Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 07:02
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 07:21

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Która rozdzielczość daje proporcje obrazu 16:9 (przy kwadratowym pikselu)?

A. 1366 × 768

B. 800 × 480

C. 2560 × 2048

D. 320 × 240

Proporcje obrazu to stosunek szerokości do wysokości; dla 16:9 wynosi on 16/9 ≈ 1,78. Wystarczy podzielić liczbę pikseli poziomych przez pionowe: 1366 / 768 ≈ 1,78, więc ta rozdzielczość jest panoramiczna 16:9 (typowa dla ekranów laptopów i telewizorów HD). Dlatego proporcje 16:9 daje 1366 × 768.

Pytanie 2

Jaki jest cel funkcji napisanej w PHP?

$zapytanie = mysql_query("SELECT * FROM napisy");

A. zmianę hasła do bazy danych

B. ochronę bazy danych

C. nawiązanie połączenia z bazą danych

D. uzyskanie danych z bazy danych

Podana funkcja w języku PHP demonstruje zastosowanie polecenia SQL SELECT które jest używane do pobierania danych z bazy danych MySQL. Funkcja mysql_query jest używana do wykonywania zapytań SQL w kontekście bazy danych MySQL. W tym przypadku zapytanie SQL SELECT * FROM napisy pobiera wszystkie rekordy z tabeli o nazwie napisy. W praktyce wybór danych przy użyciu komendy SELECT jest kluczowy w aplikacjach PHP które działają z bazami danych ponieważ pozwala na dynamiczne generowanie zawartości strony internetowej w oparciu o informacje przechowywane w bazie. Ważne jest przestrzeganie najlepszych praktyk takich jak użycie funkcji mysqli_query czy PDO w nowych aplikacjach PHP w celu zapewnienia bezpieczeństwa i wydajności ponieważ mysql_query jest przestarzałe. Dodatkowo należy stosować techniki zabezpieczające przed SQL injection takie jak przygotowane zapytania co zwiększa bezpieczeństwo aplikacji

Pytanie 3

W HTML-u atrybut shape w znaczniku area, który definiuje kształt obszaru, może przyjąć wartość

A. rect, triangle, circle

B. poly, square, circle

C. rect, poly, circle

D. rect, square, circle

Wybór niewłaściwej odpowiedzi może wynikać z nieporozumień dotyczących atrybutu shape w znaczniku area. Odpowiedzi wskazujące na 'square' lub 'triangle' są błędne, ponieważ te kształty nie są obsługiwane przez standard HTML. W przypadku 'square', mogłoby się wydawać, że jest to po prostu inna forma prostokąta, jednak HTML nie definiuje takiej wartości dla atrybutu shape. Również 'triangle' nie jest uznawany w kontekście standardowych atrybutów; HTML nie pozwala na bezpośrednie definiowanie kształtów trójkątnych w obszarach mapy obrazów. Tego rodzaju zamieszanie może wynikać z niepełnego zrozumienia funkcji atrybutu, który jest jednoznacznie związany z prostokątem, okręgiem oraz wielokątem. Kluczowe jest, aby przyjrzeć się dokumentacji HTML oraz standardom W3C, które jasno określają poprawne wartości dla atrybutu shape. W praktyce, zrozumienie tych różnic jest istotne dla tworzenia efektywnych i dostępnych interfejsów użytkownika, gdzie każdy element jest precyzyjnie zdefiniowany i zrozumiały dla przeglądarek oraz użytkowników. Ponadto, stosowanie niepoprawnych wartości może prowadzić do błędów w renderowaniu strony, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników i dostępność serwisu.

Pytanie 4

Podano fragment kodu HTML, który nie przechodzi walidacji. Problemy z walidacją tego kodu będą dotyczyć:

<!DOCTYPE HTML>
<html>
<head>
    <title>Test</title>
</head>
<body>

<img src="obraz.gif">
<br>
<img src="obraz.gif">

</body>
</html>

A. braku zamknięcia znacznika

B. braku zamknięcia znacznika <img>

C. duplikacji nazwy pliku graficznego

D. braku atrybutu alt w znaczniku <img>

Patrząc na fragment kodu, można zauważyć kilka miejsc, które czasem wprowadzają w błąd osoby uczące się HTML-a, szczególnie jeśli ktoś nie śledzi na bieżąco aktualnych specyfikacji. Zacznijmy od zamknięcia znaczników i <img>. W HTML5 oba te tagi mogą być zapisywane jako samodzielne, bez ukośnika (tzn. nie trzeba pisać czy <img />). To, że w starszych materiałach lub w XHTML-u stosowało się ukośnik przed zamknięciem, wynikało z wymagań tamtych standardów, ale obecnie walidatory nie traktują to już jako błąd. Często spotyka się przekonanie, że każda para tagów musi być zamknięta, co nie zawsze jest prawdą w przypadku tzw. self-closing tags w HTML. Jeśli chodzi o duplikację nazwy pliku graficznego – powielanie atrybutu src z tą samą wartością w dwóch obrazkach nie stanowi żadnego problemu z punktu widzenia składni czy walidacji HTML. To jest po prostu dwukrotne użycie tego samego obrazka i nie wpływa na poprawność kodu. Czasami osoby początkujące myślą, że takie powtórzenia mogą być błędem, bo wydaje się to nieoptymalne, ale walidator HTML patrzy wyłącznie na poprawność struktury i wymaganych atrybutów. Najpoważniejszym problemem, który rzeczywiście zostanie wychwycony przez walidator, jest brak atrybutu alt w znaczniku <img>. To właśnie jego brak narusza wymagania dostępności i standardów HTML. W praktyce, jeśli dążymy do zgodności z HTML5 i zasadami web accessibility, zawsze trzeba dodawać alt, bo to jest istotne dla użytkowników i systemów wspierających. Moim zdaniem, wiele osób nadmiernie skupia się na detalach typu ukośniki czy powtórzenia obrazków, a nie zawsze zwraca uwagę na aspekt dostępności, który jest obecnie jednym z ważniejszych wymogów jakościowych w branży webowej.

Pytanie 5

Jakim rodzajem instrukcji jest w PHP konstrukcja foreach?

A. warunkową, niezależnie od typu zmiennej

B. wyboru, dla elementów tablicy

C. pętli, wyłącznie dla elementów tablicy

D. pętli, niezależnie od typu zmiennej

foreach nie jest instrukcją WYBORU ani WARUNKOWĄ - to pętla. Nie działa też na „dowolnym typie zmiennej”, lecz konkretnie na tablicach i obiektach. foreach to pętla wyłącznie dla elementów tablicy.

Pytanie 6

Zakładając, że zmienna tablicowa $tab jest wypełniona liczbami naturalnymi, wynikiem programu będzie wypisanie

$liczba = $tab[0];
 foreach ($tab as $element)
 {
     if ($element > $liczba)
         $liczba = $element;
 }
 echo $liczba;

A. elementu tablicy, który jest równy wartości $tab[0].

B. największego elementu tablicy.

C. tych elementów, które są większe od zmiennej $liczba.

D. najmniejszego elementu tablicy.

Niektóre z błędnych odpowiedzi sugerują, że wynikiem programu będzie wypisanie najmniejszego elementu tablicy, tych elementów, które są większe od zmiennej $liczba, oraz elementu tablicy, który jest równy wartości $tab[0]. Te odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ nie odzwierciedlają one prawidłowo działania programu. Program nie szuka najmniejszego elementu, ale największego. Nie ma również informacji, że program miałby wypisywać elementy większe od jakiejś konkretnej zmiennej - program porównuje wszystkie elementy tablicy z bieżącą największą znaną wartością, a nie z określoną z góry wartością. Odpowiedź sugerująca, że program wypisze wartość $tab[0] również jest nieprawidłowa, ponieważ wartość $tab[0] jest tylko początkową wartością do porównania, a nie koniecznie największym elementem tablicy.

Pytanie 7

Aby wstawić w napisie tabulator (poziome wcięcie), należy użyć znaku sterującego:

\\

\t

\r

\n

Pozostałe sekwencje robią co innego. \\ służy do zapisania w napisie samego znaku ukośnika wstecznego, a nie wcięcia. \n to znak nowej linii - przenosi dalszy tekst do kolejnego wiersza, lecz nie tworzy poziomego odstępu. \r to powrót karetki, używany głównie razem z \n w zakończeniach wierszy w systemach Windows. Poziomy tabulator wstawia \t, dlatego to ta sekwencja jest poprawna.

Pytanie 8

Którą relację w projekcie bazy danych należy ustalić między tabelami widocznymi na ilustracji zakładając, że każdy klient sklepu internetowego dokona przynajmniej dwóch zamówień?

A. n:n

B. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia

C. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta

D. 1:1

W tym zadaniu pułapka polega głównie na poprawnym zrozumieniu biznesowego sensu relacji. Opis mówi jasno, że mamy tabelę Klient i tabelę Zamówienie w sklepie internetowym oraz że każdy klient złoży co najmniej dwa zamówienia. To automatycznie sugeruje relację, w której pojedynczy klient jest powiązany z wieloma zamówieniami, ale każde konkretne zamówienie należy tylko do jednego klienta.
Relacja 1:1 między Klientem a Zamówieniem byłaby sensowna wtedy, gdyby na jednego klienta przypadało dokładnie jedno zamówienie. W praktyce systemów sprzedażowych to bardzo rzadki przypadek i raczej zły model. Prowadziłby do sytuacji, że dla kolejnego zamówienia tego samego klienta trzeba by tworzyć nowy rekord klienta, czyli duplikować dane osobowe, adres, NIP itd. To łamie podstawowe zasady normalizacji (szczególnie pierwszą i trzecią postać normalną) i bardzo utrudnia późniejsze raportowanie.
Relacja n:n sugeruje, że jedno zamówienie mogłoby należeć do wielu klientów, a jeden klient do wielu zamówień jednocześnie, przy czym do poprawnego odwzorowania takiej relacji trzeba by wprowadzić tabelę pośredniczącą, np. Klient_Zamówienie. W kontekście sklepu internetowego takie założenie jest nielogiczne: jedno zamówienie ma jednego właściciela, nie ma sensu aby ten sam koszyk zakupowy był przypisany do kilku różnych klientów. Relacja n:n jest typowa raczej dla powiązań typu Produkt–Zamówienie (wiele produktów w wielu zamówieniach), a nie Klient–Zamówienie.
Z kolei relacja 1:n odwrócona, gdzie „1” jest po stronie Zamówienia, a „n” po stronie Klienta, oznaczałaby, że jedno zamówienie może być przypisane do wielu klientów. To dokładnie odwrócenie poprawnego modelu i w praktyce niewykonalne biznesowo – kto byłby płatnikiem, kto odbiorcą, jak liczyć historię zakupów? Taki projekt łamie też zasadę jednoznacznej odpowiedzialności rekordu: zamówienie powinno mieć jednego, jasno określonego właściciela.
Typowym błędem myślowym przy takich pytaniach jest mylenie relacji Klient–Zamówienie z relacją Zamówienie–Produkt. Tam rzeczywiście często stosuje się n:n z tabelą pośrednią (pozycje zamówienia). Warto zawsze zatrzymać się i odpowiedzieć sobie na proste pytanie: czy ten obiekt może realnie „należeć” do więcej niż jednego innego obiektu? W przypadku zamówienia odpowiedź brzmi: nie, dlatego poprawnym podejściem jest właśnie relacja 1:n z jednym klientem i wieloma jego zamówieniami.

Pytanie 9

Wskaż właściwą zasadę związaną z integralnością danych w bazie danych?

A. pole klucza obcego nie może być puste

B. pole klucza podstawowego nie może pozostawać puste

C. pole klucza podstawowego musi mieć utworzony indeks

D. w relacji 1..n pole klucza obcego łączy się z polem klucza obcego innej tabeli

Niepoprawne odpowiedzi wskazują na niewłaściwe zrozumienie zasad spójności danych w kontekście relacyjnych baz danych. Pole klucza obcego, które powinno być używane do tworzenia powiązań między różnymi tabelami, może być puste w przypadku, gdy dany rekord nie odnosi się do innego. Na przykład, w systemie zarządzania zamówieniami, pole klucza obcego, które łączy tabelę zamówień z tabelą klientów, może być puste, jeśli zamówienie jest anonimowe lub tymczasowe. Istotne jest, aby zrozumieć, że klucz obcy nie zawsze musi wskazywać na obiekt zależny, co pozwala na większą elastyczność w projektowaniu bazy danych. Odpowiedzi, które sugerują, że klucz podstawowy musi mieć utworzony indeks lub że w relacji 1..n klucz obcy jest połączony z kluczem obcym innej tabeli, również są mylne. Indeksowanie klucza podstawowego jest praktyką zalecaną, ale nie jest to obowiązkowe z punktu widzenia definicji klucza. Klucz obcy jest używany do ustanawiania relacji i nie musi być połączony z innym kluczem obcym, a może wskazywać tylko na klucz podstawowy innej tabeli. Te nieporozumienia mogą prowadzić do błędnego projektowania bazy danych, co w dłuższej perspektywie wpływa na wydajność, integralność oraz bezpieczeństwo danych.

Pytanie 10

Na ilustracji przedstawiono związek jeden do wielu. Łączy on

A. klucz podstawowy id w tabeli filmy z kluczem podstawowym id w tabeli rezyserzy

B. klucz podstawowy id w tabeli z kluczem obcym rezyserzy_id w tabeli rezyserzy

C. klucz obcy rezyserzy_id w tabeli filmy z kluczem podstawowym id w tabeli rezyserzy

D. klucz obcy rezyserzy_id w tabeli filmy z kluczem obcym id w tabeli rezyserzy

Zrozumienie relacji między tabelami w bazach danych jest kluczowe dla efektywnego projektowania systemów opartych na danych. Relacja jeden do wielu oznacza, że jeden rekord w jednej tabeli może być związany z wieloma rekordami w innej. W kontekście tego pytania, kluczowym aspektem jest zrozumienie poprawnego powiązania kluczy. Pierwsze błędne podejście zakłada, że klucz podstawowy tabeli może być bezpośrednio związany z innym kluczem podstawowym. W rzeczywistości, takie połączenie nie tworzy relacji jeden do wielu, a raczej jeden do jednego, jeśli byłoby to możliwe. Drugie podejście sugeruje powiązanie dwóch kluczy obcych, co również jest niepoprawne, gdyż klucze obce wskazują na klucze podstawowe w celu zrozumienia struktury hierarchicznej. Kolejny błąd to powiązanie klucza podstawowego z kluczem podstawowym innej tabeli, co nie odzwierciedla rzeczywistej relacji między danymi w kontekście relacji jeden do wielu. Najczęstszym błędem w myśleniu jest niezrozumienie roli kluczy obcych, które są krytyczne dla tworzenia relacji jeden do wielu, ponieważ umożliwiają one nawiązywanie połączeń między różnymi tabelami przez wskazywanie unikalnych identyfikatorów w tabelach nadrzędnych. Zrozumienie i stosowanie tych zasad jest niezbędne dla profesjonalnego projektowania baz danych i zapewnienia ich integralności i spójności danych.

Pytanie 11

Która zasada dotyczy programowania strukturalnego?

A. należy często stosować instrukcję skoku goto

B. powtarzające się sekwencje instrukcji wydziela się do procedur i funkcji

C. nie wolno korzystać z instrukcji warunkowych if

D. tworzy się obiekty złożone z pól i metod

Pozostałe odpowiedzi przeczą programowaniu strukturalnemu lub opisują inny paradygmat. Instrukcje warunkowe if są jak najbardziej dozwolone - stanowią jedną z trzech podstawowych konstrukcji sterujących. Tworzenie obiektów z pól i metod to cecha programowania obiektowego, a nie strukturalnego. Częste stosowanie goto jest dokładnie tym, czego podejście strukturalne każe unikać, bo prowadzi do „kodu spaghetti”. Zasadą strukturalną jest wydzielanie powtarzalnych sekwencji do procedur i funkcji, dlatego ta odpowiedź jest poprawna.

Pytanie 12

Funkcją zaprezentowanego kodu PHP jest napełnienie tablicy $tab 10 losowymi liczbami z przedziału od -100 do 100, a następnie wypisanie liczb ujemnych. Kod prezentuje się następująco:

$tab = array();
for ($i = 0; $i < 10; $i++)
{
    $tab[$i] = rand(-100, 100);
}

foreach ($tab as $x)
{
    if ($x < 0)
        echo "$x ";
}

A. kolejnymi liczbami od -100 do 100 oraz wypisanie liczb ujemnych

B. kolejnymi liczbami od 0 do 9 i ich wyświetlenie

C. 10 losowymi wartościami, a następnie wypisanie liczb ujemnych

D. 100 losowymi liczbami, a następnie wypisanie liczb dodatnich

Interpretacja kodu pod kątem generowania liczb od -100 do 100 i ich wypisywania jest błędna ze względu na niewłaściwe zrozumienie funkcji rand oraz struktury pętli. Kod generuje dziesięć losowych wartości, ale nie wypisuje wszystkich liczb z zakresu, a jedynie ujemne liczby z wylosowanego zbioru. Podobnie, przypuszczenie, że kod wypełnia tablicę kolejnymi liczbami od 0 do 9 i je wypisuje, wynika z błędnego pojmowania mechanizmu inkrementacji zmiennej i oraz przypisania losowych wartości w tablicy. Wreszcie, myśl, że kod wypełnia 100 losowymi wartościami, jest błędna, ponieważ struktura pętli została ustawiona na dziesięć iteracji i nie ma elementu, który by sugerował generowanie aż 100 elementów. Ważne jest, aby dokładnie przeanalizować strukturę kodu i zrozumieć, jakie operacje są wykonywane w ramach każdej pętli oraz jakie wartości są faktycznie manipulowane. Zrozumienie funkcji rand i poprawne rozpoznanie zakresu liczby iteracji jest kluczowe w analizie i interpretacji kodu w językach programowania takich jak PHP. Poprawne zrozumienie logiki warunkowej if umożliwia prawidłową identyfikację, jakie elementy są wypisywane na końcu procesu, co jest istotne w wielu praktycznych zastosowaniach programistycznych.

Pytanie 13

Jaką wartość zwróci w PHP funkcja empty($a), gdy zmienna $a ma wartość liczbową 0?

FALSE

NULL

TRUE

Funkcja empty() sprawdza, czy zmienna jest „pusta”, i zwraca wartość logiczną. Za puste PHP uznaje m.in. 0, "0", pusty łańcuch "", NULL, FALSE oraz pustą tablicę. Skoro $a wynosi 0, empty($a) zwróci TRUE. To częsta pułapka: liczba zero jest traktowana jak wartość pusta, więc do odróżnienia „zera” od „braku wartości” lepiej użyć isset() lub porównania ===. Dlatego dla 0 funkcja zwraca TRUE.

Pytanie 14

Kod JavaScript ma za zadanie szukanie wartości maksymalnej w tablicy. Wskaż błąd występujący w skrypcie.

14      max = tablica[0];
15      for (j == 1; j < 9; j++) {
16          if (max <= tablica[j]) {
17              max = tablica[j];
18          };
19      };
20      document.write("Największy element tablicy to: " + max);

A. Zmienna max ma niewłaściwie przypisaną wartość w linii 14.

B. Warunek w linii 16 powinien być odwrócony.

C. Zastosowano operator porównania zamiast przypisania w linii 15.

D. Kod zapisany w linii 20 ma nieprawidłową składnię.

Kod, który ma znaleźć wartość maksymalną w tablicy, jest w gruncie rzeczy poprawny algorytmicznie, a główny problem leży w składni pętli. Łatwo jednak skupić się na innych fragmentach i szukać błędu tam, gdzie go nie ma. Spójrzmy po kolei na wszystkie podejrzane miejsca. Warunek w instrukcji `if (max <= tablica[j])` może wyglądać podejrzanie, bo często w przykładach używa się operatora `<`. Jednak użycie `<=` nie jest błędem. To znaczy tylko tyle, że jeśli w tablicy występuje kilka identycznych wartości maksymalnych, to `max` przyjmie wartość ostatniego z nich. Algorytm nadal zwróci poprawne maksimum, różnica dotyczy jedynie tego, który indeks „wygra”, jeśli wartości są równe. Z punktu widzenia wyszukiwania największej liczby to zachowanie jest całkowicie akceptowalne. Pojawia się też pokusa, żeby winić linię z `document.write(...)`. Ten zapis jest składniowo poprawny w JavaScripcie: mamy wywołanie metody `write` na obiekcie `document` i konkatenację napisu z wartością zmiennej. Można dyskutować, czy jest to dobra praktyka w nowoczesnych aplikacjach (zwykle lepiej manipulować DOM, np. przez `textContent`), ale nie jest to błąd uniemożliwiający działanie programu. Podobnie przypisanie `max = tablica[0];` jest typowym i poprawnym sposobem inicjalizacji zmiennej maksimum: zakładamy na start, że największym elementem jest pierwszy element tablicy i dopiero później weryfikujemy to w pętli. Tu nie ma żadnej sprzeczności z logiką algorytmu. Prawdziwy problem to użycie operatora porównania `==` w miejscu, gdzie powinniśmy zainicjalizować licznik pętli. Konstrukcja `for (j == 1; j < 9; j++)` nie ustawia wartości `j`, tylko sprawdza, czy aktualne `j` jest równe 1, przez co cała pętla ma niepoprawną składnię. Typowy błąd myślowy polega tutaj na utożsamieniu „ustawienia na 1” z „sprawdzeniem, czy jest równe 1”. W językach imperatywnych to są zupełnie różne operacje. Dobra praktyka to zawsze czytać nagłówek pętli jak zdanie: „ustaw j na 1; dopóki j < 9; po każdej iteracji zwiększ j o 1”. Jeśli to czytanie nie ma sensu, znaczy że coś jest nie tak z operatorem. Warto też pamiętać, że narzędzia linterskie i tryb `use strict` pomagają wychwycić takie pomyłki, zanim trafią one do gotowego kodu.

Pytanie 15

Pokazane pole input pozwala na

<input type="checkbox" name="text1" value="text2">

A. wpisanie dowolnego ciągu znaków

B. wprowadzenie hasła

C. wybranie opcji

D. selekcję opcji z listy zawierającej wartości text1 oraz text2

Checkboxy różnią się sporo od innych form wprowadzania danych w HTML. Na przykład typ password, który maskuje wprowadzone znaki, by zapewnić ich poufność. Z kolei pole typu text to jeden z najprostszych elementów formularzy, ale nie można w nim zaznaczać opcji. Jak wybierasz coś z listy rozwijanej, to korzystasz z elementu select, który pozwala wybrać jedną z predefiniowanych wartości, ale to nie ma nic wspólnego z checkboxami. Wiele osób myli checkboxy z radiobuttonami, ale te drugie zawsze pozwalają wybrać tylko jedną opcję w grupie. Checkboxy mogą być zaznaczane w dowolnej liczbie, co daje większą elastyczność w projektowaniu. Etykiety label są też istotne, bo ułatwiają zrozumienie, co każdy checkbox robi, co jest ważne dla dostępności. Zrozumienie różnic między typami input to kluczowa sprawa, gdy tworzysz funkcjonalne formularze na stronach. Wiedza o przypisywaniu atrybutów i ich funkcjach to podstawowe umiejętności w HTML i frontendzie.

Pytanie 16

System informatyczny umożliwiający tworzenie, edycję i publikację treści na stronach internetowych bez konieczności posiadania zaawansowanej wiedzy technicznej, to

A. DBMS

B. CMS

C. ERP

D. RDBMS

Poprawna odpowiedź to CMS, czyli Content Management System – system zarządzania treścią. Jest to specjalne oprogramowanie, które pozwala tworzyć, edytować i publikować treści na stronie WWW bez konieczności pisania kodu w HTML, CSS czy PHP. Z mojego doświadczenia w szkołach i firmach to właśnie CMS-y są najczęściej używane do budowy stron firmowych, blogów, portali informacyjnych czy nawet prostych sklepów internetowych.

Typowe przykłady CMS-ów to WordPress, Joomla, Drupal czy TYPO3. W praktyce wygląda to tak, że logujesz się do panelu administracyjnego przez przeglądarkę, masz formularze do dodawania artykułów, edytor WYSIWYG („to co widzisz, to dostajesz”), możliwość wstawiania obrazków, filmów z YouTube, galerii, a nawet zarządzania menu i użytkownikami. Nie trzeba przy tym znać składni HTML ani obsługi bazy danych – system sam zapisuje dane w bazie, generuje strony zgodne z wybranym szablonem i dba o podstawową strukturę.

Dobre praktyki w pracy z CMS-em to używanie aktualnych motywów i wtyczek, regularne aktualizacje systemu (ze względów bezpieczeństwa), wykonywanie kopii zapasowych oraz dbanie o przejrzystą strukturę treści (nagłówki H1, H2, H3, sensowne adresy URL, metaopisy). W branży przyjmuje się, że CMS powinien wspierać SEO (np. możliwość ustawiania tytułów stron i opisów), wielojęzyczność, system ról i uprawnień użytkowników (redaktor, autor, administrator) oraz wersjonowanie treści. Moim zdaniem znajomość podstaw obsługi CMS-a to dziś absolutny standard w zawodach związanych z tworzeniem i utrzymaniem stron WWW.

Pytanie 17

Dla a = 5 i b = 3 które wyrażenie PHP zwróci wartość ZMIENNOPRZECINKOWĄ?

a * b

a && b

a / b

a + b

Dodawanie $a + $b (8) i mnożenie $a * $b (15) dają liczby CAŁKOWITE. $a && $b to operator logiczny AND - zwraca wartość prawda/fałsz, a nie liczbę. Wartość zmiennoprzecinkową daje dzielenie $a / $b.

Pytanie 18

Jak zapisać w JS warunek: a i b są UJEMNE, a a jest większe od -50?

if (a < 0 || (b < 0 && a > -50))

if (a < 0 && b < 0 && a > -50)

if (a < 0 && b < 0 || a > -50)

if (a < 0 || b < 0 || a > -50)

Pozostałe zapisy źle łączą warunki. || wystarczyłoby spełnić jeden z nich, więc przeszłyby też liczby dodatnie. Mieszanie || z && zmienia sens („a ujemne LUB (b ujemne i a > -50)”). Wszystkie trzy naraz wymusza a < 0 && b < 0 && a > -50.

Pytanie 19

Przy użyciu komendy ALTER TABLE można

A. skasować tabelę

B. zmienić dane w rekordach

C. usunąć dane z rekordu

D. zmodyfikować strukturę tabeli

Kiedy mówimy o poleceniu ALTER TABLE w SQL, to jest to naprawdę ważne narzędzie, które pozwala na zmianę struktury tabeli w bazie danych. Możemy dzięki niemu dodać nowe kolumny, zmienić rodzaj danych w istniejących czy nawet usunąć niepotrzebne kolumny. Na przykład, gdybyśmy chcieli dodać kolumnę 'data_urodzenia' do tabeli 'pracownicy', to musielibyśmy użyć takiego polecenia: ALTER TABLE pracownicy ADD data_urodzenia DATE;. To wszystko jest kluczowe, żeby nasze aplikacje mogły się rozwijać i żeby baza danych spełniała coraz to nowe wymagania. Z mojego doświadczenia wynika, że najlepiej jest zawsze robić kopię zapasową danych przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian. Dobrze by też było testować zmiany w środowisku, które nie jest produkcyjne, zanim coś popsujemy. Warto pamiętać, że niektóre operacje mogą wymagać zablokowania tabeli, co może skutkować tym, że użytkownicy nie będą mogli korzystać z systemu, więc trzeba to mieć na uwadze.

Pytanie 20

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Progowanie.

B. Barwienie.

C. Inwersja.

D. Krzywe.

Prawidłowo wskazana funkcja to „Progowanie”, bo dokładnie ona zamienia obraz kolorowy lub w odcieniach szarości na obraz dwuwartościowy: piksel jest albo czarny, albo biały, w zależności od tego, czy jego jasność przekracza ustawiony próg. W GIMP-ie znajdziesz ją w menu Kolory → Progowanie. Suwakami ustalasz zakres poziomów jasności, które mają zostać potraktowane jako „białe”, a wszystko poza tym zakresem staje się „czarne”. Efekt, który się wtedy uzyskuje, jest bardzo charakterystyczny: mocno kontrastowy, bez półtonów, coś w stylu skanu czarno-białego lub grafiki do druku na ploterze tnącym. Z mojego doświadczenia progowanie świetnie nadaje się do przygotowania logotypów, szkiców technicznych, schematów, a także do wyciągania konturów z lekko rozmytych zdjęć. Często używa się go też przed wektoryzacją, żeby program śledzący krawędzie miał wyraźne granice między czernią a bielą. W pracy z grafiką na potrzeby stron WWW próg bywa stosowany np. przy tworzeniu prostych ikon, piktogramów albo masek (maski przezroczystości można przygotować właśnie na bazie obrazu progowanego). Dobrą praktyką jest najpierw sprowadzenie obrazu do odcieni szarości i dopiero potem użycie progowania, bo wtedy masz większą kontrolę nad tym, jak rozkłada się jasność i gdzie wypadnie granica progu. Warto też pamiętać, że progowanie jest operacją destrukcyjną – traci się informacje o półtonach – więc najlepiej pracować na kopii warstwy, żeby w razie czego móc wrócić do oryginału i poprawić ustawienia progu.

Pytanie 21

W bazie danych znajduje się tabela pracownicy z kolumnami: id, imie, nazwisko, pensja. W nowym roku postanowiono zwiększyć wynagrodzenie wszystkim pracownikom o 100 zł. Jak powinno wyglądać to w aktualizacji bazy danych?

A. UPDATE pensja SET 100;

B. UPDATE pracownicy SET pensja = pensja + 100;

C. UPDATE pensja SET +100;

D. UPDATE pracownicy SET pensja = 100;

Odpowiedź 'UPDATE pracownicy SET pensja = pensja + 100;' jest prawidłowa, ponieważ wprowadza właściwą składnię SQL, która aktualizuje pole 'pensja' w tabeli 'pracownicy'. To polecenie wykorzystuje operator przypisania '=', aby zaktualizować wartość 'pensja', dodając do niej 100 zł. W praktyce jest to typowy sposób na modyfikację danych w bazach danych relacyjnych, przy użyciu SQL. Kluczowym aspektem jest zrozumienie, że 'pensja' w tym kontekście odnosi się do istniejącej wartości w danym rekordzie, a nie do jakiejś stałej. Operator '+' w tym przypadku informuje system, że chcemy zwiększyć aktualną wartość o 100. Użycie tego typu składni jest zgodne z najlepszymi praktykami w programowaniu baz danych, co sprzyja przejrzystości i zrozumiałości kodu. Tego rodzaju aktualizacje są kluczowe w zarządzaniu danymi pracowników, zwłaszcza w kontekście systemów wynagrodzeń, gdzie regularne zmiany pensji są normą.

Pytanie 22

Tabela sklepy ma pola: nazwa, ulica, miasto, branza. Które zapytanie wybierze nazwy sklepów spożywczych wyłącznie we Wrocławiu?

SELECT nazwa FROM sklepy WHERE branza='spożywczy' AND miasto='Wrocław';

SELECT nazwa FROM sklepy WHERE branza='spożywczy' OR miasto='Wrocław';

SELECT sklepy FROM nazwa WHERE branza='spożywczy' BETWEEN miasto='Wrocław';

SELECT sklepy FROM branza='spożywczy' WHERE miasto='Wrocław';

Pozostałe zapytania są błędne. OR zwróciłby wszystkie sklepy spożywcze (z dowolnego miasta) oraz wszystkie sklepy z Wrocławia (dowolnej branży). Zapisy SELECT sklepy FROM nazwa i użycie BETWEEN mają błędną składnię. Poprawne jest branza='spożywczy' AND miasto='Wrocław'.

Pytanie 23

Którym znacznikiem wstawić listę NUMEROWANĄ (uporządkowaną)?

<dl>

<ol>

<ul>

<li>

Listę numerowaną (uporządkowaną) tworzy <ol> (ordered list), a każdą pozycję wpisujesz w <li>: <ol><li>Pierwszy</li><li>Drugi</li></ol> wyświetli kolejne punkty z numerami 1, 2... Numerację można zmienić atrybutem type lub CSS-em list-style-type. Zapamiętaj: „ol” = ordered (uporządkowana), „ul” = unordered (punktowana).

Pytanie 24

Jakie wartości zostaną wyświetlone kolejno w wyniku wykonania podanego skryptu?

<script language = "JavaScript">
 var x = 1;
 var y;
 ++y;
 document.write(++x);
 document.write(" ");
 document.write(x--);
 document.write(" ");
 document.write(x);
 </script>

A. 1 2 2

B. 2 2 1

C. 1 2 1

D. 2 1 1

Skrypt operuje na zmiennej x używając zarówno preinkrementacji jak i postdekrementacji co może być mylące jeśli nie jest się zaznajomionym z ich działaniem. W przypadku preinkrementacji ++x wartość zmiennej x jest najpierw zwiększana zanim zostanie wykorzystana w dalszym wyrażeniu. To jest kluczowe ponieważ oznacza że już przy pierwszym wypisaniu wartość x to 2 co jest często błędnie interpretowane jako 1 jeśli nie uwzględni się preinkrementacji. Z kolei postdekrementacja x-- oznacza że obecna wartość zmiennej jest używana zanim zostanie ona zmniejszona. To często jest źródłem błędów logicznych gdyż programista może oczekiwać że wartość zmiennej została już zaktualizowana. W efekcie druga wartość jest również 2 ponieważ dekrementacja następuje po użyciu wartości w wyrażeniu a dopiero trzecia instrukcja wypisuje wynik dekrementacji czyli 1. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe w kontekście pisania wydajnego i poprawnego kodu zwłaszcza w językach takich jak JavaScript gdzie operacje na zmiennych są powszechne. Warto zatem zwrócić uwagę na różnicę między pre- a post- operacjami aby uniknąć potencjalnych błędów w logice aplikacji i lepiej zarządzać przepływem danych w programach. Dobre praktyki programistyczne zalecają również konsystencję w korzystaniu z tych operatorów co pomaga w utrzymaniu czytelności i zrozumiałości kodu przez współpracowników i samego autora post factum. Tego rodzaju błędy należą do typowych wśród początkujących programistów i podkreślają znaczenie dokładnego testowania i dokumentowania kodu dla zapewnienia jego niezawodności i poprawności działania w różnorodnych kontekstach środowiskowych i użytkowych. Weryfikacja takich operacji w trakcie testów jednostkowych pozwala na wcześniejsze wykrycie i korektę błędów logicznych co jest zgodne z najlepszymi praktykami w inżynierii oprogramowania. Przy tym podejściu zmniejsza się również ryzyko nieoczekiwanych zachowań aplikacji w środowiskach produkcyjnych co może mieć kluczowe znaczenie w przypadku aplikacji o krytycznym znaczeniu dla biznesu.

Pytanie 25

W podanym przykładzie pseudoklasa hover spowoduje, że styl pogrubiony zostanie przypisany

a:hover { font-weight: bold; }

A. każdemu odnośnikowi bez względu na jego bieżący stan

B. odnośnikowi, gdy kursor myszy na niego najedzie

C. wszystkim odnośnikom, które nie były odwiedzane

D. wszystkim odnośnikom, które były wcześniej odwiedzane

Pseudoklasa hover jest jedną z najczęściej używanych pseudoklas w CSS stosowaną do stylizacji elementów HTML w momencie, gdy użytkownik najeżdża kursorem myszy na dany element. W podanym przykładzie kodu CSS zastosowano pseudoklasę hover dla elementów a czyli odnośników. Oznacza to, że gdy kursor myszy znajdzie się nad jakimkolwiek odnośnikiem, jego styl zmieni się na pogrubiony dzięki właściwości font-weight: bold. Jest to bardzo przydatne w interaktywnej stylizacji stron internetowych, ponieważ pozwala użytkownikom na wizualne odróżnienie elementów, z którymi mogą wchodzić w interakcję. Praktycznym zastosowaniem tej pseudoklasy jest zwiększenie użyteczności i estetyki strony poprzez subtelne wskazanie elementów interaktywnych, takich jak menu nawigacyjne czy linki w treści. Warto pamiętać o zachowaniu spójności stylizacji dla wszystkich stanów odnośników, co jest zalecane jako dobra praktyka w projektowaniu responsywnych interfejsów użytkownika. Pseudoklasa hover, jako część kaskadowego arkusza stylów, pozwala na dynamiczną interakcję z elementami strony, co znacząco wpływa na doświadczenia użytkownika.

Pytanie 26

W języku HTML aby zdefiniować słowa kluczowe strony, należy użyć zapisu

A. <meta name = "keywords" content = "psy, koty, gryzonie">

B. <meta name = "keywords" = "psy, koty, gryzonie">

C. <meta keywords = "psy, koty, gryzonie">

D. <meta name = "description" content = "psy, koty, gryzonie">

Odpowiedzi, które nie spełniają standardów HTML, mogą prowadzić do nieporozumień i utraty efektywności w kontekście SEO. Przykładowo, zapis <meta name = "keywords" = "psy, koty, gryzonie"> jest niepoprawny z kilku powodów. Po pierwsze, atrybut 'name' i 'content' muszą być oddzielone spacją, a nie znakiem równości. Poprawna struktura wymaga, aby 'name' był atrybutem wskazującym na rodzaj metadanych, a 'content' dostarczał ich wartość. Kolejna odpowiedź, <meta name = "description" content = "psy, koty, gryzonie">, jest nieprawidłowa, ponieważ odnosi się do opisu strony, a nie słów kluczowych. Opis jest ważnym elementem, ale to nie on definiuje słowa kluczowe, które są stosowane do kategoryzacji treści. Z kolei zapis <meta keywords = "psy, koty, gryzonie"> pomija kluczowy atrybut 'name', co sprawia, że jest to niezgodne z zasadami HTML. Kluczową kwestią jest również to, że wiele wyszukiwarek, takich jak Google, zrezygnowało z brania pod uwagę metatagu 'keywords' w swoich algorytmach rankingowych, co sprawia, że jego stosowanie jest mniej efektywne. Użytkownicy powinni zrozumieć, że stosowanie poprawnych metatagów jest nie tylko kwestią formalną, ale również wpływa na sposób, w jaki ich strona jest postrzegana i indeksowana przez różne wyszukiwarki.

Pytanie 27

W PHP zmienna $_GET stanowi zmienną

A. predefiniowaną, służącą do przesyłania informacji do skryptów PHP przez adres URL

B. utworzoną przez autora strony, przeznaczoną do przesyłania danych z formularza przez adres URL

C. predefiniowaną, wykorzystywaną do zbierania danych formularza po nagłówkach żądania HTTP (informacje z formularza nie są widoczne w URL)

D. zwykłą, utworzoną przez autora strony

Odpowiedzi, które wskazują na to, że zmienna $_GET jest zwykłą zmienną lub jest definiowana przez twórcę strony, są nieprawidłowe. $_GET jest superglobalną tablicą, co oznacza, że jej dostępność jest zapewniona w całym skrypcie bez potrzeby wcześniejszego deklarowania. Zrozumienie różnicy między zmiennymi predefiniowanymi a tymi zdefiniowanymi przez użytkownika jest kluczowe dla właściwego zarządzania danymi w PHP. Ponadto, odpowiedzi sugerujące, że $_GET służy do gromadzenia wartości formularza po nagłówkach zlecenia HTTP, mylą metodę GET z metodą POST. W przeciwieństwie do POST, dane przesyłane za pomocą GET są widoczne w adresie URL, co czyni je mniej bezpiecznymi dla wrażliwych danych. Mówiąc o formularzach, $_GET jest jedynie jedną z metod przesyłania danych, obok $_POST i $_REQUEST, z których każda ma swoje specyficzne zastosowania i ograniczenia. Generalnie, korzystanie z $_GET jest odpowiednie do przesyłania niewielkich ilości danych, takich jak parametry zapytań, ale należy być świadomym, że wykorzystywanie tej metody z danymi wrażliwymi jest ryzykowne i należy unikać tego podejścia w praktyce. Dbając o bezpieczeństwo aplikacji, warto zrozumieć te różnice i stosować się do dobrych praktyk dotyczących przetwarzania danych wejściowych.

Pytanie 28

Którego polecenia SQL użyć, aby utworzyć tabelę?

CREATE TABLE

INSERT TABLE

ADD TABLE

ALTER TABLE

Nową tabelę tworzy polecenie CREATE TABLE, po którym podaje się nazwę i definicje kolumn. Należy do języka definicji danych (DDL). Dlatego do utworzenia tabeli służy CREATE TABLE.

Pytanie 29

Na czym polega operacja selekcji w algebrze relacji?

A. na usunięciu krotek z powtarzającymi się polami

B. na usunięciu pustych wierszy

C. na wyborze krotek spełniających określone warunki

D. na wyborze krotek bez wartości NULL

Selekcja w algebrze relacji to operacja wyboru tych KROTEK (wierszy), które spełniają zadany warunek - jej odpowiednikiem w SQL jest klauzula WHERE. Z całej relacji zostają więc tylko rekordy pasujące do kryterium (np. pracownicy z pensją powyżej 5000). Dlatego selekcja to wybór krotek spełniających warunek.

Pytanie 30

Która praktyka ZWIĘKSZA czytelność kodu źródłowego?

A. unikanie jakichkolwiek komentarzy

B. pisanie jak najdłuższych linii w jednym wierszu

C. nadawanie zmiennym jednoliterowych nazw

D. stosowanie wcięć i opisowych nazw zmiennych

Czytelność kodu najbardziej poprawiają WCIĘCIA (pokazujące strukturę bloków) oraz OPISOWE nazwy zmiennych i funkcji, z których od razu wynika ich rola. Dzięki temu kod łatwiej zrozumieć i utrzymać. Dlatego czytelność zwiększa stosowanie wcięć i opisowych nazw.

Pytanie 31

W SQL przy użyciu kwerendy ALTER można

A. stworzyć tabelę

B. zmienić strukturę tabeli

C. zlikwidować tabelę

D. dodać dane do tabeli

Kwerenda SQL ALTER jest kluczowym narzędziem do modyfikacji istniejących struktur tabel w bazach danych. Umożliwia programistom dostosowanie tabel do zmieniających się wymagań aplikacji lub organizacji. Przykładowo, za pomocą polecenia ALTER TABLE możemy dodać nową kolumnę, usunąć istniejącą, zmienić typ danych kolumny czy również ustawić nowe ograniczenia, takie jak klucze obce. W praktyce, gdy firma rozwija swoje usługi, często zachodzi potrzeba dostosowania struktury bazy danych, co może być realizowane przez odpowiednie kwerendy ALTER. Dobrą praktyką jest również regularne przeglądanie i aktualizowanie struktury bazy danych, aby zapewnić optymalizację wydajności oraz zgodność z wymaganiami biznesowymi. Standard SQL, który definiuje te operacje, jest szeroko używany i uznawany za fundamentalny w pracy z relacyjnymi bazami danych. Znajomość kwerendy ALTER jest zatem niezbędna dla wszystkich, którzy zajmują się administracją baz danych i programowaniem aplikacji opartych na danych.

Pytanie 32

Jakiej kwerendy w bazie MariaDB należy użyć, aby wybrać artykuły, których ceny mieszczą się w przedziale domkniętym <10, 20>?

A. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena IN (10, 20)

B. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena LIKE 1%, 2%

C. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena > 10 AND Cena < 20

D. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena BETWEEN 10 AND 20

Odpowiedź 'SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena BETWEEN 10 AND 20;' jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje operator BETWEEN, który jest idealny do określenia wartości zawartych w obustronnie domkniętym przedziale. W tym przypadku zapytanie zwróci wszystkie artykuły, których cena jest równa 10 lub 20 oraz wszystkie wartości znajdujące się pomiędzy tymi dwoma wartościami. Operator BETWEEN jest standardowym sposobem na łatwe zapisywanie takich warunków w SQL, co czyni kod bardziej czytelnym i zrozumiałym. Przykład zastosowania to sytuacja, gdy chcemy znaleźć produkty w określonym przedziale cenowym na stronie e-commerce. Tego typu kwerendy są bardzo powszechne w analizie danych i zarządzaniu bazami danych, a ich znajomość jest kluczowa dla efektywnego wykonywania zadań związanych z eksploracją danych. Zastosowanie BETWEEN w praktyce pozwala na automatyzację procesów wyszukiwania i filtrowania danych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie optymalizacji zapytań w bazach danych.

Pytanie 33

Jak za pomocą CSS ustawić opływanie obrazu tekstem, wprowadzając odpowiedni kod w stylu obrazu?

A. table: left;

B. float: left;

C. clear: both;

D. float: right;

Stosowanie table: left; w tym kontekście to strzał w kolano, bo taka właściwość nie istnieje. W CSS do tabel używamy innych właściwości jak display: table; lub display: table-cell;, ale nie do opływania elementów. A clear: both; jest używane, żeby zlikwidować opływ po float, więc to ważna sprawa, bo inaczej wszystko się sypie. Float: left; może opływać, ale w tej sytuacji nie postawi obrazka po prawej, bo ustawia go po lewej stronie. Wiele osób myśli, że float działa na osi Y, ale tak naprawdę dotyczy tylko osi X. Pamiętaj, że float, chociaż przydatny, to nie jedyny sposób na układanie elementów w CSS. Flexbox i grid to nowoczesne metody, które często są znacznie lepsze. By zbudować ładne interfejsy, musimy rozumieć jak różne właściwości CSS ze sobą współpracują.

Pytanie 34

Emblemat systemu CMS o nazwie Joomla! to

A. Rys. C

B. Rys. B

C. Rys. A

D. Rys. D

Logo przedstawione na Rys. A nie jest związane z Joomla!, ale z systemem Drupal. Drupal, podobnie jak Joomla!, jest systemem zarządzania treścią, ale różnią się one filozofią i strukturą. Drupal często wybierany jest do bardziej złożonych projektów, które wymagają dużej elastyczności i skalowalności, jednak jego administracja może być bardziej skomplikowana w porównaniu do Joomla!. Rys. C przedstawia logo mniej znanego systemu CMS o nazwie Mambo, który był pierwowzorem Joomla!, ale obecnie jest rzadko używany z powodu społeczności, która przeniosła się do Joomla!. Z kolei Rys. D to logo WordPressa, najpopularniejszego CMS na świecie, znanego z prostoty użycia i ogromnej liczby dostępnych wtyczek oraz motywów, co czyni go idealnym wyborem dla blogów i stron komercyjnych. Łatwość, z jaką można zmieniać wygląd i funkcjonalności WordPressa, przyciąga użytkowników, którzy preferują szybkie wdrożenie i łatwość obsługi. Rozpoznanie, które logo reprezentuje dany CMS, jest ważne dla specjalistów IT, ponieważ pozwala na szybki wybór odpowiedniej platformy do określonych potrzeb projektowych oraz unikanie potencjalnych błędów związanych z wyborem nieodpowiedniego narzędzia do realizacji zamierzonych celów. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla efektywnego zarządzania projektami webowymi i dostosowania technologii do specyfiki zadania oraz wymagań klienta. Wybór odpowiedniego systemu CMS powinien być oparty na analizie potrzeb projektu oraz kompetencjach zespołu, co pozwala na optymalizację workflow i osiągnięcie zamierzonych celów biznesowych w sposób efektywny i zrównoważony.

Pytanie 35

Aby na stronie internetowej wyświetlić logo, którego tło jest przezroczyste, należy zastosować format

A. JPG

B. PNG

C. BMP

D. CDR

Poprawnie – w przypadku logo z przezroczystym tłem na stronach WWW standardem jest format PNG. Ten format obsługuje tzw. kanał alfa, czyli dodatkową informację o przezroczystości każdego piksela. Dzięki temu możesz mieć np. białe logo, które „leży” na kolorowym lub zdjęciowym tle strony i nie ma wokół niego brzydkiego kwadratowego prostokąta. W praktyce wygląda to tak: projektant zapisuje logo z wyciętym tłem (bez tła lub z częściową przezroczystością), eksportuje je do PNG i potem w HTML wstawiasz `<img src="logo.png" alt="Logo">`. Przeglądarka sama poprawnie wyrenderuje przezroczystość.
Moim zdaniem PNG to taki złoty środek dla elementów interfejsu: logo, ikony, przyciski. Format ten stosuje bezstratną kompresję, więc ostre krawędzie, tekst i cienkie linie wyglądają dużo lepiej niż w JPG. Przy logo ma to ogromne znaczenie, bo rozmazane logo firmy wygląda po prostu nieprofesjonalnie. Dodatkowo PNG jest wspierany przez wszystkie współczesne przeglądarki i systemy, więc nie trzeba kombinować z żadnymi dodatkowymi wtyczkami.
W odróżnieniu od JPG, PNG nie generuje artefaktów kompresji wokół krawędzi, co jest kluczowe przy płaskiej grafice, typografii i ikonografii. Z mojego doświadczenia w projektach webowych przyjmuje się prostą zasadę: zdjęcia – JPG (lub nowoczesne formaty typu WebP/AVIF), grafika z przezroczystością i ostre elementy UI – PNG lub SVG. Dla logo rastrowego PNG z przezroczystym tłem to po prostu dobra praktyka branżowa i bezpieczny wybór, jeśli nie korzystasz z wektorowego SVG.

Pytanie 36

Co oznacza akronim ACID w kontekście transakcji bazodanowych?

A. atomic, consistent, iss, dependable

B. atomic, consistent, isolated, durable

C. atomic, constraint, isolated, dependable

D. atomic, comming, is, do

ACID to cztery właściwości poprawnej transakcji bazodanowej: Atomicity (atomowość - transakcja wykonuje się w całości albo wcale), Consistency (spójność - baza przechodzi z jednego poprawnego stanu w drugi), Isolation (izolacja - równoległe transakcje nie zakłócają się wzajemnie) i Durability (trwałość - zatwierdzone zmiany przetrwają nawet awarię). Dlatego ACID to atomic, consistent, isolated, durable.

Pytanie 37

W języku PHP zamieszczono fragment kodu. Plik cookie utworzony przez to polecenie

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time()+(3600*24));

A. zostanie usunięty po jednym dniu od jego utworzenia

B. będzie przechowywany na serwerze przez jeden dzień

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę

D. zostanie usunięty po jednej godzinie od jego utworzenia

Niepoprawne odpowiedzi na to pytanie opierają się na nieprawidłowym rozumieniu działania funkcji setcookie w PHP, a także na błędnej interpretacji czasu przechowywania plików cookie. Odpowiedzi sugerujące, że plik cookie będzie przechowywany przez jeden dzień lub jedną godzinę, są oparte na mylnych założeniach dotyczących obliczeń czasowych. Czas przechowywania ciasteczka jest określany przez wartość przekazywaną do funkcji setcookie, a w tym przypadku maksymalny czas wynosi 24 godzin. Błędne stwierdzenia mogą wynikać z mylnego założenia, że funkcja time() i dodatkowe sekundy nie są prawidłowo sumowane. Ważne jest, aby zrozumieć, że ciasteczka nie są przechowywane na serwerze, lecz w przeglądarkach użytkowników, co oznacza, że dostępność ich danych zależy od ustawień przeglądarki oraz polityki prywatności. Typowym błędem jest również mylenie pojęć związanych z czasem przechowywania – ciasteczka nie są usuwane w momencie wygaśnięcia, ale po upływie ustalonego czasu, co wyklucza możliwość poprawnych odpowiedzi, które sugerowałyby krótszy okres ich przechowywania. Kluczowym aspektem w pracy z ciasteczkami jest znajomość ich parametrów i ich wpływu na interakcję użytkownika z aplikacją, co może mieć duże znaczenie w kontekście zarządzania sesjami oraz personalizacją doświadczeń użytkownika.

Pytanie 38

W języku PHP w konstrukcji switch powinno się znajdować

A. instrukcja default

B. konstrukcja switch(wyrażenie)

C. przynajmniej dwie instrukcje case

D. instrukcja break po każdej instrukcji case

Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że instrukcja default jest wymagana w konstrukcji switch, jest błędny z kilku powodów. Po pierwsze, instrukcja default jest opcjonalna, a jej obecność jest uzasadniona tylko w przypadku, gdy chcemy zdefiniować domyślne działanie, gdy żaden z przypadków nie pasuje do wartości wyrażenia. Brak default nie wpływa na poprawność działania switch. Co więcej, wiele programistów decyduje się na pominięcie tej instrukcji, gdyż nie ma takiej potrzeby. Kolejną niepoprawną odpowiedzią jest twierdzenie, że w switch musi występować przynajmniej dwie instrukcje case. W rzeczywistości konstrukcja switch może składać się z jednego przypadku, co oznacza, że programista ma pełną swobodę w definiowaniu liczby użytych case'ów, w zależności od potrzeb aplikacji. Ostatni błędny wybór odnosi się do konieczności użycia instrukcji break po każdej instrukcji case. Choć stosowanie break jest dobrą praktyką, ponieważ zapobiega 'spadaniu' do kolejnych case'ów, jego brak nie czyni całej konstrukcji switch nieważną. Gdy break nie jest użyty, kod przechodzi do kolejnych instrukcji case, co może prowadzić do niezamierzonych wyników, ale nie wpływa na samą poprawność konstrukcji switch. Dlatego wszystkie te odpowiedzi są niepoprawne w kontekście wymagań dotyczących stosowania instrukcji switch w PHP.

Pytanie 39

Pokazane pole input pozwala na

A. wprowadzenie hasła

B. wybranie opcji

C. selekcja opcji z listy o wartościach text1 i text2

D. wprowadzenie dowolnego tekstu

Odpowiedzi takie jak "wpisanie dowolnego tekstu", "wpisanie hasła" czy "wybranie opcji z listy o wartości text1 i text2" są mylne, bo nie oddają rzeczywistego działania pola typu checkbox. Jak chodzi o checkboxa, to nie wprowadza się tekstu ani haseł. Checkboxy są do wyboru opcji, a nie do wpisywania danych. Wydaje mi się, że pisanie dowolnego tekstu sugeruje, że chodzi o pole tekstowe, a to jest zupełnie inny typ elementu. Z kolei hasło powinno być wprowadzone w polu typu password, które maskuje to, co wpisujemy dla bezpieczeństwa. A wybieranie opcji z listy kojarzy się z rozwijaną listą (select), a nie checkboxem, co też jest niepoprawne. Często mylimy różne typy elementów formularza i nie do końca rozumiemy ich funkcje. Dlatego warto rzucić okiem na dokumentację i przykłady różnych typów pól formularzy, żeby uniknąć podobnych nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 40

Powszechnie stosowanym narzędziem SZBD do tworzenia zestawień danych, które można wydrukować, jest

A. kwerenda UPDATE

B. raport

C. formularz

D. makro

Raport jest kluczowym narzędziem w systemach zarządzania bazami danych (SZBD), które umożliwia przetwarzanie i prezentację danych w formie czytelnych zestawień. W przeciwieństwie do kwerend, które służą głównie do wyszukiwania i aktualizacji danych w bazie, raporty są projektowane z myślą o generowaniu wydruków lub prezentacji danych w zorganizowanej formie. Przykładowo, w systemie Microsoft Access, użytkownik może stworzyć raport, który zbiera dane z różnych tabel i prezentuje je w uporządkowany sposób, np. w formie tabeli z podsumowaniami lub wykresów. Dobre praktyki w tworzeniu raportów obejmują zrozumienie potrzeb odbiorcy oraz dostosowanie formatu raportu do celu, dla którego jest on tworzony. Ważne jest również, aby raporty były zgodne z estetyką i standardami wizualizacji danych, co zwiększa ich czytelność oraz efektywność w przekazywaniu informacji. W kontekście analizy danych, raporty pomagają w podejmowaniu świadomych decyzji biznesowych, dostarczając istotnych informacji w przystępnej formie.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej