Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 26 kwietnia 2026 17:05
Data zakończenia: 26 kwietnia 2026 17:20

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W wyniku wyrównania $ n = 5 $ spostrzeżeń jednakowo dokładnych otrzymano średni błąd pojedynczego spostrzeżenia $ m_0 = \pm 4,5 $ mm. Na podstawie zamieszczonego wzoru, oblicz średni błąd średniej arytmetycznej.

Wzór: $$ m_s = \frac{m_0}{\sqrt{n}} $$

A. $ m_s = \pm 2,4 $ mm

B. $ m_s = \pm 0,9 $ mm

C. $ m_s = \pm 1,1 $ mm

D. $ m_s = \pm 2,0 $ mm

Odpowiedź ms = ±2,0 mm jest całkiem w porządku. Średni błąd średniej arytmetycznej to coś, co wyznaczamy dzieląc średni błąd pojedynczego pomiaru m0 przez pierwiastek z liczby tych pomiarów n. Tutaj mamy n = 5 i m0 = ±4,5 mm. Jak to obliczamy? Wzór jest prosty: ms = m0 / √n, co w naszym przypadku daje: ms = ±4,5 mm / √5, co w przybliżeniu daje ±2,0 mm. To ważne, żeby wiedzieć, bo im więcej pomiarów, tym bardziej wiarygodne są nasze wyniki. W statystyce to kluczowe, zwłaszcza w takich dziedzinach jak inżynieria czy medycyna, gdzie precyzyjne dane mogą wpłynąć na wyniki. Używając tej metody, nasze analizy będą bardziej solidne, a to jest na pewno coś, na czym warto się skupić.

Pytanie 2

Gdzie umieszczane są punkty odniesienia do pomiaru przemieszczeń w kierunku pionowym?

A. na monitorowanym obiekcie

B. w sąsiedztwie monitorowanego obiektu

C. w obszarze wpływu monitorowanego obiektu

D. poza obszarem wpływu monitorowanego obiektu

Prawidłowa odpowiedź, czyli lokalizacja punktów odniesienia poza strefą oddziaływania monitorowanego obiektu, jest kluczowa dla poprawności pomiarów przemieszczeń pionowych. Punkty odniesienia powinny być umiejscowione w obszarze, który nie jest narażony na wpływ czynników wywołujących ruch monitorowanego obiektu, takich jak drgania, osiadanie lub przemieszczenia. Dzięki temu uzyskujemy stabilne i wiarygodne dane, które można wykorzystać do analizy zmian w długim okresie. Na przykład, w inżynierii lądowej, standardy takie jak Eurokod 7 zalecają, aby punkty odniesienia były umieszczone w lokalizacjach, które są z dala od wszelkich potencjalnych zakłóceń. Przykładem może być monitorowanie osiadania budynków; jeśli punkty referencyjne znajdują się w pobliżu, mogą być poddawane tym samym wpływom co obiekt, co zafałszuje wyniki pomiarów. W kontekście geodezji, takie podejście jest kluczowe do uzyskania precyzyjnych wyników, które są podstawą do podejmowania decyzji inżynieryjnych.

Pytanie 3

Jaką wartość ma poprawka kątowa do jednego kąta w zamkniętym ciągu poligonowym, jeśli ciąg zawiera 5 kątów, a odchylenie kątowe wynosi fα = +30cc?

A. Vkt = +5cc

B. Vkt = +6cc

C. Vkt = -6cc

D. Vkt = -5cc

Odpowiedź Vkt = -6cc jest poprawna, ponieważ poprawka kątowa do jednego kąta w ciągu poligonowym zamkniętym oblicza się, biorąc pod uwagę całkowitą odchyłkę kątową oraz liczbę kątów. W przypadku ciągu zamkniętego, suma wszystkich kątów powinna wynosić 360 stopni. W tym przypadku mamy 5 kątów i odchyłkę kątową fα równą +30cc. Wartość poprawki kątowej Vkt obliczamy według wzoru Vkt = fα / n, gdzie n to liczba kątów. Stąd Vkt = +30cc / 5 = +6cc. Jednakże, aby zamknąć poligon, musimy uwzględnić, że na skutek pomyłek i niewłaściwych pomiarów dochodzi do ujemnych poprawek kątowych w przypadku odchyłek dodatnich, co w końcowym rozrachunku prowadzi do ujemnej wartości poprawki. Tak więc, w tej sytuacji poprawka kątowa wynosi Vkt = -6cc. Zastosowanie tej koncepcji jest kluczowe w geodezji oraz inżynierii lądowej, gdzie precyzyjne zamykanie ciągów poligonowych ma istotne znaczenie dla dokładności pomiarów i skuteczności planowania.

Pytanie 4

Korzystając z którego z poniższych wzorów można obliczyć teoretyczną sumę kątów lewych w otwartym ciągu poligonowym, dowiązanym dwustronnie?

A. [β] = AP + AK - n × 200g

B. [β] = AP - AK + n × 200g

C. [α] = AK + AP - n × 200g

D. [α] = AK - AP + n × 200g

Wszystkie inne odpowiedzi zawierają elementy, które mogą wprowadzać w błąd, ponieważ nie uwzględniają kluczowego aspektu obliczania kątów w otwartym ciągu poligonowym. Na przykład, odpowiedzi sugerujące dodawanie lub odejmowanie kątów w sposób, który nie uwzględnia różnicy między kątami zewnętrznymi a wewnętrznymi, prowadzą do błędnych wyników. Często błędne zrozumienie zagadnienia wynika z mylnego przekonania, że sumy kątów w poligonach zamkniętych i otwartych są takie same, co jest nieprawdziwe. W przypadku poligonów otwartych, kąt wewnętrzny odgrywa inną rolę, a jego obliczenia muszą być dostosowane, by uwzględniały liczbę boków oraz charakterystykę geometrii. Używanie niewłaściwych wzorów, takich jak dodawanie dodatkowych kątów bez uwzględnienia ich rzeczywistego wpływu na geometrię poligonu, prowadzi do poważnych błędów w pomiarach. Dlatego ważne jest, aby przy podejmowaniu decyzji o wyborze wzoru kierować się nie tylko intuicją, ale także solidnym zrozumieniem zasad geometrii i metrologii, które są podstawą efektywnej i precyzyjnej pracy w dziedzinie geodezji i inżynierii.

Pytanie 5

Jaki błąd jest wskaźnikiem precyzji tyczenia?

A. Błąd względny tyczenia

B. Błąd przypadkowy tyczenia

C. Błąd graniczny tyczenia

D. Błąd średni tyczenia

Błąd względny tyczenia, choć ma swoje znaczenie w analizie precyzji, nie jest najlepszą miarą ogólnej dokładności. Liczy się go, robiąc stosunek błędu do wartości rzeczywistej, co czasem może zmylić, zwłaszcza jak mamy do czynienia z małymi wartościami pomiarowymi. W geodezji błąd graniczny tyczenia odnosi się do maksymalnego dopuszczalnego błędu, ale to też nie oddaje pełnego obrazu dokładności. I jeszcze jest błąd przypadkowy, który dotyczy losowych wahań wyników, ale to nie jest dobry sposób na mierzenie jakości. Często mylimy różne miary błędu z ogólną dokładnością, co może prowadzić do pomyłek. Ważne, żeby zrozumieć, że dokładność tyczenia trzeba analizować z różnych perspektyw, a błąd średni jest w tym najlepszym narzędziem.

Pytanie 6

Zasięg terenowy sieci osnowy geodezyjnej w danym powiecie był niesymetryczny. W związku z tym geodeta otrzymał zadanie utworzenia nowej sieci szczegółowej osnowy geodezyjnej. Kto powinien zatwierdzić projekt tej osnowy?

A. Geodeta Powiatowy

B. Geodeta uprawniony

C. Marszałek Województwa

D. Starosta

Zatwierdzenie projektu sieci szczegółowej osnowy geodezyjnej przez starostę jest zgodne z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego. Starosta, jako przedstawiciel lokalnych władz, ma odpowiedzialność za zagospodarowanie przestrzenne oraz planowanie w swoim powiecie. Proces zatwierdzania projektu osnowy geodezyjnej jest kluczowy, ponieważ wpływa na jakość danych geodezyjnych, które będą wykorzystywane w różnych zastosowaniach, takich jak planowanie inwestycji czy ochrona środowiska. W praktyce, po przygotowaniu projektu przez geodetę, dokumentacja zostaje przedstawiona staroście, który ocenia jego zgodność z obowiązującymi normami oraz celami rozwoju powiatu. Na przykład, w przypadku przewidywanej budowy infrastruktury, starosta może zlecić dodatkowe analizy dotyczące wpływu nowej osnowy na istniejące zasoby geodezyjne. Dobrą praktyką jest również współpraca starosty z geodetami uprawnionymi, aby zapewnić, że projekt jest zgodny z lokalnymi regulacjami i standardami branżowymi.

Pytanie 7

Jakie jest przyrost współrzędnej ∆x_1-2, przy pomiarze długości d_1-2 = 100,00 m oraz sinAz_1-2 = 0,7604 i cosAz_1-2 = 0,6494?

A. 76,04 m

B. 64,94 m

C. 6,49 m

D. 7,60 m

Aby obliczyć przyrost współrzędnej ∆x1-2, możemy wykorzystać równania z zakresu trygonometrii. Długość d1-2 = 100,00 m jest długością odcinka pomierzonego, a współrzędne ∆x1-2 są związane z kierunkiem, w którym ten odcinek jest zorientowany. W tym przypadku sinAz1-2 i cosAz1-2 reprezentują odpowiednio sinus i cosinus azymutu odcinka. Przyrost współrzędnej ∆x1-2 oblicza się przy pomocy wzoru: ∆x1-2 = d1-2 * cosAz1-2. Podstawiając wartości: ∆x1-2 = 100,00 m * 0,6494 = 64,94 m. W praktyce, takie obliczenia są niezwykle istotne w geodezji, inżynierii lądowej czy w kartografii, gdzie precyzyjne pomiary i obliczenia współrzędnych mają kluczowe znaczenie dla realizacji projektów. Stosowanie standardów, takich jak normy ISO w dziedzinie pomiarów, zapewnia dokładność i rzetelność uzyskiwanych wyników.

Pytanie 8

Który z poniższych instrumentów geodezyjnych służy do pomiaru kątów poziomych i pionowych?

A. Teodolit

B. Tachimetr

C. Niwelator

D. Inklinometr

Niwelator jest instrumentem geodezyjnym, który służy głównie do wykonywania pomiarów wysokościowych. Używa się go przede wszystkim do określania różnic wysokości między punktami, co jest kluczowe przy niwelacji terenu. O ile niwelator jest nieoceniony przy pomiarach pionowych, nie jest narzędziem przeznaczonym do pomiaru kątów poziomych i pionowych, jak teodolit. Tachimetr to bardziej zaawansowane urządzenie, które łączy funkcje teodolitu i dalmierza, umożliwiając pomiary kątów oraz odległości. Choć tachimetry mogą również mierzyć kąty, ich głównym zastosowaniem jest szybkie i dokładne wykonywanie pomiarów terenowych, łącząc różne funkcje w jednym urządzeniu. Tachimetry są bardzo popularne, jednak nie są stricte przeznaczone tylko do pomiaru kątów, co różni je od teodolitów. Inklinometr, z kolei, to instrument używany do pomiaru nachylenia lub kąta w stosunku do poziomu odniesienia, ale nie do pomiaru kąta poziomego i pionowego. Może być stosowany w różnych dziedzinach, od geotechniki po przemysł naftowy, ale jego funkcja jest specyficzna i nie obejmuje pomiarów kątów w sposób, w jaki robi to teodolit. W przypadku analizowanych odpowiedzi, podstawowym błędem jest niewłaściwe przypisanie funkcji pomiarowych tych instrumentów, co może prowadzić do nieporozumień w zastosowaniach praktycznych.

Pytanie 9

Podczas opracowania mapy zasadniczej przy użyciu oprogramowania kartograficznego punkty osnowy geodezyjnej zostaną domyślnie opisane czcionką o rozmiarze

A. 2,0 mm

B. 2,5 mm

C. 1,8 mm

D. 1,0 mm

Odpowiedź 1,8 mm jest prawidłowa, ponieważ w większości nowoczesnych programów kartograficznych, takich jak QGIS czy ArcGIS, domyślny rozmiar czcionki dla opisu punktów osnowy geodezyjnej wynosi właśnie 1,8 mm. Wybór odpowiedniego rozmiaru czcionki jest kluczowy dla czytelności mapy, szczególnie w kontekście dostosowania do wymogów standardów kartograficznych takich jak norma ISO 19117 dotycząca wizualizacji informacji geograficznej. Użycie 1,8 mm zapewnia odpowiednią widoczność opisów, co jest niezbędne w pracy geodetów i kartografów, którzy muszą precyzyjnie przekazywać informacje na mapach. Na przykład, w przypadku tworzenia map zasadniczych, które są wykorzystywane do celów prawnych lub administracyjnych, czytelność i dokładność opisu punktów osnowy geodezyjnej mają kluczowe znaczenie. Warto również zwrócić uwagę, że w różnych typach map, w zależności od skali, wielkość czcionki może być dostosowywana, ale 1,8 mm stanowi powszechną praktykę w wielu sytuacjach kartograficznych.

Pytanie 10

Ile wynosi wartość kąta poziomego zmierzonego za pomocą teodolitu optycznego, jeżeli wskazania instrumentu są zgodne z przedstawionymi na rysunku?

A. 237,4800g

B. 237,4800°

C. 237,5200°

D. 237,5200g

Kiedy mierzysz kąt poziomy teodolitem optycznym, masz 237,48 grada. I to jest całkiem dobra odpowiedź! Widzisz, teodolit pokazuje 237 pełnych gradów plus jeszcze 0,48, co daje razem ten wynik. W geodezji warto wiedzieć, jakie są różnice między stopniami a gradami i radianami. W praktyce używamy gradów, bo są bardziej dokładne do odwzorowywania kątów w geometrii. Zawsze dobrze jest zapisywać wyniki z precyzją, na przykład cztery miejsca po przecinku, żeby uniknąć błędów zaokrągleń. Więc zapis „237,4800 g” to standard, który ułatwia późniejsze obliczenia i analizy. Umiejętność poprawnego odczytu i zapisu pomiarów to klucz do uzyskania dobrych danych, które potem pomogą w projektowaniu i realizacji prac inżynieryjnych.

Pytanie 11

Zadania związane z analizą wyników pomiarów nie obejmują sporządzania

A. sprawozdań technicznych

B. obliczeń

C. szkiców polowych

D. wywiadów terenowych

Wywiady terenowe nie są częścią prac związanych z przetwarzaniem wyników pomiarów, ponieważ koncentrują się głównie na zbieraniu danych jakościowych i informacji bezpośrednich od osób lub społeczności. Podczas gdy prace przetwarzające wyniki pomiarów obejmują obliczenia, analizy statystyczne oraz sporządzanie szkiców polowych, wywiady terenowe mają na celu pozyskanie kontekstu oraz opinii, co jest zupełnie innym procesem. Na przykład w badaniach geologicznych, gdy zbierane są dane o składzie gleby, analiza wyników takich jak pH, zawartość wody czy skład chemiczny wymaga precyzyjnych obliczeń. Szkice polowe służą do wizualizacji i dokumentacji zbieranych danych, a sprawozdania techniczne podsumowują wyniki i konkluzje. Dlatego wywiady terenowe, choć cenne, nie są elementem przetwarzania wyników pomiarów, lecz częścią metodologii zbierania danych.

Pytanie 12

Jakiego dokumentu wymaga geodeta, aby powiadomić ODGiK o wykonanych pracach geodezyjnych?

A. Podanie o dostęp do danych ewidencyjnych

B. Zgłoszenie pracy geodezyjnej

C. Wniosek o uzgodnienie dokumentacji i projektowej

D. Raport techniczny

Zgłoszenie pracy geodezyjnej jest kluczowym dokumentem, który geodeta musi sporządzić i złożyć w organie odpowiedzialnym za geodezję, czyli w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (ODGiK). Dokument ten informuje ODGiK o rozpoczęciu prac geodezyjnych, które mają na celu zbieranie danych dotyczących terenu, pomiarów oraz innych działań geodezyjnych. Przykładowo, gdy geodeta przystępuje do przeprowadzenia pomiarów granicznych, musi złożyć takie zgłoszenie, aby organy mogły monitorować realizację prac oraz zapewnić zgodność z obowiązującymi przepisami i standardami. W ramach praktyki, zgłoszenie to musi zawierać szczegóły dotyczące lokalizacji, rodzaju prac oraz planowanego terminu ich zakończenia. Taki proces jest zgodny z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, która nakłada obowiązek informacyjny na wykonawców takich prac. Zgłoszenie pracy geodezyjnej przyczynia się do transparentności działań geodezyjnych i umożliwia lepszą koordynację między różnymi podmiotami zaangażowanymi w proces geodezyjny.

Pytanie 13

W jakiej skali w systemie PL-2000 wykonany jest dokument mapy zasadniczej o godle 7.125.30.10.3.4?

A. 1:1000

B. 1:5000

C. 1:500

D. 1:2000

Odpowiedzi 1:1000, 1:5000 oraz 1:2000 są nieprawidłowe, ponieważ każda z tych skal ma swoje specyficzne zastosowania, które nie są zgodne z wymaganiami arkusza mapy zasadniczej o godle 7.125.30.10.3.4. Skala 1:1000, w której 1 cm na mapie odpowiada 10 m w terenie, jest stosowana głównie w planach zagospodarowania przestrzennego i dla obszarów miejskich, gdzie szczegółowość jest mniejsza niż w przypadku skali 1:500. Skala 1:5000, gdzie 1 cm odpowiada 50 m, jest używana do map ogólnogeograficznych, co również nie odpowiada potrzebom mapy zasadniczej, która wymaga większej precyzji. Z kolei skala 1:2000 również nie spełnia wymagań dotyczących dokładności odwzorowania szczegółów terenowych, co jest kluczowe w kontekście ewidencji gruntów i budynków. Wybór niewłaściwej skali może prowadzić do błędnych interpretacji danych przestrzennych oraz utrudniać procesy planistyczne i budowlane. Warto zrozumieć, że skala mapy bezpośrednio wpływa na charakterystykę przedstawianych danych i ich użyteczność w analizach przestrzennych, dlatego kluczowe jest stosowanie się do standardów i wymogów odpowiednich dla danego typu mapy.

Pytanie 14

Który rodzaj przewodu sieci uzbrojenia terenu przedstawia szkic z pomiaru inwentaryzacyjnego?

A. Wodociągowy.

B. Elektroenergetyczny.

C. Ciepłowniczy.

D. Kanalizacyjny.

Poprawna odpowiedź to "kanalizacyjny", co potwierdzają widoczne na szkicu oznaczenia typowe dla infrastruktury kanalizacyjnej. W projekcie inwentaryzacyjnym niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie elementów systemu, co ma kluczowe znaczenie dla późniejszych prac konserwacyjnych oraz planowania rozwoju infrastruktury. Oznaczenia studni rewizyjnych, takie jak k-29, k-30, k-31, są standardowo stosowane w projektach kanalizacyjnych i wskazują na miejsca, gdzie można dokonać inspekcji oraz kontroli stanu technicznego sieci. Ponadto, średnice rur (Dn150, Dn200) są istotnymi parametrami, które pozwalają określić zdolność transportową systemu kanalizacyjnego. Zgodnie z normami branżowymi, projektowanie systemów kanalizacyjnych wymaga uwzględnienia takich aspektów jak hydraulika oraz przepustowość, co przyczynia się do efektywnego odprowadzania ścieków i wód deszczowych, minimalizując ryzyko zatorów. Znajomość tych oznaczeń i ich znaczenia jest niezbędna dla inżynierów zajmujących się projektowaniem oraz zarządzaniem infrastrukturą komunalną.

Pytanie 15

W teodolicie, okrąg lub ring z zaznaczonym podziałem kątowym określa się jako

A. limbusem

B. spodarką

C. alidadą

D. celownikiem

Limbus w teodolicie to element, który zawiera podziałką kątową, co pozwala na precyzyjne pomiary kątów poziomych i pionowych. W praktyce limbusem określa się okrągły lub pierścieniowy element instrumentu, na którym naniesione są wartości kątowe. Umożliwia on użytkownikowi łatwe odczytywanie zmierzonych kątów, co jest kluczowe w geodezji oraz inżynierii lądowej. Teodolit jest niezbędnym narzędziem w pomiarach terenowych, a limbusem posługują się geodeci do określania pozycji punktów i tworzenia map. Warto zaznaczyć, że zgodnie z normami geodezyjnymi, precyzja pomiarów wykonanych przy użyciu teodolitu jest kluczowa dla zapewnienia jakości realizowanych projektów. Użycie limbusa pozwala na uzyskanie dokładnych wyników, które są zgodne z wymaganiami branżowymi, a jego właściwa kalibracja i konserwacja są podstawą sukcesu w pomiarach.

Pytanie 16

W ciągu niwelacyjnym teoretyczna suma różnic wysokości, mająca wartość 0 m, jest uzyskiwana w przypadku

A. jednostronnie nawiązanego.

B. zamkniętego.

C. otwartego.

D. dwustronnie nawiązanego.

W przypadku niwelacji zamkniętej teoretyczna suma różnic wysokości wynosi 0 m, co oznacza, że po wykonaniu pomiarów w terenie i powrocie do punktu wyjścia, uzyskujemy taki sam poziom odniesienia. Taki układ pomiarowy minimalizuje błędy systematyczne i pozwala na dokładne określenie różnic wysokości między punktami. W praktyce niwelacja zamknięta jest stosowana w sytuacjach, gdzie wymagane są wysokie standardy dokładności, na przykład przy budowie infrastruktury drogowej, mostów czy budynków. W standardach branżowych, takich jak normy PN-EN 17123, podkreśla się znaczenie niwelacji zamkniętej jako metody o niskiej podatności na błędy pomiarowe. Wiedza na temat tej metody jest kluczowa dla inżynierów i geodetów, ponieważ pozwala na uzyskanie wiarygodnych pomiarów, co jest niezbędne w procesie projektowania i realizacji inwestycji budowlanych.

Pytanie 17

Na podstawie informacji przedstawionych na fragmencie profilu podłużnego, określ w jakiej odległości od początku trasy znajduje się punkt o rzędnej terenu równej 158,00 m n.p.m.

A. 723,15 m

B. 1 723,15 m

C. 7 123,15 m

D. 123,15 m

Odpowiedź 1 723,15 m jest prawidłowa, ponieważ opiera się na dokładnej analizie profilu podłużnego trasy. Na podstawie odczytów z profilu możemy stwierdzić, że poszukiwany punkt o rzędnej 158,00 m n.p.m. znajduje się pomiędzy kilometrami 1+7 a 1+8. Z obliczeń wynika, że odległość do punktu 1+7 wynosi 700 m, a dodatkowe 23,15 m prowadzi nas do punktu o poszukiwanej rzędnej. Zastosowanie tego typu analizy jest istotne w projektowaniu dróg i infrastruktury, ponieważ umożliwia inżynierom precyzyjne wyznaczanie lokalizacji w terenie, co jest kluczowe dla prawidłowego planowania i wykonania prac budowlanych. Przykładowo, przy projektowaniu dróg, określenie precyzyjnych rzędnych terenu pozwala na odpowiednie zaplanowanie ramp, zjazdów czy mostów, a tym samym zapewnienie bezpieczeństwa i funkcjonalności infrastruktury. Dbałość o takie szczegóły jest zgodna z praktykami branżowymi i standardami inżynieryjnymi, co wpływa na jakość realizacji projektów budowlanych.

Pytanie 18

Na rysunku osnowy pomiarowej nie należy zamieszczać

A. rzędnych oraz odciętych dotyczących szczegółów sytuacyjnych

B. numerów punktów osnowy

C. uśrednionych długości linii pomiarowych

D. wyrównanych kątów poziomych

Odpowiedź wskazująca na brak umieszczania rzędnych i odciętych do szczegółów sytuacyjnych na szkicu pomiarowej osnowy sytuacyjnej jest prawidłowa. Szkic osnowy sytuacyjnej ma na celu przedstawienie relacji pomiędzy punktami geodezyjnymi, ich numerami oraz geometrią układu, a nie szczegółów dotyczących elewacji czy innych informacji topograficznych. Umieszczanie rzędnych i odciętych na takim szkicu mogłoby prowadzić do zamieszania i nieczytelności, ponieważ podstawowym celem jest ukazanie układu punktów w płaszczyźnie poziomej. W praktyce, taki szkic powinien być bezpośrednim odzwierciedleniem wyników pomiarów, co wymaga skupienia się na podstawowych informacjach, takich jak długości linii pomiarowych czy wyrównane wartości kątów. Stosowanie się do tej zasady jest zgodne z normami geodezyjnymi, co zapewnia klarowność i spójność dokumentacji geodezyjnej. W praktyce, w przypadku prowadzenia pomiarów sytuacyjnych, geodeci często tworzą osobne rysunki lub wykresy, w których przedstawiają rzędne, co pozwala na precyzyjne odwzorowanie terenu i szczegółów topograficznych.

Pytanie 19

Jaki typ sieci poligonowej przedstawiono na rysunku?

A. Kątową.

B. Nawiązaną.

C. Jednowęzłową.

D. Niezależną.

Wybór innych typów sieci poligonowej, jak nawiązana, kątowa czy jednowęzłowa, może trochę zamieszać w rozumieniu kluczowych cech sieci niezależnych. Sieci nawiązane są związane bezpośrednio z punktami osnowy geodezyjnej, co sprawia, że musisz odnosić pomiary do ustalonych punktów, a to ogranicza ich elastyczność. Z kolei sieci kątowe skupiają się na pomiarze kątów między punktami i mogą być powiązane z innymi systemami pomiarowymi, więc to też nie jest zgodne z tym, co charakteryzuje sieci niezależne. Jeśli chodzi o sieci jednowęzłowe, to one koncentrują się na pomiarach wokół jednego węzła, co znowu ogranicza ich niezależność i wpływa na dokładność wyników. Jak widzisz, błędne rozumienie tych typów sieci może prowadzić do złych metod pomiarowych, a to w efekcie psuje jakość i precyzję wyników. Wiedza o różnicach między tymi typami jest istotna, żeby dobrze zaplanować działania geodezyjne i je później analizować, dlatego ważne jest, żeby zrozumieć, że sieci niezależne są całkowicie autonomiczne i nie potrzebują odniesienia do już istniejących punktów osnowy.

Pytanie 20

Nieosiągnięcie warunku, który mówi o prostopadłości osi obrotu lunety "h" do pionowej osi obrotu instrumentu "v", określane jest jako błąd

A. inklinacji

B. kolimacji

C. libeli pudełkowej

D. libeli rurkowej

Odpowiedź "inklinacji" jest poprawna, ponieważ odnosi się do błędu, który występuje, gdy oś obrotu lunety nie jest prostopadła do pionowej osi obrotu instrumentu pomiarowego. W praktyce, błąd ten może prowadzić do nieprawidłowych odczytów i wpływać na dokładność pomiarów. Przykładowo, w geodezji oraz budownictwie, niewłaściwa inklinacja może skutkować błędami w pomiarach wysokości lub odległości, co może prowadzić do nieprawidłowego usytuowania budynków czy elementów infrastruktury. W celu minimalizacji błędu inklinacji, należy regularnie kalibrować instrumenty oraz upewnić się, że są one stabilnie zamocowane na odpowiednich podstawach. Ponadto, stosowanie wysokiej jakości poziomów oraz technik pomiarowych zgodnych z normami, takimi jak ISO 17123, może znacznie poprawić precyzję pomiarów oraz ograniczyć wpływ błędów inklinacji na wyniki w praktyce.

Pytanie 21

Rezultaty pomiarów kątów i kierunków dotyczące geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych oraz wysokościowych zapisuje się z dokładnością

A. 0,0010g

B. 0,1000g

C. 0,0001g

D. 0,0100g

Pomiar kierunków i kątów w geodezyjnych pomiarach sytuacyjnych i wysokościowych wymaga bardzo wysokiej precyzji, co znajduje odzwierciedlenie w poprawnej odpowiedzi 0,0001g. Taka dokładność jest niezbędna w wielu zastosowaniach geodezyjnych, szczególnie w projektach wymagających precyzyjnego określenia pozycji i wysokości. Standardy takie jak ISO 17123 określają metody oraz wymagania dla pomiarów geodezyjnych, w tym dokładność sprzętu pomiarowego. Przykładem zastosowania precyzyjnych pomiarów jest budownictwo, gdzie nawet najmniejsze odchylenia mogą prowadzić do poważnych błędów w konstrukcji. Geodeci często używają poziomów optycznych i tachimetrów, które umożliwiają uzyskanie wyników z dokładnością do dziesiątych części milimetry. W praktyce, inwestycje w sprzęt o wysokiej precyzji oraz stosowanie normatywnych procedur pomiarowych zwiększa jakość i niezawodność danych geodezyjnych, co jest kluczowe dla sukcesu projektów budowlanych oraz inżynieryjnych.

Pytanie 22

Szkic polowy inwentaryzacji po zakończeniu budowy przyłącza kanalizacyjnego do obiektu powinien uwzględniać

A. rysunek instalacji wewnętrznej w budynku.

B. średnicę przewodu.

C. kąt nachylenia przewodu.

D. materiał, z którego wykonano przewód.

Szkic polowy inwentaryzacji powykonawczej przyłącza kanalizacyjnego powinien zawierać kilka istotnych informacji, które są kluczowe dla sprawnego działania całego systemu. Średnica przewodu to jedna z tych najważniejszych rzeczy, bo to ona decyduje o tym, ile ścieków może przejść przez instalację. Według norm, średnica rury musi być dobrana do tego, ile ścieków będzie odprowadzane oraz do specyfiki budynku. Na przykład, w domach mieszkalnych zazwyczaj używa się rur o średnicy 100 mm, co powinno wystarczyć dla typowego gospodarstwa domowego. Warto to rozumieć, szczególnie przy planowaniu przyszłych prac budowlanych czy modernizacji, bo źle dobrana średnica może spowodować zatory i inne problemy w systemie. A znajomość średnicy pomoże też w odpowiednim doborze materiałów i nasadek do przewodów – to ważne, żeby wszystko było zgodne ze standardami jakości. Z moich doświadczeń wynika, że błędne określenie średnicy może prowadzić do poważnych awarii, co z kolei zwiększa koszty późniejszych napraw.

Pytanie 23

Jakie jest przybliżone znaczenie błędu względnego dla odcinka o długości 500,00 m, który został zmierzony z błędem średnim ±10 cm?

A. 1/5000

B. 1/2000

C. 1/500

D. 1/1000

Błąd względny jest miarą precyzji pomiaru, wyrażoną jako stosunek błędu bezwzględnego do wartości rzeczywistej. W tym przypadku długość odcinka wynosi 500,00 m, a błąd pomiarowy wynosi ±10 cm, co odpowiada 0,1 m. Aby obliczyć błąd względny, należy podzielić błąd bezwzględny przez wartość rzeczywistą: 0,1 m / 500 m = 0,0002. To daje 0,0002, co w postaci ułamka jest równe 1/5000. Takie obliczenia są niezwykle istotne w inżynierii oraz metrologii, gdzie precyzja pomiarów ma kluczowe znaczenie. Na przykład w budownictwie, gdzie dokładne pomiary długości mogą wpłynąć na bezpieczeństwo konstrukcji. Właściwe obliczenie błędu względnego pozwala na ocenę jakości użytych narzędzi pomiarowych oraz metod, a także na identyfikację obszarów, w których można poprawić dokładność pomiarów. Przykładem mogą być zastosowania w geodezji, gdzie precyzyjnie określone granice działek są niezbędne do prawidłowego podziału gruntów.

Pytanie 24

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, oblicz wartość współczynnika kierunkowego cosA_A-B linii pomiarowej A-B, który jest stosowany do obliczenia współrzędnych punktu pomierzonego metodą ortogonalną.

ΔX_A-B = 216,11 m

ΔY_A-B = 432,73 m

d_A-B = 483,69 m

A. cosAA-B = 0,4468

B. cosAA-B = 0,4994

C. cosAA-B = 2,2382

D. cosAA-B = 2,0024

Wartość współczynnika kierunkowego cosAA-B = 0,4468 jest prawidłowa, ponieważ odpowiada stosunkowi przyrostu współrzędnych w osi X do długości linii pomiarowej A-B. W praktyce, współczynnik ten jest kluczowy w metodzie ortogonalnej, która jest szeroko stosowana w geodezji oraz inżynierii lądowej. Metoda ortogonalna polega na precyzyjnym pomiarze współrzędnych punktów, co jest istotne dla zapewnienia dokładności w planowaniu i realizacji projektów budowlanych. Użycie prawidłowego współczynnika kierunkowego jest fundamentem dla dalszych obliczeń, takich jak określenie położenia punktów w przestrzeni. Dobrze wykonane obliczenia pozwalają na uniknięcie błędów, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji w realizacji projektów. Standardy takie jak PN-EN ISO 17123-1:2010 określają metody pomiarowe, które powinny być przestrzegane, aby uzyskać wiarygodne wyniki. Dlatego znajomość i umiejętność obliczania współczynnika kierunkowego jest niezbędna dla profesjonalistów w tej dziedzinie.

Pytanie 25

Odczyt wartości podziału łaty niwelacyjnej kreską środkową niwelatora wynosi

A. 0812

B. 0892

C. 0808

D. 0888

Odpowiedź 0812 jest na pewno trafna, bo odczyt z łaty niwelacyjnej na wysokości kreski środkowej niwelatora wskazuje dokładnie to, co trzeba. Tak naprawdę, umiejętność odczytywania wartości z łaty jest mega istotna w geodezji, bo pozwala precyzyjnie ustalić różnice wysokości. W budownictwie to w ogóle kluczowa sprawa, bo dokładność odczytu może wpływać na to, czy fundamenty, krawężniki czy inne elementy będą ustawione tak, jak powinny. Swoją drogą, każdy odczyt warto potwierdzić kilkoma pomiarami, no i zawsze dobrze pamiętać o ewentualnych błędach z instrumentu. Dokumentacja pomiarowa to konieczność, bo przyda się przy przyszłych kontrolach. W miejscach, gdzie precyzja to podstawa, jak w dużych budowach, dobrze jest postawić na niwelację precyzyjną.

Pytanie 26

Na podstawie danych zamieszczonych na rysunku określ wielkość odchyłki kątowej.

A. -21cc

B. +21cc

C. -7CC

D. +7CC

Właściwa odpowiedź to -21cc, co oznacza, że odchyłka kątowa jest ujemna. Prawidłowe obliczenie odchyłki kątowej wymaga zrozumienia, jak suma kątów w trójkącie powinna wynosić 180°. W tym przypadku, przekształcenie minut na stopnie oraz dodanie wszystkich kątów prowadzi nas do sumy 298° 41'. Odchyłka kątowa obliczana jest na podstawie różnicy między właściwą a uzyskaną sumą kątów, co w tym przypadku daje 118° 41'. Przekształcenie tej wartości na jednostki CC (centymetry) prowadzi do uzyskania 7121 CC. Ponieważ odchyłka kątowa jest dodatnia, zmieniamy jej znak na ujemny, co skutkuje wartością -7121 CC. Ta wartość była najbliższa odpowiedzi -21 CC. W praktyce, poprawne obliczenie odchyłki kątowej jest kluczowe w geodezji i inżynierii, gdzie precyzyjne pomiary kątów mają istotne znaczenie dla dokładności w projektach budowlanych i pomiarowych. Stosowanie odpowiednich standardów metrologicznych oraz umiejętność przekształcania jednostek są niezbędne dla zachowania wysokiej jakości pracy w tej dziedzinie.

Pytanie 27

Który szkic odpowiada obserwacjom kierunków i odległości przedstawionym w tabelach?

A. A.

B. D.

C. B.

D. C.

Szkic A naprawdę dobrze oddaje to, co widzimy w tabelach. Widać, że jest zgodny z regułami, które są ważne w geodezji. Każdy kąt i każda odległość są zgodne z normami, co daje nam pewność co do wyników. Jak mamy odpowiednie narzędzia, na przykład kompas czy dalmierz, to łatwiej nam precyzyjnie zlokalizować obiekty. To kluczowe, bo w inżynierii czy architekturze najdrobniejszy błąd może nas drogo kosztować. Musimy więc wiedzieć, jak dane się łączą i jak je dobrze przedstawić graficznie, żeby uniknąć problemów w projektach.

Pytanie 28

Który ze sporządzanych w terenie dokumentów geodezyjnych jest wykorzystywany m.in. do zlokalizowania trwale ustalonego punktu osnowy?

A. Szkic polowy

B. Plan osnowy

C. Szkic budowlany

D. Opis topograficzny

Opis topograficzny to dokument geodezyjny, który powstaje w terenie i służy do szczegółowego przedstawienia układu oraz cech obiektów znajdujących się w danym obszarze. Jego podstawowym celem jest umożliwienie odnalezienia trwale stabilizowanych punktów osnowy, co jest kluczowe w procesie geodezyjnego pomiaru oraz w pracach związanych z planowaniem i realizacją inwestycji. Opis ten zawiera zarówno informacje dotyczące lokalizacji punktów osnowy, jak i ich atrybuty, co pozwala na precyzyjne ich odwzorowanie na mapach. W praktyce, opis topograficzny jest wykorzystywany przez geodetów do przeprowadzania pomiarów sytuacyjnych oraz wysokościowych, co ma fundamentalne znaczenie w kontekście budowy infrastruktury, jak drogi czy budynki. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, każdy z punktów osnowy powinien być odpowiednio opisany w dokumentacji, co zapewnia ich trwałość i jednoznaczność w identyfikacji. Dodatkowo, standardy geodezyjne, takie jak norma PN-EN ISO 19111, wskazują na potrzebę rzetelnego dokumentowania i opisywania takich punktów, co wpływa na jakość i wiarygodność przeprowadzanych pomiarów.

Pytanie 29

Jeśli bok kwadratu zmierzonego w terenie ma długość 10 m, to na mapie w skali 1:1000 jego pole powierzchni wyniesie

A. 1,0 cm2

B. 100,0 cm2

C. 0,1 cm2

D. 10,0 cm2

Odpowiedź 1,0 cm2 jest poprawna, ponieważ aby obliczyć pole powierzchni kwadratu na mapie w skali 1:1000, najpierw należy obliczyć jego rzeczywistą powierzchnię. Bok kwadratu ma długość 10 m, więc jego pole powierzchni wynosi 10 m x 10 m = 100 m2. Następnie przelicza się to pole na jednostki odpowiadające skali mapy, co oznacza, że 1 cm na mapie odpowiada 10 m w terenie (1:1000). Zatem 100 m2 w rzeczywistości przekłada się na jednostki mapowe, co daje 100 m2 = 10000 cm2. W skali 1:1000, powierzchnia mapowa wynosi 10000 cm2 / (1000^2) = 1,0 cm2. To pokazuje, jak ważne jest rozumienie przeliczeń skali w kontekście geodezji oraz kartografii, gdzie precyzja jest kluczowa. W praktyce, takie obliczenia są niezbędne przy tworzeniu map i planów zagospodarowania przestrzennego, a także w inżynierii i budownictwie, gdzie dokładne odwzorowanie rzeczywistości ma ogromne znaczenie.

Pytanie 30

Na mapach terenowych nie uwzględnia się obiektów budowlanych

A. murowanych gospodarczych w stanie surowym

B. drewnianych, które nie są zamieszkałe

C. murowanych mieszkalnych w etapie projektowania

D. drewnianych przeznaczonych do wyburzenia

Odpowiedź 'murowanych mieszkalnych w fazie projektu' jest poprawna, ponieważ na szkicach polowych, które służą do przedstawiania istniejących warunków i elementów zagospodarowania przestrzennego, nie zaznacza się budynków, które są jedynie na etapie planowania. Budynki znajdujące się w fazie projektu nie mają jeszcze fizycznej obecności, co oznacza, że nie powinny być uwzględniane w dokumentacji przedstawiającej aktualny stan terenu. W praktyce architektonicznej i urbanistycznej, zgodnie z wytycznymi i standardami dotyczącymi prowadzenia dokumentacji, należy odzwierciedlać jedynie te obiekty, które są już zrealizowane lub w trakcie realizacji. Taka zasada pozwala na zachowanie przejrzystości i wiarygodności dokumentów, co jest kluczowe w procesie planowania przestrzennego oraz w analizach dotyczących zagospodarowania terenu. Przykładem zastosowania tej zasady jest przygotowanie raportów dotyczących uwarunkowań środowiskowych, gdzie zazwyczaj ujmuje się jedynie obiekty istniejące oraz infrastrukturę, a nie plany przyszłych inwestycji.

Pytanie 31

Na przedstawionym szkicu polowym zawarte są wyniki pomiaru szczegółów sytuacyjnych wykonanych metodą

A. przedłużeń.

B. biegunową.

C. przecięć.

D. ortogonalną.

Metoda przedłużeń jest techniką, która znajduje szerokie zastosowanie w geodezji oraz pomiarach inżynieryjnych. Na przedstawionym szkicu polowym widoczne są linie, które przedłużają się poza obiekt mierzony, co wskazuje na zastosowanie tej właśnie metody. W praktyce metoda przedłużeń pozwala na precyzyjne określenie położenia punktu, wykorzystując dwa znane punkty odniesienia. Pomiar ten ma zastosowanie nie tylko w geodezji, ale i w budownictwie, gdzie często zachodzi potrzeba wyznaczania granic działek czy lokalizacji punktów osnowy. Dobre praktyki w zakresie pomiarów wskazują na konieczność stosowania odpowiednich narzędzi, takich jak teodolity czy tachimetry, które umożliwiają dokładne przedłużenie linii pomiarowych. Warto również zauważyć, że metoda ta jest zgodna z obowiązującymi standardami pomiarowymi, co czyni ją niezawodnym narzędziem dla profesjonalistów w tej dziedzinie. Zrozumienie zasadności i kontekstu metody przedłużeń jest kluczowe dla prawidłowego prowadzenia wszelkich prac pomiarowych oraz analizy sytuacji terenowej.

Pytanie 32

Niwelacja trygonometryczna polega na określaniu różnic wysokości wybranych lokalizacji na podstawie obserwacji

A. odległości poziomej i kąta poziomego

B. odległości poziomej i kąta pionowego

C. odległości pionowej i kąta pionowego

D. odległości pionowej i kąta poziomego

Analizując dostępne odpowiedzi, można dostrzec szereg nieporozumień, które prowadzą do błędnego zrozumienia niwelacji trygonometrycznej. Odpowiedzi oparte na odległości pionowej i kącie poziomym lub pionowym są błędne, ponieważ nie uwzględniają kluczowego aspektu, jakim jest pomiar kąta pionowego w kontekście poziomej odległości. W pomiarach niwelacyjnych istotne jest to, że kąt pionowy, mierzony względem poziomu, pozwala określić różnice wysokości. Odległości pionowe są w praktyce bardzo trudne do zmierzenia i nie są stosowane w standardowych metodach niwelacji, co jest kluczowe w geodezji. Z kolei kąty poziome, choć są ważne dla określenia relacji przestrzennych między punktami, nie dostarczają informacji o wysokości. Użycie odległości pionowej w tym kontekście może prowadzić do tzw. błędów paralaksy, co znacznie obniża dokładność pomiarów. Współczesne praktyki geodezyjne oparte są na pomiarach kątów pionowych i poziomych oraz odległości poziomej, co pozwala na precyzyjne obliczenie nie tylko różnic wysokości, ale także dalszych elementów takich jak nachylenie terenu. Dlatego ważne jest, aby stosować prawidłowe metody pomiarowe zgodne z wytycznymi i standardami branżowymi, aby uniknąć typowych błędów myślowych i praktycznych w dziedzinie geodezji.

Pytanie 33

Który z wymienionych obiektów przestrzennych zalicza się do pierwszej kategorii szczegółów terenowych?

A. Plac zabaw

B. Boisko sportowe

C. Most

D. Tama

Most jest obiektem przestrzennym, który pełni kluczową rolę w infrastrukturze transportowej. Jest to konstrukcja, która umożliwia przemieszczanie się ludzi oraz pojazdów nad przeszkodami, takimi jak rzeki, doliny czy inne drogi. Z perspektywy planowania przestrzennego i urbanistyki, mosty są niezwykle istotne, ponieważ łączą różne obszary geograficzne, co wpływa na rozwój społeczno-gospodarczy regionów. Przykładem zastosowania mostów mogą być mosty wiszące, które charakteryzują się dużą wytrzymałością i mogą być budowane w miejscach, gdzie inne rodzaje mostów byłyby niepraktyczne. Wzorcowe projekty mostów powinny odnosić się do norm, takich jak Eurokod, które definiują wymagania dotyczące bezpieczeństwa, użyteczności i trwałości tego typu infrastruktury. Ponadto, mosty mogą wpływać na ekosystemy rzeczne, dlatego ich projektowanie powinno uwzględniać zasady zrównoważonego rozwoju, co oznacza minimalizowanie wpływu na środowisko.

Pytanie 34

Którego symbolu należy użyć, kartując schody podczas aktualizacji mapy zasadniczej?

A. B.

B. A.

C. D.

D. C.

Odpowiedź "C." jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z polskimi standardami kartograficznymi, symbol ten jest właściwy do kartowania schodów na mapach zasadniczych. W praktyce, kartowanie schodów wymaga zastosowania odpowiednich symboli, które jednoznacznie określają ich funkcję i lokalizację. W dokumentach normatywnych, takich jak wytyczne GIS oraz regulacje dotyczące geodezji, jasno wskazuje się, że symbole powinny być zgodne z określonymi standardami, aby zapewnić ich zrozumienie i interpretację przez różnych użytkowników map. Przykładem zastosowania tego symbolu może być sytuacja, w której geodeta aktualizuje mapę w obszarze z dużą ilością obiektów budowlanych, gdzie obecność schodów ma kluczowe znaczenie dla odzwierciedlenia rzeczywistej struktury terenu.

Pytanie 35

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, oblicz wartość współczynnika kierunkowego cos A linii pomiarowej A-B, który jest stosowany do obliczenia współrzędnych punktu pomierzonego metodą ortogonalną.

ΔX_A-B = 216,11 m	ΔY_A-B = 432,73 m	d_A-B = 483,69 m
sin A_A-B = ΔY_A-B / d_A-B cos A_A-B = ΔX_A-B / d_A-B

A. cos AA-B = 2,0024

B. cos AA-B = 0,4468

C. cos AA-B = 2,2382

D. cos AA-B = 0,4994

Wartość współczynnika kierunkowego cos A linii pomiarowej A-B, którą obliczyłeś jako 0,4468, jest rzeczywiście prawidłowa. Współczynnik ten uzyskuje się poprzez podzielenie różnicy współrzędnych X punktów A i B (ΔXA-B) przez odległość między tymi punktami (dA-B). Przykładowo, jeśli różnica współrzędnych wynosi 2 metry, a odległość wynosi około 4,48 metra, po wykonaniu obliczeń otrzymujemy cos AA-B = 0,4468. Ta wartość jest istotna w praktyce geodezyjnej, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie lokalizacji punktów pomiarowych oraz ich relacji w przestrzeni. Używanie współczynnika kierunkowego w obliczeniach umożliwia nie tylko orientację w terenie, ale również dokładne przeliczenia współrzędnych, co jest kluczowe w procesach takich jak mapowanie czy projektowanie infrastruktury. W geodezji stosuje się różne metody pomiarowe, a znajomość wartości współczynników kierunkowych jest fundamentem dla zapewnienia wysokiej jakości pomiarów oraz zgodności z obowiązującymi standardami branżowymi.

Pytanie 36

Jakie jest względne odchylenie pomiaru odcinka o długości 10 cm, jeżeli średni błąd pomiarowy wynosi ±0,2 mm?

A. 1:200

B. 1:100

C. 1:50

D. 1:500

Błąd względny pomiaru to stosunek błędu bezwzględnego do wartości rzeczywistej pomiaru. W naszym przypadku błąd bezwzględny wynosi ±0,2 mm, a długość odcinka to 10 cm, co odpowiada 100 mm. Aby obliczyć błąd względny, należy użyć wzoru: błąd względny = (błąd bezwzględny / wartość rzeczywista) * 100%. Podstawiając wartości, otrzymujemy: (0,2 mm / 100 mm) * 100% = 0,2%. W przeliczeniu na proporcje, 0,2% odpowiada 1:500, co jest wyrażeniem błąd względny. W praktyce, znajomość błędów względnych jest kluczowa w inżynierii i naukach przyrodniczych, ponieważ pozwala na ocenę precyzji pomiarów i porównywanie ich z innymi pomiarami. W standardach metrologicznych, takich jak ISO 5725, podkreśla się konieczność obliczania i raportowania błędów względnych w kontekście zapewnienia jakości pomiarów.

Pytanie 37

W skład dokumentacji technicznej, która jest przekazywana do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego po zakończeniu pracy geodezyjnej, między innymi wchodzi

A. oświadczenie o przeprowadzeniu pracy zgodnie z obowiązującymi normami

B. sprawozdanie techniczne

C. faktura za zrealizowane zlecenie

D. kopia zawodowych uprawnień geodety

Sprawozdanie techniczne jest kluczowym elementem dokumentacji przekazywanej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego po wykonaniu prac geodezyjnych. Dokument ten ma na celu szczegółowe przedstawienie wykonanej pracy, jej metod, zastosowanych narzędzi oraz wyników pomiarów. Sprawozdanie powinno zawierać informacje o lokalizacji terenów, charakterystyce wykonanych pomiarów oraz wszelkich odchyleniach od przyjętych norm i standardów. Przykładem praktycznego zastosowania sprawozdania technicznego jest jego wykorzystanie przy weryfikacji dokładności wykonanych pomiarów przez instytucje kontrolujące, co jest niezbędne w kontekście realizacji projektów budowlanych czy infrastrukturalnych. Dodatkowo, zgodnie z ustawą o geodezji i kartografii, sprawozdanie powinno być sporządzone zgodnie z określonymi wytycznymi, co zapewnia wysoką jakość i zaufanie do danych geodezyjnych. Takie dokumenty stanowią również istotne źródło informacji dla dalszych prac planistycznych oraz rozwoju lokalnych baz danych geodezyjnych.

Pytanie 38

Na rysunku przedstawiono fragment szkicu pomiaru szczegółów sytuacyjnych. Ile wynosi odchyłka między miarą czołową pomierzoną a obliczoną?

A. 10 cm

B. 15 cm

C. 5 cm

D. 0 cm

Odchyłka między miarą czołową pomierzoną a obliczoną wynosi 0 cm, co oznacza, że pomiar został wykonany z odpowiednią precyzją. W przedstawionym fragmencie szkicu znajdują się dokładne wartości odległości, które, po obliczeniu, dają wynik zgodny z pomiarem czołowym wynoszącym 10.00 m. W kontekście pomiarów sytuacyjnych, zachowanie zgodności pomiarów jest kluczowe, szczególnie w inżynierii i geodezji, gdzie dokładność pomiarów wpływa na dalsze etapy projektów budowlanych i planowania przestrzennego. Zastosowanie standardów takich jak PN-EN ISO 17123 dotyczących pomiarów geometrycznych oraz PN-EN 1990, które podkreślają znaczenie precyzji pomiarów w inżynierii, potwierdzają wagę utrzymania niskiej odchyłki. Umiejętność właściwego pomiaru oraz obliczania odchyłek jest niezbędna, aby zapewnić jakość i wiarygodność wyników, co z kolei wpływa na bezpieczeństwo i efektywność realizowanych projektów.

Pytanie 39

Błąd, który nie wpływa na kartometryczną precyzję mapy, to

A. przeniesienia punktów z materiału wyjściowego na oryginał mapy

B. materiału wyjściowego, na podstawie którego powstała mapa

C. deformacji papieru

D. wysokościowych pomiarów terenowych

Wybór odpowiedzi dotyczącej wysokościowych pomiarów terenowych jako elementu, który nie wpływa na kartometryczną dokładność mapy, jest trafny. Kartometryczna dokładność odnosi się do precyzji i dokładności odwzorowania rzeczywistych położenia obiektów na mapie, co jest determinowane przez wiele czynników, ale nie przez błędy pomiarów wysokościowych. Wysokościowe pomiary terenowe są istotne w kontekście modelowania powierzchni terenu i kształtowania trójwymiarowych przedstawień, lecz nie wpływają na dwuwymiarowe odwzorowanie przestrzenne, które jest kluczowe w kontekście kartometrycznej dokładności. Na przykład, w sytuacjach, gdy mapa jest używana do nawigacji na poziomie gruntu, to błędy w pomiarach wysokości nie mają wpływu na lokalizację punktów na mapie. Również w praktyce kartograficznej, przy zastosowaniu standardów takich jak ISO 19111 dotyczących geograficznych informacji przestrzennych, kluczowe są pomiary poziome, a nie wysokościowe. Zatem, w kontekście kartometrycznej dokładności, błędy w wysokościowych pomiarach terenowych są drugorzędne.

Pytanie 40

Który ze wzorów służy w geodezji do obliczeń poprawki do przyrostów Δx współrzędnych w ciągu poligonowym dwustronnie dowiązanym?

A. $ V_{\Delta x} = -\frac{f_{\Delta x}}{d} \times D $

B. $ V_{\Delta x} = \frac{f_{\Delta x}}{D} \times d $

C. $ V_{\Delta x} = \frac{f_{\Delta x}}{d} \times D $

D. $ V_{\Delta x} = -\frac{f_{\Delta x}}{D} \times d $

W geodezji, niepoprawne podejście do obliczeń poprawki do przyrostów współrzędnych może prowadzić do poważnych błędów w pomiarach. Wiele osób może pomylić różne metody obliczeniowe, co skutkuje nieprawidłowym doborem wzoru, a tym samym błędnymi wynikami. Na przykład, wybierając wzór, który nie uwzględnia błędu zamknięcia, można nieświadomie zignorować kluczowy element, jakim jest odległość d, prowadząc do zafałszowania danych. Dodatkowo, nieznajomość pojęcia całkowitej długości ciągu poligonowego D oraz jego wpływu na korekcję współrzędnych może być źródłem nieporozumień. Często także występuje błędne założenie, że małe błędy nie mają znaczenia, co jest niezgodne z zasadami precyzyjnych obliczeń geodezyjnych. Przy długich pomiarach, nawet drobne błędy kumulują się, co może skutkować poważnymi odchyleniami od rzeczywistości. Kluczowe jest zrozumienie, że każda nieprawidłowość w obliczeniach może prowadzić do błędnego przedstawienia terenu, co jest nieakceptowalne w profesjonalnej praktyce geodezyjnej. Dlatego ważne jest, aby nie tylko znać wzory, ale również rozumieć ich zastosowanie i konsekwencje wynikające z ich niewłaściwego użycia.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej