Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 22:55
Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 23:33

Egzamin zdany!

Wynik: 21/40 punktów (52,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Współrzędne punktu P, obliczone na podstawie danych zamieszczonych na szkicu z pomiaru ortogonalnego, wynoszą

A. XP = 347,46 m; YP = 269,18 m

B. XP = 319,18 m; YP = 269,18 m

C. XP = 319,18 m; YP = 297,46 m

D. X P = 347,46 m; YP = 250,00 m

Poprawna odpowiedź wskazuje współrzędne punktu P wynoszące XP = 347,46 m oraz YP = 269,18 m, co jest wynikiem dokładnych obliczeń opartych na pomiarach ortogonalnych. W praktyce, aby uzyskać te współrzędne, dodajemy odległości pomiarowe do współrzędnych punktu wyjściowego A. W przypadku kierunku X, dodajemy odległość AP w poziomie, natomiast w kierunku Y dodajemy odległość AP w pionie. Taki sposób obliczeń jest zgodny z metodami geodezyjnymi, gdzie precyzyjne ustalanie lokalizacji punktów ma kluczowe znaczenie dla jakości pomiarów. Znalezienie współrzędnych punktu P jest istotne w kontekście dalszych prac geodezyjnych, takich jak mapowanie, projektowanie czy roboty budowlane. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest tworzenie map topograficznych, gdzie precyzyjne współrzędne są fundamentalne dla przedstawienia terenu, a także dla realizacji projektów budowlanych, które wymagają dokładności w lokalizacji obiektów. Zrozumienie tego procesu pozwala na lepsze planowanie i podejmowanie decyzji w projektach inżynieryjnych.

Pytanie 2

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 3

Która z metod nie jest przeznaczona do realizacji geodezyjnych sytuacyjnych pomiarów w terenie?

A. Punktów rozproszonych

B. Domiarów prostokątnych

C. Biegunowa

D. Wcięć kątowych

Wybór metod wcięć kątowych, biegunowej oraz domiarów prostokątnych może być mylący, ponieważ każda z tych technik ma swoje unikalne zastosowanie w geodezji, jednak w kontekście pomiarów sytuacyjnych przyczyniają się do precyzyjnego zbierania danych o terenie. Metoda wcięć kątowych polega na pomiarze kątów i odległości z jednego punktu do wielu innych punktów, co jest szczególne przy tworzeniu planów sytuacyjnych. Pozwala to na dokładne odwzorowanie układów przestrzennych, co jest kluczowe w geodezyjnych analizach. Z kolei metoda biegunowa, poprzez pomiary kątów i długości, może być wykorzystana do tworzenia rysunków sytuacyjnych w różnych typach terenu, a domiary prostokątne są używane do uzyskania współrzędnych punktów w układzie prostokątnym, co jest niezwykle pomocne w obszarach o regularnej zabudowie. W kontekście tych metod, nieprawidłowe odczytywanie ich zastosowania w geodezji może prowadzić do niewłaściwych wniosków na temat ich funkcjonalności. Kluczowym błędem jest mylenie zakresu zastosowań poszczególnych metod oraz ich skuteczności w kontekście geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych. Dlatego ważne jest zrozumienie, że każda z wymienionych metod ma swoje miejsce i zastosowanie w geodezji, ale tylko w przypadku geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych techniki takie jak wcięcia kątowe, biegunowa i domiary prostokątne faktycznie odgrywają istotną rolę.

Pytanie 4

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 5

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 6

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 7

Za pomocą zamieszczonego wzoru można obliczyć błąd:$$ \frac{O_1 + O_{II} - 400^g}{2} $$$ O_1 $ i $ O_{II} $ – odczyty kąta pionowego zenitalnego w pierwszym i drugim położeniu lunety

A. pojedynczego spostrzeżenia.

B. podziału limbusa.

C. miejsca zera.

D. położenia punktu.

Odpowiedź "miejsca zera" jest poprawna, ponieważ wzór przedstawiony na zdjęciu jest bezpośrednio związany z określaniem błędu miejsca zera instrumentów pomiarowych, takich jak teodolity i tachimetry. Błąd miejsca zera odnosi się do różnicy między rzeczywistą wartością kąta a wartością zmierzoną przez instrument, co jest kluczowe dla uzyskania dokładnych pomiarów geodezyjnych. W praktyce, aby obliczyć ten błąd, odczyty kątów pionowych zenitalnych w dwóch różnych położeniach lunety są korygowane o stałą instrumentalną, co pozwala na zminimalizowanie wpływu stałych błędów systematycznych. Następnie, średnia wartość tych korekcji daje precyzyjny wynik błędu miejsca zera. Ustalanie i kalibracja miejsca zera są kluczowymi elementami w procesie pomiarowym, ponieważ zapewniają wiarygodność i precyzję zbieranych danych. W geodezji, stosowanie wzorów do obliczeń błędów jest zgodne z najlepszymi praktykami oraz standardami branżowymi, co pozwala na uzyskanie wiarygodnych wyników w pracach terenowych.

Pytanie 8

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 9

Ile wynosi odczyt dla kreski górnej na zamieszczonym rysunku łaty niwelacyjnej?

A. 2464 mm

B. 2390 mm

C. 2615 mm

D. 2540 mm

Odpowiedź 2540 mm jest poprawna, ponieważ odczyt dla górnej kreski na łacie niwelacyjnej wynosi dokładnie tyle. W praktyce, każda kreska na łacie reprezentuje jednostkę pomiaru, w tym przypadku 10 mm. Górna kreska znajduje się cztery kreski powyżej wartości 2500 mm, co daje nam 2540 mm. W kontekście niwelacji, precyzyjne odczyty są kluczowe dla zapewnienia dokładności pomiarów terenu. W standardach budowlanych oraz geodezyjnych niezbędne jest zachowanie odpowiednich technik odczytywania wartości z łaty niwelacyjnej, aby uniknąć błędów, które mogą wpłynąć na dalsze etapy prac, takie jak wyrównanie terenu, budowa fundamentów czy przebieg instalacji. Rekomendowane jest również posługiwanie się odpowiednimi narzędziami oraz przeszkolenie personelu, aby zapewnić, że pomiary są prowadzone zgodnie z obowiązującymi normami i standardami branżowymi.

Pytanie 10

Na podstawie zamieszczonych w tabeli wyników pomiarów punktów kontrolowanych, oblicz przemieszczenie pionowe punktu nr 3.

Nr punktu	Pomiar pierwotny H_p [m]	Pomiar wtórny H_w [m]
1	521,2578	521,2480
2	521,2521	521,2410
3	521,2610	521,2554
4	521,2586	521,2533
5	521,2567	521,2458
6	521,2505	521,2412

A. +5,6 mm

B. -5,6 mm

C. -56 mm

D. +56 mm

Jeśli wybrałeś błędną odpowiedź, to może wynikać z niejasności, jak oblicza się przemieszczenie. Przemieszczenie pionowe punktu nr 3 nie może być dodatnie, bo to by znaczyło, że punkt się unosi, a my wiemy, że jest inaczej. Gdy mówimy o obniżeniu o -5,6 mm, to znaczy, że punkt jest niżej niż był. Często w analizach pomiarowych ludzie mylą znaki przy przemieszczeniach, co prowadzi do nieporozumień. Możliwe, że pomyliłeś przemieszczenie w górę z dodatnią wielkością, a to przez to mogą pojawić się błędne wnioski o stanie budowli. Niektórzy mogą też koncentrować się na wartościach bezwzględnych, nie zauważając kierunku przemieszczenia, co w inżynierii jest kluczowe. Zawsze warto mieć na oku zasady, które mówią, że ujemne wartości to obniżenie. W bardziej skomplikowanych analizach ważne jest używanie odpowiednich metod i narzędzi, żeby zrozumieć ruchy gruntów i ich wpływ na budowle.

Pytanie 11

Kąty pionowe nachylenia (a) mogą przyjmować wartości +/- w zakresie

A. 0g-400g

B. 0g-100g

C. 0g-300g

D. 0g-200g

Zrozumienie pojęcia kąta nachylenia pionowego jest kluczowe, aby uniknąć nieporozumień w kontekście projektów inżynieryjnych. Odpowiedzi, które sugerują szerszy zakres wartości, takie jak 0°-200°, 0°-300° czy 0°-400°, wskazują na nieprawidłowe podejście do problematyki określania kątów. Kąt nachylenia nie może przekraczać 100°, ponieważ w praktyce każdy kąt powyżej 90° wskazuje na odwrócenie orientacji obiektu, co w przypadku budowli staje się niemożliwe. Przykładowo, kąt 180° oznacza pełne obrócenie obiektu, a wartości powyżej tego są także bez sensu, ponieważ w kontekście rzeczywistych aplikacji inżynieryjnych nie można stosować takich kątów. Wiele osób może mylnie przyjąć, że większe wartości kątów są możliwe, biorąc pod uwagę różne zastosowania lub teoretyczne modele, jednakże praktyczne zastosowanie w inżynierii ogranicza kąt nachylenia do 100°. Należy również pamiętać, że w geodezji i budownictwie bezpieczeństwo oraz stabilność konstrukcji są kluczowe, a zastosowanie nieodpowiednich kątów może prowadzić do niebezpieczeństwa i awarii budynków. Dlatego warto zrozumieć, jakie są zasady i normy w tej dziedzinie, aby podejmować prawidłowe decyzje projektowe.

Pytanie 12

Jaką wartość ma poprawka kątowa do jednego kąta w zamkniętym ciągu poligonowym, jeśli ciąg zawiera 5 kątów, a odchylenie kątowe wynosi fα = +30cc?

A. Vkt = -5cc

B. Vkt = -6cc

C. Vkt = +5cc

D. Vkt = +6cc

Wartości Vkt = +5cc i Vkt = +6cc są niepoprawne, ponieważ nie uwzględniają istotnego aspektu pomiarów kątowych w ciągach poligonowych zamkniętych. Głównym błędem w tych odpowiedziach jest zignorowanie faktu, że w ciągu poligonowym zamkniętym, suma kątów powinna równać się 360 stopni, a każde odchylenie od tej wartości musi być skorygowane. Odchyłka kątowa fα = +30cc wskazuje na nadwyżkę kątów, co sugeruje, że z powodu błędów pomiarowych suma kątów przekracza 360 stopni. W takim przypadku poprawki kątowe powinny być ujemne, aby zmniejszyć sumę kątów do wymaganej wartości. Dlatego przy obliczaniu poprawki kątowej, powinniśmy dzielić całkowitą odchyłkę przez liczbę kątów, co daje Vkt = fα / n, gdzie n wynosi 5. Obliczenie pokazuje, że Vkt powinno wynosić -6cc. Stąd wartości dodatnie, takie jak +5cc czy +6cc, są nie tylko błędne, ale również mogą prowadzić do poważnych konsekwencji w praktyce inżynieryjnej, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe dla sukcesu projektów. Kolejnym błędem jest zapominanie o kontekście, w jakim operujemy; błędy kątowe w geodezji mają swoje źródło w fizycznych ograniczeniach narzędzi pomiarowych, co podkreśla znaczenie dokładnych pomiarów i odpowiedniej ich korekcji.

Pytanie 13

Wskazanie lokalizacji pikiet w terenie oznacza zdefiniowanie miejsca, w którym podczas dokonywania pomiaru

A. powinien znajdować się obserwator

B. powinno być ustawione lustro lub łata

C. powinien być pomiarowy

D. powinno znajdować się stanowisko instrumentu

Wybór odpowiedzi, które nie odnosi się do ustawienia lustra lub łaty, wskazuje na nieporozumienie dotyczące podstawowych zasad pomiarów geodezyjnych. Odpowiedzi sugerujące, że obserwator czy pomiarowy powinien stać w danym miejscu, są błędne, ponieważ nie uwzględniają roli narzędzi pomiarowych w procesie zbierania danych. Obserwator nie jest odpowiedzialny za bezpośrednie pomiary, lecz pełni rolę nadzorczą, weryfikując poprawność ustawienia sprzętu. Ponadto, wskazanie, że stanowisko instrumentu powinno znajdować się w konkretnym miejscu, jest mylące, ponieważ kluczowe jest, aby instrument był skierowany na lustro bądźłatę, a nie tylko znajdował się w określonym punkcie. Zrozumienie, że lustro/łata to elementy, które odpowiadają za właściwe odczyty, jest fundamentalne dla prawidłowego przeprowadzania pomiarów. Właściwe ustawienie instrumentu jest ważne, lecz to interakcja między instrumentem a lustrem/łatą decyduje o dokładności pomiarów. Mylenie roli poszczególnych elementów może prowadzić do poważnych błędów w obliczeniach i interpretacji wyników, co jest nieakceptowalne w praktyce geodezyjnej. Zgodne z normami pomiarowymi, kluczowe jest, aby każdy z elementów procesu pomiarowego był właściwie zrozumiany i stosowany, aby zapewnić wiarygodność i dokładność uzyskiwanych danych.

Pytanie 14

W teodolicie oś rotacji instrumentu jest oznaczona

A. hh

B. vv

C. ll

D. cc

Odpowiedź 'vv' jest prawidłowa, ponieważ oznaczenie to odnosi się do osi obrotu teodolitu. Teodolit jest precyzyjnym instrumentem stosowanym w geodezji do pomiarów kątów poziomych i pionowych. Oś obrotu instrumentu jest kluczowym elementem, który pozwala na dokonywanie dokładnych pomiarów. Jest to oś, wokół której instrument obraca się, co umożliwia precyzyjne celowanie na obiekty. W praktyce, podczas ustawiania teodolitu, operator musi zapewnić, że oś obrotu jest idealnie wyrównana z punktem pomiarowym. Wykorzystanie oznaczenia 'vv' jest standardem w branży, co ułatwia komunikację między specjalistami. Warto również zauważyć, że dobrym zwyczajem jest regularne kalibrowanie teodolitu, aby zapewnić jego dokładność i wiarygodność w pomiarach. Wiedza na temat funkcji i oznaczeń elementów teodolitu jest kluczowa dla skutecznego prowadzenia prac geodezyjnych oraz inżynieryjnych, co potwierdzają międzynarodowe normy ISO dotyczące pomiarów geodezyjnych.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Spostrzeżenia bezpośrednieniejednakowo precyzyjne występują, gdy są realizowane

A. przez tego samego badacza

B. tą samą techniką pomiaru

C. różnymi instrumentami

D. tym samym urządzeniem

Wybór odpowiedzi 'różnymi przyrządami' jest poprawny, ponieważ spostrzeżenia bezpośrednie mogą być zróżnicowane w zależności od zastosowanego sprzętu pomiarowego. Każdy przyrząd ma swoje specyfikacje techniczne, charakterystyki pomiarowe oraz ograniczenia, co wpływa na dokładność i precyzję wyników. Użycie różnych przyrządów do tego samego pomiaru może prowadzić do odmiennych wyników, co jest kluczowe w kontekście analizy danych eksperymentalnych. Przykładem może być pomiar temperatury za pomocą termometru rtęciowego i cyfrowego; różne metody mogą dawać różne wyniki, nawet przy tej samej rzeczywistej temperaturze. W praktyce laboratoryjnej zaleca się stosowanie kalibrowanych i certyfikowanych przyrządów, aby zminimalizować błędy pomiarowe i zapewnić spójność danych. Warto również zaznaczyć, że w kontekście badań naukowych, stosowanie różnych przyrządów może być świadomym wyborem w celu weryfikacji wyników i potwierdzenia ich rzetelności, co jest zgodne z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej.

Pytanie 17

Jakim symbolem oznaczane są rury kanalizacyjne sanitarne na mapach zasadniczych?

A. ks

B. ko

C. kd

D. kp

Odpowiedź "ks" jest poprawna, ponieważ w systemach oznaczeń stosowanych na mapach zasadniczych przewody kanalizacyjne sanitarne są właśnie oznaczane tym symbolem. Oznaczenie to jest zgodne z obowiązującymi normami, które zapewniają jednolitość w interpretacji danych na mapach. W praktyce, wiedza na temat symboli wykorzystywanych do oznaczania różnych rodzajów przewodów jest kluczowa dla inżynierów budowlanych, architektów oraz projektantów instalacji sanitarnych, ponieważ pozwala na prawidłowe planowanie i wykonawstwo. Właściwe oznaczenie kanałów sanitarnych ma również znaczenie w kontekście późniejszego serwisowania i konserwacji systemów odwadniających budynków, co jest normą w dobrych praktykach budowlanych. Na przykład, w przypadku awarii lub potrzeby modernizacji, zrozumienie systemu oznaczeń pozwala na szybszą lokalizację i identyfikację poszczególnych elementów instalacji, co znacząco przyspiesza czas reakcji i zmniejsza koszty napraw. Ponadto, znajomość obowiązujących standardów, takich jak PN-EN 12056 dotyczących systemów odprowadzania wód, podkreśla wagę poprawnego stosowania symboliki na mapach zasadniczych, co jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa i funkcjonalności infrastruktury sanitarnej.

Pytanie 18

Na rysunku przedstawiono fragment szkicu pomiaru szczegółów sytuacyjnych. Ile wynosi odchyłka między miarą czołową pomierzoną a obliczoną?

A. 10 cm

B. 15 cm

C. 0 cm

D. 5 cm

Odchyłka między miarą czołową pomierzoną a obliczoną wynosi 0 cm, co oznacza, że pomiar został wykonany z odpowiednią precyzją. W przedstawionym fragmencie szkicu znajdują się dokładne wartości odległości, które, po obliczeniu, dają wynik zgodny z pomiarem czołowym wynoszącym 10.00 m. W kontekście pomiarów sytuacyjnych, zachowanie zgodności pomiarów jest kluczowe, szczególnie w inżynierii i geodezji, gdzie dokładność pomiarów wpływa na dalsze etapy projektów budowlanych i planowania przestrzennego. Zastosowanie standardów takich jak PN-EN ISO 17123 dotyczących pomiarów geometrycznych oraz PN-EN 1990, które podkreślają znaczenie precyzji pomiarów w inżynierii, potwierdzają wagę utrzymania niskiej odchyłki. Umiejętność właściwego pomiaru oraz obliczania odchyłek jest niezbędna, aby zapewnić jakość i wiarygodność wyników, co z kolei wpływa na bezpieczeństwo i efektywność realizowanych projektów.

Pytanie 19

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 20

Którą miarę oznaczono strzałkami na przedstawionym fragmencie szkicu polowego z pomiaru szczegółów sytuacyjnych metodą ortogonalną?

A. Podpórkę.

B. Miarę bieżącą.

C. Czołówkę.

D. Domiar.

Miarą bieżącą, oznaczoną strzałkami na przedstawionym szkicu, jest kluczowym elementem w pomiarach ortogonalnych. To miara odpowiadająca za określenie długości bieżącej od punktu startowego pomiaru do punktu szczegółowego, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie sytuacji terenowej. W praktyce, miara bieżąca jest używana do pomiarów w geodezji i kartografii, gdzie dokładność pomiarów ma kluczowe znaczenie. W kontekście norm branżowych, takich jak normy ISO dotyczące geodezji, prawidłowe stosowanie bieżącej miary jest niezbędne do zapewnienia rzetelności dokumentacji pomiarowej. Użycie miary bieżącej pozwala na uniknięcie błędów, które mogą wystąpić przy innych metodach pomiarowych. Przykładowo, w przypadku projektowania infrastruktury, takich jak drogi czy mosty, precyzyjne pomiary są fundamentem dla dalszych prac projektowych i budowlanych. Dlatego też, znajomość i umiejętność stosowania miary bieżącej jest niezbędna dla każdego profesjonalisty w dziedzinie geodezji.

Pytanie 21

Korzystając z danych zamieszczonych w tabeli, oblicz kąt skręcenia pomiędzy układami współrzędnych wtórnym i pierwotnym.

Numer punktu	Układ pierwotny		Układ wtórny
	X^p	Y^p	X^w	Y^w
1	100,00	100,00	400,00	400,00
2	123,00	134,00	377,00	366,00
3	145,00	162,00	355,00	338,00
4	200,00	200,00	300,00	300,00

A. 50g

B. 200g

C. 300g

D. 250g

Wybierając inne odpowiedzi, mogłeś napotkać na specyficzne błędy w rozumieniu tematu obliczania kąta skręcenia. Często błędne odpowiedzi, takie jak 50g, 300g czy 250g, wynikają z niepoprawnego przeliczenia lub interpretacji danych z tabeli. W przypadku pierwszej z tych wartości, mogłeś zlekceważyć wpływ pełnego zakresu obrotu, który powinien być brany pod uwagę przy takich obliczeniach. Z kolei odpowiedzi 300g i 250g mogą być wynikiem mylenia jednostek lub próbowania dodawania kąta do dowolnej liczby, co nie jest poprawne. Kluczowym błędem jest zapominanie o zasadach geometrii i trigonometrii, które powinny być stosowane w takich przypadkach. Kąt skręcenia można także zrozumieć w kontekście transformacji współrzędnych, gdzie musimy podejść do obliczeń z perspektywy, jak różne układy wpływają na siebie wzajemnie. Zrozumienie tego tematu jest istotne w zastosowaniach inżynieryjnych, gdzie niewłaściwe obliczenia mogą prowadzić do poważnych błędów w projektowaniu i realizacji. Wiedza na temat standardów obliczeń kątów jest niezbędna, aby unikać takich nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 22

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 23

Na podstawie zamieszczonych w tabeli wyników pomiarów punktów kontrolowanych, oblicz kierunkowe przemieszczenia poziome dla punktu nr 32.

Nr punktu	Pomiar pierwotny		Pomiar wtórny
	X₀ [m]	Y₀ [m]	Xw [m]	Yw [m]
31	78,462	634,256	78,482	634,212
32	142,058	582,235	142,124	582,218
33	169,151	613,968	169,142	613,967

A. ΔX = -0,066 m; ΔY = 0,017 m

B. ΔX = 66 cm; ΔY = -44 cm

C. ΔX = 0,066 m; ΔY = -0,017 m

D. ΔX = -66 cm; ΔY = 44 cm

Poprawna odpowiedź, czyli ΔX = 0,066 m oraz ΔY = -0,017 m, wynika z właściwego zastosowania metod obliczania przemieszczeń w układzie współrzędnych. Przemieszczenie poziome ΔX oblicza się jako różnicę między współrzędną X punktu końcowego a współrzędną X punktu początkowego, co w tym przypadku daje 0,066 m. Analogicznie, przemieszczenie ΔY, które wynosi -0,017 m, uzyskuje się poprzez odejmowanie wartości Y. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w geodezji, inżynierii lądowej oraz w pracach budowlanych, gdzie precyzyjne określenie lokalizacji punktów odniesienia jest niezbędne. Zastosowanie tej metody pozwala na uzyskanie dokładnych wyników, co jest zgodne z normami takimi jak ISO 17123 dotyczące pomiarów w geodezji. Prawidłowe zrozumienie obliczeń przemieszczeń jest fundamentem dalszej analizy i projektowania różnych konstrukcji, a także w przeprowadzaniu pomiarów kontrolnych.

Pytanie 24

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 25

Wyniki przeprowadzonego wywiadu terenowego powinny być oznaczone na kopii mapy zasadniczej przy użyciu koloru

A. czarnym

B. niebieskim

C. czerwonym

D. grafitowym

Zaznaczenie wyników wywiadu terenowego na kopii mapy zasadniczej kolorem czerwonym jest zgodne z powszechnie przyjętymi standardami w dziedzinie geodezji i kartografii. Czerwony kolor jest często używany do oznaczania istotnych informacji, takich jak granice, obszary objęte analizą, a także miejsca o szczególnym znaczeniu. W praktyce, używanie czerwonego koloru pozwala na szybkie i łatwe zidentyfikowanie obszarów, które były przedmiotem badania, co jest niezbędne podczas dalszych analiz oraz planowania. Na przykład, podczas analizy wyników wywiadu terenowego dotyczącego projektów budowlanych, czerwone oznaczenie wskazuje na miejsca, które wymagają szczególnej uwagi, co może być istotne dla inżynierów i planistów. Dzięki temu, efektywnie wspiera się proces podejmowania decyzji, minimalizując ryzyko błędów w interpretacji danych. Stosowanie jednolitych kolorów w dokumentacji geodezyjnej sprzyja również lepszemu zrozumieniu i współpracy pomiędzy różnymi zespołami pracującymi nad projektem.

Pytanie 26

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 27

Jaką precyzję graficzną można osiągnąć dla mapy o skali 1:2000, jeśli średni błąd lokalizacji elementu terenowego na tej mapie wynosi ±0,1 mm w skali mapy?

A. ±0,002 m

B. ±0,2 m

C. ±0,02 m

D. ±2 m

Wybór innych odpowiedzi może wynikać z nieprawidłowego zrozumienia relacji między skalą mapy a rzeczywistymi wymiarami w terenie. Odpowiedzi takie jak ±0,002 m, ±2 m czy ±0,02 m są błędne ze względu na niewłaściwe przeliczenie błędu pomiarowego w kontekście skali. Na przykład, odpowiedź ±0,002 m mogłaby wynikać z pomylenia jednostek lub niezrozumienia, że przeliczenie dotyczy skali, a nie jedynie wartości błędu. Z kolei ±2 m to znacznie większa wartość, która nie znajduje zastosowania w kontekście mapy w skali 1:2000. Tego rodzaju oszacowania mogą prowadzić do poważnych błędów w pracach geodezyjnych, gdzie precyzja jest kluczowa. Dodatkowo, odpowiedź ±0,02 m również nie odzwierciedla właściwego przeliczenia, ponieważ jest to wartość, która nie odpowiada założonemu błędowi pomiarowemu. Problemem jest często brak umiejętności przeliczania błędów pomiarów w kontekście skali, co jest podstawą w geodezji i kartografii. Dobrze zrozumiane zasady przeliczania błędów w zależności od skali mapy są niezbędne, aby uniknąć nieporozumień i błędnych interpretacji w praktyce zawodowej.

Pytanie 28

Który z poniższych obiektów wymaga obowiązkowego wytyczenia geodezyjnego oraz inwentaryzacji powykonawczej?

A. Plac zabaw.

B. Przyłącze wodociągowe

C. Sygnał drogowy.

D. Ogrodzenie stałe.

Przyłącze wodociągowe podlega obowiązkowemu wytyczeniu geodezyjnemu oraz inwentaryzacji powykonawczej, ponieważ jest to element infrastruktury technicznej, który ma istotne znaczenie dla organizacji przestrzennej oraz funkcjonowania sieci wodociągowej. Wytyczenie geodezyjne pozwala na precyzyjne określenie jego lokalizacji w terenie, co jest kluczowe dla uniknięcia kolizji z innymi instalacjami, co może prowadzić do kosztownych napraw i zakłóceń w dostawie wody. Inwentaryzacja powykonawcza ma na celu dokumentację stanu przyłącza po zakończeniu prac budowlanych, co jest istotne z punktu widzenia zarządzania infrastrukturą oraz jej późniejszej eksploatacji. Przykładem może być sytuacja, w której inwestor budowlany zleca wykonanie przyłącza wodociągowego, a następnie po zakończeniu prac geodeta przeprowadza inwentaryzację, aby potwierdzić zgodność wykonanego przyłącza z projektem. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami prawa budowlanego oraz standardami geodezyjnymi, takie działania są niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania oraz ochrony interesów publicznych.

Pytanie 29

W jakim dokumencie powinny zostać zapisane wyniki pomiarów liniowych, które nie zostały uwzględnione w dzienniku pomiarowym?

A. Dokumencie topograficznym

B. Mapie zasadniczej

C. Szkicu polowym

D. Raporcie technicznym

Zarządzanie dokumentacją pomiarową w geodezji jest kluczowym aspektem, jednak wybór niewłaściwego dokumentu do rejestracji wyników pomiarów liniowych może prowadzić do nieporozumień i problemów w dalszych pracach. Sprawozdanie techniczne jest bardziej kompleksowym dokumentem, który zazwyczaj obejmuje podsumowanie prac geodezyjnych, wyniki badań, analizy oraz wnioski. Umieszczanie wyników pomiarów liniowych, które nie zostały uwzględnione w dzienniku pomiarowym w sprawozdaniu technicznym, może skutkować ich zniekształceniem, gdyż sprawozdanie to powinno być oparte na pełnych i rzetelnych danych, a nie na przypadkowych zapisach. Mapa zasadnicza, z kolei, jest oficjalnym dokumentem geodezyjnym, który przedstawia szczegółowe informacje o zagospodarowaniu terenu, granicach działek oraz infrastrukturze, a dodawanie nieudokumentowanych wyników pomiarów mogłoby zafałszować jej dane i wprowadzić w błąd użytkowników. Opis topograficzny, choć również istotny, dotyczy bardziej ogólnego opisu ukształtowania terenu, a nie szczegółowych wyników pomiarów. W związku z tym, kluczowe jest zrozumienie, że każdy z tych dokumentów spełnia inną rolę i nie każdy nadaje się do rejestrowania nieudokumentowanych pomiarów liniowych. Odpowiednie podejście do dokumentacji pomiarowej zapewnia integralność i użyteczność danych w przyszłych analizach i projektach.

Pytanie 30

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 31

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 32

Osnowę wysokościową określa się przy użyciu metody niwelacji

A. siatkowej

B. trygonometrycznej

C. hydrostatycznej

D. punktów rozproszonych

Pomiarowa osnowa wysokościowa wyznaczana metodą niwelacji trygonometrycznej to kluczowy element w geodezji, który pozwala na precyzyjne określenie różnic wysokości pomiędzy punktami w terenie. Metoda ta polega na wykorzystaniu triangulacji, gdzie pomiary kątów i odległości wykonuje się z punktów kontrolnych, aby obliczyć wysokości względne. Przykładem zastosowania tej metody jest budowa infrastruktury, gdzie niezbędne jest zapewnienie odpowiednich różnic wysokości dla dróg, mostów czy budynków. W praktyce, korzysta się z instrumentów takich jak teodolity czy tachymetry, które umożliwiają dokładnie wyznaczenie położenia punktów, a następnie, na podstawie pomiarów kątów i odległości, oblicza się różnice wysokości. Zastosowanie niwelacji trygonometrycznej jest zgodne z normami Polskiego Towarzystwa Geodezyjnego oraz międzynarodowymi standardami, co gwarantuje jej wysoką jakość oraz dokładność.

Pytanie 33

Jaka jest odległość od początku drogi do punktu, który na tej trasie ma oznaczenie 0/3+57,00 m?

A. 357,00 m

B. 3557,00 m

C. 3057,00 m

D. 557,00 m

Odpowiedź 357,00 m jest poprawna, ponieważ oznaczenie 0/3+57,00 m wskazuje na dokładne miejsce na trasie. W tym systemie oznaczeń, pierwsza część (0) zazwyczaj odnosi się do kilometrażu, a druga część (3+57,00) do metrażu w obrębie tego kilometra. Zatem '3+57,00' oznacza, że punkt znajduje się 3 km i 57 m od punktu odniesienia. Przekształcając to na metry, mamy 3000 m + 57 m, co daje 3057 m. Jednakże, jeżeli punkt 0/3+57,00 m jest odniesiony do '0', oznacza to, że odległość od początku trasy wynosi 357,00 m. Użycie takiego systemu oznaczeń jest powszechne w geodezji, budownictwie i planowaniu infrastruktury, co umożliwia precyzyjne określenie lokalizacji punktów na trasie. Przykładowo, w projektach drogowych lub kolejowych, takie oznaczenia są kluczowe dla właściwego zarządzania i kontroli budowy.

Pytanie 34

Zbieranie, rejestrowanie, przechowywanie, udostępnianie oraz zabezpieczanie materiałów pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, odbywa się przy użyciu systemu

A. ewidencyjnego

B. informacyjnego

C. komunikacyjnego

D. teleinformatycznego

Wybór ewidencyjnego systemu w kontekście pozyskiwania i przechowywania materiałów geodezyjnych nie uwzględnia pełnej funkcjonalności, jaką zapewnia system teleinformatyczny. Systemy ewidencyjne skupiają się głównie na rejestrowaniu danych oraz ich formalnej dokumentacji, co nie pokrywa się z wymaganiami dynamicznego przetwarzania i udostępniania informacji. Użytkownicy mogą mylnie sądzić, że ewidencja wystarczy do zarządzania danymi, nie dostrzegając rosnącej potrzeby szybkiego dostępu do tych informacji oraz ich analizy w kontekście przestrzennym. Wykorzystanie systemu informacyjnego również nie spełni wszystkich wymagań, gdyż koncentruje się na przechowywaniu danych, a nie na integracji z różnymi źródłami informacji i interakcji użytkownika z danymi na poziomie GIS. Z kolei systemy komunikacyjne, jakkolwiek istotne w wymianie danych, nie zapewniają niezbędnych funkcji do zabezpieczania i zarządzania złożonymi zbiorami danych geodezyjnych. W praktyce, brak odpowiednich technologii teleinformatycznych prowadzi do nieefektywnego zarządzania zasobami, utrudniając dostęp do informacji oraz ich analizę przez zainteresowane strony. Rozumienie tych różnic jest kluczowe dla wdrożenia właściwych rozwiązań w obrębie geodezji i kartografii, co podkreślają liczne standardy branżowe oraz wytyczne dotyczące zarządzania danymi przestrzennymi.

Pytanie 35

Południkiem osiowym w odwzorowaniu Gaussa-Krügera dla układu współrzędnych PL-2000 jest południk

A. 22°

B. 21°

C. 20°

D. 19°

Wybór jakiegokolwiek innego południka, takiego jak 22°, 20° czy 19°, nie jest zgodny z definicją osiowego południka w układzie PL-2000. Południki te mogą być mylone z innymi południkami, które nie są właściwymi osiowymi w kontekście określonego odwzorowania. Południk 22° z pewnością znajduje się na zachód od południka 21°, co prowadzi do zwiększenia zniekształceń w obszarze, który jest odwzorowywany. Z kolei południk 20° leży na wschód od 21°, co również nie jest odpowiednie w kontekście geodezyjnym. Wybór południka 19° jest jeszcze bardziej odległy od optymalnego, co w praktyce prowadzi do poważnych błędów w pomiarach i analizach przestrzennych. Typowym błędem myślowym jest założenie, że każdy południk w danej strefie będzie odpowiedni do użycia jako osiowy. W rzeczywistości, tylko konkretne południki są zaprojektowane do minimalizowania zniekształceń na danym obszarze. Dla geodetów, architektów i specjalistów zajmujących się planowaniem przestrzennym niezwykle istotne jest zrozumienie, jak odwzorowanie wpływa na dokładność danych geograficznych, a wybór niewłaściwego południka może prowadzić do błędnych decyzji projektowych i nieefektywnej pracy.

Pytanie 36

Znaki geodezyjne, które nie są objęte ochroną, to

A. budowle triangulacyjne

B. repety robocze

C. punkty osnowy geodezyjnej

D. kamienie graniczne

Repety robocze, znane również jako punkty robocze lub odniesienia robocze, to elementy wykorzystywane do wykonywania pomiarów geodezyjnych i nie podlegają ochronie zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony znaków geodezyjnych. Ochronie podlegają jedynie punkty osnowy geodezyjnej oraz inne trwałe znaki, które są kluczowe dla zapewnienia dokładności i stabilności pomiarów geodezyjnych w dłuższym okresie czasu. Przykładami chronionych punktów są kamienie graniczne, które wyznaczają granice nieruchomości oraz budowle triangulacyjne, stanowiące trwałe elementy osnowy geodezyjnej. Zrozumienie różnic między tymi rodzajami punktów jest istotne, szczególnie w praktyce geodezyjnej, gdzie precyzyjne stosowanie standardów i dobrych praktyk jest kluczowe dla realizacji projektów budowlanych i inżynieryjnych. Wyjątkowe traktowanie repety roboczych wynika z ich tymczasowego charakteru, gdyż są one tworzone i wykorzystywane w ramach konkretnych prac geodezyjnych, a ich lokalizacja może ulegać zmianie.

Pytanie 37

Z jaką precyzją podaje się wysokości elementów naziemnych uzbrojenia terenu na mapach zasadniczych?

A. 0,1 m

B. 0,01 m

C. 0,05 m

D. 0,5 m

Wysokości elementów naziemnych uzbrojenia terenu na mapach zasadniczych podaje się z dokładnością do 0,01 m, co jest zgodne z wymaganiami standardów geodezyjnych. Taka precyzja jest niezbędna w kontekście planowania przestrzennego oraz inżynierii lądowej, gdzie drobne różnice w wysokości mogą mieć istotny wpływ na projektowane konstrukcje oraz zarządzanie wodami opadowymi. Na przykład, w przypadku budowy infrastruktury, jak drogi czy mosty, dokładność pomiaru jest kluczowa dla zapewnienia odpowiedniego spadku, co zapobiega gromadzeniu się wody na nawierzchni. W praktyce geodeci wykorzystują zaawansowane technologie, takie jak GPS o wysokiej precyzji oraz tachimetry, aby osiągnąć taką dokładność. Dobrą praktyką jest również stosowanie w terenie punktów osnowy geodezyjnej, które pozwalają na weryfikację pomiarów. Dodatkowo, precyzyjne pomiary wysokości są kluczowe w kontekście ochrony środowiska oraz projektowania obiektów w obszarach o skomplikowanej topografii, gdzie niewielkie różnice w wysokości mogą wpływać na ekosystemy.

Pytanie 38

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 39

Na mapach naturalne formy rzeźby terenu zaznacza się kolorem

A. szarym

B. żółtym

C. czarnym

D. brązowym

Wybór kolorów czarnego, szarego czy żółtego do przedstawiania naturalnych form rzeźby terenu nie jest zgodny z przyjętymi standardami kartograficznymi. Czarne barwy na mapie są zazwyczaj zarezerwowane dla elementów sztucznych, takich jak drogi, budynki czy granice administracyjne. Użycie czerni do reprezentacji rzeźby terenu może prowadzić do nieporozumień w interpretacji mapy, gdyż może sugerować znacznie bardziej płaskie lub zabudowane obszary. Podobnie, kolor szary, choć czasem stosowany do przedstawiania cieni lub obiektów nieczytelnych, nie nadaje się do rzeźby terenu, gdyż może wprowadzać w błąd, sugerując, że dany teren jest mniej istotny lub nieaktywny geologicznie. Żółty kolor z kolei jest często używany do oznaczania obszarów rolniczych lub pustynnych, co również nie jest odpowiednie dla przedstawienia form rzeźby terenu. Błędne przypisanie kolorów do form terenu na mapach może prowadzić do poważnych konsekwencji w analizach geograficznych czy przy planowaniu przestrzennym, dlatego ważne jest, aby stosować odpowiednią kolorystykę zgodną z uznanymi konwencjami i praktykami w kartografii.

Pytanie 40

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej