Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 11:37
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 12:14

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie formatowanie obramowania jest zgodne ze stylem border-style: dotted solid;?

A. Formatowanie 4

B. Formatowanie 2

C. Formatowanie 1

D. Formatowanie 3

Styl obramowania w CSS pozwala na precyzyjne określenie wyglądu krawędzi elementu na stronie internetowej. W przypadku „border-style: dotted solid;” mamy do czynienia z kombinacją dwóch różnych stylów obramowania. Pierwsza wartość „dotted” odnosi się do obramowania o kropkowanej strukturze, co jest często stosowane w celu nadania lekkości i subtelności wizualnej. Druga wartość „solid” oznacza jednolite obramowanie, które jest bardziej wyraźne i stosowane, gdy wymagana jest wyraźna separacja elementów. Formatowanie 2 odpowiada właśnie temu stylowi, ponieważ przedstawia górne i dolne obramowanie jako kropkowane, a boczne jako jednolite. Takie zastosowanie jest typowe w sytuacjach, gdzie potrzebny jest kompromis między estetyką a funkcjonalnością, np. w tabelach danych, gdzie górne i dolne obramowanie może być delikatniejsze, by nie przytłaczać, a boczne wyraźne dla czytelności. Wybór właściwego stylu obramowania jest kluczowy dla użyteczności i estetyki strony, zgodnie z zasadami projektowania zorientowanego na użytkownika.

Pytanie 2

GRANT CREATE, ALTER ON sklep.* TO adam; Zakładając, że użytkownik adam nie dysponował wcześniej żadnymi uprawnieniami, to polecenie SQL przyzna mu prawa jedynie do

A. tworzenia oraz modyfikacji struktury wszystkich tabel w bazie sklep

B. tworzenia oraz modyfikacji struktury w tabeli sklep

C. wstawiania oraz modyfikacji danych we wszystkich tabelach bazy sklep

D. wstawiania oraz modyfikacji danych w tabeli sklep

Odpowiedzi, które sugerują, że użytkownik adam ma ograniczone prawa tylko do konkretnej tabeli lub tylko do wstawiania i zmiany danych, wynikają z mylnego zrozumienia mechanizmu przyznawania uprawnień w SQL. W kontekście opisanego polecenia, przyznawanie praw na poziomie tabeli (sklep.*) oznacza, że wszystkie tabele w bazie danych sklep są objęte tymi uprawnieniami. W praktyce, wstawianie oraz modyfikacja danych (DML) są różnymi operacjami od tworzenia i zmiany struktury tabel (DDL). Przyznanie uprawnień CREATE i ALTER jednoznacznie wskazuje na możliwość edytowania struktury bazy, a nie tylko na manipulację danymi. Wiele osób, które mogą mylić te dwa aspekty, może zakładać, że nadanie praw do konkretnej tabeli ogranicza się do operacji na danych, co jest mylnym podejściem. Mylne jest również ograniczanie praw do jednej tabeli, gdyż polecenie dotyczy wszystkich tabel w bazie. W związku z tym, aby poprawnie zarządzać uprawnieniami w bazie danych, należy zrozumieć różnice między uprawnieniami DDL i DML oraz ich zastosowanie w kontekście całej bazy danych, nie tylko pojedynczej tabeli.

Pytanie 3

Zamieszczone poniżej zapytanie SQL przyznaje uprawnienie SELECT:

GRANT SELECT ON hurtownia.* TO 'sprzedawca'@'localhost';

A. dla konta root na serwerze localhost

B. do wszystkich tabel w bazie danych hurtownia

C. dla konta root na serwerze sprzedawca

D. do wszystkich kolumn w tabeli hurtownia

Wybór opcji, która sugeruje, że polecenie nadaje dostęp do wszystkich pól w tabeli hurtownia, jest mylny, ponieważ w SQL uprawnienia są przyznawane na poziomie tabeli, a nie pól. W SQL nie możemy przyznać uprawnień do pojedynczych kolumn w taki sposób, jak sugeruje ta odpowiedź; wyjątkiem są bardziej szczegółowe polecenia, w których można określić kolumny, ale nie w kontekście polecenia GRANT z użyciem znaku <code>*</code>. Innym błędnym wnioskiem jest stwierdzenie, że polecenie dotyczy użytkownika root. Polecenie wskazuje, że uprawnienia są przyznawane użytkownikowi 'sprzedawca' na localhost, a nie użytkownikowi root, który jest administratorem systemu baz danych. Takie nieporozumienia mogą wynikać z nieznajomości struktury użytkowników w MySQL oraz sposobu, w jaki działają uprawnienia. Ważne jest zrozumienie, że w kontekście bezpieczeństwa bazy danych, przyznawanie uprawnień powinno być przemyślane, aby unikać nieautoryzowanego dostępu oraz ograniczać dostęp do danych tylko do tych użytkowników, którzy rzeczywiście go potrzebują. Dbanie o bezpieczeństwo danych w bazie danych jest kluczowe, a niewłaściwe przyznawanie uprawnień może prowadzić do poważnych naruszeń bezpieczeństwa.

Pytanie 4

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. grupowania.

B. sumy.

C. wykluczenia.

D. części wspólnej.

Prawidłowo – w filmie została użyta funkcja grupowania. W grafice wektorowej, np. w programach typu Inkscape, CorelDRAW czy Illustrator, grupowanie służy właśnie do logicznego połączenia kilku obiektów w jeden „zestaw”, ale bez trwałego mieszania ich geometrii. To znaczy: tekst dalej pozostaje tekstem, wielokąt dalej jest wielokątem, tylko są traktowane jak jeden obiekt przy przesuwaniu, skalowaniu czy obracaniu. Dzięki temu operacja jest w pełni odwracalna – w każdej chwili możesz rozgrupować elementy i edytować każdy osobno. Moim zdaniem to jest podstawowa dobra praktyka w pracy z projektami, które mogą wymagać późniejszych poprawek: podpisy, etykiety, logotypy, schematy techniczne. Jeśli połączysz tekst z kształtem za pomocą operacji boolowskich (suma, część wspólna, wykluczenie), to tekst zwykle zamienia się na krzywe, przestaje być edytowalny jako tekst. To bywa potrzebne przy przygotowaniu do druku czy eksportu do formatu, który nie obsługuje fontów, ale nie wtedy, gdy zależy nam na łatwej edycji. Z mojego doświadczenia: przy projektowaniu interfejsów, ikon, prostych banerów na WWW czy grafik do multimediów, najrozsądniej jest najpierw grupować logicznie elementy (np. ikona + podpis), a dopiero na samym końcu, gdy projekt jest ostateczny, ewentualnie zamieniać tekst na krzywe. Grupowanie pozwala też szybko zaznaczać całe moduły projektu, wyrównywać je względem siebie, duplikować całe zestawy (np. kafelki menu, przyciski z opisami) bez ryzyka, że coś się rozjedzie. W grafice komputerowej to taka podstawowa „organizacja pracy” – mniej destrukcyjna niż różne operacje na kształtach i zdecydowanie bardziej elastyczna przy późniejszych zmianach.

Pytanie 5

Atrybut, który definiuje lokalizację pliku graficznego w znaczniku <img>, to

A. alt

B. link

C. href

D. src

Wybór atrybutów 'alt', 'href' oraz 'link' w kontekście znacznika <img> jest błędny, ponieważ każdy z nich spełnia inną funkcję. Atrybut 'alt' nie jest atrybutem lokalizującym plik graficzny, lecz służy do dostarczania tekstu alternatywnego dla obrazów. Jest to istotne z punktu widzenia dostępności, ponieważ osoby korzystające z czytników ekranu mogą odczytać ten tekst w miejsce obrazka. Użycie 'href' jest również mylące, gdyż jest on stosowany w znaczniku <a> do określenia adresu URL, na który ma prowadzić link. Ostatni z wymienionych atrybutów, 'link', nie jest standardowym atrybutem w HTML, co sprawia, że jego zastosowanie w kontekście znacznika <img> jest całkowicie niepoprawne. Typowe błędy myślowe w tej kwestii często wynikają z mylenia funkcji różnych atrybutów w HTML oraz braku zrozumienia, jak poszczególne elementy są ze sobą powiązane. Aby poprawnie korzystać z HTML, ważne jest zrozumienie, które atrybuty są przeznaczone do konkretnego użytku oraz ich wpływ na SEO, dostępność oraz ogólną jakość kodu. W praktyce, odpowiednie użycie atrybutów ma kluczowe znaczenie dla doświadczeń użytkowników oraz wydajności witryny.

Pytanie 6

W programie Microsoft Access mechanizmem ochrony danych związanym z tabelą i kwerendą jest

A. przypisanie uprawnień

B. ustalanie limitów przestrzeni na dysku

C. określanie zakresu tabel

D. wykorzystanie makr

Odpowiedzi sugerujące określanie przestrzeni tabel, wprowadzenie limitów przestrzeni dyskowej oraz stosowanie makr jako formy zabezpieczeń dostępu do danych w Microsoft Access są mylące i nie oddają istoty zarządzania bezpieczeństwem danych w tym programie. Określanie przestrzeni tabel odnosi się do fizycznej organizacji danych w bazie, ale nie ma bezpośredniego wpływu na to, kto ma prawo do ich przeglądania czy edytowania. Nie służy to ochronie danych, a raczej optymalizacji ich przechowywania. Wprowadzenie limitów przestrzeni dyskowej, chociaż może pomóc w zarządzaniu zasobami systemowymi, nie wpływa na kontrolę dostępu, co czyni tę metodę niewłaściwą w kontekście zabezpieczeń. Istotniejsze jest to, że takie podejście nie reguluje, jak użytkownicy oddziałują z danymi, ani jakie mają do nich uprawnienia. Stosowanie makr natomiast dotyczy automatyzacji procesów i usprawnienia funkcjonalności aplikacji, a nie zarządzania dostępem do danych. Użytkownicy mogą błędnie sądzić, że makra mogą pełnić rolę zabezpieczeń, ale w rzeczywistości są one narzędziem do efektywności pracy. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że skuteczne zarządzanie dostępem do danych opiera się na przypisaniu odpowiednich uprawnień, co jest fundamentem ochrony informacji w środowisku baz danych.

Pytanie 7

W języku HTML, aby uzyskać efekt podobny do tego w przykładzie, trzeba użyć konstrukcji

A. <big>Duży tekst zwykły tekst

B. <strike>Duży tekst</strike> zwykły tekst

C. <big>Duży tekst</big> zwykły tekst

D. <strike>Duży tekst zwykły tekst

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ w języku HTML, aby zwiększyć rozmiar czcionki dla części tekstu, można użyć znacznika <big>. Znacznik ten powoduje, że tekst wewnątrz jest wyświetlany w większym rozmiarze niż tekst otaczający. Jest to przydatne w sytuacjach, gdy chcemy wyróżnić część tekstu bez stosowania zaawansowanego stylu CSS. Chociaż <big> jest uznawany za przestarzały w nowoczesnym HTML, dla celów edukacyjnych i zgodności z starszymi dokumentami HTML wciąż może być stosowany. Praktyką zalecaną w aktualnych standardach jest używanie stylów CSS, np. poprzez przypisanie klasy lub bezpośrednie stylowanie in-line. Warto zaznaczyć, że stosowanie <big> nie jest zalecane w nowych projektach, ponieważ CSS oferuje większą elastyczność i kontrolę nad wyglądem tekstu. Niemniej jednak, znajomość takich znaczników jak <big> pomaga w zrozumieniu, jak rozwijał się HTML i jakie są różnice między starszymi a nowoczesnymi metodami formatowania tekstu.

Pytanie 8

Wskaż definicję metody, którą należy wstawić w miejscu kropek, aby na stronie WWW wyświetlił się tekst: Jan Kowalski

<p id="wynik"></p>
<script type="text/javascript">
    var osoba = { nazwisko: "Kowalski", imie: "Jan" };
    …
    document.getElementById("wynik").innerHTML = osoba.dane();
</script>

osoba.dane = function() {
    return this.imie+" "+this.nazwisko;
};                 A.

dane() = function() {
    return this.imie+" "+this.nazwisko;
};                 B.

osoba.dane = function() {
    return imie+" "+nazwisko;
};                 C.

dane() = function {
    this.imie+" "+this.nazwisko;
};                 D.

A. C.

B. A.

C. B.

D. D.

Fajnie, że wybrałeś dobrą odpowiedź! Metoda 'dane' jest powiązana z obiektem 'osoba', co pozwala ci używać słowa kluczowego 'this', żeby odwołać się do 'imię' i 'nazwisko'. To naprawdę ważna zasada w programowaniu obiektowym. 'This' to taki klucz, dzięki któremu możesz wskazać, z którego obiektu korzystasz w danej chwili. W tym przypadku odnosisz się do obiektu 'osoba'. Wyobraź sobie, że tworzysz aplikację i chcesz pokazać informacje o użytkowników, na przykład na stronie profilu. Dzięki metodzie 'dane', która jest częścią obiektu 'osoba', możesz łatwo wyświetlić imię i nazwisko. O to chodzi w programowaniu!

Pytanie 9

Który ze sposobów komentowania kodu nie jest stosowany w kodzie jako komentarz PHP?

A. /* komentarz */

B.

C. # komentarz

D. // komentarz

W tym pytaniu kluczowe jest odróżnienie komentarzy w samym języku PHP od komentarzy w otaczającym go kodzie HTML. Wiele osób myli te dwie warstwy, bo pliki .php bardzo często zawierają jednocześnie kod HTML i PHP, i wtedy łatwo założyć, że skoro coś wygląda jak komentarz w przeglądarce, to na pewno jest też komentarzem dla interpretera PHP. To jest właśnie podstawowy błąd myślowy. W PHP obowiązuje składnia komentarzy przejęta głównie z języka C i powiązanych z nim technologii. Znak # oraz podwójny ukośnik // oznaczają komentarz jednolinijkowy – wszystko od tego znaku do końca linii jest ignorowane przez interpreter. Z kolei konstrukcja /* ... */ tworzy komentarz blokowy, który może obejmować wiele linii i jest bardzo wygodny do opisywania większych fragmentów kodu, np. funkcji, klas czy bardziej skomplikowanych algorytmów. Te trzy formy są pełnoprawnymi komentarzami PHP i są dokładnie opisane w oficjalnej dokumentacji języka. Problem pojawia się, gdy ktoś uzna, że  też jest komentarzem PHP, bo „przecież używa się go w plikach .php”. Ten zapis jest jednak komentarzem HTML, rozumianym przez przeglądarkę internetową, a nie przez interpreter PHP. Działa on tylko w części dokumentu, którą przeglądarka widzi jako czysty HTML. Jeżeli taki komentarz wstawimy wewnątrz bloku <?php ... ?>, to PHP nie potraktuje go jako komentarz, tylko jako nieznane znaki, co w praktyce skończy się błędem składni. Z mojego doświadczenia wynika, że zamieszanie bierze się z tego, że w jednym pliku mieszają się dwa światy: serwerowy (PHP) i kliencki (HTML). Dobrą praktyką jest więc świadome rozdzielanie: w sekcjach PHP używamy wyłącznie #, // i /* */, a w czystym HTML – tylko . Pozwala to uniknąć trudnych do wykrycia błędów i sprawia, że kod jest czytelniejszy dla innych programistów, którzy od razu widzą, co jest komentarzem dla serwera, a co tylko dla frontendu.

Pytanie 10

Który z poniższych kodów HTML spowoduje taki sam efekt formatowania jak na zaprezentowanym rysunku?

A. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

B. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

C. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

D. W tym paragrafie zobaczysz sposoby formatowania tekstu w HTML

Twoja odpowiedź jest w porządku, bo tag w HTML rzeczywiście służy do pisania tekstu kursywą, a do pogrubiania. Jak użyjesz tych znaczników razem, to zyskujesz fajny efekt, który widać na obrazku. Kawałek tekstu paragrafie zobaczysz sposoby formatowania sprawi, że cały fragment będzie w kursywie, ale tylko wyraz w będzie pogrubiony. To jest spoko, bo pokazuje jak poprawnie używać znaczniki w HTML. Warto jednak pamiętać, żeby nie przesadzać z tymi znacznikami i używać ich tylko wtedy, gdy naprawdę chcesz wyróżnić coś w tekście. Dzisiaj większość stylizacji robi się przez CSS, co pozwala lepiej oddzielić strukturę od wyglądu dokumentu. Ale jak chcesz coś szybko wyróżnić w HTML, to użycie i jak najbardziej ma sens. To wszystko jest mega ważne, bo zrozumienie tych podstaw będzie przydatne, gdy będziesz budować strony.

Pytanie 11

Pętla while powinna działać tak długo, jak zmienna x będzie przyjmować wartości z otwartego przedziału (-2, 5). Zapis tego warunku w nagłówku pętli przy użyciu języka PHP wygląda następująco

A. ($x == -2) && ($x < 5)

B. ($x < -2) || ($x > 5)

C. ($x > -2) || ($x > 5)

D. ($x > -2) && ($x < 5)

Odpowiedź ($x > -2) && ($x < 5) jest prawidłowa, ponieważ dokładnie odzwierciedla warunki obustronnie otwartego przedziału (-2, 5). W tym przypadku pętla while będzie kontynuować swoje działanie, o ile zmienna x będzie przyjmować wartości większe niż -2 oraz jednocześnie mniejsze niż 5. Jest to zgodne z logiką pętli, która powinna działać tak długo, jak warunki są spełnione. Przykładem zastosowania może być iteracja po elementach tablicy, gdzie chcemy przetwarzać tylko te elementy, które mieszczą się w określonym zakresie. W praktyce, dobre praktyki programistyczne wskazują na użycie logicznych operatorów AND (&&) i OR (||) w sposób, który precyzyjnie definiuje zakresy. W tym przypadku operator AND zapewnia, że oba warunki muszą być spełnione, co jest kluczowe dla poprawności działania pętli. Warto również pamiętać o tym, że w PHP, zmienne powinny być odpowiednio zainicjalizowane i sprawdzane przed użyciem ich w warunkach pętli, aby uniknąć nieprzewidzianych błędów wykonania.

Pytanie 12

Jak nazywa się metoda, która pozwala na nawiązanie asynchronicznego połączenia między klientem a serwerem oraz umożliwia wymianę danych bez przeładowania całej strony WWW?

A. YBScript

B. XML

C. PHP

D. AJAX

XML to format danych, ale sam w sobie nie jest techniką komunikacji. W kontekście webowym, XML może przesyłać dane między serwerem a klientem, ale nie ma tu mowy o asynchroniczności. PHP to język skryptowy używany głównie po stronie serwera, więc nie robi bezpośredniej asynchronicznej komunikacji z klientem. PHP przetwarza żądania, a potem generuje stronę, przez co cała strona przeładowuje się przy każdym żądaniu. YBScript z kolei to w ogóle nie jest standard ani technologia w webie. Często można się pogubić w tych technologiach i ich zastosowaniu. Wiele osób myśli, że XML czy PHP mogą działać jak AJAX, ale to nieprawda. Ważne jest, żeby zrozumieć, że AJAX to narzędzie do asynchronicznej komunikacji, bo to kluczowe przy tworzeniu interaktywnych aplikacji webowych. Z dzisiejszymi standardami webowymi warto znać AJAX, JSON i JavaScript, bo to fundamenty budowy efektywnych aplikacji, które zapewniają użytkownikom płynne i responsywne doświadczenie.

Pytanie 13

Dostępna jest tabela ksiazki z kolumnami: tytul (typ tekstowy) oraz cena (typ liczbowy). W celu uzyskania z kwerendy SELECT jedynie tytułów, dla których cena jest mniejsza od 50 zł, należy użyć następującego zapisu:

A. SELECT * FROM ksiazki WHERE cena<50;

B. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena<50;

C. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena>'50 zł';

D. SELECT ksiazki FROM tytul WHERE cena<'50 zł';

Wybrana odpowiedź jest poprawna, ponieważ zapytanie SQL "SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena<50;" prawidłowo zwraca tylko kolumnę z tytułami książek, gdzie cena jest mniejsza od 50 zł. W kontekście pracy z bazami danych, kluczowe jest umiejętne formułowanie zapytań, które ograniczają zwracane dane do tych istotnych dla użytkownika. Użycie operatora porównania '<' w klauzuli WHERE jest zgodne z typowymi praktykami w SQL, a przy tym umożliwia precyzyjne filtrowanie danych. Warto również zwrócić uwagę, że w SQL nie potrzebujemy podawać jednostki walutowej, dlatego zapis '50 zł' jest błędny. Właściwa analityka zapytań pozwala na efektywne pozyskiwanie informacji, co ma kluczowe znaczenie w aplikacjach bazodanowych. W praktyce, umiejętność selekcji danych za pomocą zapytań jest podstawą pracy analityka danych oraz programisty.

Pytanie 14

Jakie zadania programistyczne mogą być realizowane wyłącznie po stronie klienta w przeglądarce?

A. Weryfikacja hasła użytkownika w bazie danych powiązanej z aplikacją internetową

B. Zapis danych z formularza w bazie danych związanej z aplikacją internetową

C. Bezpieczne wyświetlenie spersonalizowanej treści strony na podstawie uprawnień użytkownika aplikacji

D. Weryfikacja danych wprowadzanych do pola tekstowego w czasie rzeczywistym

Sprawdzanie danych wpisywanych do pola tekstowego w czasie rzeczywistym jest zadaniem, które można wykonać wyłącznie po stronie klienta, korzystając z technologii takich jak JavaScript. Przykładem może być walidacja formularzy, gdzie użytkownik otrzymuje natychmiastową informację zwrotną na temat poprawności danych, zanim jeszcze wyśle formularz. Dzięki temu można zredukować ilość błędów i poprawić doświadczenia użytkownika. Zastosowanie tego typu walidacji jest zgodne z dobrymi praktykami, ponieważ pozwala na szybszą interakcję bez konieczności komunikacji z serwerem, co z kolei zmniejsza obciążenie serwera i przyspiesza czas ładowania strony. Warto również zwrócić uwagę na standardy dostępności, aby zapewnić, że walidacja jest wykonalna także dla osób używających technologii asystujących. Dobrze zaprojektowane formularze z walidacją po stronie klienta są bardziej przyjazne i funkcjonalne, co przekłada się na wyższe wskaźniki konwersji w aplikacjach internetowych.

Pytanie 15

Jakie oprogramowanie NIE JEST systemem do zarządzania treścią (CMS)?

A. Joomla

B. WordPress

C. Apache

D. Mambo

Joomla, WordPress i Mambo to systemy zarządzania treścią, które umożliwiają użytkownikom tworzenie oraz zarządzanie treściami na stronach internetowych. Każdy z tych CMS-ów ma swoje unikalne cechy, które przyciągają różne grupy użytkowników. Na przykład, Joomla jest często wybierana do bardziej złożonych projektów, które wymagają zaawansowanego zarządzania użytkownikami i treściami, podczas gdy WordPress jest szczególnie popularny wśród blogerów i małych firm ze względu na swoją prostotę i bogaty ekosystem wtyczek. Mambo, z kolei, był jednym z pierwszych systemów CMS, który zyskał popularność, jednakże jego rozwój został w pewnym momencie wstrzymany. Wybór jednego z tych systemów jako niewłaściwego może wynikać z nieporozumienia dotyczącego funkcji i zastosowania tych narzędzi. Często użytkownicy mylą rolę serwera, który hostuje aplikację, z rolą samej aplikacji. Zrozumienie, że Apache jest serwerem, a nie systemem zarządzania treścią, jest kluczowe. W kontekście projektowania i wdrażania rozwiązań internetowych, ważne jest, aby dostrzegać różnice między infrastrukturą a aplikacjami, które na niej działają. Właściwe zrozumienie tych konceptów pozwala na lepsze projektowanie architektury systemów oraz lepsze dostosowanie narzędzi do konkretnych potrzeb projektu.

Pytanie 16

Jakie jest zadanie poniższej pętli? ```int x = 0; while (x < 10) { mojeKsiazki[x] = new Ksiazka(); x++; }```

A. stwórzenie jednego obiektu typu mojeKsiazki

B. stworzenie dziesięciu instancji obiektów typu Ksiazka.

C. uzupełnienie tablicy Ksiazka danymi.

D. wyświetlenie danych z tabeli Ksiazka na ekranie.

W przedstawionej pętli while zmienna x jest inicjowana wartością 0, a następnie w każdej iteracji pętli tworzy nowy obiekt typu Ksiazka, który jest przypisywany do elementu tablicy mojeKsiazki w indeksie x. Pętla kontynuuje działanie, aż x osiągnie wartość 10, co oznacza, że zostaną utworzone obiekty dla indeksów od 0 do 9, co łącznie daje 10 obiektów. Jest to standardowy sposób inicjalizacji tablicy obiektów w języku C#, który pokazuje, jak można dynamicznie tworzyć i przechowywać instancje klas. W praktycznych zastosowaniach, takie podejście jest bardzo użyteczne, gdy potrzebujemy przechować wiele podobnych obiektów, na przykład w aplikacjach do zarządzania danymi, gdzie każde wpisane dane może być reprezentowane przez obiekt. Poprawna alokacja pamięci oraz zarządzanie obiektami są kluczowe w programowaniu obiektowym, a umiejętność skutecznego wykorzystywania pętli do inicjalizacji tablic jest niezbędna dla każdego programisty.

Pytanie 17

Wartość kolumny w tabeli, która działa jako klucz podstawowy

A. jest wykorzystywana do szyfrowania treści tabeli

B. może mieć wartość pustą (NULL)

C. musi być unikalna

D. jest zawsze w formacie numerycznym

Wartość pola tabeli pełniącego rolę klucza podstawowego musi być unikalna, ponieważ klucz podstawowy identyfikuje jednoznacznie każdy rekord w tabeli bazy danych. To oznacza, że żadna z wartości w tym polu nie może się powtarzać, co zapewnia integralność danych. Przykładem zastosowania klucza podstawowego jest identyfikator użytkownika (UserID) w tabeli z danymi użytkowników; każdy użytkownik ma przypisany unikalny identyfikator, co umożliwia jednoznaczną identyfikację jego danych. Standardy relacyjnych baz danych, takie jak SQL, nakładają te wymagania na klucze podstawowe, co jest kluczowe dla prawidłowego działania relacji między tabelami. Dobre praktyki w projektowaniu baz danych sugerują, aby klucze podstawowe były nie tylko unikalne, ale także stabilne (czyli nie zmieniały się w czasie), co ułatwia zarządzanie danymi i ich integrację w systemie. W przypadku naruszenia zasady unikalności klucza podstawowego mogą wystąpić problemy z integralnością referencyjną, co sprawia, że niemożliwe staje się prawidłowe powiązanie rekordów w różnych tabelach.

Pytanie 18

Jakie z poniższych stwierdzeń poprawnie opisuje zdefiniowaną tabelę?

CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Tabela o nazwie dane zawiera trzy kolumny typu całkowitego.

B. Tabela ma jedną kolumnę, która zawiera tablice z trzema elementami.

C. Kolumny tabeli dane są nazywane: kolumna 1, kolumna2, kolumna3.

D. Tabela o nazwie dane posiada jedną kolumnę liczb całkowitych.

Wszystkie niepoprawne odpowiedzi opierają się na błędnych założeniach dotyczących definicji tabeli i jej kolumn. Twierdzenie, że kolumny tabeli dane nazywają się kolumna1, kolumna2, kolumna3, jest błędne, ponieważ zdefiniowana tabela posiada jedynie jedną kolumnę o nazwie 'kolumna'. W SQL kolumny tworzy się na podstawie zadanej definicji, a w tym przypadku nie ma żadnych dodatkowych kolumn. Kolejne błędne stwierdzenie, że tabela posiada trzy kolumny liczb całkowitych, jest również nieprawdziwe, ponieważ w rzeczywistości mamy tylko jedną kolumnę, nie trzy. Wartości 'kolumna1', 'kolumna2' i 'kolumna3' wskazują na nieporozumienie w interpretacji struktury tabeli. Ponadto, założenie, że tabela posiada jedną kolumnę zawierającą trzyelementowe tablice, jest całkowicie błędne. Typ danych INTEGER oznacza, że kolumna przechowuje pojedyncze liczby całkowite, a nie tablice. W SQL nie definiuje się tablic w ten sposób; jeżeli konieczne byłoby przechowywanie tablic, zastosowanie wymagałoby innego podejścia, takiego jak zdefiniowanie typu danych ARRAY (w systemach, które go obsługują) lub zastosowanie relacji w inny sposób. Tego rodzaju nieporozumienia mogą prowadzić do nieefektywnego projektowania baz danych oraz problemów w aplikacjach korzystających z tych danych, co podkreśla znaczenie dokładności w definiowaniu struktur baz danych.

Pytanie 19

Zaprezentowane pole input daje możliwość

<input type="checkbox" name="text1" value="text2">

A. wybrania opcji

B. wpisania dowolnego tekstu

C. wprowadzenia hasła

D. zaznaczenia opcji z listy zawierającej wartości text1 i text2

Pole input typu text umożliwia wpisanie dowolnego tekstu przez użytkownika co jest powszechnie używane w formularzach do wprowadzania danych takich jak imiona adresy email czy inne informacje tekstowe. Błąd polega na tym że checkbox nie służy do wpisywania tekstu lecz do wyboru opcji. Pole input typu password z kolei pozwala ukrywać wprowadzany tekst maskując go co jest typowym zastosowaniem dla pól wprowadzania haseł w formularzach logowania. Pomimo że oba te pola wykorzystują tag <input> ich przeznaczenie oraz sposób działania znacząco się różnią. Innym typem pola wyboru jest select które w połączeniu z elementem <option> pozwala użytkownikowi wybrać jedną spośród zdefiniowanych opcji. Select różni się od checkboxa tym że zazwyczaj domyślnie pozwala na wybór jednej opcji co jest bardziej zbliżone do działania radio buttonów. Wybór niepoprawnych odpowiedzi często wynika z niedostatecznego zrozumienia specyfiki oraz zastosowań różnych typów pól input co jest kluczowe dla poprawnego projektowania i implementacji formularzy internetowych. Zrozumienie funkcji i zastosowań różnych typów elementów input pozwala na tworzenie bardziej intuicyjnych i funkcjonalnych interfejsów użytkownika spełniających standardy dostępności i użyteczności co jest szczególnie ważne w kontekście projektowania zgodnego z zasadami UX.

Pytanie 20

Jakie polecenie pozwala na dodanie kolumny zadaniekompletne do tabeli zadania?

A. ADD COLUMN zadaniekompletne WITH zadania

B. ALTER TABLE zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int

C. CREATEINDEX zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int

D. INSERT INTO zadania VALUES zadaniakompletne

Odpowiedź 'ALTER TABLE zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int' jest rzeczywiście na miejscu. To polecenie ALTER TABLE to standardowy sposób na zmiany w tabelach w SQL. Dzięki niemu możemy dodawać, usuwać czy zmieniać kolumny, a także wprowadzać różne ograniczenia. W tym przypadku dodajemy nową kolumnę 'zadaniekompletne', która będzie przyjmować wartości całkowite (int). Fajnym przykładem zastosowania tego polecenia może być śledzenie postępu zadań w projekcie. Kolumna 'zadaniekompletne' mogłaby oznaczać, czy zadanie jest skończone (np. 0 dla nieukończonego, 1 dla ukończonego). Zawsze warto pomyśleć o tym, jak takie zmiany mogą wpłynąć na istniejące dane oraz aplikacje korzystające z tej tabeli, żeby nie narazić się na różne problemy z danymi.

Pytanie 21

Aby wykorzystać skrypt znajdujący się w pliku przyklad.js, konieczne jest połączenie go ze stroną przy użyciu kodu

A. <script>przyklad.js</script>

B. <script link="przyklad.js"></script>

C. <link rel="script" href="przyklad.js">

D. <script src="przyklad.js"></script>

Odpowiedź <script src="przyklad.js"></script> jest naprawdę na miejscu, bo użycie atrybutu 'src' w znaczniku <script> to taki standardowy sposób dołączania zewnętrznych skryptów JS do HTML-a. Atrybut 'src' mówi przeglądarce, gdzie znaleźć ten skrypt, więc może go załadować i wykonać. Dzięki temu, skrypt z pliku 'przyklad.js' wchodzi w interakcję ze stroną i może dodawać różne funkcje, jak na przykład reagowanie na działania użytkownika czy manipulowanie elementami na stronie. Pamiętaj, że najlepiej dołączać skrypty na końcu dokumentu, zaraz przed </body>, bo wtedy cała zawartość strony ładuje się najpierw. Warto też pomyśleć o atrybucie 'defer' lub 'async', żeby lepiej zoptymalizować ładowanie skryptów i nie blokować renderowania strony. Na przykład, <script src="przyklad.js" defer></script> pozwoli na asynchroniczne ładowanie, co z pewnością poprawia wydajność.

Pytanie 22

Definicja obiektu została zapisana w języku JavaScript jako var osoba={imie:"Anna", nazwisko:"Kowalska", rok_urodzenia:1985}; Jak można odwołać się do właściwości nazwisko?

A. osoba.nazwisko

B. osoba::nazwisko

C. osoba[1]

D. osoba[2]

W języku JavaScript obiekty są kluczowymi strukturami danych, które pozwalają na grupowanie danych w formie par klucz-wartość. W omawianym przypadku mamy obiekt osoba, który zawiera trzy właściwości: imie, nazwisko oraz rok_urodzenia. Aby uzyskać dostęp do właściwości nazwisko, należy użyć notacji kropkowej, co jest standardową metodą w JavaScript. Notacja kropkowa jest czytelna i intuicyjna, co czyni ją preferowanym sposobem odwołania się do właściwości obiektu. Przykładowo, aby wyświetlić nazwisko, możemy użyć polecenia console.log(osoba.nazwisko), co zwróci wartość 'Kowalska'. Inna metoda dostępu do właściwości obiektu to notacja z nawiasami kwadratowymi, na przykład osoba['nazwisko'], która również zadziała, ale jest mniej czytelna, zwłaszcza w przypadku kluczy, które zawierają znaki specjalne. Warto podkreślić, że zgodnie z ECMAScript, standardem, na którym bazuje JavaScript, obiekty są fundamentalnym elementem języka, a umiejętność ich wykorzystania jest kluczowa dla każdego programisty.

Pytanie 23

Jakiego typu mechanizm zabezpieczeń dotyczący uruchamiania aplikacji jest obecny w środowisku wykonawczym platformy .NET Framework?

A. Mechanizm uruchamiania aplikacji realizowany przez funkcję Windows API (Application Programming Interface)

B. Mechanizm uruchamiania aplikacji dla bibliotek klas

C. Mechanizm uruchamiania aplikacji oparty na uprawnieniach kodu (CAS - Code Access Security) i na rolach (RBS - Role-Based Security)

D. Mechanizm uruchamiania aplikacji realizowany przez frameworki aplikacji internetowych (ASP.NET)

Wiele osób myli odpowiedzi dotyczące mechanizmów wykonywania aplikacji w .NET Framework, wskazując na różne inne opcje, które nie dotyczą bezpośrednio kontroli bezpieczeństwa. Mechanizm realizowany przez Windows API, choć istotny w kontekście interakcji z systemem operacyjnym, nie zapewnia specyficznych mechanizmów kontroli dostępu do zasobów, jak ma to miejsce w przypadku CAS. Windows API jest jedynie zestawem funkcji umożliwiających aplikacjom komunikację z systemem operacyjnym, a nie narzędziem do zabezpieczania aplikacji. Również stwierdzenie, że mechanizm wykonywania aplikacji dla bibliotek klas działa jako mechanizm bezpieczeństwa, jest mylne, ponieważ biblioteki klas same w sobie nie definiują polityki bezpieczeństwa, lecz dostarczają funkcjonalności, które mogą być używane w aplikacjach. Kolejna pomyłka polega na twierdzeniu, że mechanizmy ASP.NET, takie jak autoryzacja i uwierzytelnianie, są odpowiedzialne za kontrolę bezpieczeństwa wykonywania aplikacji. Choć ASP.NET dostarcza narzędzi do zabezpieczania aplikacji webowych, nie są one bezpośrednio związane z mechanizmami bezpieczeństwa na poziomie uruchamiania kodu. Przykładowo, można zastosować CAS w aplikacji ASP.NET, ale samo ASP.NET nie implementuje tego mechanizmu. Zrozumienie różnicy pomiędzy tymi mechanizmami jest kluczowe dla skutecznego wdrażania zabezpieczeń w aplikacjach .NET, co w praktyce przekłada się na lepsze zarządzanie ryzykiem związanym z bezpieczeństwem.

Pytanie 24

W tabeli mieszkańcy zawierającej pola id, imie, nazwisko, ulica, numer, czynsz (wartość całkowita) należy zidentyfikować osoby zamieszkujące ulicę Mickiewicza pod numerami 71, 72, 80, których czynsz jest niższy niż
1000 zł. Jak będzie wyglądać klauzula WHERE w zapytaniu?

A. WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer IN (71, 72, 80) AND czynsz < 1000

B. WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer IN (71, 72, 80) OR czynsz < 1000

C. WHERE ulica = 'Mickiewicza' AND numer > 70 AND numer < 81 OR czynsz < 1000

D. WHERE ulica = 'Mickiewicza' OR numer IN (71, 72, 80) OR czynsz < 1000

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ klauzula WHERE w zapytaniu SQL skutecznie filtruje dane zgodnie z wymaganiami. W tym przypadku, użycie operatora AND w połączeniu z IN i warunkiem < 1000 zapewnia, że zwrócone zostaną jedynie te rekordy, które spełniają wszystkie trzy kryteria: ulica musi być 'Mickiewicza', numer musi być jednym z 71, 72 lub 80, a czynsz musi być mniejszy niż 1000 zł. To jest zgodne z dobrą praktyką w SQL, gdzie łączenie warunków z użyciem operatorów logicznych pozwala na precyzyjne określenie zestawu danych, które nas interesują. Przy tak skonstruowanej klauzuli, zapytanie będzie wydajne i zrozumiałe, co jest kluczowe w pracy z bazami danych. Przykładowe zastosowanie to generowanie raportów dotyczących mieszkańców, co może być istotne dla zarządzania nieruchomościami lub analizy rynku wynajmu. Tego typu zapytania są powszechnie używane w aplikacjach webowych i systemach zarządzania danymi, co podkreśla znaczenie umiejętności formułowania precyzyjnych zapytań SQL.

Pytanie 25

W bazie danych sklepu internetowego, w tabeli klienci znajdują się m.in. pola całkowite: punkty, liczbaZakupow oraz pole ostatnieZakupy o typie DATE. Klauzula WHERE dla zapytania wybierającego klientów, którzy mają ponad 3000 punktów lub dokonali zakupów więcej niż 100 razy, a ich ostatnie zakupy miały miejsce co najmniej w roku 2022, przyjmuje postać

A. WHERE punkty > 3000 AND liczbaZakupow > 100 AND ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

B. WHERE (punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100) AND ostatnieZakupy >= '2022-01'

C. WHERE punkty > 3000 AND liczbaZakupow > 100 OR ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

D. WHERE punkty > 3000 OR liczbaZakupow > 100 OR ostatnieZakupy >= '2022-01-01'

Odpowiedź ta jest poprawna, ponieważ zastosowano w niej właściwą logikę warunków w klauzuli WHERE. Aby wybrać klientów, którzy spełniają co najmniej jeden z dwóch pierwszych warunków (posiadają więcej niż 3000 punktów lub wykonali więcej niż 100 zakupów), używamy operatora OR. Z kolei ostatni warunek, dotyczący daty ostatnich zakupów, musi łączyć się z poprzednimi za pomocą operatora AND. Oznacza to, że aby klient został uwzględniony w wynikach, musi spełniać przynajmniej jeden z warunków dotyczących punktów lub liczby zakupów, a równocześnie musi mieć ostatnie zakupy dokonane w roku 2022 lub później. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w SQL, w których operator OR jest wykorzystywany do łączenia warunków alternatywnych, a AND do warunków koniecznych. Na przykład, jeśli chcemy analizować dane klientów w kontekście programów lojalnościowych, takie zapytanie pozwoliłoby nam na wyodrębnienie najbardziej aktywnych klientów, co może być przydatne przy planowaniu kampanii marketingowych.

Pytanie 26

W CSS zapis selektora p > i { color: red; } wskazuje, że kolor czerwony zostanie zastosowany do

A. wyłącznie tekstu w znaczniku , który znajduje się bezpośrednio wewnątrz znacznika

B. wszelkiego tekstu w znaczniku lub wszelkiego tekstu w znaczniku

C. wszystkiego tekstu w znaczniku z wyjątkiem tekstu w znaczniku

D. tylko tego tekstu w znaczniku , który ma przypisaną klasę o nazwie i

Zapis selektora CSS p > i { color: red; } jest precyzyjny i wskazuje, że kolor czerwony zostanie zastosowany wyłącznie do elementów , które znajdują się bezpośrednio w obrębie elementu . Warto zrozumieć, że symbol '>' oznacza selektor dziecka, co oznacza, że styl dotyczy tylko tych , które są bezpośrednimi potomkami . Przykładowo, jeśli mamy strukturę HTML:To jest przykład tekstu z zagnieżdżonym elementem., to tylko pierwszy znacznik (czyli "przykład") będzie miał kolor czerwony, ponieważ drugi znacznik jest zagnieżdżony i nie jest bezpośrednim dzieckiem . W kontekście standardów CSS, stosowanie selektorów dziecka jest zalecane, gdyż pozwala na precyzyjniejsze określenie, do których elementów styl ma być zastosowany, co w praktyce ułatwia zarządzanie stylami na stronach z bardziej złożoną strukturą HTML.

Pytanie 27

Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (tryb powtarzalnego odczytu) używany przez MS SQL jest związany z problemem

A. brudnych odczytów

B. niepowtarzalnych odczytów

C. utraty aktualizacji

D. odczytów widm

Odpowiedź 'odczytów widm' jest właściwa, ponieważ poziom izolacji transakcji Repeatable Read zapobiega brudnym odczytom i niepowtarzalnym odczytom, ale nie rozwiązuje problemu odczytów widm. Odczyty widmowe występują, gdy w czasie trwania transakcji inne transakcje mogą dodać nowe wiersze, które spełniają kryteria zapytania tej transakcji, co prowadzi do sytuacji, w której transakcja widzi różne dane w kolejnych odczytach. W praktyce, implementując poziom izolacji Repeatable Read, aplikacje muszą być świadome tego, że mogą wystąpić takie sytuacje, co może prowadzić do nieprzewidywalnych wyników. Przykładowo, jeśli jedna transakcja odczytuje zestaw danych, a inna transakcja w międzyczasie dodaje nowe rekordy, to podczas kolejnego odczytu pierwsza transakcja może zobaczyć te nowe rekordy, co jest problemem. Z tego powodu standardy i dobre praktyki w projektowaniu aplikacji bazodanowych zalecają używanie bardziej ścisłych poziomów izolacji, takich jak Serializable, kiedy to konieczne, aby uniknąć takich problemów. Warto zwrócić uwagę, że stosowanie odpowiednich poziomów izolacji jest kluczowe dla zapewnienia spójności i integralności danych, co jest niezbędne w większości nowoczesnych aplikacji bazodanowych.

Pytanie 28

Aby wyeliminować nienaturalne odwzorowanie ukośnych krawędzi w grafice rastrowej, znane jako schodkowanie, powinno się użyć filtru

A. gradientowego

B. szumowego

C. pikselowego

D. antyaliasingu

Antyaliasing, znany również jako wygładzanie krawędzi, jest techniką stosowaną w grafice komputerowej, której celem jest redukcja efektu schodkowania występującego na krawędziach obiektów. Schodkowanie to zjawisko, w którym krawędzie obiektów w grafice rastrowej wydają się ząbkowane lub poszarpane, co jest spowodowane ograniczoną rozdzielczością pikseli. Antyaliasing działa poprzez dodawanie półprzezroczystych pikseli wzdłuż krawędzi, co pozwala na płynniejsze przejścia między kolorami, tworząc wrażenie bardziej gładkich linii. Przykładem zastosowania antyaliasingu jest renderowanie czcionek na ekranach, gdzie niewielkie, półprzezroczyste piksele wygładzają krawędzie liter. Istnieje wiele metod antyaliasingu, w tym supersampling, multisampling oraz post-process antyaliasing. Poprawne zastosowanie antyaliasingu jest kluczowe w profesjonalnej grafice, ponieważ znacznie podnosi jakość wizualną obrazów i zwiększa ich estetykę. Standardy, takie jak OpenGL czy DirectX, oferują wbudowane funkcje antyaliasingu, co ułatwia programistom jego implementację w aplikacjach graficznych.

Pytanie 29

Błędy w interpretacji kodu PHP są rejestrowane

A. w logu, o ile odpowiedni parametr jest ustawiony w pliku php.ini

B. w dzienniku zdarzeń systemu Windows

C. w oknie edytora, w którym tworzony jest kod PHP

D. pomijane przez przeglądarkę oraz interpreter PHP

Błędy interpretacji kodu PHP są kluczowym zagadnieniem w procesie programowania w tym języku. Gdy wystąpi błąd, jego zapisanie w logu jest niezwykle istotne dla późniejszej analizy i debugowania. W celu umożliwienia takiej funkcjonalności, programista musi odpowiednio skonfigurować plik php.ini, który jest centralnym plikiem konfiguracyjnym dla PHP. Ustawienia związane z logowaniem błędów obejmują dyrektywy takie jak 'error_reporting', 'log_errors' oraz 'error_log'. Na przykład, aby włączyć logowanie błędów, należy ustawić 'log_errors' na 'On', a 'error_log' wskazuje lokalizację pliku, w którym błędy będą zapisywane. Przykładowo, ustawienie 'error_log = /var/log/php_errors.log' spowoduje, że wszystkie błędy będą trafiały do wskazanego pliku. To podejście jest zgodne z zaleceniami najlepszych praktyk w programowaniu, które wskazują na konieczność monitorowania i analizy błędów w aplikacjach. Takie logowanie może obejmować zarówno błędy krytyczne, jak i ostrzeżenia, co pozwala na lepszą kontrolę nad działaniem aplikacji i szybsze lokalizowanie problemów.

Pytanie 30

W języku JavaScript rezultat wykonania instrukcji zmienna++; będzie równy wynikowi instrukcji

A. zmienna === zmienna + 1;

B. zmienna--;

C. zmienna = zmienna + 10;

D. zmienna += 1;

Wybór odpowiedzi sugerujących zmienna--; jest mylny, ponieważ operator -- to operator dekrementacji, który zmniejsza wartość zmiennej o 1, co stoi w sprzeczności z celem inkrementacji. Implementacja zmienna === zmienna + 1; jest także błędna z dwóch powodów. Po pierwsze, porównuje wartość zmiennej z wartością zmiennej zwiększonej o 1, co w większości przypadków zwróci false, a nie zwiększa samej zmiennej. Takie porównania są używane w logice warunkowej, jednak nie mają zastosowania w kontekście zwiększania wartości zmiennej. Ostatnia propozycja zmienna = zmienna + 10; jest niepoprawna, ponieważ zwiększa wartość o 10, a nie o 1, co diametralnie zmienia wynik działania. Warto pamiętać, że w programowaniu istotne jest zrozumienie działania operatorów i ich zastosowania, aby uniknąć błędów logicznych, które mogą prowadzić do nieprzewidzianych wyników. Używając typowych konstrukcji w JavaScript, jak pętle czy funkcje, programiści często korzystają z operatorów inkrementacji i przypisania, co sprawia, że ich prawidłowe wykorzystanie jest kluczowe w codziennej pracy. Zrozumienie różnic między tymi operatorami jest zatem fundamentem w nauce programowania w JavaScript.

Pytanie 31

Co robi funkcja przedstawiona w kodzie JavaScript?

function tekst() {
  var h = location.hostname;
  document.getElementById("info").innerHTML = h;
}

A. umożliwić przejście do wskazanej lokalizacji hosta

B. wyświetlić w elemencie o id = "info" adres hosta wskazany przez pierwszy odnośnik

C. pokazać na przycisku lokalizację hosta, a po jego naciśnięciu umożliwić przejście do określonej lokalizacji

D. wyświetlić w elemencie o id = "info" nazwę hosta, z którego pochodzi wyświetlona strona

Prawidłowa odpowiedź wskazuje, że kod JavaScript wywołuje metodę location.hostname, która zwraca nazwę hosta aktualnie odwiedzanej strony. Hostname jest częścią obiektu Location, który reprezentuje bieżący URL dokumentu. Kod przypisuje wynik tej metody do zmiennej h, a następnie ustawia innerHTML elementu o id info na wartość tej zmiennej. Dzięki takim operacjom, kod efektywnie wyświetla nazwę hosta w elemencie o konkretnym identyfikatorze na stronie HTML. Jest to częsta technika używana w aplikacjach webowych, gdzie istotne jest dynamiczne wyświetlanie informacji o aktualnym połączeniu. Znajomość obiektu Location oraz jego właściwości, takich jak hostname, to podstawowa umiejętność w pracy z językiem JavaScript, szczególnie w kontekście manipulacji DOM. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami, gdyż unika bezpośredniego wpisywania danych w kodzie, co zwiększa elastyczność i ułatwia utrzymanie aplikacji.

Pytanie 32

Przedstawione zapytanie SELECT wykonane na tabeli przechowującej dane o uczestnikach konkursu ma za zadanie wybrać:

SELECT MAX(wiek) - MIN(wiek) FROM uczestnicy;

A. średnią wartość wieku uczestników

B. najmłodszy i najstarszy wiek uczestników

C. różnicę wieku pomiędzy najstarszym a najmłodszym uczestnikiem

D. ilość najstarszych uczestników

Prawidłowa odpowiedź to różnica wieku pomiędzy najstarszym i najmłodszym uczestnikiem, ponieważ zapytanie SQL wykorzystuje funkcje agregujące MAX oraz MIN na kolumnie wieku. Funkcja MAX(wiek) zwraca najwyższą wartość wieku w zbiorze danych, co odpowiada wiekowi najstarszego uczestnika, podczas gdy MIN(wiek) zwraca najniższą wartość, czyli wiek najmłodszego uczestnika. Różnica tych dwóch wartości daje nam dokładny wynik, przedstawiający zakres wieku w grupie uczestników. Tego typu analizy są niezwykle przydatne w kontekście organizacji zawodów, gdzie zrozumienie różnorodności wiekowej może wpłynąć na planowanie sekcji rywalizacyjnych czy strategii marketingowych. Rekomenduje się, aby w praktyce wykorzystać podobne zapytania do analizy demografii uczestników, co może pomóc w lepszym dostosowaniu wydarzeń do potrzeb grupy docelowej oraz w analizie trendów w uczestnictwie w różnych kategoriach wiekowych.

Pytanie 33

Instrukcja REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w SQL pozwala na

A. przyznawanie uprawnień za pomocą ustalonego schematu

B. przyznawanie praw dostępu do tabeli

C. usuwanie konta użytkownika z bazy danych

D. pozbawianie użytkownika uprawnień

Polecenie REVOKE SELECT ON nazwa1 FROM nazwa2 w SQL służy do cofnięcia uprawnień, które wcześniej przyznaliśmy jakiejś osobie albo roli. W kontekście baz danych, uprawnienia SELECT to po prostu możliwość oglądania danych w tabeli (nazwa1). To dosyć ważna sprawa, jeśli mówimy o bezpieczeństwie bazy. Dzięki temu możesz kontrolować, kto ma dostęp do jakich danych, co jest szczególnie istotne w przypadku różnych regulacji prawnych, jak RODO. Przykładowo, jeśli użytkownik (nazwa2) miał dostęp do tej tabeli, a później uznaje się, że nie powinien go mieć, to używasz REVOKE, żeby to cofnąć. To normalne podejście w administrowaniu bazami danych, bo bezpieczeństwo danych to bardzo ważny aspekt. Warto również czasami przeglądać, kto ma jakie uprawnienia, żeby zminimalizować ryzyko, że ktoś niepowołany dostanie się do wrażliwych informacji.

Pytanie 34

Przedstawiono efekt formatowania CSS oraz kod HTML. Jak należy zdefiniować styl, aby osiągnąć takie formatowanie?

<p>
Mimozami jesień się zaczyna,<br>
Złotawa, krucha i miła.<br>
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,<br>
Która do mnie na ulicę wychodziła.
</p>

A. .first-line { font-size: 200%; color: brown; }

B. p.first-line { font-size: 200%; color: brown; }

C. #first-line { font-size: 200%; color: brown; }

D. p::first-line { font-size: 200%; color: brown; }

Gratulacje! Wybrałeś prawidłową odpowiedź. Pseudoelement ::first-line jest specyficznym selektorem CSS służącym do formatowania pierwszej linii wewnątrz bloku tekstu. Jest to zgodne ze standardami CSS3. Wszystkie style zdefiniowane za pomocą ::first-line będą miały wpływ tylko na pierwszą linię paragrafu, niezależnie od tego, ile zdań zawiera. W tym konkretnym przypadku, zastosowanie selektora `p::first-line` powoduje powiększenie czcionki do 200% oraz zmianę jej koloru na brązowy, ale tylko dla pierwszej linii tekstu zawartego w paragrafie (znacznik ``). Jest to przydatne, gdy chcemy wyróżnić pierwszą linię tekstu, na przykład w dużej ilości tekstu lub artykułach. Pseudoelementy, takie jak ::first-line, pomagają w tworzeniu bardziej złożonych i precyzyjnych stylów bez konieczności dodawania dodatkowych znaczników do naszego kodu HTML.

Pytanie 35

Co wykonuje poniższy fragment kodu w JavaScript?

n = "Napis1";
s = n.length;

A. Przypisze zmiennej s fragment tekstu ze zmiennej n, o długości określonej przez zmienną length

B. Przypisze zmienną n do zmiennej s

C. Wyświetli długość tekstu ze zmiennej n

D. Przypisze zmiennej s wartość, która odpowiada długości tekstu ze zmiennej n

W języku JavaScript właściwość length dla obiektów typu String zwraca liczbę znaków w danym napisie. W przedstawionym fragmencie skryptu zmiennej n przypisano wartość stringa 'Napis1'. Kiedy używamy n.length uzyskujemy długość tego stringa czyli liczbę 6 ponieważ są w nim dokładnie sześć znaków. Następnie tę wartość przypisujemy zmiennej s co oznacza że s przechowuje liczbę 6. Jest to użyteczne w wielu sytuacjach takich jak walidacja danych wejściowych w formularzach sprawdzanie czy dany tekst mieści się w określonych limitach lub po prostu kontrola poprawności danych w procesach biznesowych. Wartość length jest często stosowana w pętlach do iteracji przez każdy znak w stringu lub w operacjach takich jak odcinanie fragmentów tekstu. Praktyka korzystania z length jest standardem w programowaniu webowym i zaliczana jest do dobrych praktyk ponieważ umożliwia łatwą manipulację tekstowymi danymi i kontrolę ich wymiaru co bywa krytyczne zwłaszcza w aplikacjach o dużej skali gdzie efektywność i klarowność kodu mają znaczenie kluczowe.

Pytanie 36

Przedstawiony błąd, który pojawił się podczas interpretacji kodu PHP, może być spowodowany

Notice: Trying to access array offset on value of type null in C:\xampp\htdocs\1\biuro.php on line 38

A. niepowodzeniem w wykonaniu kwerendy na bazie danych

B. brakiem bazy danych o nazwie podanej w funkcji mysqli_connect

C. próbą odwołania do nieistniejącego elementu tablicy

D. odwołaniem do niezadeklarowanej zmiennej

Próba odwołania się do nieistniejącego elementu tablicy w języku PHP jest częstym źródłem błędów. Komunikat błędu wskazuje, że program próbował uzyskać dostęp do wartości w tablicy, która była typu null, czyli nie istniała. Dzieje się tak zazwyczaj, gdy indeks lub klucz, do którego próbujemy się odwołać, nie został wcześniej zainicjalizowany lub zawiera pustą wartość. Aby uniknąć takich błędów, dobrą praktyką jest zawsze sprawdzanie, czy dany indeks istnieje w tablicy przed próbą jego użycia. Można to zrobić za pomocą funkcji isset() lub array_key_exists(). Przykład poprawnego podejścia: jeżeli chcemy uzyskać dostęp do elementu tablicy $tablica['klucz'], najpierw możemy sprawdzić if(isset($tablica['klucz'])). Taka weryfikacja pozwala na unikanie błędów wykonawczych i zapewnia większą stabilność i niezawodność kodu. W kontekście większych aplikacji, gdzie dane są często przetwarzane dynamicznie, takie podejście znacząco zwiększa odporność na błędy, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 37

W algorytmie jeden z bloków zawiera akcję „Wypisz liczbę”. Jaki kształt może mieć ta akcja?

A. Kształt 4

B. Kształt 2

C. Kształt 3

D. Kształt 1

W algorytmach i schematach blokowych każdy kształt ma swoje specyficzne zastosowanie i znaczenie, co jest kluczowe dla zrozumienia i projektowania schematów przepływu. Użycie nieodpowiedniego kształtu może prowadzić do nieporozumień i błędnej interpretacji działania algorytmu. Prostokąt, często wybierany przez początkujących, jest symbolem operacji obliczeniowej, a nie wypisywania danych. Użycie go zamiast równoległoboku może sugerować, że w danym miejscu algorytm wykonuje przetwarzanie danych, co wprowadza w błąd. Romb, z kolei, jest używany do reprezentowania decyzji, czyli punktu, w którym algorytm wybiera jedną z kilku możliwych ścieżek na podstawie określonego warunku. Użycie rombu do opisania operacji wypisywania mogłoby sugerować, że wybieramy między różnymi możliwościami wyjścia danych, co byłoby błędne. Zastosowanie specjalnych kształtów, takich jak trapez, też jest nietypowe i nie znalazło umocowania w standardach. Właściwe użycie symboli to część dobrych praktyk w projektowaniu schematów, co ułatwia współpracę i zrozumienie pomiędzy programistami oraz ułatwia rozpoznanie błędów we wczesnym etapie projektowania. Zrozumienie tego aspektu pozwala na poprawę jakości tworzonych algorytmów i ich zgodności z ogólnymi standardami branżowymi ISO/IEC 19515:2017.

Pytanie 38

Zawartość kodu w języku HTML umieszczona w ramce ilustruje zestaw

<ol>
 <li>Pierwszy</li>
 <li>Drugi</li>
 <li>Trzeci</li>
 </ol>

A. skróconych

B. numerowanej

C. wypunktowanej

D. linków

Fragment kodu HTML używa tagu <ol> co oznacza listę numerowaną. Tag <ol> jest skrótem od ordered list i jest używany do tworzenia listy elementów, które są automatycznie numerowane przez przeglądarkę. Wewnątrz tego tagu znajdują się tagi <li>, które oznaczają poszczególne elementy listy. Każdy z tych elementów będzie wyświetlany z kolejnym numerem w przeglądarce internetowej. Na przykład w przypadku zamieszczonego kodu HTML przeglądarka wyświetli listę z numerami 1 2 3 przed elementami Pierwszy Drugi Trzeci. Listy numerowane są użyteczne w sytuacjach gdy ważna jest kolejność elementów na przykład w instrukcjach krok po kroku lub rankingach. Tworzenie list numerowanych z użyciem <ol> jest zgodne ze standardami HTML i jest dobrym rozwiązaniem gdyż pozwala na łatwe zarządzanie kolejnością elementów bez konieczności ręcznego numerowania co redukuje ryzyko błędów i automatycznie aktualizuje numerację w przypadku dodania bądź usunięcia elementów z listy.

Pytanie 39

Jak należy prawidłowo udokumentować wzorcowanie pola nazwa we fragmencie kodu JavaScript?

function validateForm(Form)
 { 
 reg=/^\[1-9\]*[A-ZŻŹĘĄĆŚÓŁŃ]{1}[a-zżźćńółęąś]{2,}$/;
 wyn = Form.nazwa.value.match(reg);
 if (wyn == null) {
     alert("Proszę podać poprawną nazwę");
     return false;
 }
 return true;
 }

A. /* Pole nazwa może składać się z dowolnego ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), małych i dużych liter. */

B. /* Pole nazwa może zawierać dowolny ciąg cyfr (z wyłączeniem 0), następnie musi zawierać dużą literę i ciąg minimum dwóch małych liter. */

C. /* Pole nazwa powinno składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i ciągu małych liter. */

D. /* Pole nazwa musi składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i dwóch małych liter. */

Odpowiedź druga jest poprawna, ponieważ dokładnie opisuje wzorzec walidacji użyty w kodzie JavaScript. Wyrażenie regularne określa, że pole nazwa może zaczynać się od dowolnej liczby cyfr od 1 do 9, co oznacza, że cyfra 0 jest wykluczona, co jest zgodne z opisem. Następnie musi wystąpić jedna duża litera, co jest również zgodne z wymogiem wzorca. Kolejnym wymogiem jest wystąpienie co najmniej dwóch małych liter, co także jest zgodne z przedstawionym wzorcem. Poprawna i precyzyjna dokumentacja kodu ma kluczowe znaczenie dla utrzymania oraz dalszego rozwoju oprogramowania. Dobrze udokumentowane wyrażenia regularne pozwalają na lepsze zrozumienie logiki walidacji i ułatwiają pracę zespołom deweloperskim. Warto również zauważyć, że stosowanie wyrażeń regularnych w walidacji danych wejściowych jest standardową praktyką w branży IT, szczególnie w aplikacjach webowych, gdzie dane użytkowników wymagają szczegółowego sprawdzania pod kątem poprawności i bezpieczeństwa. Dzięki temu można uniknąć potencjalnych błędów i ataków wynikających z niewłaściwie przetworzonych danych.

Pytanie 40

Rozmiary ekranu w formacie 16:9 (zakładając, że piksel jest kwadratem) można osiągnąć przy rozdzielczości

A. 2560 na 2048 pikseli

B. 1366 na 768 pikseli

C. 320 na 240 pikseli

D. 800 na 480 pikseli

Odpowiedź 1366 na 768 pikseli jest poprawna, ponieważ proporcja szerokości do wysokości wynosi dokładnie 16:9. Aby to obliczyć, dzielimy szerokość przez wysokość: 1366 / 768 = 1,78, co jest bliskie wartości 1,77 (16:9). Proporcje 16:9 stały się standardem w telewizji wysokiej rozdzielczości oraz w produkcji wideo, co oznacza, że są szeroko stosowane w przemysłach związanych z mediami i technologią. Przykładem zastosowania tej rozdzielczości może być wyświetlanie filmów na nowoczesnych telewizorach, gdzie forma obrazu 16:9 pozwala na pełne wykorzystanie ekranu bez czarnych pasków po bokach. Stosując to w projektach multimedialnych, warto zawsze dążyć do zgodności z tymi standardami, aby zapewnić optymalne wrażenia wizualne dla użytkowników. Zrozumienie tych proporcji jest kluczowe dla profesjonalistów zajmujących się grafiką, filmem i projektowaniem UX/UI.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej