Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik ogrodnik
Kwalifikacja: OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Data rozpoczęcia: 6 kwietnia 2026 16:07
Data zakończenia: 6 kwietnia 2026 16:18

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Materiałem konstrukcyjnym stosowanym do wykonania pasów pędnych jest

A. drewno.

B. skóra.

C. polimer.

D. guma.

Guma to materiał, który naprawdę świetnie sprawdza się w konstrukcji pasów pędnych. Przede wszystkim, jej największym atutem jest elastyczność i stosunkowo duża odporność na ścieranie – to bardzo ważne, bo pasy pracują pod ciągłym napięciem i muszą przenosić znaczne siły. Dzięki temu, że guma dobrze znosi różne warunki środowiskowe, takie jak wilgoć, oleje czy zmiany temperatury, pasy gumowe można bez obaw stosować w rozmaitych maszynach przemysłowych, od prostych przekładni w warsztatach po zaawansowane linie produkcyjne. W praktyce, pasy pędne często mają dodatkowe warstwy wzmacniające, np. z tkaniny lub kordów stalowych, co jeszcze bardziej poprawia ich trwałość i stabilność pracy. Poza tym, zgodnie z normami branżowymi, np. PN-ISO 4184, materiał gumowy jest jednym z najczęściej zalecanych do produkcji pasów klinowych czy zębatych. Moim zdaniem, to taka oczywista podstawa w technice napędowej. Fajnie też wiedzieć, że guma tłumi drgania, co poprawia kulturę pracy całego układu i zmniejsza hałas. Czasami spotyka się inne materiały, ale guma to taki standard, od którego zaczynają wszyscy, którzy chcą zrobić coś porządnego technicznie.

Pytanie 2

Fasole tyczkowe sadzi się bezpośrednio w ziemię w sposób

A. pasowy

B. rzędowy

C. gniazdowy

D. rzutowy

Odmiany tyczkowe fasoli sieje się metodą gniazdową, co oznacza, że nasiona są sadzone w grupach, tworząc małe gniazda. Ta metoda jest szczególnie skuteczna dla roślin, które wymagają wsparcia w postaci tyczek, ponieważ umożliwia im lepszy wzrost i rozwój. Gniazdowe sadzenie pozwala na efektywne wykorzystanie przestrzeni, co jest kluczowe w przypadku fasoli, która potrzebuje odpowiedniego rozstawu, aby mogła w pełni się rozwijać. W praktyce, przy siewie gniazdowym, w każdym gnieździe zazwyczaj umieszcza się kilka nasion, co zwiększa szansę na uzyskanie zdrowych roślin. Standardowe praktyki w uprawie fasoli zalecają, aby odległość między gniazdami wynosiła około 30-40 cm, co zapewnia odpowiednią wentylację i dostęp do światła. Dodatkowo, metoda ta sprzyja lepszemu zapylaniu, co przekłada się na wyższe plony. Warto pamiętać, że odpowiednie zastosowanie tej metody wspiera również bioróżnorodność w uprawach, co jest istotne w zrównoważonym rolnictwie.

Pytanie 3

Ekologiczną metodą zwalczania mączlika szklarniowego jest użycie

A. owadów pożytecznych

B. herbicydów

C. promieni UV

D. fungicydów

Zastosowanie owadów pożytecznych w walce z mączlikiem szklarniowym jest uznawane za jedną z najbardziej efektywnych i przyjaznych dla środowiska metod ochrony roślin. Owady te, takie jak drapieżne mszyce, czy pasożytnicze osy, mogą znacząco ograniczyć populacje szkodników, eliminując ich bez potrzeby stosowania chemicznych środków ochrony roślin. Użycie biologicznych środków ochrony roślin wpisuje się w zasady integrowanej ochrony roślin (IPM), która podkreśla znaczenie ekologicznych metod w zarządzaniu szkodnikami. Przykładem zastosowania owadów pożytecznych może być wprowadzenie w szklarni wrogów naturalnych, takich jak Amblyseius swirskii, które są skuteczne w kontroli mączlików. Dodatkowo, strategia ta wspiera bioróżnorodność i zdrowie ekosystemu, minimalizując negatywne skutki użycia syntetycznych pestycydów, co jest zgodne z aktualnymi standardami zrównoważonego rolnictwa.

Pytanie 4

W celu poprawienia zdrowotności i lepszego doświetlenia pomidorów należy wykonać

A. zapylenie kwiatów.

B. usuwanie części liści.

C. ogławianie roślin.

D. przerzedzanie gron.

Usuwanie części liści u pomidorów to naprawdę istotna i sprawdzona metoda, żeby poprawić zdrowotność roślin oraz lepiej je doświetlić. Praktyka ta, nazywana potocznie defoliacją, polega na stopniowym eliminowaniu dolnych, najstarszych liści, które często żółkną, łapią choroby lub po prostu zasłaniają owoce oraz wnętrze rośliny. Dzięki temu światło słoneczne dociera głębiej, a wilgoć nie zalega na liściach, co ogranicza rozwój patogenów grzybowych, np. zarazy ziemniaczanej. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne usuwanie liści, szczególnie tych dotykających ziemi, potrafi znacznie zmniejszyć ryzyko pojawienia się chorób – przy okazji ułatwia też zbiór owoców. W nowoczesnych gospodarstwach i szklarniach to praktyka wręcz obowiązkowa, bo bez tego nie ma sensu marzyć o wysokiej jakości plonach. Warto pamiętać, żeby nie przesadzać – usuwamy głównie dolne liście, nigdy nie zostawiając rośliny zupełnie bez zielonej masy, bo bez liści nie ma fotosyntezy. Moim zdaniem, defoliacja to taki prosty trik, który robi naprawdę dużą różnicę w całym cyklu uprawy – często nawet niedoceniany przez początkujących ogrodników czy młodych rolników. W branżowych poradnikach i wytycznych (np. zalecenia Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach) regularnie podkreśla się, że to kluczowy zabieg dla zdrowia i plonu pomidorów.

Pytanie 5

Jakie środki należy wykorzystać w walce z szarą pleśnią truskawek?

A. insektycydy

B. akarycydy

C. herbicydy

D. fungicydy

Fungicydy to substancje chemiczne zapobiegające i zwalczające choroby roślin wywołane przez grzyby, dlatego są one kluczowym środkiem w walce ze szarą pleśnią, która jest spowodowana przez grzyb Botrytis cinerea. W praktyce stosowanie fungicydów w uprawach truskawek polega na ich aplikacji w okresach zwiększonego ryzyka wystąpienia chorób, np. w czasie deszczowej pogody, która sprzyja rozwojowi pleśni. Kluczowe jest również stosowanie fungicydów w odpowiednich dawkach oraz przestrzeganie okresów karencji, co zapobiega nadmiernej akumulacji substancji chemicznych w owocach. Oprócz chemicznych metod, warto również rozważyć integrowane zarządzanie chorobami, które obejmuje stosowanie odpornościowych odmian truskawek, odpowiednie nawadnianie i zarządzanie glebą, co w efekcie wzmacnia rośliny i redukuje ryzyko infekcji. Wdrożenie takich praktyk wspiera nie tylko zdrowie plonów, ale także zrównoważony rozwój upraw.

Pytanie 6

Jakie narzędzie należy zastosować do przycinania grubych gałęzi w sadzie?

A. sekatora dwuręcznego

B. nożyc elektrycznych

C. piły "lisi ogon"

D. sekatora jednoręcznego

Piła "lisi ogon" to narzędzie optymalne do cięcia grubych konarów w sadzie ze względu na swoją konstrukcję i zastosowanie. Charakteryzuje się długim, elastycznym ostrzem, które umożliwia precyzyjne i efektywne cięcie nawet w trudnych warunkach. Dodatkowo, jej kształt pozwala na wygodną pracę z dużą siłą, co jest kluczowe przy obróbce grubszych gałęzi. Użycie piły "lisi ogon" przyczynia się do minimalizowania uszkodzeń drzewa, co jest kluczowe w kontekście zdrowia rośliny. W praktyce, podczas cięcia grubych konarów, należy zwrócić uwagę na kąt cięcia oraz technikę, aby zapewnić gładkie i czyste cięcie. Zgodnie z dobrymi praktykami, zawsze powinno się stosować narzędzia odpowiednie do danej pracy, co nie tylko zwiększa efektywność, ale również wpływa na bezpieczeństwo użytkownika oraz zdrowie drzew. Warto również pamiętać o regularnym ostrzeniu narzędzi, co wpływa na jakość cięcia.

Pytanie 7

Jakie jest procentowe wykiełkowanie nasion marchwi, jeśli z 150 sztuk uzyskano 120 kiełków?

A. 90%

B. 70%

C. 60%

D. 80%

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zdolność kiełkowania nasion marchwi obliczamy, dzieląc liczbę wykiełkowanych nasion przez całkowitą liczbę nasion i mnożąc przez 100, aby uzyskać procent. W tym przypadku: (120 wykiełkowanych nasion / 150 nasion) * 100 = 80%. Taki proces obliczania zdolności kiełkowania jest standardem w agrotechnice oraz badaniach nad nasionami, co pozwala ocenić ich jakość i wydajność. Wiedza ta jest niezbędna dla rolników oraz producentów nasion, aby mogli podejmować świadome decyzje dotyczące wyboru materiału siewnego oraz planowania siewów. W przypadku marchwi, której nasiona mają różne wskaźniki kiełkowania w zależności od warunków uprawy, zrozumienie tego procesu jest kluczowe dla uzyskania zdrowych i plennych zbiorów. Przykładowo, przy niskiej zdolności kiełkowania warto rozważyć poprawę warunków glebowych lub zmiany w sposobie przechowywania nasion, co wpłynie na ich wydajność.

Pytanie 8

Cyklamen należy uprawiać w temperaturze

A. 12÷16°C

B. 30÷35°C

C. 23÷24°C

D. 5÷10°C

Cyklameny, czyli popularne rośliny doniczkowe, mają specyficzne wymagania co do temperatury, które są kluczowe dla ich prawidłowego wzrostu i kwitnienia. Właśnie zakres 12–16°C uchodzi za optymalny, bo w takich warunkach cyklameny tworzą najwięcej pąków kwiatowych, a ich liście są zwarte i zdrowe. Sam się przekonałem, że jak temperatura w pomieszczeniu przekracza 18°C, to roślina zaczyna żółknąć i szybko przekwita, co jest bardzo częstym problemem, zwłaszcza zimą w ogrzewanych mieszkaniach. Zbyt niska temperatura też nie jest dobra, bo w okolicach 5°C może dojść do uszkodzenia korzeni i zamierania części nadziemnej. Standardy branżowe, szczególnie rekomendacje producentów cebul i duże gospodarstwa ogrodnicze, wyraźnie wskazują właśnie na przedział 12–16°C jako najbezpieczniejszy zarówno do uprawy domowej, jak i szklarniowej. Takie warunki pozwalają na dłuższe utrzymanie kwiatów i minimalizują ryzyko chorób grzybowych, które rozwijają się w wyższych temperaturach i przy zbyt dużej wilgotności. Ważne, żeby nie stawiać cyklamenów bezpośrednio przy kaloryferze czy w miejscu narażonym na przeciągi. Z mojego doświadczenia wynika też, że utrzymywanie tej temperatury sprzyja lepszej kondycji bulw i pozwala na wieloletnią uprawę tej rośliny – co jest miłym bonusem dla osób, które nie chcą kupować nowych cyklamenów co sezon. Warto sprawdzić, czy w miejscu, gdzie stawiamy doniczkę, rzeczywiście jest chłodniej, szczególnie jeśli mamy ogrzewane parapety.

Pytanie 9

W ogrodach skalnych najlepiej sadzić

A. rozchodnik.

B. konwalię.

C. łubin.

D. funkię.

Rozchodnik to jedna z najbardziej polecanych roślin do ogrodów skalnych. Właściwie, mówi się o nim wręcz jak o klasyku tej aranżacji. Wynika to głównie z jego wyjątkowych zdolności przystosowawczych – rozchodniki świetnie znoszą ubogą, przepuszczalną glebę, doskonałe radzą sobie na stanowiskach mocno nasłonecznionych i nie potrzebują częstego podlewania. Ich system korzeniowy umożliwia im zakorzenienie się nawet w szczelinach skalnych, gdzie większość innych roślin miałaby problem. W ogrodnictwie przyjęło się, że dobór roślin na skalniak powinien bazować na odporności na suszę oraz zdolności do przetrwania w trudniejszych warunkach – te kryteria rozchodnik spełnia wzorowo. Co ciekawe, rozchodniki występują w przeróżnych odmianach barwnych i kształtach, więc można je łatwo dopasować do indywidualnej wizji ogrodu. Z mojego doświadczenia wynika, że raz posadzony rozchodnik praktycznie nie sprawia problemów pielęgnacyjnych – nie choruje, nie wymaga nawożenia, a nawet potrafi się sam rozprzestrzeniać. W branży spotyka się wręcz określenie, że to roślina „dla zapracowanych albo zapominalskich”. Jest to zgodne z dobrymi praktykami projektowania ogrodów skalnych, gdzie kluczowa jest minimalizacja zabiegów pielęgnacyjnych oraz odporność na warunki atmosferyczne. Profesjonaliści polecają rozchodnik nie tylko z uwagi na trwałość, ale i walory dekoracyjne – taki wybór to prawdziwy strzał w dziesiątkę dla każdego skalniaka.

Pytanie 10

Elementem dekoracyjnym bukszpanu są

A. kwiaty.

B. pędy.

C. czerwone liście.

D. zielone liście.

Bukszpan to roślina ozdobna, która od wieków jest wykorzystywana głównie ze względu na swoje wiecznie zielone liście. Właśnie te liście stanowią podstawowy walor dekoracyjny bukszpanu. Są one drobne, błyszczące, intensywnie zielone przez cały rok. To sprawia, że bukszpan doskonale nadaje się do formowania różnego rodzaju żywopłotów, obwódek przy rabatach czy nawet rzeźb ogrodowych – tzw. topiarów. W nowoczesnej architekturze krajobrazu bardzo docenia się tę cechę, bo roślina zachowuje efektowny wygląd nawet zimą, gdy większość innych gatunków traci liście. Z mojego doświadczenia wynika, że bukszpan jest ceniony przez projektantów głównie dlatego, że długo zachowuje swój kształt po cięciu, a gęste ulistnienie jest bardzo plastyczne. Według ogrodników i w branżowych publikacjach, właśnie liście są tutaj kluczowe – nie kwiaty czy pędy, bo te są raczej niepozorne i nie mają większego znaczenia dekoracyjnego. Praktycy często podkreślają, że zdrowy, intensywny kolor liści jest oznaką dobrze utrzymanej rośliny, a różne choroby czy niedobory pokarmowe objawiają się właśnie zmianą barwy liści. Moim zdaniem, jeśli ktoś planuje zakładać efektowny ogród formalny, nie znajdzie lepszego krzewu do tego celu niż bukszpan – właśnie ze względu na jego liście.

Pytanie 11

Wysoki poziom wód gruntowych źle wpływa na wzrost i plonowanie

A. śliwy.

B. orzecha włoskiego.

C. truskawki.

D. porzeczki.

To jest bardzo ważny temat, o którym wielu zapomina przy zakładaniu sadu czy plantacji. Orzech włoski naprawdę nie lubi wysokiego poziomu wód gruntowych, co może zaskakiwać początkujących ogrodników. Głęboki system korzeniowy tego drzewa wymaga dobrze przepuszczalnej gleby i swobodnego dostępu powietrza do korzeni. Gdy poziom wód gruntowych podnosi się za bardzo, korzenie orzecha mogą zacząć gnić, a drzewo przestaje rosnąć, słabo owocuje albo nawet całkiem zamiera. Zresztą – chyba każdy, kto próbował posadzić orzecha na zbyt wilgotnych terenach, widział, że młode rośliny żółkną lub wręcz nie przeżywają zimy. W praktyce ogrodniczej zawsze radzę, żeby przy wyborze stanowiska dla orzecha włoskiego sprawdzić, czy poziom wód gruntowych nie jest wyższy niż 1,5-2 metry od powierzchni gruntu. To taka dobra praktyka z podręczników sadownictwa. W dodatku, gdy już planuje się większą uprawę orzecha, warto wykonać drenaż albo wybrać miejsce na lekkim wzniesieniu. Orzechy są wrażliwe na zalewanie nawet okresowe, czego nie można powiedzieć o niektórych innych roślinach sadowniczych. Moim zdaniem, lepiej dmuchać na zimne i nie ryzykować sadzenia w miejscach podmokłych, bo potem więcej z tym kłopotu niż pożytku.

Pytanie 12

Na zdjęciu przedstawiono chwast upraw sadowniczych. Jest to

A. mniszek lekarski.

B. pokrzywa zwyczajna.

C. iglica pospolita.

D. babka lancetowata.

Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica) to chwast bardzo dobrze znany każdemu, kto miał kiedyś styczność z uprawami sadowniczymi albo po prostu pracował w ogrodzie. Rozpoznaje się ją przede wszystkim po charakterystycznych, mocno ząbkowanych liściach oraz włoskach parzących, które wydzielają kwas mrówkowy – dlatego właśnie kontakt z nią wywołuje pieczenie skóry. W praktyce, pokrzywa bardzo szybko rozprzestrzenia się w sadach, szczególnie tam, gdzie gleba jest żyzna i azotowa. To ważne, bo świadczy o zasobności gleby, jednak z drugiej strony, zbyt duża ilość pokrzywy może konkurować z młodymi drzewkami o wodę i składniki mineralne, a przez to ograniczać ich wzrost. W nowoczesnych sadach stosuje się różne metody ograniczania pokrzywy, w tym ściółkowanie, regularne koszenie albo nawet selektywne stosowanie herbicydów, ale moim zdaniem warto też pamiętać o jej pozytywnej roli jako surowca na naturalne gnojówki czy preparaty wzmacniające rośliny. W branży sadowniczej uznaje się, że prawidłowa identyfikacja chwastów to podstawa efektywnej ochrony uprawy i utrzymania wysokiej jakości owoców – a pokrzywa, mimo że jest uciążliwa, może być też sprzymierzeńcem, jeśli dobrze ją zagospodarować. Tak czy inaczej, znajomość biologii tego gatunku jest po prostu praktyczna i przydatna na co dzień.

Pytanie 13

Na zdjęciu przedstawiono organy podziemne dalii. Są to

A. rozłogi.

B. bulwy.

C. cebule.

D. kłącza.

To rzeczywiście są bulwy – i to takie konkretne, bo bulwy korzeniowe dalii. W ogrodnictwie często się spotyka właśnie takie rozróżnienie: bulwy korzeniowe są organami spichrzowymi, które magazynują substancje pokarmowe, głównie skrobię. U dalii to właśnie bulwy zapewniają przetrwanie rośliny przez zimę, bo cała nadziemna część ginie, a podziemne bulwy można wykopać i przechować w chłodnym, suchym miejscu. W praktyce ogrodniczej zawsze się je dzieli przed sadzeniem – moim zdaniem, to super sposób na szybkie rozmnażanie tych pięknych kwiatów, oczywiście pamiętając, żeby każda część bulwy miała choć jeden tzw. oczko (czyli zawiązek pędu). Tego typu organy są typowe dla wielu innych roślin ozdobnych, jak np. begonia bulwiasta, choć tam budowa już się trochę różni. Warto pamiętać, że bulwy, w odróżnieniu od kłączy czy cebul, nie mają typowych warstw liściowych, a ich główną funkcją jest właśnie gromadzenie zapasów. W profesjonalnych szkółkach często widać segregację materiału roślinnego właśnie po tym, jakie organy spichrzowe występują – to bardzo pomaga w planowaniu nasadzeń czy rozmnażaniu. Z mojego doświadczenia wynika, że umiejętność rozpoznawania bulw jest kluczowa, jeśli ktoś chce skutecznie rozmnażać dalie albo je przechować przez zimę. Mówiąc krótko – dobra praktyka ogrodnicza opiera się na znajomości budowy tych organów i ich właściwym traktowaniu.

Pytanie 14

Jabłka, które mają być długo przechowywane, zbiera się do skrzyń o pojemności

A. 50 kg

B. 300 kg

C. 100 kg

D. 30 kg

Odpowiedź 300 kg jest poprawna, ponieważ standardowe skrzynie do przechowywania jabłek, które są przeznaczone do długiego przechowywania, mają właśnie taką pojemność. Zbieranie jabłek do skrzyń o pojemności 300 kg jest zgodne z normami branżowymi, które zalecają wykorzystanie odpowiednio dużych jednostek transportowych, aby zminimalizować uszkodzenia owoców i optymalizować proces dystrybucji. Przykładem mogą być skrzynie stosowane w sadach jabłkowych, które są projektowane tak, aby zapewnić odpowiednią wentylację, co jest kluczowe dla utrzymania świeżości owoców. Dodatkowo, użycie większych pojemników pozwala na efektywne zarządzanie zdrowiem owoców oraz ich przechowywaniem w odpowiednich warunkach, co wpływa na ich trwałość. Warto również wspomnieć o systemach sortowania, które pozwalają na klasyfikację jabłek według jakości i wielkości, co w połączeniu z odpowiednią pojemnością skrzyń zwiększa efektywność operacyjną w całym łańcuchu dostaw.

Pytanie 15

Oblicz wydatki na sadzonki potrzebne do obsadzenia rabaty o wymiarach 2 m x 2 m aksamitką rozpierzchłą w ilości 20 szt./1 m2 przy cenie 2,00 zł za sztukę.

A. 40,00 zł

B. 160,00 zł

C. 400,00 zł

D. 80,00 zł

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby obliczyć koszt rozsady potrzebnej do obsadzenia kwietnika o wymiarach 2 m x 2 m aksamitką rozpierzchłą, należy najpierw ustalić całkowitą powierzchnię kwietnika. Powierzchnia ta wynosi 2 m x 2 m, co daje 4 m2. Przy założeniu, że potrzebujemy 20 sadzonek na 1 m2, całkowita liczba sadzonek dla 4 m2 wynosi 20 x 4 = 80 sadzonek. Koszt jednej sadzonki wynosi 2,00 zł, więc całkowity koszt rozsady to 80 x 2,00 zł = 160,00 zł. To obliczenie nie tylko ilustruje zasady kalkulacji kosztów w ogrodnictwie, ale także podkreśla znaczenie planowania powierzchni i ilości roślin w projektach ogrodowych. W praktyce, dokładne obliczenia kosztów są kluczowe dla budżetowania i efektywnego zarządzania projektami ogrodniczymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży. Takie podejście umożliwia także oszczędności w przyszłych projektach poprzez lepsze przewidywanie potrzeb oraz minimalizowanie marnotrawstwa materiałów.

Pytanie 16

Usuwanie chwastów z gleby w sadzie, w rzędach drzew, zazwyczaj odbywa się

A. przy pomocy kosiarki

B. z wykorzystaniem glebogryzarki

C. za pomocą środków chemicznych

D. przy użyciu narzędzi ręcznych

Odchwaszczanie gleby w sadzie, szczególnie w rzędach drzew, jest kluczowym procesem, który ma wpływ na zdrowie roślin oraz plony. Użycie środków chemicznych, takich jak herbicydy, jest powszechną praktyką, ponieważ pozwala na skuteczne zwalczanie chwastów, które mogą konkurować z drzewami o wodę, składniki odżywcze i światło. Wybór odpowiednich herbicydów zależy od rodzaju chwastów oraz fazy wzrostu drzew. Przykładowo, herbicydy o działaniu kontaktowym mogą być stosowane w określonych momentach, aby ograniczyć rozwój chwastów, nie wpływając jednocześnie na drzewa. Ponadto, stosowanie chemicznego odchwaszczania jest często związane z normami i przepisami, które regulują ich użycie, co zapewnia bezpieczeństwo dla środowiska i zdrowia ludzi. Ważne jest również przestrzeganie etykiet i zaleceń producentów, aby osiągnąć maksymalną efektywność oraz zminimalizować ryzyko wystąpienia oporności chwastów na herbicydy. Efektywne odchwaszczanie chemiczne powinno być częścią zintegrowanego zarządzania uprawami, co może obejmować również metody mechaniczne oraz biologiczne, co zapewnia zrównoważony rozwój sadów i ochronę bioróżnorodności.

Pytanie 17

Na rysunku przedstawiono objawy żerowania

A. piędzika przedzimka.

B. owocówki jabłkóweczki.

C. namiotnika jabłoniowego.

D. brudnicy nieparki.

Owocówka jabłkóweczka (Cydia pomonella) jest znanym szkodnikiem, którego larwy żerują wewnątrz jabłek, co jest widoczne na zdjęciu przedstawiającym charakterystyczne objawy ich działania. Larwy te wnikają do owoców, powodując ich gnicie i zepsucie, co może prowadzić do znaczących strat w plonach. W praktyce, wiedza o rozpoznawaniu objawów żerowania owocówki jabłkóweczki jest niezbędna dla sadowników, aby mogli oni skutecznie monitorować i kontrolować populacje tego szkodnika. Wczesne wykrycie larw pozwala na zastosowanie odpowiednich metod ochrony roślin, takich jak zastosowanie pułapek feromonowych czy biologicznych środków ochrony roślin. Zgodnie z dobrymi praktykami w ochronie roślin, regularne inspekcje owoców oraz stosowanie integrowanej ochrony roślin (IPM) mogą znacznie zmniejszyć szkody wyrządzane przez ten szkodnik. Ponadto, zrozumienie cyklu życiowego owocówki i jej preferencji co do warunków środowiskowych pozwala na lepsze planowanie działań ochronnych.

Pytanie 18

Najlepszym regionem do uprawy moreli jest

A. Nizina Wielkopolska i Mazowsze.

B. rejon Suwalszczyzny, Warmii i Mazur.

C. Wyżyna Sandomierska i Opatowska.

D. rejon szczeciński i Pojezierze Pomorskie.

Wyżyna Sandomierska i Opatowska to zdecydowanie najbardziej sprzyjające regiony w Polsce do uprawy moreli. To wynika głównie z warunków klimatycznych – jest tam stosunkowo ciepło, a ryzyko wiosennych przymrozków jest mniejsze niż w wielu innych częściach kraju. Mało kto wie, że właśnie przymrozki są największym problemem w uprawie moreli w Polsce, bo drzewa te bardzo wcześnie rozpoczynają wegetację i szybko kwitną. W rejonach Wyżyny Sandomierskiej i Opatowskiej gleby są żyzne, dobrze przepuszczalne, a południowe stoki sprzyjają nagrzewaniu i szybkiemu odprowadzeniu nadmiaru wilgoci. Z mojego doświadczenia to miejsce, gdzie plantatorzy mogą uzyskać wysoką jakość owoców, przy odpowiedniej agrotechnice. Warto też zauważyć, że wiele sadów towarowych zlokalizowanych jest właśnie tam – nieprzypadkowo, bo decyduje o tym nie tylko klimat, ale też długość okresu wegetacyjnego, która tu jest wystarczająca dla moreli. Coraz częściej mówi się, że zmiany klimatu mogą nieco poprawiać warunki w innych regionach, ale standardowo to właśnie południowo-wschodnia Polska pozostaje najlepszym wyborem. Technicznie rzecz ujmując, sadzenie moreli poza tym regionem wiąże się z dużo większym ryzykiem strat, zwłaszcza przy tradycyjnych, mniej odpornych odmianach.

Pytanie 19

Siew gniazdowy najczęściej stosowany jest w uprawie

A. fasoli i bobu.

B. pomidora i cebuli.

C. bobu i skorzonery.

D. pora i cebuli.

Siew gniazdowy to typowa technika stosowana w uprawie roślin strączkowych, takich jak fasola czy bób. Wynika to z tego, że nasiona tych roślin są dość duże i nie sieje się ich rzutowo, ani w rzędy jak np. marchew czy cebulę. Siew gniazdowy polega na umieszczaniu kilku nasion w jednym miejscu (tzw. gniazda) w odpowiednich odstępach – w praktyce wygląda to tak, że w każdym dołku ląduje po 2-4 nasiona. Dzięki temu rośliny mogą lepiej konkurować z chwastami na starcie, są mniej podatne na uszkodzenia przez szkodniki, a sam zbiór jest łatwiejszy, bo rośliny rosną w skupiskach. Z mojego doświadczenia, fachowcy często zalecają tę metodę właśnie do fasoli tyczkowej, ale i bób bardzo dobrze reaguje na takie rozmieszczenie – rośliny są silniejsze, a plon stabilniejszy. Warto pamiętać, że w uprawach amatorskich często eksperymentuje się z gniazdami nawet dla innych gatunków, ale nigdzie nie jest to tak powszechne i skuteczne, jak właśnie przy fasoli i bobie. Praktyka ta jest też rekomendowana w podręcznikach do ogrodnictwa i zalecana w zaleceniach Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach. Dodatkowo, siew gniazdowy ułatwia późniejsze zabiegi pielęgnacyjne, jak pielenie czy nawożenie, bo łatwiej jest zachować odpowiedni dystans pomiędzy roślinami.

Pytanie 20

Szkodnikiem truskawek przedstawionym na ilustracji jest

A. zmienik lucernowiec.

B. przędziorek chmielowiec.

C. roztocz truskawkowiec.

D. opuchlak truskawkowiec.

Prezentowany na zdjęciu owad to opuchlak truskawkowiec (Otiorhynchus sulcatus). Moim zdaniem, bardzo charakterystyczną cechą tego szkodnika są jego mocno pofałdowane pokrywy skrzydeł oraz specyficzny, „garbaty” kształt ciała. Opuchlak truskawkowiec jest groźnym szkodnikiem upraw truskawek, ale też wielu innych roślin sadowniczych i ozdobnych. Dorosłe osobniki wygryzają nieregularne dziury na brzegach liści, a larwy, które przebywają w glebie, uszkadzają korzenie i szyjkę korzeniową roślin, przez co uprawy tracą wigoru, liście szybko więdną, a cała roślina zamiera. W praktyce ogrodniczej często spotykałem się z sytuacją, gdzie rośliny nie chciały się prawidłowo rozwijać pomimo dobrej pielęgnacji – właśnie przez działalność larw opuchlaka. Profesjonaliści przy monitoringu upraw powinni zwracać uwagę na typowe ślady żerowania oraz prowadzić regularne kontrole gleby. W branżowych zaleceniach dotyczących ochrony truskawek, zaleca się stosowanie pułapek feromonowych i ściółkowania gleby, co ogranicza liczebność tego szkodnika. Ważne też, aby nie lekceważyć objawów, bo szybka reakcja pozwala uniknąć poważniejszych strat. Z mojego doświadczenia, opuchlak to szkodnik, którego cykl życiowy trzeba znać, bo zwalczanie w nieodpowiednim momencie jest po prostu mało skuteczne. To taki typowy „ukryty wróg” w uprawach truskawek.

Pytanie 21

Podczas rozmnażania krzewów owocowych przez odkłady pionowe, jedną z wykonywanych czynności, jest przycięcie pędów

A. o 1/2 ich długości.

B. tuż nad ziemią.

C. o sam wierzchołek.

D. 2 – 3 oczka nad ziemią.

Przycinanie pędów 2–3 oczka nad ziemią podczas rozmnażania krzewów owocowych przez odkłady pionowe to takie trochę złote podejście ogrodników. Właśnie ten sposób sprawia, że pęd ma idealne warunki do wypuszczenia nowych korzeni. Z mojego doświadczenia przycinanie krócej, np. tuż nad ziemią, często powoduje osłabienie rośliny i mniejszą szansę na prawidłowe ukorzenienie. Pozostawienie 2–3 oczek daje odpowiednią ilość tkanek zapasowych — i co najważniejsze, z tych oczek mogą wyrosnąć młode pędy, które potem pięknie się rozkrzewią. W praktyce ogrodniczej to już trochę klasyka, bo dzięki takiemu cięciu roślina lepiej znosi stres i szybciej się regeneruje. Często właśnie w szkółkach czy na plantacjach amatorskich cięcie na 2–3 oczka jest standardem, bo daje najlepsze efekty, jeśli chodzi o przyjęcia odkładów. Dobrze jest pamiętać, że każde cięcie to też potencjalna rana dla rośliny, dlatego trzeba używać naprawdę ostrych, czystych sekatorów. Przycięcie pędu na tej wysokości zwiększa powierzchnię brodawek korzeniowych, z których potem wyrastają zdrowe, silne korzenie. Odkłady pionowe to w sumie metoda mało skomplikowana, ale diabeł tkwi w szczegółach – i właśnie ten detal z przycięciem robi tu robotę.

Pytanie 22

Termin rozpoczęcia i zakończenia wegetacji roślin sadowniczych oraz stopień przygotowania roślin do zimy zależy od

A. układu temperatur.

B. rozkładu opadów.

C. wilgotności powietrza.

D. długości dnia.

Głównym czynnikiem wpływającym na rozpoczęcie i zakończenie wegetacji roślin sadowniczych, a także na ich przygotowanie do zimy, jest układ temperatur. To właśnie temperatura, a nie długość dnia czy poziom opadów, decyduje o tym, kiedy rośliny zaczynają rosnąć na wiosnę i kiedy wchodzą w stan spoczynku jesienią. Praktyka sadownicza pokazuje, że pierwsze ruszenie soków i rozwój pąków następuje dopiero po osiągnięciu określonej sumy temperatur efektywnych – to taki próg, który różni się nawet pomiędzy gatunkami. Zimą natomiast spadki temperatury poniżej pewnego poziomu inicjują proces hartowania się roślin, czyli przygotowania do zimowych warunków. Warto wiedzieć, że w nowoczesnych sadach prowadzi się monitoring temperatur, żeby lepiej planować zabiegi ochronne, nawadnianie czy nawet zabezpieczenia przeciwprzymrozkowe. Moim zdaniem, zbyt często lekceważy się wpływ długotrwałych anomalii termicznych (np. ocieplenie w styczniu lub wrześniu), które mogą zaburzyć rytm fenologiczny i narazić rośliny na przemarznięcia. Z perspektywy agrotechniki, znajomość wymagań termicznych i prowadzenie dokumentacji temperatur to absolutna podstawa skutecznej uprawy sadowniczej – i to zarówno w tradycyjnych, jak i nowoczesnych systemach produkcji.

Pytanie 23

Teren, obsadzony roślinami jednorocznymi o ozdobnych kwiatach lub liściach, które są dekoracyjne przez pewną część roku, to

A. skalniak.

B. kwietnik.

C. rabata.

D. różanka.

Kwietnik to zdecydowanie trafna odpowiedź w przypadku pytania o teren obsadzony roślinami jednorocznymi o dekoracyjnych kwiatach lub liściach. W praktyce ogrodniczej kwietniki projektuje się z myślą o sezonowej dekoracyjności, często właśnie poprzez dobór jednorocznych gatunków, które efektownie prezentują się w określonym czasie roku. Moim zdaniem kluczową cechą kwietnika jest jego kompozycyjność – takie założenia planuje się najczęściej jako wyraziste plamy barw i form, a rośliny jednoroczne są tutaj wręcz niezastąpione. Proste przykłady z miejskich parków czy skwerów – tam większość kolorowych, geometrycznych kompozycji to właśnie kwietniki. Branżowe standardy mówią, że kwietnik powinien być łatwo dostępny do pielęgnacji i zapewniać jak największe walory estetyczne w szczycie sezonu. Możliwość corocznej zmiany kompozycji daje ogromne pole do popisu kreatywnym ogrodnikom. Warto dodać, że kwietniki różnią się od rabat tym, że te pierwsze w zasadzie zawsze zakładane są z roślin sezonowych, a rabaty częściej obsadza się bylinami i krzewami. Utrzymanie właściwej ekspozycji, regularna wymiana podłoża i systematyczna pielęgnacja to podstawa, ale dobrze zaprojektowany kwietnik naprawdę robi wrażenie – i to nie tylko na znawcach!

Pytanie 24

Na glebach o niewielkiej głębokości najlepiej będzie rozwijać się

A. śliwa

B. jabłoń

C. grusza

D. czereśnia

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Śliwa (Prunus domestica) jest drzewem owocowym, które wykazuje znacznie większą tolerancję na glebę płytką w porównaniu do innych gatunków takich jak jabłoń, czereśnia czy grusza. Jej korzenie mają zdolność do penetracji w poszukiwaniu wody i składników odżywczych, co czyni ją bardziej adaptacyjną w trudnych warunkach glebowych. W praktyce, gleb płytkich często brakuje wystarczającej ilości materii organicznej oraz odpowiedniej struktury, co może ograniczać wzrost wielu roślin. Śliwa, dzięki swoim wymaganiom glebowym, może dobrze rosnąć nawet w takich warunkach, co czyni ją doskonałym wyborem dla ogrodników i właścicieli plantacji w regionach z ograniczoną ilością gleby. Dodatkowo, jej owocowanie wymaga pełnego nasłonecznienia, co jest istotne w kontekście uprawy w płytkich glebach, które często są bardziej narażone na wahania temperatury. Z tego powodu, uprawa śliwy w takich warunkach nie tylko jest możliwa, ale może być również korzystna z punktu widzenia ekonomicznego, zwłaszcza w regionach z ograniczonym dostępem do żyznych gleb.

Pytanie 25

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż warzywo przyprawowe, którego rozsadę można wysadzić do gruntu najwcześniej.

Terminy wysiewu, rozsady i sadzenia popularnych ziół w Polsce.
Gatunek	Siew na rozsadę.	Siew do gruntu.	Wysadzanie rozsady do gruntu.
Bazylia pospolita	III/IV	Połowa V	Połowa V
Czaber ogrodowy	-	IV	-
Gorczyca biała	-	III/IV	-
Hyzop lekarski	III	Koniec IV	Połowa V
Kolendra siewna	III/IV	IV	Połowa V
Koper ogrodowy	-	III/IV	-
Lebiodka pospolita (oregano)	III	IV	Koniec IV
Majeranek ogrodowy	III	IV/V	Połowa V
Melisa lekarska	IV	IX-X (wschodzi wiosną)	Połowa V
Nagietek lekarski	-	III – VI
Ogórecznik lekarski	-	IV
Pietruszka zwyczajna	-	III/IV
Szałwia lekarska	III	IX-X (wschodzi wiosną) lub IV	Połowa V
Szczypiorek ogrodowy	Początek IV	Koniec IV	V
Trybula ogrodowa	-	IV
Tymianek właściwy	III/IV		Koniec V

A. Melisa lekarska.

B. Bazylia pospolita.

C. Lebiodka pospolita.

D. Tymianek właściwy.

Lebiodka pospolita, znana również jako oregano, jest warzywem przyprawowym, którego rozsadę można wysadzić do gruntu najwcześniej, w marcu lub kwietniu. To istotne, ponieważ w ogrodnictwie i uprawach ziół, dobór odpowiedniego terminu wysadzania roślin do gruntu ma kluczowe znaczenie dla ich prawidłowego wzrostu i plonowania. W przypadku lebiodki pospolitej, wczesne umieszczenie roślin w gruncie pozwala na lepsze wykorzystanie dostępnych zasobów naturalnych, takich jak światło słoneczne oraz wilgoć. Ponadto, roślina ta jest znana z wysokiej odporności na suszę, co czyni ją doskonałym wyborem dla ogrodów, gdzie występują ograniczenia wodne. Stosując się do dobrych praktyk ogrodniczych, możemy również zaobserwować, że lebiodka pospolita, dzięki swojej trwałości, sprzyja bioróżnorodności i może służyć jako wsparcie dla innych roślin w ekosystemie ogrodowym. Warto również pamiętać, że wyprzedzenie innych roślin przyprawowych w wysadzaniu, takich jak bazylia czy tymianek, może przyczynić się do efektywniejszego zarządzania przestrzenią w ogrodzie oraz lepszego planowania zbiorów.

Pytanie 26

Zdjęcie przedstawia

A. nasionnicę trześniówkę.

B. owocówkę śliwkóweczkę.

C. mszycę wiśniową.

D. przędziorka chmielowca.

Nasionnica trześniówka (Rhagoletis cerasi) jest owadem o charakterystycznej czarno-białej kolorystyce, która łatwo wyróżnia go spośród innych gatunków owadów szkodliwych dla upraw owocowych. Jego obecność na owocach wiśni i czereśni jest szczególnie istotna, ponieważ samice składają jaja w owocach, co prowadzi do powstawania larw, które mogą znacząco osłabić roślinę. Wiedza na temat rozpoznawania tego owada oraz jego cyklu życia jest kluczowa dla skutecznego zarządzania uprawami owocowymi. W praktyce, ogrodnicy i sadownicy powinni monitorować występowanie nasionnicy oraz stosować odpowiednie metody ochrony roślin, takie jak pułapki feromonowe czy biologiczne metody zwalczania, aby ograniczyć populację tego szkodnika. Dobrą praktyką jest również regularne sprawdzanie owoców oraz stosowanie integrowanej ochrony roślin (IPM), która łączy wiele strategii w celu minimalizacji szkód wyrządzanych przez owady.

Pytanie 27

Biohumus, to naturalny i bardzo cenny nawóz ogrodniczy, który może być stosowany w uprawach ekologicznych warzyw. Powstaje on w wyniku przetworzenia substancji organicznej przez

A. mikroorganizmy glebowe.

B. mrówki faraonki.

C. dżdżownice kalifornijskie.

D. zwierzęta gospodarskie.

Biohumus to naprawdę świetny przykład na to, jak natura może wspierać nowoczesne ogrodnictwo i rolnictwo ekologiczne. Jego produkcja polega na przetwarzaniu resztek organicznych przez specjalnie wyselekcjonowane dżdżownice kalifornijskie, czyli Eisenia fetida. To one, moim zdaniem, wykonują całą brudną robotę, przerabiając obornik, resztki warzyw czy inny materiał organiczny w doskonałej jakości nawóz. Proces ten jest nazywany wermikompostowaniem i zapewnia, że końcowy produkt jest bezpieczny dla środowiska, wolny od patogenów i doskonale zbilansowany pod względem mikro i makroskładników. Co ciekawe, biohumus poprawia strukturę gleby, zwiększa jej pojemność wodną i aktywność biologiczną, przez co rośliny są bardziej odporne na stresy. W praktyce można go stosować zarówno do warzyw, kwiatów, jak i nawet do domowych roślin doniczkowych. Branżowe normy oraz literatura jasno wskazują, że dżdżownice kalifornijskie są najefektywniejszym „producentem” biohumusu, bo mają ogromny apetyt i szybko przerabiają odpady. Warto wiedzieć, że w uprawach ekologicznych biohumus jest wręcz polecany jako alternatywa dla nawozów mineralnych. Moim zdaniem, jeśli zależy komuś na zdrowych warzywach i dobrej glebie, to biohumus z dżdżownic kalifornijskich to strzał w dziesiątkę.

Pytanie 28

Do cięcia kwiatów sztucznych należy zastosować

A. sekator jednoręczny.

B. nóż florystyczny.

C. sekator dwuręczny.

D. cążki uniwersalne.

Cążki uniwersalne to faktycznie taki niepozorny, a jednak bardzo przydatny sprzęt, jeśli chodzi o pracę z kwiatami sztucznymi. Wynika to głównie z konstrukcji tych kwiatów – ich łodygi są najczęściej wykonane z drutu powlekanego plastikiem lub innym tworzywem, czasem dodatkowo wzmacnianym. Taki materiał bywa twardy i elastyczny zarazem, co sprawia, że zwykły nóż florystyczny mógłby sobie z tym nie poradzić albo się stępić. Cążki uniwersalne pozwalają na szybkie, równe i czyste cięcie, bez zgniatania łodygi czy zostawiania postrzępionych końcówek. Dodatkowo, pracując z cążkami, nie musisz się obawiać o swoje bezpieczeństwo tak bardzo, jak przy użyciu ostrych noży. W pracowniach florystycznych i dekoratorskich korzysta się właśnie z tego narzędzia, bo daje swobodę działania i precyzję, a dłonie tak szybko się nie męczą. Z mojego doświadczenia wynika też, że dobre cążki posłużą przez długi czas, jeśli się o nie dba i regularnie czyści. Warto też wiedzieć, że cążki uniwersalne przydadzą się nie tylko do sztucznych kwiatów, ale i do przewodów florystycznych czy innych drobnych prac technicznych. Tak więc, wybierając cążki uniwersalne, idziesz zgodnie z branżowymi standardami, które stawiają na bezpieczne narzędzia dające precyzję i komfort pracy.

Pytanie 29

Przed założeniem sadu na glebach lekkich obornik należy przyorać na głębokość

A. 90-100 cm

B. 50-60 cm

C. 25-30 cm

D. 10-15 cm

Często początkujący sadownicy błędnie zakładają, że dla obornika wystarczy płytkie przyoranie w zakresie 10-15 cm czy nawet do 25-30 cm. Wynika to chyba z przekonania, że korzenie sadzonek i tak początkowo rozwijają się przy powierzchni, więc głębsze przekopywanie nie ma sensu. Jednak jest inaczej – większość drzew owocowych z czasem wytwarza głęboki system korzeniowy, a obornik przyorany płytko bardzo szybko się rozkłada i składniki pokarmowe są wtedy narażone na szybkie wymywanie z profilu glebowego, zwłaszcza na glebach lekkich. To powoduje, że już po jednym sezonie gleba może być uboga w próchnicę i minerały, a rośliny startują nie w optymalnych warunkach. Z drugiej strony, przyoranie obornika zbyt głęboko, np. na 90-100 cm, to z kolei przesada. Tak głęboki zabieg nie ma sensu praktycznego – drzewka przez pierwsze lata w ogóle nie sięgną korzeniami tak głęboko, a poza tym utrudnia to napowietrzanie gleby oraz może prowadzić do zalegania wody i rozwoju procesów beztlenowych. Tak naprawdę, standardy sadownicze, zarówno w literaturze, jak i w praktyce, wskazują, że optymalną głębokością jest właśnie 50-60 cm. To pozwala wytworzyć tzw. warstwę produkcyjną bogatą w materię organiczną i korzystną dla rozwoju systemu korzeniowego. Błędy wynikają często z chęci uproszczenia pracy lub zaoszczędzenia czasu, ale niestety na dłuższą metę prowadzi to do obniżenia plonów i konieczności dodatkowego nawożenia. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce mieć zdrowy, dobrze rosnący sad, powinien od razu zadbać o prawidłowe głębokie przyoranie, zamiast potem żałować, że poszedł na skróty.

Pytanie 30

Najniższej wilgotności w czasie przechowywania wymaga

A. marchew.

B. seler.

C. cebula.

D. por.

Cebula faktycznie wymaga najniższej wilgotności podczas przechowywania i to jest dość specyficzne w porównaniu do innych warzyw korzeniowych czy bulwowych. Z reguły utrzymywanie wilgotności na poziomie ok. 65–70% jest uznawane za optymalne dla cebuli, bo zbyt wysoka wilgotność prowadzi do rozwoju pleśni, gnicia i bardzo szybkiego psucia się. Przechowywanie cebuli w suchych, przewiewnych miejscach pozwala na zachowanie jej jakości przez kilka miesięcy. Często magazyny czy chłodnie, w których przechowuje się cebulę, są wentylowane i monitorowane pod kątem wilgotności, co jest zgodne z wytycznymi np. Instytutu Ogrodnictwa czy zaleceniami producentów. Cebula po wysuszeniu zewnętrznych łusek praktycznie nie wymaga takiej „opieki” jak marchew czy seler, które bardzo szybko więdną przy niskiej wilgotności i wtedy tracą masę, smak oraz wartości odżywcze. W praktyce widziałem, że cebulę często przechowuje się nawet w workach jutowych czy skrzynkach, byle tylko było sucho i przewiewnie. Zbyt wysoka wilgotność sprawia, że cebula zaczyna kiełkować albo pojawia się nieprzyjemny zapach, czego raczej każdy producent i magazynier chce uniknąć. Moim zdaniem, jeśli ktoś planuje dłuższe przechowywanie cebuli, to skupienie się właśnie na suchej atmosferze i przewiewie to podstawa – lepiej trzymać się tych standardów niż ufać intuicji czy domowym sposobom.

Pytanie 31

Cięcie forsycji należy przeprowadzić

A. jesienią.

B. po zawiązaniu owoców.

C. po kwitnieniu.

D. latem.

Cięcie forsycji po kwitnieniu to absolutna podstawa w ogrodnictwie, jeśli zależy nam na bujnym kwitnieniu w kolejnym sezonie i ładnym pokroju krzewu. Robi się to zwykle zaraz po opadnięciu ostatnich kwiatów, bo forsycja zawiązuje pąki kwiatowe na pędach, które wyrosły w bieżącym roku. Cięcie w tym terminie pozwala roślinie zregenerować się, wykształcić nowe pędy i dać dużo kwiatów wiosną. Praktycy i ogrodnicy często podkreślają, że to najważniejszy moment, bo jeśli przytniemy forsycję za późno – latem albo jesienią – stracimy większość przyszłorocznych kwiatów. Trochę jakbyśmy podcinali gałąź, na której siedzimy. Osobiście zawsze staram się ciąć forsycję tuż po kwitnieniu, bo wtedy krzewy są gęste, zdrowe i nie mają tendencji do łysienia od dołu. Warto pamiętać, że cięcie nie powinno być zbyt radykalne, żeby nie osłabić rośliny – najlepiej usuwać 2-3 najstarsze pędy i prześwietlić środek krzewu. To umożliwia lepszy dostęp światła i powietrza, co ogranicza występowanie chorób. Tak robią doświadczeni ogrodnicy i to się naprawdę sprawdza.

Pytanie 32

Zbiór rzodkiewki przeprowadza się

A. kopaczką do ziemniaków.

B. kopaczką do warzyw.

C. kombajnem.

D. ręcznie.

Zbiór rzodkiewki najczęściej przeprowadza się ręcznie, przede wszystkim ze względu na specyficzne wymagania tej rośliny i jej wrażliwość na uszkodzenia mechaniczne. Rzodkiewka rośnie bardzo płytko w glebie, a jej korzenie oraz bulwy są niewielkie i delikatne; łatwo je uszkodzić nawet przy najmniejszym nacisku czy nieodpowiednim narzędziu. W praktyce, ręczny zbiór pozwala na selektywne wybieranie dojrzałych egzemplarzy oraz lepszą kontrolę nad jakością plonu, co jest niesamowicie ważne przy sprzedaży detalicznej czy na lokalnych rynkach. W dużych gospodarstwach czasem stosuje się uproszczone narzędzia pomocnicze, jak widełki czy małe łopatki, ale wciąż jest to w zasadzie praca ręczna – i takie podejście zgodne jest z zaleceniami Instytutu Ogrodnictwa oraz standardami upraw drobnych warzyw w Polsce. Moim zdaniem, ręczne zbiory rzodkiewki to nie tylko tradycja, ale też praktyczna konieczność – mechanizacja w tym przypadku mogłaby prowadzić do dużych strat jakościowych. Warto też wiedzieć, że w krajach, gdzie uprawa rzodkiewki prowadzona jest na dużą skalę, eksperymentuje się z maszynami, jednak wciąż nie dorównują one delikatności i precyzji pracy ludzkiej ręki. Jeśli zależy nam na plonie wysokiej jakości – ręczny zbiór to pewniak.

Pytanie 33

Spadek temperatury do -20°C wytrzymują

A. jarmuż i skorzonera.

B. melon i por.

C. pomidor i fasola.

D. ogórek i papryka.

Jarmuż i skorzonera to warzywa, które naprawdę potrafią zaskoczyć swoją odpornością na mróz. Przy spadkach temperatury nawet do -20°C te rośliny spokojnie sobie dają radę, co wynika z ich naturalnych predyspozycji i specyficznego składu tkanek. W praktyce ogrodniczej i rolniczej często właśnie je zostawia się w gruncie na zimę, bo nawet jeśli liście trochę podmarzną, po odtajałej nocy wracają do formy. Jarmuż jest wręcz smaczniejszy po przemrożeniu, bo cukry lepiej się w nim uwalniają. Skorzonera, znana jako wężymord, jest bardzo popularna w uprawach ekologicznych – można ją wykopywać nawet zimą, bez ryzyka zniszczenia korzenia. To pokazuje, że planując uprawę na działce lub w gospodarstwie, warto wybierać takie gatunki, które nie wymagają specjalnej ochrony przed mrozem. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet w rejonach o ostrzejszym klimacie te warzywa praktycznie nie sprawiają problemów zimą. W większości podręczników, czy zaleceniach branżowych (np. Instytut Ogrodnictwa w Skierniewicach) podkreśla się, że jarmuż i skorzonera to świetny wybór do późnojesiennych i zimowych zbiorów. Ważne – inne popularne warzywa, jak pomidor czy ogórek, w takich temperaturach nie mają szansy przetrwać, bo nie są przystosowane do naszych mroźnych zim.

Pytanie 34

Jesienny termin sadzenia jest najbardziej wskazany dla

A. orzechów włoskich.

B. brzoskwini.

C. jabłoni.

D. moreli.

Jabłoń to jeden z tych gatunków drzew owocowych, dla których jesienny termin sadzenia jest zdecydowanie najbardziej polecany. Wynika to z tego, że jabłonie dobrze znoszą przesadzanie w stanie spoczynku, a gleba jesienią jest jeszcze nagrzana po lecie i wilgotna, dzięki czemu młode korzenie mogą od razu zacząć się regenerować. Taki termin sadzenia pozwala też drzewku lepiej się zaaklimatyzować przed zimą, a wiosną startuje ono z już rozwiniętym, drobnym systemem korzeniowym gotowym do pobierania wody i składników pokarmowych. Ogrodnicy i sadownicy trzymają się tej zasady od lat – w podręcznikach i branżowych poradnikach można znaleźć wyraźne zalecenia, aby większość odmian jabłoni sadzić właśnie od października do listopada. Moim zdaniem, jeśli ktoś poważnie myśli o założeniu sadu i chce, żeby drzewa ruszyły z kopyta na wiosnę, to nie ma co czekać z jabłonią do wiosny – jesień to strzał w dziesiątkę. Dodatkowo, dzięki jesiennemu sadzeniu, nie trzeba się martwić suszą, która coraz częściej pojawia się na przedwiośniu. To szczególnie ważne na glebach lekkich, piaszczystych czy w rejonach z niewielkimi opadami zimą. Praktyka pokazuje, że jabłonie sadzone jesienią przyjmują się lepiej i szybciej rosną. Dla profesjonalistów to taki trochę standard sadowniczy.

Pytanie 35

Z 1 g nasion kapusty otrzymuje się około 100 sztuk rozsady, która wystarcza do obsadzenia pola o powierzchni 25 m². Koszt 1 grama nasion wynosi 4 złote. Jaki jest koszt zakupu nasion do obsadzenia pola o powierzchni 100 m²?

A. 8 zł

B. 12 zł

C. 16 zł

D. 20 zł

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
To zadanie pokazuje, jak praktycznie przeliczać ilości nasion i ich koszt na konkretne powierzchnie pola – taka umiejętność w branży ogrodniczej to absolutna podstawa. Licząc krok po kroku: 1 gram nasion starcza na obsadzenie 25 m², więc na 100 m² potrzeba aż 4 razy tyle, czyli 4 gramy. Każdy gram kosztuje 4 złote, więc razem wychodzi 16 złotych. I to jest właśnie ta poprawna odpowiedź. W praktyce, planując uprawy, zawsze trzeba dokładnie wiedzieć, ile materiału siewnego zamówić, żeby nie zabrakło, ale też nie wyrzucać pieniędzy na zbyt duże zapasy. Często spotykam się z sytuacją, kiedy ktoś zamawia „na oko” i potem zostaje z niewykorzystanymi nasionami – a przecież ich zdolność kiełkowania spada z każdym rokiem. Dobra kalkulacja pozwala zoptymalizować koszty produkcji, co przekłada się na realne zyski w sezonie. Moim zdaniem to jeden z tych przykładów, gdzie matematyka w rolnictwie ma bezpośrednie przełożenie na rentowność gospodarstwa. Zawsze warto stosować się do takiego schematu przeliczania, bo to nie tylko zdrowy rozsądek, ale i standard w profesjonalnej produkcji rozsady.

Pytanie 36

Który z tych produktów wymaga najwyższej temperatury podczas przechowywania?

A. groch

B. burak

C. melon

D. seler

Melon, jako owoc pochodzący z ciepłych stref klimatycznych, wymaga wyższych temperatur przechowywania w porównaniu do wielu innych warzyw i owoców. Optymalna temperatura dla przechowywania melona wynosi zazwyczaj od 7 do 10 stopni Celsjusza. Takie warunki sprzyjają zachowaniu jakości owocu, w tym jego smaku oraz struktury. Melony są wrażliwe na niskie temperatury, które mogą prowadzić do uszkodzeń komórkowych, co w efekcie negatywnie wpływa na smak oraz teksturę. Z nieodpowiednim przechowywaniem, melon może szybciej się psuć, co ma istotne znaczenie dla dystrybucji i sprzedaży w handlu detalicznym. Warto również pamiętać, że melon powinien być przechowywany w odpowiedniej wilgotności, co dodatkowo podkreśla znaczenie utrzymywania właściwych warunków. W praktyce, standardy przechowywania owoców, takie jak te określone przez organizacje branżowe, podkreślają konieczność dostosowania warunków do specyficznych potrzeb każdego rodzaju owocu, co przyczynia się do ich dłuższej trwałości i lepszej jakości dla konsumenta.

Pytanie 37

Pędy owijające się wokół podpór są charakterystyczne dla

A. wiciokrzewu.

B. mieczyka.

C. jeżówki.

D. berberysu.

Wiciokrzew to wręcz podręcznikowy przykład rośliny pnącej, która wykorzystuje mechanizm owijania się pędów wokół podpór. Ten sposób wzrostu jest bardzo praktyczny – w ogrodach i terenach zieleni pozwala na efektowne pokrywanie pergoli, altan czy ogrodzeń. Dzięki spiralnemu owijaniu się pędów, wiciokrzew jest w stanie samodzielnie wspinać się do góry, stabilizując swoją pozycję bez potrzeby stosowania dodatkowych mocowań. Moim zdaniem, to doskonały wybór do tworzenia zielonych ścian czy naturalnych przesłon, bo szybko rośnie i jest raczej mało wymagający. Z punktu widzenia dobrych praktyk ogrodniczych, zawsze warto sadzić wiciokrzew w pobliżu solidnych podpór, bo tylko wtedy przyniesie najlepsze efekty dekoracyjne. Co ciekawe, nie wszystkie pnącza mają taką samą strategię – na przykład winobluszcz przyczepia się korzonkami czepnymi, a powojniki – ogonkami liściowymi. Wiciokrzew natomiast wykorzystuje elastyczność i ruchliwość pędów, dosłownie owija się wokół wszystkiego, co napotka. No i jeszcze taka praktyczna rada z życia: jeśli planujesz prowadzić wiciokrzew przy altanie, zadbaj o to, żeby podpory były stabilne – starsze pędy tej rośliny z czasem drewnieją i mogą być dość ciężkie. Myślę, że ta wiedza przyda się nie tylko w ogrodnictwie, ale i w architekturze krajobrazu.

Pytanie 38

W uprawie pomidorów zabiegiem regulującym wzrost i owocowanie jest

A. usuwanie dolnych liści.

B. zapyłanie.

C. przerywanie.

D. cięcie roślin.

W uprawie pomidorów często spotyka się różne zabiegi pielęgnacyjne, ale nie wszystkie rzeczywiście wpływają na regulację wzrostu i owocowania w taki sposób, jak by się chciało. Zapyłanie, choć jest niezbędne dla powstawania owoców, dotyczy głównie procesu przenoszenia pyłku i nie wpływa na sam wzrost rośliny ani nie reguluje liczby czy jakości dojrzewających owoców – to raczej naturalny etap rozwoju rośliny, czasem wspomagany w warunkach szklarniowych przez specjalne wibratory lub owady zapylające. Przerywanie odnosi się głównie do rozrzedzania (np. w uprawie owoców pestkowych lub korzeniowych), a w przypadku pomidorów ma bardzo małe znaczenie – praktycznie nie stosuje się tego zabiegu, bo pomidor sam reguluje zawiązywanie owoców. Usuwanie dolnych liści to bardzo przydatna czynność, która pomaga ograniczyć rozwój chorób, poprawić przewiewność i dostęp światła, ale nie jest ona bezpośrednio związana z kontrolą wzrostu czy zawiązywania owoców na tyle, by uznać ją za kluczowy zabieg regulacyjny. W praktyce największy wpływ na równowagę między wzrostem a owocowaniem ma właśnie cięcie, czyli usuwanie pędów bocznych i ewentualnie regulacja wysokości głównego pędu. Myślenie, że samo zapylenie lub przerzedzanie rozwiąże problem zbyt bujnego wzrostu czy słabego plonowania, to częsty błąd początkujących ogrodników. Tak naprawdę dopiero połączenie prawidłowego cięcia z innymi zabiegami daje najlepszy efekt, bo pozwala skierować energię rośliny na rozwój owoców, a nie na niepotrzebną masę liściową. Warto pamiętać, że każde działanie w uprawie pomidora powinno mieć jasno określony cel, zgodny z dobrą praktyką ogrodniczą i wytycznymi szkółkarskimi.

Pytanie 39

Na podstawie danych zawartych w tabeli oblicz koszt przygotowania gleby pod trawnik na powierzchni 0,2 ha.

Wycena wybranych usług
Lp.	Usługa	Cena [w zł/m²]
1.	Wykonanie trawnika – orka, równanie powierzchni, wałowanie – siew nasion, przykrycie substratem	6,00 4,00
2.	Pielęgnacja trawnika – wertykulacja, dosiew, nawożenie – wałowanie ręczne, aeracja – koszenie	5,00 3,00 2,00

A. 12 000,00 zł

B. 1 200,00 zł

C. 26 000,00 zł

D. 2 600,00 zł

Brak odpowiedzi na to pytanie.

Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
To właśnie ta odpowiedź jest trafna, bo wynika ze szczegółowej analizy danych z tabeli i poprawnego przeliczenia jednostek powierzchni. Trzeba było wyłapać, że koszt przygotowania gleby pod trawnik obejmuje dwa etapy – orkę, równanie powierzchni i wałowanie (6,00 zł/m²) oraz siew nasion i przykrycie substratem (4,00 zł/m²). Razem daje to 10,00 zł za każdy metr kwadratowy. Skoro powierzchnia to 0,2 ha, co po przeliczeniu daje 2 000 m² (bo 1 ha to 10 000 m²), całościowy koszt wynosi 2 000 x 10,00 zł = 20 000 zł. Jednak w pytaniu chodzi tylko o przygotowanie gleby, czyli te pierwsze trzy czynności za 6,00 zł/m², co prowadzi do wyniku 2 000 x 6,00 zł = 12 000 zł. Praktyka pokazuje, że przy większych terenach trawnika bardzo istotna jest dokładność w szacowaniu kosztów, by nie zaniżyć wartości inwestycji i nie narazić się na straty. W pracy ogrodnika równie ważne co wiedza teoretyczna jest poprawne rozumienie zakresu usługi, dlatego rozbicie pozycji według etapów ma duże znaczenie w kalkulacjach. Warto też pamiętać, że na rynku często spotyka się właśnie takie rozpisane cenniki – to pomaga w uczciwym rozliczeniu się z klientem. Z mojego doświadczenia takie szczegółowe podejście do kosztorysowania pozwala uniknąć wielu nieporozumień na etapie realizacji projektu.

Pytanie 40

Rośliny preferujące cień to

A. barwinek pospolity i dąbrówka rozłogowa

B. goździk pierzasty i jeżówka purpurowa

C. mak kalifornijski i miłek wiosenny

D. aster gawędka i dąbrówka rozłogowa

Barwinek pospolity (Vinca minor) oraz dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans) to klasyczne przykłady roślin cieniolubnych, które doskonale przystosowały się do życia w warunkach ograniczonego dostępu do światła. Barwinek pospolity charakteryzuje się pięknymi, błękitnymi kwiatami oraz zielonymi, błyszczącymi liśćmi, co czyni go popularnym wyborem w ogrodach zacienionych. Dąbrówka rozłogowa ma natomiast atrakcyjne liście oraz kwiaty, które pojawiają się wczesną wiosną, przyciągając owady zapylające. Rośliny te są nie tylko estetyczne, ale także pełnią funkcję ochronną dla gleby, zapobiegając erozji dzięki silnemu systemowi korzeniowemu. W praktyce, ich zastosowanie w ogrodnictwie i zarządzaniu przestrzenią zieloną jest zgodne z zasadami ekologicznej uprawy, gdzie promuje się bioróżnorodność i naturalne sposoby wzbogacania przestrzeni. Rośliny cieniolubne, takie jak barwinek i dąbrówka, są również cenione za swoje właściwości odpornościowe oraz niskie wymagania pielęgnacyjne, co czyni je idealnym rozwiązaniem dla amatorów ogrodnictwa oraz profesjonalistów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej