Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 14 lutego 2026 00:28
Data zakończenia: 14 lutego 2026 00:43

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W programie Adobe Photoshop malowanie po maskach przy pomocy kolorów czarnego i białego skutkuje następującymi efektami:

A. czarny zasłania warstwę, która znajduje się poniżej maskowanej warstwy

B. biały zasłania warstwę, która leży nad maskowaną warstwą

C. czarny zakrywa maskowaną warstwę

D. biały zasłania maskowaną warstwę

Wszystkie nieprawidłowe odpowiedzi opierają się na błędnym zrozumieniu działania masek w Adobe Photoshop. W przypadku stwierdzenia, że biały kolor zakrywa maskowaną warstwę, warto zauważyć, że biały kolor na masce nie zakrywa niczego. Wręcz przeciwnie, biały kolor pozwala na ujawnienie warstwy, która jest maskowana, co oznacza, że obszary pomalowane na biało stają się widoczne w finalnym obrazie. Wskazanie, że biały kolor zakrywa warstwę nad maskowaną warstwą, jest również błędne, ponieważ nie ma to miejsca w kontekście masek. Maski działają na zasadzie włączania lub wyłączania widoczności warstw, a nie na zasadzie zakrywania warstwy znajdującej się wyżej w hierarchii. Z kolei twierdzenie, że czarny kolor zakrywa maskowaną warstwę jest nieprecyzyjne, ponieważ czarny kolor nie zakrywa samej warstwy; on maskuje jej widoczność. To zrozumienie jest kluczowe dla efektywnej pracy z maskami, które są niezwykle potężnym narzędziem w Photoshopie. Kluczowe jest, aby zawsze pamiętać, jakie kolory są używane do malowania po maskach i jakie mają konsekwencje dla widoczności warstw w ostatecznym obrazie.

Pytanie 2

Metoda frequency separation w retuszu fotograficznym polega na

A. regulacji zróżnicowanych zakresów kolorów przez edycję kanałów HSL

B. konwersji obrazu do przestrzeni Lab dla lepszego retuszu skóry

C. rozdzieleniu detali i kolorów na oddzielne warstwy w celu selektywnej edycji

D. usuwaniu szumów przez separację sygnału od zakłóceń

Metoda frequency separation w retuszu fotograficznym jest techniką, która pozwala na rozdzielenie detali obrazu, takich jak faktura skóry, od kolorystyki tychże detali. Dzięki temu procesowi możemy edytować kolory i detale oddzielnie, co umożliwia uzyskanie bardziej naturalnych i estetycznych efektów. W praktyce, na przykład podczas retuszu portretów, możemy zmiękczyć niedoskonałości skóry, jednocześnie zachowując jej naturalny kolor i tonację. To podejście jest szeroko stosowane w branży fotografii mody oraz w kosmetykach, gdzie detale jak zmarszczki czy blizny są często korygowane, ale kolory i tekstury muszą pozostać autentyczne. Stosowanie tej metody w połączeniu z warstwami w programach graficznych, takich jak Photoshop, umożliwia także łatwe wprowadzanie poprawek i eksperymentowanie z różnymi efektami, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w retuszu zdjęć, a także z wymaganiami współczesnego rynku wizualnego.

Pytanie 3

Aby wzmocnić detale obrazu przez podkreślenie widocznych krawędzi, w programie Photoshop należy użyć

A. wymazywacza

B. filtru

C. progu

D. gąbki

Wybór filtru jako narzędzia do wyostrzania szczegółów obrazu jest w pełni uzasadniony. Filtry w programie Photoshop, takie jak 'Unsharp Mask' czy 'Smart Sharpen', są specjalnie zaprojektowane do poprawy ostrości krawędzi w obrazie, co prowadzi do lepszego uwydatnienia detali. Proces ten polega na zwiększeniu kontrastu pomiędzy pikselami sąsiadującymi, co sprawia, że krawędzie stają się bardziej wyraźne. Przykładem zastosowania filtru może być edytowanie zdjęć portretowych, gdzie wyostrzanie oczu i ust dodaje żywotności i atrakcyjności zdjęciu. Warto również pamiętać o standardzie, który zaleca, aby proces wyostrzania był przeprowadzany na końcowym etapie edycji, po wykonaniu wszystkich innych korekcji, aby uzyskać optymalne rezultaty. Dodatkowo, w zastosowaniach takich jak fotografia produktowa, wyostrzenie za pomocą filtrów może znacząco poprawić postrzeganą jakość zdjęć, czyniąc je bardziej przyciągającymi dla potencjalnych klientów.

Pytanie 4

Na której ilustracji przedstawiono fotografię zgodnie z regułą złotego podziału?

A. Na ilustracji 1.

B. Na ilustracji 4.

C. Na ilustracji 2.

D. Na ilustracji 3.

Dość często spotyka się mylne przekonanie, że centralne ustawienie głównego motywu lub korzystanie z wyraźnych linii prowadzących automatycznie oznacza wykorzystanie reguły złotego podziału. Niestety, to uproszczenie. Na przykład na zdjęciu przedstawiającym tory kolejowe obserwujemy silną perspektywę liniową i centralne ustawienie, co rzeczywiście jest efektowne, ale nie wpisuje się w ideę złotego podziału. Złoty podział opiera się na proporcji ok. 1:1,618 i polega na umieszczeniu najważniejszych elementów kadru w miejscach przecięcia się linii podziału – wtedy obraz wydaje się naturalnie harmonijny. Podobnie w przypadku zdjęcia drzewa z gniazdami czy pomnika – tam główne obiekty znajdują się w centrum lub w górnej części zdjęcia, a nie zgodnie z proporcjami wynikającymi ze złotego podziału. W praktyce, zbyt centralne kadrowanie lub poleganie tylko na symetrii może sprawić, że zdjęcie będzie wyglądało statycznie i mniej interesująco. Moim zdaniem sporo osób wpada w pułapkę mylenia reguły złotego podziału z zasadą trójpodziału, ale tutaj kluczowe są właśnie te subtelne przesunięcia głównych motywów poza środek kadru. W pracy fotografa i grafika warto ćwiczyć kadrowanie z użyciem tej reguły, bo to naprawdę zmienia odbiór obrazu i jest po prostu profesjonalnym podejściem. To nie jest jakaś fanaberia branży, tylko sprawdzona metoda na uzyskanie lepszych, ciekawszych zdjęć.

Pytanie 5

Jakie polecenie powinno zostać użyte w programie Photoshop, aby uzyskać efekt wyostrzenia cyfrowego obrazu?

A. Warstwy

B. Poziomy

C. Filtry

D. Krzywe

W programie Photoshop do uzyskania efektu wyostrzania obrazu cyfrowego najczęściej stosuje się polecenie 'Filtry', a w szczególności funkcję 'Wyostrzanie'. Filtry w Photoshopie pozwalają na zastosowanie różnorodnych efektów na obrazach, w tym na poprawę ostrości, co jest kluczowym elementem w procesie edycji zdjęć. Wyostrzanie obrazu polega na zwiększeniu kontrastu między pikselami o różnych poziomach jasności, co sprawia, że detale stają się bardziej wyraźne. Przykładowo, podczas edytowania zdjęcia portretowego, zastosowanie filtru 'Wyostrzanie' może pomóc w uwydatnieniu szczegółów twarzy, takich jak oczy czy usta. Dobre praktyki sugerują, aby wyostrzanie przeprowadzać na kopii obrazu lub na nowej warstwie, aby móc łatwo cofnąć zmiany lub dostosować efekt. Dodatkowo, warto pamiętać o tym, aby nie przesadzić z wyostrzaniem, gdyż może to prowadzić do powstania niepożądanych artefaktów, takich jak halo wokół obiektów. W kontekście standardów branżowych, odpowiednie wyostrzanie jest kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości finalnych produktów wizualnych.

Pytanie 6

Który kolor należy uzupełnić w drukarce, jeśli na wydruku nie pojawiły się niebieskozielone elementy obrazu?

A. Cyan

B. Blue

C. Yellow

D. Magenta

Wiele osób instynktownie wybiera blue, gdy mowa o braku niebieskozielonych elementów na wydruku. Jednak trzeba pamiętać, że w poligrafii i drukarkach dominuje model barw CMYK, gdzie nie używa się czystego niebieskiego (blue), tylko cyan, który jest odcieniem niebieskozielonym. Model RGB, gdzie występuje blue jako podstawa, stosowany jest raczej w elektronice, np. monitorach czy telewizorach, a nie w drukarkach. Odpowiedź „Magenta” też bywa myląca, bo ten kolor odpowiada za czerwono-różowe odcienie na wydruku. Jej brak powoduje zanik takich właśnie barw, nie wpływa bezpośrednio na niebieskozielone obszary. Z kolei „Yellow” służy do uzyskiwania odcieni żółtych i zielonych, ale sam w sobie nie tworzy barwy niebieskozielonej – do tego zawsze potrzebny jest cyan. Typowym błędem jest też mieszanie pojęć z palet RGB i CMYK, co zdarza się szczególnie początkującym użytkownikom drukarek. W druku nie szukamy blue, tylko cyan – to właśnie ten tusz odpowiada za turkusowe, chłodne odcienie. Z mojego doświadczenia wynika, że niektórzy sądzą, że drukarka mieszając magentę z żółtym uzyska niebieskozielony, ale to niestety nie tak działa. Cyan jest niezbędny i jego brak daje bardzo charakterystyczne, matowe, wyblakłe wydruki bez życia i głębi kolorów. Warto o tym pamiętać, bo praktyka pokazuje, że to częsty powód reklamacji wydruków, zwłaszcza przy druku zdjęć czy grafik reklamowych, gdzie odcienie turkusu i błękitu mają duże znaczenie.

Pytanie 7

Co oznacza termin temperatura barwowa w kontekście skali?

A. Fahrenheita

B. Kehdna

C. Rankine'a

D. Celcjusza

Temperatura barwowa to wartość wyrażająca kolor światła emitowanego przez źródło światła w porównaniu do temperatury ciała doskonałego, znajdującego się w równowadze termicznej. Jednostką miary temperatury barwowej jest kelwin (K), a nie żadna z pozostałych wymienionych jednostek. W praktyce, temperatura barwowa jest kluczowym parametrem w różnych dziedzinach, takich jak fotografia, grafika komputerowa, projektowanie oświetlenia oraz w przemyśle filmowym. Na przykład, światło o temperaturze barwowej wynoszącej około 3200 K jest typowe dla oświetlenia studyjnego, co odpowiada ciepłemu, pomarańczowemu światłu. Z kolei światło dzienne ma temperaturę barwową w zakresie 5000-6500 K, co nadaje mu chłodny, niebieskawy odcień. Zrozumienie temperatury barwowej pozwala na dobór odpowiednich źródeł światła w zależności od zamierzonych efektów wizualnych oraz atmosfery, jaką chcemy stworzyć w danym pomieszczeniu czy podczas zdjęć. Warto również wspomnieć o normach ISO i standardach branżowych, które podkreślają znaczenie precyzyjnego pomiaru temperatury barwowej w kontekście uzyskiwania jak najwyższej jakości obrazu.

Pytanie 8

Pomiar światła realizowany przez czujnik w aparacie fotograficznym, określany jako wielosegmentowy, to także pomiar

A. ważony centralnie

B. matrycowy

C. pomiar punktowy

D. całkowity

Pomiar matrycowy to technika oceny oświetlenia w fotografii, która wykorzystuje informacje z całej powierzchni matrycy aparatu fotograficznego. W odróżnieniu od pomiaru centralnie ważonego, który skupia się głównie na środkowej części kadru, pomiar matrycowy analizuje różne obszary kadru, co pozwala na dokładniejsze określenie średniej luminancji oraz lepsze zarządzanie kontrastem w scenach o zróżnicowanym oświetleniu. Dzięki tej metodzie, aparat potrafi lepiej interpretować sceny z różnymi źródłami światła i dynamiką. Przykładami zastosowania tego pomiaru są sytuacje, w których fotografuje się portrety na tle skomplikowanego krajobrazu lub podczas zachodów słońca, gdzie jasne i ciemne elementy mogą wpływać na końcowy efekt zdjęcia. Użycie pomiaru matrycowego jest zalecane w większości warunków, gdyż pozwala uzyskać bardziej zrównoważony i naturalny obraz, co jest uznawane za standard w profesjonalnej fotografii.

Pytanie 9

Które z poniższych ustawień aparatu należy zastosować do fotografii gwiazd na nocnym niebie?

A. Średni czas naświetlania, lampa błyskowa, statyw

B. Tryb zdjęć seryjnych, wysoka czułość ISO, z ręki

C. Długi czas naświetlania, niska czułość ISO, statyw

D. Krótki czas naświetlania, wysoka czułość ISO, z ręki

Do fotografii gwiazd na nocnym niebie kluczowe jest zastosowanie długiego czasu naświetlania, niskiej czułości ISO oraz statywu. Długi czas naświetlania pozwala na uchwycenie wystarczającej ilości światła, co jest niezbędne w warunkach nocnych, gdzie dostępnych jest znacznie mniej światła niż w ciągu dnia. Niska czułość ISO minimalizuje szumy, które mogą pojawić się na zdjęciach, co jest szczególnie istotne w przypadku długich ekspozycji. Przy użyciu statywu stabilizujemy aparat, co zapobiega rozmyciu obrazu, które mogłoby powstać z powodu drgań ręki. W praktyce, dobrym przykładem może być ustawienie czasu naświetlania na około 15-30 sekund, ISO na wartość 800 lub 1600 oraz użycie obiektywu szerokokątnego, aby uchwycić jak największy fragment nieba. Ponadto, warto pamiętać o zastosowaniu trybu manualnego, aby mieć pełną kontrolę nad wszystkimi ustawieniami. W technice astrofotografii istnieje wiele standardów, które pomagają uzyskać jak najlepsze rezultaty, w tym zasada 500, która sugeruje maksymalny czas naświetlania w zależności od ogniskowej obiektywu, co również warto mieć na uwadze.

Pytanie 10

Podaj format pliku, który wykorzystuje kompresję stratną i jest używany do zapisywania zeskanowanego obrazu.

A. NEF

B. RAW

C. TIFF

D. JPEG

JPEG, czyli Joint Photographic Experts Group, to taki format plików, który używa kompresji stratnej. Co to znaczy? To, że przy zapisywaniu obrazu część danych się usuwa, żeby zmniejszyć rozmiar pliku. Dzięki temu formatowi zdjęcia zajmują mniej miejsca, co jest super przydatne, szczególnie w przypadku zeskanowanych obrazów, bo możesz je łatwo przesyłać i publikować w internecie. JPEG jest naprawdę popularny wśród fotografów, bo daje bezproblemową jakość wizualną. Jak masz skan dokumentu czy rodzinne zdjęcie, zapisanie go w JPEG to prosta sprawa. Warto pamiętać, że wiele programów graficznych oraz platformy społecznościowe preferują ten format, bo dzięki niemu zdjęcia szybciej się ładują. Moim zdaniem, jeśli chcesz archiwizować zdjęcia lub wrzucać je do sieci, JPEG to świetny wybór.

Pytanie 11

Wartość ISO 800 oznacza

A. wysoką czułość matrycy lub filmu na światło

B. niską czułość matrycy lub filmu na światło

C. wartość przysłony obiektywu

D. temperaturę barwową światła w Kelwinach

Nieprawidłowe odpowiedzi wynikają z nieporozumienia dotyczącego pojęcia czułości ISO oraz jego wpływu na jakość zdjęć. Na przykład, stwierdzenie, że wartość ISO 800 oznacza niską czułość matrycy, jest fundamentalnie błędne. ISO jest miarą czułości sensora na światło, a wyższe wartości oznaczają większą czułość. Zatem ISO 800 to wysoka czułość, nie niska. Można się także spotkać z mylnym rozumieniem ISO jako temperatury barwowej światła w Kelwinach. W rzeczywistości, temperatura barwowa odnosi się do koloru światła, a ISO dotyczy tylko czułości sensora. Kolejnym nieporozumieniem jest mylenie wartości ISO z wartością przysłony obiektywu, która określa, ile światła wpada do aparatu, a nie czułość sensora. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, aby skutecznie używać aparatu oraz uzyskiwać wysokiej jakości zdjęcia w różnych warunkach oświetleniowych. Warto pamiętać, że odpowiednie ustawienie ISO, przysłony i czasu naświetlania to fundamenty udanej fotografii, a błędne wyobrażenia o ich funkcjach mogą prowadzić do niezadowalających rezultatów.

Pytanie 12

Aby uwydatnić fakturę wyrobów z drewna, powinno się wykorzystać odpowiednie oświetlenie?

A. dolne

B. tylne

C. boczne

D. przednie

Oświetlenie boczne jest kluczowe przy podkreślaniu faktury wyrobów drewnianych, ponieważ pozwala na uwydatnienie szczegółów strukturalnych i tonalnych, które są istotne z perspektywy estetycznej i jakościowej. Dzięki bocznemu oświetleniu można uzyskać ciekawe efekty cieni, które podkreślają unikalne rysy drewna, takie jak słoje czy usłojenia. Przykładem zastosowania takiego oświetlenia może być prezentacja mebli drewnianych na wystawach, gdzie efektowne oświetlenie boczne może przyciągnąć uwagę klientów. Zgodnie z zasadami fotografii produktowej oraz standardami aranżacji wnętrz, właściwe oświetlenie ma ogromny wpływ na postrzeganie przedmiotu. W praktyce, stosując oświetlenie boczne, można manipulować kątem padania światła, co wpływa na to, jak materiał jest postrzegany przez odbiorcę. Dzięki temu można skutecznie eksponować atuty produktów drewnianych, co przekłada się na lepsze wyniki sprzedaży oraz zwiększenie zainteresowania ofertą.

Pytanie 13

Które parametry powinien posiadać plik zdjęciowy przeznaczony do zamieszczenia w Internecie?

A. Tryb barwny CMYK oraz rozdzielczość 96 ppi

B. Tryb barwny RGB oraz rozdzielczość 600 dpi

C. Tryb barwny sRGB oraz rozdzielczość 72 ppi

D. Tryb barwny LAB oraz rozdzielczość 300 dpi

Tryb barwny sRGB i rozdzielczość 72 ppi to absolutny standard, jeśli chodzi o przygotowanie zdjęć do Internetu. Moim zdaniem czasami ludzie trochę się tym ppi pogubią, ale w praktyce większość monitorów i tak wyświetla w okolicy 72–96 ppi, więc nie ma sensu wrzucać zdjęć w wyższej rozdzielczości, bo to tylko niepotrzebnie zwiększa wagę pliku. Co do trybu barwnego — sRGB powstał właśnie na potrzeby ekranów komputerowych i urządzeń mobilnych. Każda przeglądarka, Facebook, Instagram czy inne serwisy internetowe ‘rozumieją’ sRGB najlepiej. Gdy wrzucisz plik w innym trybie, kolory potrafią się rozjechać, robią się jakieś dziwne odcienie czy przygaszone barwy. Z mojego doświadczenia, grafik czy fotograf, która nie przekonwertuje zdjęcia do sRGB, często jest potem rozczarowana efektem końcowym na stronie. Warto też pamiętać, żeby nie przesadzać z rozdzielczością, bo im większa, tym dłużej ładuje się strona — a przecież nikt nie chce czekać na zdjęcia w internecie. Standard sRGB i 72 ppi daje nie tylko dobre odwzorowanie kolorów, ale i szybkie ładowanie. To taki kompromis pomiędzy jakością a wydajnością, dlatego zawsze polecam ten zestaw parametrów przy pracy z plikami na WWW.

Pytanie 14

Efekt widoczny na fotografii uzyskano z wykorzystaniem funkcji

A. krystalizacja.

B. zniekształcenie falowania.

C. solaryzacja.

D. zniekształcenie wirówki.

Technika zniekształcenia wirówki, znana również jako efekt „twirl” w programach graficznych, opiera się na przekształceniu obrazu poprzez obrót wokół centralnego punktu. W praktyce wygląda to trochę tak, jakby ktoś chwycił środek zdjęcia i zakręcił nim jak karuzelą – im dalej od środka, tym bardziej linie zaczynają tworzyć charakterystyczny spiralny wzór. To narzędzie często wykorzystywane w grafikach kreatywnych, szczególnie gdy zależy nam na nadaniu statycznym obrazom dynamiczności i abstrakcyjnego charakteru. Moim zdaniem to bardzo efektowny sposób na ożywienie nudnych elementów lub zamaskowanie mniej udanych fragmentów zdjęcia. W branży graficznej, zniekształcenie wirówki jest stosowane zgodnie z dobrymi praktykami – przede wszystkim tam, gdzie liczy się ekspresja wizualna, na przykład w projektach okładek muzycznych, plakatach czy eksperymentalnych kampaniach reklamowych. Często polecam tę technikę uczniom podczas nauki Photoshopa lub GIMPa, bo bardzo dobrze pokazuje jak transformacje geometryczne potrafią zmienić odbiór obrazu. Warto pamiętać, że takie przekształcenia można kontrolować – intensywność efektu, kierunek skrętu czy punkt centralny. To daje duże pole do popisu i kreatywnej zabawy, a zarazem uczy praktycznych aspektów pracy z warstwami i narzędziami przekształceń.

Pytanie 15

W cyfrowej postprodukcji obrazu technika przechowywania dużych bibliotek zdjęć zwana smart previews pozwala na

A. kompresję plików RAW bez utraty możliwości edycji

B. edycję mniejszych wersji proxy zdjęć bez konieczności dostępu do oryginalnych plików

C. jednoczesną synchronizację edycji na wielu urządzeniach

D. automatyczne katalogowanie zdjęć według rozpoznanych obiektów

Technika smart previews w cyfrowej postprodukcji obrazu rzeczywiście umożliwia edycję mniejszych wersji proxy zdjęć bez konieczności dostępu do oryginalnych plików. Dzięki temu użytkownicy mogą pracować w trybie offline, co ma ogromne znaczenie w sytuacjach, gdy oryginalne pliki są przechowywane na zewnętrznych dyskach lub w chmurze. Edycja proxy pozwala na szybkie wprowadzenie zmian, zmniejszając obciążenie systemu i przyspieszając proces edycyjny. Przykładowo, w programach takich jak Adobe Lightroom, smart previews są wykorzystywane do edytowania zdjęć w mniejszych rozmiarach, co jest szczególnie przydatne na laptopach o ograniczonej mocy obliczeniowej. Dzięki praktyce smart previews, nie tylko zyskujesz na wydajności, ale również oszczędzasz czas, który normalnie musiałbyś poświęcić na oczekiwanie na załadowanie dużych plików RAW. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które promują efektywność pracy w postprodukcji.

Pytanie 16

Który z poniższych elementów wpływa na balans bieli w fotografii cyfrowej?

A. Przysłona

B. Czułość ISO

C. Czas naświetlania

D. Oświetlenie

Balans bieli w fotografii cyfrowej to kluczowy element wpływający na odwzorowanie kolorów na zdjęciach. Jego zadaniem jest kompensacja zabarwienia światła, dzięki czemu białe obiekty na zdjęciu faktycznie wyglądają na białe, niezależnie od źródła światła. Oświetlenie, które jest podstawową przyczyną różnic w balansie bieli, może mieć różne temperatury barwowe. Na przykład światło słoneczne ma inną temperaturę niż sztuczne oświetlenie żarowe czy fluorescencyjne. Aparaty cyfrowe posiadają wbudowane ustawienia balansu bieli oraz opcję automatycznego dopasowania, które analizuje scenę i dostosowuje balans bieli odpowiednio do dominującego oświetlenia. W praktyce, zrozumienie jak oświetlenie wpływa na balans bieli pozwala fotografowi na świadome manipulowanie kolorystyką zdjęcia, co jest szczególnie ważne w profesjonalnej fotografii, gdzie wierne odwzorowanie kolorów jest niezbędne, np. w fotografii produktowej czy portretowej. Wiedza ta pozwala także na kreatywne podejście do pracy z fotografią, gdzie różne ustawienia balansu bieli mogą dać różnorodne efekty artystyczne.

Pytanie 17

Aby zidentyfikować zanieczyszczenia na matrycy aparatu przed przeprowadzeniem jej czyszczenia, należy wykonać fotografię

A. jednolitej jasnej powierzchni

B. przez filtr polaryzacyjny

C. czarnej kartki

D. testu rozdzielczości

Wykonywanie zdjęcia jednolitej jasnej powierzchni jest najskuteczniejszą metodą lokalizacji zabrudzeń na matrycy aparatu fotograficznego. Jasny kolor powierzchni, na przykład biała kartka papieru lub jednolita niebieska ściana, umożliwia lepsze uwidocznienie wszelkich plam i zanieczyszczeń na matrycy. Dzięki wysokiemu kontrastowi między jasnym tłem a ewentualnymi zabrudzeniami, które mogą objawiać się jako ciemniejsze plamy lub smugi, łatwiej jest zidentyfikować problem. W praktyce, po zrobieniu zdjęcia w trybie manualnym, warto zastosować dużą wartość przysłony, co zwiększa głębię ostrości i pozwala na uzyskanie wyraźnego obrazu tła. Tego rodzaju zdjęcie stanowi punkt wyjścia do dalszych działań, takich jak czyszczenie matrycy. Zgodnie z zaleceniami producentów aparatów, regularne sprawdzanie stanu matrycy po każdym intensywnym użytkowaniu aparatu jest kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości zdjęć, zwłaszcza w trudnych warunkach oświetleniowych.

Pytanie 18

Który format pliku jest najczęściej używany do druku wysokojakościowych fotografii?

A. GIF

B. SVG

C. TIFF

D. WEBP

Format TIFF (Tagged Image File Format) jest standardem w druku wysokojakościowym ze względu na swoją zdolność do przechowywania obrazów o dużej rozdzielczości i pełnej głębi kolorów. Jest to format bezstratny, co oznacza, że nie kompresuje danych obrazu, zachowując wszystkie detale i jakość, co jest kluczowe przy drukowaniu materiałów, gdzie każdy szczegół ma znaczenie. W środowisku profesjonalnym, takim jak studia fotograficzne i agencje reklamowe, TIFF jest ceniony za swoją uniwersalność i kompatybilność z różnymi programami graficznymi, takimi jak Adobe Photoshop czy CorelDRAW. Dodatkowo, TIFF obsługuje wiele warstw, co jest przydatne przy tworzeniu złożonych projektów graficznych. Warto również wspomnieć, że ten format jest otwarty i dobrze udokumentowany, dzięki czemu jest wspierany przez większość drukarek wysokiej jakości. Moim zdaniem, wybór TIFF do druku to najlepsza praktyka, gwarantująca, że efekt końcowy na papierze będzie wiernym odzwierciedleniem oryginalnego zdjęcia.

Pytanie 19

Urządzenie, które ma wbudowaną przystawkę pozwalającą na skanowanie materiałów przezroczystych w formatach od 35 mm do 4 × 5 cali, to skaner

A. 3D

B. do slajdów

C. bębnowy

D. do kodów kreskowych

Skaner do slajdów to urządzenie zaprojektowane specjalnie do cyfrowego przetwarzania materiałów transparentnych, takich jak slajdy filmowe czy diapozyty. Charakteryzuje się wbudowaną przystawką, która umożliwia skanowanie formatów od 35 mm do 4 × 5 cala. Dzięki temu użytkownicy mogą przekształcać analogowe slajdy w cyfrowe obrazy o wysokiej rozdzielczości, co jest szczególnie przydatne dla fotografów, archiwistów oraz entuzjastów historii fotografii. W praktyce, skanery te są wykorzystywane do archiwizacji starych slajdów, tworzenia kopii zapasowych oraz do digitalizacji materiałów, które mogą być następnie edytowane lub udostępniane online. Użytkowanie skanera do slajdów nie tylko ułatwia dostęp do przestarzałych materiałów, ale również przyczynia się do ich zachowania i ochrony przed degradacją. Standardy jakości skanowania, takie jak rozdzielczość optyczna, mają kluczowe znaczenie w pracy ze skanerami do slajdów, wpływając na końcowy efekt wizualny przetwarzanych obrazów."

Pytanie 20

Fotografia została skadrowana z zastosowaniem kompozycji obrazu według reguły

A. trójpodziału.

B. podziału ukośnego.

C. złotej spirali.

D. złotego podziału.

W fotografii bardzo często mówi się o takich zasadach jak trójpodział, złoty podział czy złota spirala, jednak nie zawsze będą one najlepszym wyborem – szczególnie przy fotografowaniu architektury. Trójpodział to bardzo klasyczna technika, w której kadr dzielimy na trzy równe części w pionie i poziomie, co pomaga w rozmieszczaniu głównych elementów zdjęcia na tzw. mocnych punktach. Ale tutaj, patrząc na układ schodów i balustrad, nie widać tych charakterystycznych linii poziomych i pionowych – całość zdominowana jest przez wyraźną ukośną, która prowadzi wzrok od narożnika ku górze. Złoty podział i złota spirala to bardziej zaawansowane reguły kompozycyjne, wywodzące się z matematyki i sztuk pięknych. Złoty podział odnosi się do proporcji, które uważa się za najbardziej harmonijne dla ludzkiego oka, a złota spirala to specyficzna forma, w której elementy obrazu układają się w kształt spirali, bazując na tej proporcji. Jednak w przypadku przedstawionego zdjęcia nie widać takiej logicznej, spiralnej kompozycji ani proporcji złotego podziału – dominuje wyraźna, skośna linia. Częstym błędem jest szukanie tych bardziej popularnych zasad nawet tam, gdzie wyraźnie widać inne rozwiązanie kompozycyjne. Podział ukośny świetnie sprawdza się w architekturze, bo umożliwia prowadzenie wzroku widza wzdłuż linii konstrukcyjnych – to bardzo doceniana technika m.in. przez zawodowych fotografów architektury oraz wykładowców akademickich. Warto więc patrzeć na zdjęcie całościowo i dostrzegać, które linie rzeczywiście organizują przestrzeń kadru, a nie szukać na siłę klasycznych rozwiązań.

Pytanie 21

W celu uzyskania prawidłowego obrazu techniką HDR należy wykonać od 2 do 10 zdjęć w formacie

A. JPEG z zastosowaniem bracketingu ekspozycji.

B. RAW z zastosowaniem bracketingu ekspozycji.

C. RAW z zastosowaniem bracketingu ostrości.

D. JPEG z zastosowaniem bracketingu ostrości.

Wielokrotnie spotykam się z przekonaniem, że do HDR można wykorzystać zarówno bracketing ostrości, jak i pliki JPEG, ale niestety to są dwa podstawowe nieporozumienia. Zacznijmy od bracketingu ostrości – to technika służąca zupełnie innym celom, mianowicie do focus stackingu, gdzie chodzi o uzyskanie maksymalnej głębi ostrości przez łączenie zdjęć ostrzonych na różne części kadru. Z HDR-em nie ma to nic wspólnego, bo HDR polega na łączeniu ekspozycji, a nie ostrości. Jeśli zrobisz kilka zdjęć z innym punktem ostrości, nie uzyskasz szerszej dynamiki tonalnej, tylko po prostu inne fragmenty kadru będą ostre – to zupełnie nie rozwiązuje problemu prześwietlonego nieba albo zacienionych partii. Druga sprawa to format JPEG – niby popularny, ale mocno ograniczający przy HDR. JPEG mocno kompresuje informacje o kolorach i światłach, przez co nie jesteś w stanie wydobyć tyle szczegółów z jasnych i ciemnych partii, ile uzyskałbyś z RAW-a. Poza tym, kiedy używasz bracketingu ekspozycji, JPEG już na starcie kastruje obraz z tych drobnych niuansów tonalnych, których potem brakuje przy łączeniu warstw HDR. Przekonanie, że JPEG wystarcza, bierze się chyba z wygody i mniejszego rozmiaru plików, ale w praktyce skutkuje to dużo gorszym efektem końcowym – te zdjęcia często wyglądają nienaturalnie, z artefaktami albo przerysowanymi kontrastami. Z mojego doświadczenia wszelkie próby HDR na JPEG-ach kończą się frustracją w postprodukcji. Z kolei mieszanie bracketingu ostrości i ekspozycji nie ma sensu w tym kontekście – to są zupełnie inne narzędzia. Podsumowując: HDR to RAW i bracketing ekspozycji, bo tylko ta kombinacja daje techniczne możliwości wydobycia pełnej rozpiętości tonalnej z fotografowanej sceny. Próby innych rozwiązań biorą się najczęściej z nieznajomości zasad lub mylenia pojęć.

Pytanie 22

Na którym zdjęciu jest sfotografowany detal architektoniczny?

A. C.

B. B.

C. D.

D. A.

Zdjęcie A jest poprawnym wyborem, ponieważ przedstawia zbliżenie na detal architektoniczny, który można zdefiniować jako niewielki fragment większej struktury, często mający na celu podkreślenie estetyki i funkcji budowli. Detale architektoniczne, takie jak ornamenty, filary, czy ramy okienne, odgrywają kluczową rolę w projektowaniu obiektów budowlanych, przyczyniając się do ich unikalności i charakteru. W praktyce architektonicznej detale są często wykorzystywane do wzmocnienia stylu danego budynku czy struktury, a także do tworzenia harmonii z otoczeniem. Na przykład, w architekturze klasycznej detale takie jak kolumny czy gzymsy pełnią zarówno funkcje konstrukcyjne, jak i estetyczne. Dodatkowo, zrozumienie detali architektonicznych jest niezbędne w procesie konserwacji, gdzie dbałość o takie elementy ma kluczowe znaczenie dla zachowania dziedzictwa kulturowego. Przykłady zastosowania detali architektonicznych można zauważyć w wielu historycznych budynkach, gdzie ich odpowiednia rekonstrukcja wymaga znajomości specyficznych technik rzemieślniczych i materiałowych.

Pytanie 23

Który kierunek oświetlenia zastosowano na zdjęciu portretowym?

A. Przedni.

B. Boczny.

C. Dolny.

D. Tylny.

Odpowiedź "tylny" jest prawidłowa, ponieważ oświetlenie tylne tworzy charakterystyczny efekt, w którym kontury obiektu są dobrze widoczne, podczas gdy środkowa część, w tym twarz, jest w cieniu. Tego rodzaju oświetlenie często stosuje się w portretach, aby stworzyć dramatyczny efekt wizualny oraz podkreślić sylwetkę modela. W praktyce, oświetlenie tylne możemy uzyskać, umieszczając źródło światła za fotografowaną osobą, co prowadzi do powstania halo światła wokół krawędzi. Przykładowo, w fotografii mody, zjawisko to jest wykorzystywane, aby nadać zdjęciom większą głębię i wymiarowość. Warto także zauważyć, że ten typ oświetlenia wymaga umiejętności w zakresie ustawienia aparatu oraz balansu ekspozycji, aby uzyskać pożądany efekt. W standardach fotograficznych, oświetlenie tylne często jest stosowane w połączeniu z innymi źródłami światła, takimi jak oświetlenie przednie, co pozwala na uzyskanie bardziej zrównoważonej kompozycji.

Pytanie 24

Technika focus stacking w fotografii makro służy do

A. zwiększenia głębi ostrości poprzez łączenie wielu zdjęć

B. redukcji zniekształceń optycznych obiektywu

C. zmniejszenia efektu drgań aparatu

D. uzyskania większego powiększenia obiektu

Technika focus stacking w fotografii makro jest niezwykle przydatna, gdyż pozwala na zwiększenie głębi ostrości poprzez łączenie wielu zdjęć wykonanych na różnych ustawieniach ostrości. W fotografii makro, gdzie obiekty są często bardzo małe i wymagają dużej precyzji, standardowa głębia ostrości może być niewystarczająca. Dzięki focus stacking możemy uzyskać obraz, w którym wszystkie detale są ostre, co jest kluczowe w tej dziedzinie. Proces polega na zrobieniu kilku zdjęć tej samej sceny, każde z ustawieniem ostrości na innym elemencie, a następnie połączeniu tych zdjęć w programie graficznym, takim jak Photoshop czy specjalistyczne oprogramowanie do obróbki zdjęć. W praktyce, technika ta jest szeroko stosowana przez fotografów przyrody oraz entuzjastów makrofotografii, którzy chcą uchwycić detale kwiatów, owadów czy innych małych obiektów w najlepszej jakości. Stosując focus stacking, warto pamiętać o stabilnym statywie i wykorzystaniu samowyzwalacza lub pilota, aby zminimalizować drgania aparatu podczas robienia zdjęć.

Pytanie 25

Przedstawiony na rysunku modyfikator oświetlenia studyjnego to

A. strumienica.

B. softbox.

C. blenda.

D. wrota.

Wrota to niezwykle wszechstronny modyfikator oświetleniowy, który składa się z czterech ruchomych paneli, pozwalających na precyzyjne kierowanie i modelowanie strumienia światła. Tego rodzaju konstrukcja jest powszechnie stosowana w profesjonalnej fotografii studyjnej, gdzie kluczowe jest uzyskanie odpowiedniej jakości oświetlenia. Dzięki regulacji kątów i pozycji paneli można dostosować intensywność oraz kształt światła padającego na obiekt, co jest istotne przy pracy z różnymi typami scen. Wrota umożliwiają również tworzenie efektów specjalnych, takich jak kreowanie cieni czy podkreślanie detali, co z pewnością wpływa na finalny efekt artystyczny. W praktyce, korzystając z wrót, fotografowie mogą eksperymentować z różnymi stylami oświetlenia, co przyczynia się do rozwoju ich warsztatu i umiejętności. Warto zaznaczyć, że zastosowanie wrót jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które promują elastyczność i kreatywność w pracy z oświetleniem studyjnym.

Pytanie 26

Ilustracja przedstawia

A. światłomierz.

B. konwerter.

C. slider.

D. pilota do lamp.

Światłomierz to urządzenie, które odgrywa kluczową rolę w procesie fotografii, umożliwiając precyzyjne pomiary natężenia światła. Na przedstawionej ilustracji widoczny jest światłomierz, którego charakterystyczne cechy to pokrętło i mała, wystająca kula. Te elementy są typowe dla modeli analogowych, które wykorzystują fotokomórki do pomiaru oświetlenia. Dzięki zastosowaniu światłomierza fotograf może skutecznie ustalić odpowiednie ustawienia ekspozycji aparatu, co jest niezbędne do uzyskania optymalnych rezultatów w fotografii. Przykładowo, w sytuacji silnego nasłonecznienia, światłomierz pozwala na określenie, czy użycie krótszej migawki lub mniejszej przysłony będzie konieczne, aby uniknąć prześwietlenia. Użycie światłomierza jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży fotografii, co potwierdzają liczne publikacje i szkolenia dla fotografów. Wiedza na temat pomiaru światła jest nie tylko teoretyczna, ale ma również zastosowanie praktyczne, co czyni światłomierz niezastąpionym narzędziem w arsenale każdego profesjonalnego fotografa.

Pytanie 27

W programie Adobe Photoshop, aby pozbyć się małego przebarwienia na policzku, należy wykorzystać

A. gumkę

B. pędzel

C. lasso

D. stempel

Stempel w programie Adobe Photoshop jest narzędziem, które doskonale sprawdza się w usuwaniu niedoskonałości na zdjęciach, w tym przebarwień na skórze. Działa na zasadzie klonowania fragmentu obrazu, co oznacza, że możemy skopiować zdrowy fragment skóry z innej części twarzy i umieścić go w miejscu, gdzie występuje przebarwienie. Używanie stempla jest zgodne z praktykami retuszu w fotografii, ponieważ pozwala na zachowanie naturalnego wyglądu skóry, unikając efektu „wygładzenia”, który często towarzyszy innym technikom. Ważne jest, aby dopasować wielkość i miękkość pędzla stempla do obszaru, który chcemy poprawić. Warto również zwrócić uwagę na ustawienie opcji, takich jak „Aligned” czy „Sample All Layers”, co pozwala na jeszcze lepsze dostosowanie efektu. Przykładowo, wybierając stempel, można ustawić przezroczystość na niższy poziom, co umożliwia delikatniejsze wtapianie skopiowanego fragmentu w tło, co jest przydatne w przypadku subtelnych poprawek. Kluczowym elementem jest także praca na warstwach, co pozwala na nieniszczący retusz i łatwe cofnięcie zmian, jeśli efekt nie będzie zadowalający.

Pytanie 28

Która wada obiektywu polega na tym, że wiązka promieni świetlnych wychodząca z punktu położonego poza osią optyczną obiektywu, po przejściu przez obiektyw tworzy obraz w kształcie przecinka?

A. Aberracja chromatyczna.

B. Dystorsja.

C. Astygmatyzm.

D. Aberracja komatyczna.

Każda z odpowiedzi, które nie są komą, odnosi się do innej, choć równie istotnej, wady optycznej występującej w obiektywach fotograficznych. Aberracja chromatyczna to zupełnie inny rodzaj zjawiska – wynika z tego, że soczewki nie są w stanie skupić wszystkich długości fal światła w jednym punkcie. Przekłada się to na kolorowe obwódki (najczęściej fioletowe lub zielone) pojawiające się na granicach kontrastowych obiektów, a nie na przecinkowate zniekształcenia. Często można ją spotkać przy fotografowaniu gałęzi drzew pod światło lub na jasnym tle. Astygmatyzm natomiast objawia się tym, że promienie świetlne padające na obiektyw w różnych płaszczyznach ogniskują się w różnych punktach, przez co obraz punktowy zmienia się w kreskę – ale nie przypomina przecinka, tylko bardziej rozciągniętą linię prostopadłą do osi optycznej. Astygmatyzm daje się we znaki szczególnie na brzegach kadru i bywa mylony z komą, lecz jego natura jest inna i łatwo go odróżnić podczas testowania sprzętu na kartce z drobnym tekstem. Z kolei dystorsja to wada geometryczna, w której prostoliniowe elementy zdjęcia ulegają wykrzywieniu – w przypadku dystorsji beczkowatej linie wyginają się na zewnątrz, a przy poduszkowatej do środka kadru. Nie ma tu efektu przecinka, tylko odkształcone proporcje. Z mojego doświadczenia najczęstszym błędem jest mylenie komy z aberracją chromatyczną lub astygmatyzmem, bo wszystkie te wady pogarszają ostrość na brzegach zdjęcia, ale każda daje zupełnie inne artefakty. Dlatego właśnie w praktyce fotograf powinien wiedzieć, jak rozpoznawać poszczególne wady i jak sobie z nimi radzić – na przykład przez dobór odpowiednich obiektywów, korzystanie z korekcji software’owej lub przymykanie przysłony. To wszystko przekłada się na jakość zdjęć, zwłaszcza gdy zależy Ci na profesjonalnych kadrach bez niepożądanych efektów optycznych.

Pytanie 29

W programie Adobe Photoshop korygowanie błędów perspektywy umożliwia zastosowanie filtra

A. szukanie krawędzi.

B. rozmycie radialne.

C. korekcja obiektywu.

D. redukcja szumu.

Filtr „korekcja obiektywu” w Photoshopie to narzędzie, które moim zdaniem naprawdę warto znać, jeśli często pracujesz z fotografią architektoniczną czy zdjęciami wnętrz. Jego głównym zadaniem jest automatyczne lub ręczne usuwanie typowych zniekształceń obiektywowych, takich jak dystorsja beczkowata, poduszkowata czy właśnie błędy perspektywy. Przykładowo, masz zdjęcie wysokiego budynku, które wydaje się „przechylać” do tyłu – filtr ten pozwala wyprostować linie i nadać całej kompozycji bardziej naturalny wygląd. Co ciekawe, narzędzie korzysta z rzeczywistych profili wielu obiektywów, więc koryguje charakterystyczne dla danego modelu aparatu przekłamania. W praktyce często korzysta się z opcji „Custom”, żeby samemu dostosować kąty czy przesunięcia, albo z funkcji automatycznej, która potrafi rozpoznać typ szkła na podstawie danych EXIF. W branżowych workflow to wręcz standard, szczególnie gdy przygotowuje się zdjęcia pod publikacje albo do katalogów nieruchomości. Czasami, jeśli ktoś nie zna tego filtra i próbuje ręcznie naprawiać perspektywę innymi narzędziami, efekty są gorsze – dlatego moim zdaniem warto od razu korzystać z dedykowanych rozwiązań. Dobrze pamiętać, że „korekcja obiektywu” to też podstawa przy obróbce rawów – zdjęcia od razu nabierają profesjonalnego wyglądu.

Pytanie 30

W których formatach można zarchiwizować obrazy z zachowaniem warstw?

A. PNG, PDF, PSD

B. PNG, BMP, GIF

C. TIFF, PDF, PSD

D. JPEG, PDF, PSD

Wiele osób kieruje się popularnością danego formatu przy wyborze sposobu archiwizacji plików graficznych, ale niestety nie zawsze idzie to w parze z zachowaniem warstw. JPEG, mimo że jest jednym z najczęściej stosowanych formatów w codziennym użytkowaniu, nie obsługuje warstw – jest formatem stratnym i wszystko łączy w jeden płaski obraz. Podobnie PNG, mimo swoich zalet przy przezroczystościach i kompresji bezstratnej, strukturalnie nie oferuje wsparcia dla warstw. BMP i GIF to już dość przestarzałe rozwiązania, ograniczone głównie do prostych grafik lub animacji (w przypadku GIF-a), ale obsługa warstw w tych formatach to raczej mit niż rzeczywistość. Z kolei PDF i PSD to formaty stricte projektowe – PDF potrafi zachować warstwy, szczególnie w wersjach zapisywanych przez programy graficzne, a PSD jest standardem przy wymianie między profesjonalistami. TIFF bywa czasem niedoceniany, ale stosunkowo często wykorzystywany w archiwum, zwłaszcza przy materiałach do druku i pracach wymagających wysokiej jakości obrazu. Częstym błędem jest założenie, że jeśli format jest popularny lub „ładnie wygląda”, to na pewno zachowa układ projektu – niestety, warstwy to funkcja wyłącznie niektórych plików, które faktycznie wspierają zaawansowaną edycję. Dobierając format do archiwizacji, warto pamiętać o tych ograniczeniach, żeby nie zaskoczyć się podczas próby edycji po kilku miesiącach czy latach.

Pytanie 31

Podczas wykonywania czarno-białych zdjęć krajobrazowych do uzyskania efektu uwydatnienia chmur, przyciemnienia nieba i zbudowania burzowego nastroju należy zastosować filtr

A. niebieski.

B. zielony.

C. szary.

D. czerwony.

Filtr czerwony w fotografii czarno-białej to taki trochę czarodziej od nieba – świetnie sprawdza się, gdy chcemy uzyskać mocny, dramatyczny efekt, zwłaszcza w krajobrazach z chmurami. Działa na zasadzie przepuszczania czerwonego światła, a tłumienia niebieskiego, przez co właśnie niebo na zdjęciu staje się dużo ciemniejsze, a chmury są bardziej wyraziste i trójwymiarowe. W praktyce to wygląda tak, jakby ktoś nałożył na niebo potężny kontrast, przez co pogoda od razu robi się bardziej burzowa, a klimat zdjęcia – taki bardziej filmowy, groźny. Wiele klasycznych, kultowych pejzaży Ansel Adamsa czy innych mistrzów czarno-białej fotografii było robionych właśnie z użyciem filtra czerwonego. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce eksperymentować z nastrojem, to właśnie czerwony filtr daje największą kontrolę nad podkreślaniem struktury chmur i dramatyzowania ujęcia. Ta technika jest dobrze znana w branży i często polecana w podręcznikach do fotografii tradycyjnej. Warto też pamiętać, że filtr czerwony podkreśla nie tylko niebo – potrafi też rozjaśnić zielenie i ciepłe tony w krajobrazie, co daje ciekawy efekt plastyczny. W sumie, jak chcesz mieć efekt burzy na zdjęciu bez czekania na złą pogodę, to czerwony filtr jest nieoceniony.

Pytanie 32

Które zdjęcie wykonane jest w technice high key?

A. B.

B. A.

C. D.

D. C.

Technika high key to styl fotografii, który charakteryzuje się przewagą jasnych tonów i minimalną obecnością cieni. Jest często stosowana w reklamie, portretach oraz w fotografii produktowej, aby uzyskać efekt lekkości i świeżości. Zdjęcie oznaczone literą D, przedstawiające biały kubek na jasnym tle, doskonale wpisuje się w tę definicję. Wysoka ekspozycja i jasne kolory sprawiają, że obiekt wyraźnie wyróżnia się na tle, co jest kluczowe w high key. Przykłady zastosowań tej techniki obejmują sesje zdjęciowe dla mody, gdzie chcemy podkreślić detale materiału, czy też zdjęcia produktów, gdzie ważne jest, aby przyciągnąć uwagę do samego przedmiotu. Wykorzystanie techniki high key jest zgodne z branżowymi standardami, które zalecają stosowanie neutralnych, jasnych tła, aby nie odwracać uwagi od głównego obiektu fotograficznego.

Pytanie 33

Aby umieścić plik cyfrowy w folderze reklamowym, powinien on być stworzony w minimalnej rozdzielczości

A. 75 ppi

B. 600 ppi

C. 150 ppi

D. 300 ppi

Odpowiedź 300 ppi (punktów na cal) jest prawidłowa, ponieważ jest to standardowa rozdzielczość, która zapewnia odpowiednią jakość druku materiałów reklamowych. Przygotowując pliki graficzne do druku, kluczowe jest zapewnienie wystarczającej gęstości pikseli, aby efektywnie odwzorować detale obrazu. W kontekście folderów reklamowych, gdzie często stosuje się zdjęcia oraz elementy graficzne, 300 ppi umożliwia uzyskanie wyraźnych i estetycznych efektów wizualnych. Dla porównania, rozdzielczość 600 ppi jest zbyteczna w większości zastosowań drukarskich i może prowadzić do znacznego zwiększenia rozmiaru pliku, co nie jest praktyczne. Z kolei rozdzielczości 150 ppi i 75 ppi są zbyt niskie na potrzeby druku wysokiej jakości, co może skutkować rozmytymi i nieczytelnymi obrazami. Warto zawsze kierować się wytycznymi branżowymi, które zalecają 300 ppi jako minimum dla druku, aby zachować wysoką jakość wizualną projektu.

Pytanie 34

Jaki symbol w aparatach cyfrowych wskazuje na tryb automatyki z wyborem czasu ekspozycji?

A. A

B. S

C. P

D. M

Odpowiedź S oznacza tryb automatyki z preselekcją czasu otwarcia migawki, co jest istotnym aspektem w fotografii cyfrowej. W tym trybie fotograf ma możliwość ustalenia czasu otwarcia migawki, a aparat dobiera odpowiednią wartość przysłony, aby uzyskać prawidłową ekspozycję. Jest to szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy fotograficy chcą uchwycić ruch, na przykład w przypadku sportów lub dynamicznych scen. Wybierając czas migawki, użytkownik może kontrolować efekt rozmycia ruchu - krótsze czasy migawki (np. 1/1000 sekundy) pozwalają na zamrożenie akcji, podczas gdy dłuższe czasy (np. 1/30 sekundy) mogą wprowadzać efekt ruchu. Wartości te są zgodne z dobrymi praktykami w fotografii, co pozwala na artystyczne wyrażanie się poprzez kontrolę nad parametrami ekspozycji. Tryb S jest popularny wśród zaawansowanych fotografów, którzy chcą mieć większą kontrolę nad swoimi zdjęciami.

Pytanie 35

Podczas pracy na planie zdjęciowym z lampami błyskowymi w studiu należy mieć na uwadze, aby czas otwarcia migawki szczelinowej był nie mniejszy niż

A. 1/30 s

B. 1/60 s

C. 1/125 s

D. 1/1000 s

Odpowiedź 1/125 s jest poprawna, ponieważ czas otwarcia migawki szczelinowej w fotografii studyjnej powinien być dostosowany do czasu trwania błysku lampy błyskowej. Lampy studyjne zazwyczaj emitują błysk o czasie trwania od 1/1000 do 1/20000 sekundy, co wymaga, aby czas otwarcia migawki był wystarczająco długi, aby zarejestrować pełny błysk światła. Jeśli czas otwarcia migawki jest krótszy niż czas trwania błysku, może wystąpić efekt niedoświetlenia lub częściowego oświetlenia obrazu, co prowadzi do niepożądanych efektów wizualnych. Ustalając czas otwarcia migawki na 1/125 s, zapewniamy, że migawka jest otwarta wystarczająco długo, aby uchwycić całkowitą moc błysku lampy, co jest kluczowe dla osiągnięcia wysokiej jakości zdjęć. W praktyce oznacza to lepsze odwzorowanie kolorów, detali i kontrastów, a także pozwala na uzyskanie ostrego, klarownego obrazu. Stosowanie się do tych zasad jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie fotografii studyjnej, gdzie precyzja i kontrola nad oświetleniem są niezbędne dla profesjonalnych rezultatów.

Pytanie 36

Do wykonania fotografii produktowej metodą packshot najlepiej wykorzystać

A. tło gradientowe i jedno źródło światła z przodu

B. tło typu greenscreen i oświetlenie punktowe

C. tło czarne aksamitne i oświetlenie konturowe

D. namiot bezcieniowy i oświetlenie z minimum trzech źródeł

Omawiane podejścia do fotografii produktowej zawierają kilka istotnych błędów, które mogą wpływać na jakość finalnych zdjęć. Użycie tła typu greenscreen i oświetlenia punktowego może być przydatne w niektórych kontekstach, na przykład w filmie, ale w przypadku packshotów prowadzi do wielu problemów. Greenscreen to technika stosowana w postprodukcji, gdzie tło jest usuwane, co nie jest konieczne w fotografii produktowej, gdzie estetyka detalu i koloru jest kluczowa. Oświetlenie punktowe często powoduje powstawanie twardych cieni, co jest niepożądane w packshotach, gdzie należy dążyć do równomiernego oświetlenia. Podobnie, tło gradientowe i jedno źródło światła z przodu to podejście, które nie sprzyja uzyskaniu realistycznego obrazu produktu. Gradientowe tło może wprowadzać zamieszanie, a jedno źródło światła sprawi, że zdjęcie będzie wyglądać płasko i nieatrakcyjnie. Użycie czarnego tła aksamitnego z oświetleniem konturowym również może być mylące, gdyż konturowe oświetlenie kładzie nacisk na kształt, co nie zawsze jest zgodne z celem packshotów, który polega na ukazaniu produktu w jak najkorzystniejszym świetle. Właściwe podejście do fotografii produktowej powinno obejmować techniki zapewniające równomierne oświetlenie oraz neutralne tła, co sprzyja lepszemu odbiorowi wizualnemu i profesjonalizmowi prezentacji produktu.

Pytanie 37

Zastosowanie szerokokątnego obiektywu przy fotografowaniu z bliskiej odległości powoduje

A. zniekształcenie proporcji obiektów

B. rozmycie tła

C. zwiększenie głębi ostrości

D. zawężenie kąta widzenia

Wybór szerokokątnego obiektywu przy fotografowaniu z bliskiej odległości rzeczywiście prowadzi do zniekształcenia proporcji obiektów. To zjawisko jest szczególnie widoczne, gdy obiekt znajduje się blisko soczewki, co może powodować, że obiekty zbliżone do kamery wydają się znacznie większe niż te, które są dalej. Przykładem może być portret, gdzie twarz fotografowanej osoby wydaje się nieproporcjonalna, a nos może być nadmiernie wyeksponowany. Tego rodzaju efekty mogą być wykorzystywane w sztuce fotograficznej do tworzenia interesujących, niekonwencjonalnych ujęć. Szerokokątne obiektywy są często stosowane w fotografii architektonicznej, krajobrazowej czy fotografii wnętrz, gdzie ważne jest uchwycenie szerokiego pola widzenia. Warto jednak pamiętać, że zniekształcenia proporcji mogą być niepożądane w innych kontekstach, takich jak fotografia portretowa, gdzie naturalne przedstawienie obiektów jest kluczowe.

Pytanie 38

Powiększalnik pozwalający na uzyskiwanie kolorowych kopii w technice subtraktywnej dysponuje głowicą filtracyjną z filtrami korekcyjnymi w kolorach:

A. purpurowa, żółta, niebieskozielona

B. purpurowa, zielona, niebieska

C. czerwona, zielona, niebieska

D. czerwona, żółta, niebieska

Prawidłowa odpowiedź to purpurowa, żółta i niebieskozielona, co wynika z podstawowych zasad teorii kolorów w kontekście druku subtraktywnego. W systemie subtraktywnym, kolory są tworzone poprzez absorpcję (subtrakcję) pewnych długości fal światła. Filtry purpurowe, żółte i niebieskozielone efektywnie eliminują odpowiednie długości fal: filtr purpurowy absorbuje zielone światło, żółty filtr absorbuje niebieskie, a niebieskozielony filtr absorbuje czerwone. To połączenie zapewnia szeroki zakres reprodukcji kolorów, co jest kluczowe w procesie druku fotograficznego i graficznego. Przykładem zastosowania mogą być profesjonalne laby fotograficzne, które wykorzystują powiększalniki do tworzenia wysokiej jakości odbitek, w których dokładne odwzorowanie kolorów jest niezbędne. Standardy takie jak ISO 12647-2 definiują wymagania dotyczące reprodukcji kolorów w druku, co podkreśla znaczenie właściwych filtrów. W praktyce, zastosowanie odpowiednich filtrów ma bezpośredni wpływ na jakość końcowego produktu oraz zadowolenie klienta.

Pytanie 39

Efekt mory na zdjęciach cyfrowych pojawia się najczęściej przy fotografowaniu

A. obiektów ruchomych przy długim czasie ekspozycji

B. regularnych wzorów tekstylnych i architektonicznych

C. zachodu słońca z użyciem filtrów neutralnych

D. jasnych powierzchni z odbiciami światła

Fotografowanie jasnych powierzchni z odbiciami światła może generować różne problemy, jak na przykład prześwietlenia czy zniekształcenia kolorów, ale nie jest to przyczyna efektu mory. Odbicia światła mają tendencję do wprowadzania trudności w balansie bieli oraz w ogólnym zarządzaniu kontrastem obrazu, co może skutkować utratą detali, jednak nie tworzą one charakterystycznych wzorów interferencyjnych, które definiują moiré. Zachód słońca z użyciem filtrów neutralnych to technika, która ma na celu regulację ekspozycji i poprawę kolorystyki zdjęcia, ale nie wpływa na wystąpienie efektu moiré. Natomiast obiekty ruchome przy długim czasie ekspozycji prowadzą do rozmycia ruchu, co jest zupełnie innym zjawiskiem. Wynika to z niezdolności aparatu do uchwycenia ostrości na obiektach w ruchu, co skutkuje rozmyciem, a nie interferencjami. Często błędnym wnioskiem jest utożsamienie wszystkich problemów z obrazem z efektem mory, co prowadzi do błędnej identyfikacji przyczyn problemu. W rzeczywistości, zrozumienie różnorodności efektów i ich przyczyn jest kluczowe dla każdego fotografa, aby skutecznie unikać takich pułapek w swojej pracy.

Pytanie 40

Jakiego trybu pomiaru ekspozycji należy użyć w aparacie cyfrowym, aby ocenić natężenie światła na całej powierzchni kadru?

A. Punktowy

B. Punktowy w polu AF

C. Centralnie ważony

D. Matrycowy

Tryb centralnie ważony pomiaru światła jest najczęściej stosowany w sytuacjach, gdy chcemy uzyskać ogólny obraz oświetlenia w kadrze, z naciskiem na jego centralną część. W tym trybie aparat mierzy światło głównie w obszarze środkowym kadru, co pozwala na uwzględnienie kluczowych elementów kompozycji, które często znajdują się w centrum. Przykładowo, jeśli fotografujemy scenę z osobą w środku, tryb centralnie ważony dostosowuje ekspozycję, aby oddać szczegóły tej osoby, ignorując jednocześnie potencjalnie prześwietlone lub niedoświetlone tło. Taki sposób pomiaru jest zgodny z zaleceniami profesjonalnych fotografów, którzy preferują uzyskiwanie dobrze naświetlonych zdjęć, bazując na najważniejszych elementach kadru. W przypadku scen z równomiernym oświetleniem, tryb ten również dostarcza zadowalających rezultatów, dlatego jest często wybierany do użytku ogólnego. Dodatkowo, w sytuacjach, gdzie mamy do czynienia z kontrastującymi źródłami światła, centralnie ważony pomiar pozwala na uzyskanie bardziej zrównoważonego efektu końcowego.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej