Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 5 lipca 2026 16:18
Data zakończenia: 5 lipca 2026 16:30

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Co zostało uwidocznione na zamieszczonym radiogramie?

A. Zwichnięcie stawu skokowego.

B. Złamanie kości skokowej.

C. Złamanie kostki bocznej.

D. Ostroga kości piętowej.

Na radiogramie widoczna jest typowa ostroga kości piętowej, czyli wyrośl kostna zlokalizowana na dolno-przyśrodkowej powierzchni guza piętowego, w okolicy przyczepu rozcięgna podeszwowego. W obrazie RTG wygląda to jak haczykowate lub dziobowate uwypuklenie kości skierowane ku przodowi stopy. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych znalezisk radiologicznych – jeśli raz się je dobrze obejrzy, trudno je potem pomylić. W praktyce technika i lekarze radiolodzy zwracają szczególną uwagę na tę okolicę u pacjentów zgłaszających ból pięty, zwłaszcza nasilający się przy pierwszych krokach rano. Standardowo wykonuje się projekcje boczne stopy lub stawu skokowo-piętowego, bo w tej projekcji ostroga jest najlepiej uwidoczniona. W dobrych praktykach opisowych podkreśla się lokalizację (przyczep rozcięgna podeszwowego vs przyczep ścięgna Achillesa), wielkość wyrośli kostnej i ewentualne towarzyszące zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-piętowego. Trzeba też pamiętać, że sama obecność ostrogi na RTG nie zawsze koreluje z nasileniem dolegliwości bólowych – czasem pacjent ma dużą ostrogę i minimalne objawy, a innym razem odwrotnie. W praktyce klinicznej wynik badania obrazowego łączy się z badaniem fizykalnym i wywiadem. Radiogram pełni tu rolę potwierdzającą i różnicującą – pomaga odróżnić ostrogę od złamań zmęczeniowych guza piętowego, zmian pourazowych czy rzadziej zmian guzowatych. W pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie stopy, brak rotacji oraz dobranie takich parametrów ekspozycji, żeby struktury gąbczaste kości piętowej nie były ani przepalone, ani zbyt niedoświetlone – wtedy krawędzie ostrogi są wyraźne i łatwe do oceny.

Pytanie 2

Czas repetycji w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego to

A. czas kąta przeskoku.

B. czas między dwoma impulsami częstotliwości radiowej.

C. czas mierzony od impulsu odwracającego 180° do impulsu 90°.

D. czas mierzony od impulsu 90° do szczytu amplitudy sygnału odebranego w cewce.

W rezonansie magnetycznym łatwo się pogubić w różnych czasach: mamy czas repetycji (TR), czas echa (TE) i czas inwersji (TI). Jeżeli nie złapie się intuicji, co który oznacza, to odpowiedzi oparte na skojarzeniach typu „kąt”, „szczyt sygnału” czy „odwrócenie” brzmią sensownie, ale niestety mijają się z fizyką badania. Czas repetycji nie ma nic wspólnego z „czasem kąta przeskoku”. W MR owszem, mówimy o kącie odchylenia magnetyzacji (np. 90°, 180°, małe kąty w sekwencjach GRE), ale nie mierzymy żadnego „czasu kąta”. Kąt jest parametrem impulsu RF, a TR to odstęp czasowy między kolejnymi impulsami pobudzającymi. Łączenie TR z kątem wynika często z mylenia definicji z pracą gradientów i zmianą fazy, ale to zupełnie inna bajka. Z kolei określenie „czas mierzony od impulsu odwracającego 180° do impulsu 90°” opisuje w istocie czas inwersji (TI) stosowany w sekwencjach inwersyjno-odtworzeniowych, takich jak STIR czy FLAIR. TI dobieramy tak, żeby wygasić sygnał określonej tkanki, np. tłuszczu albo płynu mózgowo-rdzeniowego. To bardzo ważny parametr, ale nie jest to TR. W tych sekwencjach nadal istnieje TR, który liczymy od cyklu do cyklu pobudzenia, natomiast TI jest dodatkowym czasem w środku sekwencji. Następne błędne skojarzenie to „czas mierzony od impulsu 90° do szczytu amplitudy sygnału odebranego w cewce”. To już bardziej przypomina definicję czasu echa (TE). TE to odstęp między impulsem pobudzającym RF (zwykle 90°) a momentem, w którym rejestrujemy maksimum sygnału echa w cewce. TE wpływa głównie na ważenie T2, bo od niego zależy, jak bardzo zdąży zajść relaksacja poprzeczna. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wszystko, co „czasowe” w MR, wrzuca się do jednego worka i nazywa TR. W dobrej praktyce diagnostycznej trzeba te pojęcia rozdzielić: TR – czas między kolejnymi impulsami RF pobudzającymi ten sam wycinek, TE – czas do szczytu echa, TI – czas od impulsu 180° do 90°. Dopiero świadome operowanie tymi trzema parametrami pozwala rozumieć, dlaczego dany protokół daje obraz bardziej T1-, T2- czy PD-zależny i jak modyfikacje wpływają na kontrast, SNR i całkowity czas badania.

Pytanie 3

Obszary napromieniania w technice IMRT w trakcie wykonywania zabiegu radioterapeutycznego wyznacza

A. technik elektroradiolog.

B. system komputerowy.

C. lekarz radioterapeuta.

D. fizyk medyczny.

W radioterapii, zwłaszcza w technice IMRT, bardzo łatwo pomylić etapy planowania z etapem wykonywania zabiegu. To często prowadzi do przekonania, że obszary napromieniania w trakcie samego seansu „wyznacza” lekarz, fizyk albo technik. W rzeczywistości ich rola przesuwa się wtedy z aktywnego kształtowania pól na kontrolę, nadzór i weryfikację poprawności. Lekarz radioterapeuta decyduje o objętościach CTV, PTV, narządach krytycznych, wskazuje priorytety kliniczne, akceptuje ostateczny plan. Fajnie to zapamiętać: lekarz wyznacza cele kliniczne i granice struktur, ale nie steruje na bieżąco listkami MLC podczas zabiegu. Fizyk medyczny z kolei odpowiada za przygotowanie i optymalizację planu w systemie TPS, dobór energii, weryfikację dawek, testy QA planu, kalibrację aparatu. Moim zdaniem to jedna z najbardziej odpowiedzialnych ról, ale ona też kończy się przed rozpoczęciem rutynowego napromieniania pacjenta. W chwili wykonywania frakcji fizyk nie „rysuje” już obszarów, tylko upewnia się, że system komputerowy i akcelerator działają zgodnie z założeniami. Technik elektroradiolog ma znowu inną, bardzo praktyczną rolę: przygotowanie pacjenta, prawidłowe ułożenie, unieruchomienie, weryfikację położenia na podstawie obrazów kontrolnych, wybór właściwego planu w konsoli. Typowym błędem jest mylenie tego z wyznaczaniem obszaru napromieniania. Technik niczego nie modeluje ręcznie, nie ustawia samodzielnie kształtu pól w IMRT – to byłoby sprzeczne z zasadami jakości i powtarzalności leczenia. W IMRT obszary napromieniania, czyli dokładny rozkład intensywności wiązki w czasie i przestrzeni, są generowane i odtwarzane przez system komputerowy: najpierw w fazie planowania (algorytmy optymalizacyjne), a potem w fazie wykonania (sterowanie MLC, dawką, geometrią wiązki). Dlatego odpowiedzi przypisujące to zadanie człowiekowi pomijają kluczowy element współczesnej radioterapii – automatyczne, komputerowe sterowanie całym procesem napromieniania według wcześniej zatwierdzonego planu.

Pytanie 4

W pracowni ultrasonograficznej technik elektroradiolog nie korzysta z przepisów dotyczących

A. antyseptyki.

B. ochrony radiologicznej.

C. ochrony przeciwpożarowej.

D. bezpieczeństwa i higieny pracy.

Prawidłowo wskazałeś, że w pracowni ultrasonograficznej technik elektroradiolog nie korzysta z przepisów dotyczących ochrony radiologicznej w rozumieniu promieniowania jonizującego. USG opiera się na fali ultradźwiękowej, czyli drganiach mechanicznych o wysokiej częstotliwości, a nie na promieniowaniu jonizującym takim jak w RTG, TK czy medycynie nuklearnej. To oznacza, że nie obowiązują tu typowe zasady ochrony radiologicznej: nie liczymy dawek efektywnych w mSv, nie ma konieczności prowadzenia rejestru dawek, nie wyznacza się stref kontrolowanych i nadzorowanych z powodu promieniowania jonizującego, nie ma też obowiązku stosowania fartuchów ołowianych, osłon gonad czy tarczycy z tego powodu.
Moim zdaniem to jedno z częstszych miejsc, gdzie uczniowie się mylą – widzą słowo „pracownia obrazowa” i od razu kojarzą z ochroną radiologiczną. Tymczasem standardy, np. wytyczne ICRP czy polskie przepisy prawa atomowego, dotyczą właśnie promieniowania jonizującego, a ultrasonografia się w ten zakres po prostu nie łapie. Oczywiście, w USG nadal dbamy o bezpieczeństwo pacjenta i personelu: kontrolujemy czas ekspozycji na ultradźwięki, parametry aparatu (MI, TI), unikamy zbyt długiego badania u ciężarnych na płodzie, ale to jest raczej bioefekt ultradźwięków, a nie klasyczna ochrona radiologiczna.
W praktyce technik w pracowni USG musi bardzo pilnować przepisów BHP, zasad ergonomii (bo badania są długie i obciążają układ mięśniowo‑szkieletowy), przepisów przeciwpożarowych oraz zasad antyseptyki: dezynfekcja głowic, stosowanie jednorazowych osłonek przy badaniach przezpochwowych czy przezodbytniczych, właściwe przygotowanie żelu. To są realne, codzienne obowiązki. Natomiast typowe procedury jak dozymetr osobisty, kontrola dawek, testy osłonności ścian dotyczą już pracowni RTG, TK, radioterapii czy medycyny nuklearnej, a nie USG.

Pytanie 5

Podczas badania EEG otwarcie oczu powoduje

A. zjawisko habituacji.

B. reakcję paradoksalną.

C. zaniknięcie rytmu alfa.

D. spontaniczną hiperwentylację.

Prawidłowo – podczas badania EEG otwarcie oczu powoduje zanik, czyli blokowanie rytmu alfa w okolicach potylicznych. U zdrowej, zrelaksowanej osoby, leżącej spokojnie z zamkniętymi oczami, dominuje właśnie rytm alfa: fale o częstotliwości około 8–13 Hz, najlepiej widoczne w odprowadzeniach potylicznych (O1, O2). Jest to taki „fizjologiczny podpis” stanu czuwania w spoczynku z zamkniętymi oczami. W momencie, kiedy badany otwiera oczy, do kory wzrokowej dociera strumień bodźców wzrokowych i aktywność bioelektryczna ulega desynchronizacji – zamiast ładnego, regularnego rytmu alfa pojawia się bardziej niskonapięciowa, szybka czynność beta lub mieszanina różnych częstotliwości. Ten efekt nazywa się blokowaniem albo wygaszeniem rytmu alfa (ang. alpha blocking). Dla technika EEG to jest bardzo praktyczna sprawa: reakcja na otwarcie oczu jest jednym z podstawowych testów jakości zapisu i stanu pacjenta. Jeśli rytm alfa się nie pojawia przy zamkniętych oczach albo nie znika po ich otwarciu, to od razu zapala się lampka ostrzegawcza – można podejrzewać np. uszkodzenie kory potylicznej, głębokie zaburzenia świadomości, działanie leków, czasem artefakty. W standardach wykonywania EEG (np. zalecenia IFCN, krajowe wytyczne pracowni EEG) zawsze podkreśla się konieczność rejestrowania fragmentów z oczami zamkniętymi i otwartymi oraz dokładnego opisywania reaktywności rytmu alfa. W praktyce klinicznej ocena tego zjawiska pomaga różnicować stany śpiączki, encefalopatie metaboliczne czy efekty działania leków sedacyjnych. Z mojego doświadczenia warto sobie to dobrze zapamiętać: oczy zamknięte – alfa się pojawia, oczy otwarte – alfa znika. To jest jeden z najbardziej klasycznych i powtarzalnych elementów zapisu EEG, który bardzo często pojawia się też na egzaminach i w zadaniach testowych.

Pytanie 6

Radiogram jamy brzusznej uwidacznia

A. złogi w nerkach.

B. połknięte ciało obce.

C. złogi w pęcherzyku żółciowym.

D. perforację przewodu pokarmowego.

Prawidłowo wskazana perforacja przewodu pokarmowego odnosi się do jednej z najważniejszych, wręcz klasycznych wskazań do wykonania przeglądowego radiogramu jamy brzusznej w projekcji stojącej. Na takim zdjęciu szukamy przede wszystkim wolnego powietrza w jamie otrzewnej – tzw. odmy otrzewnowej. Typowy obraz to pas powietrza pod kopułami przepony, oddzielony wyraźną linią od cienia wątroby lub śledziony. W standardach opisowych przyjmuje się, że nawet niewielka ilość gazu, jeżeli jest dobrze uwidoczniona pod przeponą, jest bardzo silnym argumentem za perforacją żołądka, dwunastnicy albo jelit. W praktyce ostrych dyżurów chirurgicznych takie RTG w projekcji stojącej albo bocznej leżącej jest szybkim, tanim i ciągle stosowanym badaniem przesiewowym, zanim pacjent trafi na TK. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w sytuacji ostrego brzucha, nagłego bólu, twardego „deskowatego” brzucha – zlecenie RTG jamy brzusznej i klatki piersiowej w pozycji stojącej to standardowa dobra praktyka. Radiolog opisując obraz zwraca uwagę na obecność wolnego powietrza, poziomy płyn–powietrze, rozdęcie pętli jelitowych, ale to właśnie odma podprzeponowa jest najbardziej charakterystycznym i jednoznacznym wskaźnikiem perforacji. W przeciwieństwie do złogów czy ciał obcych, które mogą być widoczne albo nie (zależnie od ich wysycenia), wolne powietrze ma bardzo typową, kontrastową prezentację. Współczesne wytyczne sugerują, że TK jamy brzusznej jest dokładniejsza, ale zwykłe RTG nadal pozostaje ważnym, szybkim narzędziem wstępnej diagnostyki i triage’u pacjentów z podejrzeniem pęknięcia przewodu pokarmowego.

Pytanie 7

Hiperfrakcjonowanie dawki w teleradioterapii polega na napromienianiu 2 do 3 razy dziennie dawką frakcyjną

A. mniejszą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.

B. większą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.

C. mniejszą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.

D. większą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.

Poprawnie – w hiperfrakcjonowaniu w teleradioterapii kluczowe są dwie rzeczy: dawka frakcyjna jest mniejsza niż standardowe 2 Gy oraz całkowity czas leczenia zasadniczo się nie wydłuża. Czyli zamiast np. 1 × 2 Gy dziennie, pacjent dostaje 2–3 frakcje po ok. 1,1–1,2 Gy każda, ale cały plan (np. 6–7 tygodni) trwa podobnie jak w klasycznym schemacie. Z punktu widzenia radiobiologii chodzi o wykorzystanie różnic w zdolności do naprawy uszkodzeń DNA między guzem a zdrowymi tkankami. Mniejsza dawka na frakcję lepiej chroni tkanki późno reagujące (np. rdzeń kręgowy, nerki), a jednocześnie większa liczba frakcji pozwala podnieść całkowitą dawkę biologicznie skuteczną dla guza. Moim zdaniem to jest jeden z fajniejszych przykładów, jak teoria frakcji i model liniowo-kwadratowy (parametry α/β) przekładają się na praktykę. Nowotwory o wysokim współczynniku α/β (np. rak głowy i szyi, część guzów dziecięcych) szczególnie korzystają z takiego schematu, bo są wrażliwe na sumaryczną dawkę, a mniej na wielkość pojedynczej frakcji. W praktyce klinicznej wymaga to dobrej organizacji pracy ośrodka: dokładnego planowania czasów między frakcjami (minimum 6 godzin przerwy), pilnowania harmonogramu i bardzo precyzyjnej kontroli jakości ustawienia pacjenta przy każdym naświetlaniu. W wytycznych wielu towarzystw onkologicznych podkreśla się, że przy hiperfrakcjonowaniu nie chodzi o „wydłużanie leczenia”, tylko o modyfikację podziału dawki przy zachowaniu podobnego czasu całkowitego, tak żeby zwiększyć szansę wyleczenia przy akceptowalnej toksyczności późnej.

Pytanie 8

W zapisie EKG prawidłowego rytmu zatokowego wszystkie załamki P są

A. dodatnie w odprowadzeniach I, II i ujemne w odprowadzeniu aVR.

B. ujemne w odprowadzeniach I, II i dodatnie w odprowadzeniu aVR.

C. dodatnie w odprowadzeniach I, aVR i ujemne w odprowadzeniach II, III.

D. ujemne w odprowadzeniach I, aVR i dodatnie w odprowadzeniach II, III.

Prawidłowo – w rytmie zatokowym załamek P musi być dodatni w odprowadzeniach I oraz II i jednocześnie ujemny w odprowadzeniu aVR. Wynika to bezpośrednio z kierunku przewodzenia pobudzenia z węzła zatokowo-przedsionkowego: impuls biegnie z prawego górnego odcinka przedsionków w dół i w lewo, czyli zasadniczo w stronę elektrody odprowadzenia II oraz I, a od elektrody aVR. Dlatego w standardowych kryteriach EKG przyjmuje się, że taki układ biegunowości załamka P jest jednym z kluczowych wyznaczników prawidłowego rytmu zatokowego. Jeżeli w praktyce klinicznej widzisz załamki P dodatnie w I i II oraz wyraźnie ujemne w aVR, a do tego każdy załamek P poprzedza zespół QRS w stałym odstępie PQ, to z dużym spokojem możesz wpisać w opisie „rytmu zatokowy”. To jest absolutny fundament interpretacji EKG, stosowany w każdej pracowni diagnostyki, od izby przyjęć po oddziały intensywnej terapii. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: zanim zaczniesz doszukiwać się zawałów, bloków czy przerostów, zawsze najpierw oceń załamek P i jego biegunowość w I, II i aVR. W codziennej pracy technika EKG czy ratownika medycznego to naprawdę oszczędza czas i ogranicza pomyłki. Dodatkowo, odchylenie od tego schematu (np. ujemny P w II) od razu sugeruje rytm pozazatokowy – np. ektopowy przedsionkowy, rytm z węzła AV lub nawet rytm z komór, co ma bezpośrednie przełożenie na dalszą diagnostykę i decyzje lekarskie. W standardach interpretacji EKG podkreśla się, że prawidłowy rytm zatokowy to nie tylko częstość 60–100/min, ale właśnie obecność typowych załamków P w odpowiednich odprowadzeniach, co tutaj bardzo ładnie zostało uchwycone.

Pytanie 9

Na radiogramie uwidoczniono złamanie nasady

A. dalszej kości łokciowej.

B. bliższej kości łokciowej.

C. dalszej kości promieniowej.

D. bliższej kości promieniowej.

Na tym radiogramie bardzo łatwo o klasyczną pomyłkę anatomiczną: zamianę kości promieniowej z łokciową lub pomylenie nasady bliższej z dalszą. W projekcji AP nadgarstka widzimy głównie okolice stawu promieniowo-nadgarstkowego, czyli segment dystalny przedramienia. To oznacza, że patrzymy na nasady dalsze kości promieniowej i łokciowej, a nie na ich końce bliższe, które znajdują się przy stawie łokciowym i na takim zdjęciu w ogóle nie byłyby widoczne. Jeśli ktoś zaznacza odpowiedź związaną z nasadą bliższą, to w praktyce oznacza, że nie powiązał obrazu z prawidłowym regionem anatomicznym – tu nie ma łokcia, tylko nadgarstek. Kolejny częsty błąd to pomylenie kości promieniowej z łokciową. Na obrazie RTG kość promieniowa po stronie kciuka ma szeroką, masywną nasadę dalszą, która tworzy główną powierzchnię stawową dla kości nadgarstka. Kość łokciowa po stronie małego palca kończy się znacznie mniejszą nasadą dalszą, z wyraźnym wyrostkiem rylcowatym, która nie wchodzi tak szeroko w skład powierzchni stawowej nadgarstka. Złamanie widoczne na zdjęciu obejmuje właśnie tę szeroką, dystalną część kości – czyli promieniową, a nie łokciową. W praktyce klinicznej złamania dalszej nasady kości łokciowej oczywiście się zdarzają, ale zwykle towarzyszą złamaniom dalszej nasady kości promieniowej, a linie złamania i przemieszczenia wyglądają wtedy inaczej i są zlokalizowane bardziej przyśrodkowo. Mylenie stron (promieniowa vs łokciowa) wynika często z nieuwagi przy analizie projekcji – dobrą metodą jest zawsze najpierw zorientować się, gdzie jest kciuk, a dopiero potem opisywać zmiany. Dodatkowo trzeba pamiętać o prostym schemacie: dalsze nasady widzimy przy nadgarstku, bliższe – przy łokciu. Jeżeli więc na obrazie widać kości nadgarstka, to automatycznie odpadają odpowiedzi mówiące o nasadzie bliższej. Tego typu drobne, ale systematyczne zasady naprawdę porządkują myślenie przy interpretacji RTG i pozwalają unikać takich nietrafionych rozpoznań.

Pytanie 10

Do wykonania stomatologicznego zdjęcia rentgenowskiego techniką kąta prostego promień centralny należy ustawić prostopadle do

A. linii Campera.

B. płaszczyzny zgryzu.

C. filmu rentgenowskiego i osi długiej zęba.

D. dwusiecznej kąta zawartego między filmem a osią zęba.

W stomatologicznej technice kąta prostego chodzi o bardzo konkretną geometrię: film (lub czujnik) powinien być ułożony równolegle do osi długiej zęba, a promień centralny ma padać prostopadle do obu tych elementów jednocześnie. To pozwala uniknąć zniekształceń obrazu. Częsty błąd polega na mieszaniu tej techniki z techniką izometrii, czyli techniką dwusiecznej. W tej drugiej rzeczywiście promień centralny ustawia się prostopadle do dwusiecznej kąta między filmem a osią zęba. Ta metoda kiedyś była szerzej stosowana, zwłaszcza przy trudnościach z prawidłowym umieszczeniem filmu, ale obecnie jest uznawana za mniej dokładną, generującą większe zniekształcenia długości zęba i bardziej wrażliwą na małe błędy ustawienia. Dlatego w nowoczesnej praktyce stomatologicznej preferuje się technikę kąta prostego.
Mylenie tej zasady z orientacją względem linii Campera czy płaszczyzny zgryzu to też typowy skrót myślowy. Linia Campera i płaszczyzna zgryzu są ważne w protetyce, przy ustawianiu protez, rejestracji zwarcia czy projektowaniu uzupełnień protetycznych, ale nie służą do codziennego pozycjonowania wiązki promieniowania przy zdjęciach wewnątrzustnych. Odnoszenie promienia centralnego do tych orientacyjnych linii w praktyce dałoby bardzo zmienne wyniki, zależne od indywidualnej anatomii pacjenta i ustawienia głowy, co jest sprzeczne z zasadą powtarzalności i standaryzacji projekcji RTG.
Z mojego doświadczenia problem wynika z tego, że uczniowie próbują zapamiętać pojedyncze hasła, zamiast zrozumieć geometrię: mamy ząb, mamy film, chcemy, żeby obraz był bez zniekształceń, więc ustawiamy film równolegle do osi zęba, a promień prostopadle do tej pary. Każde inne odniesienie – do płaszczyzny zgryzu, linii Campera czy jakiejś umownej linii – jest zbyt pośrednie i nie gwarantuje poprawnego odwzorowania długości zębów. W radiologii stomatologicznej ważna jest właśnie ta prostota: prostopadle do filmu i osi długiej zęba, a nie do zewnętrznych orientacyjnych płaszczyzn czaszki.

Pytanie 11

W scyntygrafii serca metoda bramkowanej akwizycji SPECT umożliwia między innymi ocenę frakcji wyrzutowej

A. lewej komory.

B. prawej komory.

C. lewego przedsionka.

D. prawego przedsionka.

Prawidłowo wskazana została lewa komora serca. W bramkowanej akwizycji SPECT (tzw. gated SPECT) standardem klinicznym jest właśnie ocena czynności skurczowej lewej komory, w tym pomiar frakcji wyrzutowej (LVEF), objętości końcoworozkurczowej i końcowoskurczowej oraz analizy kurczliwości segmentarnej. Gating polega na zsynchronizowaniu rejestracji obrazów z cyklem pracy serca, zwykle na podstawie zapisu EKG. Cykl serca dzielony jest na określoną liczbę faz, np. 8 lub 16, i dla każdej z nich rekonstruuje się obraz 3D. Dzięki temu oprogramowanie może automatycznie obrysować kontur lewej komory i wyliczyć zmianę objętości w czasie, a z tego bezpośrednio obliczyć frakcję wyrzutową. W praktyce klinicznej gated SPECT stosuje się szeroko w ocenie chorych z chorobą wieńcową, po zawale serca, przed wszczepieniem kardiowertera-defibrylatora lub CRT, a także do monitorowania kardiotoksyczności chemioterapii. Moim zdaniem ważne jest zapamiętanie, że to badanie jest przede wszystkim narzędziem do funkcjonalnej oceny lewej komory, a nie przedsionków. W wytycznych medycyny nuklearnej i kardiologii nuklearnej (np. EANM, ASNC) właśnie LVEF z gated SPECT jest traktowana jako istotny, dobrze zwalidowany parametr rokowniczy. W codziennej pracy technika medycyny nuklearnej kluczowe jest poprawne podłączenie EKG, stabilny rytm zatokowy i unikanie artefaktów ruchowych, bo to bezpośrednio wpływa na wiarygodność wyliczonej frakcji wyrzutowej lewej komory.

Pytanie 12

W celu maksymalnego ograniczenia dawki promieniowania badanie rentgenowskie u dzieci należy wykonać

A. z kratką przeciwrozproszeniową i przy zwiększonej filtracji.

B. z kratką przeciwrozproszeniową i przy zmniejszonej filtracji.

C. bez kratki przeciwrozproszeniowej i przy zwiększonej filtracji.

D. bez kratki przeciwrozproszeniowej i przy zmniejszonej filtracji.

Prawidłowa odpowiedź dobrze odzwierciedla podstawową zasadę ochrony radiologicznej u dzieci: dawka ma być jak najmniejsza, ale przy zachowaniu akceptowalnej jakości obrazu. U pacjentów pediatrycznych zazwyczaj rezygnuje się z kratki przeciwrozproszeniowej, ponieważ dziecko ma małą grubość anatomiczną, więc udział promieniowania rozproszonego jest mniejszy niż u dorosłych. Kratka poprawia co prawda kontrast obrazu, ale „pożera” sporą część promieniowania pierwotnego, przez co aparat musi podać wyższą dawkę (większe mAs), żeby na detektorze było wystarczająco dużo fotonów. U dziecka to jest kompletnie nieopłacalne – zysk w jakości jest niewielki, a dawka rośnie zauważalnie. Dlatego w dobrych praktykach pediatrycznej radiologii klasycznej kratki używa się wyjątkowo rzadko i tylko przy naprawdę grubych obszarach, np. u starszych dzieci z otyłością.
Drugim elementem jest zwiększona filtracja wiązki. Dodatkowa filtracja (np. filtracja własna + filtracja dodatkowa z aluminium lub miedzi) usuwa z wiązki niskoenergetyczne fotony, które u dziecka praktycznie nie biorą udziału w tworzeniu obrazu, tylko są pochłaniane w tkankach i zwiększają dawkę powierzchniową skóry. Po „utwardzeniu” wiązki rośnie średnia energia promieniowania, dzięki czemu więcej fotonów przechodzi przez ciało i efektywnie dociera do detektora. W praktyce na aparatach pediatrycznych stosuje się dedykowane programy z podwyższoną filtracją i odpowiednio dobranym kV, zgodnie z zasadą ALARA oraz rekomendacjami kampanii typu Image Gently. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą regułę: u dzieci bez kratki, z twardą, dobrze przefiltrowaną wiązką, plus ścisła kolimacja i ewentualne osłony – to jest standard bezpiecznego badania RTG.

Pytanie 13

Do planowego badania TK klatki piersiowej z użyciem środka cieniującego pacjent powinien zgłosić się

A. po spożyciu posiłku.

B. po wypiciu wody.

C. po wypróżnieniu.

D. na czczo.

Prawidłowo – do planowego badania TK klatki piersiowej z podaniem środka cieniującego pacjent powinien zgłosić się na czczo. Chodzi głównie o bezpieczeństwo, a dopiero potem o komfort badania. Standardowe zalecenia w większości pracowni mówią o minimum 4–6 godzinach przerwy od posiłku przed dożylnym podaniem kontrastu jodowego. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko nudności i wymiotów podczas badania, co w skrajnym przypadku mogłoby doprowadzić do zachłyśnięcia treścią pokarmową i aspiracyjnego zapalenia płuc. Jest to szczególnie ważne, bo pacjent leży płasko na plecach, czasami badanie wiąże się z uczuciem gorąca, niepokoju, lekkiego spadku ciśnienia – a to sprzyja reakcjom wegetatywnym. Z mojego doświadczenia, w pracowniach przyjmuje się zasadę podobną jak przed sedacją: lepiej, żeby żołądek był pusty. Nie chodzi natomiast o całkowite odwodnienie – zwykle dopuszcza się picie niewielkich ilości wody do około 1–2 godzin przed badaniem, o ile lekarz lub technik nie zaleci inaczej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek, gdzie dobre nawodnienie jest wręcz pożądane dla ochrony nefroprotekcyjnej po kontraście jodowym. Przygotowanie „na czczo” nie ma też nic wspólnego z jelitami, bo w TK klatki piersiowej oceniamy głównie płuca, śródpiersie, serce, duże naczynia, a nie przewód pokarmowy. Dobrą praktyką jest też poinformowanie pacjenta o przyjmowanych lekach – większość stałych leków (np. na nadciśnienie) można przyjąć rano popijając odrobiną wody, mimo że pacjent formalnie jest na czczo. Takie przygotowanie jest zgodne z ogólnymi wytycznymi w diagnostyce obrazowej dotyczącej badań z kontrastem i poprawia zarówno jakość, jak i bezpieczeństwo całej procedury.

Pytanie 14

Które kolejne sekwencje badania kręgosłupa lędźwiowego uwidoczniono na przedstawionych obrazach?

A. Sag T2, Sag STIR, Sag T1

B. Sag T1, Sag STIR, Sag T2

C. Sag STIR, Sag T2, Sag T1

D. Sag T2, Sag T1, Sag STIR

Prawidłowo rozpoznałeś sekwencje: od lewej Sag STIR, w środku Sag T2, po prawej Sag T1. Kluczem jest sposób, w jaki wyglądają tkanka tłuszczowa, płyn mózgowo‑rdzeniowy i trzonów kręgów. W sekwencji STIR tłuszcz jest wyraźnie wygaszony – tkanka podskórna i szpik tłuszczowy w trzonach kręgów robią się ciemne, a obrzęk, zapalenie czy zmiany pourazowe stają się bardzo jasne. To właśnie widzimy na obrazie po lewej: stłumiony sygnał tłuszczu, mocno podkreślone struktury o podwyższonej zawartości wody. To jest typowy obraz STIR w badaniu kręgosłupa lędźwiowego, bardzo przydatny np. przy podejrzeniu świeżych złamań kompresyjnych, zmian zapalnych, przerzutów w trzonach kręgów.
W sekwencji T2 płyn mózgowo‑rdzeniowy w kanale kręgowym jest bardzo jasny, a tłuszcz nadal ma wysoki sygnał. Trzony kręgów są pośrednie, dyski zwykle dość jasne, szczególnie u młodszych pacjentów. Na środkowym obrazie dokładnie to widać: jasny CSF wokół nici ogona końskiego i wyraźne różnice pomiędzy dyskami a trzonami – to klasyczny obraz Sag T2. Tę sekwencję wykorzystuje się rutynowo do oceny przepuklin dysków, zwężenia kanału kręgowego, konfliktu korzeniowego, bo elementy płynowe i obrzęk są najlepiej uwidocznione.
Na sekwencji T1 tłuszcz świeci najjaśniej – szpik tłuszczowy w trzonach kręgów i tkanka podskórna są wyraźnie jasne, a płyn mózgowo‑rdzeniowy jest ciemny. Tak wygląda prawa część obrazu: kanał kręgowy jest stosunkowo ciemny, a trzon kręgu ma wysoki sygnał. Moim zdaniem T1 w sagitalnej projekcji jest szczególnie cenna do oceny budowy szpiku, starzenia się krążków międzykręgowych, a także do porównania po podaniu kontrastu (wtedy patologiczne ogniska wzmacniają się na tle jasnego tłuszczu). Z punktu widzenia praktyki technika obrazowania kręgosłupa lędźwiowego prawie zawsze obejmuje dokładnie ten zestaw: Sag T1, Sag T2, Sag STIR, często uzupełniony o sekwencje osiowe. Twoje rozpoznanie kolejności pokazuje, że dobrze rozróżniasz typowe cechy obrazów MR w podstawowych sekwencjach, co jest absolutnie kluczowe przy codziennej pracy w pracowni rezonansu.

Pytanie 15

Obrazowanie portalowe w radioterapii służy do

A. pozycjonowania pacjenta.

B. weryfikacji pola napromienianego.

C. przekazywania danych o pacjencie.

D. zniekształcenia wiązki promieniowania.

Prawidłowo – obrazowanie portalowe w radioterapii służy przede wszystkim do weryfikacji pola napromienianego, czyli sprawdzenia, czy wiązka promieniowania pada dokładnie tam, gdzie została zaplanowana w systemie planowania leczenia. W praktyce wygląda to tak, że przed lub na początku frakcji wykonuje się obraz portalowy (EPID, portal imaging) przy użyciu tej samej głowicy akceleratora, którą napromienia się pacjenta. Ten obraz porównuje się potem z obrazem referencyjnym z systemu planowania (DRR – digitally reconstructed radiograph) albo z wcześniejszymi obrazami kontrolnymi. Dzięki temu można ocenić, czy pole terapeutyczne pokrywa obszar tarczowy (CTV/PTV), czy nie ma przemieszczenia kości, narządów krytycznych albo rotacji pacjenta. W nowoczesnych ośrodkach stosuje się różne techniki: klasyczne zdjęcia portalowe 2D, kV imaging, a także CBCT (tomografia stożkowa) wykonywana na akceleratorze. Wszystkie one mają ten sam główny cel – kontrola geometrii napromieniania. Z dobrych praktyk wynika, że przed pierwszą frakcją wykonuje się bardzo dokładną weryfikację pola, a potem okresowe kontrole (np. co kilka frakcji) albo nawet codzienne, zwłaszcza przy technikach IMRT/VMAT, gdzie marginesy bezpieczeństwa są mniejsze. Moim zdaniem kluczowe jest zrozumienie, że obrazowanie portalowe nie jest „dla ciekawości”, tylko realnie zmniejsza ryzyko napromienienia zdrowych tkanek i poprawia trafienie w guz. Właśnie dlatego w wytycznych radioterapeutycznych (IGRT – image guided radiotherapy) podkreśla się obowiązkową weryfikację ustawienia pola napromienianego przed podaniem dawki terapeutycznej.

Pytanie 16

Pracownia radioterapii z przyspieszaczem liniowym jest obszarem

A. izolowanym.

B. ograniczonym.

C. nadzorowanym.

D. kontrolowanym.

Prawidłowa odpowiedź „obszar nadzorowany” dobrze oddaje charakter pracowni radioterapii z przyspieszaczem liniowym. Z punktu widzenia ochrony radiologicznej jest to miejsce, gdzie może występować podwyższone narażenie na promieniowanie jonizujące, ale dzięki odpowiednim osłonom stałym, procedurom i kontroli dawek utrzymuje się je poniżej ustalonych limitów dla pracowników i osób postronnych. W polskich przepisach i w zaleceniach międzynarodowych (np. IAEA, ICRP) wyróżnia się właśnie obszary nadzorowane i kontrolowane jako podstawowy podział stref pracy z promieniowaniem. W teleterapii megawoltowej (czyli z użyciem przyspieszacza liniowego) typowo sama bunkrowa sala z akceleratorem oraz przyległe pomieszczenia techniczne, korytarze serwisowe, sterownia – są klasyfikowane jako obszar nadzorowany, o ile plan osłon i pomiary dozymetryczne wykazały, że dawki skuteczne nie przekroczą określonych progów dla tej kategorii. W praktyce oznacza to m.in. czytelne oznakowanie drzwi i ścian znakami ostrzegawczymi, kontrolowany dostęp (ale nie aż tak restrykcyjny jak w obszarze kontrolowanym), obowiązek stosowania procedur BHP, prowadzenie regularnych pomiarów dozymetrycznych, przeglądów osłon oraz szkolenie personelu w zakresie zagrożeń radiacyjnych. Moim zdaniem ważne jest też zrozumienie, że „nadzorowany” nie znaczy „bezpieczny zawsze i wszędzie”, tylko „bezpieczny przy zachowaniu ustalonych zasad”: prawidłowego zamykania drzwi bunkra, sprawdzania sygnalizacji, poprawnego pozycjonowania pacjenta, używania systemów nadzoru wizyjnego i audio. W wielu ośrodkach przyspieszacz liniowy jest wręcz modelowym przykładem obszaru nadzorowanego, gdzie ochrona radiologiczna jest dobrze zaprojektowana, ale wymaga stałego monitorowania i dokumentowania, np. poprzez księgi kontroli, protokoły pomiarowe i systemy rejestracji zdarzeń niepożądanych.

Pytanie 17

Na którym z zapisów EKG została uwidoczniona fala Pardee'go?

A. Zapis 1

B. Zapis 2

C. Zapis 3

D. Zapis 4

Prawidłowo wskazany jest zapis 3, ponieważ właśnie tam widać klasyczną falę Pardee’go, czyli uniesienie odcinka ST z zachowaną, wyraźnie wysmukloną falą T, tworzącą taki jakby jednolity „kopiec” nad linią izoelektryczną. W ostrym zawale STEMI, zgodnie z wytycznymi ESC i PTK, szukamy uniesienia ST ≥1–2 mm w dwóch sąsiednich odprowadzeniach, o charakterystycznym kształcie: odcinek ST przechodzi płynnie z załamka R, bez wyraźnego punktu J, a całość przypomina właśnie falę Pardee’go. Na zapisie 3 dokładnie to widać – segment ST jest wyniesiony, wypukły do góry, a załamek T jest dodatni i niejako „przyklejony” do ST. To jest obraz świeżego, rozległego uszkodzenia mięśnia sercowego w fazie ostrej. W praktyce klinicznej rozpoznanie takiego uniesienia ST wymaga natychmiastowej reakcji: kwalifikacji do pierwotnej angioplastyki wieńcowej (PCI) lub, gdy to niemożliwe, do trombolizy. W pracowni, na SOR-ze czy nawet w ZRM, technik i ratownik powinni automatycznie kojarzyć falę Pardee’go z ostrym zawałem z uniesieniem ST. Moim zdaniem warto sobie wpoić prostą zasadę: jeśli widzisz ładny, gładki „garb” ST-T ponad izolinią w odpowiednich odprowadzeniach, u pacjenta z bólem w klatce, to traktujesz to jak STEMI, dopóki koronarografia nie udowodni czegoś innego. Ten wzorzec trzeba umieć odróżnić od wczesnej repolaryzacji, przerostu komór czy zmian w przebiegu zapalenia osierdzia, gdzie kształt i kontekst kliniczny są inne. Im częściej oglądasz takie EKG, tym szybciej i pewniej rozpoznasz falę Pardee’go w realnej sytuacji na dyżurze.

Pytanie 18

W obrazowaniu MR do uwidocznienia naczyń krwionośnych jest stosowana sekwencja

A. EPI

B. TOF

C. DWI

D. STIR

Prawidłowa odpowiedź to TOF, czyli technika Time of Flight. Jest to specjalny rodzaj angiografii MR (MRA), który wykorzystuje zjawisko napływu świeżej, niespoczynkowej krwi do warstwy obrazowania. Krew płynąca w naczyniach ma inny stan namagnesowania niż otaczające ją tkanki stacjonarne, dzięki czemu w odpowiednio zaprojektowanej sekwencji gradientowo-echo (GRE) naczynia wychodzą bardzo jasno na tle przytłumionych tkanek. Moim zdaniem to jedna z fajniejszych sztuczek fizycznych w MR, bo pozwala zobaczyć naczynia bez podawania kontrastu. W praktyce klinicznej TOF stosuje się głównie do oceny tętnic wewnątrzczaszkowych, tętnic szyjnych, czasem tętnic kręgowych i koła Willisa. Standardem jest 3D TOF w badaniach neuroangiograficznych – daje wysoką rozdzielczość przestrzenną, możliwość rekonstrukcji MIP (maximum intensity projection) oraz dobre uwidocznienie zwężeń, tętniaków czy malformacji naczyniowych. W badaniach wydolności tętnic szyjnych często łączy się TOF z sekwencjami T1 i T2, żeby jednocześnie ocenić zarówno światło naczynia, jak i blaszkę miażdżycową. Warto też kojarzyć, że TOF jest techniką niekontrastową, w przeciwieństwie do klasycznej angiografii kontrastowej czy MRA z gadolinem – szczególnie ważne u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie unikamy kontrastu. Dobrą praktyką jest odpowiednie ustawienie kierunku przepływu względem płaszczyzny skanowania, bo TOF najlepiej działa, gdy krew napływa prostopadle do warstwy. Jeśli przepływ jest bardzo wolny albo bardzo turbulentny, kontrast naczyń może się pogarszać, więc technik musi świadomie dobrać parametry TR, flip angle i grubość warstw. W diagnostyce radiologicznej TOF jest po prostu podstawowym narzędziem do nieinwazyjnej oceny naczyń w MR bez kontrastu.

Pytanie 19

Na scyntygramie tarczycy został uwidoczniony guzek

A. zimny w płacie lewym.

B. gorący w płacie lewym.

C. zimny w płacie prawym.

D. gorący w płacie prawym.

Prawidłowo wskazany został guzek gorący w płacie prawym. Na scyntygramie tarczycy obszar „gorący” to miejsce, gdzie znacznik radioizotopowy (najczęściej technet-99m lub jod-123) gromadzi się intensywniej niż w otaczającym miąższu. W obrazie widzimy to jako ognisko o wyraźnie wyższym wychwycie – bardziej „jasne” lub o intensywniejszej barwie w skali kolorowej. Guzek gorący zwykle oznacza zmianę autonomiczną, czyli fragment tarczycy, który produkuje hormony niezależnie od kontroli przysadki. W praktyce przy prawidłowo wykonanym badaniu taki guzek bardzo często odpowiada tzw. autonomicznemu gruczolakowi toksycznemu, który może być przyczyną nadczynności tarczycy.
Moim zdaniem najważniejsza w interpretacji jest orientacja obrazu: standardowo projekcja AP tarczycy jest prezentowana tak, że prawa strona pacjenta znajduje się po lewej stronie obrazu (czyli jak w typowym RTG klatki piersiowej). Technicy i lekarze medycyny nuklearnej muszą o tym pamiętać, bo pomylenie stron prowadzi do błędnego opisu płata. W dobrych pracowniach zawsze zaznacza się kierunek projekcji (np. AP) oraz stosuje się znaczniki orientacyjne albo opis słowny w protokole badania.
Guzek gorący w prawym płacie ma też konkretne konsekwencje kliniczne. Taki pacjent będzie kwalifikowany raczej do leczenia jodem promieniotwórczym lub do zabiegu chirurgicznego, a nie do biopsji cienkoigłowej w pierwszym rzucie, bo ryzyko nowotworu w guzku gorącym jest niewielkie. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest poprawne ułożenie pacjenta (pozycja leżąca lub siedząca, szyja lekko odgięta), prawidłowe skalibrowanie gammakamery i dobranie czasu akwizycji, żeby różnice wychwytu między miąższem a guzkiem były wyraźne i nieprzekłamane przez szumy. Z mojego doświadczenia, im lepiej opanuje się zasady orientacji anatomicznej w projekcjach medycyny nuklearnej, tym mniej jest później pomyłek przy opisie takich ognisk jak ten guzek w prawym płacie.

Pytanie 20

Przedstawiony obraz został zarejestrowany podczas wykonania

A. tomografii komputerowej.

B. badania radioizotopowego.

C. rezonansu magnetycznego.

D. pozytonowej tomografii emisyjnej.

Przedstawiony obraz to klasyczna scyntygrafia kośćca – czyli wynik badania radioizotopowego układu kostnego. Widać całe ciało w projekcji przedniej i tylnej, z równomiernym, dość „ziarnistym” rozkładem znacznika w kościach, bez typowych dla TK czy MR przekrojów poprzecznych. W medycynie nuklearnej nie oglądamy samej anatomii jak w RTG czy TK, tylko rozkład radiofarmaceutyku, który pokazuje metabolizm i aktywność biologiczną tkanek. Tutaj najczęściej stosuje się 99mTc-MDP lub inny fosfonian znakowany technetem, który gromadzi się w kościach proporcjonalnie do ich ukrwienia i przebudowy. Dzięki temu takie badanie jest bardzo czułe w wykrywaniu przerzutów do kości, świeżych złamań, zmian zapalnych czy jałowej martwicy. W praktyce klinicznej scyntygrafia całego szkieletu jest standardem np. w onkologii (rak piersi, prostata, nerki), ortopedii i reumatologii. Obraz z gammakamery ma niską rozdzielczość anatomiczną, ale wysoką czułość funkcjonalną. Z mojego doświadczenia dobrą praktyką jest zawsze kojarzyć: widok „szkieletu w całości”, obraz dwuwymiarowy, bez warstw, o charakterystycznej „szarej” skali i opis typu „przód/tył” – to najczęściej właśnie scyntygrafia. W odróżnieniu od TK czy MR, pacjent dostaje dożylnie radiofarmaceutyk, czeka się zwykle 2–3 godziny na wychwyt w kościach, a potem wykonuje się powolny skan całego ciała gammakamerą. W nowocześniejszych pracowniach łączy się to potem z TK (tzw. SPECT/CT), ale sam obraz szkieletu, jak na tym przykładzie, pochodzi z klasycznej gammakamery, czyli z badania radioizotopowego.

Pytanie 21

Zamieszczony rentgenogram został zarejestrowany podczas wykonania

A. angiografii nerkowej TK.

B. angiografii nerkowej.

C. urografii TK.

D. urografii.

Na tym obrazie łatwo się pomylić, bo widać kontrast i ktoś od razu myśli o „angiografii” albo „TK”. Jednak angiografia nerkowa, zarówno klasyczna jak i w tomografii komputerowej, pokazuje przede wszystkim naczynia tętnicze i żylne nerki, a nie drogi moczowe. W angiografii klasycznej wykonuje się badanie z dostępu naczyniowego, z cewnikiem wprowadzonym do tętnicy nerkowej, a wynik to sekwencja obrazów naczyń w fazie tętniczej, miąższowej i żylnej. Nie zobaczymy tam tak wyraźnie zarysowanych kielichów, miedniczek i moczowodów, tylko drzewo naczyniowe. Tomograficzna angiografia nerkowa TK to z kolei zestaw przekrojów poprzecznych, koronarnych i ewentualnie rekonstrukcji 3D, a nie pojedynczy płaski rentgenogram, jak tu. Pomyłka często wynika z tego, że każdy obraz z kontrastem kojarzy się z TK, ale w tomografii zawsze mamy strukturę warstwową, widoczne są przekroje narządów, a nie jedna suma cieni. Urografia TK też ma inny charakter – to wielofazowe badanie w tomografie z fazą nefrograficzną i wydzielniczą, oglądane w formie serii przekrojów i rekonstrukcji MPR/3D, chociaż końcowo można zrobić tzw. urogram 3D. Jednak nawet wtedy sposób prezentacji jest inny niż klasyczne zdjęcie RTG w projekcji AP. W klasycznej urografii, jak na tym obrazie, środek cieniujący jest wydalany do miedniczek, moczowodów i pęcherza i to właśnie te struktury się wybarwiają, a tło stanowi kościec i zarys tkanek miękkich. Z mojego doświadczenia typowym błędem jest ignorowanie formatu obrazu: jeżeli widzimy pojedynczą projekcję, bez przekrojów, bez opisów serii TK, to w ogromnej większości będzie to klasyczne badanie rentgenowskie, a nie tomografia czy angiografia. Warto więc zawsze najpierw zadać sobie pytanie: czy patrzę na zwykłe zdjęcie RTG, czy na przekrój TK/MR? To bardzo porządkuje myślenie i ogranicza takie pomyłki.

Pytanie 22

Parametrem krwi, który powinien zostać oznaczony u pacjenta przed wykonaniem badania MR z kontrastem jest

A. bilirubina

B. kreatynina.

C. fibrynogen.

D. hemoglobina.

Prawidłowo wskazana kreatynina to dokładnie ten parametr, który w praktyce klinicznej sprawdza się rutynowo przed podaniem kontrastu do badania MR (a w zasadzie przed większością badań z kontrastem, także TK). Chodzi o ocenę wydolności nerek, bo kontrasty paramagnetyczne na bazie gadolinu są wydalane głównie przez nerki. Jeżeli funkcja nerek jest upośledzona, rośnie ryzyko powikłań, takich jak nefrogenne układowe zwłóknienie (NSF) czy po prostu kumulacja środka kontrastowego w organizmie. Dlatego oznaczenie kreatyniny pozwala obliczyć eGFR (szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego) i na tej podstawie zdecydować, czy kontrast można bezpiecznie podać, czy trzeba zmienić dawkę, typ kontrastu, albo nawet zrezygnować z podania. W standardach pracowni diagnostyki obrazowej przyjmuje się, że świeży wynik kreatyniny/eGFR (zwykle nie starszy niż 1–3 miesiące, a przy chorych wysokiego ryzyka jeszcze krótszy) jest wymagany przed badaniem MR z kontrastem, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, nadciśnieniem, przewlekłą chorobą nerek, w podeszłym wieku czy po dużych zabiegach chirurgicznych. W większości protokołów, gdy eGFR spada poniżej określonego progu (np. <30 ml/min/1,73 m²), rozważa się rezygnację z gadolinu lub zastosowanie środka o najniższym ryzyku, ewentualnie konsultację nefrologiczną. W praktyce technika czy technika elektroradiologii często współuczestniczy w weryfikacji, czy pacjent ma aktualny wynik kreatyniny i czy nie ma przeciwwskazań do kontrastu. Moim zdaniem właśnie takie myślenie „przed” badaniem – sprawdzenie parametrów nerkowych, leków, wywiadu – odróżnia bezpieczną, profesjonalną pracownię od tej, gdzie robi się badania trochę z automatu. Bilirubina, fibrynogen czy hemoglobina mogą być istotne w innych sytuacjach klinicznych, ale nie są podstawowym, rutynowym kryterium kwalifikacji do gadolinowego kontrastu MR – tu króluje kreatynina i wynik eGFR.

Pytanie 23

Pomiaru impedancji akustycznej ucha środkowego dokonuje się podczas badania

A. audiometrii tonalnej.

B. tympanometrycznego.

C. otoemisji akustycznych.

D. potencjałów wywołanych.

Wiele osób intuicyjnie myli różne rodzaje badań słuchu, bo wszystkie odbywają się „na uszy” i często w tym samym gabinecie. Warto więc rozdzielić sobie, co konkretnie mierzy każde z nich. Audiometria tonalna ocenia przede wszystkim próg słyszenia, czyli jak czuły jest narząd słuchu na dźwięki o różnych częstotliwościach i natężeniach. Wynikiem jest audiogram, który pokazuje poziom ubytku słuchu. To badanie nie mierzy jednak parametrów mechanicznych ucha środkowego, takich jak impedancja akustyczna, tylko reakcję całego układu słuchowego na bodziec. To jest typowy błąd myślowy: skoro badanie dotyczy słuchu, to wydaje się, że „na pewno coś z impedancją też tam jest”. Niestety nie – audiometria to badanie progów, nie właściwości mechanicznych. Otoemisje akustyczne z kolei służą do oceny funkcji komórek rzęsatych zewnętrznych w ślimaku. Aparat rejestruje bardzo ciche dźwięki generowane przez ucho wewnętrzne w odpowiedzi na bodziec. Jest to świetne narzędzie do badań przesiewowych słuchu u noworodków i małych dzieci, ale dotyczy głównie ucha wewnętrznego, a nie ucha środkowego jako układu mechaniczno-akustycznego. Impedancji akustycznej tym badaniem się nie wyznacza, chociaż obecność płynu w uchu środkowym może pośrednio wpływać na wynik. Potencjały wywołane (słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu – ABR/BERA) badają przewodnictwo impulsów nerwowych w drodze słuchowej, od ślimaka aż do pnia mózgu. Rejestruje się aktywność bioelektryczną w odpowiedzi na bodziec dźwiękowy. To badanie neurofizjologiczne, nie mechaniczne. Z mojego doświadczenia uczniowie często mieszają je z tympanometrią, bo oba badania są obiektywne i „same się nagrywają”, ale ich cel jest zupełnie inny. Jedynie badanie tympanometryczne jest zaprojektowane specjalnie do oceny impedancji akustycznej ucha środkowego – przez kontrolowaną zmianę ciśnienia w przewodzie słuchowym i pomiar ilości energii odbitej od błony bębenkowej. Dlatego tylko ta odpowiedź jest merytorycznie poprawna, a pozostałe opisują inne, ważne, ale zupełnie różne metody diagnostyczne.

Pytanie 24

W radiologii stomatologicznej ząb o numerze 23 to kieł

A. górny lewy.

B. dolny lewy.

C. górny prawy.

D. dolny prawy.

W systemie numeracji zębów stosowanym w stomatologii i radiologii stomatologicznej (system FDI, czyli dwucyfrowy) ząb 23 oznacza górny lewy kieł. Pierwsza cyfra „2” wskazuje na II ćwiartkę łuku zębowego, czyli szczękę lewą (górny lewy kwadrant), a druga cyfra „3” określa konkretny ząb w tej ćwiartce – trójka to właśnie kieł. W praktyce radiologicznej bardzo ważne jest, żeby automatycznie kojarzyć numer z lokalizacją, bo na zdjęciu – szczególnie panoramicznym – łatwo się pomylić stronami, jeśli nie myśli się schematem ćwiartek. Na pantomogramie prawa i lewa strona są odwrócone względem obserwatora: prawa strona pacjenta jest po lewej stronie obrazu. Mimo tego numeracja pozostaje taka sama: ząb 23 zawsze będzie w górnym lewym kwadrancie pacjenta, czyli na szczęce po jego lewej stronie. W dobrych praktykach opisu zdjęć RTG zawsze podaje się numery zębów według FDI, żeby uniknąć nieporozumień między lekarzem, technikiem i protetykiem. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „czytania” numeru: 1 i 2 to szczęka (góra), 3 i 4 to żuchwa (dół), a cyfry 1–8 to kolejno: siekacz przyśrodkowy, siekacz boczny, kieł, pierwszy przedtrzonowiec, drugi przedtrzonowiec, pierwszy trzonowiec, drugi trzonowiec, trzeci trzonowiec. Dzięki temu, gdy na opisie widzisz np. „ubytkowe zmiany próchnicowe zęba 23” albo „ognisko okołowierzchołkowe przy 23”, od razu wiesz, że chodzi o górny lewy kieł, co ma znaczenie przy planowaniu leczenia zachowawczego, endodontycznego czy chirurgicznego oraz przy prawidłowym pozycjonowaniu pacjenta do zdjęć celowanych na kły.

Pytanie 25

Który system informatyczny jest wykorzystywany do archiwizowania i przesyłania obrazów na stacje diagnostyczne w standardzie DICOM?

A. RIS

B. HIS

C. HER

D. PACS

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione systemy pojawiają się w szpitalu, ale pełnią zupełnie inne role niż PACS. Dobrze jest sobie to poukładać, bo w praktyce technika elektroradiologii te nazwy przewijają się codziennie i czasem mieszają się w głowie. RIS (Radiology Information System) to system informacyjny pracowni radiologicznej. Służy głównie do rejestracji zleceń, planowania badań, obsługi harmonogramu, danych pacjenta, opisów badań, czasem rozliczeń. RIS integruje się z PACS, ale sam z siebie nie archiwizuje obrazów w sensie technicznym – on „wie”, że badanie jest wykonane, jakie miało parametry, kto je opisał, ale same pliki DICOM są zwykle trzymane właśnie w PACS. Typowy błąd myślowy to założenie, że skoro RIS dotyczy radiologii, to musi przechowywać obrazy. W praktyce to bardziej system administracyjno-kliniczny niż obrazowy. HIS (Hospital Information System) obejmuje cały szpital: oddziały, izbę przyjęć, blok operacyjny, laboratorium itd. Tam są dane o hospitalizacji, zleceniach, lekach, wypisach. HIS może wysyłać zlecenia badań do RIS, ale też nie służy do magazynowania obrazów DICOM. To jest wyższy poziom, taki „mózg organizacyjny” szpitala, a nie magazyn obrazów. Pomylenie HIS z PACS wynika często z tego, że oba są „systemami szpitalnymi”, ale ich funkcje są kompletnie różne. Skrót HER jest natomiast mylący – zwykle w literaturze używa się EHR (Electronic Health Record), czyli elektroniczna dokumentacja medyczna. Nawet jeśli taki system przechowuje opisy badań i dokumentację tekstową, to standardowo nie jest on głównym repozytorium surowych obrazów diagnostycznych w formacie DICOM. Moim zdaniem warto zapamiętać prosty schemat: HIS/EHR – ogólna dokumentacja pacjenta, RIS – organizacja pracy w radiologii, a PACS – obrazy i ich transmisja w standardzie DICOM. Pomylenie tych ról powoduje potem kłopoty w zrozumieniu integracji systemów, a to jest bardzo ważne przy pracy na dyżurach, przy szukaniu badań pacjenta czy przy zgłaszaniu problemów do informatyki. Dlatego jedynym poprawnym systemem do archiwizowania i przesyłania obrazów DICOM na stacje diagnostyczne jest PACS.

Pytanie 26

Na ilustracji przedstawiono ułożenie pacjenta do zdjęcia rentgenowskiego

A. bocznego kciuka.

B. bocznego kości śródręcza.

C. dłoniowo-grzbietowego kciuka.

D. grzbietowo-dłoniowego kości śródręcza.

Prawidłowo rozpoznano ułożenie do projekcji dłoniowo‑grzbietowej kciuka. Na zdjęciu widać, że pacjent ma dłoń ułożoną na detektorze (kaseta / płyta obrazowa) powierzchnią dłoniową do dołu, czyli w stronę lampy rentgenowskiej, a promień centralny pada z kierunku dłoniowego na grzbiet ręki. To właśnie jest klasyczna projekcja dłoniowo‑grzbietowa (PA) dla kciuka. W standardach radiologicznych (również w opisach projekcji wg praktyki szpitalnej i podręczników techniki obrazowania kończyn) przy badaniu kciuka najczęściej wykonuje się dwie podstawowe projekcje: dłoniowo‑grzbietową oraz boczną. Projekcja dłoniowo‑grzbietowa pozwala dobrze ocenić stawy międzypaliczkowe, śródręczno‑paliczkowy, trzeszczki oraz ustawienie kości kciuka względem I kości śródręcza i nadgarstka. Moim zdaniem to jest taka „projekcja wyjściowa” – daje ogólny przegląd osi kciuka i porównywalność badań w czasie. W praktyce technik musi zwrócić uwagę na prawidłową rotację: paznokieć kciuka powinien być w przybliżeniu w płaszczyźnie kasety, bez nadmiernej pronacji czy supinacji, tak żeby nie nakładały się struktury. Częstym patentem jest lekkie odwiedzenie kciuka od pozostałych palców, co też widać na zdjęciu – chodzi o to, żeby wyizolować kości kciuka i uniknąć nałożenia cieni II promienia dłoni. Takie pozycjonowanie stosuje się rutynowo przy urazach (podejrzenie złamania podstawy kciuka, np. Bennetta), przy zmianach zwyrodnieniowych stawu CMC I, a także przy kontroli zrostu po zaopatrzeniu operacyjnym. W dobrze wykonanej projekcji dłoniowo‑grzbietowej możliwa jest też ocena osi obciążenia, co ma znaczenie np. u osób pracujących fizycznie lub sportowców, gdzie biomechanika kciuka jest kluczowa.

Pytanie 27

Parametr SNR w obrazowaniu MR oznacza

A. rozmiar matrycy.

B. wielkość pola widzenia.

C. stosunek sygnału do szumu.

D. grubość obrazowanej warstwy.

W obrazowaniu MR bardzo łatwo pomylić różne parametry techniczne, bo wszystkie one wpływają na końcowy wygląd obrazu, ale nie wszystkie opisują to samo. Rozmiar matrycy określa liczbę punktów pomiarowych w kierunku fazy i częstotliwości, czyli w praktyce rozdzielczość przestrzenną obrazu. Większa matryca daje drobniejsze detale, ale zwykle obniża SNR, bo ten sam sygnał jest „rozsmarowany” na większą liczbę pikseli. To jednak nie jest definicja SNR, tylko jeden z czynników, który na niego wpływa. Podobnie pole widzenia (FOV) określa obszar ciała obejmowany obrazem. Zwiększenie FOV powoduje, że obejmujemy większą część pacjenta, ale też zmienia rozmiar pojedynczego voxela. Większy voxel zwykle poprawia SNR, bo zawiera więcej sygnału z większej objętości tkanki, jednak to dalej tylko pośredni wpływ, a nie sama istota parametru. Grubość warstwy działa analogicznie: grubsza warstwa to większa objętość tkanki, więcej protonów, silniejszy sygnał, więc lepszy SNR, ale jednocześnie gorsza rozdzielczość w kierunku osiowym i możliwość nakładania się struktur. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie parametru, który poprawia „jakość obrazu”, z samą definicją SNR. SNR nie mówi ani o rozmiarze obrazu, ani o ilości pikseli, ani o grubości warstwy, tylko o relacji między sygnałem a losowym szumem w układzie pomiarowym. W dobrych praktykach MR rozmiar matrycy, FOV i grubość warstwy traktuje się jako narzędzia do kształtowania SNR i rozdzielczości, ale same w sobie nie są SNR. Z mojego doświadczenia dobrze jest to sobie poukładać tak: matryca, FOV, grubość warstwy opisują GEOMETRIĘ i ROZDZIELCZOŚĆ obrazu, a SNR opisuje jego CZYTELNOŚĆ w kontekście zakłóceń. I dopiero połączenie tych parametrów daje optymalny protokół badania, zgodny ze standardami diagnostycznymi.

Pytanie 28

Na scyntygramie tarczycy uwidoczniono guzek

A. zimny w płacie lewym.

B. gorący w płacie lewym.

C. zimny w płacie prawym.

D. gorący w płacie prawym.

Na scyntygramie tarczycy „guzek gorący w płacie prawym” oznacza ognisko zwiększonego gromadzenia radioznacznika (najczęściej 99mTc lub 123I) w prawej części gruczołu. Na obrazie widzimy obszar o wyraźnie większej aktywności – intensywniejsze barwy, zwykle przechodzące w stronę czerwieni/bieli – co odpowiada właśnie guzkowi nadczynnemu. Zgodnie z zasadami interpretacji badań medycyny nuklearnej, obszary gorące to takie, gdzie wychwyt znacznika jest większy niż w otaczającym miąższu, co koreluje z lokalnie zwiększoną czynnością hormonalną tkanki tarczycowej. W praktyce klinicznej taki guzek często odpowiada tzw. autonomicznemu guzkowi toksycznemu albo wolem guzkowym nadczynnym. Ważne jest, że w scyntygrafii nie oceniamy tylko koloru, ale też symetrię obu płatów, położenie względem znaczników anatomicznych oraz skalę intensywności. Z mojego doświadczenia typowym błędem jest mylenie „gorącego” z „dobrze widocznego” – tutaj kluczowe jest porównanie do reszty tarczycy, a nie do tła. W standardach interpretacji badań scyntygraficznych tarczycy podkreśla się, że guzek gorący rzadko bywa złośliwy, ale zawsze wymaga korelacji z TSH, FT4, USG oraz czasem z testem supresyjnym. W codziennej pracy technika elektroradiologii istotne jest poprawne pozycjonowanie pacjenta (projekcja AP, stabilizacja szyi), kontrola czasu od podania radiofarmaceutyku oraz unikanie artefaktów, które mogłyby udawać ognisko zwiększonego wychwytu. Jeśli nauczysz się świadomie patrzeć na rozkład aktywności w obu płatach, rozpoznanie gorącego guzka w prawym płacie staje się dość intuicyjne.

Pytanie 29

W badaniu EKG różnice potencjałów pomiędzy lewym podudziem a lewym przedramieniem rejestruje odprowadzenie

A. aVL

B. aVR

C. III

D. I

Prawidłowo wskazane odprowadzenie III rejestruje różnicę potencjałów między lewym podudziem (elektroda na nodze lewej – LL) a lewym przedramieniem (elektroda na ręce lewej – LA). W klasycznym 12‑odprowadzeniowym EKG mamy trzy odprowadzenia kończynowe dwubiegunowe: I, II i III. Zgodnie ze standardem Einthovena: odprowadzenie I zapisuje różnicę potencjałów między prawym przedramieniem (RA) a lewym przedramieniem (LA), odprowadzenie II – między RA a lewym podudziem (LL), a właśnie odprowadzenie III – między LA a LL. Czyli w uproszczeniu: III = LL – LA. To dokładnie odpowiada treści pytania. W praktyce klinicznej znajomość tej konfiguracji jest bardzo ważna, bo ułatwia rozumienie tzw. trójkąta Einthovena i zależności między odprowadzeniami. Można np. korzystać z zależności I + III = II do kontroli jakości zapisu – jeśli suma wektorowa się „nie zgadza”, to często oznacza źle założone elektrody albo artefakty. Moim zdaniem technik, który automatycznie kojarzy, z których elektrod składa się każde odprowadzenie, ma dużo łatwiej przy rozwiązywaniu problemów typu: „dziwnie odwrócone załamki P” czy „nagle ujemny QRS w I”. Wtedy można podejrzewać zamianę elektrod RA/LA albo LA/LL. W codziennej pracy, gdy zakładasz elektrody, warto sobie w głowie odtwarzać, że LL zawsze „wchodzi” w II i III, LA w I i III, a RA w I i II. To naprawdę pomaga w świadomym wykonywaniu badania, a nie tylko „podpinaniu kabelków”.

Pytanie 30

Na obrazie TK zaznaczono zatokę

A. czołową w przekroju czołowym.

B. szczękową w przekroju czołowym.

C. czołową w przekroju strzałkowym.

D. szczękową w przekroju strzałkowym.

Na przedstawionym obrazie TK widoczny jest przekrój czołowy (koronalny) przez zatoki przynosowe, a strzałka wskazuje zatokę szczękową. Świadczy o tym kilka charakterystycznych elementów. Po pierwsze, widzimy obie połowy twarzy jednocześnie – lewą i prawą – z wyraźną przegrodą nosa pośrodku, co jest typowe właśnie dla projekcji czołowej, a nie strzałkowej. Po drugie, po bokach jamy nosowej znajdują się duże, symetryczne, powietrzne przestrzenie o niskiej gęstości (ciemne na obrazie), zlokalizowane nad wyrostkiem zębodołowym szczęki – to klasyczna lokalizacja zatok szczękowych. Zatoka czołowa leżałaby znacznie wyżej, nad oczodołami i nasadą nosa, a tutaj zaznaczona struktura jest położona niżej, w typowej pozycji zatoki szczękowej. W praktyce klinicznej umiejętność odróżnienia zatoki szczękowej od czołowej w różnych płaszczyznach TK jest bardzo ważna przy ocenie zapaleń zatok, zmian polipowatych, torbieli czy urazów twarzoczaszki. Technik elektroradiolog, który prawidłowo rozpoznaje płaszczyznę obrazu (czołowa, strzałkowa, poprzeczna), łatwiej oceni, czy rekonstrukcje zostały wykonane zgodnie z zaleceniami lekarza i czy zakres badania obejmuje wszystkie kluczowe struktury. Moim zdaniem taka „orientacja w przestrzeni” na TK to jedna z podstawowych praktycznych umiejętności – przydaje się nie tylko w zatokach, ale też np. przy ocenie podstawy czaszki czy oczodołów. W standardach opisowych radiologii laryngologicznej wyraźnie podkreśla się konieczność oceny wszystkich zatok przynosowych w co najmniej dwóch płaszczyznach, więc rozpoznanie: zatoka szczękowa w przekroju czołowym – jest tutaj jak najbardziej zgodne z dobrą praktyką.

Pytanie 31

Z kratką przeciwrozproszeniową należy wykonać zdjęcie

A. stawu kolanowego w pozycji leżącej.

B. stawu łokciowego.

C. łopatki.

D. stopy.

Prawidłowo – łopatkę standardowo wykonuje się z użyciem kratki przeciwrozproszeniowej. Wynika to głównie z grubości i budowy anatomicznej tej okolicy. Obręcz barkowa jest stosunkowo masywna, zawiera dużo struktur kostnych i tkanek miękkich, a promień centralny przechodzi przez obszar o efektywnej grubości zwykle powyżej 10 cm. Przy takiej grubości wytwarza się duża ilość promieniowania rozproszonego (głównie rozpraszanie Comptona), które degraduje kontrast obrazu. Kratka przeciwrozproszeniowa ma za zadanie „wyciąć” promieniowanie rozproszone, które pada na detektor pod innym kątem niż wiązka pierwotna. Dzięki temu obraz łopatki staje się wyraźniejszy, struktury kostne są lepiej odgraniczone od tkanek miękkich, a możliwość oceny zarysów, wyrostków czy stawów (ramienno‑łopatkowego, barkowo‑obojczykowego) jest zdecydowanie większa. W praktyce klinicznej przyjmuje się prostą zasadę: jeżeli badany odcinek ma grubość powyżej ok. 10–12 cm lub wymaga wyższego kV, to kratka jest wskazana. Dotyczy to m.in. badań miednicy, kręgosłupa, mostka, klatki piersiowej w pozycji leżącej i właśnie łopatki. Bez kratki obraz byłby „zamglony”, o niskim kontraście, z utratą szczegółów beleczkowania kostnego. Warto też pamiętać, że zastosowanie kratki zwykle wymaga zwiększenia mAs (tzw. współczynnik Bucky’ego), co przekłada się na nieco wyższą dawkę, ale w tym przypadku jest to uzasadnione zasadą optymalizacji – lepsza jakość diagnostyczna przy akceptowalnym narażeniu pacjenta. W wielu pracowniach jest to wręcz standard procedury – projekcje łopatki i obręczy barkowej wykonuje się rutynowo z kratką, niezależnie od tego, czy to projekcja AP, Y‑scapula czy inne ustawienia specjalne.

Pytanie 32

Teleterapia polega na napromienowaniu

A. promieniowaniem ze źródła umieszczonego pod skórą pacjenta.

B. wyłącznie promieniowaniem fotonowym ze źródeł zewnętrznych.

C. promieniowaniem fotonowym lub cząsteczkowym ze źródeł zewnętrznych.

D. promieniowaniem ze źródła umieszczonego w obrębie guza nowotworowego.

Prawidłowo, w teleterapii zawsze mówimy o napromienianiu promieniowaniem fotonowym lub cząsteczkowym, ale pochodzącym ze źródeł zewnętrznych, czyli znajdujących się poza ciałem pacjenta. To jest kluczowa cecha odróżniająca teleterapię od brachyterapii. W praktyce klinicznej stosuje się głównie wysokoenergetyczne promieniowanie fotonowe (np. z akceleratora liniowego – linac), ale też wiązki elektronów, a w wyspecjalizowanych ośrodkach wiązki protonów czy jonów ciężkich. Wszystkie te wiązki są formą promieniowania wykorzystywanego w teleterapii, pod warunkiem że są generowane przez aparat stojący w pewnej odległości od pacjenta. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: w teleterapii źródło promieniowania jest na zewnątrz, a wiązka musi „przejść” przez zdrowe tkanki, żeby dotrzeć do guza. Stąd tak duży nacisk na planowanie 3D, IMRT, VMAT, IGRT i ogólnie na precyzyjne kształtowanie wiązki oraz kontrolę dawki. Standardy radioterapii (np. zalecenia ESTRO czy krajowe wytyczne onkologiczne) podkreślają, że w teleterapii dobiera się rodzaj promieniowania (fotonowe vs cząsteczkowe), energię, kierunki wiązek i marginesy bezpieczeństwa tak, aby uzyskać maksymalną dawkę w objętości tarczowej (PTV), a jednocześnie jak najbardziej oszczędzić narządy krytyczne (OAR). W codziennej pracy technik radioterapii ma do czynienia właśnie z teleterapią: ustawianie pacjenta na stole akceleratora, weryfikacja ułożenia obrazowaniem portalowym lub CBCT, kontrola parametrów wiązki, sprawdzanie zgodności z planem leczenia. Teleterapia jest podstawą leczenia wielu nowotworów, np. raka piersi, płuca, prostaty, jamy ustnej, a także stosowana paliatywnie do zmniejszenia bólu przy przerzutach do kości. Dobrze, że kojarzysz ją z promieniowaniem fotonowym i cząsteczkowym ze źródeł zewnętrznych, bo to fundament dalszej nauki radioterapii.

Pytanie 33

Zamieszczony elektrokardiogram przedstawia

A. migotanie komór.

B. zawał dolnej ściany serca.

C. zawał przedniej ściany serca.

D. blok prawej odnogi pęczka Hisa.

To zapis bardzo typowy dla migotania komór. Na przedstawionym EKG nie widać żadnych wyraźnych, powtarzalnych zespołów QRS, brak też załamków P i załamków T. Zamiast tego jest nieregularna, chaotyczna, falista linia o zmiennej amplitudzie i częstotliwości. W praktyce mówi się, że zapis wygląda jak „robaczkowanie” albo „drżenie” linii izoelektrycznej. To właśnie klasyczny obraz VF (ventricular fibrillation). W tej arytmii poszczególne włókna mięśnia komór kurczą się nieskoordynowanie, serce mechanicznie nie pompuje krwi, a krążenie w zasadzie ustaje. Z punktu widzenia medycyny ratunkowej to rytm do defibrylacji – zgodnie z wytycznymi ERC/AHA po rozpoznaniu VF natychmiast wykonuje się wyładowanie defibrylatora (u dorosłych najczęściej 150–200 J w defibrylacji dwufazowej), równolegle prowadząc wysokiej jakości uciśnięcia klatki piersiowej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w migotaniu komór nie próbujemy liczyć tętna ani częstości – tu liczy się szybkie rozpoznanie „chaosu” na EKG i natychmiastowa reakcja. W warunkach szpitalnych VF często widzi się na monitorze jako nagłą utratę zespołów QRS i przejście w właśnie taki nieregularny zapis bez linii izoelektrycznej między „falami”. W diagnostyce elektromedycznej dobrą praktyką jest zawsze sprawdzenie, czy nie jest to artefakt (np. luźne elektrody), ale przy braku tętna i nagłej utracie przytomności zakładamy, że to prawdziwe VF i działamy od razu, bez zwłoki na dodatkową analizę.

Pytanie 34

W których projekcjach wykonuje się standardowe badanie mammograficzne?

A. Kraniokaudalnej i zrotowanej.

B. Kaudokranialnej i zrotowanej.

C. Kraniokaudalnej i skośnej przyśrodkowo-bocznej.

D. Kaudokranialnej i skośnej przyśrodkowo-bocznej.

Prawidłowo wskazana projekcja kraniokaudalna (CC) oraz skośna przyśrodkowo-boczna, czyli mediolateral oblique (MLO), to standardowy zestaw w rutynowym badaniu mammograficznym. W praktyce technik wykonuje dla każdej piersi przynajmniej te dwie projekcje, bo one się wzajemnie uzupełniają i dają możliwie pełny obraz gruczołu piersiowego.

Projekcja kraniokaudalna polega na uciśnięciu piersi między detektorem a kompresorem z góry na dół. Dzięki temu dobrze oceniamy centralne i przyśrodkowe części piersi, a także struktury położone bardziej powierzchownie. Widzimy wtedy rozkład tkanki gruczołowej, mikrozwapnienia, zarysy ewentualnych guzków. Z mojego doświadczenia, jeśli CC jest dobrze wykonana, to brodawka jest widoczna w profilu, a pierś jest równomiernie spłaszczona, bez zagięć skóry, co ma ogromne znaczenie dla jakości obrazu.

Z kolei projekcja skośna przyśrodkowo-boczna (MLO) jest kluczowa, bo obejmuje nie tylko pierś, ale też ogon pachowy, czyli fragment tkanki gruczołowej wchodzący w dół pachy. Właśnie tam często lokalizują się zmiany, które mogą umknąć w projekcji CC. W dobrych praktykach przyjmuje się, że na MLO powinna być widoczna fałda podpiersiowa, mięsień piersiowy większy i jak największa objętość tkanki piersi. To jest taki wyznacznik poprawnego pozycjonowania pacjentki.

Standardy programów przesiewowych (np. europejskich EUREF) jasno wskazują zestaw CC + MLO jako podstawę badania screeningowego. Dodatkowe projekcje, jak np. powiększeniowe czy celowane, wykonuje się dopiero przy podejrzeniu zmiany. W praktyce technika najważniejsze jest prawidłowe ułożenie pacjentki, odpowiedni ucisk piersi (żeby zmniejszyć dawkę i poprawić kontrast) oraz unikanie artefaktów. Moim zdaniem im lepiej rozumiesz, po co robisz te dwie konkretne projekcje, tym łatwiej potem zauważyć, że czegoś na obrazie brakuje i trzeba np. powtórzyć ujęcie albo dodać kolejne.

Pytanie 35

Na obrazie MR jamy brzusznej strzałką wskazano

A. nerkę.

B. wątrobę.

C. trzustkę.

D. śledzionę.

Na obrazie MR jamy brzusznej strzałka wskazuje wątrobę, czyli największy narząd miąższowy w górnej części jamy brzusznej, po prawej stronie. Na przekroju czołowym, takim jak na tym zdjęciu, wątroba zajmuje prawą górną część obrazu, tuż pod przeponą, przylega do prawej ściany klatki piersiowej i zwykle częściowo przykrywa prawą nerkę. W rezonansie magnetycznym jej sygnał jest stosunkowo jednorodny, a granica z płucem i przeponą jest wyraźna. Moim zdaniem to jedno z podstawowych ćwiczeń w radiologii: najpierw lokalizacja wątroby, potem dopiero szukanie zmian patologicznych. W praktyce klinicznej prawidłowe rozpoznanie wątroby na MR jest kluczowe przy ocenie ogniskowych zmian, takich jak naczyniaki, przerzuty, HCC czy torbiele. Standardem jest porównywanie położenia narządu względem kręgosłupa, żeber i innych narządów – to bardzo pomaga, gdy obraz nie jest idealny albo pacjent był słabo ułożony. Dobre praktyki mówią, żeby zawsze „czytać” badanie systematycznie: najpierw orientacja w płaszczyźnie i stronach ciała (oznaczenia L/R), potem narządy miąższowe (wątroba, śledziona, nerki, trzustka), a dopiero na końcu drobne szczegóły. Dzięki temu łatwiej uniknąć pomylenia wątroby np. ze śledzioną w nietypowych wariantach anatomicznych czy przy dużych guzach. W codziennej pracy technika lub młodego radiologa poprawna identyfikacja wątroby na MR to absolutna podstawa do dalszej, bardziej zaawansowanej interpretacji badania.

Pytanie 36

Na prawidłowo przedstawionym radiogramie badania kontrastowego strzałką zaznaczono

A. moczowód lewy.

B. moczowód prawy.

C. mięsień lędźwiowy lewy.

D. mięsień lędźwiowy prawy.

Na zdjęciu widzisz klasyczne badanie urograficzne – kontrast wypełnia układy kielichowo‑miedniczkowe nerek oraz moczowody. Strzałka wskazuje smukły, wyraźnie cieniujący słupek kontrastu biegnący z górnej części obrazu w kierunku pęcherza po stronie lewej pacjenta. W projekcji AP (przednio‑tylnej) zawsze pamiętamy, że lewa strona obrazu odpowiada lewej stronie pacjenta, bo promień pada z przodu na tył, a obraz nie jest odwracany lustrzanie. Dlatego zaznaczona struktura to lewy moczowód wypełniony środkiem cieniującym. Moczowód na urografii ma typowy przebieg: schodzi z miedniczki nerkowej przyśrodkowo, krzyżuje wyrostki poprzeczne kręgów lędźwiowych, dalej zbliża się do linii kolców biodrowych przednich górnych i kończy w pęcherzu. Na tym radiogramie dokładnie to widać – równy, kontrastowy zarys, bez typowego wachlarzowatego kształtu mięśnia i bez beleczkowania kości. Z praktycznego punktu widzenia umiejętność pewnego rozpoznania moczowodów jest kluczowa przy ocenie zastoju moczu, kamicy moczowodowej, zwężeń po operacjach czy zmian uciskowych z zewnątrz. W codziennej pracy technika elektroradiologii, radiologa czy urologa takie zdjęcie to podstawa oceny drożności dróg moczowych. Moim zdaniem warto sobie „wdrukować” ten obraz w pamięć: wąski kontrastowy pasek w linii mniej więcej wyrostków poprzecznych – to moczowód, a jeśli po lewej stronie ekranu, to właśnie moczowód lewy.

Pytanie 37

Którą patologię uwidoczniono w badaniu angiograficznym?

A. Guza mózgu.

B. Cystę mózgu.

C. Stenozę naczyń mózgowych.

D. Tętniaka naczyń mózgowych.

Na przedstawionej angiografii widoczna jest typowa dla tętniaka naczyń mózgowych, dobrze odgraniczona, okrągła struktura wypełniona kontrastem, która uchodzi z jednej z tętnic mózgowych. Ma ona charakter tzw. workowatego poszerzenia światła naczynia, z wyraźną szyją tętniaka i zachowanym przepływem w tętnicy macierzystej. W badaniu DSA (digital subtraction angiography) takie ognisko kontrastowania, zlokalizowane na przebiegu tętnicy, jest klasycznym obrazem tętniaka, a nie guza czy torbieli. W praktyce klinicznej właśnie angiografia jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala dokładnie ocenić wielkość, szyję, kształt, relacje do sąsiednich naczyń i drobnych gałązek. Od tej oceny zależy później dobór metody leczenia: klipsowanie neurochirurgiczne albo leczenie wewnątrznaczyniowe (np. coilowanie, stent‑assisted coiling, flow diverter). Moim zdaniem warto zapamiętać, że na angiografii szukamy zmian w obrębie światła naczynia, a nie masy uciskającej z zewnątrz. Guzy mózgu i cysty lepiej widać w TK lub MR, natomiast tętniaki i stenozy najlepiej ocenia się właśnie w badaniu naczyniowym z kontrastem. W codziennej pracy technika radiologii kluczowe jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobór projekcji (często kilka rzutów tej samej tętnicy) i odpowiednio szybkie podanie kontrastu, żeby nie przeoczyć wypełniania tętniaka ani fazy żylnej. Dobra jakość obrazów ma realny wpływ na bezpieczeństwo chorego, bo od dokładnej angiografii zależy, czy neurochirurg lub radiolog interwencyjny będzie mógł bezpiecznie zaplanować zabieg.

Pytanie 38

Którym skrótem oznacza się tomografię komputerową wysokiej rozdzielczości?

A. SPECT

B. HRCT

C. EPCW

D. PTCA

W tym pytaniu łatwo pomylić różne skróty, bo wszystkie kojarzą się z obrazowaniem lub procedurami zabiegowymi, ale tylko jeden dotyczy tak naprawdę tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości. HRCT oznacza High Resolution Computed Tomography i jest nazwą konkretnego protokołu badania TK, a nie osobnej maszyny. Pozostałe skróty dotyczą zupełnie innych metod, opartych na innych zasadach fizycznych i używanych w innych wskazaniach klinicznych. SPECT to metoda medycyny nuklearnej, czyli obrazowanie narządów za pomocą promieniowania gamma emitowanego przez podany pacjentowi radiofarmaceutyk. W SPECT wykorzystuje się gammakamerę obrotową, a nie lampę rentgenowską i detektory TK. Obraz powstaje z rekonstrukcji projekcji aktywności radioizotopu, nie na podstawie osłabienia wiązki promieniowania przechodzącej przez ciało jak w tomografii komputerowej. Dlatego SPECT nie służy do oceny drobnej struktury miąższu płuc w wysokiej rozdzielczości, tylko raczej do oceny funkcji, np. perfuzji mięśnia sercowego czy ukrwienia kości. To zupełnie inna bajka, inne parametry, inne dawki i inna aparatura. Skrót EPCW w tym kontekście jest mylący i nie odnosi się do standardowo używanego badania obrazowego w radiologii przekrojowej; takie „dziwne” skróty często są pułapką testową i warto się trzymać tych, które faktycznie pojawiają się w opisach badań i wytycznych. Z kolei PTCA (Percutaneous Transluminal Coronary Angioplasty) to w ogóle procedura kardiologii inwazyjnej, czyli przezskórna przezświatłowa angioplastyka wieńcowa. W PTCA wprowadza się cewnik przez tętnicę (najczęściej promieniową lub udową) i mechanicznie poszerza zwężone naczynie wieńcowe balonem, często z implantacją stentu. Nie ma to nic wspólnego z techniką rekonstrukcji obrazu w tomografii komputerowej. Typowym błędem jest kojarzenie każdego obcojęzycznego skrótu z „jakimś badaniem obrazowym TK” albo wrzucanie do jednego worka metod medycyny nuklearnej, radiologii klasycznej i procedur zabiegowych. W praktyce dobrze jest zawsze zadać sobie pytanie: czy to jest metoda anatomiczna (jak TK, MR), funkcjonalna (jak SPECT, PET), czy zabiegowa (jak PTCA)? Dopiero wtedy łatwiej dojść, który skrót naprawdę pasuje do tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości.

Pytanie 39

Na obrazie RM uwidoczniono odcinek kręgosłupa

A. L w przekroju czołowym.

B. Th w przekroju czołowym.

C. L w przekroju strzałkowym.

D. Th w przekroju strzałkowym.

Na przedstawionym obrazie RM widoczny jest odcinek lędźwiowy kręgosłupa (L) w przekroju strzałkowym, dlatego odpowiedź „L w przekroju strzałkowym” jest prawidłowa. Świadczy o tym kilka charakterystycznych cech. Po pierwsze, kształt trzonów kręgowych i wysokość przestrzeni międzykręgowych odpowiada typowemu obrazowi kręgosłupa lędźwiowego: masywne trzony, brak żeber, szeroki kanał kręgowy z widocznym ogonem końskim. W odcinku piersiowym zawsze widać przyczepy żeber i bardziej klinowaty kształt trzonów, tutaj tego nie ma, więc logika podpowiada, że to L. Po drugie, przekrój strzałkowy rozpoznajemy po tym, że oglądamy kręgosłup „z boku”: widać ułożone jeden nad drugim trzony, krążki międzykręgowe jako „placki” między nimi, ciągły przebieg kanału kręgowego i worka oponowego. W przekroju czołowym (koronalnym) obraz wygląda jak „od przodu lub od tyłu” – kręgi układają się bardziej jak kolumny po obu stronach, a kanał kręgowy jest między nimi centralnie. W praktyce technik obrazowania musi szybko odróżniać płaszczyzny skanowania, bo od tego zależy poprawna interpretacja np. dyskopatii, stenoz kanału czy zmian pourazowych. W badaniach MRI kręgosłupa standardem jest zestaw sekwencji T1 i T2 w płaszczyźnie strzałkowej oraz dodatkowe przekroje poprzeczne na wybranych poziomach – dokładnie tak, jak sugeruje ten obraz. Moim zdaniem warto przyzwyczaić się do „kluczy” anatomicznych: brak żeber = L, widoczne żebra = Th, szeroki worek oponowy z ogonem końskim = odcinek lędźwiowy/stożek rdzeniowy. To bardzo ułatwia codzienną pracę przy konsoli i późniejszą analizę obrazów w systemie PACS.

Pytanie 40

Na obrazie ultrasonograficznym jamy brzusznej uwidoczniono

A. nerkę.

B. wątrobę.

C. trzustkę.

D. śledzionę.

W rozpoznawaniu narządów w USG jamy brzusznej bardzo łatwo pomylić się, jeśli patrzy się tylko „na kształt plamy” zamiast na kilka kluczowych cech obrazu. Nerka ma typową budowę warstwową: obwodowo widoczna jest kora o stosunkowo niskiej echogeniczności, centralnie natomiast echogeniczna zatoka nerkowa z odbiciami od tkanki tłuszczowej i struktur zbiorczych. Cały narząd ma raczej fasolkowaty kształt, z wyraźnym zarysem torebki i bez kontaktu z kopułą przepony w taki sposób, jak wątroba. Jeśli na ekranie widzimy gładką, długą, mocno echogeniczną linię przepony i duży jednorodny narząd tuż pod nią, to nie będzie to typowy obraz nerki. Śledziona z kolei ma miąższ bardziej jednorodny i zwykle nieco hiperechogeniczny w stosunku do wątroby, leży po lewej stronie i jej zarys jest bardziej owalny, z charakterystycznym „półksiężycowatym” kształtem. W standardowej projekcji podżebrowej prawej śledziony po prostu nie powinniśmy widzieć – jeśli widzimy duży narząd pod prawą kopułą przepony, to praktycznie zawsze będzie to wątroba. Trzustka jest jeszcze inną historią: najczęściej widoczna poprzecznie, leży głębiej, przed żyłą główną dolną i aortą, a jej echostruktura bywa drobnoziarnista, ale nie ma tak rozległego kontaktu z przeponą jak wątroba. W dodatku trzustkę często trudno uwidocznić u pacjentów z otyłością czy gazami jelitowymi, podczas gdy wątroba zwykle jest widoczna bardzo dobrze. Typowym błędem jest sugerowanie się samym położeniem sondy bez analizy echogeniczności i przebiegu naczyń. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze szukać punktów orientacyjnych: przepony, żyły głównej dolnej, żyły wrotnej, wnęki śledziony, zatoki nerkowej. Z mojego doświadczenia im częściej porównuje się na żywo wątrobę z prawą nerką w jednym przekroju, tym szybciej zaczyna się „na oko” odróżniać te narządy i unika się takich pomyłek jak w tym pytaniu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej