Pytanie 1
Sieci lokalne o architekturze klient-serwer cechują się tym, że
A. żaden z komputerów nie pełni funkcji dominującej w stosunku do innych.
B. wszystkie komputery w sieci mają równorzędny status.
C. istnieje jeden dedykowany komputer, który udostępnia zasoby w sieci.
D. wszystkie komputery klienckie mogą korzystać z zasobów innych komputerów.
W modelu sieci lokalnych, w którym każdy komputer jest równoprawny z pozostałymi, mamy do czynienia z architekturą typu peer-to-peer. W takim modelu, wszystkie urządzenia mają równy status i mogą zarówno udostępniać, jak i pobierać zasoby, co prowadzi do trudności w zarządzaniu i zabezpieczaniu zasobów. Ta koncepcja może prowadzić do dezorganizacji, ponieważ brak centralnego zarządzania utrudnia utrzymanie porządku i kontroli dostępu. W sytuacji, gdy żaden komputer nie pełni roli nadrzędnej, zyskujemy większą elastyczność, lecz kosztem wydajności oraz bezpieczeństwa. Przekłada się to na szereg problemów, takich jak trudności w aktualizacji oprogramowania czy synchronizacji danych, ponieważ każda zmiana musi być przeprowadzona na każdym komputerze z osobna. Kolejnym błędem w myśleniu jest przekonanie, że wszystkie komputery klienckie mogą w pełni korzystać z zasobów innych komputerów. W praktyce, w architekturze klient-serwer, dostęp do zasobów jest ściśle kontrolowany przez serwer, co zapewnia bezpieczeństwo i właściwe zarządzanie danymi. Warto zaznaczyć, że w modelu peer-to-peer mogą występować problemy z wydajnością, zwłaszcza przy dużej liczbie użytkowników, co nie jest problemem w dobrze zorganizowanej sieci klient-serwer, gdzie serwer jest zoptymalizowany do obsługi wielu jednoczesnych połączeń.
