Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 19:49
  • Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 20:11

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie działanie wykonuje poniższy fragment kodu w języku JavaScript? n = "Napis1"; s = n.length;

A. Przypisuje do zmiennej s część napisu z zmiennej n, o długości określonej przez zmienną length
B. Przypisuje wartość zmiennej n do zmiennej s
C. Przypisuje do zmiennej s wartość odpowiadającą długości napisu z zmiennej n
D. Zwraca długość napisu zawartego w zmiennej n
Fragment skryptu w języku JavaScript, w którym zmienne n i s są definiowane, wykonuje przypisanie wartości długości napisu z zmiennej n do zmiennej s. Metoda length jest właściwością obiektów typu string, która zwraca liczbę znaków w danym napisie. W tym przypadku, jeśli zmienna n zawiera napis "Napis1", to zmienna s po wykonaniu tego skryptu przyjmie wartość 6, ponieważ napis ten składa się z 6 znaków. Praktyczne zastosowanie tej funkcji polega na możliwości dynamicznego określenia długości wprowadzanych danych, co jest kluczowe przy walidacji formularzy, obliczaniu rozmiaru danych czy tworzeniu interfejsów użytkownika. Dobrą praktyką w programowaniu jest zawsze uwzględnienie długości napisu w algorytmach przetwarzania tekstu, aby uniknąć błędów podczas operacji na stringach. Warto również wiedzieć, że w JavaScript właściwość length nie wymaga wywołania metody, co jest zgodne z ogólnym założeniem o uproszczeniu użycia obiektów, a tym samym podnosi czytelność kodu.
Pytanie 2

Tabela o nazwie naprawy zawiera kolumny klient oraz czyNaprawione. Jakie polecenie należy wykonać, aby usunąć te rekordy, w których wartość w kolumnie czyNaprawione jest prawdziwa?

A. DELETE FROM naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;
B. DELETE FROM naprawy;
C. DELETE klient FROM naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;
D. DELETE naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;
Inne odpowiedzi zawierają błędne podejścia do operacji usuwania rekordów z tabeli 'naprawy'. Odpowiedź 'DELETE FROM naprawy;' jest niepoprawna, ponieważ usuwa wszystkie rekordy z tabeli, co jest zdecydowanie niezalecane, chyba że celem jest całkowite opróżnienie tabeli. Niezastosowanie klauzuli WHERE w takim przypadku prowadzi do utraty wszystkich danych, co jest sprzeczne z zasadą minimalizacji utraty danych. Odpowiedź 'DELETE klient FROM naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;' również jest błędna. W SQL nie można używać wyrażenia 'DELETE klient FROM', ponieważ syntaktyka polecenia DELETE nie wymaga wskazania kolumn. Poprawna składnia to po prostu 'DELETE FROM nazwa_tabeli WHERE warunek'. Tego rodzaju błędy syntaktyczne mogą prowadzić do frustracji i problemów w pracy z bazami danych. Ponadto, odpowiedź 'DELETE naprawy WHERE czyNaprawione= TRUE;' jest niewłaściwa, ponieważ również nie zawiera wymaganej frazy 'FROM', co jest kluczowe w kontekście SQL. W SQL, precyzyjne zapisywanie poleceń jest kluczowe, a nieprawidłowe użycie składni prowadzi do błędów wykonania i może zniechęcać do efektywnego korzystania z baz danych. Dlatego ważne jest, aby podczas formułowania poleceń SQL zwracać uwagę na poprawność zarówno semantyczną, jak i syntaktyczną.
Pytanie 3

W SQL uprawnienie SELECT przydzielone za pomocą polecenia GRANT umożliwia użytkownikowi bazy danych

A. usuwanie danych z tabeli
B. zmienianie danych w tabeli
C. generowanie tabeli
D. uzyskiwanie danych z tabeli
Przywilej SELECT w języku SQL, przyznawany przy użyciu polecenia GRANT, umożliwia użytkownikowi baz danych na wykonywanie operacji odczytu danych z określonych tabel. Oznacza to, że użytkownik może pobierać informacje zapisane w tabelach bazy danych, co jest kluczowe dla większości aplikacji korzystających z danych. Na przykład, w kontekście aplikacji analitycznych, dostęp do danych pozwala na generowanie raportów i analiz, które wspierają podejmowanie decyzji. W praktyce, przyznanie przywileju SELECT jest standardową procedurą zabezpieczającą, ponieważ pozwala na kontrolowanie, którzy użytkownicy mogą zobaczyć dane w bazie, minimalizując ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Warto również zaznaczyć, że w bazach danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle, przywileje są zarządzane w sposób hierarchiczny, co oznacza, że użytkownik z przywilejem SELECT może dodatkowo dziedziczyć inne przywileje, co zwiększa elastyczność zarządzania dostępem.
Pytanie 4

Po wykonaniu fragmentu kodu HTML i JavaScript na stronie będzie wyświetlony obraz z pliku

<img id="obraz" src="kol1.jpg">
<button id="przycisk">Przycisk</button>

<script>
    document.getElementById("obraz").src = "kol2.jpg";
</script>
A. kol1.jpg, który może być zmieniony na kol2.jpg po wciśnięciu przycisku.
B. kol1.jpg
C. kol2.jpg, który może być zmieniony na kol1.jpg po wciśnięciu przycisku.
D. kol2.jpg
Dobra robota, zgadłeś! W tym skrypcie JavaScript używamy metody getElementById, żeby znaleźć obraz na stronie o identyfikatorze 'obraz'. Później zmieniamy jego atrybut 'src' na 'kol2.jpg'. To znaczy, że po uruchomieniu tego kodu wyświetli się właśnie ten obrazek. Fajnie jest to zrozumieć, bo pokazuje, jak można dynamicznie zmieniać rzeczy na stronie za pomocą JavaScript. Takie umiejętności są super ważne, gdy tworzymy interaktywne strony, które reagują na to, co robi użytkownik. Na przykład, można by zmienić obraz, gdy ktoś najedzie na niego myszką albo kliknie przycisk. Pamiętaj też, żeby zawsze pomyśleć o dostępności – jeśli obraz ma jakieś ważne informacje, warto dodać alternatywne opisy dla osób korzystających z czytników ekranu.
Pytanie 5

W HTML atrybut alt elementu img służy do określenia

A. lokalizacji i nazwy pliku źródłowego grafiki
B. parametrów grafiki, takich jak wymiary, ramka, wyrównanie
C. treści, która zostanie pokazana, gdy grafika nie może być załadowana
D. opisu, który pojawi się pod grafiką
Atrybut <b>alt</b> znacznika <b>img</b> w języku HTML jest niezwykle istotnym elementem, który ma na celu zapewnienie dostępności treści wizualnych dla użytkowników. Gdy obrazek nie może zostać załadowany (np. z powodu problemów z siecią lub błędnej ścieżki do pliku), tekst zawarty w atrybucie <b>alt</b> zostaje wyświetlony zamiast obrazu. W praktyce oznacza to, że osoba korzystająca z technologii asystujących, takich jak czytniki ekranu, będzie miała możliwość zrozumienia, co miało się pojawić w danym miejscu na stronie. Zgodnie z wytycznymi WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), stosowanie atrybutu <b>alt</b> jest kluczowe dla zapewnienia dostępności stron internetowych. Przykładem może być sytuacja, w której na stronie internetowej znajduje się obrazek przedstawiający produkt. Atrybut <b>alt</b> powinien zawierać opis tego produktu, co pozwoli użytkownikom, którzy nie widzą obrazu, zrozumieć jego znaczenie. Prawidłowe użycie atrybutu <b>alt</b> nie tylko poprawia dostępność, ale także może wpłynąć na SEO strony, ponieważ wyszukiwarki traktują ten atrybut jako dodatkowy kontekst dla treści wizualnych.
Pytanie 6

Aby umieścić plik wideo na stronie internetowej z widocznymi przyciskami sterującymi oraz zapętlonym odtwarzaniem, należy w znaczniku <video> użyć atrybutów

A. controls i autoplay
B. controls i loop
C. autoplay i preload
D. loop i muted
Odpowiedź "controls i loop" jest całkiem dobra, bo te dwa atrybuty są naprawdę istotne, żeby wideo działało jak należy na stronie. Atrybut "controls" dodaje do odtwarzacza przyciski, które pozwalają na zatrzymywanie, odtwarzanie i regulowanie głośności, co jest bardzo wygodne dla ludzi. Z kolei "loop" sprawia, że filmik odtwarza się w kółko, co może być super użyteczne, szczególnie w prezentacjach albo reklamach, które chcemy pokazać kilka razy. Przykładowo, <video src='video.mp4' controls loop> wstawia wideo z przyciskami, które można łatwo obsługiwać, no i od razu się zapętla. W ogóle, korzystanie z tych atrybutów to dobra praktyka, bo sprawia, że strony są bardziej przyjazne dla użytkowników oraz poprawia ich doświadczenia.
Pytanie 7

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. grupowania.
B. części wspólnej.
C. sumy.
D. wykluczenia.
Prawidłowo – w filmie została użyta funkcja grupowania. W grafice wektorowej, np. w programach typu Inkscape, CorelDRAW czy Illustrator, grupowanie służy właśnie do logicznego połączenia kilku obiektów w jeden „zestaw”, ale bez trwałego mieszania ich geometrii. To znaczy: tekst dalej pozostaje tekstem, wielokąt dalej jest wielokątem, tylko są traktowane jak jeden obiekt przy przesuwaniu, skalowaniu czy obracaniu. Dzięki temu operacja jest w pełni odwracalna – w każdej chwili możesz rozgrupować elementy i edytować każdy osobno. Moim zdaniem to jest podstawowa dobra praktyka w pracy z projektami, które mogą wymagać późniejszych poprawek: podpisy, etykiety, logotypy, schematy techniczne. Jeśli połączysz tekst z kształtem za pomocą operacji boolowskich (suma, część wspólna, wykluczenie), to tekst zwykle zamienia się na krzywe, przestaje być edytowalny jako tekst. To bywa potrzebne przy przygotowaniu do druku czy eksportu do formatu, który nie obsługuje fontów, ale nie wtedy, gdy zależy nam na łatwej edycji. Z mojego doświadczenia: przy projektowaniu interfejsów, ikon, prostych banerów na WWW czy grafik do multimediów, najrozsądniej jest najpierw grupować logicznie elementy (np. ikona + podpis), a dopiero na samym końcu, gdy projekt jest ostateczny, ewentualnie zamieniać tekst na krzywe. Grupowanie pozwala też szybko zaznaczać całe moduły projektu, wyrównywać je względem siebie, duplikować całe zestawy (np. kafelki menu, przyciski z opisami) bez ryzyka, że coś się rozjedzie. W grafice komputerowej to taka podstawowa „organizacja pracy” – mniej destrukcyjna niż różne operacje na kształtach i zdecydowanie bardziej elastyczna przy późniejszych zmianach.
Pytanie 8

Jakie mechanizmy są kluczowe dla Systemu Zarządzania Bazą Danych?

A. System do zarządzania wersjami bazy danych
B. Wielodostępność do danych
C. Moduł do wizualizacji diagramów encji
D. Narzędzia do generowania statystyk
Wielodostępność danych jest kluczowym mechanizmem dla systemów zarządzania bazami danych (DBMS), ponieważ umożliwia równoczesny dostęp wielu użytkowników do tych samych danych bez konfliktów. W praktyce oznacza to, że wiele aplikacji lub użytkowników może korzystać z bazy danych w tym samym czasie, co jest niezbędne w wielu złożonych środowiskach, takich jak systemy bankowe, platformy e-commerce czy aplikacje społecznościowe. Mechanizm wielodostępności zapewnia integralność danych oraz ich spójność, co jest osiągane poprzez zastosowanie technik takich jak blokowanie, transakcje i izolacja. Przykładem praktycznym może być system zarządzania rezerwacjami hoteli, w którym wiele osób próbuje zarezerwować ten sam pokój w tym samym czasie. DBMS musi zastosować odpowiednie mechanizmy, aby zrealizować tylko jedną z tych rezerwacji, jednocześnie informując pozostałych użytkowników o braku dostępności. Dobrą praktyką w projektowaniu baz danych jest także przemyślane stosowanie poziomów izolacji transakcji, co pozwala na dostosowanie wydajności i spójności w zależności od potrzeb aplikacji.
Pytanie 9

Przy założeniu, że użytkownik nie miał wcześniej żadnych uprawnień, polecenie SQL

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;
nada użytkownikowi anna uprawnienia wyłącznie do
A. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury tabeli o nazwie klienci
B. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury wszystkich tabel w bazie o nazwie klienci
C. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych we wszystkich tabelach w bazie o nazwie klienci
D. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych w tabeli o nazwie klienci
Zrozumienie praw dostępu w bazach danych jest kluczowe dla bezpieczeństwa oraz efektywnego zarządzania danymi. Niepoprawne odpowiedzi często wynikają z mylącego interpretowania pojęć związanych z uprawnieniami. Na przykład, odpowiedź sugerująca, że użytkownik 'anna' ma możliwość dodawania pól w tabeli, jest błędna, ponieważ polecenie GRANT nie obejmuje uprawnień do modyfikacji struktury tabeli. Uprawnienia do dodawania kolumn (ALTER) są odrębną kategorią praw i muszą być przyznane w osobnym poleceniu. Kolejna nieprawidłowa koncepcja dotyczy rozumienia zakresu uprawnień. Odpowiedzi, które sugerują, że prawa te dotyczą wszystkich tabel w bazie danych, mylą pojęcie 'ON klienci' z szerszymi uprawnieniami, co mogłoby prowadzić do nadużyć. GRANT SELECT, INSERT, UPDATE na konkretnej tabeli 'klienci' dotyczy tylko tej tabeli, co jest zgodne z zasadą ograniczonego dostępu. Należy również pamiętać, że udzielanie zbyt szerokich uprawnień może narazić bazę danych na nieautoryzowane manipulacje, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami zarządzania bezpieczeństwem. W kontekście projektowania systemów bazodanowych, kluczowe jest zrozumienie oraz umiejętne zarządzanie uprawnieniami w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony danych.
Pytanie 10

Aby zainstalować system CMS Joomla!, potrzebne jest środowisko

A. IIS, Perl oraz MySQL
B. PHP oraz MySQL
C. Apache oraz PHP
D. Apache, PHP i MySQL
Aby uruchomić system CMS Joomla!, niezbędne jest środowisko składające się z serwera Apache, języka PHP oraz bazy danych MySQL. Apache jest jednym z najpopularniejszych serwerów WWW, który obsługuje zapytania HTTP i serwuje zawartość stron internetowych. PHP to skryptowy język programowania, który jest powszechnie używany do tworzenia dynamicznych stron internetowych i aplikacji webowych. W kontekście Joomla!, PHP jest odpowiedzialne za przetwarzanie kodu i interakcję z bazą danych. MySQL natomiast to system zarządzania relacyjnymi bazami danych, który przechowuje wszystkie dane potrzebne do działania Joomla!, takie jak informacje o użytkownikach, artykułach i ustawieniach systemowych. Współpraca tych trzech komponentów tworzy stabilne środowisko do działania Joomla!, zapewniając optymalizację wydajności oraz bezpieczeństwo. Warto również zaznaczyć, że Joomla! wymaga minimum wersji PHP 7.2 oraz MySQL 5.5, aby zapewnić pełną funkcjonalność i wsparcie dla nowoczesnych rozwiązań webowych.
Pytanie 11

Podczas walidacji strony napotkano błąd. Co to oznacza?

Ilustracja do pytania
A. oznaczenie ISO-8859-2 jest nieprawidłowe
B. w atrybucie charset dopuszczalna jest wyłącznie wartość "utf-8"
C. znacznik meta nie zawiera atrybutu charset
D. określenie kodowania znaków musi być zapisane bez użycia myślników
Odpowiedź jest poprawna ponieważ współczesne standardy tworzenia stron internetowych wymagają kodowania znaków w formacie UTF-8. Specyfikacja HTML5 zaleca używanie UTF-8 jako domyślnego kodowania ze względu na jego wszechstronność i szerokie wsparcie dla różnych znaków i symboli. UTF-8 jest kompatybilny z wieloma językami i zapewnia, że strony internetowe będą prawidłowo wyświetlane na różnych urządzeniach i przeglądarkach. Korzystanie z UTF-8 eliminuje również problemy związane z niepoprawnym wyświetlaniem znaków specjalnych co jest częstym problemem w kodowaniach takich jak ISO-8859-2. W praktyce oznacza to że wszystkie nowe projekty stron internetowych powinny deklarować kodowanie UTF-8 w znaczniku meta. Na przykład poprawnie zdefiniowany znacznik wyglądałby następująco meta charset="utf-8". Dobrym podejściem jest również upewnienie się że zarówno pliki HTML jak i serwer są zgodne z tym ustawieniem co zapobiega potencjalnym konfliktom Użycie UTF-8 zgodne jest z najlepszymi praktykami branżowymi wspierającymi tworzenie dostępnych i zróżnicowanych treści internetowych.
Pytanie 12

W tabeli psy znajdują się kolumny: imię, rasa, telefon_właściciela, rok_szczepienia. Jakie polecenie SQL należy zastosować, aby znaleźć numery telefonów właścicieli psów, które zostały zaszczepione przed 2015 rokiem?

A. SELECT telefon_właściciela FROM psy WHERE rok_szczepienia < 2015
B. SELECT imię, rasa FROM psy WHERE rok_szczepienia > 2015
C. SELECT telefon_właściciela FROM psy WHERE rok_szczepienia > 2015
D. SELECT psy FROM rok_szczepienia < 2015
Wybrana odpowiedź jest poprawna, ponieważ precyzyjnie określa, jak za pomocą języka SQL można uzyskać telefony właścicieli psów, których szczepienia miały miejsce przed rokiem 2015. W poleceniu SQL używamy klauzuli SELECT, aby wybrać konkretne kolumny z tabeli. W tym przypadku interesuje nas kolumna 'telefon_wlasciciela'. Klauzula WHERE służy do filtrowania danych, co pozwala na zastosowanie warunku, który musi być spełniony, aby rekordy zostały zwrócone. Warunek 'rok_szczepienia < 2015' jest logiczny i zgodny z wymaganiami pytania. Taka konstrukcja zapytania jest zgodna z najlepszymi praktykami, ponieważ jasno określa, co chcemy uzyskać oraz jakie kryteria muszą zostać spełnione. Przykładowe zastosowanie tego typu zapytania może obejmować analizę danych dotyczących zdrowia psów, co jest istotne dla weterynarzy, hodowców czy właścicieli zwierząt. Umożliwia to podejmowanie świadomych decyzji dotyczących opieki zdrowotnej zwierząt.
Pytanie 13

Jakiego języka należy użyć, aby stworzyć skrypt realizowany po stronie klienta w przeglądarki internetowej?

A. JavaScript
B. PHP
C. Perl
D. Python
JavaScript to język skryptowy, który super nadaje się do interakcji z użytkownikami w przeglądarkach. Właściwie to jedyny język z tej całej paczki, który działa po stronie klienta. To znaczy, że skrypty w JavaScript są interpretowane przez przeglądarkę, a nie przez serwer. Można go używać na przykład do zmieniania treści stron w locie, walidacji formularzy, animacji i różnych interaktywnych elementów. Jest też ważnym elementem w technologiach internetowych, obok frameworków jak React, Angular czy Vue.js, które pomagają tworzyć nowoczesne aplikacje webowe. Uważam, że każdy programista webowy powinien znać JavaScript przynajmniej na poziomie średnim, żeby wdrażać dobre praktyki dotyczące wydajności i UX. Standardy takie jak ECMAScript mówią, jak ten język ma działać, a jego wszechstronność sprawia, że obecnie jest jednym z najpopularniejszych języków programowania na świecie. Ostatnio dużo mówi się też o używaniu go po stronie serwera z Node.js.
Pytanie 14

Który z poniższych znaczników HTML jest używany do tworzenia struktury strony internetowej?

A. <mark>
B. <aside>
C. <input>
D. <em>
Znacznik <aside> jest poprawnym rozwiązaniem, ponieważ jest używany do definiowania treści, która jest powiązana z otaczającym kontekstem, ale nie jest kluczowa dla głównego przebiegu informacji. Z perspektywy budowy struktury strony internetowej, <aside> doskonale wpisuje się w koncepcję bocznych paneli, przypisów, lub dodatkowych informacji, które wzbogacają główną treść. Przykładem zastosowania może być umieszczenie sekcji z cytatami, powiązanymi artykułami lub innymi treściami uzupełniającymi. Zgodnie z zasadami semantyki HTML5, <aside> pozwala na lepszą interpretację treści przez przeglądarki oraz narzędzia do analizy SEO, co przyczynia się do poprawy dostępności i użyteczności strony. W praktyce, korzystanie z semantycznych znaczników, takich jak <aside>, wspiera także tworzenie bardziej czytelnych i strukturalnych dokumentów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w tworzeniu stron internetowych.
Pytanie 15

Kiedy zestawi się relacją kluczy głównych dwie tabele, uzyskuje się relację o typie

A. jeden do jednego
B. wiele do jednego
C. wiele do wielu
D. jeden do wielu
Relacja typu jeden do jednego występuje, gdy dla każdego rekordu w jednej tabeli istnieje dokładnie jeden odpowiadający rekord w drugiej tabeli. Taki związek jest szczególnie przydatny w sytuacjach, gdy chcemy podzielić dane na różne kategorie, ale zachować ścisłą zależność między rekordami. Na przykład, możemy mieć tabelę z informacjami o użytkownikach, a w drugiej tabeli przechowywać szczegółowe dane dotyczące ich profili, gdzie każdy użytkownik ma tylko jeden profil. Takie połączenie nie tylko organizuje dane, ale również zwiększa wydajność zapytań i umożliwia lepszą kontrolę nad danymi. W praktyce, stosowanie relacji jeden do jednego pozwala na implementację złożonych systemów baz danych, które są zgodne z zasadami normalizacji, co jest kluczowe w projektowaniu baz zgodnych z najlepszymi praktykami, takimi jak minimalizacja redundancji i zapewnienie integralności danych.
Pytanie 16

Podana linia kodu została napisana w języku?

document.getElementById("paragraf1").innerHTML = wynik;
A. PHP
B. JavaScript
C. C#
D. Python
Odpowiedź JavaScript jest prawidłowa, ponieważ linia kodu, którą przedstawiono, wykorzystuje standardową metodę DOM (Document Object Model) do dynamicznej manipulacji zawartością HTML. W kodzie 'document.getElementById("paragraf1").innerHTML = wynik;' funkcja 'getElementById' służy do odnajdywania elementu HTML o identyfikatorze 'paragraf1'. Następnie, przypisanie wartości zmiennej 'wynik' do 'innerHTML' tego elementu zmienia jego zawartość tekstową. JavaScript jest głównym językiem do tworzenia interaktywnych stron internetowych i umożliwia programistom tworzenie dynamicznych funkcjonalności. Przykład praktycznego użycia to sytuacja, gdy na stronie internetowej chcemy wyświetlić obliczone wyniki w czasie rzeczywistym, np. w aplikacjach kalkulatorów online. W kontekście standardów branżowych, używanie DOM do manipulacji elementami HTML w JavaScript jest uważane za dobrą praktykę, a jego znajomość jest niezbędna dla każdego web developera.
Pytanie 17

Znak pisarski @ jest czytany w języku angielskim jako

A. at.
B. monkey.
C. on.
D. ape.
Znak @ ma w różnych językach potoczne, często żartobliwe nazwy, ale w kontekście profesjonalnym i technicznym liczy się to, jak jest nazywany po angielsku. W języku polskim funkcjonują określenia typu „małpa” czy „małpka”, stąd wiele osób mechanicznie próbuje znaleźć dosłowne tłumaczenie po angielsku i wybiera takie słowa jak „monkey” albo „ape”. To jednak tylko pozornie logiczny trop. W dokumentacji, w podręcznikach do programowania, w specyfikacjach standardów internetowych ten znak jest nazywany „at sign” i wymawiany po prostu „at”. Słowa „monkey” i „ape” są zwykłymi rzeczownikami oznaczającymi zwierzęta i nie występują jako oficjalna nazwa symbolu w języku technicznym. Można je spotkać czasem w żartach, ale nie w poważnych materiałach branżowych. Kolejny typowy błąd to próba kojarzenia tego znaku z polskim słowem „na” albo „przy” i szukanie odpowiedników typu „on”. W angielszczyźnie jednak w adresach e‑mail i w wielu opisach składniowych używa się przyimka „at”. Adres [email protected] czyta się „user at example dot com”, nigdy „user on example dot com”. To jest ustalona konwencja, którą przejmują wszystkie kursy, dokumentacje i systemy e‑learningowe. Z mojego doświadczenia wynika, że problem bierze się z mieszania potocznych nazw lokalnych z terminologią angielską. W pracy z technologiami webowymi trzeba się przyzwyczaić, że poprawna nazwa jest jedna i to ona pojawia się w standardach: „at sign”. Warto też pamiętać, że w CSS istnieje pojęcie „at‑rules” (@media, @import), w specyfikacjach e‑mail mowa jest o „commercial at”, a w wielu językach programowania dokumentacja wprost używa nazwy „at character”. Jeżeli więc myślimy o profesjonalnym opisie kodu, logów, adresów e‑mail czy konfiguracji serwerów, trzymamy się formy „at”, a nie tłumaczeń związanych z małpami czy innymi skojarzeniami z języka potocznego.
Pytanie 18

Które stwierdzenie najlepiej opisuje klasę Owoc zdefiniowaną w języku PHP i przedstawioną na listingu?

class Owoc {
    public $nazwa;
    private $kolor;
    function set_nazwa($nazwa) {
        $this->nazwa = $nazwa;
    }
}
A. Zawiera dwa pola i jedną metodę, a pole nazwa ma zasięg widzialności ograniczony wyłącznie do metod klasy.
B. Zawiera dwa pola oraz jeden konstruktor, oba pola mają zasięg widzialności ograniczony wyłącznie do metod klasy.
C. Zawiera dwa pola i jedną metodę, a pole kolor ma zasięg widzialności ograniczony wyłącznie do metod klasy.
D. Zawiera jedno pole i dwie metody, z których jedna ma ograniczony zasięg prywatny.
Klasa Owoc rzeczywiście ma dwa pola: publiczne pole nazwa oraz prywatne pole kolor. Widoczność pola kolor ogranicza się do wnętrza klasy, co oznacza, że nie może być ono bezpośrednio dostępne z zewnątrz. Metoda set_nazwa jest jedyną zdefiniowaną metodą, która umożliwia modyfikację wartości pola nazwa. Przykładowo, można stworzyć nowy obiekt klasy Owoc i ustawić jego nazwę za pomocą tej metody: $owoc = new Owoc(); $owoc->set_nazwa('Jabłko');. Takie podejście ilustruje zasadę enkapsulacji, która jest jedną z podstaw programowania obiektowego, gdzie dane obiektu są chronione i dostępne tylko poprzez metody, co zwiększa bezpieczeństwo i integralność danych. Dobrą praktyką jest również stosowanie metod get i set do zarządzania wartościami pól, co ułatwia kontrolowanie dostępu i weryfikację danych.
Pytanie 19

Z którego z pól klasy ```Dane``` można będzie uzyskać dostęp z zewnątrz, korzystając z obiektu stworzonego jako instancja tej klasy? ```class Dane { public $a; private $b; protected $c; }```

A. Do wszystkich pól.
B. Do pola $b.
C. Do pola $a.
D. Do pola $c.
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ pole $a jest zadeklarowane jako publiczne, co oznacza, że jest dostępne z zewnątrz klasy i może być modyfikowane oraz odczytywane przez instancje tej klasy oraz inne klasy. Publiczne modyfikatory dostępu są standardową praktyką w programowaniu obiektowym, umożliwiającą swobodny dostęp do danych, co jest szczególnie przydatne w przypadku, gdy chcemy, aby dane były łatwo dostępne dla innych komponentów systemu. Na przykład, jeśli klasa Dane jest używana w aplikacji, możemy tworzyć obiekty tej klasy i bezpośrednio operować na polu $a, co sprzyja elastyczności i prostocie w zarządzaniu danymi. W dobrych praktykach programistycznych często wykorzystuje się publiczne pola w prostych strukturach danych, gdzie dostęp do danych musi być łatwy i szybki. Warto także pamiętać, że dostępność publicznych pól może być użyteczna w kontekście serializacji obiektów, gdzie prosto jest zmapować dane obiektu na format JSON lub XML.
Pytanie 20

Aby zwiększyć wydajność operacji w bazie danych, należy skupić się na polach, które są często wyszukiwane lub sortowane

A. dodać klucz obcy
B. utworzyć indeks
C. stworzyć oddzielną tabelę przechowującą wyłącznie te pola
D. dodać więzy integralności
Dodawanie kluczy obcych nie jest bezpośrednią metodą na przyspieszenie operacji na bazie danych. Klucze obce są używane do zapewnienia integralności referencyjnej, co oznacza, że ich celem jest zapewnienie spójności danych w relacjach pomiędzy tabelami. Choć klucze obce mogą wpłynąć na wydajność w kontekście zapytań, nie przyspieszają one ani nie optymalizują wyszukiwania w obrębie pojedynczych tabel. Tworzenie osobnych tabel przechowujących tylko te pola również nie jest metodą optymalizacji efektywności wyszukiwania. Tego rodzaju podejście może prowadzić do komplikacji w zarządzaniu danymi oraz zmniejszenia wydajności przy łączeniu tabel w zapytaniach. Dodanie więzów integralności, które zapewniają, że dane w tabelach są poprawne i zgodne z określonymi zasadami, jest również istotne, ale nie wpływa bezpośrednio na szybkość operacji na bazie danych. Takie podejścia mogą prowadzić do błędnych przekonań, że poprawa wydajności bazy danych można osiągnąć poprzez wprowadzenie dodatkowych ograniczeń lub zmian w strukturze danych, co w rzeczywistości może generować dodatkowe koszty obliczeniowe przy wykonywaniu podstawowych operacji. Kluczowe jest stosowanie odpowiednich technik indeksacji, które są powszechnie uznawane za najlepszą praktykę w kontekście optymalizacji zasobów bazy danych.
Pytanie 21

CMYK to zestaw czterech podstawowych kolorów używanych w druku:

A. turkusowego, purpurowego, białego, czarnego
B. turkusowego, błękitnego, białego, różowego
C. turkusowego, purpurowego, żółtego, czarnego
D. czerwonego, purpurowego, żółtego, szarego
CMYK to model kolorów wykorzystywany w druku, który opiera się na czterech podstawowych kolorach: cyjan (turkusowy), magenta (purpurowy), żółty i czarny. Model ten jest kluczowy w procesach drukarskich, ponieważ wykorzystuje technikę subtraktywnego mieszania kolorów, co oznacza, że kolory powstają przez odejmowanie światła od białego tła. Każdy z kolorów w modelu CMYK odgrywa istotną rolę w uzyskaniu pożądanej gamy kolorystycznej. Na przykład, cyjan i magenta w połączeniu w różnych proporcjach mogą tworzyć różne odcienie niebieskiego, a dodanie żółtego umożliwia uzyskanie zieleni. Kluczowym aspektem jest również czarny kolor, który nie tylko zwiększa głębię barw, ale także poprawia kontrast oraz szczegółowość obrazu. Aby uzyskać optymalne rezultaty, profesjonalne drukarnie często korzystają z systemów kolorystycznych opartych na standardach takich jak ISO 12647, które definiują zasady druku oraz kontrolę jakości kolorów. Użycie modelu CMYK jest niezwykle istotne zarówno w projektowaniu graficznym, jak i w przemysłowym druku, gdzie precyzyjne odwzorowanie kolorów ma kluczowe znaczenie.
Pytanie 22

char str1[30] = 'Ala ma kota';
printf("%s", str1);
Jakie jest źródło błędu w prezentowanym kodzie napisanym w języku C++?
A. Napis powinien być umieszczony w cudzysłowie.
B. Napis powinien mieć dokładnie 30 znaków.
C. W funkcji printf nie można używać formatowania %s.
D. Do funkcji printf przekazano za mało argumentów.
Odpowiedź wskazująca, że napis powinien być ujęty w cudzysłów jest poprawna, ponieważ w języku C/C++ napisy (łańcuchy znaków) muszą być ujęte w podwójne cudzysłowy, aby zostały prawidłowo zinterpretowane przez kompilator. W przedstawionym kodzie, zamiast użycia pojedynczych cudzysłowów, które są przeznaczone do definiowania pojedynczych znaków (char), należy użyć podwójnych, aby zdefiniować napis jako tablicę znaków. Takie podejście jest zgodne z standardami języka C i C++, gdzie łańcuchy znaków są implementowane jako tablice znaków zakończone znakiem null ('\0'). Przykładowo, poprawny sposób zapisu to: char str1[30] = "Ala ma kota";. Stosowanie odpowiednich cudzysłowów jest kluczowe w programowaniu, ponieważ może zapobiegać wielu błędom kompilacji oraz ułatwiać późniejszą edycję i zarządzanie kodem. Warto również pamiętać, że dobrym zwyczajem jest stosowanie tablic odpowiedniej wielkości, aby uniknąć nadpisywania pamięci, co może prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań programu.
Pytanie 23

Który z typów relacji wymaga stworzenia tabeli pośredniej, która łączy klucze główne obu tabel?

A. 1..n
B. n..1
C. 1..1
D. n..m
Relacje 1..n, 1..1 oraz n..1 definiują różne scenariusze, które nie wymagają tworzenia tabeli pośredniej. W relacji 1..1, każdy rekord w jednej tabeli jest powiązany z dokładnie jednym rekordem w drugiej tabeli, co nie stwarza potrzeby tworzenia dodatkowej tabeli. Przykładowo, jeśli mamy tabelę 'Użytkownicy' oraz tabelę 'Profile', gdzie każdy użytkownik ma jeden unikalny profil, relacja 1..1 jest spełniona bez konieczności wprowadzania tabeli pośredniej. Z kolei w relacji 1..n, jeden rekord w tabeli nadrzędnej może być związany z wieloma rekordami w tabeli podrzędnej, ale nadal nie ma potrzeby tworzenia tabeli pośredniej. Przykładem może być relacja między tabelą 'Klienci' a 'Zamówienia', gdzie jeden klient może mieć wiele zamówień, ale każde zamówienie jest powiązane tylko z jednym klientem. W przypadku relacji n..1 sytuacja jest odwrotna, gdzie wiele rekordów w tabeli podrzędnej odnosi się do jednego rekordu w tabeli nadrzędnej, co również nie wymaga wprowadzenia tabeli pośredniej. Kluczowym błędem myślowym, prowadzącym do nieprawidłowych wniosków, jest mylenie relacji jeden do wielu z relacją wiele do wielu oraz założenie, że każda złożona relacja wymaga tabeli pośredniej. W rzeczywistości, odpowiednia struktura baz danych powinna być projektowana z uwzględnieniem charakterystyki i wymagań relacji między danymi.
Pytanie 24

Jakie znaki <header>, <article>, <section>, <footer> są typowe dla tego języka?

A. HTML 4.01 Transitional
B. HTML 4.01 Strict
C. HTML 5
D. XHTML 1.1
Znaczniki <header>, <article>, <section>, <footer> są częścią specyfikacji HTML5, która wprowadziła bardziej semantyczne podejście do strukturyzacji dokumentów webowych. Te elementy umożliwiają programistom tworzenie bardziej przejrzystych i zrozumiałych dokumentów, zarówno dla ludzi, jak i dla maszyn. Na przykład, znacznik <header> definiuje nagłówek strony lub sekcji, <article> służy do oznaczania samodzielnych treści, które mogą być niezależnie dystrybuowane, <section> grupuje powiązane tematycznie elementy, a <footer> zawiera informacje o końcu strony lub sekcji. Użycie tych znaczników ma kluczowe znaczenie dla SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą lepiej zrozumieć strukturę treści na stronie. Dodatkowo, zastosowanie tych elementów wspiera dostępność, ułatwiając nawigację osobom korzystającym z czytników ekranu. W praktyce, stosując te znaczniki, programiści tworzą bardziej uporządkowane i zrozumiałe strony, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży.
Pytanie 25

W semantycznym HTML odpowiednikiem elementu <b>, który nie tylko pogrubia tekst, ale także wskazuje na jego większe znaczenie, jest

A. <strong>
B. <em>
C. <ins>
D. <mark>
Znacznik <strong> w HTML semantycznym służy nie tylko do pogrubienia tekstu, ale także do wskazania, że dany fragment ma większe znaczenie w kontekście semantycznym. Zgodnie z zaleceniami W3C, użycie tego znacznika poprawia dostępność treści, ponieważ technologie wspomagające, takie jak czytniki ekranu, interpretują <strong> jako tekst o podwyższonej wadze, co może pomóc w lepszym zrozumieniu struktury dokumentu przez osoby z niepełnosprawnościami. Przykładem zastosowania może być podkreślenie ważnych informacji na stronie, takich jak zasady, ostrzeżenia czy kluczowe dane, które użytkownicy powinni zauważyć. W praktyce, stosowanie elementów semantycznych, takich jak <strong>, zamiast czysto stylistycznych, jest zgodne z zasadami budowania stron przyjaznych dla użytkowników i poprawia SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą lepiej analizować kontekst treści. Warto pamiętać, że w przypadku użycia <strong>, nie zmienia to tylko sposobu wyświetlania, ale także wzbogaca znaczenie tekstu w kontekście całej strony.
Pytanie 26

Wskaż fragment CSS, który odpowiada rozkładowi bloków 2-5, zakładając, że zostały one zbudowane na podstawie podanego kodu HTML.

Ilustracja do pytania
A. Kod 1
B. Kod 3
C. Kod 2
D. Kod 4
Kod 2 jest prawidłowy, ponieważ dla bloków 2 i 3 stosowane jest ustawienie float: left; co pozwala na ich ułożenie w jednym wierszu z lewej strony. Blok 4 z float: right; umiejscawia się po prawej stronie, co umożliwia uzyskanie układu bloków 2-4 w jednej linii, odpowiadając schematowi. Blok 5 z float: left; rozpoczyna nowy wiersz poniżej, zgodnie z założonym układem. Takie użycie właściwości float oraz width pozwala na zorganizowanie elementów na stronie bez użycia flexbox lub grid, co jest klasycznym podejściem do układu strony w CSS. Dobrym przykładem praktycznego zastosowania jest tworzenie responsywnych layoutów, gdzie float można używać do kontrolowania przepływu elementów na mniejszych ekranach. Mimo że obecnie technologia flexbox i grid jest bardziej popularna, znajomość stosowania float nadal jest istotna, zwłaszcza w kontekście starszych projektów, które mogą wymagać utrzymania zgodności z wcześniejszymi wersjami CSS. To rozwiązanie zapewnia zgodność z wieloma starszymi przeglądarkami, co jest kluczowe w przypadku długoterminowych projektów webowych.
Pytanie 27

Parametr face elementu <font> jest używany do wskazania

A. koloru czcionki
B. rozmiaru czcionki
C. nazwa czcionki
D. efektów czcionki
Parametr face znacznika <font> w HTML definiuje konkretną nazwę czcionki, która ma być używana do wyświetlania tekstu. Umożliwia to projektantom stron internetowych precyzyjne określenie, jak tekst będzie wyglądał, co jest istotne dla estetyki oraz czytelności strony. W praktyce, zamiast stosować ogólne czcionki systemowe, projektanci mogą wskazać konkretne nazwy czcionek, jak 'Arial', 'Verdana' czy 'Times New Roman', aby osiągnąć zamierzony efekt wizualny. Warto jednak pamiętać, że stosowanie znacznika <font> oraz jego atrybutu face jest już przestarzałe, a w nowoczesnym kodowaniu lepiej jest korzystać z CSS, gdzie właściwość 'font-family' pełni tę samą funkcję, ale z większą elastycznością i lepszym wsparciem dla różnych urządzeń. Przykładowo, zamiast <font face='Arial'>Tekst</font>, w CSS można użyć: <style> p { font-family: Arial; } </style>. Z perspektywy dobrych praktyk, zaleca się używanie CSS do stylizacji tekstu, co pozwala na lepszą separację treści od prezentacji oraz łatwiejsze zarządzanie stylami w całym dokumencie.
Pytanie 28

Jakie dane zostaną wybrane po wykonaniu poniższej kwerendy na pokazanych rekordach?

SELECT id FROM samochody WHERE rocznik LIKE "2%4";

idmarkamodelrocznik
1FiatPunto2016
2FiatPunto2002
3FiatPunto2007
4OpelCorsa2016
5OpelAstra2003
6ToyotaCorolla2016
7ToyotaCorolla2014
8ToyotaYaris2004
A. Pole id równe 7 oraz 8
B. Tylko id równe 8
C. Wszystkie id
D. Brak danych
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ zapytanie SQL SELECT id FROM samochody WHERE rocznik LIKE '2_4'; filtruje rekordy, które mają w kolumnie rocznik wartość z drugą cyfrą równą '2' i czwartą cyfrą równą '4'. W złożonym zapytaniu SQL zastosowano operator LIKE z użyciem symbolu podkreślenia (_) jako symbolu zastępczego dla pojedynczego znaku. To oznacza, że szukamy dowolnego roku, który zaczyna się od cyfry '2', ma dowolną cyfrę na drugiej pozycji i cyfrę '4' na ostatniej pozycji. Praktycznie oznacza to, że wybierane są identyfikatory pojazdów, które mają rocznik odpowiadający temu wzorcowi. W dostarczonym zbiorze danych tylko rekordy o id 7 i 8 spełniają ten warunek, ponieważ rocznik to 2014 i 2004. Tego rodzaju konstrukcja SQL jest użyteczna w sytuacjach, gdy potrzebujemy selektywnie uzyskać dane na podstawie wzorców. Operator LIKE jest bardzo efektywny w analizie danych tekstowych w bazach danych np. w raportach analitycznych gdzie kluczowe jest wyszukiwanie na podstawie wzorców. Warto zaznaczyć, że takie podejście jest zgodne ze standardami SQL, ułatwiającymi zarządzanie i filtrowanie danych w złożonych systemach bazodanowych.
Pytanie 29

Zaproponowany blok ilustruje operację

Ilustracja do pytania
A. załadowania lub przedstawienia danych
B. realizacji zadania w pętli
C. wykorzystania wcześniej zdefiniowanej procedury lub funkcji
D. podjęcia decyzji
Zastosowanie gotowej procedury lub funkcji odnosi się do sytuacji, w której programista korzysta z wcześniej zdefiniowanego zestawu instrukcji, które wykonują określone zadanie. Jest to kluczowy aspekt programowania proceduralnego i modularyzacji kodu, ale nie wiąże się bezpośrednio z podejmowaniem decyzji, chyba że te funkcje zawierają wewnętrzne warunki. Wczytanie lub wyświetlenie danych to operacje wejścia-wyjścia, które polegają na interakcji z użytkownikiem lub systemem plików. Choć mogą one być częścią logicznego przepływu programu, nie obejmują one decyzyjności jako swojej podstawowej funkcji. Zadania w pętli, takie jak iteracje za pomocą for czy while, umożliwiają wykonywanie zestawu instrukcji wielokrotnie, dopóki dany warunek jest spełniony. Są one istotne w kontekście operacji powtarzalnych, ale również nie spełniają kryterium podejmowania decyzji w znaczeniu przedstawionym w tym pytaniu. Typowe nieporozumienie polega na tym, że pętle mogą zawierać decyzje, jednak to nie one same stanowią mechanizm decyzyjny, tylko raczej wykorzystują go do kontrolowania liczby iteracji. Podjęcie decyzji jest więc odrębną, fundamentalną czynnością w programowaniu, umożliwiającą dynamiczność i elastyczność kodu poprzez warunkowe sterowanie przepływem programu.
Pytanie 30

Jak określa się metodę umożliwiającą nawiązanie asynchronicznego połączenia klienta z serwerem i prowadzenie komunikacji bez konieczności przeładowania całej strony WWW?

A. AJAX
B. XML
C. PHP
D. VBScript
PHP, VBScript i XML to technologie, które w kontekście pytania nie pełnią roli techniki asynchronicznej komunikacji między klientem a serwerem. PHP to język skryptowy wykorzystywany głównie po stronie serwera do generowania dynamicznych treści HTML. Jego działanie polega na przetwarzaniu kodu na serwerze przed wysłaniem strony do klienta, co nie pozwala na asynchroniczną komunikację. VBScript, z kolei, to język skryptowy stworzone przez Microsoft, który jest używany głównie w kontekście aplikacji Windows i nie jest standardem w programowaniu po stronie klienta. Nie jest on także szeroko wspierany w nowoczesnych przeglądarkach internetowych. XML (Extensible Markup Language) to format wymiany danych, który może być używany z AJAX-em, ale sam w sobie nie jest techniką komunikacyjną. Często błędne podejście do tematu polega na myleniu formatu wymiany danych z metodą komunikacji. Użytkownicy mogą sądzić, że XML może zastąpić AJAX, co jest nieprawidłowe, ponieważ XML służy jako format danych, a nie jako mechanizm do asynchronicznej wymiany. Warto zrozumieć, że skuteczne projekty webowe opierają się na zintegrowanym stosie technologii, a nie tylko na pojedynczych elementach. Praktyki takie jak RESTful API czy SOAP są bardziej związane z AJAX-em, podczas gdy PHP i inne technologie serwerowe pełnią inną rolę w architekturze aplikacji.
Pytanie 31

W programowaniu obiektowym proces, dzięki któremu klasa podrzędna może wykorzystywać metody z klasy nadrzędnej, określa się mianem

A. wirtualizacją
B. polimorfizmem
C. dziedziczeniem
D. hermetyzacją
Polimorfizm, hermetyzacja i wirtualizacja to pojęcia związane z programowaniem obiektowym, ale nie odnoszą się do mechanizmu współdzielenia pól i metod klasy. Polimorfizm to koncepcja, która pozwala obiektom różnych klas być traktowanymi jako obiekty jednej klasy bazowej. Umożliwia to pisanie bardziej elastycznego kodu, który może pracować z różnymi typami obiektów. Na przykład, jeśli mamy metodę, która przyjmuje jako argument obiekt klasy 'Pojazd', możemy przekazać zarówno obiekt 'Samochód', jak i 'Motocykl', a metoda zadziała poprawnie w obu przypadkach. Hermetyzacja to natomiast technika ograniczania dostępu do wewnętrznych danych klasy, co pozwala na ochronę stanu obiektu przed nieautoryzowanymi modyfikacjami. Oznacza to, że pola klasy są często oznaczane jako prywatne, a dostęp do nich uzyskuje się za pomocą metod publicznych. Wirtualizacja odnosi się do technik umożliwiających tworzenie wirtualnych instancji, co jest bardziej związane z wirtualizacją systemów operacyjnych niż z dziedziczeniem w OOP. Typowe błędy myślowe mogą wynikać z mylenia tych pojęć z dziedziczeniem, co często zdarza się osobom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z programowaniem obiektowym. Kluczowe jest zrozumienie, że każda z tych koncepcji ma swoje unikatowe zastosowanie i nie można ich stosować zamiennie bez utraty sensu i poprawności kodu.
Pytanie 32

Przedstawiony styl generuje pojedyncze obramowanie, które posiada następujące właściwości:

border: solid 1px;
border-color: red blue green yellow;
A. krawędź górna jest koloru czerwonego, krawędź prawa koloru niebieskiego, krawędź dolna koloru zielonego, krawędź lewa koloru żółtego
B. krawędź prawa ma kolor czerwony, krawędź dolna w kolorze niebieskim, krawędź lewa w odcieniu zielonym, krawędź górna w kolorze żółtym
C. krawędź lewa ma kolor czerwony, krawędź dolna w kolorze niebieskim, krawędź prawa w odcieniu zielonym, krawędź górna w kolorze żółtym
D. krawędź górna ma kolor czerwony, krawędź lewa w kolorze niebieskim, krawędź dolna w odcieniu zielonym, krawędź prawa w kolorze żółtym
Prawidłowa odpowiedź wynika z użycia właściwości CSS border-color z czterema wartościami przypisanymi kolejno do górnej prawej dolnej i lewej krawędzi elementu. W tym przypadku border-color: red blue green yellow; przypisuje kolor czerwony do górnej krawędzi kolor niebieski do prawej zielony do dolnej i żółty do lewej. Jest to powszechna praktyka w stylizacji stron internetowych gdzie cztery wartości podane dla border-color definiują odpowiednio kolory górnej prawej dolnej i lewej krawędzi. Taki styl umożliwia projektantom tworzenie wizualnie interesujących i wyróżniających się elementów poprzez łatwe manipulowanie kolorami i szerokościami obramowań. Zastosowanie tego w praktyce może być wykorzystane do zaznaczenia ważnych sekcji strony lub wyróżnienia określonych elementów. Tego rodzaju technika stylizacji jest zgodna z dobrymi praktykami i standardami CSS co pozwala na uzyskanie estetycznego i funkcjonalnego interfejsu użytkownika. Wiedza o przypisaniu kolorów do poszczególnych krawędzi jest kluczowa w projektowaniu elastycznych i responsywnych układów stron.
Pytanie 33

W poniższym kodzie PHP wykonano operację na bazie danych. Której funkcji należy użyć, aby pobrać liczbę zmienionych w tabeli wierszy?

$zapytanie="UPDATE kadra SET stanowisko='Programista' WHERE id < 10";
mysqli_query($db, $zapytanie);
A. mysqli_field_count()
B. mysqli_num_rows()
C. mysqli_use_result()
D. mysqli_affected_rows()
Gratulacje! Wybrałeś poprawną odpowiedź, która jest funkcją mysqli_affected_rows(). Ta funkcja jest specyficzna dla języka PHP i jest używana do zwracania liczby wierszy, które zostały zmienione, dodane lub usunięte przez ostatnie wywołanie funkcji mysqli_query() na serwerze MySQL. W kontekście operacji takich jak INSERT, UPDATE, REPLACE lub DELETE, mysqli_affected_rows() jest nieocenionym narzędziem do śledzenia ilości wykonanych zmian w bazie danych. Dlatego właśnie w przypadku przedstawionego pytania, gdzie w kodzie PHP wykonano operację UPDATE na bazie danych, idealnym rozwiązaniem jest użycie funkcji mysqli_affected_rows() do pobrania liczby zmienionych wierszy. Jest to kluczowe zrozumienie, aby efektywnie manipulować danymi w bazach danych MySQL za pomocą języka PHP.
Pytanie 34

W języku JavaScript funkcja matematyczna Math.pow() jest wykorzystywana do obliczania

A. pierwiastka kwadratowego z liczby
B. potęgi liczby
C. przybliżonej wartości liczby
D. bezwzględnej wartości liczby
Funkcja Math.pow() w języku JavaScript służy do obliczania potęgi liczby, co oznacza, że zwraca wynik mnożenia danej liczby przez siebie określoną liczbę razy. Jej składnia to Math.pow(base, exponent), gdzie 'base' to liczba, którą chcemy podnieść do potęgi, a 'exponent' to wykładnik potęgi. Przykładowo, Math.pow(2, 3) zwróci 8, ponieważ 2^3=2*2*2=8. Użycie tej funkcji jest niezwykle powszechne w programowaniu, zwłaszcza w obliczeniach matematycznych, grafice komputerowej oraz w algorytmach naukowych. Zastosowanie Math.pow() jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ pozwala na klarowność i czytelność kodu. Warto dodać, że w ES6 możemy również używać operatora potęgowania **, co jest syntaktycznie prostsze i bardziej intuicyjne, np. 2 ** 3 również da nam 8.
Pytanie 35

Na rysunku została przedstawiona relacja jeden do wielu. Łączy ona

Ilustracja do pytania
A. klucz obcy reżyserzy_id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli reżyserzy.
B. klucz obcy reżyserzy_id tabeli filmy z kluczem obcym id tabeli reżyserzy.
C. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli reżyserzy.
D. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem obcym reżyserzy_id tabeli reżyserzy.
Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Relacja jeden do wielu na rysunku wskazuje, że jeden rekord z tabeli reżyserzy może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli filmy. Klucz obcy (FK - Foreign Key) w tabeli filmy (reżyserzy_id) wskazuje na klucz podstawowy (PK - Primary Key) w tabeli reżyserzy (id). Jest to typowa praktyka przy projektowaniu relacyjnych baz danych, która pozwala na utrzymanie integralności relacji między danymi. Te relacje są kluczowe dla prawidłowego działania systemów bazodanowych, ponieważ umożliwiają efektywne zarządzanie danymi. Poprawnie zdefiniowanie kluczy obcych i podstawowych umożliwia tworzenie skomplikowanych struktur danych, które odzwierciedlają rzeczywiste zależności i czytelnie prezentują powiązania między danymi.
Pytanie 36

W języku HTML zdefiniowano znacznik ```link``` Wartość nofollow atrybutu rel

A. oznacza, że kliknięcie na link nie przeniesie do strony website.com.
B. oznacza, że kliknięcie na link otworzy go w osobnej karcie przeglądarki.
C. jest informacją dla przeglądarki internetowej, aby nie formatowała słowa "link" jako odnośnika.
D. jest informacją dla robota wyszukiwarki Google, aby nie podążał za tym linkiem.
Niestety, to nie tak. Atrybut rel='nofollow' w tagu <a> nie mówi przeglądarkom, żeby otworzyły link w nowej karcie ani nie mówi użytkownikowi, że kliknięcie na link nie przeniesie go do strony website.com. Ten atrybut jest dla robotów wyszukiwarek. Możliwe, że wybrałeś tę odpowiedź, bo nie do końca rozumiesz, jak działają atrybuty w HTML. W HTML atrybuty to dodatkowe informacje o elemencie, które są w tagu otwierającym. W przypadku 'rel', chodzi o wskazówki dla robotów wyszukiwarek, jak powinny traktować dany link. Z mojego doświadczenia, zrozumienie roli różnych atrybutów w HTML jest kluczowe, jeśli chcesz robić dobre strony internetowe.
Pytanie 37

W SQL, aby ustawić klucz główny na polu id w tabeli uczniowie, można użyć polecenia

A. ALTER TABLE uczniowie ADD PRIMARY KEY (id)
B. INSERT TABLE uczniowie PRIMARY KEY (id)
C. ADD TABLE uczniowie PRIMARY KEY (id)
D. INSERT TABLE uczniowie ADD PRIMARY KEY (id)
Odpowiedź 'ALTER TABLE uczniowie ADD PRIMARY KEY (id);' jest poprawna, ponieważ polecenie ALTER TABLE w SQL służy do modyfikacji istniejącej struktury tabeli. W tym przypadku chcemy dodać klucz podstawowy do istniejącej tabeli uczniowie, co jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych. Klucz podstawowy jest unikalnym identyfikatorem dla każdego rekordu, co zapewnia integralność danych. Przykładowo, jeśli tabela uczniowie zawiera kolumnę id, która jest już zdefiniowana, użycie polecenia ALTER TABLE pozwala na dodanie klucza podstawowego do tej kolumny. Ważne jest, aby pamiętać, że przed dodaniem klucza podstawowego, kolumna musi być unikalna i nie może zawierać wartości NULL. Dodatkowo, zgodnie z najlepszymi praktykami, warto wcześniej sprawdzić, czy w tabeli nie ma duplikatów w kolumnie, aby uniknąć błędów w trakcie dodawania klucza. W kontekście systemów zarządzania bazami danych, takich jak MySQL czy PostgreSQL, poprawne zarządzanie kluczami podstawowymi jest kluczowe dla zapewnienia efektywności operacji na tabelach oraz dla poprawności logiki aplikacji korzystającej z bazy danych.
Pytanie 38

Jakie parametry powinny być ustawione w funkcji biblioteki mysqli, aby umożliwić połączenie z serwerem oraz bazą danych?

mysqli_connect($a, $b, $c, $d) or die('Brak połączenia z serwerem MySQL.');
A. adres serwera - $a, nazwa bazy danych - $d, login - $b, hasło - $c
B. adres serwera - $c, nazwa bazy danych - $d, login - $b, hasło - $a
C. adres serwera - $a, nazwa bazy danych - $b, login - $c, hasło - $d
D. adres serwera - $c, nazwa bazy danych - $d, login - $a, hasło - $b
Odpowiedź jest poprawna, ponieważ w funkcji biblioteki mysqli_connect, która służy do nawiązywania połączenia z serwerem MySQL, argumenty mają określoną strukturę. Pierwszym argumentem ($a) jest adres serwera, na którym działa usługa MySQL. Może to być adres IP, np. '127.0.0.1', lub nazwa hosta, np. 'localhost'. Drugim argumentem ($b) jest login, czyli nazwa użytkownika, który ma dostęp do bazy danych. Trzecim argumentem ($c) jest hasło do konta użytkownika, natomiast czwartym argumentem ($d) jest nazwa bazy danych, z którą chcemy się połączyć. Przykładowe użycie tej funkcji może wyglądać następująco: $conn = mysqli_connect('localhost', 'root', 'password', 'my_database');. Prawidłowe ustawienie tych zmiennych zapewnia udane połączenie z serwerem i dostęp do danych. W standardach programowania PHP ważne jest również odpowiednie zarządzanie błędami, co zapewnia użycie 'or die()' w kodzie, aby informować o problemach z połączeniem. To podejście pozwala na szybką diagnostykę problemów w środowisku produkcyjnym.
Pytanie 39

DOM oferuje funkcje i atrybuty, które w JavaScript umożliwiają

A. pobieranie i modyfikowanie elementów strony załadowanej w przeglądarce
B. przesyłanie danych formularza bezpośrednio do bazy danych
C. wykonywanie operacji na zmiennych przechowujących wartości liczbowe
D. manipulowanie łańcuchami zadeklarowanymi w kodzie
DOM (Document Object Model) to interfejs programistyczny, który umożliwia manipulację strukturą dokumentu HTML lub XML za pomocą języka JavaScript. Odpowiedź dotycząca pobierania i modyfikowania elementów strony jest poprawna, ponieważ DOM dostarcza zestaw metod, takich jak getElementById, getElementsByClassName, czy querySelector, które pozwalają programistom na selekcję, edytowanie, dodawanie lub usuwanie elementów w drzewie DOM. Na przykład, używając metody document.getElementById('example'), możemy uzyskać dostęp do konkretnego elementu na stronie oraz zmienić jego zawartość, styl czy atrybuty. Takie manipulacje są kluczowe w tworzeniu interaktywnych aplikacji webowych, które reagują na działania użytkownika, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie programowania front-end. Zmiany w DOM mogą także wpływać na wydajność strony, dlatego stosowanie odpowiednich metod i technik, takich jak unikanie zbyt częstych reflowów czy repaints, jest niezbędne dla optymalizacji. Warto również zaznaczyć, że stosowanie bibliotek, takich jak jQuery, może uprościć proces manipulacji DOM.
Pytanie 40

Znaczniki HTML <strong> oraz <em>, które służą do wyróżniania istotności tekstu, odpowiadają pod względem formatowania znacznikom

A. <b> oraz <u>
B. <u> oraz <sup>
C. <b> oraz <i>
D. <i> oraz <mark>
Znacznik HTML <strong> jest używany do oznaczenia tekstu, który jest ważny, podczas gdy <em> służy do podkreślenia, że tekst powinien być akcentowany w kontekście. Odpowiednikami tych znaczników, pod względem formatowania, są <b> oraz <i>. Znacznik <b> stosuje się do wyróżnienia tekstu, nadając mu pogrubienie, co zazwyczaj oznacza, że tekst jest istotny. Z kolei <i> używamy do kursywy, co również może wskazywać na akcentowanie lub wyróżnienie pewnych słów, jednak w sposób bardziej subtelny niż przy pomocy pogrubienia. W praktyce, stosując <strong> oraz <em>, dbamy o to, aby nasza treść była bardziej dostępna dla użytkowników, zwłaszcza dla osób korzystających z technologii wspomagających, takich jak czytniki ekranu. Stosowanie znaczników semantycznych zgodnie z dobrymi praktykami zapewnia lepszą interpretację treści przez wyszukiwarki, co może wpływać na SEO. Warto również pamiętać, że pomimo że <b> i <i> mają swoje zastosowania, znacznie lepiej jest używać <strong> i <em> w kontekście semantycznym, aby poprawić zrozumienie treści przez maszyny i użytkowników.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej