Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Terapeuta zajęciowy
Kwalifikacja: MED.13 - Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
Data rozpoczęcia: 21 lutego 2026 23:07
Data zakończenia: 21 lutego 2026 23:27

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie instrumenty wchodzą w skład tzw. instrumentarium Orffa?

A. Fortepian, tamburyna, kołatki, grzechotki, trójkąty, dzwonki melodyczne

B. Skrzypce, pianino, trójkąty

C. Tamburyna, kołatki, grzechotki, trójkąty, dzwonki melodyczne

D. Kołatki, kastaniety, fortepian, dzwonki melodyczne

W przypadku odpowiedzi zawierających fortepian, skrzypce czy pianino, istnieje istotne nieporozumienie dotyczące definicji instrumentarium Orffa. Fortepian i pianino to instrumenty klawiszowe, które wymagają innego podejścia do nauki muzyki, często skupiającego się na bardziej złożonych technikach gry i teorii muzycznej. Orff koncentruje się natomiast na instrumentach perkusyjnych, które są bardziej przystępne dla dzieci. Skrzypce są również instrumentem smyczkowym, który wymaga rozwiniętych umiejętności technicznych, co nie jest zgodne z podejściem Orffa do nauczania muzyki. Instrumentarium Orffa ma na celu umożliwienie dzieciom uczenia się poprzez zabawę, co oznacza, że narzędzia wykorzystywane w tej metodzie powinny być łatwe do obsługi i angażujące. Odpowiedzi zawierające fortepian, skrzypce czy pianino mogą prowadzić do błędnych wniosków, gdzie uczniowie mogliby myśleć, że te bardziej skomplikowane instrumenty są częścią podejścia Orffa. Kluczem do zrozumienia metod tego systemu dydaktycznego jest dostrzeganie znaczenia rytmu i dźwięku w formie dostępnej dla młodych muzyków. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do zaniedbania podstawowych zasad muzyki, co jest sprzeczne z celami edukacji muzycznej.

Pytanie 2

Powrót, zazwyczaj pod wpływem stresu, do zachowań typowych dla wcześniejszego etapu rozwojowego, określa się mianem

A. infantylizmem

B. autoagresją

C. progresją

D. regresją

Regresja to pojęcie psychologiczne, które odnosi się do powrotu jednostki do wcześniejszych, bardziej prymitywnych lub dziecięcych zachowań pod wpływem stresu lub innych trudnych sytuacji życiowych. Zjawisko to jest często obserwowane w terapii psychologicznej, gdzie pacjenci mogą przejawiać zachowania przypominające te z ich dzieciństwa, takie jak płacz, złość czy skłonność do szukania poczucia bezpieczeństwa w osobach dorosłych. Regresja może być mechanizmem obronnym, który pozwala na chwilowe złagodzenie stresu poprzez ucieczkę do prostszych, bardziej znanych emocji i sposobów reagowania. W praktyce, terapeuci mogą spotkać się z regresją u osób przeżywających kryzysy życiowe, takie jak rozwody, utraty bliskich czy poważne zmiany zawodowe. W takich przypadkach ważne jest, aby terapeuta potrafił zrozumieć i uznać te zachowania, jednocześnie pomagając pacjentowi w powrocie do bardziej adaptacyjnych strategii radzenia sobie. Warto również zaznaczyć, że regresja nie jest zawsze negatywna; w pewnych kontekstach może być naturalnym i zdrowym sposobem na poradzić sobie z trudnościami.

Pytanie 3

Lista objawów zamieszczonych w ramce wskazuje na

– zaburzenia wzroku
– parestezje
– problemy z celowym wykonywaniem ruchów rąk i nóg
– osłabienie zmysłu dotyku
– mowa skandowana

A. mukowiscydozę.

B. stwardnienie rozsiane.

C. osteoporozę.

D. zwyrodnienie stawów.

Stwardnienie rozsiane (SM) jest przewlekłą chorobą ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzującą się demielinizacją, co prowadzi do różnych objawów neurologicznych. Objawy wymienione w ramce, takie jak zaburzenia wzroku, parestezje oraz trudności w koordynacji ruchowej, są typowe dla tej choroby. Przykładem może być neuropatia wzrokowa, często objawiająca się jako ból oka oraz utrata ostrości widzenia. Zmiany w odczuciach dotykowych, takie jak parestezje, mogą być wynikiem uszkodzenia nerwów odpowiedzialnych za przewodzenie informacji sensorycznych. W praktyce, diagnoza SM opiera się na obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI), które pozwala na identyfikację zmian demielinizacyjnych w mózgu i rdzeniu kręgowym. Zrozumienie objawów SM jest kluczowe dla wczesnej interwencji terapeutycznej, co zgodnie z aktualnymi wytycznymi neurologicznymi może znacząco poprawić jakość życia pacjentów, a także zwolnić postęp choroby.

Pytanie 4

Zajęcia z zastosowaniem gier paluszkowych oraz wyliczanek są zalecane dla

A. dorosłych z autyzmem i lekkim stopniem niepełnosprawności intelektualnej

B. seniorów w początkowym stadium choroby Alzheimera

C. osób dorosłych z problemem jąkania

D. dzieci z zaburzeniami rozwoju mowy

Zabawy paluszkowe i wyliczanki stanowią niezwykle ważny element terapii dzieci z zaburzeniami rozwoju mowy. Działania te, poprzez angażowanie dzieci w interaktywną aktywność, stymulują rozwój motoryki małej oraz wspierają procesy językowe. Paluszki są doskonałym narzędziem do nauki poprzez zabawę, co jest zgodne z ideą wczesnej interwencji w logopedii. W praktyce, terapeuci często wykorzystują te formy aktywności do poprawy artykulacji, rytmiki mowy oraz budowania słownictwa. Warto podkreślić, że zabawy te sprzyjają także integracji społecznej, co ma kluczowe znaczenie w kontekście rozwoju emocjonalnego dzieci. Zastosowanie zabaw paluszkowych wspiera również rozwój kreatywności i wyobraźni, co jest szczególnie istotne w pracy z dziećmi. Standardy pracy z dziećmi z zaburzeniami mowy wskazują na konieczność stosowania różnorodnych metod, a zabawy paluszkowe stanowią jedną z nich, cenioną przez specjalistów w terapii logopedycznej.

Pytanie 5

Fundacja Radosny człowiek, która organizuje warsztat terapii zajęciowej, jest zobowiązana do prowadzenia dokumentacji dotyczącej swojej działalności rehabilitacyjnej, w zgodzie

A. z rozporządzeniem w sprawie warsztatów terapii zajęciowej

B. z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego

C. z rozporządzeniem w sprawie domów pomocy społecznej

D. z ustawą o fundacjach

Odpowiedzi związane z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego oraz ustawą o fundacjach nie są odpowiednie w kontekście prowadzenia dokumentacji przez warsztaty terapii zajęciowej. Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego dotyczy szeroko pojętej ochrony zdrowia psychicznego, jednak nie przedstawia szczegółowych regulacji dotyczących dokumentacji terapeutycznej w kontekście warsztatów zajęciowych. Ustawa ta koncentruje się głównie na aspektach związanych z opieką nad osobami z zaburzeniami psychicznymi i ich prawami, a nie na praktycznych aspektach funkcjonowania warsztatów. Z kolei ustawa o fundacjach reguluje kwestie związane z tworzeniem i funkcjonowaniem fundacji, jednak nie odnosi się bezpośrednio do wymogów dotyczących rehabilitacji czy terapii zajęciowej. Rozporządzenie w sprawie domów pomocy społecznej również nie jest odpowiednie, ponieważ dotyczy placówek zapewniających całodobową opiekę nad osobami starszymi i niepełnosprawnymi, a nie warsztatów terapii zajęciowej. Kluczowym błędem myślowym, który prowadzi do niepoprawnych wyborów, jest zbyt ogólne podejście do interpretacji przepisów prawnych i nieodróżnianie specyfiki działalności różnych instytucji rehabilitacyjnych. Warto również podkreślić znaczenie odpowiednich regulacji w kontekście jakości świadczonych usług, które są niezbędne do zapewnienia skutecznej rehabilitacji.

Pytanie 6

W terapii skierowanej na poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej siedmioletniej dziewczynki z MPD powinno się uwzględnić

A. malarstwo palcami, używanie pędzelka, wypełnianie konturów

B. napełnianie balonów, puszczanie baniek mydlanych, udział w grach drużynowych

C. wyjścia do kina, teatru oraz filharmonii

D. spacery po parku, biegi oraz skoki

Malowanie palcami, pędzelkiem oraz wypełnianie konturów to działania, które angażują zarówno wzrok, jak i ruchy precyzyjne rąk, co jest kluczowe w terapii koordynacji wzrokowo-ruchowej, szczególnie u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD). Te aktywności pozwalają na rozwijanie umiejętności manualnych, zwiększają świadomość ciała oraz pomagają w rozwoju percepcyjno-motorycznym. Umożliwiają także dziecku wyrażanie emocji i kreatywności, co jest istotne dla jego ogólnego rozwoju psychicznego i społecznego. W terapii zaleca się wykorzystywanie różnorodnych technik arteterapeutycznych, które nie tylko wspierają rozwój motoriki małej, ale również przynoszą radość i satysfakcję z twórczej aktywności. Przykłady zastosowania to organizowanie warsztatów malarskich, w których dzieci mogą eksperymentować z różnorodnymi materiałami i technikami, co sprzyja ich wszechstronnemu rozwojowi, zgodnie z zasadami terapii zajęciowej i integracji sensorycznej.

Pytanie 7

Przy zmianie bielizny osobistej pacjenta leżącego w łóżku, istotne jest zapewnienie mu prywatności, aby zrealizować jego potrzebę

A. samorealizacji

B. samoopieki

C. kontaktu z innymi

D. poszanowania godności

Odpowiedź "poszanowania godności" jest prawidłowa, ponieważ w kontekście opieki nad pacjentem, szczególnie tym leżącym w łóżku, zapewnienie intymności jest kluczowym elementem szacunku dla jego osobowości i godności. W praktyce, podczas zmiany bielizny osobistej, warto zachować odpowiednie środki ostrożności, takie jak zasłonięcie pacjenta ekranem lub parawanem, aby nie czuł się narażony na wzrok innych osób. Takie działania nie tylko chronią intymność pacjenta, ale także wpływają na jego psychiczne samopoczucie, co jest niezbędne w trakcie procesu leczenia. Dobry praktyki wskazują, że personel medyczny powinien być świadomy wpływu, jaki ma na pacjenta, a dzięki zapewnieniu mu prywatności, może wspierać jego poczucie bezpieczeństwa oraz komfortu. Warto również zauważyć, że poszanowanie godności pacjenta jest częścią standardów etycznych w opiece zdrowotnej, które podkreślają, jak ważne jest traktowanie każdego pacjenta z empatią i zrozumieniem.

Pytanie 8

Terapia reminiscencyjna polega na

A. wywoływaniu wspomnień za pomocą stymulujących materiałów

B. stymulowaniu właściwych zachowań społecznych

C. ćwiczeniu orientacji w przestrzeni

D. tworzeniu przyjaznego środowiska poprzez usunięcie barier architektonicznych

Terapia reminiscencyjna jest techniką terapeutyczną, która wykorzystuje wspomnienia pacjentów w celu poprawy ich samopoczucia psychicznego oraz społecznego. Poprawna odpowiedź, dotycząca wywoływania wspomnień dzięki stymulującym materiałom, odnosi się do kluczowego aspektu tej terapii. Praktyczne zastosowanie terapii reminiscencyjnej polega na użyciu różnych materiałów, takich jak zdjęcia, muzyka, czy przedmioty z przeszłości, które mogą pobudzić pacjentów do dzielenia się swoimi wspomnieniami. Zastosowanie tej metody jest szczególnie istotne w pracy z osobami starszymi, w tym z pacjentami cierpiącymi na demencję. Badania pokazują, że aktywacja wspomnień może prowadzić do poprawy jakości życia, zwiększenia poczucia tożsamości oraz zmniejszenia objawów depresyjnych. Standardy dobrych praktyk w terapii reminiscencyjnej zalecają indywidualne podejście do pacjenta oraz uwzględnianie jego unikalnych doświadczeń życiowych, co wpływa na efektywność terapii.

Pytanie 9

Zwiększenie autonomii w codziennych czynnościach, zdobycie umiejętności przestrzegania odpowiednich norm społecznych oraz kształtowanie zachowań dostosowanych do płci i wieku osoby podopiecznej, to cele usprawniania

A. fizycznego

B. społecznego

C. zawodowego

D. psychicznego

Wzrost samodzielności w czynnościach życia codziennego, nabycie umiejętności przestrzegania norm obyczajowych oraz odpowiednich zachowań do płci i wieku podopiecznego są kluczowymi elementami usprawniania społecznego. Usprawnianie społeczne koncentruje się na integracji jednostek z otoczeniem społecznym oraz rozwijaniu umiejętności, które pozwalają na funkcjonowanie w grupach społecznych. Przykładem tego może być praca z osobami z niepełnosprawnościami, gdzie istotne jest, aby nabyły one umiejętności komunikacyjne i społeczne, które umożliwią im nawiązywanie relacji oraz uczestnictwo w życiu społecznym. W kontekście standardów branżowych, korzysta się z podejścia opartego na zindywidualizowanych planach wsparcia, które uwzględniają normy kulturowe i kontekst społeczny podopiecznego. Usprawnianie społeczne ma na celu nie tylko poprawę jakości życia jednostki, ale także zwiększenie jej niezależności i pewności siebie w interakcji z innymi.

Pytanie 10

Pacjent przebywający na oddziale psychiatrycznym jest przekonany, że inni wpływają na niego za pomocą Internetu. U niego występują zaburzenia

A. uwagi

B. myślenia

C. spostrzegania

D. pamięci

Pacjent, który jest przekonany, że inni oddziałują na niego za pomocą Internetu, wykazuje zaburzenia myślenia, które są kluczowym elementem w diagnostyce zaburzeń psychicznych. W przypadku tego pacjenta można zauważyć objawy, które mieszczą się w zakresie myślenia paranoidalnego, charakterystycznego dla niektórych schorzeń psychicznych, takich jak schizofrenia. Myślenie to jest zniekształcone, co prowadzi do fałszywych przekonań o prześladowaniach lub manipulacji przez inne osoby. W praktyce klinicznej, rozpoznanie zaburzeń myślenia jest istotne, ponieważ na ich podstawie można opracować odpowiedni plan terapeutyczny. W terapii pacjentów z tego typu zaburzeniami stosuje się różne metody, takie jak terapia poznawczo-behawioralna, która pomaga w identyfikacji i modyfikacji negatywnych wzorców myślenia. Zrozumienie i adresowanie tych zaburzeń jest kluczowe dla poprawy jakości życia pacjentów oraz ich funkcjonowania w społeczeństwie.

Pytanie 11

Podczas terapii zajęciowej, osoba z trudnościami motorycznymi powinna korzystać z narzędzi:

A. ergonomicznych

B. ciężkich

C. niewymiarowych

D. sztywnych

W terapii zajęciowej dla osób z trudnościami motorycznymi kluczowe jest stosowanie narzędzi ergonomicznych. Ergonomia to nauka o projektowaniu narzędzi i środowisk pracy, które maksymalizują wydajność, jednocześnie minimalizując ryzyko urazów. Dla osób z trudnościami motorycznymi oznacza to, że narzędzia ergonomiczne są zaprojektowane z myślą o łatwości użycia i minimalnym obciążeniu fizycznym. Moim zdaniem, takie narzędzia pomagają w poprawie funkcji motorycznych, ponieważ są dostosowane do naturalnych ruchów ciała. Na przykład, długopisy z uchwytem o odpowiednim kształcie mogą wspierać pisanie u osób z problemami chwytu. Również sztućce z odpowiednim kształtem mogą ułatwić jedzenie osobom z ograniczoną zdolnością chwytu. Ergonomia nie tylko wspiera funkcjonalność, ale także redukuje zmęczenie i dyskomfort. To bezpośrednio przekłada się na efektywność terapii zajęciowej, ponieważ pacjenci mogą skupić się na zadaniu, zamiast zmagać się z niewygodnymi narzędziami. W praktyce, dobór odpowiednich narzędzi to nie tylko kwestia komfortu, ale i skuteczności rehabilitacji.

Pytanie 12

Która technika może być wykorzystywana do rozwijania umiejętności społecznych u osób z niepełnosprawnością intelektualną?

A. Gry komputerowe

B. Samotność w lesie

C. Drama

D. Ćwiczenia fizyczne

Drama to technika, która od dawna znajduje zastosowanie w terapii zajęciowej, szczególnie w kontekście rozwijania umiejętności społecznych. Polega na wykorzystaniu elementów teatralnych i dramowych do pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Dzięki tej metodzie uczestnicy mogą ćwiczyć różne scenariusze społeczne w kontrolowanym i bezpiecznym środowisku. Drama pozwala na symulację sytuacji z życia codziennego, co umożliwia uczestnikom naukę adekwatnych reakcji i zachowań. Przykładowo, poprzez odgrywanie ról, osoby mogą nauczyć się, jak prowadzić rozmowę, wyrażać emocje, czy rozwiązywać konflikty. Dodatkowo, drama wspiera rozwój empatii, ponieważ uczestnicy mają okazję wczuć się w rolę innych osób. To wszystko sprawia, że jest to skuteczna metoda pracy z osobami z różnymi trudnościami w komunikacji. W terapii zajęciowej drama odgrywa ważną rolę, dając uczestnikom możliwość praktycznego ćwiczenia interakcji społecznych w sposób twórczy i angażujący. Standardy pracy w terapii zajęciowej często uwzględniają wykorzystanie dramy jako narzędzia rozwijającego kompetencje społeczne.

Pytanie 13

Który z podopiecznychnie potrzebuje wsparcia przy zakupach?

A. Podopieczny, u którego stwierdzono nerwicę wegetatywną

B. Podopieczny z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym

C. Podopieczny z chorobą Alzheimera

D. Podopieczny cierpiący na demencję starczą

Podopieczny, u którego stwierdzono nerwicę wegetatywną, nie wymaga pomocy przy robieniu zakupów, ponieważ ta jednostka najczęściej nie wykazuje poważnych deficytów w zakresie zdolności poznawczych ani motorycznych. Nerwica wegetatywna to zaburzenie, które może manifestować się w postaci objawów somatycznych, takich jak bóle głowy, problemy z układem trawiennym czy nadmierna potliwość, jednak nie wpływa to na zdolności do podejmowania decyzji i realizacji codziennych zadań. Praktycznie, osoba z nerwicą wegetatywną może być w pełni zdolna do zarządzania finansami, planowania zakupów czy podejmowania decyzji konsumenckich, co czyni ją samodzielną w tym zakresie. W przypadku osób z niepełnosprawnością intelektualną, chorobą Alzheimera czy demencją starczą zdolności te są znacznie ograniczone, co sprawia, że wymagają wsparcia ze strony innych osób. Warto również zwrócić uwagę na standardy dotyczące wsparcia osób z różnorodnymi schorzeniami, które wskazują na potrzebę indywidualizacji podejścia do każdego podopiecznego, uwzględniając ich specyfikę i zdolności.

Pytanie 14

Terapeuta zajęciowy zastosował zmysł węchu oraz zapach olejku eterycznego z lawendy, aby uspokoić uczestników po intensywnym wysiłku fizycznym i emocjonalnym w czasie zajęć dramowych. Zaproponował im udział

A. w talasoterapii

B. w chromoterapii

C. w aromaterapii

D. w silwoterapii

Aromaterapia to metoda terapeutyczna, która wykorzystuje naturalne olejki eteryczne w celu poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego. W przypadku wykorzystania lawendowego olejku eterycznego, jego działanie relaksacyjne jest dobrze udokumentowane, co czyni go idealnym narzędziem do wyciszenia uczestników po intensywnym wysiłku. Lawenda ma właściwości łagodzące napięcie, redukujące stres oraz wspomagające zasypianie, co jest niezwykle istotne w kontekście terapii zajęciowej. Przykłady zastosowania aromaterapii obejmują sesje, w których uczestnicy są zachęcani do głębokiego oddychania, co pozwala na lepsze wchłanianie aromatów olejków eterycznych. Warto również wspomnieć o standardach praktyki aromaterapeutycznej, które podkreślają znaczenie dobrego jakościowo olejku oraz odpowiednich technik aplikacji, co zapewnia bezpieczeństwo i skuteczność terapii.

Pytanie 15

Podczas rozmowy z agresywnym mieszkańcem domu opieki terapeuta zajęciowy nie przedstawił dodatkowych wyjaśnień ani nie uzasadnił swojego stanowiska. Wypowiedział jedynie zdanie: Być może ma Pan rację. Jaką technikę asertywnego zachowania zastosował terapeuta?

A. Asertywne odroczenie

B. Otwieranie drzwi.

C. Zdarcie płyty.

D. Zasłona dymna.

Wybór odpowiedzi związanych z innymi technikami asertywnymi wskazuje na nieporozumienie dotyczące ich specyfiki oraz zastosowania w praktyce terapeutycznej. Zdarcie płyty to technika polegająca na powtarzaniu swojego stanowiska w sposób konsekwentny, co w przypadku agresywnego mieszkańca mogłoby prowadzić do zaostrzenia konfliktu, a nie jego łagodzenia. Z kolei otwarte drzwi oznaczają tworzenie atmosfery przyjaznej i zachęcającej do dialogu, co w sytuacji z agresywnym mieszkańcem również może być nieodpowiednie, ponieważ może prowadzić do dalszego wywoływania negatywnych emocji i frustracji. Technika odroczenia asertywnego polega na odkładaniu podjęcia decyzji lub odpowiedzi na trudne pytania, co w kontekście agresywnej interakcji z mieszkańcem nie byłoby skuteczne. Użycie tej techniki mogłoby być postrzegane jako unikanie konfrontacji, co w niektórych sytuacjach może być błędnie interpretowane przez drugą stronę jako brak zainteresowania lub empatii. Zrozumienie tych technik i ich odpowiednie zastosowanie jest kluczowe w pracy z osobami w trudnych sytuacjach emocjonalnych. Błędna interpretacja ich funkcji prowadzi do niewłaściwego stosowania, co może zagrażać efektywności terapeutycznej i zaufaniu w relacji terapeuta-pacjent.

Pytanie 16

Potrzeba bycia docenianym, uznawanym oraz podziwianym przez innych zalicza się do potrzeb

A. niższego rzędu

B. poznawczych

C. podstawowych

D. wyższego rzędu

Wybór odpowiedzi wskazującej na potrzeby niższego rzędu jest błędny, ponieważ koncentruje się na podstawowych, fizjologicznych aspektach ludzkiego życia, takich jak jedzenie, schronienie czy bezpieczeństwo. Te potrzeby są fundamentalne i muszą być zaspokojone, zanim jednostka zacznie myśleć o potrzebach wyższego rzędu, takich jak szacunek i uznanie. Z kolei odniesienie do potrzeb podstawowych jest również nietrafione, ponieważ te dotyczą pierwotnych wymagań egzystencjalnych, a nie emocjonalnych czy psychologicznych. Potrzeby poznawcze, które dotyczą zdobywania wiedzy i zrozumienia, są jeszcze innym rodzajem potrzeb, które również nie odpowiadają na pytanie. Powszechne błędy myślowe, które mogą prowadzić do takich wniosków, obejmują mylenie podstawowych potrzeb z potrzebami związanymi z uznaniem i samorealizacją. Warto także zauważyć, że według Maslowa zaspokojenie potrzeb wyższego rzędu staje się możliwe dopiero po spełnieniu potrzeb niższego rzędu. Ta hierarchiczna struktura potrzeb ukazuje, jak kluczowe jest zrozumienie, w jakim kontekście funkcjonujemy, aby właściwie kierować naszymi dążeniami i motywacją. W praktyce, organizacje powinny dążyć do stworzenia środowiska pracy, które zaspokaja nie tylko potrzeby podstawowe, ale również wyższe, co przekłada się na długofalową efektywność i zaangażowanie pracowników.

Pytanie 17

Zdolność do przyjęcia perspektywy innych ludzi oraz umiejętność odczuwania ich emocji to

A. apatia

B. progresja

C. empatia

D. regresja

Empatia to umiejętność rozumienia i dzielenia się uczuciami oraz myślami innych osób. Oznacza to, że osoba empatyczna potrafi przyjąć punkt widzenia drugiego człowieka, co jest kluczowe w budowaniu zdrowych relacji interpersonalnych. W kontekście psychologii i socjologii, empatia jest nie tylko cechą charakteru, ale także umiejętnością, którą można rozwijać. Przykłady zastosowania empatii można znaleźć w zawodach związanych z opieką, takich jak psychologia, medycyna czy praca socjalna. W tych dziedzinach umiejętność identyfikacji z emocjami pacjenta lub klienta może prowadzić do skuteczniejszej komunikacji oraz lepszych wyników terapeutycznych. Warto zauważyć, że empatia nie polega tylko na współczuciu, ale także na zdolności do aktywnego słuchania i zrozumienia kontekstu emocjonalnego, w jakim znajduje się inna osoba. Dobre praktyki w rozwijaniu empatii obejmują ćwiczenia z zakresu aktywnego słuchania, techniki refleksji oraz umiejętność wyrażania zrozumienia, co pomaga w efektywnym budowaniu relacji międzyludzkich.

Pytanie 18

Podopieczny środowiskowego domu samopomocy wykazuje skłonności do konfliktów, irytują go nieistotne sytuacje, na próby nawiązania kontaktu reaguje złością, gniewem oraz wybuchami agresji słownej. W jego wypowiedziach dominuje negatywna treść. Opisane zachowania sugerują wystąpienie stanu

A. dysforii

B. dystymii

C. euforii

D. cyklotymii

Dystymia jest przewlekłym stanem depresyjnym o łagodniejszym przebiegu, który nie objawia się tak intensywnymi wybuchami złości czy agresji, jak to ma miejsce w dysforii. Osoby z dystymią często doświadczają ogólnego uczucia smutku, przygnębienia oraz braku energii, co różni się od opisanego stanu konfliktowości i negatywnego nastawienia. Z kolei euforia to stan nadmiernej radości, który jest zupełnym przeciwieństwem emocjonalnego dyskomfortu i konfliktu, co także czyni tę odpowiedź błędną. Cyklotymia, definiowana jako zmiany nastroju pomiędzy okresami depresji a hipomanii, nie odpowiada również na opisany w pytaniu obraz, ponieważ nie koncentruje się na stałym odczuciu dyskomfortu. Typowe błędy myślowe prowadzące do niewłaściwych wyborów wynikają z niepełnej analizy objawów oraz ich kontekstu. Kluczowe jest zrozumienie, że emocje mogą manifestować się w różnorodny sposób i nie zawsze są jednoznaczne, co wymaga od specjalistów umiejętności diagnozowania oraz stosowania odpowiednich metod wsparcia. Znajomość tych różnic jest istotna w praktyce terapeutycznej, aby stosować skuteczne strategie interwencji i wsparcia dla osób z zaburzeniami emocjonalnymi.

Pytanie 19

Techniki zdarta płyta oraz jujitsu stanowią metody wspierające

A. aktywne słuchanie

B. delikatny styl negocjacji

C. udzielanie informacji zwrotnej

D. asertywną odmowę

Zastosowanie technik takich jak zdarta płyta i jujitsu w kontekście asertywnej odmowy polega na efektywnym wyrażaniu własnych potrzeb i granic przy jednoczesnym zachowaniu szacunku dla drugiej strony. Zdarta płyta to technika, która polega na powtarzaniu swojego stanowiska w sposób spokojny i konsekwentny, co pozwala na unikanie manipulacji czy presji. Jujitsu natomiast w negocjacjach odnosi się do wykorzystania siły i argumentów drugiej strony w sposób, który pozwala osiągnąć swoje cele bez konfrontacji. Przykładem zastosowania tej strategii może być sytuacja, w której podczas negocjacji sprzedaży, klient jasno wyraża swoje oczekiwania, a sprzedawca, stosując te techniki, potrafi odmówić, nie tracąc przy tym profesjonalizmu i nie eskalując konfliktu. Jest to zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie komunikacji interpersonalnej, które podkreślają znaczenie asertywności jako kluczowego elementu skutecznego rozwiązywania konfliktów.

Pytanie 20

Zamknięta postawa ciała, która nie sprzyja komunikacji interpersonalnej, objawia się

A. w utrzymywaniu kontaktu wzrokowego z osobą rozmawiającą

B. w skrzyżowaniu ramion na klatce piersiowej, w sposób zasłaniający dłonie

C. w pokazywaniu osobie rozmawiającej wnętrza rozluźnionych dłoni

D. w ustawieniu nóg w delikatnym rozkroku, z palcami stóp lekko skierowanymi na zewnątrz

Zamknięta postawa ciała, wyrażająca się poprzez splecenie ramion na piersiach i ukrywanie dłoni, jest powszechnie interpretowana jako oznaka defensywności oraz braku otwartości na komunikację. Taka postawa może sygnalizować opór wobec rozmowy lub chęć uniknięcia interakcji, co jest niekorzystne w sytuacjach wymagających efektywnej wymiany informacji. W praktyce, liderzy i specjaliści ds. komunikacji interpersonalnej często zachęcają do przyjmowania otwartej postawy, która sprzyja budowaniu zaufania i pozytywnej atmosfery w rozmowie. Przykładem może być prowadzenie spotkań, w których uczestnicy są zachęcani do siedzenia w otwartych pozycjach ciała oraz unikania zamkniętych gestów. Zastosowanie tej wiedzy w codziennej praktyce, np. na szkoleniach z komunikacji, może znacząco poprawić efektywność interakcji międzyludzkich.

Pytanie 21

Zamieszczona w ramce lista objawów wskazuje na

– zaburzenia pamięci bieżącej
– konfabulacje
– trudności z ustaleniem chronologii wydarzeń
– upośledzenie myślenia abstrakcyjnego
– zaburzenia czucia i kontroli ruchów

A. stwardnienie rozsiane.

B. zespół Tourette’a.

C. zespół Korsakowa.

D. chorobę Parkinsona.

Zespół Korsakowa jest zaburzeniem neuropsychiatrycznym, które często występuje u osób z długotrwałym nadużywaniem alkoholu, a jego objawy są charakterystyczne i wyraźnie opisane w przedstawionej liście. Do najważniejszych symptomów należą zaburzenia pamięci bieżącej, konfabulacje, czyli tworzenie fałszywych wspomnień, oraz trudności w ustaleniu chronologii wydarzeń. Jest to efekt uszkodzenia struktur mózgowych odpowiedzialnych za pamięć, w tym hipokampa. Osoby z tym zespołem mogą również doświadczać upośledzenia myślenia abstrakcyjnego oraz zaburzeń czucia i kontroli ruchów. W terapii pacjentów z zespołem Korsakowa kluczowe jest wsparcie psychologiczne oraz rehabilitacja neurologiczna, która pomoże w poprawie funkcji poznawczych. Ważne jest także zapobieganie dalszym uszkodzeniom poprzez edukację na temat skutków nadużywania alkoholu oraz dostarczanie odpowiednich składników odżywczych, w tym witaminy B1. Praktyczne zastosowanie wiedzy o zespole Korsakowa ma szczególne znaczenie w pracy z pacjentami w środowisku medycznym i terapeutycznym, gdzie zrozumienie objawów może prowadzić do skuteczniejszej diagnostyki i interwencji.

Pytanie 22

Czym jest przeciwwskazanie do uczestnictwa w hipoterapii?

A. mózgowe porażenie dziecięce

B. zwichnięcie stawu biodrowego

C. zespół Downa

D. niepełnosprawność intelektualna

Zwichnięcie stawu biodrowego jest przeciwwskazaniem do udziału w hipoterapii, ponieważ może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych związanych z mobilnością pacjenta oraz stabilnością podczas zajęć. Hipoterapia, wykorzystująca konie do terapii, wymaga od uczestników odpowiedniej sprawności fizycznej. Zwichnięcie stawu biodrowego może powodować ból, ograniczenie ruchomości oraz niestabilność, co stwarza ryzyko kontuzji zarówno dla pacjenta, jak i dla konia. W przypadku osób z urazami stawu biodrowego należy wziąć pod uwagę ich zdolność do utrzymywania równowagi i angażowania się w interakcję z koniem. W praktyce terapeutycznej, standardy bezpieczeństwa oraz oceny ryzyka są kluczowe w doborze odpowiednich form terapii. Zawodowi terapeuci oceniają stan zdrowia pacjenta, aby zidentyfikować potencjalne zagrożenia. W przypadku zwichnięcia stawu biodrowego, zaleca się unikanie hipoterapii na rzecz innych form rehabilitacji, które będą bardziej odpowiednie i bezpieczne dla danej osoby.

Pytanie 23

Jaką metodę aktywnego słuchania wykorzystał terapeuta zajęciowy, zwracając się do podopiecznych stwierdzeniem: Innymi słowy, oczekuje Pan, że podczas zajęć skoncentrujemy się na poprawie Pana samodzielności w codziennych czynnościach?

A. Odzwierciedlenie

B. Dowartościowanie

C. Podsumowanie

D. Parafrazę

Terapeuta zajęciowy zastosował parafrazę, co oznacza, że powtórzył myśli podopiecznego swoimi słowami, aby upewnić się, że zrozumiał jego intencje. Parafraza jest kluczową techniką aktywnego słuchania, która pozwala na potwierdzenie zrozumienia i zachęcenie do dalszej komunikacji. W przykładzie terapeuta jasno odzwierciedla oczekiwania podopiecznego dotyczące samodzielności w czynnościach dnia codziennego. Dzięki temu, pacjent czuje się słuchany i może lepiej wyrażać swoje potrzeby. Parafraza ma ogromne znaczenie w kontekście terapii zajęciowej, ponieważ wspiera proces budowania relacji oraz zaufania między terapeutą a pacjentem. W praktyce, terapeuci często stosują tę technikę, aby zrozumieć emocje i motywacje pacjentów, co z kolei ułatwia planowanie efektywnych działań terapeutycznych. Standardy dobrych praktyk w terapii zajęciowej zalecają regularne użycie parafraz, aby upewnić się, że pacjent jest aktywnie zaangażowany w proces terapii oraz że jego potrzeby są odpowiednio adresowane.

Pytanie 24

10-letni Karol jest dzieckiem z problemami ze słuchem i korzysta z aparatu słuchowego. Często spotyka się z przykrymi komentarzami ze strony rówieśników, przez co izoluje się i nie tworzy relacji z innymi dziećmi. Jaki problem chłopca można zidentyfikować na podstawie tego opisu?

A. Poczucie odrzucenia

B. Niedostosowanie społeczne

C. Brak akceptacji swojej niepełnosprawności

D. Wytworzenie się postawy roszczeniowej

Poczucie odrzucenia jest kluczowym problemem, który można zidentyfikować w przypadku 10-letniego Karola. Jego sytuacja, w której doświadcza złośliwych uwag ze strony rówieśników, prowadzi do izolacji społecznej i braku nawiązywania relacji. Dzieci z niedosłuchem często zmagają się z trudnościami w interakcji, co może skutkować niepewnością i obawą przed odrzuceniem przez innych. W praktyce oznacza to, że Karol może unikać sytuacji społecznych, co pogłębia jego uczucie osamotnienia. Wsparcie psychologiczne oraz terapia grupowa mogą być kluczowe w pomocy dzieciom w podobnych sytuacjach, umożliwiając im lepsze przystosowanie się do środowiska społecznego i rozwijanie umiejętności interpersonalnych. Warto także szerzyć świadomość wśród rówieśników na temat akceptacji osób z niepełnosprawnościami, co pozwoli na budowanie bardziej inkluzywnego środowiska. Edukacja na temat różnorodności i empatii w szkołach jest niezbędna dla poprawy relacji między dziećmi, co może znacząco wpłynąć na dobrostan emocjonalny dzieci takich jak Karol.

Pytanie 25

Jaką technikę artystyczną wykorzystał terapeuta zajęciowy podczas warsztatów, w których uczestnicy wypełniali kolorami rysunki o okrągłym kształcie?

A. Mozaikę

B. Mandalę

C. Makramę

D. Monotypię

Mandalę jako technikę plastyczną wykorzystuje się często w terapii zajęciowej z kilku powodów. Przede wszystkim, mandale są rysunkami lub obrazami o symetrycznym układzie, które mogą być wypełniane różnorodnymi kolorami. Taki proces nie tylko sprzyja relaksacji, ale także pomaga uczestnikom w odkrywaniu siebie oraz wyrażaniu emocji. Kolorowanie mandali jest uznawane za formę medytacji, która wspiera koncentrację i rozwija zdolności motoryczne. W kontekście warsztatów artystycznych, uczestnicy mają możliwość nie tylko eksploracji swoich kreatywnych umiejętności, ale także dostrzegania harmonii i równowagi w stosunku do kolorów i kształtów, co jest kluczowe w praktykach arteterapeutycznych. Standardy terapii zajęciowej podkreślają znaczenie takich aktywności w pracy z różnymi grupami odbiorców, w tym dziećmi i osobami dorosłymi, które mogą mieć trudności w wyrażaniu swoich myśli i uczuć. Dodatkowo, mandale mogą być dostosowywane do różnych poziomów zaawansowania, co czyni tę technikę dostępną dla szerokiego kręgu uczestników.

Pytanie 26

Osoba z chorobą Parkinsona ma trudności z przełykaniem jedzenia. Często zdarza jej się dławić i krztusić. Jakie potrzeby są u niej zaburzone?

A. Fizjologiczne i bezpieczeństwa

B. Afiliacji i bezpieczeństwa

C. Fizjologiczne i samorealizacji

D. Afiliacji i uznania

Podopieczny z chorobą Parkinsona, który ma trudności w połykaniu pokarmów, cierpi na zaburzenia związane z potrzebami fizjologicznymi i bezpieczeństwa. Potrzeby fizjologiczne obejmują podstawowe funkcje życiowe, takie jak prawidłowe odżywianie i zdolność do połykania. Dławienie się i krztuszenie przy jedzeniu wskazują na zaburzenia w tym zakresie, co może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak niedożywienie czy aspiracja pokarmów do dróg oddechowych. Potrzeba bezpieczeństwa natomiast dotyczy poczucia braku zagrożenia i stabilności. Osoba z trudnościami w połykaniu może doświadczać lęku i niepokoju związanych z jedzeniem, co potęguje uczucie zagrożenia. W kontekście opieki nad osobami z chorobą Parkinsona, kluczowe jest stosowanie strategii, które zwiększają bezpieczeństwo podczas posiłków, takie jak: podawanie pokarmów w odpowiedniej konsystencji, odpowiednia pozycja ciała podczas jedzenia i zapewnienie wsparcia psychologicznego. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi opieki nad pacjentami neurologicznymi, ważne jest ciągłe monitorowanie zdolności pacjenta do połykani i dostosowywanie diety do jego możliwości.

Pytanie 27

Kompleksowa terapia zajęciowa ma na celu realizację wyłącznie z obszaru

A. usprawniania fizycznego, psychicznego, społecznego i zawodowego

B. udzielania wsparcia w obszarze społeczno-zawodowym i ekonomicznym

C. profilaktyki, edukacji zdrowotnej oraz promocji zdrowia

D. aktywacji społecznej i zawodowej

Kompleksowa terapia zajęciowa jest podejściem, które integruje różnorodne aspekty usprawniania pacjentów na poziomie fizycznym, psychicznym, społecznym i zawodowym. Celem takiej terapii jest holistyczne podejście do człowieka, które uwzględnia jego indywidualne potrzeby i możliwości. Przykładowo, w przypadku osób po udarach mózgu, terapia zajęciowa może obejmować ćwiczenia mające na celu poprawę sprawności motorycznej, ale również działania wspierające ich emocjonalne i społeczne funkcjonowanie, takie jak grupowe zajęcia terapeutyczne. Usprawnianie psychiczne może obejmować techniki relaksacyjne, a wsparcie społeczne może przybierać formę integracji w lokalnej społeczności. Takie zintegrowane podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie rehabilitacji i terapii zajęciowej, które kładą nacisk na kompleksowe wsparcie pacjentów, umożliwiając im aktywne uczestnictwo w życiu społecznym oraz zawodowym. Warto zauważyć, że takie podejście może przyczynić się do znacznej poprawy jakości życia pacjentów oraz ich samodzielności, co jest fundamentalnym celem terapii zajęciowej.

Pytanie 28

Terapeuta powiedział do swojego podopiecznego: Czuję się nieswojo, gdy używa Pan wulgaryzmów podczas moich zajęć. Proszę, aby Pan to zaprzestał. Jaką postawę wyraził terapeuta w tej wypowiedzi?

A. uległą

B. asertywną

C. unikającą

D. agresywną

Wybór odpowiedzi asertywnej jest naprawdę dobry, bo terapeuta wyraża, jak się czuje i jakie ma granice, które są dla niego ważne. Asertywność to umiejętność mówienia o swoich emocjach, potrzebach i oczekiwaniach w sposób szczery, ale z szacunkiem dla drugiej osoby. W terapii to bardzo istotne, bo buduje zaufanie i pozwala na otwartą komunikację. W tym przypadku terapeuta mówi o swoim dyskomforcie, co może skłonić podopiecznego do głębszej refleksji nad swoim zachowaniem. Asertywność naprawdę pomaga w efektywnej komunikacji, bo ułatwia zrozumienie i rozwiązywanie konfliktów. Na przykład, kiedy terapeuta prosi podopiecznego o zmianę zachowania, ale jednocześnie jest otwarty na rozmowę, to tworzy przestrzeń do szukania wspólnych rozwiązań. Takie podejście jest zgodne z tym, co najlepsze w terapii, gdzie ważne jest, żeby każdy mógł swobodnie wyrażać swoje myśli i emocje.

Pytanie 29

Podczas udzielania informacji zwrotnej podopiecznemu, który narusza zasady funkcjonowania pracowni, terapeuta zajęciowy powinien w pierwszej kolejności

A. ocenić niewłaściwe zachowanie w kontekście regulaminu pracowni i określić swoje oczekiwania dotyczące zmian

B. jednoznacznie ocenić podopiecznego oraz określić jego możliwości do modyfikacji zachowania

C. w sposób ogólny formułować swoje uwagi, nie koncentrując się na szczegółach, ale zaznaczyć możliwość usunięcia podopiecznego z zajęć

D. podawać przykłady negatywnych zachowań podopiecznego z przeszłości i skoncentrować się na potencjalnych zagrożeniach wynikających z łamania zasad pracowni

Odpowiedź wskazująca na ocenę zachowania niezgodnego z regulaminem pracowni oraz na określenie oczekiwań wobec zmiany jest prawidłowa, ponieważ opiera się na zasadach konstruktywnej informacji zwrotnej. Terapeuta zajęciowy powinien w sposób jasny i precyzyjny ocenić, jakie zachowania są nieakceptowalne, aby podopieczny miał pełną świadomość ich wpływu na środowisko pracowni oraz na innych uczestników zajęć. Warto podkreślić, że konkretne wskazanie oczekiwań dotyczących zmiany zachowania pozwala na stworzenie jasnych ram, w których podopieczny może się poruszać. Na przykład, jeśli zachowanie polega na nieprzestrzeganiu zasad współpracy, terapeuta powinien wyraźnie przedstawić, jakie konkretne działania są pożądane, takie jak aktywne słuchanie czy przestrzeganie zasad komunikacji. Tego typu podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w pracy terapeutycznej, które koncentrują się na wspieraniu rozwoju kompetencji społecznych i emocjonalnych, a także na budowaniu odpowiedzialności za własne zachowanie.

Pytanie 30

Zespół uczestników środowiskowego domu samopomocy rodzaju A przygotowuje zupę jarzynową w kuchni. Jakimi słowami terapeuta powinien ich zachęcić do działania podczas zajęć?

A. Na waszym miejscu z większym zaangażowaniem bym podszedł do pracy, żeby nie spotkał was śmiech.

B. Poczujecie wstyd, gdy nie zdołacie przygotować posiłku na czas dla wszystkich.

C. Bardzo doceniam waszą precyzję, sądzę, że każdy z was będzie cieszył się smakiem zupy.

D. W nagrodę otrzymacie dokładkę zupy po zakończeniu pracy.

Odpowiedź "Bardzo podoba mi się wasza dokładność, myślę, że wszyscy docenią smak zupy" jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje pozytywne wzmocnienie, które jest kluczowym elementem w pracy terapeutycznej. Tego typu podejście wspiera rozwój umiejętności społecznych oraz wzmacnia pewność siebie uczestników, co jest szczególnie istotne w środowisku wsparcia. Motywacja oparta na pozytywnych aspektach osiągnięć, jak dokładność w przygotowywaniu potraw, przyczynia się do budowania poczucia wartości i zaangażowania w wykonywaną pracę. Dodatkowo, uznanie umiejętności kulinarnych podkreśla znaczenie współpracy i kolektywnego wysiłku, co jest zgodne z zasadami pracy w grupie. Dzięki temu uczestnicy czują, że ich wkład ma znaczenie i jest doceniany, co sprzyja ich dalszemu rozwojowi. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie terapii zajęciowej i wspierania osób z niepełnosprawnościami, gdzie kluczowe jest stawianie na pozytywne doświadczenia oraz budowanie relacji opartych na zaufaniu i wsparciu.

Pytanie 31

Które z poniższych działań jest priorytetowe w pracy terapeuty zajęciowego z osobami starszymi cierpiącymi na depresję?

A. Stworzenie programu wsparcia emocjonalnego i społecznego

B. Prowadzenie zajęć z matematyki i logiki

C. Skupienie się na intensywnych ćwiczeniach fizycznych

D. Organizowanie wyjazdów zagranicznych

W pracy terapeuty zajęciowego z osobami starszymi cierpiącymi na depresję kluczowe jest stworzenie programu wsparcia emocjonalnego i społecznego. Osoby starsze często borykają się z poczuciem osamotnienia, utratą bliskich czy zmniejszonymi możliwościami społecznymi, co może nasilać objawy depresji. Terapeuta zajęciowy, tworząc takie programy, pomaga seniorom w budowaniu relacji, odnajdywaniu sensu życia i wzmacnianiu poczucia własnej wartości. Wsparcie emocjonalne i społeczne jest nie tylko podstawowym elementem terapii, ale też stanowi fundament do dalszej pracy nad poprawą jakości życia pacjentów. Programy te mogą obejmować różnorodne aktywności, takie jak grupy wsparcia, terapie sztuką, czy zajęcia integracyjne, które stymulują pozytywne interakcje społeczne. Dobre praktyki w tej dziedzinie wskazują na konieczność indywidualnego podejścia do każdego pacjenta oraz dostosowania programów do jego specyficznych potrzeb i zainteresowań. Właściwie zorganizowane wsparcie może znacząco poprawić samopoczucie seniorów, zmniejszyć objawy depresji oraz przyczynić się do ich lepszego funkcjonowania w społeczności.

Pytanie 32

W pracy z osobą starszą, która ma trudności z pamięcią, terapeuta zajęciowy powinien skupić się na:

A. nauczaniu nowych umiejętności

B. ćwiczeniach przypominających i ukierunkowanych na wspomnienia

C. intensywnych ćwiczeniach fizycznych

D. kompleksowych testach pamięciowych

W pracy z osobą starszą, która ma trudności z pamięcią, terapia zajęciowa koncentruje się na ćwiczeniach przypominających i ukierunkowanych na wspomnienia, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie. Tego typu podejście, znane jako reminiscencja, polega na wspieraniu pacjenta w przypominaniu sobie przeszłych wydarzeń i doświadczeń, co może pomóc w poprawie samopoczucia i wzmacnianiu tożsamości. Jest to szczególnie ważne dla osób starszych, ponieważ wspomnienia mogą stanowić istotny aspekt ich życia, wpływając na poczucie wartości i przynależności. Praktyczne zastosowanie tej metody może obejmować użycie zdjęć, muzyki, a nawet zapachów, które są powiązane z ważnymi momentami w życiu pacjenta. Wspieranie takiego procesu może prowadzić do poprawy jakości życia i zapewnienia pacjentowi poczucia komfortu i bezpieczeństwa. Dodatkowo, angażowanie się w takie ćwiczenia może także stymulować relacje społeczne, gdyż często wspomnienia są dzielone z innymi osobami, co jest istotne w kontekście integracji społecznej.

Pytanie 33

Przewidywanie przyszłego kierunku zmian danego procesu lub zakłócenia to jaka diagnoza?

A. prognostyczna

B. identyfikacyjna

C. genetyczna

D. funkcjonalna

Odpowiedź prognostyczna jest poprawna, ponieważ diagnoza prognostyczna odnosi się do przewidywania przyszłych kierunków zmian danego procesu lub zaburzenia na podstawie dostępnych danych oraz analizy aktualnego stanu. W praktyce, prognozowanie jest kluczowym elementem w wielu dziedzinach, takich jak medycyna, psychologia czy zarządzanie. Na przykład, w medycynie, lekarze często używają danych z badań klinicznych, aby przewidzieć, jak choroba może się rozwijać u pacjenta, co pozwala na wcześniejsze wdrożenie odpowiednich interwencji i leczenia. Przykładem mogą być badania nad nowotworami, gdzie analiza biomarkerów i innych wskaźników może pomóc ocenić, jakie są szanse na remisję czy nawroty choroby. W kontekście standardów medycznych, diagnoza prognostyczna jest zgodna z wytycznymi dotyczącymi oceny ryzyka i podejmowania decyzji klinicznych, co podkreśla jej znaczenie w praktyce medycznej.

Pytanie 34

Hipersomnia jest klasyfikowana jako zaburzenie

A. spostrzegania

B. snu

C. nastroju

D. treści myślenia

Hipersomnia jest zaburzeniem snu, które charakteryzuje się nadmierną sennością w ciągu dnia oraz przedłużonym czasem snu w nocy. Zrozumienie tego zaburzenia jest kluczowe dla specjalistów zdrowia psychicznego oraz osób pracujących w medycynie snu. Hipersomnia może być spowodowana różnorodnymi czynnikami, w tym zaburzeniami neurologicznymi, metabolicznymi oraz psychiatrycznymi. Przykłady zastosowania wiedzy dotyczącej hipersomnii obejmują identyfikację objawów przez lekarzy, co pozwala na wdrożenie odpowiednich metod terapeutycznych, takich jak terapia behawioralna czy farmakoterapia. Istotne jest także monitorowanie jakości snu pacjentów, które można przeprowadzać za pomocą polisomnografii, co jest standardem w diagnostyce zaburzeń snu. Warto pamiętać, że hipersomnia, jako odrębne zaburzenie, nie jest związana z treścią myślenia, spostrzeganiem czy nastrojem, chociaż te obszary mogą być również wpływane przez zaburzenia snu. Zrozumienie hipersomnii umożliwia lepsze wsparcie pacjentów i ich rodzin w codziennym funkcjonowaniu oraz poprawia jakość życia.

Pytanie 35

Terapeuta zajęciowy, udzielając informacji zwrotnej swojemu podopiecznemu na temat jego negatywnego zachowania wobec innych, powinien

A. ocenić osobę podopiecznego, a nie jego postawę.

B. stosować komunikaty zaczynające się od 'ty zawsze'.

C. formułować swoje wypowiedzi w bardzo ogólny sposób.

D. ocenić konkretne działanie, a nie podopiecznego.

Ocena konkretnego zachowania, a nie podopiecznego, jest kluczowym elementem konstruktywnej informacji zwrotnej w terapii zajęciowej. Taka strategia minimalizuje ryzyko wywołania defensywnej reakcji u podopiecznego i zamiast tego skupia się na poprawie zachowań, które mogą być niepożądane. Przykładem może być sytuacja, w której terapeuta zauważa, że podopieczny jest często nieuprzejmy w stosunku do rówieśników. Zamiast mówić: 'Jesteś niegrzeczny', co może wywołać opór, lepiej jest powiedzieć: 'Zauważyłem, że wczoraj rozmawiając z innymi, używałeś tonu, który mógł być odebrany jako nieuprzejmy'. Tego typu podejście nie tylko utrzymuje pozytywną relację między terapeutą a podopiecznym, ale także koncentruje się na możliwościach rozwoju i wprowadzenia zmian. W praktyce stosowanie takiej strategii jest zgodne z zasadami empatii i zrozumienia, które są fundamentem skutecznej terapii zajęciowej, promując rozwój umiejętności interpersonalnych i samoświadomości podopiecznych.

Pytanie 36

Terapeutka planuje zajęcia dla grupy seniorów z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi. Zajęcia te powinny skoncentrować się na

A. zajęciach fizycznych wysokiej intensywności

B. naukach ścisłych i matematyce

C. zaawansowanych technikach relaksacyjnych

D. ćwiczeniach pamięciowych i koncentracyjnych

Ćwiczenia pamięciowe i koncentracyjne są kluczowe dla seniorów z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi, ponieważ pomagają w utrzymaniu i poprawie funkcji poznawczych. W terapii zajęciowej, takie ćwiczenia mogą obejmować zadania związane z pamięcią krótkotrwałą, jak przypominanie sobie list zakupów lub wykonywanie prostych zadań matematycznych w pamięci. Często wykorzystuje się także gry pamięciowe, układanki lub zadania związane z rozpoznawaniem wzorców. Praktyka pokazuje, że systematyczne angażowanie się w takie aktywności może prowadzić do poprawy koncentracji i pamięci operacyjnej, co w efekcie przekłada się na lepszą jakość życia codziennego seniorów. Terapeuci zajęciowi często łączą te ćwiczenia z innymi formami aktywności, aby zapewnić holistyczne podejście do zdrowia poznawczego. Ważne jest, aby dostosować poziom trudności ćwiczeń do możliwości uczestników, co zwiększa ich skuteczność i satysfakcję z udziału w zajęciach.

Pytanie 37

W ramach komunikacji interpersonalnej, reakcja odbiorcy na przyjęty komunikat określana jest jako

A. kodowaniem

B. szumem komunikacyjnym

C. sprzężeniem zwrotnym

D. dekodowaniem

W procesie komunikacji interpersonalnej istnieje wiele terminów, które mogą mylnie sugerować różne aspekty wymiany informacji. Szum komunikacyjny odnosi się do zakłóceń, które wpływają na jakość przekazu, a nie do reakcji odbiorcy. W kontekście komunikacji, szum może wynikać z hałasu otoczenia, różnic w języku lub kontekście kulturowym, co wprowadza nieporozumienia i dezorientację. Dekodowanie to proces, w którym odbiorca interpretuje i rozumie przekaz, ale nie odnosi się bezpośrednio do reakcji na ten przekaz. Kodowanie, z drugiej strony, to działania nadawcy, polegające na przekształceniu myśli w wiadomość, która może być przekazana innym. Obydwa procesy są niezbędne do skutecznej wymiany informacji, ale nie obejmują one aspektu reakcji, który jest kluczowy dla zrozumienia sprzężenia zwrotnego. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do pomyłek w identyfikacji sprzężenia zwrotnego, obejmują mylenie reakcji z interpretacją lub zakładanie, że każdy przekaz kończy się na etapie dekodowania. Bez zrozumienia, że sprzężenie zwrotne jest aktywnym procesem interakcji, może być trudno efektywnie komunikować się w środowisku zespołowym, co wpływa negatywnie na współpracę oraz zrozumienie między członkami zespołu.

Pytanie 38

Aby rozwijać u podopiecznego precyzję chwytu, umiejętność logicznego myślenia i zdolność koncentracji, terapeuta powinien wprowadzić zajęcia obejmujące

A. odciskanie dłoni

B. składanie origami

C. malowanie palcami

D. rysowanie świecą

Malowanie palcami, rysowanie świecą oraz odciskanie dłoni to techniki, które mogą być stosowane w pracy z dziećmi, jednak mają one ograniczone zastosowanie w kontekście rozwijania precyzji chwytu, myślenia logicznego oraz koncentracji uwagi. Malowanie palcami, choć stymulujące dla zmysłów i wprowadzające element ekspresji artystycznej, koncentruje się głównie na swobodnym wyrażaniu siebie i nie wymaga od uczestnika zaawansowanej precyzji manualnej. Tego rodzaju aktywność nie angażuje w pełni zdolności analitycznych czy logicznych, które są kluczowe dla rozwoju umiejętności poznawczych. Rysowanie świecą również nie posiada elementów, które mogłyby skutecznie wspierać rozwój myślenia logicznego; dla uczestników jest to bardziej zajęcie związane ze zmysłami niż z procesem myślowym. Odciskanie dłoni, choć może być atrakcyjne wizualnie, nie angażuje w dostatecznym stopniu zdolności manualnych i nie wymaga złożonego planowania, co jest istotne w kontekście terapii zajęciowej. Uczestnicy mogą popełnić błąd myślowy, zakładając, że wszystkie formy aktywności artystycznej są równoważne w kontekście rozwijania umiejętności poznawczych. Ważne jest, aby terapeuci dobierali techniki, które będą wspierały konkretne cele terapeutyczne, a origami jest jednym z najbardziej efektywnych narzędzi w tym zakresie, ponieważ łączy aspekty manualne z myśleniem logicznym i koncentracją."

Pytanie 39

Jaką metodę pracy zastosował terapeuta, sugerując seniorom z dziennego domu pomocy społecznej formowanie kształtów przedmiotów stworzonych z papieru poprzez nacinanie podczas ich składania?

A. Kirigami

B. Frotaż

C. Quilling

D. Sutasz

Kirigami to technika wycinania papieru, która pozwala na tworzenie trójwymiarowych form i kształtów poprzez nacinanie i składanie papieru. W kontekście pracy z seniorami w dziennym domu pomocy społecznej, kirigami jest szczególnie wartościowe, ponieważ nie tylko rozwija zdolności manualne, ale także stymuluje kreatywność, co jest istotne w procesie rehabilitacji i aktywizacji osób starszych. Umożliwia tworzenie efektownych dekoracji, które mogą być wykorzystywane w różnych kontekstach, od ozdób świątecznych po elementy wystroju wnętrz. Dzięki kirigami, seniorzy mogą także doskonalić swoje umiejętności motoryczne, co jest kluczowe dla ich codziennej samodzielności. Technika ta jest zgodna z rekomendacjami terapeutycznymi, które podkreślają znaczenie zajęć plastycznych w pracy z osobami starszymi, a także z metodą arteterapii, która promuje zdrowie psychiczne i emocjonalne poprzez twórczość. Dodatkowo, kirigami może być łatwo dostosowane do różnych poziomów umiejętności, co sprawia, że jest dostępne dla szerokiego grona odbiorców.

Pytanie 40

Jakie działania w zakresie arteterapii można zarekomendować?

A. wszystkim, pod warunkiem, że posiadają odpowiednią normę intelektualną

B. tylko tym, którzy brały już udział w takich zajęciach

C. każdemu, kto wyraża chęć przystąpienia do nich

D. jedynie osobom utalentowanym w sztukach plastycznych

Arteterapia jest formą terapii, która wykorzystuje różnorodne techniki artystyczne, takie jak malarstwo, rysunek, rzeźba czy muzyka, w celu wsparcia osób w wyrażaniu emocji oraz radzeniu sobie z trudnościami. Odpowiedź wskazująca, że działania te można zaproponować każdemu, kto wyraża chęć uczestnictwa, jest prawidłowa, ponieważ arteterapia ma na celu dostępność dla wszystkich, niezależnie od umiejętności artystycznych czy intelektualnych. W praktyce oznacza to, że osoby z różnorodnymi doświadczeniami życiowymi, w tym dzieci, dorośli, osoby starsze oraz osoby z problemami zdrowotnymi, mogą korzystać z tego rodzaju terapii. W szczególności, badania wykazują, że arteterapia może być skuteczna w leczeniu depresji, lęków, traumy oraz w poprawie ogólnego samopoczucia psychicznego. Zgodnie z wytycznymi organizacji takich jak American Art Therapy Association, kluczowe jest stworzenie bezpiecznego i wspierającego środowiska, w którym uczestnicy mogą wyrażać siebie bez obaw o ocenę, co sprzyja ich rozwojowi osobistemu i emocjonalnemu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej