Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik teleinformatyk
  • Kwalifikacja: INF.08 - Eksploatacja i konfiguracja oraz administrowanie sieciami rozległymi
  • Data rozpoczęcia: 28 kwietnia 2026 13:39
  • Data zakończenia: 28 kwietnia 2026 13:46

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jak określa się algorytm zarządzania kolejką, w którym pakiety, które jako pierwsze trafiły do bufora, opuszczają go w tej samej kolejności, w jakiej do niego dotarły?

A. FIFO (First In, First Out)
B. FQ (Fair Queuing)
C. PQ (Priority Queuing)
D. SFQ (Stochastic Fairness Queueing)
Odpowiedź FIFO (First In, First Out) jest prawidłowa, ponieważ opisuje metodę kolejkowania, w której pakiety są przetwarzane w kolejności ich przybycia. Algorytm ten jest powszechnie stosowany w systemach operacyjnych oraz w sieciach komputerowych, ponieważ zapewnia prostą i efektywną metodę zarządzania danymi. FIFO jest fundamentem wielu protokołów komunikacyjnych, takich jak TCP, gdzie dane są transmitowane w tej samej kolejności, w jakiej zostały wysłane. Praktyczne zastosowanie FIFO można zaobserwować w kolejkach do drukarek, gdzie dokumenty są przetwarzane w kolejności ich złożenia. W kontekście zarządzania buforami, FIFO minimalizuje opóźnienia i zapewnia równomierne obciążenie systemu, co jest zgodne z zasadami inżynierii oprogramowania i dobrymi praktykami w projektowaniu systemów rozproszonych. Dodatkowo, w systemach gdzie ważna jest spójność kolejności przetwarzania, FIFO odgrywa kluczową rolę, a jego zrozumienie jest niezbędne dla inżynierów zajmujących się projektowaniem sieci i aplikacji.

Pytanie 2

Jaki parametr długiej linii jest związany z indukcyjnością oraz pojemnością między przewodnikami?

A. Sprawność energetyczna
B. Pojemność jednostkowa
C. Rezystancja jednostkowa
D. Impedancja falowa
Impedancja falowa to kluczowy parametr opisujący, jak fale elektromagnetyczne zachowują się w linii długiej, w której między przewodami zachodzi interakcja między indukcyjnością a pojemnością. Z definicji, impedancja falowa (Z₀) jest wyrażona jako pierwiastek z ilorazu indukcyjności (L) i pojemności (C) na jednostkę długości, co jest wyrażane wzorem Z₀ = √(L/C). W praktyce, impedancja falowa ma znaczenie w projektowaniu linii transmisyjnych, takich jak kable koncentryczne czy linie mikrofalowe, gdzie odpowiednie dopasowanie impedancji jest kluczowe dla minimalizacji strat sygnału. Stosowanie niezrównanej impedancji falowej pozwala na efektywne przesyłanie sygnałów w różnych technologiach komunikacyjnych, w tym w systemach telekomunikacyjnych i radiowych. Przykładem zastosowania jest dobór długości fal radiowych do impedancji linii, co jest standardem w projektowaniu anten oraz w systemach przesyłowych w technologii 5G, gdzie odpowiednie dopasowanie impedancji wpływa na jakość i stabilność sygnału.

Pytanie 3

Jaki typ modulacji łączy w sobie modulację amplitudy oraz fazy?

A. GFSK
B. QAM
C. ASK
D. DPCM
Wybór GFSK, ASK i DPCM nie pasuje do pytania o połączenie modulacji amplitudy i fazy. GFSK, czyli Gaussian Frequency Shift Keying, dotyczy modulacji częstotliwości, a nie łączenia obu tych elementów. Choć GFSK jest wykorzystywane w Bluetooth, nie spełnia wymagań pytania. Podobnie, ASK koncentruje się tylko na amplitudzie, ignorując fazę, co czyni ją mniej efektywną niż QAM. DPCM z kolei zmienia wartości amplitudy na podstawie różnic między próbkami, więc też nie ma tu mowy o fazie. Często mylimy różne techniki modulacji i ich zastosowania, co prowadzi do takich błędów. Ważne jest, żeby zrozumieć, że każda z tych metod ma swoje miejsce i ograniczenia, co wpływa na to, co wybierzemy w zależności od tego, co potrzebujemy w danym systemie.

Pytanie 4

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 5

Metoda, w której podczas trwania połączenia ustanawia się odrębne łącze zarezerwowane na cały okres połączenia, nazywa się komutacją

A. kanałów
B. pakietów
C. ramek
D. komórek
Komutacja pakietów, komutacja ramek oraz komutacja komórek to alternatywne techniki przesyłania danych, które różnią się od komutacji kanałów, co może prowadzić do pomyłek w zrozumieniu tych koncepcji. Komutacja pakietów polega na dzieleniu danych na małe pakiety, które są przesyłane niezależnie i mogą korzystać z dostępnych ścieżek w sieci. Ta technika jest bardziej elastyczna i efektywna w wykorzystaniu zasobów sieciowych, ale może prowadzić do zmienności w jakości połączenia. Często stosowana jest w sieciach komputerowych, gdzie wymagana jest szybka transmisja dużych ilości danych, takich jak w Internecie. Komutacja ramek, z kolei, odnosi się do protokołów takich jak Frame Relay, które również segmentują dane, ale na warstwie łącza danych, co umożliwia przesyłanie danych w formie ramek. Komutacja komórek, charakterystyczna dla technologii ATM (Asynchronous Transfer Mode), dzieli informacje na stałej długości komórki, co umożliwia ich przesyłanie z minimalnym opóźnieniem, ale wciąż nie zapewnia zarezerwowanego łącza. Wybierając jedną z tych metod, często popełniane są błędy w ocenie potrzeb jakościowych transmisji, co prowadzi do wyboru nieodpowiedniej techniki, która nie spełnia wymagań dotyczących stabilności i jakości połączenia. Zrozumienie różnic między tymi technikami jest kluczowe w projektowaniu i zarządzaniu nowoczesnymi sieciami telekomunikacyjnymi.

Pytanie 6

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 7

Jakie jednostki są używane do opisu zysku energetycznego anten?

A. Mb/s
B. MB/s
C. GHz/s
D. dBi
Zysk energetyczny anten jest definiowany w jednostkach dBi, co oznacza decybele względem izotropowego promiennika. Wartość ta mierzy efektywność anteny w porównaniu do teoretycznej anteny izotropowej, która emituje energię w równomierny sposób we wszystkich kierunkach. Zysk anteny w dBi wskazuje, jak skutecznie antena koncentruje energię w określonym kierunku w porównaniu do tej idealnej anteny. Przykładem zastosowania zysku w dBi jest w projektowaniu systemów komunikacyjnych, gdzie wysokie wartości dBi dla anten kierunkowych są pożądane, aby zwiększyć zasięg i jakość sygnału. Anteny o zysku 12 dBi mogą być stosowane w aplikacjach takich jak WLAN, gdzie kluczowe jest uzyskanie silniejszego sygnału na większych dystansach. Dobrą praktyką w inżynierii radiowej jest uwzględnianie zysku anteny w obliczeniach propagacji sygnału, co znacząco wpływa na efektywność komunikacji bezprzewodowej.

Pytanie 8

W dokumentacji technicznej systemu dostępowego zamieszczono charakterystykę widmową kanału transmisyjnego. Który to system?

Ilustracja do pytania
A. ISDN BRA
B. ADSL
C. VDSL
D. ISDN PRA
ADSL, czyli Asymmetric Digital Subscriber Line, jest technologią, która umożliwia asymetryczny transfer danych przez telefoniczne linie miedziane. W szczególności, ADSL dzieli pasmo sygnału na różne częstotliwości, co pozwala na równoczesne korzystanie z tradycyjnych usług telefonicznych (POTS) oraz na przesyłanie danych. Charakterystyka widmowa dla ADSL pokazuje, że pasmo jest podzielone na część przeznaczoną dla usług telefonicznych, część dla ISDN oraz osobne pasma dla transmisji danych w górę i w dół. Dzięki temu, ADSL zapewnia wyższą prędkość pobierania danych w porównaniu do wysyłania, co idealnie odpowiada potrzebom użytkowników, którzy głównie konsumują treści z Internetu. Technologia ta jest szeroko stosowana w domowych i biurowych połączeniach internetowych, a także stanowi istotny element infrastruktury telekomunikacyjnej w wielu krajach. Warto zauważyć, że ADSL jest zgodne z normami ITU-T G.992.1 i G.992.2, co czyni go standardem w branży, zapewniającym interoperacyjność różnych dostawców usług internetowych.

Pytanie 9

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 10

Kontroler RAID 1 umieszczony na płycie głównej serwera

A. zwiększa szybkość zapisu i odczytu z dysku twardego poprzez operowanie na blokach danych
B. łączy kilka fizycznych dysków w jeden logiczny dysk poprzez przeplatanie danych między dyskami
C. zwiększa ochronę danych na dysku twardym poprzez ich replikację na dwóch lub więcej dyskach
D. umożliwia odzyskanie danych po awarii jednego z dysków przy użyciu kodów korekcyjnych przechowywanych na dodatkowym dysku
Wydaje mi się, że odpowiedzi w tej sekcji mogą być trochę mylące, jeśli chodzi o RAID 1. Po pierwsze, nie jest do końca prawdą, że RAID 1 przyspiesza zapisy, bo każdy zapis musi być zrobiony na obu dyskach jednocześnie, co może spowalniać. To nie to samo co RAID 0, gdzie dane są podzielone na bloki. Co do odczytu, to rzeczywiście można go robić z obu dysków na raz, ale to nie jest główny cel RAID 1. A jeszcze ta myśl, że RAID 1 łączy kilka dysków w jeden przez przeplatanie danych, to też jest błąd, bo to jest typowe dla RAID 0. RAID 1 po prostu robi dokładne kopie na dwóch dyskach. A co do wykorzystania kodów korekcyjnych, to już bardziej zaawansowane rzeczy, jak RAID 5 czy 6. W RAID 1 nie ma na to miejsca, bo wszystko jest zduplikowane. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do kiepskich decyzji przy projektowaniu systemów, dlatego trzeba zrozumieć różnice między poziomami RAID.

Pytanie 11

Jakim symbolem oznacza się systemy, które wymagają określenia źródła sygnału synchronizującego oraz dostarczenia go do wszystkich urządzeń zwielokratniających?

A. PDH
B. SDH
C. PCM
D. ATM
Zobaczając inne opcje, można zauważyć, że nie pasują one do tematu synchronizacji w sieciach telekomunikacyjnych. PDH, czyli Plesiochronous Digital Hierarchy, to był starszy standard, który nie miał jednego źródła sygnału dla wszystkich urządzeń. W PDH korzystano z różnych lokalnych źródeł synchronizacji, co wprowadzało sporo zamieszania i problemy z czasem. ATM (Asynchronous Transfer Mode) działa na zupełnie innej zasadzie, bo opiera się na komutacji pakietów, a nie synchronizacji sygnałów, więc nie spełnia wymogu ustalenia wspólnego źródła. ATM jest bardziej elastyczne, ale w kontekście synchronizacji i łączenia różnych sygnałów, nie daje rady. PCM, czyli Pulse Code Modulation, to bardziej technika kodowania sygnałów, a nie hierarchia, więc nie dotyczy tego, o czym mówimy. Zarówno PDH, jak i ATM oraz PCM mogą wprowadzać trudności w zarządzaniu ruchem sieciowym, co w dzisiejszych czasach, gdy potrzebna jest precyzyjna synchronizacja, nie jest akceptowalne. To zrozumienie to klucz do poprawnego korzystania z tych technologii w telekomunikacji.

Pytanie 12

Na rysunku zamieszczono charakterystykę

Ilustracja do pytania
A. zasilacza stabilizowanego z układem ograniczającym prąd obciążenia.
B. zasilacza niestabilizowanego.
C. wzmacniacza napięciowego.
D. ogranicznika napięcia.
Podczas analizy pozostałych odpowiedzi pojawia się szereg błędnych koncepcji, które mogą prowadzić do mylnych wniosków. Na przykład, wzmacniacz napięciowy, mimo że może stabilizować napięcie, działa w zupełnie innym kontekście. Jego głównym celem jest zwiększenie amplitudy sygnału wejściowego, a nie stabilizacja napięcia. Wzmacniacze napięciowe nie mają wbudowanych mechanizmów ograniczających prąd obciążenia, co sprawia, że nie są odpowiednie w aplikacjach, gdzie istotna jest ochrona przed przeciążeniem. Ogranicznik napięcia z kolei ma na celu zabezpieczenie obwodów przed przekroczeniem określonego poziomu napięcia, co również nie jest funkcją, której szukamy w kontekście stabilizacji napięcia przy zmieniającym się prądzie obciążenia. Natomiast zasilacz niestabilizowany, będący kolejną niepoprawną odpowiedzią, nie jest w stanie utrzymać stałego napięcia wyjściowego przy zmiennym obciążeniu, co czyni go nieadekwatnym w wielu zastosowaniach, gdzie stabilność napięcia jest kluczowa. Trudności w rozróżnieniu tych urządzeń mogą wynikać z niepełnej wiedzy na temat ich funkcji i zastosowań, co prowadzi do błędnych założeń. Wiedza o różnicach między tymi rozwiązaniami jest fundamentalna dla zrozumienia ich zastosowania w rzeczywistych systemach elektronicznych.

Pytanie 13

Funkcja BIOS-u First/Second/Third/Boot Device (Boot Seąuence) umożliwia określenie kolejności, w jakiej będą odczytywane

A. danych z dysku, z którego będzie startował system operacyjny
B. nośników, z których będzie uruchamiany system operacyjny
C. danych z pamięci flesz, z których system operacyjny będzie uruchamiany
D. nośników, z których uruchamiany będzie sterownik pamięci
Kolejność odczytywania nośników w BIOS-ie, określająca, z jakiego urządzenia komputer ma zacząć proces rozruchu systemu operacyjnego, jest kluczowym elementem konfiguracji systemu. Opcja Boot Sequence pozwala administratorom na ustalenie, które urządzenia zostaną użyte w pierwszej kolejności, co ma bezpośredni wpływ na czas rozruchu oraz na możliwość uruchomienia systemów operacyjnych z różnych nośników. Na przykład, jeśli system operacyjny ma być uruchamiany z pamięci USB, należy ustawić tę pamięć jako pierwsze urządzenie w kolejności rozruchu. Taka elastyczność jest szczególnie przydatna w środowiskach, gdzie często korzysta się z różnych nośników, takich jak dyski twarde, napędy optyczne czy pamięci flash. Dobrą praktyką jest regularne sprawdzanie i aktualizowanie tych ustawień, aby zapewnić optymalne działanie systemu oraz umożliwić łatwe bootowanie z nośników zewnętrznych, zwłaszcza w sytuacjach awaryjnych lub podczas instalacji nowych systemów operacyjnych.

Pytanie 14

Ile typów systemów PDH funkcjonuje na świecie?

A. 4 systemy PDH
B. 2 systemy PDH
C. 3 systemy PDH
D. 1 system PDH
Poprawna odpowiedź to 3 systemy PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy), co jest zgodne z międzynarodowymi standardami telekomunikacyjnymi. PDH jest systemem używanym do przesyłania danych cyfrowych w sieciach telekomunikacyjnych. Wyróżniamy trzy główne systemy PDH: E1, T1 oraz E3. E1, stosowany głównie w Europie, przesyła dane z prędkością 2,048 Mbps, natomiast T1, popularny w Stanach Zjednoczonych, osiąga prędkość 1,544 Mbps. E3, z kolei, to wyższa hierarchia PDH, która pozwala na przesył danych z prędkością 34,368 Mbps. Zrozumienie różnych systemów PDH jest kluczowe w projektowaniu i zarządzaniu sieciami telekomunikacyjnymi, ponieważ pozwala na dobór odpowiednich rozwiązań do specyficznych potrzeb użytkowników. Na przykład, w sytuacjach, gdy wymagana jest wysoka przepustowość, można zastosować E3, podczas gdy E1 będzie odpowiedni dla standardowych aplikacji biurowych. Dobrze zrozumiane różnice między tymi systemami umożliwiają inżynierom optymalizację wydajności sieci, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży telekomunikacyjnej.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 16

Oblicz, według podanej taryfy, wysokość miesięcznego rachunku abonenta, który wysłał 100 SMS-ów, 20 MMS-ów i rozmawiał 10 minut.

Uwaga! Wszystkie ceny zawierają podatek VAT
Abonament25 zł
Minuta do wszystkich sieci0,49 zł
MMS0,20 zł
SMS0,15 zł
Taktowanie połączeń1s/1s
A. 23,90 zł
B. 59,66 zł
C. 48,90 zł
D. 29,16 zł
Twoja odpowiedź jest poprawna. Aby obliczyć wysokość miesięcznego rachunku abonenta, należy zsumować wszystkie koszty związane z jego użytkowaniem usług. Koszt abonamentu wynosi 25 zł, co jest standardową opłatą dla wielu operatorów telefonicznych. Następnie, koszt wysłania 100 SMS-ów wynosi 15 zł, ponieważ każdy SMS kosztuje 0,15 zł. W przypadku MMS-ów, 20 wysłanych wiadomości to wydatek rzędu 4 zł (0,20 zł za wiadomość), co jest także zgodne z typowymi taryfami. Ostatnim elementem jest koszt rozmów - 10 minut rozmowy po 0,49 zł za minutę generuje koszt 4,90 zł. Łącząc te wszystkie wydatki: 25 zł (abonament) + 15 zł (SMS-y) + 4 zł (MMS-y) + 4,90 zł (rozmowy), otrzymujemy 48,90 zł. Tego rodzaju obliczenia są niezwykle ważne dla użytkowników, aby świadomie zarządzać swoimi wydatkami na usługi telefoniczne. Zachęcamy do dalszego zgłębiania tematu kalkulacji kosztów telefonicznych w celu lepszego planowania budżetu.

Pytanie 17

W oparciu o dane zamieszczone w tabeli wskaż, jaki będzie rachunek za korzystanie z telefonu stacjonarnego i korzystanie z Internetu u usługodawcy telekomunikacyjnego, jeżeli w ostatnim miesiącu rozmawiano 160 minut.

Nazwa usługiOpisCena brutto
Internet2Mbps90,00 zł
Abonament telefoniczny60 darmowych minut50,00 zł
Rozmowy do wszystkich sieciza minutę0,17 zł
A. 140,00 zł
B. 117,20 zł
C. 167,20 zł
D. 157,00 zł
Odpowiedź 157,00 zł jest poprawna, ponieważ rachunek za korzystanie z telefonu stacjonarnego oraz Internetu składa się z kilku kluczowych elementów. W tym przypadku, opłata za Internet wynosi 90,00 zł. Dodatkowo, abonament telefoniczny to 50,00 zł. Ważnym aspektem jest również to, że użytkownik przekroczył liczbę darmowych minut zawartych w abonamencie, co wiąże się z dodatkowymi kosztami. W tym przypadku, za 60 minut rozmów, które przewyższają limit, naliczono dodatkową opłatę w wysokości 17,00 zł. Suma tych wszystkich kosztów: 90,00 zł (Internet) + 50,00 zł (abonament) + 17,00 zł (dodatkowe minuty) daje łączny rachunek w wysokości 157,00 zł. Praktyczne zrozumienie takich kalkulacji jest niezbędne w kontekście zarządzania osobistymi finansami oraz wyboru odpowiedniego planu taryfowego u dostawców usług telekomunikacyjnych, co może zapewnić optymalizację kosztów oraz lepsze dostosowanie usług do indywidualnych potrzeb użytkowników.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 19

Jak brzmi nazwa protokołu typu point-to-point, używanego do zarządzania tunelowaniem w warstwie 2 modelu ISO/OSI?

A. IPSec (Internet Protocol Security, IP Security)
B. Telnet
C. SSL (Secure Socket Layer)
D. PPPoE (Point-to-Point Protocol over Ethernet)
Protokół PPPoE (Point-to-Point Protocol over Ethernet) jest protokołem, który rzeczywiście operuje na poziomie warstwy 2 modelu ISO/OSI, umożliwiając ustanawianie połączeń punkt-punkt. Jego podstawowym zastosowaniem jest łączenie użytkowników z dostawcami usług internetowych poprzez sieci Ethernet. PPPoE łączy w sobie funkcje protokołu PPP, który jest powszechnie używany do autoryzacji, uwierzytelniania i ustanawiania sesji, z możliwością przesyłania danych przez Ethernet. Dzięki temu, użytkownik może korzystać z dynamicznego adresowania IP oraz sesji, co jest kluczowe w kontekście szerokopasmowego dostępu do Internetu. Protokół ten implementuje mechanizmy bezpieczeństwa i kompresji, co czyni go bardziej wydajnym. W praktyce, PPPoE jest szeroko używany w usługach DSL, gdzie kluczowe jest zarządzanie połączeniami oraz separacja sesji użytkowników. Warto zwrócić uwagę, że PPPoE jest zgodny z odpowiednimi standardami IETF, co czyni go rozwiązaniem zaufanym w branży.

Pytanie 20

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 21

Jaki zakres częstotliwości jest stosowany do przesyłania dźwięku w telefonie analogowym w standardowym kanale telefonicznym?

A. (30 ÷ 300) Hz
B. (30 ÷ 300) kHz
C. (300 ÷ 3400) kHz
D. (300 ÷ 3400) Hz
Wybór odpowiedzi spoza przedziału 300 ÷ 3400 Hz pokazuje nieporozumienie dotyczące podstawowych zasad związanych z transmisją dźwięku w systemach telefonicznych. Odpowiedzi takie jak 30 ÷ 300 Hz i 30 ÷ 300 kHz nie są poprawne, ponieważ nie obejmują kluczowych częstotliwości niezbędnych do przekazywania informacji głosowej. Pasmo 30 ÷ 300 Hz obejmuje bardzo niskie częstotliwości, które są niewystarczające do oddania pełnego zakresu ludzkiej mowy. Takie częstotliwości mogą być odpowiednie dla niektórych zastosowań akustycznych, ale nie dla przesyłania mowy, gdzie istotne są wyższe częstotliwości, które niosą więcej informacji. Z kolei odpowiedzi z zakresu kHz, takie jak 300 ÷ 3400 kHz, są całkowicie błędne, ponieważ oznaczają znacznie wyższe częstotliwości, które nie są obsługiwane przez standardowe systemy telefoniczne. Tego typu wybory mogą wynikać z braku zrozumienia, jak pasmo przenoszenia wpływa na jakość dźwięku w telekomunikacji. Ostatecznie, wszystkie te błędne odpowiedzi wskazują na nieadekwatne zrozumienie podstawowych zasad działania systemów telefonicznych oraz ich parametrów technicznych, co jest kluczowe dla efektywnej komunikacji.

Pytanie 22

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 23

Technologia UUS (User to User Signalling) stanowi przykład usługi w zakresie

A. VoIP (Voice over Internet Protocol)
B. GSP (Global Positioning System)
C. ISDN (Integrated Services Digital Network)
D. ADSL (Asymmetric Digital Subscriber Line)
Usługa UUS, czyli sygnalizacja między użytkownikami, to bardzo ważny element w technologii ISDN. ISDN, co się rozumie samo przez się, to standard telekomunikacyjny, który pozwala na przesyłanie głosu, danych i obrazków w jednym. Dzięki UUS można łatwo sygnalizować różne informacje pomiędzy użytkownikami, co jest super przydatne podczas połączeń. Na przykład, przy rozpoczęciu czy zakończeniu sesji komunikacyjnej. Co więcej, ISDN pozwala na efektywne zarządzanie wieloma połączeniami naraz, co na pewno podnosi efektywność komunikacji, zwłaszcza w biznesie. Firmy często korzystają z ISDN, żeby lepiej integrować różne metody komunikacji, co w efekcie pozwala im oszczędzać zasoby i pieniądze. Cała ta technologia ISDN opiera się na standardach ustalonych przez ITU-T, jak G.703 czy G.711, dzięki czemu jest dobrze przyjęta w branży telekomunikacyjnej.

Pytanie 24

Jaki jest adres rozgłoszeniowy dla podsieci 46.64.0.0/10?

A. 46.0.0.255
B. 46.127.255.255
C. 46.128.0.255
D. 46.64.255.255
Adres rozgłoszeniowy (broadcast) w danej podsieci jest zdefiniowany jako ostatni adres w zakresie tej podsieci. W przypadku podsieci 46.64.0.0/10, pierwszym krokiem jest zrozumienie, co oznacza maska /10. Maska ta oznacza, że pierwsze 10 bitów adresu IP jest używane do identyfikacji sieci, a pozostałe 22 bity są używane do identyfikacji hostów w tej sieci. Adres sieci 46.64.0.0 w systemie binarnym wygląda następująco: 00101110.01000000.00000000.00000000. Przy użyciu maski /10, adresy hostów w tej podsieci wahają się od 46.64.0.1 do 46.127.255.254. Ostatni adres w tym zakresie, czyli adres rozgłoszeniowy, to 46.127.255.255. Adresy rozgłoszeniowe są istotne w komunikacji w sieci, ponieważ umożliwiają wysyłanie pakietów do wszystkich urządzeń w danej podsieci. Zrozumienie tego zagadnienia jest kluczowe dla administratorów sieci, którzy muszą prawidłowo konfigurować urządzenia oraz diagnozować problemy z komunikacją w sieci.

Pytanie 25

Rysunek przedstawia strukturę elektryczną w dostępie abonenckim sieci ISDN styku

Ilustracja do pytania
A. S
B. V
C. Z
D. U
Odpowiedź "S" jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do punktu styku S/T, który jest kluczowym elementem architektury sieci ISDN. Punkt styku S to interfejs, który umożliwia połączenie pomiędzy urządzeniami końcowymi, takimi jak telefony czy faks, a siecią telekomunikacyjną. Jest on odpowiedzialny za przesyłanie danych pomiędzy terminalami a siecią NT (Network Termination). Punkt styku T, z kolei, odnosi się do interfejsu wewnętrznego, który nie jest widoczny dla użytkowników końcowych. W praktyce, zrozumienie różnicy między tymi punktami styku jest kluczowe dla inżynierów telekomunikacyjnych, którzy projektują i wdrażają systemy ISDN. W standardach ETSI (European Telecommunications Standards Institute) oraz ITU-T (International Telecommunication Union - Telecommunication Standardization Sector) punkty styku S i T są dokładnie zdefiniowane, co pozwala na interoperacyjność różnych urządzeń w sieciach ISDN. Oprócz tego, znajomość topologii sieci ISDN oraz sposobów ich implementacji w różnych scenariuszach biznesowych jest niezbędna dla efektywnego zarządzania i utrzymania sieci telekomunikacyjnych.

Pytanie 26

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 27

Na którym schemacie blokowym jest przedstawiona struktura sieci FTTH (Fiber to the home)?

Ilustracja do pytania
A. D.
B. B.
C. A.
D. C.
Wybór innego schematu blokowego może wynikać z niepełnego zrozumienia zasad działania sieci FTTH oraz różnic między różnymi architekturami sieci światłowodowych. Niektóre schematy mogą przedstawiać struktury, które są zgodne z modelami FTTN (Fiber to the Node) lub FTTC (Fiber to the Curb), gdzie światłowód nie jest prowadzone bezpośrednio do domu, co ogranicza przepustowość i zwiększa opóźnienia. Takie podejścia mogą prowadzić do zróżnicowanej jakości usług, ponieważ ostatni odcinek sieci, często realizowany za pomocą miedzi, jest bardziej podatny na zakłócenia i ograniczenia w szybkości transmisji. Błędne wybory mogą wynikać także z mylnego przekonania, że wszystkie systemy wykorzystujące światłowody są identyczne, co jest nieprawdziwe. Właściwe zrozumienie różnic między strukturami sieci światłowodowych, ich zastosowań oraz specyfiki technologicznej jest kluczowe dla dokonania trafnych wyborów. Warto również zapoznać się z dokumentacją oraz standardami branżowymi, które jasno określają zasady budowy i działania sieci FTTH, aby uniknąć nieporozumień i błędnych interpretacji.

Pytanie 28

Koncentrator (ang. hub) jest urządzeniem

A. łączącym komputery w topologii gwiazdy
B. łączącym komputery w topologii pierścienia
C. dzielącym sieć lokalną na osobne domeny kolizji
D. dzielącym sieć lokalną na podsieci
Koncentrator, znany jako hub, jest urządzeniem sieciowym, które odgrywa kluczową rolę w topologii gwiazdy. W tej konfiguracji wszystkie komputery i urządzenia sieciowe są podłączone do centralnego punktu, którym jest właśnie koncentrator. Gdy jeden z podłączonych komputerów wysyła dane, koncentrator rozsyła te informacje do wszystkich innych podłączonych urządzeń, co umożliwia im komunikację w ramach lokalnej sieci. Praktycznym zastosowaniem koncentratorów jest ich wykorzystanie w małych biurach i domach, gdzie nie ma potrzeby zaawansowanych rozwiązań, jak przełączniki czy routery. W branży IT, huby są często używane w prostych instalacjach sieciowych, co sprawia, że są popularnym wyborem dla małych firm. Warto jednak zauważyć, że ze względu na ograniczenia w zakresie wydajności i bezpieczeństwa, koncentratory są stopniowo zastępowane przez bardziej zaawansowane urządzenia, takie jak przełączniki, które oferują większą kontrolę nad ruchem sieciowym i efektywność w zarządzaniu pasmem.

Pytanie 29

Który klawisz na klawiaturze należy nacisnąć, aby uruchomić program BIOS Setup w momencie pojawienia się na monitorze planszy POST?

Ilustracja do pytania
A. F12
B. END
C. F9
D. DEL
Wybór klawiszy F12, END czy F9 w celu uruchomienia programu BIOS Setup jest niepoprawny z kilku powodów. Klawisz F12 często jest używany do wyboru urządzenia bootującego, co jest inną funkcją niż dostęp do BIOS Setup. Użytkownicy mogą mylić tę funkcję z uruchamianiem BIOS-u, co prowadzi do nieporozumień. Klawisz END nie jest standardowo przypisany do uruchamiania BIOS-u i jest rzadko stosowany w tym kontekście. Z kolei klawisz F9, chociaż może mieć różne zastosowania w ramach konkretnego oprogramowania lub systemu, nie jest domyślnie używany do dostępu do BIOS Setup w typowych systemach komputerowych. Wiele osób mylnie zakłada, że klawisze te mogą mieć uniwersalne zastosowanie dla wszystkich płyt głównych, co jest błędnym podejściem. Każda płyta główna ma swoje specyficzne ustawienia i skróty klawiszowe, które powinny być sprawdzane w dokumentacji producenta. Ignorowanie tej różnorodności i poleganie na jednej, niepoprawnej informacji może prowadzić do frustracji oraz utrudnień w konfiguracji systemu. Dlatego kluczowe jest, aby być świadomym, które klawisze są przypisane do określonych funkcji w danym systemie.

Pytanie 30

W dokumentacji technicznej dotyczącej okablowania danego pomieszczenia występuje oznaczenie FTP 4x2x0,52 kat 5e. Oznacza to kabel telekomunikacyjny składający się z 4 par skręconych żył izolowanych

A. o przekroju 0,52 mm2 dla sieci podatnych na zakłócenia elektromagnetyczne
B. o średnicy 0,52 mm dla sieci odpornych na zakłócenia elektromagnetyczne
C. o średnicy 0,52 mm dla sieci podatnych na zakłócenia elektromagnetyczne
D. o przekroju 0,52 mm2 dla sieci odpornych na zakłócenia elektromagnetyczne
Wszystkie niepoprawne odpowiedzi zawierają nieścisłości związane z oznaczeniem kabla oraz jego właściwościami. Wskazanie na przekrój 0,52 mm2 w odniesieniu do kabli teleinformatycznych jest błędne, ponieważ średnica żył mierzona jest w milimetrach, a nie w milimetrach kwadratowych. Przekrój żyły w milimetrach kwadratowych jest miarą powierzchni, a nie średnicy, co prowadzi do nieporozumienia w kontekście, jakim operujemy. Umieszczenie informacji o sieciach niewrażliwych na zakłócenia w kontekście kabla FTP jest również mylące. Kable FTP, jak sugeruje ich oznaczenie, są zaprojektowane specjalnie do ograniczenia zakłóceń elektromagnetycznych, co czyni je idealnymi dla aplikacji wrażliwych na takie zakłócenia. Kiedy używamy terminu 'niewrażliwy' w kontekście sieci, sugerujemy, że nie potrzebujemy osłony przed zakłóceniami, co jest sprzeczne z naturą kabla FTP. W praktyce, stosowanie nieodpowiednich typów kabli w środowisku z dużymi zakłóceniami prowadzi najczęściej do problemów z jakością sygnału, co może skutkować spadkami wydajności oraz błędami w transmisji danych. Dlatego kluczowe jest, aby przy wyborze kabli kierować się ich specyfikacją oraz dostosowaniem do wymagań konkretnego środowiska pracy.

Pytanie 31

Ile czasu zajmie impulsowi, by wrócić na wejście toru o długości 20 km po odbiciu od jego końca, zakładając średnią prędkość impulsu wynoszącą 20 cm/ns?

A. 2 mikro s
B. 1 mikro s
C. 200 mikro s
D. 100 mikro s
Odpowiedź 200 mikrosekund jest poprawna, ponieważ można ją obliczyć na podstawie znanej długości toru oraz prędkości impulsu. Długość toru wynosi 20 km, co w przeliczeniu na centymetry daje 2 000 000 cm. Przy prędkości impulsu 20 cm/ns, czas, który impuls potrzebuje na pokonanie tej długości, można obliczyć, dzieląc długość toru przez prędkość: 2 000 000 cm / 20 cm/ns = 100 000 ns. Impuls musi jednak pokonać tę drogę w obie strony, więc czas powrotu będzie podwójny, co daje 100 000 ns * 2 = 200 000 ns, co odpowiada 200 mikrosekund. Tego typu obliczenia są kluczowe w telekomunikacji i inżynierii, gdzie czas reakcji i prędkości sygnałów mają kluczowe znaczenie dla projektowania systemów komunikacyjnych, takich jak sieci optyczne czy systemy radarowe, które muszą być zoptymalizowane pod kątem efektywności przesyłania informacji.

Pytanie 32

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 33

Jak nazywa się element osprzętu światłowodowego przedstawiony na rysunku?

Ilustracja do pytania
A. Panel krosowy.
B. Stelaż zapasu kabla.
C. Kaseta spawów.
D. Mufa przelotowa.
Mufa przelotowa to istotny element osprzętu światłowodowego, który pełni kluczową rolę w ochronie spawów światłowodowych oraz zapewnieniu ich ciągłości. Poprawnie zaizolowane i zabezpieczone połączenia w sieciach światłowodowych są niezbędne do utrzymania wysokiej wydajności i niezawodności systemów komunikacyjnych. Mufy przelotowe są projektowane w taki sposób, aby chronić włókna przed wilgocią, kurzem oraz innymi zewnętrznymi czynnikami, co jest zgodne z normami branżowymi takimi jak IEC 61300-1. Przykładami zastosowania muf przelotowych są instalacje w budynkach biurowych, gdzie różne odcinki kabli muszą być ze sobą połączone, a także w sieciach telekomunikacyjnych, gdzie ważna jest niezawodność i ciągłość połączeń. Zastosowanie mufa przelotowej zwiększa trwałość oraz żywotność infrastruktury światłowodowej, co ma znaczenie nie tylko w kontekście wydajności, ale także kosztów eksploatacji.

Pytanie 34

Której metody kodowania dotyczy podany opis?

Na początku sygnał przyjmuje stan odpowiadający jego wartości binarnej, w środku czasu transmisji bitu następuje zmiana sygnału na przeciwny. Dla zera poziom zmienia się z niskiego na wysoki, dla jedynki – z wysokiego na niski. Konwencja ta została wprowadzona przez G. E. Thomasa w 1949 roku.
A. AMI
B. B8ZS
C. Manchester
D. Pseudoternary
Twoja odpowiedź o kodowaniu Manchester jest jak najbardziej trafna. Wiesz, ta metoda jest super, bo zmienia bity w sygnał w konkretnych momentach. Jak mamy zero, to sygnał przechodzi z niskiego na wysoki, a dla jedynki jest odwrotnie – z wysokiego na niski, w połowie czasu bitu. To się nazywa synchronizacja, więc nadawca i odbiorca są jakby w parze. Co więcej, kodowanie Manchester sprawia, że sygnał jest bardziej odporny na zakłócenia, co jest naprawdę ważne, szczególnie w sieciach Ethernet. Historia mówi, że G.E. Thomas wpadł na ten pomysł w 1949 roku! To był ogromny krok w stronę lepszej komunikacji. A tak w ogóle, bardzo często to kodowanie jest stosowane w różnych branżach, co czyni je mega praktycznym wyborem w projektach, gdzie liczy się jakość. Dobrze, że to wiedziałeś!

Pytanie 35

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 36

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 37

W jaki sposób generowany jest obraz na wyświetlaczu LCD?

A. Pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego do warstwy ciekłokrystalicznej zachodzi zmiana płaszczyzny polaryzacji światła przechodzącego przez tę warstwę
B. Działo elektronowe emituje strumień elektronów, który następnie jest kierowany w konkretne miejsce ekranu pokrytego luminoforem
C. Obraz jest nanoszony na bęben półprzewodnikowy przy pomocy lasera, który powoduje przeładowanie wybranych miejsc do dodatniego potencjału
D. Źródło światła generuje światło, które po odbiciu od powierzchni dociera do linii z elementami światłoczułymi
Obraz na monitorze LCD powstaje dzięki zastosowaniu warstwy ciekłokrystalicznej, która reaguje na przyłożone pole elektryczne. Ciekłe kryształy mają zdolność zmiany orientacji pod wpływem tego pola, co z kolei wpływa na sposób, w jaki światło przechodzi przez warstwę. Kiedy pole elektryczne jest zastosowane, zmienia się płaszczyzna polaryzacji światła, a tym samym jego intensywność i kolor. Dzięki kombinacji różnych kolorów światła emitowanych przez diody LED oraz zmienionej polaryzacji, monitor LCD jest w stanie wyświetlać pełną gamę kolorów i detali. Przykładem zastosowania technologii LCD są telewizory, monitory komputerowe oraz wyświetlacze w laptopach, gdzie precyzyjna kontrola nad polaryzacją światła umożliwia uzyskanie wysokiej jakości obrazu. W branży stosuje się również standardy takie jak sRGB czy Adobe RGB do zapewnienia dokładności kolorów wyświetlanych na ekranach, co jest kluczowe w profesjonalnej edycji graficznej i fotografii.

Pytanie 38

Zakończenie sieciowe NT dysponuje dwoma złączami S/T. Najbardziej ekonomiczną opcją podłączenia trzech terminali (telefonów) ISDN do NT będzie

A. połączenie jednego z gniazd S/T z dwoma terminalami w konfiguracji szeregowej, a do drugiego gniazda podłączenie pozostałego terminala
B. podłączenie do jednego z gniazd S/T dwóch terminali w trybie równoległym (tworząc tzw. szynę S0), a do drugiego pozostały terminal
C. zakup i podłączenie centrali ISDN
D. połączenie jednego z gniazd S/T z trzema terminalami w trybie szeregowym
Podanie dwóch terminali w sposób szeregowy do jednego gniazda S/T w sytuacji, gdy istnieje możliwość podłączenia ich równolegle, wprowadza w błąd i prowadzi do nieefektywności. W przypadku szeregowego połączenia, każde urządzenie używa oddzielnego toru komunikacyjnego, co może obniżać jakość transmisji, szczególnie przy wzroście liczby terminali. Z kolei podłączenie trzech terminali szeregowo do jednego gniazda S/T znacznie ogranicza możliwości komunikacyjne, ponieważ każde urządzenie będzie musiało czekać na swoją kolej do przesyłania danych. Takie podejście może prowadzić do opóźnień i problemów z jakością dźwięku w przypadku rozmów telefonicznych. Podłączenie dwóch terminali w sposób równoległy, a jednego szeregowo, komplikuje cały proces, a dodatkowo nie wykorzystuje w pełni możliwości, które oferuje architektura ISDN. Z perspektywy inżynieryjnej, kluczowe jest zrozumienie, że efektywność systemu polega na zredukowaniu złożoności oraz używaniu dostępnych zasobów w optymalny sposób. Dlatego warto skupić się na najlepszych praktykach, które w tym przypadku jednoznacznie wskazują na wykorzystanie szyny S0 jako najbardziej praktycznego rozwiązania dla wielu terminali.

Pytanie 39

Rysunek przedstawia schemat blokowy przetwornika

Ilustracja do pytania
A. c/a z drabinką rezystorów R-2R.
B. a/c równoległego typu Flash.
C. c/a z rezystorami wagowymi.
D. a/c z wyjściem napięciowym.
Schemat przedstawia przetwornik cyfrowo-analogowy (c/a) z rezystorami wagowymi, co jest charakterystyczne dla tego typu urządzeń. W takim układzie rezystory o różnych wartościach są połączone w taki sposób, aby tworzyły sieć, w której każdy z nich ma przypisaną wagę odpowiadającą jego wartości. Kiedy sygnał cyfrowy jest aplikowany na przełączniki, przetwornik sumuje prądy płynące przez poszczególne rezystory, co prowadzi do wygenerowania odpowiedniego sygnału analogowego. Tego typu przetworniki są powszechnie stosowane w systemach audio, przetwarzaniu sygnałów oraz w aplikacjach pomiarowych, gdzie wymagana jest konwersja sygnałów cyfrowych na analogowe. Przykładem może być zastosowanie w odtwarzaczach muzycznych, gdzie cyfrowe pliki audio muszą być przetworzone na sygnał analogowy, aby mogły być odtwarzane przez głośniki. W kontekście standardów, przetworniki c/a z rezystorami wagowymi odpowiadają wymogom jakości sygnału i precyzji, co czyni je idealnym rozwiązaniem w profesjonalnych systemach audio.

Pytanie 40

Ośmiobitowy przetwornik A/C działający w trybie przetwarzania bezpośredniego ma czas przetwarzania równy 256 µs. Dwunastobitowy przetwornik A/C tego samego rodzaju, zbudowany z tych samych komponentów co przetwornik ośmiobitowy, ma czas przetwarzania wynoszący

A. 4096 µs
B. 384 µs
C. 2972 µs
D. 256 µs
Wybór odpowiedzi innych niż 256 µs wskazuje na powszechne nieporozumienie dotyczące czasu przetwarzania w przetwornikach A/C. Odpowiedzi takie jak 2972 µs, 384 µs czy 4096 µs sugerują, że użytkownik błędnie zrozumiał związek między rozdzielczością a czasem przetwarzania. W rzeczywistości, w przypadku przetworników A/C działających w trybie przetwarzania bezpośredniego, czas konwersji nie ulega wydłużeniu z powodu zwiększenia liczby bitów. Metoda ta jest zaprojektowana tak, aby umożliwić szybkie przetwarzanie sygnałów, co czyni ją odpowiednią do zastosowań wymagających wysokiej prędkości. Warto zauważyć, że czas przetwarzania przetwornika jest kluczowym parametrem w aplikacjach, gdzie synchronizacja pomiędzy różnymi komponentami systemu jest niezbędna, na przykład w systemach akwizycji danych. Błędne odpowiedzi mogą wynikać z założenia, że większa rozdzielczość automatycznie prowadzi do dłuższego czasu przetwarzania, co nie jest zgodne z rzeczywistością w przypadku tego konkretnego rodzaju przetworników. Właściwe zrozumienie tych zasady jest kluczowe dla efektywnego projektowania i implementacji układów elektronicznych.