów informacji bez ciągłego odświeżania. W związku z tym, każda z tych pamięci ma swoje ograniczenia, które uniemożliwiają jej wykorzystanie jako trwałej pamięci do przechowywania informacji w sposób jaki robi to SRAM. Wiele osób myli różne typy pamięci ze względu na ich nazwę, nie zdając sobie sprawy z ich zasadniczych różnic w sposobie działania i zastosowania. Kluczowe jest zrozumienie, że podczas gdy SRAM jest idealny do zastosowań wymagających niskiego opóźnienia, DRAM i jego pochodne są bardziej odpowiednie do zastosowań, gdzie większa pojemność pamięci jest ważniejsza niż szybkość dostępu.

Pytanie 5

EN IEC 60276:2019 to przykład oznaczenia normy

A. odrzuconej.

B. europejskiej.

C. w przygotowaniu.

D. polskiej.

Oznaczenie EN IEC 60276:2019 wskazuje, że mamy do czynienia z normą europejską, która jest jednocześnie normą międzynarodową IEC przyjętą w systemie europejskim. Skrót „IEC” oznacza International Electrotechnical Commission, czyli międzynarodową komisję normalizacyjną od spraw elektrotechniki. Natomiast przedrostek „EN” (European Norm) mówi, że dana norma została przyjęta jako oficjalna norma europejska przez CENELEC lub CEN. W praktyce wygląda to tak, że najpierw powstaje norma IEC, a potem Europa ją „adoptuje” i nadaje jej status EN, często bez większych zmian merytorycznych. Z punktu widzenia technika czy inżyniera to ma duże znaczenie, bo norma EN jest obowiązująca w krajach UE, a często jest też powiązana z wymaganiami prawnymi, np. dyrektywami nowego podejścia. W dokumentacji technicznej urządzeń, w certyfikatach zgodności czy przy projektowaniu sprzętu elektronicznego takie oznaczenia są kluczowe. Na przykład producent zasilacza impulsowego albo sterownika PLC, który chce wprowadzić produkt na rynek europejski, musi udowodnić zgodność z odpowiednimi normami EN (często EN IEC albo EN ISO). Moim zdaniem warto przyzwyczaić się do czytania tych symboli jak „kodów” – EN = europejska, IEC = międzynarodowa elektrotechniczna, ISO = międzynarodowa ogólna. Dzięki temu od razu wiesz, czy norma ma charakter lokalny, europejski czy globalny i czy możesz się na nią powołać np. w dokumentacji projektu lub przy audycie bezpieczeństwa urządzenia.

Pytanie 6

W systemie Linux można uzyskać listę wszystkich założonych kont użytkowników, wykorzystując polecenie

A. finger (bez parametrów)

B. who -HT

C. id -u

D. cat /etc/passwd

Polecenie 'cat /etc/passwd' jest powszechnie stosowane do przeglądania pliku, w którym przechowywane są informacje o użytkownikach w systemach Linux. Plik '/etc/passwd' zawiera kluczowe dane, takie jak nazwy użytkowników, identyfikatory UID, identyfikatory GID, informacje o katalogach domowych i powłokach logowania. Dzięki temu poleceniu administratorzy systemów oraz użytkownicy z odpowiednimi uprawnieniami mogą szybko zidentyfikować wszystkie założone konta oraz uzyskać dodatkowe informacje o każdym z nich. Przykładowo, wykonując polecenie 'cat /etc/passwd', użytkownik uzyska listę wszystkich kont, co może być przydatne przy audytach bezpieczeństwa lub zarządzaniu użytkownikami. Dobrą praktyką jest również monitorowanie zmian w pliku '/etc/passwd', aby zapewnić, że nie są wprowadzane nieautoryzowane zmiany, co może przyczynić się do podniesienia bezpieczeństwa systemu.

Pytanie 7

Najmniejszymi kątami widzenia charakteryzują się matryce monitorów typu

A. MVA

B. IPS/S-IPS

C. PVA

D. TN

Matryce typu TN (Twisted Nematic) faktycznie mają najmniejsze kąty widzenia spośród wszystkich popularnych technologii LCD. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet przy niewielkim odchyleniu od osi prostopadłej do ekranu kolory na monitorze TN potrafią się bardzo mocno zmieniać. Często można zaobserwować efekt zanikania kontrastu, przebarwień czy wręcz negatywu, jeżeli patrzymy z boku lub z góry. To duża wada, zwłaszcza w zastosowaniach, gdzie kilka osób ogląda obraz jednocześnie lub monitor jest używany jako wyświetlacz informacyjny w przestrzeni publicznej. Z kolei zaletą TN-ek jest ich bardzo szybki czas reakcji (nadal niektórzy gracze preferują te matryce), no i są przeważnie tańsze w produkcji. Jeśli chodzi o profesjonalne zastosowania graficzne, branża foto-wideo czy projektowanie, standardem stały się matryce IPS, które wygrywają pod względem szerokości kątów i wierności kolorów. Co ciekawe, nowoczesne matryce IPS i pochodne (np. S-IPS, AH-IPS) potrafią oferować kąty widzenia powyżej 170°, co jest już naprawdę blisko ideału. TN sprawdzi się raczej w podstawowych monitorach biurowych, laptopach budżetowych albo ekranach, gdzie liczy się niska cena lub bardzo szybkie odświeżanie. W praktyce, jeżeli zależy Ci na dobrej widoczności obrazu z różnych stron, TN po prostu się nie sprawdzi – i tutaj naprawdę nie ma co się łudzić.

Pytanie 8

NOWY, GOTOWY, OCZEKUJĄCY oraz AKTYWNY to

A. stany programu.

B. etapy życia projektowanej aplikacji.

C. stany procesu.

D. cechy wykwalifikowanego pracownika.

Terminy NOWY, GOTOWY, OCZEKUJĄCY i AKTYWNY dotyczą tego, co dzieje się z procesami w systemach operacyjnych. Każdy z tych stanów to jakby etap w życiu procesu. Zaczynają się od NOWEGO, czyli momentu, gdy proces powstaje, potem mamy GOTOWY, kiedy już wszystko jest gotowe do działania, OCZEKUJĄCY, gdy czekają na to, co potrzebne, i na koniec AKTYWNY, kiedy proces właśnie wykonuje swoje zadania. W praktyce umiejętne zarządzanie tymi stanami jest super ważne, bo dzięki temu system operacyjny może lepiej wykorzystywać dostępne zasoby. Na przykład w systemie Unix mamy scheduler, który decyduje, który proces ma pracować w danej chwili. Jak dobrze rozumiemy te stany, to jako programiści czy administratorzy możemy lepiej optymalizować aplikacje i poprawiać ich wydajność. To zgodne z najlepszymi praktykami, na przykład w modelowaniu procesów czy analizie wydajności.

Pytanie 9

Który algorytm służy do weryfikacji, czy ramka Ethernet jest wolna od błędów?

A. MAC (Media Access Control)

B. LLC (Logical Link Control)

C. CRC (Cyclic Redundancy Check)

D. CSMA (Carrier Sense Multiple Access)

Logical Link Control (LLC) i Media Access Control (MAC) to dwa różne podwarstwy w modelu OSI, które służą do zarządzania dostępem do medium i kontrolą ramki, ale nie są one odpowiedzialne za wykrywanie błędów. LLC zajmuje się zapewnieniem komunikacji między różnymi protokołami sieciowymi, umożliwiając współpracę z różnymi typami sieci, natomiast MAC jest odpowiedzialne za adresowanie i kontrolę dostępu do medium w warstwie łącza danych. Jednak ani LLC, ani MAC nie mają mechanizmów wykrywania błędów; ich główną rolą jest zarządzanie dostępem do medium oraz identyfikacja ramki danych. Carrier Sense Multiple Access (CSMA) to mechanizm kontroli dostępu, który zapobiega kolizjom w sieci, pozwalając urządzeniom na 'nasłuchiwanie' medium przed rozpoczęciem transmisji. CSMA nie ma jednak funkcji wykrywania błędów. Typowym błędem myślowym jest mylenie różnych warstw modelu OSI i przypisywanie im niewłaściwych funkcji. Aby poprawnie zrozumieć rolę każdej z tych technologii, należy dobrze znać architekturę sieci oraz standardy, takie jak IEEE 802, które regulują, jak urządzenia komunikują się w sieci. Wiedza ta jest istotna dla inżynierów sieciowych i programistów, aby mogli skutecznie projektować i wdrażać systemy komunikacyjne.

Pytanie 10

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

B. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

C. wybraniem pliku z obrazem dysku.

D. dodaniem drugiego dysku twardego.

Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 11

Skrót MAN odnosi się do rodzaju sieci

A. lokalnej

B. miejskiej

C. rozległej

D. kampusowej

Skrót MAN (Metropolitan Area Network) odnosi się do sieci miejskiej, która łączy różne lokalizacje w obrębie miasta lub aglomeracji. Celem takiej sieci jest umożliwienie szybkiej komunikacji i wymiany danych pomiędzy różnymi instytucjami, biurami czy uczelniami w danej okolicy. MAN jest większa niż lokalna sieć komputerowa (LAN), ale mniejsza niż sieć rozległa (WAN). Typowe zastosowania MAN obejmują sieci dla uczelni wyższych, które łączą różne budynki w kampusie, ale także sieci miejskie, które mogą integrować usługi publiczne, takie jak władze lokalne czy publiczne biblioteki. W kontekście standardów, takie sieci często korzystają z technologii Ethernet oraz protokołów takich jak MPLS, co zapewnia efektywne zarządzanie ruchem danych. Zastosowanie MAN jest istotne dla zapewnienia wysokiej przepustowości i niskich opóźnień w komunikacji danych w obrębie miejskich aglomeracji.

Pytanie 12

Jaki program powinien zostać zainstalowany na serwerze internetowym opartym na Linuxie, aby umożliwić korzystanie z baz danych?

A. MySqld

B. sshd

C. vsftpd

D. httpd

MySql d to silnik bazy danych, który jest wykorzystywany do przechowywania, zarządzania i przetwarzania danych w aplikacjach webowych. Jako oprogramowanie typu open-source, MySql d jest szeroko stosowane w środowiskach serwerowych opartych na systemie Linux. Dzięki swojej elastyczności i wydajności, MySql d jest idealnym rozwiązaniem dla aplikacji, które wymagają szybkiego dostępu do danych. Działa w modelu klient-serwer, co pozwala na zdalny dostęp do baz danych. W praktyce, jeśli tworzysz stronę internetową, która korzysta z systemu zarządzania treścią (CMS) lub aplikacji webowych, takich jak WordPress czy Joomla, MySql d będzie absolutnie niezbędny do przechowywania informacji o użytkownikach, postach i innych danych. Standardy branżowe zalecają stosowanie MySql d w połączeniu z językiem PHP, co skutkuje popularnym stosowaniem LAMP (Linux, Apache, MySql d, PHP) w wielu projektach webowych. To połączenie zapewnia stabilność, bezpieczeństwo i wysoką wydajność, co jest kluczowe w nowoczesnym rozwoju aplikacji webowych.

Pytanie 13

Do usunięcia kurzu z wnętrza obudowy drukarki fotograficznej zaleca się zastosowanie

A. opaski antystatycznej

B. szczotki z twardym włosiem

C. środka smarującego

D. sprężonego powietrza w pojemniku z wydłużoną rurką

Użycie sprężonego powietrza w pojemniku z wydłużoną rurką to najlepsza metoda czyszczenia wnętrza obudowy drukarki fotograficznej. Sprężone powietrze efektywnie usuwa kurz i drobne zanieczyszczenia z trudno dostępnych miejsc, takich jak wnętrze mechanizmów i elementów optycznych. Wydłużona rurka pozwala na precyzyjne kierowanie strumienia powietrza, co minimalizuje ryzyko uszkodzenia delikatnych komponentów. Warto pamiętać, że przy używaniu sprężonego powietrza należy trzymać puszkę w pozycji pionowej, aby uniknąć wydostawania się cieczy, która może uszkodzić elektronikę. Czyszczenie wnętrza drukarki powinno być regularnie przeprowadzane, co pozwala na utrzymanie jej w dobrym stanie oraz wydłużenie żywotności sprzętu. Standardy branżowe zalecają czyszczenie drukarek fotograficznych co najmniej raz na pół roku, a w intensywnym użytkowaniu częściej. Używanie sprężonego powietrza jest również zgodne z praktykami zalecanymi przez producentów sprzętu.

Pytanie 14

Która z ról w systemie Windows Server umożliwia m.in. zdalną, bezpieczną i uproszczoną instalację systemów operacyjnych Windows na komputerach w sieci?

A. Usługa aktywacji zbiorczej

B. Serwer aplikacji

C. Usługa wdrażania systemu Windows

D. Hyper-V

Usługa wdrażania systemu Windows (Windows Deployment Services, WDS) jest kluczową rolą w systemie Windows Server, która umożliwia zdalną instalację systemów operacyjnych Windows na komputerach w sieci. Ta usługa pozwala na tworzenie i zarządzanie obrazami systemów operacyjnych, co znacznie upraszcza proces wdrażania, zwłaszcza w dużych środowiskach korporacyjnych. Przykładem zastosowania WDS jest możliwość instalacji systemu Windows na wielu komputerach jednocześnie, co jest niezwykle przydatne w scenariuszach, gdy firmy muszą szybko i efektywnie rozbudować swoje zasoby IT. WDS obsługuje także różne metody rozruchu, takie jak PXE (Preboot Execution Environment), co umożliwia uruchomienie instalacji bezpośrednio z serwera, a także wsparcie dla obrazów opartych na technologii .wim. Wdrażanie systemu operacyjnego przy pomocy WDS jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania infrastrukturą IT, co pozwala na utrzymanie jednolitości i bezpieczeństwa oraz szybkie reagowanie na zmiany technologiczne.

Pytanie 15

Który z poniższych adresów stanowi adres rozgłoszeniowy dla sieci 172.16.64.0/26?

A. 172.16.64.192

B. 172.16.64.255

C. 172.16.64.0

D. 172.16.64.63

Adres rozgłoszeniowy dla sieci 172.16.64.0/26 to 172.16.64.63. W tej sieci, przy masce /26, mamy 64 adresy IP, zaczynając od 172.16.64.0, co oznacza, że adresy od 172.16.64.0 do 172.16.64.63 są wykorzystywane w tej podsieci. Adres rozgłoszeniowy jest najwyższym adresem w danej podsieci, co oznacza, że wszystkie bity hosta są ustawione na 1. W tym przypadku, przy masce 255.255.255.192, ostatnie 6 bitów w adresie IP jest przeznaczonych na identyfikację hostów, co daje nam 2^6 = 64 adresy. W praktyce, adres rozgłoszeniowy jest używany do wysyłania pakietów do wszystkich urządzeń w danej sieci lokalnej. Na przykład, w protokole ARP (Address Resolution Protocol) używa się adresu rozgłoszeniowego do rozgłaszania zapytań, co pozwala urządzeniom w sieci na wzajemne odnajdywanie się. W kontekście IPv4, znajomość adresu rozgłoszeniowego jest kluczowa dla efektywnego zarządzania sieciami oraz rozwiązywania problemów związanych z komunikacją w sieci lokalnej.

Pytanie 16

Jakie polecenie w systemie Windows powinno być użyte do obserwacji listy bieżących połączeń karty sieciowej w komputerze?

A. Telnet

B. Netstat

C. Ping

D. Ipconfig

Polecenie 'Netstat' (z ang. network statistics) jest narzędziem w systemie Windows, które pozwala na monitorowanie aktywnych połączeń sieciowych oraz portów używanych przez różne aplikacje. Dzięki 'Netstat' użytkownicy mogą uzyskać szczegółowe informacje na temat aktualnych połączeń, w tym adresów IP, portów oraz stanów połączeń (np. 'ESTABLISHED', 'LISTENING'). To narzędzie jest szczególnie przydatne w analizie ruchu sieciowego oraz w identyfikacji potencjalnych problemów z połączeniem, a także w zabezpieczaniu systemu przed nieautoryzowanym dostępem. Praktycznie, administratorzy sieci mogą używać 'Netstat' do monitorowania, które aplikacje komunikują się z siecią i jakie porty są otwarte, co jest kluczowe w zarządzaniu bezpieczeństwem. W kontekście standardów branżowych, regularne monitorowanie połączeń z wykorzystaniem 'Netstat' może być częścią polityki bezpieczeństwa oraz audytów sieciowych. Warto również zaznaczyć, że 'Netstat' ma różne parametry, które pozwalają na dostosowanie wyjścia do potrzeb użytkownika, na przykład 'netstat -a' wyświetli wszystkie połączenia i porty nasłuchujące, co jest niezwykle informatywne.

Pytanie 17

Jak wygląda liczba 257 w systemie dziesiętnym?

A. 1000 0000 w systemie binarnym

B. 1 0000 0001 w systemie binarnym

C. FF w systemie szesnastkowym

D. F0 w systemie szesnastkowym

Odpowiedź 1 0000 0001 dwójkowo jest poprawna, ponieważ liczba 257 w systemie dziesiętnym jest równa liczbie 1 0000 0001 w systemie dwójkowym. Przekształcenie liczby dziesiętnej na system dwójkowy polega na wyznaczeniu wartości poszczególnych bitów. W przypadku liczby 257, zaczynamy od największej potęgi dwójki, która mieści się w tej liczbie, czyli 2^8 = 256, a następnie dodajemy 1 (2^0 = 1). W rezultacie otrzymujemy zapis: 1 (256) + 0 (128) + 0 (64) + 0 (32) + 0 (16) + 0 (8) + 0 (4) + 1 (2) + 1 (1), co daje nam ostatecznie 1 0000 0001. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy można zauważyć w programowaniu oraz inżynierii komputerowej, gdzie konwersja między systemami liczbowymi jest często wymagana do efektywnego przetwarzania danych. Wiedza ta jest zgodna z ogólnymi standardami reprezentacji danych w systemach komputerowych, co czyni ją istotnym elementem w pracy programisty czy specjalisty IT.

Pytanie 18

Funkcja narzędzia tracert w systemach Windows polega na

A. pokazywaniu i modyfikowaniu tablicy trasowania pakietów w sieci

B. śledzeniu drogi przesyłania pakietów w sieci

C. uzyskiwaniu szczegółowych danych dotyczących serwerów DNS

D. nawiązywaniu połączenia ze zdalnym serwerem na wskazanym porcie

Odpowiedź dotycząca śledzenia trasy przesyłania pakietów w sieci jest prawidłowa, ponieważ narzędzie 'tracert' (trace route) jest używane do diagnozowania i analizy tras, jakie pokonują pakiety danych w sieci IP. Umożliwia ono identyfikację wszystkich urządzeń (routerów), przez które przechodzą pakiety, oraz pomiar czasu odpowiedzi na każdym etapie. Przykładowo, jeśli użytkownik doświadcza problemów z połączeniem do konkretnej witryny internetowej, może użyć 'tracert', aby sprawdzić, gdzie dokładnie występuje opóźnienie lub zablokowanie drogi. Takie narzędzie jest szczególnie pomocne w zarządzaniu sieciami, gdzie administratorzy mogą monitorować i optymalizować ruch, zapewniając lepszą wydajność i niezawodność. Oprócz tego, standardowe praktyki branżowe sugerują korzystanie z 'tracert' w połączeniu z innymi narzędziami diagnostycznymi, takimi jak 'ping' czy 'nslookup', aby uzyskać pełny obraz sytuacji w sieci i szybko lokalizować potencjalne problemy.

Pytanie 19

Jak nazywa się standard podstawki procesora bez nóżek?

A. CPGA

B. PGA

C. SPGA

D. LGA

Standard LGA (Land Grid Array) to nowoczesna konstrukcja podstawki procesora, która nie wykorzystuje nóżek, co odróżnia ją od innych standardów, takich jak PGA (Pin Grid Array) czy CPGA (Ceramic Pin Grid Array). W LGA procesor ma na swojej spodniej stronie siatkę metalowych styków, które łączą się z odpowiednimi punktami na podstawce. Dzięki temu, LGA oferuje lepszą stabilność mechaniczną i umożliwia większą gęstość połączeń. Przykładem zastosowania standardu LGA są procesory Intel, takie jak rodzina Core i7, które są wykorzystywane w komputerach stacjonarnych oraz laptopach. LGA umożliwia również lepsze chłodzenie, ponieważ płaska powierzchnia procesora pozwala na efektywniejsze dopasowanie chłodzenia. Przy projektowaniu nowoczesnych płyt głównych stosuje się LGA jako standard, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania systemów komputerowych.

Pytanie 20

Który adres IP reprezentuje hosta działającego w sieci o adresie 192.168.160.224/28?

A. 192.168.160.192

B. 192.168.160.239

C. 192.168.160.225

D. 192.168.160.240

Adres IP 192.168.160.225 jest poprawnym adresem hosta w sieci o adresie 192.168.160.224/28, ponieważ ta sieć ma maskę podsieci 255.255.255.240, co oznacza, że z identyfikatora sieci można wydzielić 16 adresów IP. Adresy w tej podsieci to 192.168.160.224 (adres sieci), 192.168.160.225 (pierwszy adres hosta), przez 192.168.160.239 (ostatni adres hosta), a 192.168.160.240 to adres rozgłoszeniowy. W związku z tym, adres 192.168.160.225 jest pierwszym dostępny adresem hosta, co czyni go poprawnym wyborem. W praktyce, przydzielanie adresów IP w takiej sieci jest kluczowe w kontekście efektywnego zarządzania adresacją, a także w zapewnieniu, że każdy host w sieci ma unikalny adres. W standardach branżowych, takie podejście do adresacji IP jest zgodne z zasadami CIDR (Classless Inter-Domain Routing), które umożliwiają bardziej elastyczne podejście do podziału adresów IP i minimalizacji marnotrawstwa adresów.

Pytanie 21

Jakie pole znajduje się w nagłówku protokołu UDP?

A. Numer potwierdzenia

B. Numer sekwencyjny

C. Wskaźnik pilności

D. Suma kontrolna

Wszystkie inne odpowiedzi, takie jak numer potwierdzenia, numer sekwencyjny i wskaźnik pilności, są elementami charakterystycznymi dla innych protokołów, głównie protokołów opartych na połączeniach, takich jak TCP (Transmission Control Protocol). Numer potwierdzenia jest używany w TCP do potwierdzania odbioru danych, co jest istotne w kontekście zapewnienia, że pakiety są dostarczane w odpowiedniej kolejności oraz że nie zostały utracone. W przypadku UDP, który jest bezpołączeniowy, koncepcja potwierdzania odbioru nie jest stosowana, ponieważ celem protokołu jest maksymalizacja wydajności poprzez zminimalizowanie narzutu administracyjnego. Podobnie, numer sekwencyjny jest kluczowy w TCP, aby śledzić kolejność przesyłanych danych, co również nie ma zastosowania w UDP. Wskaźnik pilności, z drugiej strony, jest rzadziej używany i stosowany w protokołach takich jak TCP, aby wskazać, które dane wymagają priorytetowego przetwarzania. Używanie tych terminów w kontekście UDP prowadzi do nieporozumień w zakresie funkcjonalności protokołów sieciowych i ich zastosowań. W rezultacie, zrozumienie różnic między protokołami oraz ich charakterystycznych cech jest kluczowe dla skutecznego projektowania i implementacji systemów komunikacyjnych.

Pytanie 22

Na ilustracji przedstawiono symbol urządzenia cyfrowego

A. dekodera priorytetowego

B. kodera priorytetowego

C. demultipleksera priorytetowego

D. multipleksera priorytetowego

Dekoder priorytetu, multiplekser priorytetu oraz demultiplekser priorytetu pełnią różne funkcje w systemach cyfrowych, które nie pasują do opisu kodera priorytetu. Dekoder priorytetu w rzeczywistości nie jest standardowym elementem układów cyfrowych. Dekoder ogólnie przekształca kod wejściowy na unikalny sygnał wyjściowy, ale nie jest stosowany do priorytetyzacji sygnałów. Multiplekser priorytetu łączy wiele wejść w jedno wyjście, wybierając jedno z wejść na podstawie sygnału sterującego, ale nie jest związany z hierarchią priorytetów. Jego funkcja to selekcja kanału, a nie ustalanie priorytetu. W przypadku demultipleksera priorytetu mamy do czynienia z procesem odwrotnym do multipleksera gdzie jeden sygnał wejściowy jest kierowany na jedno z wielu wyjść, ponownie bez uwzględnienia priorytetu. Błędne przypisanie funkcji może wynikać z braku zrozumienia, że priorytetyzacja jest specyficzna dla zastosowań, które wymagają rozstrzygania konfliktów między równoczesnymi żądaniami systemowymi co jest istotne w kontekście przerwań sprzętowych i zarządzania zasobami w systemach komputerowych. Zrozumienie różnic między tymi elementami jest kluczowe dla projektowania wydajnych układów cyfrowych zgodnie z najlepszymi praktykami inżynierskimi.

Pytanie 23

Program wykorzystywany w wierszu poleceń systemu Windows do kompresji i dekompresji plików oraz katalogów to

A. Compact.exe

B. DiskPart.exe

C. CleanMgr.exe

D. Expand.exe

W kontekście zarządzania plikami i folderami w systemie Windows, ważne jest zrozumienie różnicy pomiędzy narzędziami wykorzystywanymi do kompresji oraz zarządzania dyskami. DiskPart.exe jest narzędziem do zarządzania partycjami dyskowymi, a jego funkcje koncentrują się na tworzeniu, usuwaniu, czy formatowaniu partycji, a nie na kompresji danych. Użytkownicy często mylą jego funkcjonalność z operacjami na plikach, co prowadzi do nieporozumień w zakresie zarządzania danymi. CleanMgr.exe, znany również jako Oczyszczanie dysku, służy do usuwania zbędnych plików systemowych oraz tymczasowych, aby zwolnić miejsce na dysku, ale nie zajmuje się bezpośrednią kompresją plików. Z kolei Expand.exe jest narzędziem przeznaczonym do dekompresji plików z archiwów systemowych, ale nie ma funkcji kompresji plików i folderów. Niezrozumienie tych różnic może prowadzić do niewłaściwego użycia narzędzi oraz frustracji związanej z niewłaściwym zarządzaniem danymi. Kluczowe jest, aby użytkownicy byli świadomi, jakie narzędzia służą do specificznych zadań, aby móc efektywnie zarządzać swoimi zasobami w systemie Windows.

Pytanie 24

Komunikat o błędzie KB/Interface, wyświetlany na monitorze komputera podczas BIOS POST firmy AMI, wskazuje na problem

A. sterownika klawiatury

B. rozdzielczości karty graficznej

C. baterii CMOS

D. pamięci GRAM

Ten komunikat KB/Interface error, który widzisz na ekranie, to sygnał, że coś jest nie tak z klawiaturą. Kiedy uruchamiasz komputer, BIOS robi parę testów, żeby sprawdzić, czy klawiatura działa i jest dobrze podłączona. Jak jej nie znajdzie, to pojawia się ten błąd. To może być spowodowane różnymi rzeczami, na przykład uszkodzonym kablem, złym portem USB albo samą klawiaturą. Klawiatura jest super ważna, bo bez niej nie da się korzystać z komputera i przejść dalej, więc trzeba to naprawić. Na początek warto sprawdzić, czy kabel jest dobrze wpięty, a potem spróbować innego portu USB lub użyć innej klawiatury, żeby sprawdzić, czy to nie sprzęt. Fajnie jest też pamiętać o aktualizacji BIOS-u, bo to może pomóc w lepszym rozpoznawaniu urządzeń.

Pytanie 25

Jak nazywa się system, który pozwala na konwersję nazwy komputera na adres IP w danej sieci?

A. DNS

B. NetBEUI

C. ICMP

D. ARP

DNS, czyli ten system nazw domenowych, jest naprawdę ważnym komponentem w sieciach komputerowych. Dzięki niemu możemy zamieniać skomplikowane adresy IP na proste, łatwe do zapamiętania nazwy, co na pewno ułatwia nam życie w sieci. Pomyśl o tym tak: kiedy wpisujesz w przeglądarkę adres www.przyklad.pl, to tak naprawdę DNS robi całą robotę, przetwarzając tę nazwę i wyszukując odpowiedni adres IP. To sprawia, że łączność z serwerem hostingowym staje się prosta jak drut. Co więcej, DNS nie tylko pomaga w codziennym surfowaniu po internecie, ale również w zarządzaniu lokalnymi sieciami. Administratorzy mogą tworzyć specjalne rekordy DNS dla różnych urządzeń, co znacznie ułatwia ich identyfikację i zarządzanie. Warto też wiedzieć, że DNS działa zgodnie z różnymi standardami, jak na przykład RFC 1035 i RFC 2136, które opisują, jak ten cały system powinien funkcjonować.

Pytanie 26

Programy antywirusowe mogą efektywnie zabezpieczać komputer. Istotne jest, aby wybrać możliwość uruchamiania aplikacji razem z komputerem oraz opcję

A. skanowania ostatnio uruchamianych aplikacji

B. monitorowania w czasie rzeczywistym (skanowania w tle)

C. automatycznego usuwania zainfekowanych plików

D. automatycznego odłączenia od sieci w razie wykrycia infekcji

Monitorowanie w czasie rzeczywistym, zwane również skanowaniem w tle, jest kluczowym elementem nowoczesnych rozwiązań antywirusowych. Dzięki tej funkcji program antywirusowy może nieprzerwanie analizować aktywność systemu operacyjnego oraz uruchamiane aplikacje, wykrywając potencjalne zagrożenia w momencie ich pojawienia się. Działa to na zasadzie ciągłego skanowania plików i procesów, co pozwala na natychmiastową reakcję na złośliwe oprogramowanie. Przykładowo, gdy użytkownik pobiera plik z internetu, program antywirusowy sprawdza jego zawartość w czasie rzeczywistym, co minimalizuje ryzyko infekcji przed pełnym uruchomieniem pliku. Standardy branżowe, takie jak te określone przez AV-TEST oraz AV-Comparatives, podkreślają znaczenie tej funkcji, zalecając, aby oprogramowanie antywirusowe oferowało ciągłą ochronę jako podstawową cechę. Również dobre praktyki zarządzania bezpieczeństwem IT zakładają, że monitorowanie w czasie rzeczywistym powinno być standardem w każdej organizacji, aby zapewnić odpowiedni poziom ochrony przed różnorodnymi zagrożeniami z sieci.

Pytanie 27

Komputer uzyskuje dostęp do Internetu za pośrednictwem sieci lokalnej. Gdy użytkownik wpisuje w przeglądarkę internetową adres www.wp.pl, nie może otworzyć strony WWW, natomiast podanie adresu IP, przykładowo 212.77.100.101, umożliwia otwarcie tej strony. Jakie mogą być tego powody?

A. Brak adresu bramy

B. Brak serwera WINS

C. Brak serwera PROXY

D. Brak serwera DNS

Brak serwera DNS jest kluczowym problemem w tej sytuacji, ponieważ DNS (Domain Name System) odpowiada za tłumaczenie nazw domen na adresy IP. Kiedy użytkownik wpisuje adres strony, np. www.wp.pl, system operacyjny żąda od serwera DNS przetłumaczenia tej nazwy na odpowiadający jej adres IP. Jeśli serwer DNS nie działa lub jest niedostępny, komputer nie jest w stanie nawiązać połączenia z odpowiednim serwerem, co skutkuje brakiem dostępu do strony. W przypadku wpisania bezpośredniego adresu IP, system omija proces DNS, co pozwala na nawiązanie połączenia z serwerem. W praktyce, aby zapewnić prawidłowe działanie aplikacji internetowych i dostęp do zasobów w sieci, ważne jest, aby konfiguracja serwera DNS była poprawna oraz aby urządzenia w sieci miały odpowiednie ustawienia DNS. Standardy branżowe, takie jak RFC 1035, definiują mechanizmy działania DNS, które są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania internetu.

Pytanie 28

Partycja, na której zainstalowany jest system operacyjny, określana jest jako partycja

A. systemowa

B. rozszerzona

C. folderowa

D. wymiany

Odpowiedź 'systemowa' jest poprawna, ponieważ partycja systemowa to ta, na której zainstalowany jest system operacyjny. W kontekście systemu Windows, Linux czy macOS, partycja systemowa zawiera pliki niezbędne do uruchomienia systemu oraz do jego działania. Przykładowo, w systemie Windows, domyślną partycją systemową jest zazwyczaj dysk C:, gdzie znajdują się pliki systemowe, programy oraz dane użytkownika. Dobrą praktyką jest, aby partycja systemowa była oddzielona od danych użytkownika; umożliwia to łatwiejsze zarządzanie danymi oraz ich backup. W przypadku problemów z systemem operacyjnym, posiadanie oddzielnej partycji na dane może znacznie ułatwić reinstalację systemu bez utraty osobistych plików. W standardach zarządzania systemami operacyjnymi, partycja systemowa jest kluczowym elementem architektury, umożliwiającym efektywne uruchamianie i zarządzanie zasobami komputera.

Pytanie 29

Jakie narzędzie w systemie Windows Server umożliwia zarządzanie zasadami grupy?

A. Ustawienia systemowe

B. Serwer DNS

C. Menedżer procesów

D. Konsola GPMC

Konsola GPMC, czyli Group Policy Management Console, jest kluczowym narzędziem w systemie Windows Server do zarządzania zasadami grupy. Umożliwia administratorom centralne zarządzanie politykami, które mogą być stosowane do użytkowników i komputerów w domenie. GPMC oferuje graficzny interfejs, który ułatwia tworzenie, edytowanie i wdrażanie zasad grupy oraz monitorowanie ich stanu. Dzięki GPMC administratorzy mogą wdrażać zabezpieczenia, konfiguracje systemu oraz inne ustawienia w sposób zunifikowany, co jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania infrastrukturą IT. Przykładem zastosowania GPMC jest możliwość skonfigurowania zasad dotyczących polityki haseł, co wpływa na bezpieczeństwo organizacji. W praktyce, posługiwanie się GPMC wspiera realizację standardów takich jak ISO/IEC 27001, które podkreślają znaczenie zarządzania bezpieczeństwem informacji. Dodatkowo, GPMC wspiera tworzenie raportów, co umożliwia audyt efektywności wdrożonych zasad w organizacji.

Pytanie 30

ile bajtów odpowiada jednemu terabajtowi?

A. 10^8 bajtów

B. 10^14 bajtów

C. 10^12 bajtów

D. 10^10 bajtów

Jeden terabajt (TB) jest równy 10^12 bajtów, co oznacza, że w systemach komputerowych, które często używają pojęcia terabajta, odniesieniem są jednostki oparte na potęgach dziesięciu. Ta definicja opiera się na standardzie SI, gdzie terabajt jest uznawany jako 1 000 000 000 000 bajtów. Przykładem praktycznego zastosowania tej wiedzy jest obliczanie pojemności dysków twardych oraz pamięci masowej. W obliczeniach dotyczących pamięci komputerowej, istotne jest, aby rozumieć różnice między terabajtem a tebibajtem (TiB), które wynosi 2^40 bajtów (około 1,1 TB). W kontekście rozwoju technologii, znajomość tych jednostek jest kluczowa przy doborze odpowiednich rozwiązań do przechowywania danych, co jest szczególnie istotne w branży IT, analizie dużych zbiorów danych oraz przy projektowaniu systemów informatycznych.

Pytanie 31

Typ profilu użytkownika w systemie Windows Serwer, który nie zapisuje zmian wprowadzonych na bieżącym pulpicie ani na serwerze, ani na stacji roboczej po wylogowaniu, to profil

A. lokalny

B. tymczasowy

C. mobilny

D. zaufany

Profil tymczasowy w Windows Serwer to taki typ profilu, który powstaje, jak się logujesz do systemu, a znika, gdy się wylogowujesz. To znaczy, że wszystkie zmiany, jakie wprowadzisz, jak ustawienia pulpitu czy dokumenty, nie zostaną zapamiętane ani na komputerze, ani na serwerze. Jest to mega przydatne w miejscach, gdzie ludzie korzystają z tych samych komputerów, bo pozwala utrzymać porządek. Na przykład w szkołach czy bibliotekach, gdzie sporo osób siada do jednego kompa. W takich sytuacjach profile tymczasowe pomagają chronić dane użytkowników i zmniejszają ryzyko problemów z bezpieczeństwem. Fajnie jest też używać ich, gdy ktoś potrzebuje dostępu na chwilę, ale nie chce, żeby jego ustawienia zostały zapamiętane. To wprowadza dodatkowe zabezpieczenia i zapobiega bałaganowi w systemie przez niechciane zmiany.

Pytanie 32

W systemie Linux dane dotyczące haseł użytkowników są zapisywane w pliku:

A. password

B. passwd

C. groups

D. users

Odpowiedź 'passwd' jest prawidłowa, ponieważ w systemie Linux hasła użytkowników są przechowywane w pliku /etc/passwd. Plik ten zawiera informacje o użytkownikach systemu w formacie tekstowym, który jest czytelny dla administratorów. Każdy wpis w pliku passwd składa się z kilku pól, oddzielonych dwukropkami, w tym nazw użytkowników, identyfikatorów użytkownika (UID) oraz haszy haseł. Ważne jest, że od wersji Linux 2.6, hasła są zazwyczaj przechowywane w pliku /etc/shadow, co zwiększa bezpieczeństwo poprzez ograniczenie dostępu do informacji o hasłach tylko dla uprawnionych użytkowników. W praktyce, podczas zarządzania użytkownikami w systemie Linux, administratorzy korzystają z poleceń takich jak 'useradd', 'usermod' czy 'userdel', które modyfikują te pliki i zarządzają dostępem użytkowników. Dobre praktyki branżowe obejmują regularne aktualizowanie haseł oraz stosowanie silnych algorytmów haszujących, takich jak bcrypt czy SHA-512, w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa danych użytkowników.

Pytanie 33

Oblicz całkowity koszt materiałów potrzebnych do zbudowania sieci w topologii gwiazdy dla 3 komputerów z kartami sieciowymi, używając kabli o długości 2 m. Ceny materiałów są wskazane w tabeli.

Nazwa elementu	Cena jednostkowa brutto
przełącznik	80 zł
wtyk RJ-45	1 zł
przewód typu „skrętka"	1 zł za 1 metr

A. 92 zł

B. 252 zł

C. 89 zł

D. 249 zł

Odpowiedź 92 zł jest prawidłowa, ponieważ dla połączenia w topologii gwiazdy trzech komputerów potrzebujemy jednego przełącznika oraz trzy przewody po 2 metry do każdego komputera. Koszt przełącznika wynosi 80 zł. Każdy metr przewodu typu skrętka kosztuje 1 zł, więc za 2 metry płacimy 2 zł, co łącznie dla trzech komputerów daje 6 zł. Dodatkowo potrzebne są wtyki RJ-45, po jednym na każdy koniec przewodu, co daje sześć wtyków po 1 zł za sztukę, czyli 6 zł. Suma wszystkich kosztów to 80 zł za przełącznik, 6 zł za przewody oraz 6 zł za wtyki, co łącznie daje 92 zł. Topologia gwiazdy jest jedną z najpopularniejszych w sieciach lokalnych, ponieważ oferuje łatwe zarządzanie i prostotę dodawania nowych urządzeń do sieci. W przypadku awarii jednego połączenia, inne komputery w sieci pozostają niezależne i działają poprawnie. Użycie przełącznika jako centralnego punktu pozwala na lepsze zarządzanie przepustowością oraz bezpieczeństwem sieci, co jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi związanymi z projektowaniem sieci komputerowych.

Pytanie 34

Częścią zestawu komputerowego, która zajmuje się zarówno przetwarzaniem danych wejściowych, jak i wyjściowych, jest

A. skaner

B. ploter

C. głośnik

D. modem

Modem jest urządzeniem, które przetwarza zarówno dane wejściowe, jak i wyjściowe, co czyni go kluczowym elementem w komunikacji sieciowej. Działa na zasadzie modulacji i demodulacji sygnałów, co pozwala na przesyłanie danych przez różne media, takie jak linie telefoniczne czy kable światłowodowe. W praktyce, modem przekształca sygnały cyfrowe z komputera na analogowe, które mogą być przesyłane przez linię telefoniczną, a następnie odbierane z powrotem i konwertowane z powrotem na cyfrowe przez drugi modem. Dzięki temu użytkownicy mogą korzystać z Internetu, przesyłać e-maile, korzystać z aplikacji chmurowych, czy realizować wideokonferencje. Modemy są zgodne z różnymi standardami, takimi jak ADSL, VDSL czy DOCSIS, co zapewnia ich interoperacyjność w różnych sieciach. Dzięki tym właściwościom, modem jest niezbędnym elementem w strukturach komunikacyjnych, które wymagają zarówno przesyłania, jak i odbierania danych.

Pytanie 35

Zjawisko przenikania, które ma miejsce w sieciach komputerowych, polega na

A. opóźnieniach w propagacji sygnału w trakcie przesyłania

B. niedoskonałości ścieżki, spowodowanej zmianą konfiguracji par przewodów

C. przenikaniu sygnału pomiędzy sąsiadującymi w kablu parami przewodów

D. utratach sygnału w ścieżce transmisyjnej

Przenikanie sygnału między sąsiadującymi parami przewodów to zjawisko, które występuje w kontekście transmisji danych w sieciach komputerowych, zwłaszcza w kablach ekranowanych i skrętkach. W praktyce, gdy sygnały elektryczne przepływają przez przewody, mogą one wpływać na siebie nawzajem, co prowadzi do niepożądanych zakłóceń. Przykładem mogą być systemy Ethernet, które korzystają z kabli kategorii 5e lub 6, gdzie jakość transmisji jest kluczowa. Standardy takie jak ANSI/TIA-568 i ISO/IEC 11801 określają wymagania dotyczące minimalnych wartości tłumienia i parametrów, które muszą być spełnione, aby zminimalizować efekty przenikania. Właściwe zarządzanie torami transmisyjnymi, takie jak zachowanie odpowiednich odległości między przewodami oraz stosowanie odpowiednich ekranów, umożliwia maksymalne ograniczenie przenikania, co przyczynia się do poprawy jakości sygnału oraz wydajności systemów komunikacyjnych. Zrozumienie zjawiska przenikania jest kluczowe dla projektantów systemów sieciowych, aby zapewnić niezawodność i stabilność połączeń.

Pytanie 36

W usłudze Active Directory, konfigurację składającą się z jednej lub więcej domen, które dzielą wspólny schemat i globalny wykaz, nazywamy

A. siatką

B. lasem

C. gwiazdą

D. liściem

Odpowiedź 'lasem' jest poprawna, ponieważ w kontekście Active Directory termin 'las' odnosi się do struktury składającej się z jednej lub więcej domen, które dzielą wspólny schemat i globalny wykaz. Las jest fundamentalnym elementem architektury Active Directory, który umożliwia zarządzanie różnymi domenami w zintegrowany sposób. Przykładem zastosowania może być organizacja, która posiada różne oddziały w różnych lokalizacjach geograficznych; każda z tych lokalizacji może stanowić odrębną domenę w ramach tego samego lasu. Dzięki temu, administratorzy mogą centralnie zarządzać kontami użytkowników i zasobami w całej organizacji. Dobrą praktyką jest zapewnienie, aby wszystkie domeny w lesie miały odpowiednie relacje zaufania, co pozwala na efektywne udostępnianie zasobów oraz usług. Ponadto, lasy mogą być wykorzystywane do implementacji polityk Group Policy, co umożliwia egzekwowanie zasad bezpieczeństwa i konfiguracji na poziomie całej organizacji.

Pytanie 37

Aby zapewnić łączność urządzenia mobilnego z komputerem za pośrednictwem interfejsu Bluetooth, konieczne jest

A. ustawić urządzenie mobilne przez przeglądarkę

B. wykonać parowanie urządzeń

C. stworzyć sieć WAN dla tych urządzeń

D. zestawić połączenie między urządzeniami kablem krosowym

Wykonanie parowania urządzeń jest kluczowym krokiem w nawiązywaniu połączenia Bluetooth pomiędzy urządzeniem mobilnym a komputerem. Proces ten polega na wymianie danych zabezpieczających, takich jak kody PIN lub hasła, które są niezbędne do autoryzacji połączenia. Parowanie zapewnia, że tylko zaufane urządzenia mogą wymieniać dane, co jest zgodne z najlepszymi praktykami bezpieczeństwa. Po zakończeniu parowania, urządzenia będą mogły automatycznie się łączyć bez potrzeby ponownego wprowadzania danych. Przykładem zastosowania może być sytuacja, w której użytkownik chce przesłać pliki z telefonu na komputer. Po parowaniu, takie operacje stają się znacznie łatwiejsze, a użytkownik oszczędza czas. Ponadto, Bluetooth ma różne profile, takie jak A2DP do przesyłania dźwięku czy SPP do przesyłania danych, co pozwala na różnorodne zastosowania w zależności od potrzeb użytkownika.

Pytanie 38

Wskaż koszt brutto wykonanych przez serwisanta usług, jeśli do rachunku doliczony jest również koszt dojazdu w wysokości 55,00 zł netto.

LP	Wykonana usługa	Cena usługi netto w zł	Stawka podatku VAT
1.	Instalacja/ konfiguracja programu	10,00	23%
2.	Wymiana zasilacza	40,00
3.	Tworzenie kopii zapasowej i archiwizacja danych	40,00
4.	Konfiguracja przełącznika	25,00
5.	Instalacja i konfiguracja skanera	45,00

A. 215,00 zł

B. 196,80 zł

C. 160,00 zł

D. 264,45 zł

Żeby obliczyć całkowity koszt usług serwisanta, musisz wziąć pod uwagę całkiem sporo rzeczy – nie tylko same koszty netto, ale też VAT i ewentualne koszty dojazdu. W naszym przypadku mamy pięć usług, a ich wartość netto to 10 zł za instalację, 40 zł za zasilacz, 40 zł za backupy, 25 zł za konfigurację przełącznika i 45 zł za instalację skanera. Łącznie daje to 160 zł. Potem doliczamy VAT, który w Polsce wynosi 23%, więc musimy obliczyć 23% z 160 zł, co daje 36,80 zł. Czyli dodajemy to do wartości netto, co wychodzi 196,80 zł. A jeśli do tego dodamy koszt dojazdu, który wynosi 55 zł netto, to mamy już 251,80 zł. Na koniec, żeby wyliczyć koszt brutto, musimy obliczyć VAT od dojazdu, czyli 55 zł razy 0,23, co daje 12,65 zł. Razem z wszystkimi dodatkami, całkowity koszt brutto wyniesie 264,45 zł. Rozumienie tych obliczeń to podstawa, zwłaszcza kiedy chodzi o ustalanie cen usług i właściwe rozliczanie podatków.

Pytanie 39

Topologia fizyczna sieci komputerowej przedstawiona na ilustracji to topologia

A. gwiazdy rozszerzonej

B. hierarchiczna

C. gwiazdy

D. magistrali

Topologia hierarchiczna, inaczej zwana topologią drzewa, jest jedną z najczęściej spotykanych struktur w sieciach komputerowych, szczególnie w większych organizacjach. Charakteryzuje się ona rozbudową w postaci hierarchii urządzeń sieciowych, gdzie każdy węzeł centralny jest połączony z kilkoma urządzeniami podrzędnymi. W praktyce topologia hierarchiczna umożliwia łatwe zarządzanie dużymi sieciami dzięki czytelnej strukturze i możliwości centralnego administrowania. Jest to powszechnie stosowane podejście w centrach danych, gdzie serwery są zorganizowane według poziomów hierarchii, co ułatwia skalowanie i integrację z różnymi systemami. Warto zauważyć, że topologia ta wspiera redundancję i skalowalność, co jest kluczowe w utrzymaniu ciągłości działania firmy. Stosowanie topologii hierarchicznej jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, zapewniającymi nie tylko optymalizację pracy sieci, ale także jej bezpieczeństwo oraz możliwość implementacji zaawansowanych polityk dostępu i monitorowania ruchu. Jest to rozwiązanie rekomendowane przez wielu producentów sprzętu sieciowego, jak Cisco czy Juniper.

Pytanie 40

Jak nazywa się pamięć podręczna?

A. Chipset

B. VLB

C. EIDE

D. Cache

Odpowiedź 'Cache' jest poprawna, ponieważ pamięć podręczna (cache) to rodzaj pamięci, który przechowuje często używane dane i instrukcje, aby przyspieszyć dostęp do nich przez procesor. W każdej architekturze komputerowej pamięć podręczna odgrywa kluczową rolę w optymalizacji wydajności systemu. Dzięki temu, że cache działa z dużą szybkością i jest zlokalizowana blisko procesora, znacznie zmniejsza czas potrzebny na dostęp do pamięci RAM. Przykładem zastosowania pamięci podręcznej jest buforowanie danych w nowoczesnych procesorach, które mogą mieć różne poziomy pamięci podręcznej (L1, L2, L3). W praktyce oznacza to, że gdy procesor musi wykonać operację na danych, które już znajdują się w pamięci podręcznej, może to zrobić znacznie szybciej niż w przypadku, gdy musiałby odwołać się do pamięci RAM. Dobre praktyki branżowe zalecają projektowanie systemów z uwzględnieniem pamięci podręcznej, aby zwiększyć efektywność obliczeń i zminimalizować opóźnienia. Warto również zauważyć, że pamięć podręczna jest wykorzystywana nie tylko w komputerach, ale także w urządzeniach mobilnych, serwerach i systemach rozproszonych, co czyni ją uniwersalnym elementem architektury komputerowej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej