Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 3 maja 2026 11:23
  • Data zakończenia: 3 maja 2026 11:45

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Fragment kodu SQL wskazuje, że klucz obcy

… FOREIGN KEY (imie) REFERENCES obiekty (imiona) …
A. jest odniesieniem do siebie samego
B. wiąże się z kolumną imiona
C. jest przypisany do kolumny obiekty
D. znajduje się w tabeli obiekty
Odpowiedź wskazująca, że klucz obcy łączy się z kolumną 'imiona' jest prawidłowa, ponieważ definicja klucza obcego w SQL stanowi, że odwołuje się on do kolumny w innej tabeli, w tym przypadku do kolumny 'imiona' w tabeli 'obiekty'. Klucz obcy jest używany do ustanowienia relacji między dwiema tabelami, co poprawia integralność danych i umożliwia tworzenie bardziej złożonych zapytań. Na przykład, jeśli mamy tabelę 'uczniowie' z kolumną 'imie', a tabela 'obiekty' zawiera kolumnę 'imiona' jako klucz podstawowy, to możemy użyć klucza obcego, aby zapewnić, że każde imię w tabeli 'uczniowie' odnosi się do istniejącego rekordu w tabeli 'obiekty'. Dobrą praktyką jest zawsze stosowanie kluczy obcych w celu minimalizacji błędów danych i zapewnienia ich spójności. Użycie kluczy obcych jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, które dążą do eliminacji redundancji i poprawy organizacji danych.
Pytanie 2

Jaki jest efekt działania programu w JavaScript?

var osoba = prompt("Podaj imię", "Adam");
A. pojawi się okno z pustym polem do edycji
B. przypisanie do zmiennej osoba wartości "Adam"
C. uzyskanie z formularza wyświetlonego na stronie HTML imienia "Adam"
D. otwarcie okna z polem do edycji, w którym znajduje się domyślny tekst "Adam"
Funkcja prompt w JavaScript jest używana do wyświetlania okna dialogowego z polem edycyjnym pozwalającym użytkownikowi na wprowadzenie danych. W tym przypadku funkcja prompt przyjmuje dwa argumenty: pierwszy to komunikat wyświetlany użytkownikowi, a drugi to domyślna wartość w polu tekstowym. Kod var osoba = prompt('Podaj imię' 'Adam') otwiera okno dialogowe z tekstem Podaj imię i domyślnie wpisanym w polu tekstowym imieniem Adam. Domyślna wartość jest przydatna w sytuacjach gdzie chcemy zasugerować użytkownikowi pewne dane które mogą być dla niego odpowiednie lub często używane. Jest to wygodne rozwiązanie w aplikacjach internetowych pozwalające na szybkie i intuicyjne wprowadzanie danych przez użytkownika. Zastosowanie prompt jest przykładem interakcji między użytkownikiem a stroną internetową co jest kluczowym elementem dynamicznych aplikacji webowych. Ważne jest jednak by pamiętać że funkcja prompt może być blokowana w niektórych przeglądarkach dlatego jej użycie powinno być dobrze przemyślane i ewentualnie zastąpione bardziej nowoczesnymi rozwiązaniami takimi jak formularze HTML z odpowiednimi atrybutami i stylizacjami.
Pytanie 3

Aby utworzyć styl strony responsywnej dla ekranów o szerokości od 600 px do 800 px należy zastosować regułę CSS

A. @media screen (min-width: 800px) and (max-width: 600px){/*style css*/}
B. @media (max-width: 800px) (min-width: 600px){/*style css*/}
C. @media screen and (max-width: 800px) and (min-width: 600px){/*style css*/}
D. @media (min-width: 800px){/*style css*/}
W tym zadaniu cała trudność kręci się wokół poprawnego zapisania media queries i zrozumienia, jak działają warunki min-width oraz max-width. Wiele osób intuicyjnie czuje, o co chodzi z responsywnością, ale potyka się na szczegółach składni, a przeglądarka niestety jest bardzo „zero-jedynkowa” i najmniejszy błąd powoduje, że reguła po prostu nie zadziała. Jedno z podejść polega na użyciu tylko min-width, np. @media (min-width: 800px){...}. Taki zapis oznacza jednak: stosuj te style dla szerokości 800 px i większych, czyli w górę, bez żadnej górnej granicy. To jest typowy breakpoint dla większych ekranów, np. laptopów, a nie dla przedziału 600–800 px. To nie jest logicznie to, o co chodziło w pytaniu, bo nie ma tu żadnego ograniczenia od góry. Inny typ błędu to próba połączenia max-width i min-width bez słowa and, jak w @media (max-width: 800px) (min-width: 600px){...}. Taka składnia jest po prostu niepoprawna z punktu widzenia specyfikacji CSS – między warunkami musi wystąpić operator logiczny and, not lub only. Bez tego parser traktuje zapis jako błąd, więc reguła zostanie zignorowana. Kolejna pułapka to pomieszanie kolejności i logiki warunków, np. @media screen (min-width: 800px) and (max-width: 600px){...}. Tutaj po pierwsze brakuje and po słowie screen, więc typ medium nie jest poprawnie połączony z warunkami, a po drugie zakres jest nielogiczny: min-width: 800px i max-width: 600px tworzą zestaw warunków, którego żaden ekran nie spełni, bo nie może mieć jednocześnie szerokości co najmniej 800 px i maksymalnie 600 px. W praktyce oznacza to media query, które nigdy się nie aktywuje. To zresztą typowy błąd: ktoś zna pojęcia min i max, ale nie zastanawia się nad realnym przedziałem wartości. Dobra praktyka w responsywnym projektowaniu to zawsze sprawdzić: czy zakres ma sens matematyczny, czy składnia zawiera wszystkie konieczne słowa kluczowe (screen, and), oraz czy zapis jest spójny z resztą kodu. Wtedy media queries stają się przewidywalne i łatwiejsze do debugowania w narzędziach deweloperskich przeglądarki.
Pytanie 4

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:hover { background-color: Pink; }
B. tr:active { background-color: Pink; }
C. tr { background-color: Pink; }
D. td, th { background-color: Pink; }
Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.
Pytanie 5

W języku PHP pętla umieści liczby w tablicy

$x=0;
for($i=0; $i<10; $i++)
{
    $tab[$i]=$x;
    $x=$x+10;
}
A. 0, 10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90
B. 10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90, 100
C. 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
D. 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9
Rozważmy, dlaczego inne odpowiedzi są niepoprawne. Pierwsza z nich sugeruje, że pętla wstawi do tablicy sekwencję od 0 do 10, co implikuje iterację, która zwiększa zmienną o 1. Jednak w analizowanym kodzie zmienna $x jest zwiększana o 10. Natomiast druga odpowiedź zakłada, że wartości w tablicy będą rosnąć od 0 do 9 co również wskazuje na niepełne zrozumienie mechanizmu działania pętli i inkrementacji zmiennej $x. Z kolei ostatnia odpowiedź sugeruje że do tablicy zostaną wstawione liczby kończące się na 100. To wskazuje na błędne przetworzenie pętli, w której zakres wartości $x nigdy nie dochodzi do 100 w żadnym z kroków iteracji. Typowym błędem myślowym w tych przypadkach jest niezrozumienie jak wartość zmiennej $x jest zmieniana w każdym kroku pętli oraz jak indeksy tablicy są przypisywane. Kluczowym elementem prawidłowego zrozumienia działania tego kodu jest dostrzeżenie, że pętla for kontroluje liczbę iteracji, a zmienna $x jest modyfikowana zgodnie z wyrażeniem $x=$x+10 przy każdym obrocie, co prowadzi do systematycznego zwiększania wartości dodawanej do tablicy.
Pytanie 6

Właściwość CSS animation-duration określa

A. czas trwania jednego cyklu animacji.
B. liczba powtórzeń animacji.
C. kierunek rozpoczęcia animacji.
D. opóźnienie startu animacji.
Właściwość CSS `animation-duration` dokładnie określa, ile czasu trwa jeden pełny cykl animacji – od początku do końca zdefiniowanych klatek kluczowych (`@keyframes`). Jeśli ustawisz `animation-duration: 2s;`, to przeglądarka ma 2 sekundy na przejście od stanu początkowego do końcowego w danej animacji. Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić jak czas trwania jednego „przejścia” animacji, zanim ewentualnie zacznie się kolejny obrót, jeśli używasz `animation-iteration-count`. Technicznie jest to czas trwania pojedynczej iteracji, zgodnie ze specyfikacją CSS Animations (W3C). W praktyce wygląda to np. tak: `.box { animation-name: fadeIn; animation-duration: 1.5s; }`. Tu element będzie się „pojawiał” przez 1,5 sekundy. Jeśli dodasz `animation-iteration-count: 3;`, to ta 1,5 sekundowa animacja zostanie odtworzona trzy razy, ale sama długość pojedynczego cyklu nadal wynosi 1,5 s. Częsty dobry nawyk w front-endzie to trzymanie się krótkich, płynnych animacji, zwykle w zakresie 150–500 ms dla prostych efektów (hover, focus), a dłuższych, do 1–2 sekund, dla bardziej złożonych przejść, żeby użytkownik nie czuł się znużony. `animation-duration` przyjmuje wartości w sekundach (`s`) lub milisekundach (`ms`), np. `300ms`. Można też ustawiać różne czasy dla wielu animacji naraz, rozdzielając wartości przecinkami. Warto pamiętać, że jeśli nie podasz `animation-duration`, domyślna wartość to `0s`, czyli animacja tak naprawdę się nie odtworzy – to jeden z częstszych powodów, czemu początkującym „nie działa animacja”. Dobrą praktyką jest zawsze jawne ustawianie `animation-duration` oraz spójne używanie jednostek czasu w całym projekcie, żeby interfejs wyglądał konsekwentnie i profesjonalnie.
Pytanie 7

Na zaprezentowanym schemacie bazy danych biblioteka, elementy takie jak: czytelnik, wypożyczenie oraz książka stanowią

Ilustracja do pytania
A. atrybuty
B. krotki
C. encje
D. pola
Prawidłowo – na takim schemacie bazy danych „czytelnik”, „wypożyczenie” i „książka” to encje. W modelowaniu danych najpierw identyfikujemy obiekty świata rzeczywistego, które chcemy odwzorować w systemie. W przypadku biblioteki naturalnymi obiektami są właśnie czytelnik, książka i konkretne wypożyczenie. W notacji ERD (Entity‑Relationship Diagram) każdy z tych obiektów opisujemy jako encję, a potem dopiero dodajemy jej atrybuty oraz relacje z innymi encjami. Na schemacie widzisz trzy prostokąty – to są właśnie encje. Każda encja ma zestaw atrybutów: dla encji „czytelnik” są to np. imię, nazwisko, ulica, miejscowość; dla encji „książka” – tytuł, autor, rok wydania; dla encji „wypożyczenie” – daty wypożyczenia i zwrotu, klucze obce do czytelnika i książki. W relacyjnej bazie danych te encje są potem najczęściej odwzorowane jako tabele: tabela CZYTELNIK, WYPOZYCZENIE, KSIAZKA. To jest dokładnie zgodne z dobrymi praktykami projektowania: najpierw model koncepcyjny (encje i relacje), dopiero później model logiczny (tabele, klucze, typy danych). Z mojego doświadczenia przy każdym poważniejszym projekcie bazodanowym analitycy najpierw rysują diagram encji, bo to pomaga zrozumieć domenę biznesową. Dzięki poprawnemu rozróżnieniu encji od atrybutów można uniknąć błędów typu powtarzanie tych samych danych w wielu miejscach czy trudności z raportowaniem. W bibliotece na przykład wypożyczenie musi być osobną encją, bo opisuje zdarzenie w czasie, ma własne atrybuty (daty) i łączy dwie inne encje relacjami. Taki sposób modelowania jest zgodny z klasycznymi podręcznikami baz danych (model encja‑związek) oraz z zasadami normalizacji.
Pytanie 8

W pliku CSS znajdują się poniższe style. Kiedy klikniemy na hiperłącze i wrócimy na stronę, jego kolor zmieni się na

a { color: Brown; }
a:link { color: Green; }
a:visited { color: Red; }
a:hover { color: Yellow; }
A. zielony
B. czerwony
C. brązowy
D. żółty
W stylach CSS dla hiperłączy istnieją różne pseudoklasy które określają ich wygląd w zależności od stanu. W tym przypadku kolor czerwony przypisany jest do pseudoklasy a:visited co oznacza że po odwiedzeniu i późniejszym powrocie na stronę hiperłącze przyjmie kolor czerwony. Pseudoklasa a:visited jest używana aby oznaczyć linki które użytkownik już odwiedził co jest przydatne w nawigacji i pozwala użytkownikom zidentyfikować które strony już odwiedzili. Dobre praktyki w projektowaniu stron internetowych zalecają użycie wyraźnych i kontrastujących kolorów aby użytkownicy mogli łatwo rozpoznać odwiedzone linki co poprawia doświadczenie użytkownika. Warto pamiętać że przeglądarki mają różne poziomy wsparcia dla pseudoklasy a:visited w kontekście stylizacji innych właściwości niż kolor co wynika z wymogów prywatności. Dlatego w standardowych przypadkach kolorowe oznaczenie linków przynosi pożądany efekt zapewniając zgodność z wytycznymi WCAG dotyczącymi dostępności stron internetowych. Bardzo ważne jest aby projektując strony internetowe dbać o klarowność i intuicyjność nawigacji co zwiększa satysfakcję z użytkowania serwisu.
Pytanie 9

Określ właściwą sekwencję stylów CSS, biorąc pod uwagę ich priorytet w formatowaniu elementów strony WWW?

A. Styl wewnętrzny, Styl zewnętrzny, Rozciąganie stylu
B. Styl lokalny, Styl wewnętrzny, Styl zewnętrzny
C. Rozciąganie stylu, Styl zewnętrzny, Styl lokalny
D. Styl zewnętrzny, Wydzielone bloki, Styl lokalny
Analizując inne odpowiedzi, można zauważyć, że w wielu przypadkach nie uwzględniają one podstawowych zasad kaskadowości CSS. Przykładowo, pierwsza odpowiedź sugeruje, że styl wewnętrzny powinien mieć pierwszeństwo przed zewnętrznym, co jest niepoprawne. W rzeczywistości, style zewnętrzne, które są ładowane z zewnętrznych arkuszy stylów, mogą być nadpisywane przez style lokalne i wewnętrzne, ale nie powinny być ignorowane w kontekście hierarchii. Następnie, opcja odnosząca się do wydzielonych bloków w kontekście stylów CSS nie ma podstaw teoretycznych, ponieważ nie istnieje uznawana terminologia w standardach CSS, która opisywałaby 'wydzielone bloki'. Każdy styl w CSS ma swoje miejsce w kolejności kaskadowej, a style lokalne powinny być definiowane jako najwyższe w hierarchii. Może to prowadzić do nieporozumień, zwłaszcza w przypadku początkujących programistów, którzy mogą nie rozumieć, dlaczego ich style zewnętrzne nie działają zgodnie z oczekiwaniami. Ważne jest, aby pamiętać, że odpowiednia specyfikacja i zrozumienie, które style mają pierwszeństwo, są kluczowe dla skutecznego i efektywnego projektowania stron internetowych. W przeciwnym razie, projektanci mogą napotkać problemy z nieoczekiwanym zachowaniem stylów oraz trudnościami w utrzymaniu i aktualizacji kodu CSS.
Pytanie 10

Przedstawiony kod źródłowy ma na celu zaprezentowanie

$liczba = 1;
while ($liczba != 0)
{
    $liczba = rand(0,100);
    echo $liczba;
}
A. kolejnych liczb od 1 do 100
B. liczb wprowadzonych z klawiatury tak długo, aż nie zostanie podana wartość 0
C. wylosowanych liczb od 1 do 99
D. losowych liczb od 0 do 100 do momentu, aż nie wylosowana zostanie liczba 0
Kod źródłowy przedstawia pętlę while, która generuje losowe liczby od 0 do 100 przy użyciu funkcji rand(0,100). Proces trwa tak długo, jak wygenerowana liczba jest różna od zera. W przypadku wylosowania zera pętla zostaje zakończona. Funkcja rand jest często stosowana w programowaniu do generowania losowych wartości, co może być przydatne w wielu sytuacjach, takich jak symulacje, gry komputerowe czy testowanie algorytmów. Generowanie liczb losowych odgrywa kluczową rolę w kryptografii, gdzie losowość jest istotna dla bezpieczeństwa. Jednak w przypadku zastosowań wymagających wysokiej jakości losowości, takich jak aplikacje kryptograficzne, zaleca się użycie bardziej zaawansowanych generatorów liczb losowych, na przykład funkcji mt_rand w PHP, która oferuje lepsze właściwości statystyczne. Przy wyborze generatora ważne jest, aby zwrócić uwagę na jego właściwości, takie jak okres cyklu, równomierność rozkładu i odporność na przewidywalność, co wpływa na jakość i bezpieczeństwo generowanych danych.
Pytanie 11

Aby zidentyfikować błędy w składni kodu HTML, trzeba użyć

A. interpretera
B. debuggera
C. kompilatora
D. walidatora
Debugger, interpreter i kompilator to narzędzia, które pełnią różne funkcje w procesie programowania, ale nie są bezpośrednio związane z walidacją kodu HTML. Debugger to narzędzie służące do wykrywania i naprawiania błędów w kodzie podczas jego wykonywania. Chociaż może być użyteczny w przypadku aplikacji webowych, nie zajmuje się on analizą poprawności składni HTML, a bardziej skupia się na logice i działaniu skryptów. Interpreter, z kolei, jest odpowiedzialny za bezpośrednie wykonanie kodu, tłumacząc go na instrukcje, które są rozumiane przez komputer. Działa głównie w kontekście języków skryptowych, takich jak JavaScript, ale nie analizuje kodu HTML w kontekście jego poprawności. Kompilator to narzędzie, które przekształca kod źródłowy napisany w jednym języku programowania na inny, często kod maszynowy. Pomimo że wszystkie te narzędzia są ważne w procesie tworzenia oprogramowania, nie spełniają one funkcji walidatora, który jest kluczowy w zapewnieniu poprawności kodu HTML w zgodności ze standardami.
Pytanie 12

Jakie z poniższych stwierdzeń właściwie opisuje tabelę utworzoną przez: CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Tabela o nazwie dane zawiera trzy kolumny typu liczb całkowitych
B. Kolumny w tabeli dane nazywają się: kolumna1, kolumna2, kolumna3
C. Tabela zawiera jedną kolumnę, która składa się z trzyelementowych tablic
D. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu liczb całkowitych
Wszystkie stwierdzenia w pozostałych odpowiedziach są błędne, ponieważ opierają się na niewłaściwym zrozumieniu definicji tabeli w SQL. Twierdzenie, że tabela posiada jedną kolumnę zawierającą trzy elementowe tablice, jest mylące, ponieważ w SQL nie definiuje się kolumn jako tablic. W systemach zarządzania bazami danych, takich jak MySQL, PostgreSQL, czy Oracle, kolumny są jednostkami przechowującymi pojedyncze wartości, a nie struktury złożone jak tablice. Innym błędnym założeniem jest twierdzenie, że kolumny tabeli dane nazywają się kolumna1, kolumna2, kolumna3; w rzeczywistości, tabela posiada jedną kolumnę o nazwie 'kolumna', co jest jasno określone w definicji. Ostatnia nieprawidłowa odpowiedź sugerująca, że tabela ma trzy kolumny jest również nieprawdziwa, ponieważ jest tylko jedna kolumna. Przy definiowaniu tabel w SQL kluczowe jest przestrzeganie zasad dotyczących struktury danych oraz ich odpowiedniej nazwy, co ma fundamentalne znaczenie dla późniejszego korzystania z tych danych. Zrozumienie tych zasad oraz ich praktyczne zastosowanie w pracy z bazami danych pozwala na unikanie typowych błędów i poprawne projektowanie struktur baz danych.
Pytanie 13

Jaką rolę pełni funkcja PHP o nazwie mysql_num_rows()?

A. zwraca następny rekord z wynikami zapytania
B. zwraca rekord o numerze podanym w argumencie funkcji
C. zwraca ilość wierszy znajdujących się w rezultacie zapytania
D. numeruje rekordy w bazie danych
Funkcja mysql_num_rows() jest fundamentalnym narzędziem w interakcji z bazami danych w PHP, służącym do zwrócenia liczby wierszy w zestawie wyników zapytania. W kontekście programowania, jej zastosowanie jest kluczowe, gdy chcemy ocenić, czy zapytanie zwróciło jakiekolwiek dane. Przykładowo, jeśli wykonujemy zapytanie do bazy danych w celu pobrania listy użytkowników i chcemy sprawdzić, czy tabela zawiera jakiekolwiek rekordy, użycie mysql_num_rows() pozwala na łatwą i efektywną weryfikację. W praktyce, często łączy się tę funkcję z innymi, takimi jak mysql_query() w celu uzyskania wyników zapytania, a następnie sprawdzenia ich liczby. W związku z tym, dobre praktyki sugerują, aby po każdym zapytaniu, które może zwrócić wiele wyników, stosować tę funkcję do walidacji wyniku. Należy pamiętać, że mysql_num_rows() działa tylko na wynikach zapytań SELECT i nie jest użyteczna w przypadku innych typów operacji na bazach danych.
Pytanie 14

Zademonstrowano fragment kodu JavaScript. Po jego uruchomieniu zmienna str2 otrzyma wartość. ```var str1 = "JavaScript"; var str2 = str1.substring(2, 6);```

A. avaScr
B. vaScri
C. vaSc
D. avaS
W przedstawionym fragmencie kodu JavaScript mamy do czynienia z metodą substring, która jest wykorzystywana do wyodrębnienia części łańcucha tekstowego. Wartością str1 jest 'JavaScript', a błędnie zapisany fragment 'str1.substring2,6)' wskazuje na próbę użycia metody substring, przy czym prawidłowy zapis to 'str1.substring(2, 6)'. Metoda substring przyjmuje dwa argumenty: indeks początkowy oraz indeks końcowy. W przypadku 'JavaScript', indeks 2 wskazuje na literę 'v', a indeks 6 na literę 'S'. Zatem metoda substring wyodrębni znaki od indeksu 2 do 5 (indeks 6 nie jest włączony), co daje wynik 'vaSc'. Warto również podkreślić, że metody pracy z łańcuchami tekstowymi są podstawą programowania w JavaScript, umożliwiając manipulację danymi tekstowymi i są zgodne z ECMAScript, co czyni je standardowymi dla tego języka. Dobrą praktyką jest zawsze zwracanie uwagi na poprawne użycie nawiasów oraz argumentów w metodach, co ma kluczowe znaczenie dla poprawności kodu. Przykład użycia: str1.substring(2, 6) zwróci 'vaSc', a str1.substring(0, 4) zwróci 'Java'.
Pytanie 15

Z jakich elementów składa się tabela generowana przez poniższy kod?

<table border="1">
<tr>
<td> 1 </td>
<td> 2 </td>
</tr>
</table>
A. jednego wiersza oraz jednej kolumny
B. dwóch wierszy i dwóch kolumn
C. dwóch wierszy oraz jednej kolumny
D. jednego wiersza oraz dwóch kolumn
Podstawowe zrozumienie struktury HTML jest kluczowe do prawidłowego interpretowania kodu tabeli. Zrozumienie ilości wierszy i kolumn wymaga analizy znaczników <tr> i <td>. Często popełniany błąd polega na myleniu ilości wierszy i kolumn z ilością znaczników <td> w jednym <tr>. Znacznik <tr> definiuje wiersz w tabeli, a każdy <td> wewnątrz <tr> to oddzielna kolumna. W przedstawionym przykładzie mamy jeden wiersz z dwoma kolumnami, co jest podstawową konfiguracją tabeli. Mylenie tej koncepcji z dwoma wierszami lub inną liczbą kolumn jest często wynikiem niepełnej analizy struktury kodu. Warto zwrócić uwagę na semantykę HTML, która jest istotna z punktu widzenia dostępności i SEO. Stosowanie tabeli powinno być ograniczone do prezentacji danych tabularycznych, a nie jako narzędzie do ogólnej struktury strony, co jest niezgodne z nowoczesnymi standardami. Poznanie i zrozumienie tych zasad jest niezbędne dla efektywnego tworzenia stron internetowych i unikania typowych błędów w kodzie HTML. W przypadku tworzenia bardziej złożonych układów, zaleca się korzystanie z CSS Grid lub Flexboxa, które oferują większą elastyczność i kontrolę nad wyglądem strony.
Pytanie 16

Do zdefiniowania listy nienumerowanej w języku HTML, jaki znacznik należy zastosować?

A. <ul>
B. <dd>
C. <ol>
D. <dt>
Aby zdefiniować w języku HTML listę nienumerowaną, należy użyć znacznika <ul>, co jest standardem w HTML. Znacznik <ul> oznacza "unordered list", czyli listę, w której poszczególne elementy nie są uporządkowane w kolejności numeracyjnej. Elementy tej listy są zazwyczaj wyświetlane z ikoną (punktami) przed każdym elementem, co podkreśla ich nienumerowany charakter. Każdy element listy jest definiowany za pomocą znacznika <li> (list item). Przykładowo, pełna struktura HTML dla listy nienumerowanej może wyglądać następująco: <ul><li>Pierwszy element</li><li>Drugi element</li></ul>. Używanie list nienumerowanych jest szczególnie pomocne w organizowaniu treści w sposób, który nie wymaga hierarchii, ale raczej prezentuje różne elementy na równym poziomie. W standardach W3C HTML5, <ul> jest zalecanym znakiem do tworzenia takich struktur, co czyni go kluczowym elementem w budowie przejrzystych i zrozumiałych stron internetowych. Implementacja list nienumerowanych w HTML jest istotnym krokiem w tworzeniu semantycznie poprawnych dokumentów, co wpływa na dostępność oraz SEO.
Pytanie 17

Które z formatowań nie jest wyrażone w języku CSS?

A. Fragment pliku strona.html:
<style>
body { background-color: yellow; }
</style>
B. Fragment pliku formatowanie.css:
body { background-color: yellow; }
C. Fragment pliku strona.html:
<body bgcolor="yellow">
D. Fragment pliku strona.html:
<body style="background-color: yellow;" >
A. B.
B. C.
C. D.
D. A.
Gratulacje, prawidłowo wybrałeś odpowiedź C. To pytanie dotyczyło zrozumienia, które formatowania nie są wyrażone w języku CSS. W CSS wykorzystuje się różnego rodzaju selektory, aby określić elementy strony, do których mają być stosowane określone style. Fragmenty A i B przedstawiają formatowanie w języku CSS. Fragment A demonstruje styl wewnątrz dokumentu HTML, co jest jednym z trzech sposobów dodawania styli CSS do dokumentu HTML. Natomiast fragment B pokazuje styl z zewnętrznego pliku CSS, co jest zgodne ze standardami i uważane za najlepszą praktykę, ponieważ pozwala na utrzymanie oddzielenia struktury i prezentacji. Fragment D również wykorzystuje CSS, ale jest to tzw. "inline CSS", który jest stosowany bezpośrednio do elementu HTML. Ostatecznie, jedynie fragment C nie używa CSS. Zamiast tego, wykorzystuje przestarzały atrybut HTML "bgcolor" do określenia koloru tła, co obecnie jest uważane za złą praktykę. Pamiętaj, że zrozumienie różnicy pomiędzy HTML a CSS jest kluczowe w budowaniu poprawnie działających i dobrze zaprojektowanych stron internetowych.
Pytanie 18

Jakie działanie wykonuje polecenie DBCC CHECKDB("sklepAGD", Repair_fast) w MS SQL Server?

A. zweryfikuje spójność danej tabeli
B. sprawdzi spójność bazy danych i naprawi uszkodzone indeksy
C. sprawdzi spójność bazy danych i utworzy kopię zapasową
D. zweryfikuje spójność danej tabeli oraz naprawi uszkodzone rekordy
Wiele osób mylnie sądzi, że polecenie DBCC CHECKDB może być używane do sprawdzania spójności tylko określonych tabel, co jednak jest nieprawidłowe. DBCC CHECKDB działa na poziomie całej bazy danych, analizując wszystkie tabele, indeksy oraz inne obiekty. Dlatego odpowiedzi sugerujące, że narzędzie to sprawdza spójność tylko pojedynczej tabeli, są błędne. Dodatkowo, niektóre odpowiedzi wskazują, że DBCC CHECKDB może naprawiać uszkodzone rekordy, co jest również mylące. W rzeczywistości, podczas użycia opcji Repair_fast, narzędzie może naprawiać uszkodzone indeksy, ale nie ma możliwości naprawy uszkodzonych danych w samych rekordach. Istnieje ryzyko, że błędne zrozumienie funkcji DBCC CHECKDB może prowadzić do niewłaściwego podejścia do zarządzania bazą danych, w tym do nieadekwatnego planowania kopii zapasowych czy procedur odzyskiwania. Ważne jest, aby być świadomym, że regularne wykonywanie tego polecenia jest kluczowe, ale również, że nie zastępuje ono pełnej strategii zarządzania danymi. Standardy branżowe podkreślają znaczenie kompleksowego podejścia do ochrony danych, co obejmuje zarówno monitorowanie integralności, jak i odpowiednie zabezpieczenia przed utratą danych.
Pytanie 19

Podczas tworzenia tabeli w SQL określono pole, w którym wartości muszą być unikalne. Którego atrybutu należy użyć w jego definicji?

A. DEFAULT
B. UNIQUE
C. NOT NULL
D. IDENTITY
Atrybut UNIQUE w SQL służy do zapewnienia, że wartości w danym polu są unikalne w całej tabeli. Jest to kluczowy mechanizm dla zachowania integralności danych, szczególnie w przypadkach, gdy konkretne pole powinno pełnić rolę identyfikatora lub klucza obcego. Przykładem zastosowania atrybutu UNIQUE może być tabela zawierająca dane o użytkownikach, w której adres e-mail musi być wyjątkowy dla każdego użytkownika. Definiując pole e-mail jako UNIQUE, baza danych zablokuje możliwość dodania dwóch rekordów z tym samym adresem, co chroni przed duplikacją danych. Warto pamiętać, że atrybut UNIQUE może być stosowany na wielu polach jednocześnie, co pozwala na tworzenie złożonych reguł unikalności. Przykładowo, można zdefiniować UNIQUE na kombinacji imienia i nazwiska w tabeli klientów, co zapewni, że nie pojawią się dwa identyczne wpisy dla tej samej osoby. Praktyka ta jest zgodna z zasadami normalizacji danych, które dążą do minimalizacji redundancji oraz zapewnienia spójności danych w bazie.
Pytanie 20

Jak nazywa się sposób udostępniania bazy danych w Microsoft Access, który obejmuje wszystkie obiekty bazy znajdujące się na dysku sieciowym i używane jednocześnie przez różne osoby?

A. folderu sieciowego
B. witryny programu SharePoint
C. dzielonej bazy danych
D. serwera bazy danych
Folder sieciowy to metoda udostępniania bazy danych w Microsoft Access, która umożliwia kilku użytkownikom jednoczesny dostęp do tej samej bazy danych umieszczonej na dysku sieciowym. Taka forma udostępniania jest bardzo praktyczna w środowiskach współpracy, gdzie wiele osób musi korzystać z tych samych danych. Użytkownicy mogą otwierać, edytować i zapisywać obiekty bazy danych, co zwiększa efektywność pracy zespołowej. Kluczowe jest, aby folder sieciowy był odpowiednio skonfigurowany z uprawnieniami dostępu, co zapewnia zarówno współdzielenie zasobów, jak i bezpieczeństwo danych. Dobrą praktyką jest także regularne tworzenie kopii zapasowych bazy danych oraz zarządzanie wersjami, co pozwala na minimalizację ryzyka utraty danych. W kontekście standardów branżowych, korzystanie z udostępnionych folderów sieciowych powinno być zgodne z polityką bezpieczeństwa organizacji oraz zasadami zarządzania danymi.
Pytanie 21

Aby przenieść stronę internetową na serwer, można wykorzystać program

A. CloneZilla
B. Go!Zilla
C. Bugzilla
D. FileFilla
FileFilla to oprogramowanie, które umożliwia przesyłanie plików na serwer oraz zarządzanie nimi w sposób efektywny i przejrzysty. Jest to klient FTP, co oznacza, że wykorzystuje protokół File Transfer Protocol do komunikacji między komputerem użytkownika a serwerem. Dzięki FileFilla, użytkownik ma możliwość przenoszenia plików z lokalnej maszyny na serwer w sposób zorganizowany, co jest kluczowe przy migracji witryn internetowych. Program obsługuje różne protokoły, takie jak SFTP i FTPS, co zapewnia dodatkowe bezpieczeństwo podczas przesyłania danych. Praktycznym przykładem zastosowania FileFilla może być sytuacja, w której twórca strony internetowej aktualizuje treść na serwerze, przesyłając nowe pliki lub foldery. Zastosowanie tego oprogramowania pozwala nie tylko na szybkie przenoszenie plików, ale także na monitorowanie postępu transferu oraz zarządzanie plikami na serwerze, co czyni go nieocenionym narzędziem dla administratorów stron. Warto również wspomnieć, że FileFilla jest zgodna z wieloma standardami, co sprawia, że jest uniwersalnym rozwiązaniem w świecie technologii webowej.
Pytanie 22

Skrypt w języku JavaScript, który zajmuje się płacami pracowników, ma na celu stworzenie raportu dla osób zatrudnionych na umowę o pracę, które otrzymują wynagrodzenie w przedziale 4000 do 4500 zł, w tym przedziale obustronnie domkniętym. Jakie jest kryterium do wygenerowania raportu?

A. umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 && pensja <= 4500)
B. umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 && pensja <= 4500)
C. umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 || pensja <= 4500)
D. umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 || pensja <= 4500)
Wielu uczniów ma kłopoty z poprawnym rozumieniem operatorów logicznych i jak je łączyć. Na przykład, odpowiedź umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 || pensja <= 4500) jest niepoprawna, bo mówi, że wystarczy spełnić chociaż jeden z warunków, co nie zgadza się z tym, czego chcieliśmy. W tej sytuacji, jeśli pracownik nie ma umowy o pracę, a jego pensja wynosi 5000 zł, to raport i tak może się wygenerować, co jest sprzeczne z zamysłem pytania. Inny błąd to użycie '||' w odpowiedzi umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 || pensja <= 4500) – to znowu prowadzi do nieprawidłowego wniosku. Gdy pensja wynosi 3500 zł, raport ma szansę na generację, mimo że nie spełnia wymogu dotyczącego płac. W odpowiedzi umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 && pensja <= 4500) też widać błędne zrozumienie operatorów, co prowadzi do sytuacji, w której raport może być generowany dla pracowników z pensjami poniżej 4000 zł, tylko dlatego, że mają umowę o pracę. Kluczowy błąd to brak dostrzegania, że w takich sytuacjach wszystkie warunki muszą być spełnione, co oznacza, że trzeba używać operatora '&&'. Zrozumienie operatorów logicznych to podstawa w programowaniu i bardzo ważny element przy tworzeniu skutecznych skryptów.
Pytanie 23

Reguła CSS, która ustawia tekst paragrafu w pionie na środku, to:

A. vertical-align: center
B. vertical-align: middle
C. align: middle
D. text-align: center
Odpowiedzi, które zostały podane jako alternatywne, są niepoprawne z różnych powodów. 'Vertical-align: center' nie jest uznawane za poprawną regułę CSS, ponieważ nie istnieje właściwość 'center' w kontekście 'vertical-align'. Tylko wartości takie jak 'top', 'middle', 'bottom' oraz 'baseline' są dozwolone. Z kolei 'text-align: center' jest właściwością, która odpowiada za poziome centrowanie tekstu wewnątrz elementu blokowego lub kontenera, a nie za wyśrodkowanie w pionie. Użycie tej reguły sprawi, że tekst będzie wyśrodkowany w poziomie, co jest zupełnie inną operacją niż pionowe centrowanie. Ostatnia propozycja, 'align: middle', jest również niepoprawna, ponieważ nie jest to właściwość CSS. W kontekście wyśrodkowywania elementów w CSS, 'align' nie jest używane, a zamiast tego powinno się stosować 'vertical-align' lub techniki takie jak flexbox, które pozwalają na bardziej elastyczne i nowoczesne podejście do układania elementów. Zrozumienie różnicy między tymi właściwościami jest kluczowe dla efektywnego projektowania stron internetowych, ponieważ stosowanie niewłaściwych reguł może prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów w układzie strony.
Pytanie 24

Podaj zapytanie SQL, które tworzy użytkownika sekretarka na localhost z hasłem zaq123?

A. CREATE USER 'sekretarka'@'localhost' IDENTIFIED `zaq123`;
B. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY BY `zaq123`;
C. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFIED BY 'zaq123';
D. CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFY "zaq123";
Odpowiedź "CREATE USER `sekretarka`@`localhost` IDENTIFIED BY 'zaq123';" jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje poprawną składnię do tworzenia nowego użytkownika w systemie zarządzania bazą danych MySQL. Kluczowe jest użycie słowa kluczowego 'IDENTIFIED BY', które wskazuje, że podane hasło ('zaq123') ma być powiązane z nowym użytkownikiem. Wartości w apostrofach są odpowiednie dla łańcuchów tekstowych w SQL, co jest zgodne z dobrymi praktykami programowania w MySQL. W praktyce, tworzenie użytkowników z odpowiednimi uprawnieniami jest niezbędne do zarządzania dostępem do bazy danych oraz zapewnienia bezpieczeństwa. Dobrą praktyką jest stosowanie silnych haseł oraz regularne audyty kont użytkowników. Warto również zwrócić uwagę na konwencje nazewnictwa oraz ograniczenia w zakresie adresów IP, co ma znaczenie w kontekście bezpieczeństwa i zarządzania użytkownikami w systemie zarządzania bazą danych.
Pytanie 25

W tabeli artykuly przeprowadzono poniższe operacje związane z uprawnieniami użytkownika jan.

GRANT ALL PRIVILEGES ON artykuły TO jan
REVOKE SELECT, UPDATE ON artykuly FROM jan

Jakie będą uprawnienia użytkownika jan po wykonaniu tych operacji?

A. tworzenia tabel oraz ich zapełniania danymi
B. przeglądania tabeli
C. tworzenia tabeli oraz aktualizowania danych w niej
D. aktualizowania informacji oraz przeglądania tabeli
Odpowiedź "tworzenia tabeli i wypełniania jej danymi" jest poprawna, ponieważ po wykonaniu polecenia GRANT ALL PRIVILEGES ON artykuły TO jan, użytkownik jan zyskuje pełnię praw do bazy danych, co obejmuje możliwość tworzenia nowych tabel oraz wypełniania ich danymi. Takie uprawnienia są niezbędne, jeśli jan ma zająć się rozwijaniem struktury bazy danych w kontekście projektów lub aplikacji. W praktyce, przydzielanie takich uprawnień powinno być starannie przemyślane w kontekście bezpieczeństwa. W dobrych praktykach zarządzania bazami danych stosuje się zasadę najmniejszych uprawnień, co oznacza, że użytkownicy powinni mieć tylko te prawa, które są im niezbędne do wykonywania ich zadań. Dzięki temu minimalizuje się ryzyko przypadkowego lub celowego usunięcia danych. W przypadku jana, jego pełne uprawnienia do artykułów pozwolą mu wprowadzać dane nie tylko do istniejących tabel, ale także tworzyć nowe struktury, co jest kluczowe w dynamicznych środowiskach, gdzie wymagane są częste zmiany.
Pytanie 26

Baza danych zawiera tabelę artykuły z kolumnami: nazwa, typ, producent, cena. Aby wypisać wszystkie nazwy artykułów jedynie typu pralka, których cena mieści się w zakresie od 1000 PLN do 1500 PLN, należy użyć zapytania

A. SELECT nazwa FROM artykuly WHERE typ="pralka" AND cena FROM 1000 TO 1500
B. SELECT nazwa FROM artykuly WHERE typ="pralka" OR cena BETWEEN 1000 AND 1500
C. SELECT nazwa FROM artykuly WHERE typ="pralka" OR cena BETWEEN 1000 OR 1500
D. SELECT nazwa FROM artykuly WHERE typ="pralka" AND cena BETWEEN 1000 AND 1500
Ta odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje polecenie SQL w odpowiedni sposób, aby wybrać nazwy artykułów, które spełniają określone kryteria. Słowo kluczowe 'BETWEEN' jest używane do określenia wartości w przedziale, co w tym przypadku oznacza, że cena artykułów musi mieścić się między 1000 a 1500 PLN. W połączeniu z warunkiem 'AND' zapewnia, że tylko te artykuły, które są typu 'pralka' i mają cenę w podanym przedziale, zostaną wyświetlone. W praktyce takie zapytanie jest niezwykle użyteczne w kontekście e-commerce, gdzie często przeprowadza się filtrowanie produktów według określonych parametrów. Dobrą praktyką w programowaniu SQL jest również używanie podwójnych cudzysłowów dla wartości tekstowych, co jest zgodne z niektórymi standardami SQL, chociaż w wielu systemach baz danych akceptowane są również pojedyncze cudzysłowy. Przykłady zastosowania tego zapytania można znaleźć w systemach zarządzania zapasami, gdzie potrzebne jest szybkie generowanie list produktów spełniających specyficzne wymagania klientów.
Pytanie 27

Aby móc edytować nałożone na siebie poszczególne części obrazu, zachowując inne elementy w niezmienionej formie, należy użyć

A. warstwy
B. kanału alfa
C. kadrowania
D. histogramu
Aby efektywnie edytować nakładające się na siebie fragmenty obrazu, najlepiej jest zastosować warstwy. Warstwy w programach graficznych, takich jak Adobe Photoshop, pozwalają na niezależne manipulowanie różnymi elementami obrazu, co daje ogromne możliwości w zakresie edycji. Dzięki zastosowaniu warstw, możesz dodawać, modyfikować lub usuwać poszczególne fragmenty bez wpływu na inne elementy kompozycji. Na przykład, jeśli chcesz zmienić kolor tylko jednego obiektu na obrazie, wystarczy, że wybierzesz odpowiednią warstwę i zastosujesz na niej odpowiednie filtry lub narzędzia. Warstwy umożliwiają również korzystanie z kanałów alfa, co pozwala na precyzyjne zarządzanie przezroczystością i maskowaniem. W standardach edycji graficznej, użycie warstw stało się normą, ponieważ pozwala to na większą elastyczność i kontrolę nad finalnym efektem wizualnym. Przykładowo, w projektach skomplikowanych grafik, takich jak plakaty czy infografiki, korzystanie z warstw jest kluczowe dla zachowania porządku i efektywności pracy.
Pytanie 28

W języku PHP nie można zrealizować

A. tworzenia dynamicznej treści strony
B. obróbki danych przechowywanych w bazach danych
C. przetwarzania danych z formularzy
D. zmiany dynamicznej zawartości strony HTML w przeglądarce
Przetwarzanie danych formularzy to jedna z kluczowych funkcji, które PHP realizuje na co dzień. PHP jest zaprojektowane do obsługi danych przesyłanych przez formularze HTML, co umożliwia dynamiczne przetwarzanie informacji wprowadzonych przez użytkowników. W momencie, gdy użytkownik wysyła formularz, PHP odbiera te dane i może je przetwarzać, walidować oraz zapisywać do bazy danych lub wykorzystywać w inny sposób, co czyni tę odpowiedź niepoprawną. Generowanie dynamicznej zawartości strony to kolejna funkcjonalność, którą PHP realizuje z powodzeniem. Dzięki PHP można tworzyć strony internetowe, które zmieniają się w zależności od różnych czynników, takich jak dane z bazy danych, aktualna godzina czy sesja użytkownika. PHP dynamicznie generuje HTML, który następnie jest wysyłany do przeglądarki. Wreszcie, PHP doskonale radzi sobie z przetwarzaniem danych zgromadzonych w bazach danych. Język ten może łączyć się z różnymi systemami zarządzania bazami danych, takimi jak MySQL, PostgreSQL czy SQLite, umożliwiając wykonywanie zapytań SQL oraz operacji na danych. Dlatego odpowiedzi dotyczące przetwarzania danych formularzy, generowania dynamicznej zawartości oraz interakcji z bazami danych są błędne, ponieważ PHP jest w stanie zrealizować te zadania z dużą skutecznością.
Pytanie 29

Co oznacza pojęcie integralności referencyjnej?

A. Wartość atrybutu należy do jego dziedziny.
B. Każdej wartości klucza obcego odpowiada dokładnie jedna wartość klucza podstawowego.
C. Baza jest odporna na błędy i awarie wynikające z zawodności sprzętu i oprogramowania.
D. Każda encja musi mieć zdefiniowany klucz podstawowy o wartości unikatowej i różnej od NULL.
Integralność referencyjna to jedna z kluczowych zasad projektowania relacyjnych baz danych. Chodzi w niej o to, żeby wszystkie powiązania między tabelami były spójne i „nie urywały się w powietrzu”. Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że każdej wartości klucza obcego musi odpowiadać dokładnie jedna istniejąca wartość klucza podstawowego w tabeli nadrzędnej. Klucz obcy (FOREIGN KEY) wskazuje na klucz główny (PRIMARY KEY) albo unikalny w innej tabeli i DBMS pilnuje, żeby te powiązania były zawsze poprawne. W praktyce oznacza to np. że w tabeli Zamówienia nie można wpisać id_klienta, którego nie ma w tabeli Klienci. System zarządzania bazą danych (MySQL, PostgreSQL, SQL Server, Oracle itd.) przy próbie wstawienia takiego rekordu po prostu zgłosi błąd naruszenia integralności referencyjnej. To samo dotyczy usuwania – jeśli chcesz usunąć klienta, do którego są przypisane zamówienia, to albo system na to nie pozwoli, albo (jeśli tak zaprojektujesz) automatycznie usunie lub zaktualizuje powiązane rekordy zgodnie z regułami ON DELETE / ON UPDATE (CASCADE, RESTRICT, SET NULL itp.). Moim zdaniem integralność referencyjna to absolutna podstawa przy poważnych projektach – bez tego szybko robi się bałagan: „osierocone” rekordy, błędne raporty, problemy z analityką. Dobre praktyki mówią jasno: zawsze definiuj klucze obce między tabelami powiązanymi relacjami 1‑wiele lub wiele‑wiele (przez tabelę pośredniczącą), nie polegaj tylko na logice aplikacji. Dzięki temu baza sama wymusza poprawność danych niezależnie od tego, czy łączy się z nią PHP, JavaScript (np. przez API), czy cokolwiek innego. To bardzo podnosi jakość i bezpieczeństwo danych w całym systemie.
Pytanie 30

Jakim zapisem w języku PHP można określić komentarz, który rozciąga się na wiele linii?

A. /*  */
B. //
C. <!-- -->
D. #
W języku PHP komentarz wieloliniowy definiuje się za pomocą zapisu /* */. Taki komentarz może obejmować wiele linii tekstu, co czyni go niezwykle przydatnym do opisywania fragmentów kodu, które są zbyt obszerne, by umieścić je w pojedynczej linii. Używanie komentarzy wieloliniowych pozwala programistom na dodawanie szczegółowych wyjaśnień dotyczących funkcji, algorytmów czy też sposobu działania poszczególnych sekcji kodu. Dobrą praktyką jest stosowanie takich komentarzy, aby ułatwić innym programistom zrozumienie kodu lub przypomnienie sobie samego siebie, co dany fragment robi. Przykładowo: /* Funkcja oblicza sumę dwóch liczb Parametr 1: pierwsza liczba Parametr 2: druga liczba Zwraca: suma obu liczb */ Ponadto, stosowanie komentarzy jest zgodne z zasadami programowania zorientowanego na zrozumiałość, które są kluczowe w projektach zespołowych oraz w długofalowym utrzymaniu kodu. Poprawne stosowanie komentarzy pomaga w dokumentowaniu kodu oraz w jego przyszłym rozwoju.
Pytanie 31

Co uzyskujemy po wykonaniu zapytania SQL?

Ilustracja do pytania
A. suma ocen uczniów, których średnia ocen wynosi 5
B. liczbę uczniów, których średnia ocen wynosi 5
C. całkowitą liczbę uczniów
D. średnią wszystkich ocen uczniów
Zapytanie SQL SELECT count(*) FROM Uczniowie WHERE srednia = 5; wykorzystuje funkcję agregującą count(*), która służy do zliczania liczby wierszy spełniających określone warunki. W tym przypadku warunkiem jest srednia = 5 co oznacza że zapytanie zlicza wszystkich uczniów których średnia ocen wynosi dokładnie 5. Jest to powszechna praktyka w analizie danych gdzie często potrzebujemy określić liczebność pewnych grup danych na przykład aby przeanalizować ich rozkład lub porównać je z innymi grupami. W profesjonalnej bazie danych zliczanie wierszy na podstawie kryteriów jest standardem co umożliwia generowanie raportów i podejmowanie decyzji na podstawie danych. Użycie count(*) bez dodatkowych parametrów jest zgodne z dobrymi praktykami ponieważ jest wydajne i łatwe w interpretacji. W praktyce stosowanie tego typu zapytań jest nieodzowne w działach analizy danych zarządzania relacjami z klientami czy w edukacji gdzie analizujemy wyniki uczniów.
Pytanie 32

W SQL, aby w tabeli Towar dodać kolumnę rozmiar typu znakowego z maksymalną długością 20 znaków, jakie polecenie należy wykonać?

A. ALTER TABLE Towar ALTER COLUMN rozmiar varchar(20)
B. ALTER TABLE Towar CREATE COLUMN rozmiar varchar(20)
C. ALTER TABLE Towar DROP COLUMN rozmiar varchar(20)
D. ALTER TABLE Towar ADD rozmiar varchar(20)
Podane odpowiedzi nie są poprawne z kilku powodów. Odpowiedź sugerująca użycie 'DROP COLUMN' jest myląca, ponieważ to polecenie służy do usuwania istniejącej kolumny z tabeli, a nie dodawania nowej. Usunięcie kolumny bez zrozumienia konsekwencji może prowadzić do utraty danych, co podkreśla znaczenie przemyślenia operacji modyfikujących strukturę bazy danych. Inna odpowiedź, która proponuje 'CREATE COLUMN', jest nieprawidłowa, ponieważ nie jest uznawana za standardową składnię w SQL; nie istnieje polecenie 'CREATE COLUMN'. Zamiast tego, kolumny są dodawane za pomocą 'ADD' w kontekście ALTER TABLE. W przypadku 'ALTER COLUMN' - to polecenie odnosi się do zmiany właściwości już istniejącej kolumny, a nie do dodawania nowej. Dlatego mylenie tych pojęć prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla poprawnego posługiwania się SQL. Niezrozumienie zasad modyfikacji struktury tabeli może skutkować nieefektywnym zarządzaniem bazą danych oraz błędami w aplikacjach korzystających z danych.
Pytanie 33

Z bazy danych trzeba uzyskać zapytaniem SQL nazwiska pracowników, którzy sprawują funkcję kierownika, a ich wynagrodzenie mieści się w jednostronnie domkniętym przedziale (3000, 4000>. Która klauzula weryfikuje ten warunek?

A. WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 AND pensja <= 4000
B. WHERE kierownik = true AND pensja > 3000 AND pensja <= 4000
C. WHERE kierownik = true OR pensja > 3000 OR pensja <= 4000
D. WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 OR pensja < 4000
Nieprawidłowe odpowiedzi bazują na mylnych założeniach dotyczących operatorów logicznych oraz porównawczych w SQL. Przykładowo, w przypadku użycia klauzuli 'WHERE kierownik = true OR pensja > 3000 OR pensja <= 4000;' spełniony jest warunek dla każdej z trzech części, co prowadzi do zbyt szerokiego zakresu wyników. Operator OR zwraca wyniki, jeśli przynajmniej jeden z warunków jest prawdziwy, co w rezultacie może obejmować pracowników, którzy nie są kierownikami. Klauzula 'WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 OR pensja < 4000;' również jest niepoprawna, gdyż składnia operatora => jest błędna (powinno być >=), a ponadto użycie OR sprawia, że wyniki mogą obejmować pracowników, którzy nie spełniają wymagań pensjowych. Kolejna nieadekwatna klauzula 'WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 AND pensja < 4000;' również zawiera błąd w zapisie operatora porównania, co uniemożliwia poprawne wykonanie zapytania. Przyczyną tych błędów są często nieznajomość operatorów oraz niepoprawne rozumienie logiki zapytań SQL. W praktyce, zrozumienie różnicy pomiędzy AND a OR oraz prawidłowe stosowanie operatorów porównawczych jest kluczowe dla uzyskania oczekiwanych wyników w bazach danych. W kontekście profesjonalnego podejścia do SQL, ważne jest także, aby zapytania były nie tylko poprawne syntaktycznie, ale również semantycznie, co zapewnia ich efektywność i wiarygodność.
Pytanie 34

Wskaż element, który definiuje pole edycyjne formularza zgodne z ilustracją

Ilustracja do pytania
A. <input type="number" id="mm" name="hh" min="0" max="24">
B. <input type="month" id="hh" name="mm">
C. <input type="time" id="minutes" name="hours">
D. <input type="date" id=" minutes" name="hours">
Prawidłowy wybór to <input type="time" id="minutes" name="hours">, ponieważ dokładnie taki element HTML5 służy do wprowadzania godziny w formacie hh:mm, czyli tak jak na ilustracji. Atrybut type="time" mówi przeglądarce, że pole ma przyjmować tylko wartości czasu, bez daty, miesięcy czy liczb dowolnego typu. Zgodnie ze specyfikacją HTML Living Standard oraz HTML5, przeglądarka powinna wtedy wyświetlić natywne kontrolki do wyboru godziny (np. rozwijane listy, suwak, mały zegarek – zależy od systemu i przeglądarki). Dzięki temu użytkownik ma mniejsze ryzyko pomyłki, a walidacja odbywa się częściowo automatycznie. Z mojego doświadczenia warto korzystać z type="time" zawsze, gdy formularz dotyczy konkretnych godzin, np. godzina rozpoczęcia pracy, rezerwacja wizyty, planowanie spotkania online. Po stronie serwera (np. w PHP) to pole przychodzi jako tekst w formacie „HH:MM”, co jest łatwe do dalszego przetwarzania, parsowania do obiektu DateTime albo zapisu w bazie danych w typie TIME. Dobra praktyka jest też taka, żeby nazwy atrybutów id i name były semantyczne. W tym zadaniu nie ma to wpływu na poprawność odpowiedzi, ale w realnym projekcie lepiej byłoby użyć np. id="endTime" i name="end_time". Ułatwia to później pracę z JavaScriptem i po stronie backendu. Warto też pamiętać o dodaniu atrybutów min i max, jeśli chcemy ograniczyć zakres godzin (np. od 08:00 do 20:00), oraz pattern lub dodatkowej walidacji JS, jeśli mamy specyficzne wymagania. Mimo że ilustracja nie pokazuje tych szczegółów, sam mechanizm type="time" jest tu absolutnie kluczowy i zgodny z dobrymi praktykami front-endowymi.
Pytanie 35

Wszelkie dane, które dostarczają informacji o innych danych, nazywane są

A. markup language.
B. metalanguage.
C. metadata.
D. databus.
Poprawna odpowiedź to „metadata”, czyli po polsku metadane. Metadane to wszystkie dane, które opisują inne dane. Można powiedzieć, że są to „informacje o informacji”. Przykład z życia: plik zdjęcia JPG. Sam obraz to dane, a takie elementy jak data wykonania, model aparatu, rozdzielczość, lokalizacja GPS, autor – to właśnie metadane zapisane np. w formacie EXIF. Podobnie w świecie WWW: w dokumencie HTML mamy sekcję <head>, a w niej znaczniki <meta>. Te znaczniki nie są wyświetlane użytkownikowi jako treść strony, ale przekazują wyszukiwarkom i przeglądarkom informacje o stronie, np. opis, słowa kluczowe, kodowanie znaków, język. To jest klasyczny przykład metadanych w praktyce. W bazach danych metadane to np. definicje tabel, typy kolumn, klucze główne, indeksy, ograniczenia. System zarządzania bazą danych przechowuje je w tzw. katalogach systemowych. Dzięki temu wie, jak interpretować rekordy, jakie są relacje między tabelami, jakie są dopuszczalne wartości. Bez metadanych dane byłyby po prostu chaotycznym zbiorem bitów, z którego niewiele da się wyciągnąć. W standardach branżowych stosuje się różne schematy metadanych, np. Dublin Core dla zasobów cyfrowych, czy schema.org dla stron internetowych, aby wyszukiwarki lepiej rozumiały zawartość. Z mojego doświadczenia warto od początku myśleć o metadanych jako o czymś, co podnosi jakość systemu: ułatwia wyszukiwanie, integrację, automatyczne przetwarzanie danych. Dobra praktyka jest taka, żeby dla ważnych zasobów (pliki, rekordy w bazie, strony WWW, API) zawsze planować strukturę metadanych: kto utworzył, kiedy, jaki typ, wersja, status. To bardzo pomaga przy utrzymaniu aplikacji, debugowaniu i rozwoju systemu.
Pytanie 36

Jak zdefiniować formatowanie tabeli w języku CSS, aby wyróżnić wiersz, na który aktualnie najeżdża kursor myszy, korzystając z innego koloru?

A. pseudoklasę :visited
B. pseudoelement ::marker
C. pseudoelement ::first-line
D. pseudoklasę :hover
Prawidłową odpowiedzią jest użycie pseudoklasy :hover, która jest standardowym rozwiązaniem w CSS do stylizacji elementów, gdy użytkownik na nie najedzie kursorem myszy. Pseudoklasa :hover pozwala na dynamiczną modyfikację wyglądu elementów, co jest szczególnie użyteczne w kontekście interaktywności stron internetowych. Na przykład, można zastosować tę pseudoklasę do wierszy tabeli, aby zmienić ich kolor tła na inny, co podnosi czytelność i estetykę interfejsu użytkownika. Implementacja może wyglądać następująco: table tr:hover { background-color: #f2f2f2; } - dzięki temu, gdy użytkownik najedzie myszką na wiersz tabeli, jego tło zmieni się na jasno szare, co zwraca uwagę na ten wiersz. Użycie :hover jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu UI, gdyż poprawia doświadczenia użytkownika oraz umożliwia intuicyjne korzystanie z interakcji na stronie. Pseudoklasa :hover wspiera również responsywność, ponieważ wpływa na sposób, w jaki użytkownicy wchodzą w interakcje z elementami, co jest kluczowe w nowoczesnym projektowaniu stron.
Pytanie 37

Możliwość utworzenia konta użytkownika jan z hasłem janPass można osiągnąć przy pomocy polecenia

A. CREATE USER 'jan'@'%localhost' IDENTIFIED VIA mysql_native_password USING 'janPass';
B. CREATE USER 'jan'@'localhost' IDENTIFIED BY 'janPass';
C. CREATE USER 'jan'@'localhost';
D. CREATE USER 'jan'@'localhost' PASSWORD EXPIRE;
Odpowiedź ta jest poprawna, ponieważ prawidłowo wykorzystuje składnię polecenia SQL do tworzenia użytkownika w bazie danych MySQL. Polecenie 'CREATE USER 'jan'@'localhost' IDENTIFIED BY 'janPass';' tworzy nowego użytkownika o nazwie 'jan' z hasłem 'janPass', które jest wymagane do autoryzacji. Użycie 'IDENTIFIED BY' jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa, ponieważ pozwala na bezpośrednie zdefiniowanie hasła w momencie tworzenia konta użytkownika. W praktyce, stworzenie użytkownika z odpowiednim hasłem jest kluczowym krokiem w zarządzaniu bazą danych, zwłaszcza w kontekście bezpieczeństwa danych. Umożliwia to ograniczenie dostępu do zasobów bazy danych tylko do autoryzowanych użytkowników. Dodatkowo, w codziennej pracy należy regularnie aktualizować hasła użytkowników oraz stosować złożone hasła, aby zwiększyć poziom bezpieczeństwa. Warto również zaznaczyć, że w nowoczesnych wersjach MySQL możliwe jest użycie dodatkowych opcji, takich jak 'REQUIRE SSL', dla podniesienia poziomu zabezpieczeń przy nawiązywaniu połączeń.
Pytanie 38

Zapytanie przedstawione poniżej zwróci wynik: 

SELECT COUNT(cena) FROM uslugi;
A. średnią wartość cen usług w tabeli
B. liczbę wszystkich cen usług w tabeli
C. wszystkie wartości cen usług w tabeli
D. sumę wartości cen usług w tabeli
Zapytanie SQL, które zostało przedstawione, korzysta z funkcji agregującej COUNT(), która zlicza ilość wierszy w tabeli, w której znajduje się kolumna 'cena'. W kontekście tego zapytania, COUNT(cena) zbiera wszystkie wartości w kolumnie 'cena', co oznacza, że zwróci liczbę wszystkich wierszy, w których wartość kolumny 'cena' nie jest NULL. Jest to istotne, ponieważ w praktycznych zastosowaniach bazy danych często potrzebujemy znać ilość elementów dostępnych w danym zbiorze danych, co ma kluczowe znaczenie przy analizowaniu danych oraz generowaniu raportów. Na przykład, jeśli prowadzisz firmę oferującą różne usługi, takie zapytanie pozwala Ci szybko określić, ile różnych usług posiadasz w swojej ofercie oraz jakie są ich ceny. Dobrą praktyką jest używanie funkcji COUNT() w połączeniu z klauzulą WHERE, aby dokładnie określić, które wiersze mają być zliczane, co pozwala na bardziej precyzyjne analizy.
Pytanie 39

Która z funkcji agregujących dostępnych w SQL służy do obliczania średniej z wartości znajdujących się w określonej kolumnie?

A. COUNT
B. MIN
C. SUM
D. AVG
Funkcja AVG w języku SQL jest wbudowaną funkcją agregującą, która służy do obliczania średniej wartości we wskazanej kolumnie. Oblicza ona średnią arytmetyczną z wartości liczbowych w danej kolumnie, co jest niezwykle przydatne w analizie danych. Na przykład, jeśli mamy tabelę z wynikami sprzedaży, możemy użyć zapytania SQL: SELECT AVG(sprzedaż) FROM tabela_sprzedaży; aby uzyskać średnią sprzedaż. Dobrą praktyką jest stosowanie tej funkcji w połączeniu z klauzulą GROUP BY, co pozwala na obliczenie średnich wartości w różnych grupach danych, na przykład średnia sprzedaż według kategorii produktowej. Przy stosowaniu funkcji AVG warto pamiętać, że ignoruje ona wartości NULL, co wpływa na wynik obliczeń. W kontekście analizy danych w SQL, znajomość takich funkcji jak AVG jest kluczowa dla efektywnego przetwarzania i analizy informacji, co stanowi fundament dobrego zarządzania danymi.
Pytanie 40

Aby na witrynie internetowej pokazać logo z przezroczystym tłem, należy użyć formatu

A. CDR
B. JPG
C. PNG
D. BMP
Format PNG (Portable Network Graphics) jest najbardziej odpowiednim wyborem do wyświetlania logo z przezroczystym tłem na stronie internetowej. Główną zaletą formatu PNG jest jego zdolność do obsługi przezroczystości, co oznacza, że tło logo może być całkowicie przezroczyste, pozwalając na bezproblemowe wkomponowanie go w różnorodne tła. W praktyce oznacza to, że logo w formacie PNG nie będzie miało niepożądanych białych lub kolorowych ramek, co ma kluczowe znaczenie dla estetyki i profesjonalnego wyglądu strony. Dodatkowo, PNG obsługuje wysoką jakość obrazu oraz kompresję bezstratną, co pozwala na zachowanie detali w grafice. Format ten jest powszechnie stosowany w projektowaniu stron internetowych oraz aplikacji mobilnych, zwłaszcza w przypadku ikon i grafik, które wymagają zachowania wyrazistości i przezroczystości. Warto również wspomnieć, że PNG stał się standardem w branży, szczególnie w kontekście użycia w sieci, co czyni go najlepszym wyborem dla projektantów i deweloperów.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej