Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 20 kwietnia 2026 17:44
Data zakończenia: 20 kwietnia 2026 17:51

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie narzędzie będzie najbardziej odpowiednie do delikatnego wygięcia blachy obudowy komputera oraz przykręcenia śruby montażowej w trudno dostępnej lokalizacji?

A. C

B. B

C. D

D. A

Narzędzie oznaczone jako D to popularne szczypce wydłużone zwane również szczypcami spiczastymi lub szczypcami precyzyjnymi. Są one idealne do pracy w trudno dostępnych miejscach ze względu na swoją wydłużoną konstrukcję oraz wąskie końcówki. Są powszechnie używane w montażu komputerów i innych urządzeń elektronicznych ponieważ umożliwiają manipulowanie małymi elementami takimi jak przewody czy śruby w ciasnych przestrzeniach. Dzięki swojej precyzji pozwalają na lekkie odgięcie blachy bez ryzyka jej uszkodzenia oraz na precyzyjne zamocowanie śrub w miejscach gdzie dostęp jest ograniczony. Ich konstrukcja umożliwia także kontrolowanie siły nacisku co jest istotne podczas pracy z delikatnymi elementami. Szczypce tego typu są standardowym narzędziem w zestawach serwisowych techników komputerowych i elektroników ze względu na ich wszechstronność i niezawodność. Właściwe użycie takich narzędzi minimalizuje ryzyko uszkodzeń mechanicznych oraz ułatwia pracę w ograniczonej przestrzeni co jest kluczowe w profesjonalnym serwisowaniu urządzeń elektronicznych. To właśnie ich specyficzna budowa umożliwia skuteczne i bezpieczne wykonanie zadań wymagających precyzji i delikatności.

Pytanie 2

Jak nazywa się topologia fizyczna, w której każdy węzeł łączy się bezpośrednio ze wszystkimi innymi węzłami?

A. siatki

B. hierarchiczna

C. pojedynczego pierścienia

D. gwiazdy rozszerzonej

Topologia siatki to struktura, w której każdy węzeł (komputer, serwer, urządzenie) jest bezpośrednio połączony ze wszystkimi innymi węzłami w sieci. Taki układ zapewnia wysoką redundancję oraz odporność na awarie, ponieważ nie ma pojedynczego punktu niepowodzenia. Przykładem zastosowania takiej topologii mogą być sieci w dużych organizacjach, w których niezawodność i szybkość komunikacji są kluczowe. Standardy sieciowe, takie jak IEEE 802.3, opisują sposoby realizacji takiej topologii, a w praktyce można ją zrealizować za pomocą przełączników i kabli światłowodowych, co zapewnia dużą przepustowość i niskie opóźnienia. Dobre praktyki w projektowaniu takich sieci sugerują, aby uwzględniać możliwość rozbudowy i łatwej konserwacji, co jest możliwe w topologii siatki dzięki jej modularnej naturze. Warto również zaznaczyć, że topologia siatki jest często wykorzystywana w systemach, gdzie wymagane jest wysokie bezpieczeństwo danych, ponieważ rozproszenie połączeń utrudnia przeprowadzenie ataku na sieć.

Pytanie 3

Zgodnie z KNR (katalogiem nakładów rzeczowych), montaż na skrętce 4-parowej modułu RJ45 oraz złącza krawędziowego wynosi 0,07 r-g, a montaż gniazd abonenckich natynkowych to 0,30 r-g. Jaki będzie całkowity koszt robocizny za zamontowanie 10 pojedynczych gniazd natynkowych z modułami RJ45, jeśli wynagrodzenie godzinowe montera-instalatora wynosi 20,00 zł?

A. 60,00 zł

B. 14,00 zł

C. 120,00 zł

D. 74,00 zł

Koszt robocizny montażu gniazd natynkowych nie może być obliczany poprzez pominięcie wartości podanej w KNR związanej z montażem modułów RJ45. W licznych przypadkach, niepoprawne podejście do tego typu obliczeń prowadzi do błędnych wyników. Na przykład, jeśli ktoś przyjmie stawkę 0,07 r-g za montaż modułu RJ45, to obliczy koszt robocizny w sposób niezgodny z rzeczywistymi wymaganiami instalacji. Przyjęcie zbyt niskiej wartości za roboczogodzinę dla gniazd natynkowych, a następnie pomnożenie jej przez liczbę gniazd, nie uwzględni całkowitych nakładów pracy, co jest krytycznym błędem. Warto również zauważyć, że każdy element instalacji telekomunikacyjnej powinien być traktowany z należytą starannością. Użycie niskiej stawki roboczogodzinowej, jak 14,00 zł lub 60,00 zł, podczas gdy realny koszt wynosi 74,00 zł, może prowadzić do niedoszacowania kosztów oraz jakości wykonania. Montaż gniazd natynkowych z modułami RJ45 powinien być starannie planowany i oparty na uznanych standardach branżowych, aby zapewnić niezawodność i efektywność systemu. Dlatego podstawową zasadą jest uwzględnianie pełnych danych z KNR oraz stosowanie właściwych stawek robocizny, aby uniknąć takich nieporozumień w przyszłości.

Pytanie 4

Jakie narzędzie pozwala na zarządzanie menedżerem rozruchu w systemach Windows od wersji Vista?

A. AFFS

B. LILO

C. BCDEDIT

D. GRUB

GRUB (Grand Unified Bootloader) jest popularnym bootloaderem stosowanym głównie w systemach Linux, a nie w systemach Windows. Jego zastosowanie w kontekście Windows jest błędne, ponieważ Windows posiada własny system zarządzania rozruchem, który nie korzysta z GRUB. AFFS (Apple File System) to system plików stosowany w systemach Apple, a nie narzędzie do zarządzania rozruchem, więc również nie ma związku z tematem. LILO (Linux Loader) to starszy bootloader dla systemów Linux, który został zastąpiony przez GRUB. Ważne jest zrozumienie, że zarówno GRUB, jak i LILO są narzędziami przeznaczonymi dla systemów operacyjnych opartych na jądrze Linux i nie mają zastosowania w przypadku Windows. Użytkownicy często mylą te narzędzia z BCDEDIT z powodu ich funkcji związanych z uruchamianiem systemów operacyjnych, jednak różnią się one znacznie pod względem architektury i przeznaczenia. Podstawowym błędem jest przypisywanie funkcji zarządzania rozruchem narzędziom, które nie są przeznaczone do obsługi systemów Windows, co może prowadzić do nieporozumień i problemów z uruchamianiem systemu.

Pytanie 5

Z jaką informacją wiąże się parametr TTL po wykonaniu polecenia ping?

C:\Users\Właściciel>ping -n 1 wp.pl

Pinging wp.pl [212.77.98.9] with 32 bytes of data:
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=17ms TTL=54

Ping statistics for 212.77.98.9:
    Packets: Sent = 1, Received = 1, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 17ms, Maximum = 17ms, Average = 17ms

A. czasem trwania weryfikacji komunikacji w sieci

B. czasem odpowiedzi z docelowego urządzenia

C. liczbą pakietów wysłanych w celu weryfikacji połączenia w sieci

D. liczbą routerów biorących udział w przesyłaniu pakietu od nadawcy do odbiorcy

Parametr TTL w poleceniu ping informuje o liczbie maksymalnych skoków jakie pakiet może pokonać zanim zostanie odrzucony. Skok to przesłanie pakietu przez router do kolejnego punktu w sieci. TTL jest istotny w kontekście zarządzania sieciami ponieważ pomaga w identyfikacji problemów z routingiem oraz w unikaniu zapętlenia pakietów w sieciach komputerowych. W praktyce TTL jest używany do kontrolowania zasięgu transmisji pakietów w sieci dzięki czemu nie mogą one nieustannie krążyć jeśli nie dotrą do celu. Na przykład gdy pakiet dociera do routera TTL jest zmniejszany o jeden. Gdy osiągnie zero router odrzuca pakiet i wysyła komunikat ICMP o tym fakcie do nadawcy. Takie podejście jest zgodne z protokołami sieciowymi takimi jak IPv4 i IPv6 i jest uważane za dobrą praktykę w zarządzaniu i zabezpieczaniu ruchu sieciowego. TTL jest niezbędnym elementem monitorowania sieci co pozwala administratorom na analizowanie ścieżek sieciowych i identyfikowanie potencjalnych problemów związanych z siecią.

Pytanie 6

Jaki typ matrycy powinien być zastosowany w monitorze modernizowanego komputera, aby zapewnić wysoką jakość obrazu oraz szerokie kąty widzenia zarówno w poziomie, jak i w pionie?

A. TN

B. IPS

C. CRT

D. DLP

Wybór matrycy TN (Twisted Nematic) jest niewłaściwy, ponieważ te matryce, mimo że oferują szybki czas reakcji, mają znaczne ograniczenia związane z jakością obrazu. Główne problemy wiążą się z wąskimi kątami widzenia i niewłaściwym odwzorowaniem kolorów. Podczas patrzenia na ekran z boku, kolory mogą znacznie blaknąć lub zmieniać się, co czyni je nieodpowiednimi do zastosowań wymagających precyzyjnego odwzorowania barw. Matryce CRT (Cathode Ray Tube) również nie są optymalnym wyborem w nowoczesnych zestawach komputerowych, ponieważ są przestarzałe i ciężkie, a także mają mniejsze rozdzielczości w porównaniu do współczesnych monitorów LCD. DLP (Digital Light Processing) z kolei to technologia stosowana głównie w projektorach, a nie w monitorach komputerowych, co czyni ją nieodpowiednią do pytania o monitor. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do takich wniosków, obejmują mylenie parametrów technicznych, jak czas reakcji z jakością obrazu. W kontekście profesjonalnych zastosowań, w których kluczowe są nie tylko szybkość, ale i dokładność wizualna, matryce TN oraz CRT nie spełniają współczesnych standardów jakościowych. Użytkownicy powinni kierować się świeżymi i sprawdzonymi technologiami, takimi jak IPS, które oferują lepsze parametry do pracy z obrazem.

Pytanie 7

W systemie Windows 7 konfigurację interfejsu sieciowego można przeprowadzić, używając rozwinięcia polecenia

A. tracert

B. telnet

C. netsh

D. nslookup

Odpowiedź 'netsh' jest poprawna, ponieważ jest to narzędzie w systemie Windows, które pozwala na zaawansowaną konfigurację i zarządzanie interfejsami sieciowymi. Umożliwia administratorom dostosowanie ustawień sieciowych, takich jak przydzielanie adresów IP, konfigurowanie zapory, czy zarządzanie połączeniami bezprzewodowymi. Przykładowe użycie polecenia 'netsh' może obejmować komendy do wyświetlania lub zmiany konfiguracji interfejsów sieciowych, jak 'netsh interface ip set address' lub 'netsh wlan show profiles'. Narzędzie to jest szczególnie przydatne w środowiskach serwerowych i dla administratorów, którzy muszą szybko wprowadzać zmiany w konfiguracji sieci. 'netsh' jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży, które zalecają korzystanie z dedykowanych narzędzi do zarządzania ustawieniami systemowymi oraz sieciowymi, co zwiększa efektywność i bezpieczeństwo zarządzania siecią w organizacji.

Pytanie 8

Aplikacją, która umożliwia wyświetlenie listy aktywnych urządzeń w sieci LAN, jest

A. Advanced IP Scaner

B. Ultimate Boot

C. Ace Utilities

D. Netstat

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego funkcji różnych narzędzi. Ultimate Boot to pakiet narzędzi diagnostycznych, który wspiera użytkowników w testowaniu sprzętu komputerowego, ale nie jest przeznaczony do skanowania sieci LAN. Brak zrozumienia tych różnic może prowadzić do błędnych wniosków, zwłaszcza gdy użytkownicy nie mają pełnej wiedzy o celach i zastosowaniach poszczególnych programów. Ace Utilities to program do optymalizacji systemu operacyjnego, który usuwa niepotrzebne pliki i poprawia wydajność komputera, ale również nie ma zastosowania w kontekście monitorowania urządzeń w sieci. Użytkownicy mogą mylić te programy, myśląc, że są one uniwersalne i oferują rozwiązania dla różnych problemów technicznych. Netstat, z kolei, to narzędzie wbudowane w systemy operacyjne, które pozwala na monitorowanie połączeń sieciowych oraz aktywnych portów, jednak nie wyświetla listy urządzeń w sieci LAN. To narzędzie jest bardziej ukierunkowane na analizę ruchu sieciowego i stanu połączeń, co jest zupełnie innym zastosowaniem niż identyfikacja urządzeń. Zrozumienie specyfiki tych narzędzi oraz ich rzeczywistych zastosowań jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania siecią oraz wybierania odpowiednich rozwiązań w różnych sytuacjach.

Pytanie 9

Zdiagnostykowane wyniki wykonania polecenia systemu Linux odnoszą się do ```/dev/sda: Timing cached reads: 18100 MB in 2.00 seconds = 9056.95 MB/sec```

A. karty sieciowej

B. karty graficznej

C. pamięci RAM

D. dysku twardego

Analizując inne odpowiedzi, można zauważyć, że wiele osób może mylić rolę dysku twardego z innymi komponentami komputera. Na przykład, karta graficzna jest odpowiedzialna za renderowanie obrazu i nie ma związku z procesem odczytu danych z dysku twardego. Odpowiedzi dotyczące karty sieciowej czy pamięci RAM również są niepoprawne, ponieważ każdy z tych elementów ma odmienną funkcjonalność. Karta sieciowa zajmuje się komunikacją z siecią, a jej wydajność nie jest mierzona w taki sposób, jak odczyt danych z dysku. Z kolei pamięć RAM służy do przechowywania danych tymczasowych, a cache, o którym mowa w pytaniu, odnosi się do mechanizmów buforowania związanych z pamięcią podręczną dysku, a nie samej pamięci RAM. Zrozumienie różnic między tymi komponentami jest kluczowe dla efektywnego diagnozowania i optymalizacji systemów komputerowych. Osoby, które nie mają solidnych podstaw w architekturze komputerowej, mogąłatwo popełnić błędy myślowe, myląc różne funkcje poszczególnych podzespołów. Aby uniknąć takich nieporozumień, warto zagłębić się w dokumentację techniczną oraz standardy branżowe, które wyjaśniają, jak każdy z tych elementów wpływa na ogólną wydajność systemu. Zrozumienie, jak działają te komponenty, pozwala lepiej ocenić ich wpływ na codzienną pracę z komputerem oraz podejmować świadome decyzje dotyczące modernizacji czy naprawy sprzętu.

Pytanie 10

Jakie urządzenie jest używane do łączenia lokalnej sieci bezprzewodowej z siecią kablową?

A. access point

B. hub

C. switch

D. modem

Koncentrator, przełącznik i modem to urządzenia, które pełnią różne funkcje w infrastrukturze sieciowej, ale nie są odpowiednie do bezpośredniego połączenia lokalnej sieci bezprzewodowej z siecią przewodową. Koncentratory to urządzenia, które działają na warstwie fizycznej modelu OSI i mają za zadanie rozdzielanie sygnałów z jednego portu na wiele, co prowadzi do kolizji i zmniejsza efektywność sieci. Z kolei przełączniki operują na warstwie drugiej, czyli warstwie łącza danych, i służą do kierowania ruchu w lokalnych sieciach przewodowych, ale nie zapewniają funkcji bezprzewodowej. Modem, w kontekście połączeń internetowych, konwertuje sygnały cyfrowe na analogowe i vice versa, umożliwiając dostęp do internetu, ale również nie jest odpowiedni do łączenia sieci bezprzewodowej z przewodową. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do mylenia tych urządzeń, to niedostateczne zrozumienie ich funkcji oraz pomijanie różnic w sposobie, w jaki komunikują się z siecią. Istotne jest, aby przy projektowaniu sieci zrozumieć, jakie urządzenia są odpowiednie do określonych zadań, aby zapewnić optymalną wydajność i bezpieczeństwo sieci.

Pytanie 11

Którego protokołu działanie zostało zobrazowane na załączonym rysunku?

A. Domain Name System(DNS)

B. Telnet

C. Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP)

D. Security Shell (SSH)

Domain Name System (DNS) jest protokołem używanym do tłumaczenia nazw domenowych na adresy IP, co umożliwia użytkownikom łatwiejsze poruszanie się po Internecie bez potrzeby zapamiętywania skomplikowanych adresów liczbowych. DNS działa w oparciu o hierarchiczny system serwerów i nie uczestniczy w procesie przypisywania adresów IP, ale w mapowaniu nazw na już przypisane adresy. Często mylnie utożsamiany z DHCP ze względu na rolę w zarządzaniu zasobami sieciowymi, lecz jego funkcje są całkowicie różne. Secure Shell (SSH) to protokół sieciowy zapewniający bezpieczne zdalne logowanie i komunikację w niezabezpieczonych sieciach. Jest używany głównie do zarządzania serwerami przez bezpieczne kanały komunikacyjne. W przeciwieństwie do DHCP, SSH koncentruje się na ochronie danych i autoryzacji użytkowników, a nie na konfiguracji sieci. Telnet to starszy protokół komunikacyjny używany do zdalnego połączenia z urządzeniami w sieci, jednak nie zapewnia zabezpieczeń, takich jak szyfrowanie danych, co czyni go podatnym na podsłuch i ataki. Zarówno SSH, jak i Telnet, koncentrują się na komunikacji między urządzeniami, podczas gdy DHCP ma na celu automatyzację przydzielania zasobów sieciowych. Mylenie tych protokołów wynika często z niezrozumienia ich specyfiki i odmiennych zastosowań w sieciach komputerowych. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy z tych protokołów ma swoje unikalne, niekrzyżujące się funkcje i zastosowania, co pozwala na ich właściwy dobór w zależności od potrzeb sieciowych organizacji. Błędne przypisanie funkcji jednemu z nich może prowadzić do nieefektywności i problemów bezpieczeństwa w zarządzaniu infrastrukturą sieciową. W przypadku zarządzania siecią kluczowe jest dokładne określenie roli, jaką każdy protokół odgrywa w jej funkcjonowaniu i odpowiednie ich wdrożenie zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 12

Okno narzędzia przedstawionego na ilustracji można uzyskać poprzez wykonanie polecenia

A. sysdm.cpl

B. mmc

C. control admintools

D. perfmon.msc

Na ilustracji widać typowe okno konsoli zarządzającej w systemie Windows, z drzewkiem po lewej stronie, panelem środkowym z widokiem wybranego składnika oraz panelem Akcje po prawej. To jest właśnie konsola MMC – Microsoft Management Console. Taką pustą lub standardową konsolę uruchamia się poleceniem „mmc” z okna Uruchamianie (Win+R) lub z wiersza poleceń. MMC jest szkieletem, w który „wpina się” różne przystawki administracyjne, takie jak: Zarządzanie komputerem, Podgląd zdarzeń, Zarządzanie dyskami, Zasady zabezpieczeń lokalnych, Zapora systemu Windows z zabezpieczeniami, Monitor zabezpieczeń IP i wiele innych. Na screenie widać dokładnie kilka takich przystawek w jednym oknie. Z mojego doświadczenia w administracji Windows MMC jest podstawowym narzędziem do tworzenia własnych, spersonalizowanych konsol – np. dla helpdesku, gdzie administrator przygotowuje plik .msc z tylko tymi przystawkami, które są potrzebne technikom pierwszej linii. Dobrą praktyką jest zapisywanie własnych konsol w trybie tylko do odczytu dla zwykłych użytkowników, żeby nie modyfikowali przypadkiem konfiguracji narzędzia. Warto też znać standardowe przystawki dostępne w MMC, bo w egzaminach i w realnej pracy często pojawia się potrzeba szybkiego dojścia do dzienników zdarzeń, zarządzania użytkownikami lokalnymi, harmonogramu zadań czy monitorowania wydajności. Polecenie „mmc” jest więc takim uniwersalnym wejściem do zaawansowanych narzędzi administracyjnych Windows i dokładnie do tego odnosi się to pytanie.

Pytanie 13

Urządzeniem wykorzystywanym do formowania kształtów oraz grawerowania m.in. w materiałach drewnianych, szklanych i metalowych jest ploter

A. solwentowy

B. tnący

C. laserowy

D. bębnowy

Odpowiedzi związane z ploterami solwentowymi, tnącymi i bębnowymi są nieprawidłowe, ponieważ dotyczą zupełnie innych technologii i zastosowań. Plotery solwentowe są wykorzystywane głównie w druku wielkoformatowym, gdzie stosuje się atramenty na bazie rozpuszczalników, aby uzyskać wysokiej jakości wydruki na różnych podłożach, takich jak banery czy folie. Ich głównym celem jest reprodukcja obrazu, a nie precyzyjne wycinanie czy grawerowanie kształtów. Natomiast plotery tnące specjalizują się w wycinaniu z materiałów, takich jak folia samoprzylepna czy papier, jednak nie wykorzystują technologii laserowej, co ogranicza ich możliwości w zakresie grawerowania. Z kolei plotery bębnowe, które najczęściej są stosowane w zastosowaniach takich jak skanowanie i kopiowanie, nie są projektowane do wycinania czy grawerowania, przez co są nieodpowiednie do zadań wymagających dużej precyzji i detaliczności, jakie oferują plotery laserowe. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich niepoprawnych wniosków to mylenie funkcji urządzeń oraz niewłaściwe przypisanie ich zastosowań w kontekście wycinania i grawerowania, co może prowadzić do nieefektywnego wykorzystania technologii oraz błędnych decyzji w procesie produkcji.

Pytanie 14

Metoda transmisji żetonu (ang. token) znajduje zastosowanie w topologii

A. magistralowej

B. kratowej

C. pierścieniowej

D. gwiaździstej

Fajnie, że zrozumiałeś technikę przekazywania żetonu, bo to naprawdę ważny element w topologii pierścienia. W tej topologii dane przemieszczają się w pakietach, które krążą po pierścieniu, a każdy węzeł może przechwycić żeton, gdy jest gotowy do nadawania. Żeton to taki specjalny pakiet, dzięki któremu tylko jeden węzeł może przesyłać dane w danym momencie, co zapobiega kolizjom. Przykład z siecią Token Ring z lat 80. i 90. to dobry sposób, żeby to zobrazować. To podejście naprawdę pomaga w zarządzaniu dostępem do medium transmisyjnego, co jest mega ważne w sieciach, gdzie stabilność i przewidywalność to podstawa. Współczesne standardy, jak IEEE 802.5, wciąż opierają się na tej idei, co czyni ją użyteczną w różnych kontekstach, jak sieci lokalne czy systemy komunikacji rozproszonej.

Pytanie 15

Najczęstszą przyczyną niskiej jakości wydruku z drukarki laserowej, która objawia się widocznym rozmazywaniem tonera, jest

A. zanieczyszczenie wnętrza drukarki

B. uszkodzenie rolek

C. zbyt niska temperatura utrwalacza

D. zacięcie papieru

Zbyt niska temperatura utrwalacza w drukarce laserowej może prowadzić do sytuacji gdzie toner nie jest prawidłowo wtopiony w papier co skutkuje rozmazywaniem wydruków. Drukarki laserowe działają poprzez elektrostatyczne nanoszenie tonera na papier który następnie przechodzi przez utrwalacz czyli grzałkę. Utrwalacz musi osiągnąć odpowiednią temperaturę aby toner mógł trwale połączyć się z papierem. Jeśli temperatura jest zbyt niska toner nie utrwala się poprawnie i może być łatwo rozmazany. Standardowe temperatury dla urządzeń biurowych wynoszą zazwyczaj od 180 do 210 stopni Celsjusza. Z tego powodu utrzymanie prawidłowego poziomu ciepła w utrwalaczu jest kluczowe dla jakości wydruku i trwałości dokumentów. Częstym objawem problemów z utrwalaniem jest właśnie rozmazywanie się wydrukowanego tekstu lub grafiki. Regularna konserwacja drukarki oraz monitorowanie jej ustawień może zapobiec takim problemom. Praktyczne podejście do diagnostyki problemów z drukarką może obejmować testowanie i kalibrację elementów grzewczych oraz sprawdzanie jakości komponentów takich jak folie teflonowe w module utrwalacza.

Pytanie 16

Jakie złącze umożliwia przesył danych między przedstawioną na ilustracji płytą główną a urządzeniem zewnętrznym, nie dostarczając jednocześnie zasilania do tego urządzenia przez interfejs?

A. SATA

B. PCIe

C. USB

D. PCI

Interfejsy PCI i PCI Express (PCIe) to technologie wykorzystywane głównie do podłączania kart rozszerzeń takich jak karty graficzne czy sieciowe do płyty głównej. PCIe, będąc nowszym standardem, oferuje znacznie większą przepustowość i elastyczność dzięki możliwości stosowania różnych konfiguracji linii, takich jak x1, x4, x8 czy x16, co czyni go bardziej odpowiednim dla urządzeń wymagających dużej przepustowości. Jednak zarówno PCI, jak i PCIe nie są używane do bezpośredniego podłączania dysków twardych czy napędów SSD, które zazwyczaj wymagają interfejsów specjalnie do tego przeznaczonych, takich jak SATA. Z kolei USB (Universal Serial Bus) jest interfejsem umożliwiającym przesyłanie danych i zasilanie urządzeń zewnętrznych. USB jest szeroko stosowane do podłączania różnorodnych urządzeń peryferyjnych, od drukarek po zewnętrzne dyski twarde, dzięki możliwości zasilania tych urządzeń przez ten sam kabel, co jest wygodnym rozwiązaniem dla użytkowników końcowych. Jednak z punktu widzenia zarządzania magazynem danych wewnątrz komputera stacjonarnego czy serwera, SATA pozostaje preferowanym standardem ze względu na wydajność i specyfikację związaną z magazynowaniem danych. Błędne przypisanie funkcji tych interfejsów może prowadzić do nieoptymalnego wykorzystania zasobów sprzętowych i problemów z kompatybilnością, co jest częstym błędem wśród mniej doświadczonych użytkowników technologii komputerowej.

Pytanie 17

Wskaż adresy podsieci, które powstaną po podziale sieci o adresie 172.16.0.0/22 na 4 równe podsieci.

A. 172.16.0.0, 172.16.7.0, 172.16.15.0, 172.16.23.0

B. 172.16.0.0, 172.16.3.0, 172.16.7.0, 172.16.11.0

C. 172.16.0.0, 172.16.1.0, 172.16.2.0, 172.16.3.0

D. 172.16.0.0, 172.16.31.0, 172.16.63.0, 172.16.129.0

Żeby dobrze zrozumieć, dlaczego pozostałe zestawy adresów są niepoprawne, warto wrócić do podstawowego mechanizmu podziału sieci w CIDR. Adres 172.16.0.0/22 oznacza maskę 255.255.252.0, czyli zakres od 172.16.0.0 do 172.16.3.255. To jest jedna ciągła sieć o rozmiarze 1024 adresów IP. Podział na 4 równe podsieci oznacza, że każda podsieć musi mieć dokładnie 1024 / 4 = 256 adresów. A 256 adresów odpowiada masce /24 (255.255.255.0). To jest kluczowy punkt, który często jest pomijany. Typowym błędem jest patrzenie tylko na przyrost w trzecim oktecie i dobieranie go „na oko”, bez powiązania z maską. W błędnych odpowiedziach widać skoki o 3, 7, 11, 15, 23, 31, 63 czy nawet 129 w trzecim oktecie. Takie wartości nie wynikają z rozmiaru pierwotnej sieci /22. Dla sieci 172.16.0.0/22 kolejne podsieci muszą się mieścić w tym jednym bloku od 172.16.0.0 do 172.16.3.255. Jeżeli jakaś „podsiec” zaczyna się np. od 172.16.7.0 czy 172.16.15.0, to oznacza to już zupełnie inne zakresy, wykraczające poza pierwotną sieć. To jest niezgodne z ideą dzielenia konkretnej sieci, bo wtedy nie dzielimy 172.16.0.0/22, tylko mieszamy różne, niezależne bloki adresowe. Kolejna pułapka polega na myleniu rozmiaru bloku z przyrostem w trzecim oktecie. Dla maski /22 rozmiar bloku w trzecim oktecie to 4 (bo 252 w masce to 256 − 4). To oznacza, że sieci /22 zaczynają się co 4 w trzecim oktecie: 172.16.0.0/22, 172.16.4.0/22, 172.16.8.0/22 itd. Jeśli ktoś zaczyna wyliczać podsieci używając skoków 3, 7, 15, 31, to najczęściej myli właśnie ten mechanizm – próbuje zgadywać zamiast policzyć rozmiar podsieci i dobrać właściwą maskę. Z mojego doświadczenia częstym błędem jest też ignorowanie faktu, że podsieci po podziale muszą się idealnie pokrywać z oryginalnym zakresem, bez „dziur” i bez wychodzenia poza niego. Czyli początek pierwszej podsieci musi być równy adresowi sieci wyjściowej (tu 172.16.0.0), a ostatnia podsieć musi kończyć się dokładnie na końcu zakresu (tu 172.16.3.255). Jeżeli jakieś zaproponowane adresy sieci sugerują większy zakres, np. sięgający do 172.16.255.255, albo zaczynający się dużo dalej niż 172.16.0.0, to znaczy, że nie jest to poprawny podział tej konkretnej sieci /22. Dobra praktyka w projektowaniu sieci jest taka, żeby zawsze najpierw policzyć: ile hostów lub podsieci potrzebujesz, jaka maska to obsłuży, jaki będzie rozmiar bloku i dopiero wtedy wyznaczać adresy sieci. Unikanie zgadywania i trzymanie się matematyki binarnej i standardów CIDR bardzo ogranicza tego typu błędy i pozwala budować spójną, skalowalną i łatwą w zarządzaniu adresację IP.

Pytanie 18

Które urządzenie poprawi zasięg sieci bezprzewodowej?

A. Modem VDSL

B. Konwerter mediów

C. Wzmacniacz sygnału

D. Przełącznik zarządzalny

Wzmacniacz sygnału to urządzenie zaprojektowane specjalnie w celu zwiększenia zasięgu sieci bezprzewodowej, co czyni go kluczowym elementem w infrastrukturze sieciowej. Działa poprzez odbieranie sygnału z routera lub punktu dostępu, a następnie jego amplifikację, co pozwala na szersze pokrycie obszaru sygnałem Wi-Fi. Wzmacniacze sygnału są szczególnie przydatne w domach i biurach o dużej powierzchni, gdzie standardowy zasięg routera może nie wystarczyć. Przykładem ich zastosowania może być sytuacja, gdy użytkownik znajduje się w oddalonym pomieszczeniu, gdzie sygnał jest słaby, co wpływa na jakość połączenia internetowego. Stosując wzmacniacz, można poprawić jakość sygnału i umożliwić płynniejsze korzystanie z internetu. Zgodnie z najlepszymi praktykami, ważne jest, aby dobrać odpowiedni wzmacniacz do specyfiki sieci, a także unikać umieszczania go w miejscach, gdzie mogą występować przeszkody, takie jak grube ściany, które mogą wpływać na jego efektywność. W ten sposób można skutecznie rozwiązać problemy z zasięgiem i poprawić ogólną jakość usług sieciowych.

Pytanie 19

Zanim przystąpimy do prac serwisowych dotyczących modyfikacji rejestru systemu Windows, konieczne jest wykonanie

A. oczyszczania dysku

B. czyszczenia rejestru

C. kopii rejestru

D. defragmentacji dysku

Wykonywanie kopii rejestru systemu Windows przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian jest kluczowym krokiem w procesie modyfikacji. Rejestr systemowy przechowuje krytyczne informacje dotyczące konfiguracji systemu operacyjnego oraz zainstalowanych aplikacji. Zmiany w rejestrze mogą prowadzić do poważnych problemów z systemem, w tym do jego niestabilności lub nawet unieruchomienia. Dlatego przed przystąpieniem do jakichkolwiek działań w tym obszarze, zawsze należy utworzyć kopię zapasową rejestru. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów po dokonaniu zmian, użytkownik ma możliwość przywrócenia wcześniejszego stanu rejestru, co może uratować system przed koniecznością reinstalacji. Praktycznym przykładem jest użycie narzędzia 'Regedit', gdzie można łatwo eksportować całą zawartość rejestru do pliku .reg, który następnie można zaimportować w razie potrzeby. Ta procedura jest zgodna z najlepszymi praktykami zarządzania systemem i informatyki, podkreślając znaczenie zabezpieczenia danych przed dokonaniem istotnych zmian.

Pytanie 20

Uruchomienie polecenia msconfig w systemie Windows

A. zarządzanie zadaniami

B. zarządzanie plikami

C. narzędzie konfiguracji systemu

D. sekcja ustawień

Polecenie msconfig w systemie Windows uruchamia narzędzie konfiguracji systemu, które pozwala użytkownikom na zarządzanie ustawieniami rozruchu oraz usługami systemowymi. Umożliwia ono wyłączenie lub włączenie różnych programów uruchamiających się podczas startu systemu, co może znacząco wpłynąć na szybkość i stabilność działania komputera. Przykładem zastosowania msconfig jest sytuacja, gdy użytkownik zauważy spowolnienie systemu z powodu zbyt wielu aplikacji uruchamiających się automatycznie. Używając tego narzędzia, można wyłączyć niepotrzebne programy, co pozwala na przyspieszenie rozruchu i optymalizację pracy systemu. Dobrą praktyką jest również korzystanie z msconfig w celu diagnozowania problemów z rozruchem, co może pomóc w zidentyfikowaniu usług lub sterowników powodujących konflikty. Narzędzie to stanowi kluczowy element w arsenale administratora systemu oraz użytkownika, który chce mieć większą kontrolę nad środowiskiem operacyjnym swojego komputera.

Pytanie 21

Aby skaner działał prawidłowo, co należy zrobić?

A. posiadać zainstalowany program antywirusowy w systemie

B. sprawdzać temperaturę podzespołów komputera

C. nie wkładać kartek z zszywkami do podajnika urządzenia, jeśli jest automatyczny

D. smarować łożyska wentylatorów chłodzenia jednostki centralnej

Wybór odpowiedzi dotyczącej nie wkładania kartek ze zszywkami do podajnika automatycznego skanera jest kluczowy dla zapewnienia właściwego funkcjonowania tego urządzenia. Zszywki mogą powodować zacięcia i uszkodzenia mechaniczne, co prowadzi do problemów z wydajnością oraz zwiększa koszty serwisowania. W standardach branżowych zaleca się używanie papieru wolnego od zszywek, ponieważ większość skanerów, szczególnie te z automatycznymi podajnikami, nie jest przystosowanych do obsługi dokumentów z metalowymi elementami. Praktycznym przykładem jest sytuacja, gdy użytkownik skanuje dokumenty biurowe - wprowadzenie kartek ze zszywkami może spowodować awarię, która wymaga czasochłonnej naprawy. Dobrą praktyką jest również regularne przeszkolenie personelu z zasad prawidłowego użytkowania sprzętu, co znacząco wpływa na jego żywotność i efektywność.

Pytanie 22

Jakie polecenie w systemie Windows powinno zostać użyte, aby uzyskać wynik zbliżony do tego na załączonym obrazku?

TCP    192.168.0.14:57989    185.118.124.154:http   ESTABLISHED
TCP    192.168.0.14:57997    fra15s17-in-f8:http    ESTABLISHED
TCP    192.168.0.14:58010    fra15s11-in-f14:https  TIME_WAIT
TCP    192.168.0.14:58014    wk-in-f156:https       ESTABLISHED
TCP    192.168.0.14:58015    wk-in-f156:https       TIME_WAIT
TCP    192.168.0.14:58016    104.20.87.108:https    ESTABLISHED
TCP    192.168.0.14:58022    ip-2:http              TIME_WAIT

A. tracert

B. ipconfig

C. netstat

D. ping

Polecenie netstat w systemie Windows służy do wyświetlania aktywnych połączeń sieciowych oraz tabel routingu i statystyk interfejsów. Jest niezwykle przydatne dla administratorów sieci oraz osób zajmujących się bezpieczeństwem IT, ponieważ pozwala monitorować aktywność sieciową na poziomie systemu operacyjnego. W wyniku działania netstat można uzyskać szczegółowe informacje na temat połączeń TCP i UDP, takich jak adresy IP lokalnych i zdalnych hostów, używane porty oraz stan połączenia. Na przykład stan ESTABLISHED oznacza, że połączenie jest aktywne, podczas gdy TIME_WAIT wskazuje na zakończenie połączenia TCP, które czeka na upływ określonego czasu przed całkowitym zamknięciem. Netstat jest również użyteczny w identyfikacji nieautoryzowanych połączeń lub usług nasłuchujących na nieznanych portach, co może być pierwszym krokiem w analizie potencjalnego naruszenia bezpieczeństwa. Polecenie to można również rozszerzyć o różne przełączniki, takie jak -a do wyświetlania wszystkich połączeń i portów nasłuchujących, -n do prezentowania adresów w formie numerycznej, co może przyspieszyć analizę, oraz -o do pokazania identyfikatorów procesów, co ułatwia identyfikację aplikacji związanych z danym połączeniem. Zrozumienie i wykorzystanie netstat jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu siecią, umożliwiając skuteczne monitorowanie i zabezpieczanie infrastruktury IT.

Pytanie 23

Wbudowane narzędzie dostępne w systemach Windows w edycji Enterprise lub Ultimate jest przeznaczone do

A. kompresji dysku

B. konsolidacji danych na dyskach

C. kryptograficznej ochrony danych na dyskach

D. tworzenia kopii dysku

Konsolidacja danych na dyskach zwykle odnosi się do procesu defragmentacji lub łączenia przestrzeni dyskowej, co w systemach Windows może być realizowane za pomocą narzędzi do zarządzania dyskami, ale nie jest to funkcjonalność BitLockera. Tworzenie kopii dysku z kolei dotyczy tworzenia pełnych kopii danych na innym nośniku w celu ich zabezpieczenia przed utratą. Proces ten, zwany również klonowaniem dysku lub tworzeniem kopii zapasowej, nie jest związany z kryptograficzną ochroną danych, a bardziej z zapewnieniem dostępności danych w przypadku awarii sprzętu. Kompresja dysku to proces zmniejszania rozmiaru plików na dysku w celu zaoszczędzenia przestrzeni dyskowej, co również nie jest rolą BitLockera. Typowym błędem myślowym jest mylenie szyfrowania z innymi formami zarządzania danymi na dysku, jak kompresja czy konsolidacja. Szyfrowanie, które oferuje BitLocker, polega na zastosowaniu algorytmów kryptograficznych do ochrony danych przed nieautoryzowanym dostępem, co znacząco różni się od wspomnianych operacji. BitLocker jest zaawansowanym narzędziem do zabezpieczania danych poprzez szyfrowanie i jest wykorzystywany głównie w organizacjach, gdzie ochrona danych jest krytyczna, spełniając tym samym wymogi branżowych standardów bezpieczeństwa. To źródło nieporozumień pokazuje, jak ważne jest zrozumienie specyfiki i celu różnych technologii zarządzania danymi dostępnych w systemach operacyjnych.

Pytanie 24

Jak powinno być usytuowanie gniazd komputerowych RJ45 względem powierzchni biurowej zgodnie z normą PN-EN 50174?

A. Gniazdo komputerowe 1 x RJ45 na 10 m2 powierzchni biura

B. Gniazdo komputerowe 1 x RJ45 na 20 m2 powierzchni biura

C. Gniazdo komputerowe 2 x RJ45 na 10 m2 powierzchni biura

D. Gniazdo komputerowe 2 x RJ45 na 20 m2 powierzchni biura

Wybór zbyt małej liczby gniazd komputerowych, jak w odpowiedziach dotyczących 1 x RJ45 na 10 m2 czy 20 m2, jest nieadekwatny w kontekście aktualnych potrzeb biur. Współczesne miejsca pracy wymagają większej liczby punktów dostępowych, aby umożliwić płynne korzystanie z technologii oraz wszechstronność w organizacji stanowisk pracy. Odpowiedzi te nie uwzględniają rosnącego zapotrzebowania na łączność, szczególnie w kontekście wzrastającej liczby urządzeń peryferyjnych. W praktyce, umiejscowienie jednego gniazda na większej powierzchni, jak 20 m2, ogranicza elastyczność użytkowników i może prowadzić do przeciążenia infrastruktury sieciowej. Ponadto, koncepcja, która sugeruje używanie jednego gniazda na 20 m2, nie jest zgodna z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania sieci komputerowych, które zalecają większą gęstość gniazd w celu zapewnienia optymalnej wydajności i komfortu pracy. Oparcie się na takich mniejszych liczbach gniazd może prowadzić do nadmiernego uzależnienia od urządzeń sieciowych, takich jak switch'e, co niewłaściwie wpływa na rozplanowanie przestrzeni biurowej oraz użytkowników.

Pytanie 25

Jaką długość w bitach ma adres logiczny IPv6?

A. 64

B. 32

C. 128

D. 16

Odpowiedzi, które wskazują na 16, 32 lub 64 bity jako długość adresu logicznego IPv6, opierają się na błędnych założeniach dotyczących architektury protokołów internetowych. 16 bitów odnosi się do bardzo ograniczonej liczby adresów, która byłaby niewystarczająca w kontekście współczesnych potrzeb internetowych, zwłaszcza z uwagi na rozwój technologii takich jak IoT. 32 bity, jak w IPv4, również nie odpowiadają wymaganiom dzisiejszego internetu, gdzie liczba urządzeń znacznie przekracza liczbę dostępnych adresów IPv4. Wprowadzenie IPv6, które ma 128 bitów, zostało zaprojektowane tak, aby rozwiązać problem wyczerpywania się adresów. 64 bity, mimo że mogą sugerować większą przestrzeń adresową, nie są odpowiednie w kontekście IPv6. Typowym błędem myślowym jest mylenie długości adresu z innymi parametrami, takimi jak długość segmentu adresu w protokole TCP/IP. W praktyce, zrozumienie struktury adresowania IPv6 jest kluczowe dla inżynierów sieciowych, aby prawidłowo projektować architektury sieciowe oraz implementować usługi w sieciach opartych na nowych standardach.

Pytanie 26

Przedstawione narzędzie jest przeznaczone do

A. usuwania izolacji.

B. zaciskania złączy RJ45.

C. instalacji modułu Krone w gniazdach.

D. wykonywania zakończeń kablowych w złączach LSA.

Niewłaściwe rozpoznanie funkcji narzędzia związanego z zakończeniami kablowymi może prowadzić do błędnych założeń dotyczących jego zastosowania. Narzędzia do ściągania izolacji są przeznaczone do usuwania zewnętrznej powłoki izolacyjnej z przewodów, co jest pierwszym krokiem przygotowania kabla do montażu. Nie są jednak wykorzystywane do samego zakończenia kabli w złączach. Narzędzia do zaciskania wtyków RJ45 służą do montażu końcówek na kablach sieciowych, głównie w kablach typu skrętka, co jest niezbędne w instalacjach sieciowych do łączenia przewodów z urządzeniami sieciowymi. Z kolei narzędzia do montażu modułu Krone w gniazdach wykorzystywane są do wtykowego montażu przewodów w złączach modułowych, ale działają na innej zasadzie niż przedstawione narzędzie LSA. Różnice te mogą prowadzić do nieporozumień związanych z funkcjonalnością narzędzi, jeśli nie zostaną prawidłowo zidentyfikowane. Zrozumienie specyfiki każdego narzędzia jest kluczowe w profesjonalnych instalacjach sieciowych, gdzie precyzyjne działanie wpływa na jakość i niezawodność całego systemu. Wiedza na temat właściwego zastosowania tych narzędzi jest istotna dla zapewnienia optymalnych wyników i uniknięcia problemów związanych z nieprawidłowym montażem, takich jak przerywanie sygnału czy uszkodzenie przewodów.

Pytanie 27

Zidentyfikuj urządzenie przedstawione na ilustracji

A. odpowiada za transmisję ramki pomiędzy segmentami sieci z wyborem portu, do którego jest przesyłana

B. umożliwia konwersję sygnału z okablowania miedzianego na okablowanie optyczne

C. jest odpowiedzialne za generowanie sygnału analogowego na wyjściu, który jest wzmocnionym sygnałem wejściowym, kosztem energii pobieranej z zasilania

D. jest przeznaczone do przechwytywania oraz rejestrowania pakietów danych w sieciach komputerowych

Urządzenie przedstawione na rysunku to konwerter mediów, który umożliwia zamianę sygnału pochodzącego z okablowania miedzianego na okablowanie światłowodowe. Konwertery mediów są kluczowe w nowoczesnych sieciach komputerowych, gdzie konieczne jest łączenie różnych typów mediów transmisyjnych. Przykładowo, jeśli posiadamy infrastrukturę opartą na kablu miedzianym (Ethernet) i chcemy połączyć segmenty sieci na dużą odległość, możemy użyć światłowodu, który zapewnia mniejsze tłumienie i większą odporność na zakłócenia elektromagnetyczne. Urządzenie to pozwala na konwersję sygnałów z miedzianego interfejsu na światłowodowy, często wspierając różne standardy jak 1000Base-T dla miedzi i 1000Base-SX/LX dla światłowodów. Konwertery mogą być wyposażone w gniazda SFP, co umożliwia łatwą wymianę modułów optycznych dostosowanych do wymagań sieci. Dobór odpowiedniego konwertera bazuje na wymaganiach dotyczących prędkości transmisji, odległości przesyłu i rodzaju używanego kabla. Dzięki temu, konwertery mediów pozwalają na elastyczne zarządzanie infrastrukturą sieciową, co jest zgodne z najlepszymi praktykami projektowania sieci, które rekomendują adaptacyjność i skalowalność.

Pytanie 28

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. wybraniem pliku z obrazem dysku.

B. dodaniem drugiego dysku twardego.

C. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

D. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 29

Które słowo należy umieścić w miejscu znaków zapytania w poniższym poleceniu, aby utworzyć konta pracowników?

for %i in (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10) do
   net ??? "pracownik%i" zaq1@WSX /add

A. group

B. accounts

C. start

D. user

Poprawne słowo w tym poleceniu to „user”, ponieważ w systemach z rodziny Windows polecenie wiersza poleceń do zarządzania kontami użytkowników ma postać „net user”. Składnia jest dość sztywna: najpierw „net”, potem podpolecenie „user”, następnie nazwa konta, hasło i na końcu przełącznik „/add”, który wymusza utworzenie nowego konta. W tym przykładzie pętla „for %i in (1,2,...,10) do” generuje kolejno nazwy pracownik1, pracownik2, ..., pracownik10. Zatem pełne polecenie wewnątrz pętli będzie wyglądało np. tak: „net user pracownik1 zaq1@WSX /add”. Moim zdaniem to bardzo praktyczny sposób na automatyczne tworzenie wielu kont bez klikania w GUI. W administracji Windows jest to standardowe podejście: użycie narzędzia „net” lub PowerShella do masowych operacji na użytkownikach i grupach. Warto też wiedzieć, że do zarządzania grupami używa się „net localgroup”, a nie „net group” w systemach klienckich, co często myli początkujących. Dobra praktyka jest taka, żeby nie wpisywać produkcyjnych haseł na stałe w skryptach, tylko np. wymuszać zmianę hasła przy pierwszym logowaniu albo korzystać z polityk haseł w domenie. Tutaj w zadaniu chodzi jednak wyłącznie o rozpoznanie, że to ma być komenda do zakładania kont użytkowników lokalnych, czyli właśnie „net user”. Takie skrypty batch można później odpalać z uprawnieniami administratora, np. podczas przygotowywania nowych stanowisk pracy z Windows, co realnie oszczędza czas w większych firmach.

Pytanie 30

Który z trybów nie jest oferowany przez narzędzie lupa w systemie Windows?

A. Lupy

B. Zadokowany

C. Płynny

D. Pełnoekranowy

Wybierając odpowiedzi 'Pełnoekranowy', 'Zadokowany' lub 'Lupy', można łatwo przeoczyć, że 'Płynny' nie jest rzeczywistym trybem dostępnym w narzędziu lupa w systemie Windows. Pojęcie 'Płynny' może sugerować elastyczność, ale w kontekście narzędzia lupa odnosi się jedynie do sposobu interakcji z powiększeniem, które nie zostało zaprojektowane w taki sposób. 'Pełnoekranowy' to bardzo popularny tryb, który pozwala na wyświetlenie powiększonego obrazu na całym ekranie, co jest szczególnie pomocne dla osób z problemami wzrokowymi. Z kolei tryb 'Zadokowany' daje możliwość przypięcia powiększonego widoku, co umożliwia efektywne zarządzanie przestrzenią roboczą i łatwiejsze korzystanie z wielu aplikacji jednocześnie. Warto zauważyć, że najlepsze praktyki dotyczące projektowania narzędzi dostępowych opierają się na dostosowywaniu ich do różnorodnych potrzeb użytkowników. Odpowiedzi, które nie uwzględniają tego kluczowego faktu, mogą być mylące, zwłaszcza dla osób, które polegają na technologii wspomagającej. Zrozumienie i znajomość dostępnych trybów mogą znacząco poprawić codzienne korzystanie z systemu operacyjnego, dlatego tak ważne jest, aby użytkownicy byli dobrze poinformowani na temat funkcji, jakie oferuje narzędzie lupa.

Pytanie 31

W systemie Windows można zweryfikować parametry karty graficznej, używając następującego polecenia

A. dxdiag

B. cliconfig

C. graphics

D. color

Wybierając inne opcje jak 'color', 'graphics' czy 'cliconfig', nie trafiasz zbytnio w sedno, ponieważ to nie są dobre polecenia do sprawdzania karty graficznej. Opcja 'color' w ogóle nie odnosi się do diagnostyki sprzętu w Windowsie, więc to nie zadziała. 'Graphics' też nie jest poleceniem, które można użyć samodzielnie; to bardziej ogólne pojęcie. Co do 'cliconfig', to narzędzie związane z ustawieniami baz danych, a nie z diagnostyką. Używanie tych złych poleceń może być frustrujące, bo nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Wiele osób myli różne terminy, co sprawia, że wybierają niewłaściwe narzędzia. Dlatego ważne jest, żeby zrozumieć, co się używa i do czego to służy, żeby lepiej radzić sobie z problemami w systemie.

Pytanie 32

Wynikiem dodawania dwóch liczb binarnych 1101011 oraz 1001001 jest liczba w systemie dziesiętnym

A. 201

B. 402

C. 170

D. 180

Aby poprawnie zrozumieć przyczyny błędnych odpowiedzi w tym zadaniu, ważne jest, aby dokładnie przeanalizować błędy w konwersji liczb binarnych na dziesiętne. Istotnym aspektem jest to, że odpowiedzi, takie jak 170, 201 i 402, mogą wynikać z niepoprawnych obliczeń w systemie binarnym lub z pomyłek podczas ich konwersji. Wielu użytkowników może mylić wartości poszczególnych cyfr w systemie binarnym, co prowadzi do nieprawidłowego zsumowania. Na przykład, błędne zrozumienie tego, które miejsca mają wartość 0 lub 1, może prowadzić do mylnych wyników. W obliczeniach binarnych niezwykle istotne jest stosowanie prawidłowych algorytmów sumowania, takich jak dodawanie z przeniesieniem, które różni się od standardowego dodawania w systemie dziesiętnym. Użytkownicy mogą również pomylić wartości binarne z ich odpowiednikami w systemie dziesiętnym, co prowadzi do wyboru nieprawidłowych odpowiedzi. Często spotykanym błędem jest także nieodpowiednie zrozumienie kolejności potęg liczby 2, co prowadzi do błędnych konwersji i sum. Aby uniknąć tych problemów, kluczowe jest praktyczne ćwiczenie konwersji i dodawania liczb w różnych systemach liczbowych oraz znajomość sposobów ich przedstawienia w codziennej informatyce. Ostatecznie, zrozumienie tych zasad i ich praktyczne zastosowanie jest fundamentem w nauce informatyki oraz w pracy z systemami cyfrowymi.

Pytanie 33

W jakim modelu płyty głównej można zainstalować procesor o wymienionych specyfikacjach?

Intel Core i7-4790 3,6 GHz 8MB cache s. 1150 Box

A. Gigabyte GA-Z170X-Gaming 3-EU DDR4 s.1151

B. Asrock 970 Extreme3 R2.0 s.AM3+

C. MSI 970A-G43 PLUS AMD970A s.AM3

D. Asus SABERTOOTH Z97 MARK 1/USB 3.1 LGA 1150 ATX

Wybór nieodpowiedniej płyty głównej dla danego procesora może wynikać z niezrozumienia kluczowych zasad kompatybilności sprzętu komputerowego. MSI 970A-G43 PLUS oraz Asrock 970 Extreme3 R2.0 są wyposażone w gniazda AM3 i AM3+ przeznaczone do procesorów AMD a nie Intel. Wybór takiej płyty dla procesora Intel Core i7-4790 poskutkowałby fizyczną niemożliwością montażu z powodu niekompatybilnych gniazd. Z kolei płyta Gigabyte GA-Z170X-Gaming 3-EU używa gniazda LGA 1151 które choć zbliżone do LGA 1150 nie jest bezpośrednio kompatybilne z procesorem i7-4790 przeznaczonym dla LGA 1150. Takie niezgodności wynikają często z niedopatrzenia specyfikacji technicznych i braku zrozumienia różnic między generacjami procesorów i odpowiadającymi im chipsetami. Płyty z chipsetem Z97 są zoptymalizowane do pracy z procesorami Intel czwartej generacji takich jak i7-4790 podczas gdy Z170 jest przeznaczony dla procesorów nowszych generacji wymagających LGA 1151. Takie zrozumienie przyczynia się do podejmowania świadomych decyzji zakupowych i uniknięcia kosztownych błędów sprzętowych.

Pytanie 34

Obecnie pamięci podręczne drugiego poziomu procesora (ang. "L-2 cache") są zbudowane z układów pamięci

A. SRAM

B. DRAM

C. ROM

D. EEPROM

Odpowiedzi ROM, DRAM i EEPROM nie są prawidłowe w kontekście pamięci podręcznych drugiego poziomu. ROM (Read-Only Memory) to pamięć, która jest przeznaczona głównie do przechowywania stałych danych, takich jak oprogramowanie układowe. Ze względu na swoją naturę, ROM nie jest odpowiedni do dynamicznego przechowywania danych, które często się zmieniają w trakcie pracy procesora. Z kolei DRAM (Dynamic Random-Access Memory) jest wykorzystywana głównie jako pamięć główna w systemach komputerowych, a nie w pamięciach cache. DRAM wymaga ciągłego odświeżania, co wprowadza dodatkowe opóźnienia, które są nieakceptowalne w kontekście pamięci podręcznej, gdzie kluczowe jest szybkie dostarczanie danych do procesora. Zastosowanie EEPROM (Electrically Erasable Programmable Read-Only Memory) również nie jest właściwe, ponieważ ta technologia jest przeznaczona do przechowywania danych, które muszą być programowane i kasowane elektrycznie, co czyni ją zbyt wolną dla pamięci cache. Typowy błąd myślowy prowadzący do wyboru błędnych odpowiedzi to mylenie różnych typów pamięci ze względu na ich przeznaczenie i charakterystykę działania. Stosowanie pamięci RAM w kontekście pamięci podręcznej powinno być oparte na zrozumieniu wymagań dotyczących szybkości, opóźnień i efektywności energetycznej, co podkreśla znaczenie wyboru SRAM w tej roli.

Pytanie 35

Zaproponowany fragment ustawień zapory sieciowej umożliwia przesył danych przy użyciu protokołów ```iptables -A INPUT --protocol tcp --dport 443 -j ACCEPT iptables -A INPUT --protocol tcp --dport 143 -j ACCEPT iptables -A OUTPUT --protocol tcp --dport 443 -j ACCEPT iptables -A OUTPUT --protocol tcp --dport 143 -j ACCEPT```

A. POP3, TFTP

B. HTTPS, IMAP

C. FTP, SSH

D. HTTP, SMPT

Wszystkie błędne odpowiedzi dotyczą różnych protokołów, które nie są zgodne z konfiguracją zapory przedstawioną w pytaniu. Odpowiedź wskazująca na FTP i SSH pomija kluczowe aspekty związane z portami. FTP, używany do transferu plików, standardowo działa na portach 21 i 20, co nie znajduje odzwierciedlenia w podanych regułach. SSH, natomiast, działa na porcie 22, co również nie jest zgodne z przedstawionym ruchem. Odpowiedzi związane z POP3 i TFTP wskazują na kolejne nieporozumienia. POP3 zazwyczaj korzysta z portu 110 i nie ma związku z portem 143, który jest już zarezerwowany dla IMAP. TFTP, używając portu 69, również nie zgadza się z wymaganiami związanymi z konfiguracją. Odpowiedzi związane z HTTP i SMTP są mylące, ponieważ port 80 (HTTP) i port 25 (SMTP) nie mają żadnego odniesienia w podanym kodzie iptables. Te różnice mogą prowadzić do nieprawidłowej konfiguracji zapory, co w efekcie naraża system na ataki oraz utrudnia prawidłowe funkcjonowanie aplikacji. Ważne jest zrozumienie, że dla każdej aplikacji sieciowej muszą być odpowiednio dobrane porty, co jest kluczowym elementem w zarządzaniu bezpieczeństwem sieci.

Pytanie 36

W nowoczesnych ekranach dotykowych działanie ekranu jest zapewniane przez mechanizm, który wykrywa zmianę

A. pola elektromagnetycznego

B. oporu między przezroczystymi diodami wbudowanymi w ekran

C. pola elektrostatycznego

D. położenia dłoni dotykającej ekranu z wykorzystaniem kamery

Ekrany dotykowe działające na zasadzie wykrywania pola elektrostatycznego są powszechnie stosowane w nowoczesnych urządzeniach mobilnych. Ta technologia polega na detekcji zmian w polu elektrycznym, które zachodzą, gdy palec użytkownika zbliża się do powierzchni ekranu. W momencie dotyku, zmieniają się wartości napięcia na powierzchni ekranu, co umożliwia precyzyjne określenie lokalizacji dotyku. Przykładem zastosowania tej technologii są smartfony i tablety, które korzystają z ekranów pojemnościowych. Dzięki nim, użytkownicy mogą korzystać z różnych gestów, takich jak przesuwanie, powiększanie czy zmniejszanie obrazu. Technologia ta jest zgodna z międzynarodowymi standardami dotyczącymi interfejsów użytkownika i ergonomii, co wpływa na jej popularność w branży elektroniki. Warto dodać, że pola elektrostatyczne są również wykorzystywane w innych urządzeniach, takich jak panele interaktywne w edukacji czy kioski informacyjne, podnosząc komfort i intuicyjność interakcji użytkownika z technologią.

Pytanie 37

Wskaż wtyk zasilający, który podczas montażu zestawu komputerowego należy podłączyć do napędu optycznego.

A. Wtyk zasilający 1

B. Wtyk zasilający 4

C. Wtyk zasilający 3

D. Wtyk zasilający 2

W praktyce montażu zestawów komputerowych nietrudno o pomyłkę, jeśli nie zna się dokładnie rodzajów złączy zasilających. Źródłem nieporozumień są głównie podobieństwa wizualne lub złudzenia, że każde większe złącze z wieloma przewodami nadaje się do wszystkiego. W rzeczywistości do napędu optycznego podłącza się wyłącznie wtyk SATA, który można rozpoznać po charakterystycznym płaskim kształcie i szerokim rozstawie styków. Pozostałe złącza pełnią zupełnie inne role. Największy z prezentowanych w pytaniu, czyli 24-pinowy ATX, służy do zasilania płyty głównej i absolutnie nie nadaje się do napędów – jego napięcia i sposób podłączenia są zupełnie inne. Kolejny – ośmio- lub sześcio-pinowy czarny wtyk PCI-Express – przeznaczony jest głównie do zasilania zaawansowanych kart graficznych, gdzie wymagane są znacznie większe prądy i inny rozkład pinów. Natomiast biały wtyk Molex, chociaż dawniej używany był do zasilania starszych napędów optycznych i dysków IDE, dziś praktycznie nie występuje w nowym sprzęcie i nie pasuje do złącz stosowanych w aktualnych napędach SATA. Wciąż pokutuje tu błędny stereotyp, że Molex pasuje „do wszystkiego”, ale to już mocno przestarzałe myślenie. Dobór nieodpowiedniego złącza to nie tylko ryzyko techniczne, ale często błąd wynikający z rutyny lub braku aktualnej wiedzy o standardach. Moim zdaniem, najlepszą praktyką jest dokładne sprawdzanie specyfikacji urządzeń i stosowanie wyłącznie zgodnych złączy – to podstawowa zasada każdego technika czy serwisanta komputerowego.

Pytanie 38

Jakie składniki systemu komputerowego wymagają utylizacji w wyspecjalizowanych zakładach przetwarzania z powodu obecności niebezpiecznych substancji lub pierwiastków chemicznych?

A. Przewody

B. Radiatory

C. Tonery

D. Obudowy komputerów

Obudowy komputerów, przewody i radiatory nie są odpadami, które wymagają specjalistycznej utylizacji ze względu na zawartość niebezpiecznych substancji. Obudowy komputerowe zazwyczaj wykonane są z plastiku i metalu, które można poddać recyklingowi w standardowych procesach przetwarzania materiałów. Przewody, z kolei, często składają się z miedzi i innych metali, które również są cennymi surowcami do odzysku. Radiatory, które zazwyczaj są wykonane z aluminium lub miedzi, są recyklingowane w podobny sposób. Typowe błędne założenie, które może prowadzić do pomylenia tych elementów z odpadami niebezpiecznymi, wynika z niepełnej wiedzy na temat zawartości materiałów w tych komponentach i ich wpływie na środowisko. Użytkownicy komputerów powinni być świadomi, że niektóre materiały, takie jak tonery, mają wyraźne regulacje dotyczące ich utylizacji, podczas gdy inne, jak wymienione elementy, mogą być przetwarzane w bardziej standardowy sposób. Właściwe postrzeganie i klasyfikacja odpadów elektronicznych są kluczowe dla efektywnego recyklingu i ochrony środowiska.

Pytanie 39

Rodzina adapterów stworzonych w technologii Powerline, pozwalająca na wykorzystanie przewodów elektrycznych w obrębie jednego domu lub mieszkania do przesyłania sygnałów sieciowych, nosi nazwę:

A. HomePlug

B. HomeOutlet

C. InternetPlug

D. InternetOutlet

Wybór odpowiedzi InternetPlug, HomeOutlet oraz InternetOutlet nawiązuje do terminów, które nie są zgodne z ustalonymi standardami branżowymi dla technologii Powerline. InternetPlug jako termin nie istnieje w literaturze dotyczącej technologii przesyłania danych przez sieć energetyczną, co czyni go błędnym. HomeOutlet również nie jest uznawanym określeniem dla systemów Powerline; w rzeczywistości odnosi się bardziej do urządzeń oferujących zasilanie elektryczne, a nie przesyłanie danych. Z kolei InternetOutlet, mimo że może sugerować miejsce, w którym można podłączyć urządzenia do sieci, nie odzwierciedla rzeczywistych funkcji adapterów Powerline. Kluczowym błędem myślowym w tych odpowiedziach jest mylenie koncepcji dostępu do internetu z technologią Powerline, która bazuje na istniejącej infrastrukturze elektrycznej. Adaptery HomePlug są projektowane specjalnie do tego celu i ich nazwa jest ściśle związana z protokołami komunikacyjnymi, które definiują, jak dane są przesyłane przez sieć energetyczną, co czyni wybór HomePlug jedynym poprawnym rozwiązaniem w tym kontekście.

Pytanie 40

Notacja #108 oznacza zapis liczby w systemie

A. oktalnym.

B. dziesiętnym.

C. binarnym.

D. heksadecymalnym.

Notacja z przedrostkiem '#' to jedna z popularnych metod oznaczania liczb zapisanych w różnych systemach liczbowych, szczególnie w kontekście programowania i elektroniki. W tym przypadku #108 oznacza, że liczba 108 jest zapisana w systemie heksadecymalnym, czyli szesnastkowym. Heksadecymalny system liczbowy jest bardzo powszechny w informatyce, bo idealnie pasuje do reprezentacji wartości bajtów (każda para cyfr szesnastkowych odpowiada dokładnie jednemu bajtowi). Stosuje się go na przykład w zapisie koloru w CSS-ie, np. #FF00FF (to magenta), albo w debugowaniu pamięci RAM czy rejestrów procesorów – odczytywanie wartości heksadecymalnych to w zasadzie codzienność w elektronice cyfrowej. Co ciekawe, różne języki programowania stosują różne przedrostki; np. C/C++ stosuje 0x, a Pascal właśnie #. Moim zdaniem warto znać takie konwencje, bo praca z niskopoziomowym kodem, mikroprocesorami czy nawet przy rozwiązywaniu niektórych zadań maturalnych z informatyki często wymaga sprawnego przełączania się między systemami liczbowymi. Dla porównania – system dziesiętny jest powszechny na co dzień, ale w praktyce informatyk to praktycznie codziennie spotyka się z szesnastkowym, więc dobrze rozumieć taką notację i jej zastosowanie.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej