Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 13 kwietnia 2026 15:16
  • Data zakończenia: 13 kwietnia 2026 15:53

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie polecenie wydane w terminalu systemu operacyjnego, które zawiera w swojej składni opcję --repair, pozwala na naprawę bazy danych?

A. create
B. mysqldump
C. mysqlcheck
D. truncate
Odpowiedź "mysqlcheck" jest prawidłowa, ponieważ polecenie to jest częścią systemu zarządzania bazą danych MySQL i służy do sprawdzania oraz naprawy tabel w bazach danych. Użycie opcji <b>--repair</b> pozwala na automatyczne naprawienie uszkodzonych tabel, co jest kluczowe w przypadku wystąpienia błędów spowodowanych awarią systemu czy błędami w aplikacjach. Przykładowe użycie polecenia: "mysqlcheck --repair --databases nazwa_bazy". Warto podkreślić, że regularne sprawdzanie i naprawa tabel są elementami dobrych praktyk zarządzania bazą danych, które pomagają w utrzymaniu integralności danych i dostępności systemu. Oprócz opcji naprawy, mysqlcheck oferuje także inne funkcje, takie jak optymalizacja tabel, co przyczynia się do poprawy wydajności bazy. W przypadku dużych baz danych, efektywne zarządzanie i konserwacja są kluczowe dla zapewnienia wysokiej dostępności oraz niezawodności systemu. Używanie mysqlcheck zgodnie z dokumentacją MySQL pozwala na skuteczne zajmowanie się problemami, które mogą się pojawić.
Pytanie 2

W języku PHP, dla zmiennych a = 5 oraz b = 3, jakie wyrażenie zwróci wartość zmiennoprzecinkową?

A. a * b
B. a + b
C. a / b
D. a && b
W języku PHP operacje na zmiennych numerycznych mogą prowadzić do różnych typów wyników w zależności od zastosowanego operatora. W przypadku zmiennych a = 5 i b = 3, jeśli wykonamy operację a / b, uzyskamy wynik 1.6666666666667, co jest wartością zmiennoprzecinkową. Operacja dzielenia w PHP zawsze zwraca wynik typu float, gdy jest wykonywana na liczbach całkowitych, o ile nie jest to dzielenie całkowite przez zero. Wartość ta można wykorzystać w różnych kontekstach, np. w obliczeniach finansowych, gdzie precyzyjne wartości dziesiętne są kluczowe. Warto również zauważyć, że PHP automatycznie konwertuje typy, co oznacza, że operacje na mieszanych typach (np. integer i float) również będą skutkować wynikiem o typie float. Przykładem może być sytuacja, w której wynik dzielenia jest dalej używany w operacjach matematycznych, co może znacząco wpłynąć na końcowy rezultat. Z punktu widzenia standardów PHP, operacje arytmetyczne są ściśle określone w dokumentacji i warto zaznajomić się z funkcjami związanymi z operacjami na liczbach, aby w pełni wykorzystać możliwości języka.
Pytanie 3

W tabeli personel znajdują się pola: imie, nazwisko, pensja, staz. Aby otrzymać średnią pensję pracowników, dla których staż wynosi od 10 do 20 lat pracy włącznie, należy wykonać kwerendę:

A. SELECT AVG(*) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20
B. SELECT COUNT(pensja) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20
C. SELECT AVG(pensja) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20
D. SELECT COUNT(*) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20
Poprawna kwerenda to 'SELECT AVG(pensja) FROM personel WHERE staz >= 10 AND staz <= 20;'. Użycie funkcji AVG() jest kluczowe, gdyż jej celem jest obliczenie średniej wartości z konkretnego zestawu danych, w tym przypadku pensji pracowników z określonym stażem. Funkcja ta agreguje dane, zliczając sumę pensji i dzieląc ją przez ich liczbę, co jest standardową metodą obliczania średniej arytmetycznej. W kontekście praktycznym, taką kwerendę można wykorzystać w raportach finansowych dla działu HR, aby ocenić wynagrodzenia w zespole z odpowiednim doświadczeniem. Standardy SQL zalecają użycie funkcji agregujących, takich jak AVG(), do takich obliczeń, co zapewnia dokładność i efektywność w analizie danych. Co więcej, efektywne wykorzystanie takich zapytań pozwala na lepsze planowanie budżetu oraz strategii wynagrodzeń w organizacjach.
Pytanie 4

Jaką funkcję pełni program debugger?

A. interpretacji kodu w ramach wirtualnej maszyny Java
B. analizy działającego programu w celu wykrycia błędów
C. badania kodu źródłowego w celu wykrycia błędów składniowych
D. przekładania kodu napisanego w języku wyższego poziomu na język maszynowy
Pojęcia związane z błędnymi odpowiedziami często wynikają z nieporozumienia dotyczącego ról, jakie pełnią różne narzędzia i procesy w inżynierii oprogramowania. Analiza kodu źródłowego w celu odnalezienia błędów składniowych odnosi się do działania kompilatorów i narzędzi statycznej analizy kodu, które zajmują się oceną jakości kodu przed jego wykonaniem. Tego rodzaju narzędzia są przydatne, ale nie mają na celu lokalizacji błędów w czasie rzeczywistym, co jest kluczowe dla debuggowania. Tłumaczenie kodu na język maszynowy to zadanie kompilatorów, które przekształcają kod źródłowy w formę, która może być zrozumiana przez komputer, ale nie zajmują się analizą błędów podczas działania programu. Interpretacja kodu w wirtualnej maszynie Java również nie odnosi się bezpośrednio do lokalizacji błędów, bowiem jest to proces, w którym kod bajtowy jest wykonywany, ale bez możliwości interakcji w czasie rzeczywistym, jak to ma miejsce w przypadku debuggera. Dlatego kluczowe jest zrozumienie, że debugger ma za zadanie monitorować i analizować program w trakcie jego działania, co jest fundamentalne dla diagnostyki i poprawy jakości oprogramowania.
Pytanie 5

$liczba = 10;
while($liczba<50){
   echo "$liczba";
   $liczba=$liczba+5;
}
Jakie liczby zostaną wyświetlone w wyniku działania tej pętli w języku PHP?

A. 0 5 10 15 20 25 30 35 40 45
B. 10 15 20 25 30 35 40 45
C. 0 5 10 15 20 25 30 35 40 45 50
D. 10 15 20 25 30 35 40 45 50
Wynik działania pętli w języku PHP jest poprawny, ponieważ zaczyna się od wartości 10, a następnie w każdej iteracji zwiększa tę wartość o 5, aż osiągnie 50, które nie jest wliczane do wypisywanych wyników. Wartości wypisywane w trakcie działania pętli to: 10, 15, 20, 25, 30, 35, 40, 45. Wartością graniczną jest 50, która przerywa działanie pętli. Taki mechanizm jest często stosowany w programowaniu, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie musimy iteracyjnie przetwarzać dane w określonym zakresie. Dobrą praktyką jest również upewnienie się, że warunki pętli są jasno określone, co zapobiega niepożądanym wynikom, takim jak nieskończone pętle. W PHP używamy pętli takich jak 'while', 'for' i 'foreach', które są kluczowymi elementami w programowaniu i pozwalają na efektywne przetwarzanie danych.
Pytanie 6

Jak nazwana jest technika dołączania arkusza stylów do dokumentu HTML użyta w podanym kodzie?

<p style="color:red;">tekst</p>
A. Styl zewnętrzny
B. Styl wpisany, lokalny
C. Styl alternatywny, zewnętrzny
D. Styl wewnętrzny
Styl wewnętrzny to metoda w której reguły CSS są zawarte w sekcji head dokumentu HTML w znaczniku style Jest to przydatne w przypadku gdy stylizacja ma obejmować wiele elementów w pojedynczym dokumencie ale nie wymaga globalnego zastosowania Styl wewnętrzny jest bardziej zorganizowany niż styl wpisany ale nadal nie jest najlepszym rozwiązaniem dla dużych projektów ponieważ utrudnia współdzielenie stylów między wieloma stronami Styl alternatywny zewnętrzny odnosi się do sytuacji gdy mamy dostępne różne arkusze stylów które mogą być wymiennie stosowane do tej samej strony internetowej Jest to zaawansowana koncepcja rzadko stosowana w praktyce ale przydatna w projektach gdzie użytkownicy mogą wybierać różne motywy graficzne Styl zewnętrzny to najbardziej zalecana metoda stylizacji gdzie wszystkie reguły są zapisane w osobnym pliku CSS który jest linkowany do dokumentu HTML Pozwala to na łatwe zarządzanie i aktualizację stylów w całym projekcie Jednym z typowych błędów jest mylenie stylu zewnętrznego ze stylem wpisanym oba rozwiązania służą do różnych celów Styl zewnętrzny daje strukturę i pozwala na współdzielenie stylów między stronami co poprawia spójność wyglądu całego serwisu oraz ułatwia jego utrzymanie w przeciwieństwie do bardziej chaotycznego podejścia stylu wpisanego który może prowadzić do zduplikowanego i trudnego w zarządzaniu kodu
Pytanie 7

Weryfikację kompletności formularza, działającą po stronie przeglądarki, należy zrealizować w języku

A. PHP
B. CSS
C. Ruby on Rails
D. JavaScript
Poprawna odpowiedź to JavaScript, bo właśnie ten język działa bezpośrednio w przeglądarce użytkownika i pozwala na dynamiczną weryfikację formularzy jeszcze przed wysłaniem danych na serwer. JavaScript ma dostęp do drzewa DOM, więc może odczytać wartości pól, sprawdzić, czy nie są puste, czy e‑mail ma poprawny format, czy hasło ma odpowiednią długość, a nawet czy dwa pola hasła są identyczne. Z mojego doświadczenia to jest absolutny standard w nowoczesnych aplikacjach webowych: najpierw lekka walidacja po stronie klienta w JS, a dopiero potem solidna walidacja po stronie serwera. Dobrym przykładem jest formularz rejestracji: po wpisaniu zbyt krótkiego hasła JavaScript może od razu wyświetlić komunikat pod polem, bez przeładowania strony. Można też blokować przycisk „Wyślij”, dopóki wszystkie wymagane pola nie są poprawnie wypełnione. W praktyce często używa się zdarzeń takich jak onsubmit na formularzu albo input/blur na polach, żeby na bieżąco sprawdzać dane. Można też korzystać z gotowych bibliotek walidacyjnych, ale pod spodem i tak pracuje JavaScript. W dobrych praktykach przyjmuje się zasadę: walidacja po stronie klienta poprawia wygodę i szybkość obsługi (user experience), ale nie zastępuje walidacji po stronie serwera. JavaScript służy więc do „pierwszej linii obrony” i podpowiedzi użytkownikowi, a serwer (np. w PHP czy innym języku backendowym) musi i tak wszystko jeszcze raz sprawdzić ze względów bezpieczeństwa. Warto też pamiętać o wykorzystaniu wbudowanych mechanizmów HTML5 (atrybuty required, type="email" itd.), ale to JavaScript daje pełną kontrolę nad logiką i komunikatami błędów, bo pozwala tworzyć własne reguły i reagować na konkretne zachowania użytkownika.
Pytanie 8

Jakie skutki przynosi wielokrotne uruchomienie poniższego kodu PHP?

if (!isset($_COOKIE["ciastko"]) 
 $zm = 1; 
 else 
 $zm = intval($_COOKIE["ciastko"]) + 1; 
setcookie("ciastko", $zm);
A. Liczenie liczby wejść na stronę.
B. Pokazanie ciasteczka z wartością zmiennej.
C. Przechowywanie informacji w ciasteczku tylko przy pierwszym otwarciu strony.
D. Zapisywanie wartości 1 w ciasteczku przy każdym odświeżeniu strony.
Błędne odpowiedzi wskazują na zrozumienie podstawowych operacji związanych z ciasteczkami, ale nie uchwycają ich rzeczywistego zastosowania w kontekście analizy odwiedzin. Pierwsza z niepoprawnych opcji, dotycząca wyświetlenia ciasteczka z zapisaną zmienną, myli pojęcie z jego funkcją. Kod nie posiada żadnych instrukcji wyświetlania, a jedynie operuje na danych, które są zapisywane w ciasteczkach. Takie nieporozumienie jest powszechne wśród początkujących programistów, którzy mogą sądzić, że operacje na ciasteczkach automatycznie wiążą się z ich prezentacją użytkownikowi. Druga z opcji sugeruje, że ciasteczko jest ustawiane na wartość 1 przy każdym odświeżeniu strony, co jest nieprawidłowe. W rzeczywistości, wartość ciasteczka jest zwiększana z każdym odwiedzeniem, co oznacza, że wartość 1 jest przypisywana tylko przy pierwszym wejściu. To błędne zrozumienie działania ciasteczek prowadzi do mylnych konkluzji na temat ich zastosowania. Ostatnia propozycja sugeruje, że dane są zapisywane jedynie przy pierwszym uruchomieniu strony, co jest fałszywe, ponieważ aktualizacja ciasteczka zachodzi przy każdym nowym odczycie, a nie tylko przy pierwszym dostępie. Zrozumienie, jak działa mechanizm ciasteczek, jest kluczowe dla prawidłowego ich wykorzystania i analizy interakcji użytkownika z witryną.
Pytanie 9

Który zapis jest selektorem pseudoklasy CSS?

A. a:link
B. p#wyroznienie
C. td.wyroznienie
D. body
Poprawna odpowiedź to „a:link”, ponieważ jest to zapis selektora pseudoklasy w CSS. Dwukropek po nazwie elementu „a” oznacza właśnie pseudoklasę – w tym przypadku chodzi o konkretny stan linku, czyli odnośnik, który jeszcze nie został odwiedzony przez użytkownika. W specyfikacji CSS (np. CSS2.1, CSS Selectors Level 3/4) pseudoklasy opisują stany dynamiczne albo logiczne cechy elementu, których nie da się łatwo zapisać w samym HTML, jak :hover, :active, :visited, :focus, :first-child, :nth-child() i wiele innych. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć, że jeżeli widzisz dwukropek po selektorze, a potem słowo-klucz, to prawie na pewno jest to pseudoklasa. Przykładowo: a:hover { text-decoration: underline; } a:visited { color: purple; } input:focus { border-color: #00aaff; } Takie selektory pozwalają stylować elementy w zależności od interakcji użytkownika lub ich położenia w drzewie DOM. W praktyce front-endowej bardzo często używa się zestawu pseudoklas dla linków w kolejności: :link, :visited, :hover, :active (tzw. LVHA), żeby przeglądarka stosowała style w przewidywalny sposób. Dobrą praktyką jest też rozróżnianie kolorów linków odwiedzonych (:visited) i nieodwiedzonych (:link), ale w granicach czytelności interfejsu. W nowoczesnym CSS mamy też pseudoklasy takie jak :not(), :is(), :has(), które bardzo ułatwiają pisanie złożonych selektorów bez nadmiernego kombinowania z klasami w HTML. Jednak fundament pozostaje ten sam: pseudoklasa to coś po dwukropku, co opisuje stan, a nie zwykły typ, klasę czy id elementu. Dlatego w tym pytaniu jedynie „a:link” spełnia definicję selektora pseudoklasy.
Pytanie 10

W języku JavaScript, aby zmodyfikować wartość atrybutu znacznika HTML, po uzyskaniu obiektu przez metodę getElementById, należy zastosować

A. pola innerHTML
B. metody getAttribute
C. pola attribute i podać nazwę atrybutu
D. metody setAttribute
Wybór metody setAttribute do zmiany wartości atrybutu znacznika HTML jest najbardziej odpowiedni, ponieważ ta metoda pozwala na bezpośrednie modyfikowanie atrybutów elementów DOM. Metoda setAttribute przyjmuje dwa argumenty: nazwę atrybutu, który chcemy zmienić, oraz nową wartość, którą chcemy przypisać. Na przykład, jeśli mamy znaczniki HTML takie jak <input type='text' id='myInput'>, możemy użyć JavaScriptu: document.getElementById('myInput').setAttribute('value', 'Nowa wartość');, co ustawi nową wartość w polu tekstowym. Korzystanie z setAttribute jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, ponieważ pozwala na elastyczne zarządzanie atrybutami różnych elementów bez konieczności bezpośredniego manipulowania ich właściwościami. To podejście zwiększa czytelność i utrzymywalność kodu, a także przyczynia się do lepszej separacji logiki aplikacji od struktury HTML. Ponadto, setAttribute jest standardową metodą, która działa na wszystkich nowoczesnych przeglądarkach, co zapewnia szeroką kompatybilność.
Pytanie 11

Instrukcja break w przedstawionym kodzie PHP sprawi, że

for($i = 1; $i <= 3; $i++) {
    for($j = 1; $j <= 3; $j++) {
        echo "Iteracja: ($i, $j)";
        if($i == 2 and $j == 2)
            break;
    }
}
A. wewnętrzna pętla dokończy działanie dla $j = 3, a następnie program zostanie przerwany.
B. iteracja (2, 2) zostanie przerwana i nastąpi po niej iteracja (2, 3).
C. działanie wewnętrznej pętli zostanie zakończone po iteracji (2, 2) i będzie kontynuowane dla $i = 3.
D. działanie obu pętli zostanie zakończone po iteracji (2, 2).
Poprawna odpowiedź to: 'działanie wewnętrznej pętli zostanie zakończone po iteracji (2, 2) i będzie kontynuowane dla $i = 3'. Instrukcja 'break' w języku PHP, bez dodatkowego argumentu, kończy działanie najbliższej pętli - w tym przypadku jest to wewnętrzna pętla 'for'. Po przerwaniu działania wewnętrznej pętli, następuje kontynuacja wykonania kodu od kolejnej iteracji pętli zewnętrznej, czyli dla $i = 3. To jest zgodne ze standardami PHP - instrukcja 'break' służy do zakończenia aktualnej pętli czy instrukcji switch i przeniesienia sterowania do następnej instrukcji. Jest to przydatne narzędzie, które pozwala na optymalizację kodu i unikanie niepotrzebnego obliczenia iteracji, które nie wpłyną na wynik końcowy. Przykładowo, może to być użyteczne, gdy w pętli przeszukujemy tablicę w celu znalezienia konkretnego elementu - po jego znalezieniu nie musimy już przeszukiwać reszty tablicy.
Pytanie 12

Obraz przedstawia formatowanie CSS paragrafu. Aby otrzymać czerwony kolor poza obramowaniem, tak jak przedstawiono na obrazie, należy zdefiniować własność

Oto przykład paragrafu który poza ramką ma kolor grubości 10 px

A. outline
B. background
C. padding
D. border
Dobrze, wybrałeś właściwą odpowiedź! W tym pytaniu, żeby uzyskać czerwony kolor obok obramowania paragrafu, trzeba użyć właściwości 'outline'. Ta właściwość daje Ci możliwość dodania konturu do elementu, ale nie zmienia jego rozmiarów na stronie, więc wszystko zostaje na swoim miejscu. Fajnie jest to wykorzystać, gdy chcemy, żeby coś się wyróżniało, ale nie chcemy wprowadzać chaosu w układzie. To naprawdę dobra praktyka w web designie. Spróbuj zastosować to w swoich projektach!
Pytanie 13

Tworzenie struktury logicznej strony internetowej polega na

A. określeniu zawartości witryny
B. stworzonym zestawie grafik dla strony
C. umiejscowieniu elementów w wyznaczonych lokalizacjach witryny
D. określeniu adresów URL dla podstron serwisu
Wiesz, wiele osób myli projektowanie witryny z robieniem grafik czy pisaniem treści. Całkiem to zrozumiałe, bo jest sporo różnych rzeczy związanych z tworzeniem stron. Jasne, grafiki są istotne, ale to nie wszystko, na czym się skupiamy, bo sama estetyka nie wystarczy, żeby strona była funkcjonalna. No i ustalanie adresów URL dla podstron też jest ważne, ale bardziej dotyczy struktury strony niż samego układu. Definiowanie treści to jedno, ale najważniejsze jest to, jak je prezentujemy. Często ludzie myślą, że układ i treść to to samo, a w rzeczywistości układ to to, jak treści są ułożone i jakie działania ułatwiają. Żeby dobrze zaprojektować stronę, trzeba spojrzeć na całość i zrozumieć, jakie funkcje ma spełniać, nie tylko skupiać się na pojedynczych grafikach czy tekstach. W moim odczuciu kluczowe jest, żeby myśleć o interakcji użytkownika z witryną - to wymaga umiejętności projektowania i analizy, by stworzyć efektywny interfejs.
Pytanie 14

Jakie polecenie SQL umożliwia usunięcie z tabeli artykuly wierszy, w których pole tresc zawiera słowo „sto” w dowolnej lokalizacji?

A. DELETE FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%";
B. DELETE * FROM artykuly WHERE tresc = "%sto%";
C. DELETE * FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%";
D. DELETE FROM artykuly WHERE tresc = "%sto%";
Używanie polecenia DELETE z klauzulą WHERE w nieodpowiedni sposób może prowadzić do różnych problemów. Na przykład odpowiedzi, które zaczynają się od "DELETE * FROM artykuly...", są błędne, bo w SQL nie stosujemy znaku * przy usuwaniu danych. Przy DELETE nie musimy wskazywać kolumn, które chcemy usunąć, w przeciwieństwie do SELECT, gdzie mówimy, które kolumny nas interesują. Użycie znaku * w tym kontekście sprawia, że komenda jest nieprawidłowa. Do tego, używanie operatora '=', jak w jednej z odpowiedzi, jest też nietrafione. To polecenie wymaga dokładnej wartości, a nie szukania wzorców. Takie błędy mogą prowadzić do usunięcia tylko tych wierszy, które dokładnie pasują do podanej frazy, a nie tych, w których ta fraza występuje gdzieś tam. Często mylimy operacje usuwania z operacjami selekcji, co może skutkować nieporozumieniami. Ważne, żeby wiedzieć, jak różnią się operator LIKE i '=', bo to klucz do skutecznego zarządzania danymi w bazach.
Pytanie 15

Fragment dokumentu HTML sugeruje, że

<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/strict.dtd">
A. kod HTML zapisano w wersji 5 języka.
B. wszystkie znaczniki w kodzie HTML powinny być zapisywane wielkimi literami.
C. znaczniki końcowe są wymagane w kodzie HTML, także dla znaczników samozamykających się.
D. kod HTML zapisano w wersji 4 języka.
Deklaracja DOCTYPE wskazuje na to że dokument HTML wykorzystuje standard HTML 4.01 w trybie ścisłym. HTML 4.01 jest jedną z wersji języka HTML wprowadzoną przez World Wide Web Consortium w 1999 roku i zawiera trzy warianty: Strict Transitional i Frameset. Tryb Strict oznacza ścisłe przestrzeganie zasad standardu bez użycia przestarzałych elementów i atrybutów takich jak tagi związane z formatowaniem stron które stały się przestarzałe w miarę rozwoju kaskadowych arkuszy stylów CSS. W kontekście praktycznym oznacza to że projektując stronę zgodną z tą specyfikacją należy unikać znaczników odpowiedzialnych za prezentację które były powszechnie stosowane w poprzednich wersjach HTML. Zamiast tego zaleca się korzystanie z CSS do określania wyglądu strony co nie tylko wspiera separację struktury treści od jej wyglądu ale także ułatwia przenoszenie i aktualizację stylów. Używając deklaracji DOCTYPE HTML 4.01 Strict można zapewnić lepszą zgodność z najnowszymi wersjami przeglądarek oraz ułatwić przyszłe aktualizacje kodu do nowoczesnych standardów takich jak HTML5 który wprowadza dodatkowe funkcjonalności i uproszczenia mające na celu poprawę semantyki i użyteczności stron WWW
Pytanie 16

W języku SQL, aby dodać atrybut klucza podstawowego do pola id w istniejącej tabeli produkt należy użyć składni

A. ALTER TABLE produkt ALTER COLUMN id INT
B. ALTER TABLE produkt ADD PRIMARY KEY (id)
C. ALTER TABLE produkt DROP CONSTRAINT id
D. ALTER TABLE produkt DROP PRIMARY KEY
Poprawna składnia to ALTER TABLE produkt ADD PRIMARY KEY (id), bo dokładnie to polecenie dodaje do istniejącej tabeli nowy klucz podstawowy oparty na kolumnie id. Instrukcja ALTER TABLE służy do modyfikowania struktury tabeli, a klauzula ADD PRIMARY KEY definiuje ograniczenie (constraint) typu klucz podstawowy dla wskazanej kolumny lub zestawu kolumn. W praktyce oznacza to, że kolumna id musi być unikalna i nie może przyjmować wartości NULL. Silnik bazy danych (np. MySQL, PostgreSQL, SQL Server) zwykle tworzy do tego indeks typu UNIQUE, który przyspiesza wyszukiwanie po kluczu głównym. Moim zdaniem warto pamiętać, że takie polecenie będzie działać tylko wtedy, gdy dane w kolumnie id już spełniają warunki klucza podstawowego: brak duplikatów i brak wartości pustych. W realnym projekcie często robi się to w dwóch krokach: najpierw uzupełnia się brakujące wartości, usuwa lub poprawia duplikaty, a dopiero potem dodaje PRIMARY KEY. Przykładowo: ALTER TABLE produkt ADD PRIMARY KEY (id); W wielu systemach, zwłaszcza w aplikacjach webowych, kolumna id jest też często ustawiana jako AUTO_INCREMENT (MySQL) lub używa sekwencji (PostgreSQL, Oracle). Wtedy definicja tabeli przy tworzeniu może wyglądać np. tak: CREATE TABLE produkt (id INT PRIMARY KEY AUTO_INCREMENT, nazwa VARCHAR(100)); Jeśli jednak tabela już istnieje i kolumna id była zwykłą kolumną, to właśnie ALTER TABLE ... ADD PRIMARY KEY (id) jest standardowym, poprawnym sposobem nadania jej roli klucza głównego. To rozwiązanie jest zgodne z ogólną składnią SQL i dobrą praktyką modelowania relacyjnych baz danych, gdzie każda tabela powinna mieć jasno zdefiniowany klucz podstawowy, najlepiej prosty, stabilny i jednoznaczny.
Pytanie 17

W sklepie internetowym wykorzystuje się tabelę faktura. W trakcie generowania faktury pole dataPlatnosci nie zawsze jest uzupełnione. Aby to skorygować, pod koniec dnia należy wprowadzić bieżącą datę do wierszy, gdzie to pole jest puste. W tym celu można wykorzystać kwerendę

A. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURTIME() WHERE dataPlatnosci IS NOT NULL
B. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURTIME() WHERE id = 3
C. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataPlatnosci IS NULL
D. UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataplatnosci = '0000-00-00'
Poprawna odpowiedź to 'UPDATE faktury SET dataPlatnosci=CURDATE() WHERE dataPlatnosci IS NULL;'. Ta kwerenda jest odpowiednia, ponieważ aktualizuje pole 'dataPlatnosci' w tabeli 'faktury' tylko w tych wierszach, gdzie to pole jest puste (NULL). Użycie funkcji CURDATE() pozwala na wprowadzenie aktualnej daty, co jest praktycznym rozwiązaniem dla problemu niewypełnionych dat płatności. Warto pamiętać, że korzystanie z NULL jest standardem w bazach danych, który oznacza brak wartości. Z perspektywy dobrych praktyk w zarządzaniu danymi, ważne jest, aby dbać o pełność danych, co wpływa na późniejsze analizy i generowanie raportów. Tego rodzaju kwerendy powinny być stosowane regularnie, aby zapewnić integralność i aktualność danych w systemie, co jest kluczowe w kontekście e-commerce, gdzie terminowość transakcji ma istotne znaczenie. Na przykład, w sytuacji, gdy system generuje raporty dotyczące płatności, brak daty płatności może prowadzić do nieprawidłowych wniosków.
Pytanie 18

W semantycznym HTML odpowiednikiem elementu <b>, który nie tylko pogrubia tekst, ale także wskazuje na jego większe znaczenie, jest

A. <em>
B. <ins>
C. <strong>
D. <mark>
Znacznik <strong> w HTML semantycznym służy nie tylko do pogrubienia tekstu, ale także do wskazania, że dany fragment ma większe znaczenie w kontekście semantycznym. Zgodnie z zaleceniami W3C, użycie tego znacznika poprawia dostępność treści, ponieważ technologie wspomagające, takie jak czytniki ekranu, interpretują <strong> jako tekst o podwyższonej wadze, co może pomóc w lepszym zrozumieniu struktury dokumentu przez osoby z niepełnosprawnościami. Przykładem zastosowania może być podkreślenie ważnych informacji na stronie, takich jak zasady, ostrzeżenia czy kluczowe dane, które użytkownicy powinni zauważyć. W praktyce, stosowanie elementów semantycznych, takich jak <strong>, zamiast czysto stylistycznych, jest zgodne z zasadami budowania stron przyjaznych dla użytkowników i poprawia SEO, ponieważ wyszukiwarki mogą lepiej analizować kontekst treści. Warto pamiętać, że w przypadku użycia <strong>, nie zmienia to tylko sposobu wyświetlania, ale także wzbogaca znaczenie tekstu w kontekście całej strony.
Pytanie 19

W przedstawionej regule CSS h1{color: blue} co oznacza h1?

A. selektor
B. wartość
C. deklarację
D. klasę
W regule CSS h1{color: blue} termin h1 odnosi się do selektora, który jest używany do wybierania elementów HTML, a w tym przypadku oznacza wszystkie nagłówki pierwszego poziomu. Selekcje w CSS są kluczowym elementem stylizacji stron internetowych, ponieważ pozwalają na precyzyjne określenie, które elementy mają być stylizowane. Selekcja h1 odnosi się do wszystkich elementów <h1> w dokumencie HTML, co oznacza, że wszystkie nagłówki pierwszego poziomu zostaną stylizowane zgodnie z podaną regułą. Wartością kolorystyki, czyli blue, jest przypisana do właściwości CSS 'color', co skutkuje zmianą koloru tekstu nagłówka na niebieski. Zgodnie z W3C, CSS (Cascading Style Sheets) pozwala na oddzielenie treści od prezentacji, co zwiększa elastyczność i ułatwia zarządzanie stylem strony. Przykładem praktycznym może być strona internetowa, gdzie wszystkie nagłówki pierwszego poziomu są wyróżnione kolorem niebieskim, co przyciąga uwagę użytkowników i poprawia czytelność. Selekcja jest zatem podstawowym narzędziem w stylizacji, umożliwiającym aplikację reguł CSS do określonych elementów HTML.
Pytanie 20

W jaki sposób można w języku CSS ustawić takie stylizowanie tabeli, aby wiersz, na którym obecnie znajduje się kursor myszki, zmieniał kolor tła na szary?

A. tr:active { color: gray; }
B. tr:hover { color: gray; }
C. tr:hover { background-color: gray; }
D. tr:active { background-color: gray; }
Odpowiedź tr:hover { background-color: gray; } jest całkiem trafna. Używasz pseudoklasy :hover, co jest super standardowym podejściem do stylizacji elementów, gdy kursor najedzie na nie. W tabeli to tak działa, że cały wiersz zmienia kolor tła na szary, co znacznie poprawia czytelność i jakby cały interfejs staje się bardziej interaktywny. To jest przydatne w aplikacjach webowych, bo użytkownicy szybko rozumieją, na którym wierszu akurat są. Można jeszcze dodać inne efekty, na przykład zmienić kolor tekstu czy dodać jakies cień. Przykład to jakieś interaktywne tabele w systemach do zarządzania danymi, gdzie jak najeżdżasz na wiersze, to wyświetlają się dodatkowe info lub pozwalają je edytować. Pamiętaj też o dostępności – dobrze jest zadbać o kontrasty kolorystyczne, żeby osoby z dysfunkcjami wzroku mogły z tego korzystać.
Pytanie 21

Jak należy prawidłowo udokumentować wzorcowanie pola nazwa we fragmencie kodu JavaScript?

function validateForm(Form)
{
reg=/^\[1-9\]*[A-ZŻŹĘĄĆŚÓŁŃ]{1}[a-zżźćńółęąś]{2,}$/;
wyn = Form.nazwa.value.match(reg);
if (wyn == null) {
    alert("Proszę podać poprawną nazwę");
    return false;
}
return true;
}
A. /* Pole nazwa powinno składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i ciągu małych liter. */
B. /* Pole nazwa może zawierać dowolny ciąg cyfr (z wyłączeniem 0), następnie musi zawierać dużą literę i ciąg minimum dwóch małych liter. */
C. /* Pole nazwa musi składać się w kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i dwóch małych liter. */
D. /* Pole nazwa może składać się z dowolnego ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), małych i dużych liter. */
Odpowiedź druga jest poprawna, ponieważ dokładnie opisuje wzorzec walidacji użyty w kodzie JavaScript. Wyrażenie regularne określa, że pole nazwa może zaczynać się od dowolnej liczby cyfr od 1 do 9, co oznacza, że cyfra 0 jest wykluczona, co jest zgodne z opisem. Następnie musi wystąpić jedna duża litera, co jest również zgodne z wymogiem wzorca. Kolejnym wymogiem jest wystąpienie co najmniej dwóch małych liter, co także jest zgodne z przedstawionym wzorcem. Poprawna i precyzyjna dokumentacja kodu ma kluczowe znaczenie dla utrzymania oraz dalszego rozwoju oprogramowania. Dobrze udokumentowane wyrażenia regularne pozwalają na lepsze zrozumienie logiki walidacji i ułatwiają pracę zespołom deweloperskim. Warto również zauważyć, że stosowanie wyrażeń regularnych w walidacji danych wejściowych jest standardową praktyką w branży IT, szczególnie w aplikacjach webowych, gdzie dane użytkowników wymagają szczegółowego sprawdzania pod kątem poprawności i bezpieczeństwa. Dzięki temu można uniknąć potencjalnych błędów i ataków wynikających z niewłaściwie przetworzonych danych.
Pytanie 22

W języku HTML zdefiniowano znacznik ```link``` Wartość nofollow atrybutu rel

A. oznacza, że kliknięcie na link nie przeniesie do strony website.com.
B. oznacza, że kliknięcie na link otworzy go w osobnej karcie przeglądarki.
C. jest informacją dla przeglądarki internetowej, aby nie formatowała słowa "link" jako odnośnika.
D. jest informacją dla robota wyszukiwarki Google, aby nie podążał za tym linkiem.
Niestety, to nie tak. Atrybut rel='nofollow' w tagu <a> nie mówi przeglądarkom, żeby otworzyły link w nowej karcie ani nie mówi użytkownikowi, że kliknięcie na link nie przeniesie go do strony website.com. Ten atrybut jest dla robotów wyszukiwarek. Możliwe, że wybrałeś tę odpowiedź, bo nie do końca rozumiesz, jak działają atrybuty w HTML. W HTML atrybuty to dodatkowe informacje o elemencie, które są w tagu otwierającym. W przypadku 'rel', chodzi o wskazówki dla robotów wyszukiwarek, jak powinny traktować dany link. Z mojego doświadczenia, zrozumienie roli różnych atrybutów w HTML jest kluczowe, jeśli chcesz robić dobre strony internetowe.
Pytanie 23

W utworzonej tabeli pole należące do typu BLOB służy do składowania

A. danych binarnych o dużych rozmiarach, takich jak grafika
B. liczb całkowitych, które przekraczają zakres typu INT
C. danych logicznych takich jak true
D. łańcuchów znaków o nieokreślonej długości
Pole typu BLOB (Binary Large Object) jest przeznaczone do przechowywania danych binarnych dużych rozmiarów, co czyni je idealnym do przechowywania plików multimedialnych, takich jak obrazy, wideo lub dźwięki. W bazach danych, BLOB jest używane, gdy dane są zbyt duże, aby mogły być przechowywane w standardowych typach danych, takich jak VARCHAR czy INT. Przykładem zastosowania BLOB może być strona internetowa, która pozwala użytkownikom na przesyłanie zdjęć profilowych. W takim przypadku, zdjęcia są przechowywane w kolumnie typu BLOB w bazie danych, co pozwala na efektywne zarządzanie dużymi plikami binarnymi. Zastosowanie standardów takich jak SQL przy projektowaniu baz danych zapewnia optymalizację przechowywania danych, a użycie BLOB jako typu danych dla dużych plików jest zgodne z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.
Pytanie 24

Która z list jest interpretacją podanego kodu?

Ilustracja do pytania
A. Rys. C
B. Rys. B
C. Rys. A
D. Rys. D
Kod HTML zawiera uporządkowaną listę ol z dwoma głównymi elementami muzyka i filmy Każdy z tych elementów ma zagnieżdżoną listę nieuporządkowaną ul z odpowiednimi wpisami W HTML użycie listy ol oznacza że elementy główne będą numerowane Kolejność elementów w kodzie muzyka a następnie filmy jest zgodna z ilustracją C gdzie każdy element nadrzędny zawiera swoją własną zagnieżdżoną listę nieuporządkowaną ul Prawidłowe zagnieżdżanie list jest kluczowe dla struktury semantycznej dokumentu HTML co ma znaczenie dla SEO i dostępności Dobrym przykładem praktyki jest używanie odpowiednich znaczników aby zachować logiczną hierarchię Użycie ol i ul w odpowiednich miejscach pozwala na lepsze zrozumienie i interpretację treści przez przeglądarki i czytniki ekranowe Zapewnienie poprawnej struktury list pomaga również w utrzymaniu porządku w kodzie i lepszym zarządzaniu stylem za pomocą CSS
Pytanie 25

Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (tryb powtarzalnego odczytu) używany przez MS SQL jest związany z problemem

A. utraty aktualizacji
B. niepowtarzalnych odczytów
C. brudnych odczytów
D. odczytów widm
Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (powtarzalny odczyt) w systemach zarządzania bazami danych, takich jak MS SQL, wprowadza mechanizm, który zapewnia, że dane odczytane w trakcie transakcji pozostaną niezmienne do momentu jej zakończenia. Oznacza to, że jeżeli jedna transakcja odczyta pewne dane, to inne transakcje nie będą mogły ich zmodyfikować, aż do zakończenia pierwszej transakcji. Mimo że ten poziom izolacji zapobiega niepowtarzalnym odczytom, to jednak wprowadza zjawisko odczytów widm, które występuje, gdy nowa transakcja wprowadza nowe wiersze, które spełniają kryteria odczytu pierwszej transakcji. W efekcie, podczas powtórnego odczytu tych samych danych, mogą pojawić się nowe wiersze, co prowadzi do niespójności wyników. Przykładem może być sytuacja, w której jedna transakcja wykonuje odczyt danych klientów, a w tym czasie inna transakcja dodaje nowego klienta. Przy kolejnych odczytach pierwsza transakcja może zobaczyć inny zestaw danych niż początkowo, co generuje problem odczytów widm. Praktyczne zastosowanie tego poziomu izolacji wymaga ostrożności w projektowaniu aplikacji, aby uniknąć sytuacji, w których dane mogą się dynamicznie zmieniać w trakcie ich odczytu, co jest szczególnie istotne w kontekście finansowym i e-commerce, gdzie dokładność danych jest kluczowa.
Pytanie 26

Zasada działania algorytmów zachłannych polega na

A. przeszukiwaniu danych do momentu znalezienia rozwiązania
B. dzieleniu problemu na mniejsze podproblemy, aby uzyskać łatwiejsze do rozwiązania zadania
C. wybieraniu rozwiązań, które na danym etapie wydają się najbardziej korzystne
D. odwołaniu się do funkcji lub definicji we własnym zakresie
Wybór odpowiedzi dotyczący przeszukiwania zbioru danych do momentu znalezienia rozwiązania wprowadza w błąd, ponieważ nie odnosi się do specyfiki metod zachłannych, które koncentrują się na lokalnych optymalizacjach w każdym kroku. Takie podejście bardziej pasuje do algorytmów przeszukiwania, jak na przykład wyszukiwanie binarne, które działa w oparciu o uporządkowane zbiory i wymaga przeszukiwania w poszukiwaniu konkretnego elementu. Z drugiej strony, podział problemu na podproblemy jest charakterystyczny dla podejścia dziel i zwyciężaj, znanego z algorytmów takich jak sortowanie szybkie czy algorytm Karatsuby do mnożenia dużych liczb. Te strategie są skuteczne w rozwiązywaniu bardziej złożonych problemów, ale nie wykorzystują zasady podejścia zachłannego. Pojęcie odwołania do samego siebie jest związane z rekurencją, która jest techniką programistyczną używaną w algorytmach takich jak obliczanie silni czy rozwiązywanie problemów związanych z drzewami i grafami. Nie jest bezpośrednio związane z metodami zachłannymi. Zrozumienie różnic między tymi technikami jest kluczowe, ponieważ rzuca światło na odpowiednie konteksty ich zastosowania. Często popełniany błąd polega na myleniu tych podejść i ich zastosowań, co może prowadzić do nieefektywnych rozwiązań i złych praktyk programistycznych.
Pytanie 27

Zdefiniowany styl CSS spowoduje, że nagłówki pierwszego poziomu będą

Ilustracja do pytania
A. wyjustowane, pisane wielkimi literami, a odstępy między liniami ustalone na 10 px
B. wyjustowane, pisane małymi literami, a odstępy między literami ustalone na 10 px
C. wyśrodkowane, pisane wielkimi literami, a odstępy między literami ustalone na 10 px
D. wyśrodkowane, pisane małymi literami, a odstępy między liniami ustalone na 10 px
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ reguły CSS wyrażone w stylu są poprawnie zinterpretowane w kontekście podanej definicji. Wartość text-align: center oznacza, że tekst wewnątrz elementu h1 będzie wyśrodkowany. Centrum tekstu jest powszechnie stosowane w projektowaniu stron internetowych w celu zwiększenia czytelności i estetyki nagłówków co jest korzystne w wizualnym uporządkowaniu treści. Wartość text-transform: uppercase przekształca wszystkie litery w sekcji na wielkie litery co jest pomocne w przypadku nagłówków gdzie wyróżnienie jest kluczowe i potęguje efekt wizualny. Stosowanie wielkich liter w nagłówkach jest klasycznym podejściem w projektowaniu ponieważ przyciąga uwagę użytkownika. Dodatkowo letter-spacing: 10px zwiększa odstępy między literami co poprawia ich czytelność zwłaszcza w dużych formatach tekstu. Zastosowanie takich właściwości jest zgodne z dobrymi praktykami projektowymi które dążą do optymalizacji wizualnej i funkcjonalnej stron internetowych co jest kluczowe dla pozytywnego doświadczenia użytkownika
Pytanie 28

Która z poniższych opcji najlepiej opisuje przedstawioną definicję w JavaScript?

var imiona = ["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"];
A. klasy
B. obiektu
C. tablicy
D. zbioru
Definicja przedstawiona na obrazku odpowiada tablicy w języku JavaScript. Tablice w JavaScript są typem obiektu, który pozwala na przechowywanie wielu wartości w jednej zmiennej. W tym przypadku zmienna imiona zawiera listę stringów reprezentujących imiona. Tablice w JavaScript są dynamiczne co oznacza że ich rozmiar można zmieniać podczas działania programu. Dostęp do poszczególnych elementów tablicy uzyskuje się za pomocą indeksów które zaczynają się od zera. Na przykład pierwszy element tej tablicy to imiona[0] czyli Anna. JavaScript oferuje wiele metod do manipulacji tablicami takich jak push do dodawania elementów na końcu tablicy pop do usuwania ostatniego elementu czy map do tworzenia nowej tablicy na podstawie istniejącej poprzez zastosowanie funkcji do każdego elementu. Zrozumienie działania tablic jest kluczowe dla efektywnego programowania w JavaScript ponieważ są one podstawowym narzędziem do przechowywania i zarządzania danymi.
Pytanie 29

Do czego wykorzystywany jest program debugger?

A. do przetwarzania kodu napisanego w języku wyższego poziomu na język maszynowy
B. do interpretacji kodu w wirtualnej maszynie Java
C. do badania kodu źródłowego w celu wykrycia błędów składniowych
D. do analizy działającego programu w celu odnalezienia błędów
Debugger to narzędzie służące do analizy wykonywanego programu, które pozwala programistom identyfikować i lokalizować błędy w kodzie. Jego główną funkcją jest umożliwienie krokowego śledzenia działania programu, co pozwala na obserwację wartości zmiennych, a także na analizę przepływu kontrolnego. Przykładowo, programista może ustawić punkty przerwania (breakpoints), które zatrzymują wykonanie programu w określonym miejscu, co daje możliwość dokładnego zbadania stanu aplikacji. Debugger wspiera proces testowania i zapewnia, że program działa zgodnie z założeniami. W branży programistycznej standardem jest korzystanie z debuggingu w ramach cyklu życia oprogramowania, co pozwala na szybką identyfikację usterek oraz poprawę jakości kodu. Ponadto, popularne środowiska programistyczne, jak Visual Studio, Eclipse czy IntelliJ IDEA, oferują zaawansowane funkcje debugowania, które wspierają programistów w ich codziennej pracy.
Pytanie 30

Jaką wartość zwróci funkcja zoo zdefiniowana w języku C++, wywołana z aktualnym parametrem 3.55

int zao(float x){
    return (x + 0.5);
}
A. 3
B. 3.5
C. 4.05
D. 4
Niestety, wybrana odpowiedź jest niepoprawna. Możliwe, że zapomniano o specyficznych zasadach konwersji typów danych w języku C++. W języku tym, jeśli mamy do czynienia z wartościami zmiennoprzecinkowymi (float) i konwertujemy je do wartości całkowitych (int), część ułamkowa jest zawsze odrzucana. Nie ma tutaj zaokrąglenia do najbliższej liczby całkowitej. Dlatego, nawet jeśli wynik działania wewnątrz funkcji wynosi 4.05, po konwersji do typu int, zostaje z tego tylko 4. To jest typowy błąd, który może prowadzić do nieoczekiwanych wyników, szczególnie w programach, gdzie precyzja obliczeń jest kluczowa. Pamiętaj zawsze o tej specyfice języka C++ i dokładnie określaj typy danych, z którymi pracujesz.
Pytanie 31

Kod JavaScript uruchomiony w wyniku kliknięcia przycisku ma na celu <img id="i1" src="obraz1.gif"> <button onclick="document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'"> test</button>

A. ukryć obraz2.gif
B. zamienić obraz1.gif na obraz2.gif
C. wyświetlić obraz2.gif obok obraz1.gif
D. zmienić styl obrazu o id równym i1
Odpowiedź 'zamienić obraz1.gif na obraz2.gif' jest poprawna, ponieważ kod JavaScript w przycisku jest odpowiedzialny za zmianę źródła obrazu. W momencie kliknięcia przycisku, funkcja `document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'` przypisuje nowe źródło do elementu o identyfikatorze 'i1', co efektywnie powoduje wyświetlenie obraz2.gif zamiast obraz1.gif. Tego typu manipulacje DOM są powszechnie stosowane w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik wchodzi w interakcję z różnymi elementami. Przykładem zastosowania tej techniki może być tworzenie galerii zdjęć, gdzie użytkownik klika na miniaturkę, a główny obrazek zostaje zmieniony na wybrane zdjęcie. Warto również zauważyć, że ta zmiana jest realizowana bez potrzeby reładowania strony, co znacząco poprawia doświadczenie użytkownika. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie tworzenia dynamicznych interfejsów użytkownika.
Pytanie 32

Która właściwość języka CSS może przyjmować wartości: underline, overline, line-through?

A. font-weight
B. text-style
C. text-decoration
D. font-style
Poprawna odpowiedź to właściwość CSS `text-decoration`. To właśnie ona odpowiada za dodawanie różnych „linii” do tekstu: podkreślenia (`underline`), nadkreślenia (`overline`) oraz przekreślenia (`line-through`). W praktyce zapis wygląda np. tak: `a { text-decoration: underline; }` – klasyczny przykład dla linków, albo `del { text-decoration: line-through; }` dla tekstu usuniętego. W nowszych specyfikacjach CSS (CSS Text Decoration Module Level 3) ta właściwość została trochę rozbita na bardziej szczegółowe, jak `text-decoration-line`, `text-decoration-style`, `text-decoration-color`, ale w codziennym kodowaniu dalej bardzo często używa się skrótu `text-decoration`. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć, że `text-decoration` nie służy do zmiany kroju pisma, pogrubienia czy kursywy, tylko właśnie do „ozdabiania” tekstu dodatkowymi liniami. Dobra praktyka jest taka, żeby świadomie używać tej właściwości przy stylowaniu linków: np. usuwamy podkreślenie `a { text-decoration: none; }`, a potem przy najechaniu myszką dajemy `a:hover { text-decoration: underline; }`. Dzięki temu interfejs jest czytelniejszy, a użytkownik widzi, że element jest klikalny. Warto też wiedzieć, że `text-decoration` może przyjmować kilka wartości naraz, np. `text-decoration: underline overline;`, co rzadko się używa, ale czasem w jakichś specyficznych projektach UI może się przydać. Z mojego doświadczenia w projektach komercyjnych najczęściej korzysta się z `underline`, `none` i czasem `line-through` np. przy cenach promocyjnych: stara cena przekreślona, nowa obok. To jest taki mały szczegół CSS, ale bardzo często używany w praktyce.
Pytanie 33

W CSS zapisano stylizację ```css p > i {color: blue} ``` oznacza to, że kolorem niebieskim zostanie wyświetlony

A. pogrubiony tekst akapitu
B. pochylony tekst akapitu
C. wszystkie teksty nagłówków, niezależnie od formatowania
D. cały tekst akapitu, niezależnie od jego stylizacji
W definicji CSS `p > i {color: blue}`, mamy do czynienia z selektorem, który odnosi się do elementów typu <i> znajdujących się bezpośrednio wewnątrz elementu <p>. Oznacza to, że wszystkie elementy <i>, które są bezpośrednimi dziećmi elementu <p>, będą miały kolor tekstu ustawiony na niebieski. Element <i> w HTML jest często używany do oznaczania tekstu kursywą, co jest zgodne z semantyką dokumentu. Użycie koloru w tym kontekście podkreśla, że zmiana koloru dotyczy tylko tych fragmentów tekstu, które są specyficznie oznaczone jako kursywa. W praktyce, jeżeli mamy paragraf zawierający tekst oraz fragmenty w kursywie, to tylko te kursywne fragmenty będą przyjmować niebieski kolor. Przykładowo, w poniższym kodzie HTML: <p>To jest <i>kursywa</i> oraz <b>pogrubienie</b>.</p>, tylko słowo 'kursywa' będzie miało kolor niebieski. Zgodność z W3C i standardami CSS zapewnia, że taki zapis będzie działał na większości przeglądarek. Warto zwrócić uwagę na hierarchię selektorów, która pozwala na precyzyjne określenie, które elementy mają być stylizowane w określony sposób.
Pytanie 34

Które z poleceń przyznaje użytkownikowi uczen najniższe uprawnienia w kontekście modyfikacji danych oraz struktury tabeli?

A. GRANT SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen;
B. GRANT DROP ON szkola.przedmioty TO uczen;
C. GRANT ALTER, SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen;
D. GRANT INSERT, DROP ON szkola.przedmioty TO uczen;
Patrząc na błędne odpowiedzi, można zauważyć, że większość z nich przyznaje użytkownikowi 'uczen' zbyt wiele uprawnień, które mogą prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Na przykład, opcja GRANT DROP ON szkola.przedmioty TO uczen pozwala na usunięcie całej tabeli 'przedmioty', co, moim zdaniem, jest zdecydowanie przesadą dla ucznia. Podobnie, jeśli dajemy GRANT ALTER, SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen, to on może zmieniać strukturę tabeli, co dla kogoś, kto dopiero się uczy, nie jest dobrym pomysłem, bo mogą się pojawić błędy i problemy z danymi. Uprawnienia GRANT INSERT, DROP ON szkola.przedmioty TO uczen także są kiepskim pomysłem, bo taki użytkownik mógłby dodawać nowe wiersze czy usuwać istniejące, co znowu zagraża integralności danych. Często myślimy, że im więcej uprawnień damy, tym lepiej, ale w praktyce taka szeroka swoboda może przynieść więcej szkody niż pożytku. Dlatego ważne jest, żeby stosować zasadę minimalnych uprawnień i dokładnie przemyśleć, co naprawdę potrzebne, żeby uczeń mógł spokojnie uczyć się przedmiotów.
Pytanie 35

Zaprezentowano poniżej obsługę

if (!isset($_COOKIE[$nazwa]))
  echo "nie ustawiono!";
else
  echo "ustawiono: " . $_COOKIE[$nazwa];
A. zmiennych tekstowych
B. sesji
C. bazy danych
D. ciasteczek
Obsługa ciasteczek jest kluczowym elementem w zarządzaniu stanem w aplikacjach webowych. Ciasteczka, czyli małe pliki tekstowe przechowywane w przeglądarce użytkownika, pozwalają na śledzenie aktywności użytkownika między stronami i sesjami. W kodzie powyżej widzimy użycie globalnej tablicy PHP $_COOKIE do sprawdzania, czy ciasteczko o określonej nazwie zostało ustawione. Funkcja isset() sprawdza, czy zmienna jest zdefiniowana i nie jest null. Jeśli ciasteczko istnieje, jego wartość jest wyświetlana. Ciasteczka są powszechnie używane do zarządzania sesjami, personalizacji treści czy śledzenia zachowań użytkowników. W praktyce, zabezpieczenia są ważnym aspektem zarządzania ciasteczkami. Powinny być szyfrowane i oznaczone jako HttpOnly oraz Secure, aby zminimalizować ryzyko kradzieży informacji przez ataki XSS. Programiści powinni także stosować polityki prywatności zgodnie z regulacjami RODO, informując użytkowników o użyciu ciasteczek. Zrozumienie tych mechanizmów jest fundamentalne dla budowy bezpiecznych i funkcjonalnych aplikacji webowych.
Pytanie 36

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. nav { float: right; } section { float: right; }
B. nav { float: right; }
C. aside {float: left; }
D. nav { float: left; } aside { float: left; }
W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak naprawdę działa float, a nie tylko samo skojarzenie, że „left to lewo, right to prawo”. Wiele osób myśli, że wystarczy ustawić jeden element na lewo, drugi na prawo i wszystko magicznie się poukłada. W praktyce przeglądarka trzyma się bardzo konkretnych reguł: najpierw liczy kolejność elementów w HTML, potem dopiero stosuje float i układa je możliwie jak najwyżej i jak najbliżej odpowiedniej krawędzi. Jeśli nada się float tylko dla aside albo tylko dla nav, to zmienia się ich pozycja, ale układ trzech bloków nie spełni warunku z zadania: aside i nav nie zamienią się miejscami z pozostawieniem section w środku. Przykładowo, samo float: left na aside niczego nie „zamieni”, bo element i tak pojawia się jako pierwszy w kodzie, więc będzie u góry, tylko że „przyklejony” do lewej. Z kolei ustawienie nav na prawą stronę bez odpowiedniego floatowania section prowadzi do sytuacji, gdzie section nadal zachowuje się jak normalny blok, zwykle ląduje pod elementami pływającymi albo obok nich w sposób mało przewidywalny dla początkującego. Częsty błąd myślowy polega też na tym, że ktoś próbuje wszystkim elementom dać float: left, licząc na to, że przeglądarka „ułoży je po swojemu”. Wtedy jednak wszystkie te bloki ustawiają się w jednym kierunku, w kolejności z HTML, więc nie ma mowy o świadomym „zamienianiu miejsc”. Brak zrozumienia, że float wyjmuje element z normalnego przepływu i wpływa na to, jak kolejne elementy zawijają się wokół niego, prowadzi właśnie do takich błędnych odpowiedzi. Z mojego doświadczenia lepiej jest najpierw narysować sobie prosty schemat: w jakiej kolejności idą znaczniki i które z nich mają pływać w prawo, a które zostać w naturalnym układzie. Dopiero wtedy dobiera się konkretne deklaracje CSS. Takie myślenie przydaje się nie tylko przy float, ale też przy nauce flexboxa czy grida, gdzie kolejność w DOM i własności układu też grają ogromną rolę.
Pytanie 37

W MS SQL Server predefiniowana rola o nazwie dbcreator umożliwia użytkownikowi

A. tworzenie, aktualizowanie, usuwanie oraz przywracanie bazy danych
B. wykonywanie wszelkich operacji na serwerze oraz posiadanie praw do każdej bazy
C. zarządzanie plikami na nośniku
D. zarządzanie zabezpieczeniami systemu
Odpowiedź nr 3 jest poprawna, ponieważ rola dbcreator w MS SQL Server umożliwia użytkownikowi tworzenie, modyfikowanie, usuwanie oraz odzyskiwanie baz danych. Użytkownik z tą rolą ma prawo do pełnej kontroli nad bazami danych, co jest istotne w kontekście zarządzania i utrzymania infrastruktury danych. Przykład praktyczny to sytuacja, w której administrator bazy danych potrzebuje utworzyć nową bazę dla aplikacji. Dzięki roli dbcreator może to zrobić bez dodatkowych uprawnień. Rola ta jest zgodna z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania dostępem, gdzie ogranicza się uprawnienia do niezbędnego minimum, ale jednocześnie umożliwia wykonanie kluczowych zadań związanych z zarządzaniem bazą danych. Warto zaznaczyć, że nadmierne przyznawanie uprawnień może prowadzić do problemów związanych z bezpieczeństwem, dlatego istotne jest przydzielanie ról zgodnie z zasadą najmniejszych uprawnień (Least Privilege Principle). Użytkownicy z rolą dbcreator powinni być odpowiednio przeszkoleni i świadomi swoich działań, aby nie wprowadzać niezamierzonych zmian w środowisku produkcyjnym.
Pytanie 38

Która z poniższych grup znaczników HTML zawiera tagi używane do grupowania elementów oraz organizacji struktury dokumentu?

A. span, strong, em
B. br, img, hr
C. div, article, header
D. table, tr, td
Odpowiedź z <div>, <article> i <header> jest naprawdę trafna. Te znaczniki HTML są super ważne, bo pomagają w sensownym grupowaniu treści. <div> to taki uniwersalny kontener, który świetnie nadaje się do organizowania elementów, a zwłaszcza przy stylach CSS. Można nim łatwo zarządzać całymi sekcjami, co jest spoko. <article> z kolei to coś jak kawałek treści, który może działać samodzielnie, na przykład artykuł czy post na blogu. A <header>? On zdefiniuje nagłówki dla różnych sekcji, co ułatwia nawigację po stronie. To nie tylko pomaga użytkownikom, ale też robotom indeksującym. Fajnie też pamiętać, że korzystając z odpowiednich znaczników, nie tylko sprawiamy, że strona jest bardziej dostępna, ale też poprawiamy SEO, co jest kluczowe, żeby nasza witryna była widoczna w sieci.
Pytanie 39

Aby skutecznie stworzyć relację typu m…n, która będzie wolna od redundancji danych, konieczne jest

A. zaprojektowanie tabeli pomocniczej.
B. uporządkowanie przynajmniej jednej z tabel.
C. bezpośrednie połączenie kluczy obcych z obu tabel.
D. bezpośrednie połączenie kluczy podstawowych obu tabel.
Bezpośrednie połączenie kluczy obcych obu tabel w relacji m:n nie jest wystarczające, aby uniknąć redundancji danych. W rzeczywistości, klucze obce mają swoje zastosowanie w relacjach jeden do wielu, gdzie jedna z tabel zawiera odniesienia do drugiej. W przypadku relacji m:n, takie podejście prowadziłoby do powstania złożonych i nieczytelnych struktur, w których dane byłyby przetrzymywane wielokrotnie, co naruszałoby zasady normalizacji. Na przykład, gdybyśmy spróbowali bezpośrednio połączyć klucze obce studentów i kursów, każda kombinacja studenta i kursu byłaby wprowadzana do tej samej tabeli, co prowadziłoby do powielania informacji i wzrostu rozmiaru bazy danych bez rzeczywistej wartości. Ponadto, sortowanie jednej z tabel nie ma wpływu na strukturę relacji m:n; sortowanie jest operacją na poziomie zapytań, a nie na poziomie architektury bazy danych. Łączenie kluczy podstawowych także nie rozwiązuje problemu redundancji, ponieważ nie tworzy połączenia, które umożliwiłoby wielokrotne przypisanie tych samych elementów między tabelami. Właściwe podejście wymaga utworzenia tabeli pomocniczej, co jest powszechną praktyką w projektowaniu baz danych i zapewnia przejrzystość oraz efektywność operacyjną.
Pytanie 40

W CSS zapisany w ten sposób:

p { background-image: url("rysunek.png"); }

spowoduje, że rysunek.png stanie się

A. wyświetlony, jeśli w kodzie użyty zostanie znacznik img
B. tłem całej witryny
C. tłem każdego akapitu
D. widoczny obok każdego akapitu
Zapis CSS p { background-image: url("rysunek.png"); } oznacza, że dla każdego elementu akapitowego <p> w dokumencie zostanie ustawione tło w postaci grafiki o nazwie rysunek.png. Ta reguła selektora p dotyczy wyłącznie znaczników akapitu, więc nie wpłynie na inne elementy strony, takie jak body czy img. Tak się to stosuje w praktyce: projektując na przykład bloga, możesz dodać delikatny deseń lub obrazek w tle akapitu, żeby całość wyglądała ciekawiej albo podkreślała styl witryny. Co ciekawe, background-image w CSS pozwala na olbrzymią elastyczność — możesz wykorzystać obrazy, gradienty czy nawet SVG jako tło. Standardy CSS jasno to definiują: background-image działa zawsze na tym elemencie, dla którego zadeklarowano regułę w selektorze. Warto pamiętać, że tło nie przesłoni tekstu w akapicie, tylko się pod nim wyświetli, więc czytelność jest zachowana. Z własnego doświadczenia uważam, że umiejętność stosowania background-image do konkretnych elementów to jedno z podstawowych narzędzi webdevelopera — pozwala przygotować naprawdę estetyczne i przejrzyste layouty. Dobrym nawykiem jest także testowanie widoczności tła na różnych urządzeniach, bo rozdzielczości i skalowanie potrafią zaskoczyć. Dla porządku, jeśli podasz background-image bez żadnych dodatkowych parametrów (jak powtarzanie czy pozycjonowanie), obrazek domyślnie będzie się powtarzał w poziomie i pionie, aż pokryje cały akapit.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej