Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik ekonomista
Kwalifikacja: EKA.04 - Prowadzenie dokumentacji w jednostce organizacyjnej
Data rozpoczęcia: 22 kwietnia 2026 14:36
Data zakończenia: 22 kwietnia 2026 14:59

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Podmioty gospodarcze, których działalność opiera się na świadczeniu różnego rodzaju usług, to

A. huta żelaza, hurtownia oraz zakład energetyczny

B. przedsiębiorstwo handlowe i gospodarstwo rolne

C. fabryka makaronu oraz zakłady naprawcze

D. przedsiębiorstwo transportowe, bank oraz hotel

Odpowiedź dotycząca przedsiębiorstw transportowych, banków i hoteli jako jednostek gospodarczych świadczących usługi jest prawidłowa, ponieważ wszystkie te typy działalności koncentrują się na dostarczaniu usług, a nie na produkcji dóbr materialnych. Przedsiębiorstwo transportowe zajmuje się przewozem osób i towarów, co jest kluczową usługą w gospodarce, wspierającą handel i mobilność. Banki oferują szereg usług finansowych, takich jak kredyty, oszczędności oraz zarządzanie majątkiem, co czyni je niezbędnymi dla funkcjonowania gospodarki. Hotele natomiast świadczą usługi zakwaterowania oraz związane z nimi usługi dodatkowe, takie jak gastronomia czy organizacja wydarzeń. Te jednostki są przykładem sektora usługowego, który odgrywa coraz ważniejszą rolę w nowoczesnej gospodarce, charakteryzującej się rosnącym znaczeniem usług w stosunku do produkcji przemysłowej. Warto podkreślić, że sektor usługowy w wielu krajach generuje znaczną część PKB, a jego rozwój jest zgodny z trendami globalizacji oraz digitalizacji, które kształtują współczesny rynek.

Pytanie 2

Jakie są niektóre z zadań banków komercyjnych?

A. refinansowanie innych banków komercyjnych

B. emitowanie środków pieniężnych

C. zarządzanie budżetem państwa

D. przyjmowanie depozytów pieniężnych od osób fizycznych

Jak chodzi o banki komercyjne, to naprawdę wiele jest zadań, które można pomylić z tym, co one tak naprawdę robią. Na przykład refinansowanie innych banków to nie jest coś, co te banki robią na co dzień. To bardziej dotyczy rynku międzybankowego, gdzie banki mogą brać pieniądze od siebie nawzajem. To są dość specyficzne sytuacje i nie wchodzą w codzienną pracę banków komercyjnych, które skupiają się na obsłudze klientów indywidualnych i firm. Obsługa budżetu państwa to też temat dla banków centralnych, które zajmują się polityką monetarną i stabilnością finansową kraju. No i emitowanie banknotów – to też domena banków centralnych, które mają monopol na to. Wiele osób myli te rzeczy, bo nie do końca rozumie, jakie są różnice między instytucjami w systemie finansowym. Kluczowe jest to, żeby wiedzieć, że banki komercyjne działają głównie jako pośrednicy finansowi i ich główne zadania to obsługa klientów oraz udzielanie kredytów.

Pytanie 3

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 4

Osoba, która odpowiada za zobowiązania firmy tylko do wysokości wniesionego kapitału i nie ma uprawnień do reprezentowania firmy w stosunku do osób trzecich, to

A. prokurent.

B. pełnomocnik.

C. komplementariusz.

D. komandytariusz.

Wybór odpowiedzi komplementariusz jest błędny, ponieważ komplementariusz to wspólnik w spółce komandytowej, który odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem. Jego odpowiedzialność jest nieograniczona, co oznacza, że w przypadku niewypłacalności spółki może być zmuszony do pokrycia długów z własnych środków, co w odróżnieniu od komandytariusza stawia go w znacznie trudniejszej sytuacji finansowej. Prokurent z kolei to osoba, która posiada pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki, ale nie jest wspólnikiem i nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania. Pełnomocnik również nie jest wspólnikiem, a jedynie osobą, która działa na zlecenie innej osoby, co nie ma zastosowania do opisanego pytania. Typowym błędem myślowym przy wyborze błędnych odpowiedzi jest mylenie ról w strukturze spółek. Osoby często zakładają, że każdy wspólnik ma takie same obowiązki i prawa, co prowadzi do nieporozumień dotyczących odpowiedzialności cywilnej i reprezentacji spółki. Dlatego zrozumienie różnic między tymi rolami jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania każdej spółki, zwłaszcza w kontekście ograniczenia ryzyka finansowego i ochrony osobistego majątku wspólników.

Pytanie 5

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 6

W sklepie z odzieżą doszło do zwarcia w instalacji elektrycznej. Kto może przeprowadzić naprawę?

A. menedżer sklepu

B. absolwent szkoły technicznej o profilu elektrycznym

C. pracownik wyznaczony przez menedżera

D. osoba posiadająca uprawnienia energetyczne

Osoba posiadająca uprawnienia energetyczne jest odpowiedzialna za wykonywanie prac związanych z instalacjami elektrycznymi, w tym naprawy po awariach, takich jak zwarcia. W Polsce, zgodnie z przepisami prawa, każda osoba przystępująca do wykonywania prac przy urządzeniach energetycznych musi posiadać odpowiednie uprawnienia, które są potwierdzane przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT) lub inny odpowiedni organ. Przykładowo, osoba z uprawnieniami E, D lub z certyfikatami SEP (Stowarzyszenie Elektryków Polskich) jest w stanie przeprowadzić takie naprawy zgodnie z obowiązującymi normami bezpieczeństwa i techniki. Posiadanie takich uprawnień wiąże się z koniecznością odbycia szkoleń i zdań egzaminów, co gwarantuje, że dana osoba ma odpowiednią wiedzę na temat zasad działania instalacji elektrycznych oraz procedur postępowania w przypadku awarii. Praktyczne zastosowanie wiedzy w tym zakresie jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz minimalizacji ryzyka dodatkowych uszkodzeń lub wypadków w miejscu pracy.

Pytanie 7

W 2010 roku firma produkcyjna sprzedała swoje wyroby o wartości netto wynoszącej 1 000 000 złotych, uzyskując zysk netto równy 80 000 złotych. Jak zmieni się wskaźnik rentowności sprzedaży w 2010 roku, jeśli w roku 2009 osiągnął on 7%?

A. Ulegnie pogorszeniu o 1%

B. Ulegnie pogorszeniu o 2%

C. Ulegnie polepszeniu o 2%

D. Ulegnie polepszeniu o 1%

Wskaźnik rentowności sprzedaży oblicza się jako stosunek zysku netto do wartości sprzedaży. W analizowanym przypadku zysk netto wyniósł 80 000 zł, a wartość sprzedaży 1 000 000 zł, co daje wskaźnik rentowności sprzedaży równy 8% (80 000 zł / 1 000 000 zł x 100%). W porównaniu do wskaźnika z roku 2009, który wynosił 7%, w roku 2010 rentowność wzrosła o 1 punkt procentowy, co oznacza, że wskaźnik rentowności sprzedaży poprawił się. W praktyce, wyższy wskaźnik rentowności wskazuje na efektywniejsze zarządzanie kosztami i lepszą kontrolę nad wydatkami operacyjnymi. Wzrost rentowności sprzedaży może wynikać z różnych czynników, takich jak zwiększenie efektywności produkcji, lepsze negocjacje z dostawcami czy zmiana strategii marketingowej. Z punktu widzenia dobrych praktyk, przedsiębiorstwa powinny regularnie monitorować wskaźniki rentowności, aby podejmować szybkie i świadome decyzje dotyczące zarówno produkcji, jak i sprzedaży.

Pytanie 8

Koszty poniesione przez przedsiębiorstwo na wyprodukowanie partii 2 000 sztuk produktów wyniosły: Jednostkowy koszt własny wytworzenia 1 sztuki produktu wynosi

Pozycje kalkulacyjne	Poniesione koszty (zł)
Materiały bezpośrednie	30 000,00
Płace bezpośrednie	16 000,00
Koszty wydziałowe	4 600,00
Koszty zarządu	2 400,00

A. 26,50 zł

B. 25,30 zł

C. 23,00 zł

D. 24,20 zł

Wybór niewłaściwej odpowiedzi może wynikać z kilku powszechnych nieporozumień dotyczących metod obliczania kosztów jednostkowych. Często mylnie uznaje się, że jednostkowy koszt produkcji można obliczyć na podstawie części kosztów, takich jak jedynie materiały czy robocizna, zaniedbując inne istotne elementy, jak koszty ogólne związane z produkcją. Takie podejście prowadzi do niedoszacowania całkowitych wydatków i, w konsekwencji, do błędnych wniosków o rentowności. Przyjmowanie niepełnych danych do obliczeń jest klasycznym błędem, który może wynikać z braku zrozumienia pełnego procesu produkcyjnego. Innym problemem jest błędne zrozumienie definicji kosztów jednostkowych. Wartością, którą obliczamy, jest koszt na jednostkę wyprodukowanego produktu, a nie jedynie średnia z kosztów, które nie uwzględniają pełnych wydatków. W praktyce, aby osiągnąć dokładny wynik, konieczne jest zebranie wszystkich danych kosztowych i ich szczegółowa analiza. Bez tego, wyniki mogą być mylące i nieadekwatne do rzeczywistych kosztów produkcji.

Pytanie 9

Hurtownia żywności zatrudnia 1 000 pracowników, w tym 300 mężczyzn. Jaki procent całkowitej liczby zatrudnionych reprezentują kobiety?

A. 30%

B. 36%

C. 84%

D. 70%

Obliczając, ile kobiet pracuje w hurtowni artykułów spożywczych, najpierw musimy znać całkowitą liczbę zatrudnionych. Mamy 1000 pracowników, z czego 300 to mężczyźni. Czyli, żeby policzyć, ile jest kobiet, musimy od 1000 odjąć 300. To daje nam 700 kobiet. Żeby obliczyć, jaki to jest procent, możemy użyć prostego wzoru: (liczba kobiet / całkowita liczba pracowników) * 100%. Kiedy podstawimy nasze liczby, wychodzi (700 / 1000) * 100%, co daje 70%. To pokazuje, jak ważne jest nie tylko robienie obliczeń, ale i zrozumienie, jak wygląda struktura zatrudnienia. W firmach, wiedza o tym, jak różnią się proporcje między płciami, jest istotna, bo pozwala lepiej zarządzać zespołem i dbać o różnorodność. W końcu, tworzenie równego środowiska pracy może przynieść same korzyści!

Pytanie 10

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 11

W tabeli zaprezentowano poziom wskaźnika bieżącej płynności w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowym. Najlepszą zdolność do wywiązywania się z bieżących zobowiązań przedsiębiorstwo odnotowało w roku

Poziom wskaźnika bieżącej płynności osiągnięty w latach 2008 – 2011 przez Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe
Rok	Wskaźnik bieżącej płynności
2008	1,00
2009	1,10
2010	2,00
2011	0,90

A. 2008

B. 2009

C. 2010

D. 2011

Wskaźnik bieżącej płynności jest kluczowym wskaźnikiem finansowym, który pozwala ocenić zdolność przedsiębiorstwa do regulowania bieżących zobowiązań. W roku 2010 przedsiębiorstwo osiągnęło najwyższy poziom tego wskaźnika, wynoszący 2,00. Oznacza to, że na każdą jednostkę zobowiązań krótkoterminowych przypadały dwie jednostki aktywów obrotowych, co wskazuje na bardzo dobrą kondycję finansową. Praktycznie, przedsiębiorstwo w takiej sytuacji jest w stanie łatwo pokryć wszystkie swoje zobowiązania, co buduje zaufanie wśród kredytodawców oraz klientów. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, wskaźnik bieżącej płynności powinien wynosić co najmniej 1,5, aby zapewnić stabilność finansową. Dopuszczalne są różnice w zależności od sektora, jednak wyniki na poziomie 2,00 są zdecydowanie pozytywne i świadczą o dobrym zarządzaniu finansami. Przedsiębiorstwa powinny regularnie monitorować ten wskaźnik, aby w porę reagować na potencjalne trudności finansowe i podejmować odpowiednie decyzje strategiczne.

Pytanie 12

Równanie obrazujące zasadę równowagi bilansowej to

A. aktywa trwałe = aktywa obrotowe

B. kapitał własny = zobowiązania

C. aktywa trwałe + zobowiązania = aktywa obrotowe + kapitał własny

D. aktywa trwałe + aktywa obrotowe = kapitał własny + kapitał obcy

Równanie aktywa trwałe + aktywa obrotowe = kapitał własny + kapitał obcy jest fundamentalnym wyrażeniem w rachunkowości, które ilustruje zasadę równowagi bilansowej. To równanie odzwierciedla klasyczną koncepcję, że wszystkie zasoby posiadane przez przedsiębiorstwo (aktywa) muszą być finansowane albo z kapitału własnego właścicieli, albo z kapitału obcego (zobowiązań). Przykładowo, jeśli firma posiada maszyny (aktywa trwałe) oraz zapasy towarów (aktywa obrotowe), to ich łączna wartość musi być równa sumie wkładów własnych właścicieli oraz zobowiązań wobec dostawców lub banków. Zrozumienie tej zasady jest kluczowe dla analizy finansowej, planowania kapitałowego oraz zarządzania ryzykiem. Przykłady zastosowania tej wiedzy obejmują przygotowanie sprawozdań finansowych, które są zgodne ze standardami rachunkowości, takimi jak Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) oraz Krajowe Standardy Rachunkowości (KSR). Ta zasada umożliwia również inwestorom ocenę stabilności finansowej przedsiębiorstwa oraz podejmowanie świadomych decyzji inwestycyjnych.

Pytanie 13

Który z dokumentów musi zostać poddany obowiązkowej weryfikacji pod względem merytorycznym, formalnym oraz rachunkowym?

A. Rw - dokument rozchodu wewnętrznego

B. Wz - dokument wydania zewnętrznego

C. Pz - dokument przyjęcia zewnętrznego

D. Faktura VAT zakupu

Faktura VAT zakupu jest dokumentem, który podlega obowiązkowej kontroli merytorycznej, formalnej i rachunkowej, ponieważ stanowi kluczowy element w procesie ewidencji podatkowej oraz księgowej w przedsiębiorstwie. Zgodnie z przepisami prawa, faktura VAT musi zawierać określone dane, takie jak numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, datę wystawienia, opis towarów lub usług oraz kwotę podatku VAT. Praktyczna kontrola tych elementów jest niezbędna, aby zapewnić zgodność z regulacjami, co z kolei wpływa na prawidłowe rozliczenie zobowiązań podatkowych. Dodatkowo, każdy przedsiębiorca powinien stosować dobre praktyki związane z archiwizowaniem faktur, co nie tylko ułatwia audyty, ale również chroni przed możliwymi sankcjami finansowymi. Warto również zaznaczyć, że faktura VAT ma ogromne znaczenie dla procesów zakupowych i sprzedażowych, a jej prawidłowa weryfikacja jest istotna dla utrzymania transparentności finansowej firmy.

Pytanie 14

Czym jest analiza SWOT?

A. oceną zewnętrznych i wewnętrznych warunków funkcjonowania przedsiębiorstwa

B. analizą sezonowych zmian popytu na różne towary i usługi

C. oceną stanu zapasów w magazynie

D. badaniem stanu oraz fluktuacji wartości obrotów ze sprzedaży towarów

Analiza SWOT to narzędzie strategiczne, które służy do oceny wewnętrznych i zewnętrznych warunków działalności przedsiębiorstwa. W ramach analizy SWOT identyfikuje się cztery kluczowe elementy: mocne strony (S), słabe strony (W), szanse (O) oraz zagrożenia (T). Mocne strony mogą obejmować unikalne zasoby czy kompetencje, które dają przewagę konkurencyjną. Słabe strony mogą odnosić się do obszarów, w których przedsiębiorstwo ma ograniczenia, takie jak niewystarczające zasoby finansowe czy braki w infrastrukturze. Szanse to zewnętrzne czynniki, które mogą wspierać rozwój firmy, np. zmiany w regulacjach prawnych, a zagrożenia to potencjalne niebezpieczeństwa, takie jak wzrost konkurencji czy zmiany w trendach rynkowych. Przykładowo, firma planująca wprowadzenie nowego produktu może wykorzystać analizę SWOT do zrozumienia, w jakim stopniu jej mocne strony mogą pomóc w osiągnięciu sukcesu na rynku, a także jakie zagrożenia mogą się pojawić. Takie holistyczne podejście do analizy sprzyja podejmowaniu świadomych decyzji strategicznych, co jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Wielkość popytu na pracę w gminie Narew, według danych na dzień 31.03.2011 r. zebranych i opracowanych podczas Narodowego Spisu Powszechnego, wynosi

Wielkości charakteryzujące rynek pracy w gminie Narew na dzień 31.03.2011 r.
Wyszczególnienie	Liczba osób
Pracujący	1 973
Bezrobotni	221
Bierni zawodowo	1 667
Oferty pracy	23

A. 221 osób.

B. 23 osoby.

C. 1 973 osoby.

D. 1 667 osób.

Analizując dostępne odpowiedzi, można zauważyć, że wiele z nich nie spełnia kryteriów dotyczących rzeczywistego popytu na pracę w gminie Narew w określonym czasie. Przede wszystkim, wysokie wartości odpowiedzi, takie jak 1 973 osoby czy 1 667 osób, mogą sugerować wrażenie, że gmina ta boryka się z dużym zainteresowaniem ofertami pracy, co jest sprzeczne z rzeczywistością przedstawioną w danych statystycznych. Tego typu błędne podejście może wynikać z nieporozumienia dotyczącego zasad obliczania popytu na pracę, który powinien uwzględniać nie tylko liczbę dostępnych ofert, ale także ich jakość i zadowolenie potencjalnych pracowników. Odpowiedzi te mogą także być efektem typowego błędu myślowego, który polega na wyolbrzymianiu liczby ofert w małych gminach, gdzie rynek pracy jest znacznie bardziej ograniczony. Niewłaściwe oszacowanie potrzeby zatrudnienia może prowadzić do nieefektywnego alokowania zasobów w programach wsparcia dla bezrobotnych, co w dłuższej perspektywie nie przynosi korzyści ani pracodawcom, ani pracownikom. Kluczowe jest zatem, aby wszelkie analizy i prognozy dotyczące popytu na pracę opierały się na dokładnych danych statystycznych, które jasno wskazują na rzeczywiste potrzeby rynku, zamiast na domysłach czy subiektywnych ocenach sytuacji.

Pytanie 17

Wskaż postawę podczas pracy przy komputerze zgodną z wymaganiami ergonomii.

A.	B.
− stopy oparte na podłodze − plecy pochylone do przodu − łokcie luźno zwisające wzdłuż tułowia − wzrok skierowany na monitor	− stopy oparte o podnóżek − nogi ugięte w kolanach pod kątem 90° − łokcie oparte o blat biurka − plecy pochylone do przodu
C.	D.
− stopy oparte o podnóżek − wzrok skierowany na monitor − wyprostowana pozycja − ręce zgięte w łokciach pod kątem 90°	− nogi ugięte w kolanach pod kątem 45° − wzrok skierowany na klawiaturę − plecy przylegające do oparcia − łokcie oparte o blat biurka

A. D.

B. B.

C. C.

D. A.

Odpowiedź C jest zgodna z zasadami ergonomii pracy przy komputerze, które mają na celu zminimalizowanie ryzyka wystąpienia dolegliwości bólowych oraz zaburzeń postawy. Przyjmując prawidłową postawę, stopy powinny być oparte o podłogę, co zapewnia stabilność i równowagę. Wzrok powinien być skierowany na monitor, który powinien znajdować się na wysokości oczu, co zapobiega nadmiernemu pochylaniu głowy i pleców. Osoba siedząca powinna utrzymywać wyprostowaną pozycję, aby zredukować napięcie w mięśniach pleców i szyi. Ręce zgięte w łokciach pod kątem 90° pozwalają na swobodny ruch nadgarstków i minimalizują ryzyko wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Warto również pamiętać o odpowiednio dobranym krześle, które wspiera dolną część pleców oraz o regularnych przerwach, które pozwalają na rozluźnienie mięśni. Dążenie do ergonomicznej postawy jest kluczowe dla komfortu pracy oraz długoterminowego zdrowia. Warto stosować się do norm takich jak ISO 9241, które opisują wymagania ergonomiczne w miejscu pracy.

Pytanie 18

Piekarnia specjalizuje się w produkcji dużych ilości chleba białego, pszennego. Aby określić jednostkowy koszt produkcji, należy zastosować metodę kalkulacji

A. asortymentową doliczeniową

B. współczynnikową podziałową

C. podziałową prostą

D. zleceniową doliczeniową

Wybór metody podziałowej prostej w kontekście piekarni zajmującej się masowym wypiekiem chleba białego, pszennego, jest uzasadniony ze względu na jej prostotę i efektywność. Metoda ta polega na przypisaniu wszystkich kosztów pośrednich i bezpośrednich do jednostki produkcji, co w przypadku piekarni przekłada się na określenie kosztu wytworzenia jednego bochenka chleba. Na przykład, jeżeli piekarnia ma miesięczne koszty stałe, takie jak czynsz, wynagrodzenia pracowników, oraz zmienne, jak zużycie surowców, to poprzez podzielenie łącznych kosztów przez liczbę wyprodukowanych bochenków, otrzymujemy jednostkowy koszt produkcji. Zgodnie z normami rachunkowości, takie podejście umożliwia uzyskanie przejrzystego obrazu kosztów i optymalizację procesów produkcyjnych, co jest niezbędne dla efektywnego zarządzania finansami przedsiębiorstwa. Kiedy piekarnia wprowadza zmiany w procesie produkcji lub wprowadza nowe produkty, metoda ta może być łatwo dostosowana, co stanowi jej dodatkową zaletę.

Pytanie 19

Dokument wydany na żądanie zatrudnionego, w którym pracodawca poleca go innym firmom, to

A. świadectwo pracy

B. karta oceny pracy

C. referencja

D. zaświadczenie o zatrudnieniu

W kontekście dokumentów wystawianych przez pracodawców, ważne jest zrozumienie różnicy między referencją a innymi typami dokumentów, takimi jak karta oceny pracy, zaświadczenie o zatrudnieniu czy świadectwo pracy. Karta oceny pracy to narzędzie wewnętrzne, które służy do regularnej oceny wydajności pracownika przez bezpośredniego przełożonego. Jej celem jest monitorowanie postępów oraz identyfikacja obszarów do poprawy, a nie rekomendacja dla przyszłych pracodawców. Zaświadczenie o zatrudnieniu natomiast potwierdza jedynie fakt zatrudnienia pracownika w danej firmie, nie zawiera jednak informacji o jego umiejętnościach czy osiągnięciach, co obniża jego wartość w kontekście poszukiwania nowej pracy. Świadectwo pracy jest dokumentem końcowym, który potwierdza zakończenie współpracy oraz zawiera informacje o przebiegu zatrudnienia, ale także nie ma na celu rekomendacji pracownika. Typowe błędy myślowe prowadzące do niewłaściwego przypisania tych dokumentów to mylenie ich funkcji i celów. Niezrozumienie różnicy między dokumentami mogą skutkować nieodpowiednim przygotowaniem siebie czy swoich pracowników do rekrutacji, co w dłuższej perspektywie negatywnie wpłynie na ich karierę zawodową.

Pytanie 20

W przedsiębiorstwie zredukowano zatrudnienie, zwalniając 20% ogółu pracowników, w tym 10 pracowników administracji. Na podstawie stanu zatrudnienia przed zwolnieniami oblicz, ilu pracowników wydziałów produkcyjnych zwolniono.

Liczba pracowników przed zwolnieniami
Administracja	30 osób
Pracownicy wydziałów produkcyjnych	120 osób

A. 14

B. 30

C. 20

D. 24

Poprawna odpowiedź to 20 zwolnionych pracowników wydziałów produkcyjnych. Aby dojść do tego wyniku, należy najpierw obliczyć całkowitą liczbę zwolnionych pracowników, co stanowi 20% ogółu zatrudnionych przed zwolnieniami. Jeśli na przykład w przedsiębiorstwie pracowało 100 osób, to 20% oznacza 20 zwolnionych. Z tej liczby odejmujemy 10 pracowników administracji, którzy również zostali zwolnieni, co prowadzi nas do konkluzji, że 20 - 10 = 10 pracowników wydziałów produkcyjnych zostało zwolnionych. W praktyce takie obliczenia są niezbędne do zrozumienia wpływu decyzji kadrowych na poszczególne działające jednostki w firmie. Warto podkreślić, że umiejętność analizy danych kadrowych i rozumienia proporcji to kluczowa kompetencja w zarządzaniu zasobami ludzkimi, zwłaszcza w czasie restrukturyzacji.

Pytanie 21

Jaką wartość będzie miała cena sprzedaży netto suszarki do włosów, jeśli koszt wyprodukowania 1 000 sztuk to 50 000 zł, a firma stosuje 20% marżę zysku?

A. 60 zł

B. 65 zł

C. 55 zł

D. 70 zł

Aby obliczyć cenę sprzedaży netto suszarki do włosów, najpierw trzeba ustalić koszt jednostkowy wytworzenia. Koszt wytworzenia 1000 sztuk wynosi 50 000 zł, więc koszt wytworzenia jednej sztuki to 50 000 zł / 1000 = 50 zł. Następnie, przy zastosowaniu 20% narzutu zysku, należy obliczyć jego wartość: 50 zł * 20% = 10 zł. Cena sprzedaży netto to suma kosztu jednostkowego i narzutu, czyli 50 zł + 10 zł = 60 zł. Ustalanie narzutów zysku jest standardową praktyką w zarządzaniu finansami przedsiębiorstw. Stosowanie narzutu pozwala na pokrycie kosztów stałych oraz wygenerowanie zysku. Przykładowo, w branży detalicznej często stosuje się różne stawki narzutów w zależności od rodzaju produktu, co pozwala dostosować strategię cenową do potrzeb rynku. Warto również zwrócić uwagę na porównywanie cen konkurencji oraz elastyczność cenową, co jest kluczowe dla utrzymania konkurencyjności na rynku.

Pytanie 22

Kto jest określany mianem wystawcy weksla?

A. indosantem

B. akceptantem

C. trasantem

D. remitentem

Odpowiedzi wskazujące na indosanta, remitent i akceptanta opierają się na niepełnym zrozumieniu ról w systemie wekslowym. Indosant to osoba, która przekazuje weksel innej osobie poprzez indos, co oznacza przeniesienie praw z dokumentu. To zatem zupełnie inna rola niż trasant, który tworzy weksel. W kontekście weksli, indos to kluczowe narzędzie umożliwiające transfer zobowiązań, jednak nie można go mylić z osobą, która je wystawia. Remitent to osoba, na rzecz której weksel jest wystawiony, co oznacza, że remitent ma prawo żądać płatności, ale nie wystawia weksla, a zatem nie pełni roli trasanta. Akceptant, z kolei, to ten, kto zobowiązuje się do zapłaty weksla, co również różni się od roli wystawcy. Akceptacja oznacza zgodę na warunki weksla, ale nie jest tożsama z jego wystawieniem. W praktyce, wiele osób myli te terminy, co może prowadzić do nieporozumień w transakcjach finansowych oraz problemów prawnych, zwłaszcza w kontekście zabezpieczania płatności i odpowiedzialności za zobowiązania. Kluczowe jest zatem zrozumienie, że każda z tych ról ma swoją specyfikę i odpowiedzialności, które są od siebie niezależne.

Pytanie 23

Korzystając z danych zamieszczonych w tabeli wskaż, kto podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Tytuły ubezpieczeń	Emerytalne	Rentowe	Chorobowe	Wypadkowe	Zdrowotne
Umowa zlecenia
Student lub uczeń do 26 roku życia	NIE	NIE	NIE	NIE	NIE
Własny pracownik	TAK	TAK	TAK	TAK	TAK
Umowa o dzieło
Każda osoba zatrudniona spoza firmy	NIE	NIE	NIE	NIE	NIE
Własny pracownik	TAK	TAK	TAK	TAK	TAK

A. 25-letni student z tytułu zawarcia umowy zlecenia.

B. 18-letni uczeń z tytułu zawarcia umowy zlecenia.

C. Pracownik, który z własnym pracodawcą zawarł umowę zlecenia.

D. Osoba fizyczna niepozostająca w stosunku pracy z pracodawcą, która zawarła z nim umowę o dzieło.

Pracownik, który z własnym pracodawcą zawarł umowę zlecenia, rzeczywiście podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, co wynika z przepisów prawa określających zasady dotyczące ubezpieczeń społecznych w Polsce. Warto zauważyć, że umowa zlecenia, w przeciwieństwie do umowy o dzieło, wiąże się z większymi obowiązkami ubezpieczeniowymi zarówno dla pracodawcy, jak i dla pracownika. Pracodawca musi odprowadzać składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz społeczne, co jest kluczowe dla zapewnienia ochrony zdrowotnej pracownika. Przykładem zastosowania tych przepisów może być sytuacja, w której student podejmuje pracę na umowę zlecenie w firmie. Jeżeli umowa ta jest zawarta z jego własnym pracodawcą, to student nabywa prawo do ubezpieczenia zdrowotnego, co jest istotne z perspektywy dostępu do świadczeń medycznych. Warto również zwrócić uwagę na znaczenie przestrzegania tych przepisów, aby uniknąć konsekwencji prawnych dla pracodawcy oraz pracownika.

Pytanie 24

W tabeli przedstawiono dane dotyczące liczby pracowników w zespołach roboczych oraz wielkości produkcji przez nich wytworzonej. Indywidualna wydajność pracy jest

Zespół	Wielkość produkcji	Liczba pracowników
I	900	30
II	700	35
III	840	42
IV	660	22

A. w zespole II wyższa niż w III.

B. najwyższa w II zespole.

C. najniższa w I zespole.

D. taka sama w I i IV zespole.

Poprawna odpowiedź wskazuje, że indywidualna wydajność pracy w I i IV zespole jest taka sama, co wynika z identycznej wartości 30 przy obliczaniu wydajności jako wielkość produkcji podzielona przez liczbę pracowników. W praktyce, w celu obliczenia indywidualnej wydajności, istotne jest, aby mieć dokładne dane dotyczące zarówno produkcji, jak i liczby członków zespołu. Takie obliczenia są kluczowe w zarządzaniu produkcją, ponieważ pozwalają na identyfikację najbardziej efektywnych zespołów oraz na podejmowanie decyzji dotyczących alokacji zasobów. W branży produkcyjnej, stosowanie wskaźników wydajności, takich jak wydajność pracy, jest standardem, który pozwala na optymalizację procesów i zwiększenie efektywności operacyjnej. Przykładowo, analiza wydajności może prowadzić do wprowadzenia szkoleń dla zespołów o niższej wydajności, co w konsekwencji może poprawić ogólną produktywność całej organizacji.

Pytanie 25

Zakład krawiecki otrzymał zamówienie na uszycie 10 szt. czarnych płaszczy damskich ze skóry. Na podstawie danych przedstawionych w tabeli ustal, którego materiału zabraknie do realizacji tego zlecenia.

Lp.	Nazwa materiału	Jednostka miary	Norma zużycia materiału	Stan magazynowy
1.	Skóra czarna	mb	3,5	40
2.	Podszewka	mb	4,0	32
3.	Guziki	szt.	6	70
4.	Zamki	szt.	1	15

A. Podszewki.

B. Guzików.

C. Zamków.

D. Skóry czarnej.

Poprawna odpowiedź to podszewki, ponieważ do uszycia 10 płaszczy potrzeba 40 mb podszewki, a w magazynie dostępnych jest tylko 32 mb. Oznacza to, że zabraknie 8 mb materiału, co uniemożliwi realizację zamówienia. W praktyce, przy projektowaniu odzieży, istotne jest nie tylko posiadanie odpowiednich materiałów w odpowiedniej ilości, ale również ich prawidłowe przygotowanie i dobór. Przygotowując zamówienie na odzież, warto uwzględniać nie tylko główny materiał, jak skóra czy tkaniny, ale również dodatki, takie jak podszewki, które wpływają na komfort noszenia oraz estetykę finalnego produktu. W branży krawieckiej kluczowe jest przestrzeganie standardów jakości, które obejmują kontrolę stanów magazynowych oraz zapewnienie odpowiednich zapasów materiałów, co pozwala uniknąć przestojów w produkcji.

Pytanie 26

Na początku tygodnia w magazynie piekarni znajdowało się 50 kg mąki pszennej. W trakcie badanego tygodnia dokonano zakupu oraz przyjęto do magazynu na podstawie dokumentów
- Pz nr 18/01/17 370 kg mąki pszennej,
- Pz nr 19/01/17 250 kg mąki pszennej.

Obliczono, że zapas bieżący niezbędny do zapewnienia ciągłości produkcji wynosi 450 kg/tydzień. Ustal, jaki będzie zapas nadwyżkowy mąki pszennej na koniec tygodnia, jeżeli w magazynie konieczny jest zapas rezerwowy równy 50 kg.

A. 170 kg

B. 120 kg

C. 320 kg

D. 250 kg

Aby ustalić zapas nadmierny mąki pszennej na koniec tygodnia, należy najpierw obliczyć całkowity zapas mąki w magazynie na koniec tygodnia. Na początku tygodnia magazyn miał 50 kg, a następnie przyjęto 370 kg oraz 250 kg, co daje łącznie 50 kg + 370 kg + 250 kg = 670 kg. Zapas bieżący wymagany do zachowania ciągłości produkcji wynosi 450 kg, a zapas rezerwowy to 50 kg. Zatem minimalny zapas, który powinien znajdować się w magazynie na koniec tygodnia, wynosi 450 kg + 50 kg = 500 kg. Aby obliczyć zapas nadmierny, odejmujemy ten minimalny zapas od całkowitego zapasu: 670 kg - 500 kg = 170 kg. To oznacza, że piekarnia ma 170 kg nadmiaru mąki pszennej, co jest kluczowe dla zapewnienia elastyczności w produkcji oraz minimalizacji ryzyka przestojów. Utrzymanie odpowiedniego poziomu zapasów jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu magazynem, które zalecają dostosowywanie zapasów do rzeczywistych potrzeb produkcyjnych, co pozwala na optymalizację kosztów i efektywność operacyjną.

Pytanie 27

Zakład Krawiecki Jan Kowalski, zatrudniający pracowników, miał obowiązek przygotować oraz złożyć do ZUS deklarację rozliczeniową ZUS DRA za kwiecień 2017 r. wraz z imiennymi raportami miesięcznymi najpóźniej do

A. 10 maja 2017 r.

B. 25 maja 2017 r.

C. 15 maja 2017 r.

D. 20 maja 2017 r.

Odpowiedź 15 maja 2017 r. jest poprawna, ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, termin na złożenie deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA oraz imiennych raportów miesięcznych przypada na 15. dzień miesiąca następującego po miesiącu, za który składana jest deklaracja. W przypadku kwietnia 2017 roku, termin ten przypadał na 15 maja 2017 roku. Przykładem praktycznego zastosowania tej wiedzy jest terminowe składanie dokumentów, co jest kluczowe dla uniknięcia kar finansowych i problemów z ZUS. Dobrą praktyką w zakładach pracy jest także prowadzenie kalendarza, w którym zaznacza się ważne terminy związane z obowiązkami wobec ZUS oraz innych instytucji, co ułatwia monitorowanie i organizację pracy. Przestrzeganie tych terminów jest istotne, ponieważ wpływa na płynność obiegu dokumentów oraz na prawidłowość rozliczeń z pracownikami. Warto również zaznaczyć, że każdy pracodawca powinien być na bieżąco z aktualnymi przepisami, aby uniknąć nieścisłości i problemów prawnych.

Pytanie 28

Podlega wpisowi do Centralnej Ewidencji oraz Informacji o Działalności Gospodarczej

A. przedsiębiorcy, którzy są osobami fizycznymi

B. organizacje pożytku publicznego

C. spółki jawne

D. spółki komandytowe

Wybór spółek komandytowych, spółek jawnych oraz organizacji pożytku publicznego jako podmiotów podlegających wpisowi do CEIDG jest niepoprawny. Spółki komandytowe oraz spółki jawne, mimo że są formami działalności gospodarczej, rejestrują się w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a nie w CEIDG. Ten błąd wynika z nieznajomości różnic między tymi rejestrami. CEIDG jest przeznaczone wyłącznie dla przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, co oznacza, że nie obejmuje podmiotów prawnych, takich jak spółki. Organizacje pożytku publicznego także mają odrębne regulacje prawne dotyczące rejestracji, które nie pokrywają się z zasadami obowiązującymi w CEIDG. Często spotykanym błędem jest mylenie różnych form prawnych działalności, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków o zakresie obowiązków rejestracyjnych. Właściwa identyfikacja formy prawnej prowadzonej działalności jest kluczowa dla zrozumienia, jakie regulacje prawne nas dotyczą, co jest fundamentem dla skutecznego zarządzania przedsiębiorstwem. Dlatego ważne jest, aby przed podjęciem decyzji o rejestracji, dokładnie zapoznać się z wymaganiami dla poszczególnych form działalności gospodarczej.

Pytanie 29

Która z podanych spółek posiada osobowość prawną?

A. Jawna

B. Akcyjna

C. Partnerska

D. Komandytowa

Spółki komandytowe, jawne i partnerskie są formami prawnymi, które nie posiadają osobowości prawnej, co jest kluczowym aspektem różniącym je od spółki akcyjnej. W przypadku spółki komandytowej, jej struktura opiera się na dwóch rodzajach wspólników: komplementariuszach, którzy odpowiadają za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem, oraz komandytariuszach, którzy odpowiadają tylko do wysokości wniesionego wkładu. To sprawia, że wspólnicy w spółce komandytowej są narażeni na ryzyko osobistej odpowiedzialności, co jest znaczącą różnicą w porównaniu do spółek o osobowości prawnej. Spółka jawna z kolei jest formą spółki, w której wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania, co również nie zapewnia im ochrony osobistej. W przypadku spółek partnerskich, przeznaczonych dla zawodów regulowanych, takich jak prawnicy czy architekci, wspólnicy odpowiadają za swoje działania, co nie zmienia faktu, że również nie mają osobowości prawnej. Wybór odpowiedniej formy prawnej jest kluczowy i powinien być oparty na analizie ryzyk oraz potrzeb związanych z działalnością gospodarczą. Zrozumienie tych różnic jest istotne dla prawidłowego funkcjonowania i zarządzania przedsiębiorstwem, a także dla minimalizacji ryzyka osobistego związane z prowadzeniem działalności.

Pytanie 30

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 31

Do zadań ministra finansów należy między innymi

A. ustalanie oraz pobieranie podatku od towarów i usług w związku z importem towarów

B. rejestrowanie podatników oraz przyjmowanie deklaracji dotyczących podatków

C. opracowywanie, wdrażanie i nadzorowanie realizacji budżetu państwowego

D. prowadzenie egzekucji administracyjnej w zakresie należności pieniężnych

Zadania ministra finansów są często mylone z obowiązkami innych instytucji publicznych, co prowadzi do nieporozumień. Egzekucja administracyjna należności pieniężnych i rejestracja podatników leżą w gestii organów skarbowych, a nie bezpośrednio ministra finansów. To właśnie regionalne lub krajowe urzędy skarbowe są odpowiedzialne za prowadzenie ewidencji podatników oraz przyjmowanie deklaracji podatkowych, co jest zgodne z ustawodawstwem podatkowym i administracyjnym. Odpowiedzialność ministra finansów koncentruje się na strategii budżetowej, a nie na operacyjnych działaniach związanych z egzekucją podatków. Kolejnym błędnym założeniem jest przekonanie, że minister finansów dokonuje wymiaru i poboru podatków od towarów i usług. W rzeczywistości, to organy podatkowe są odpowiedzialne za wydawanie decyzji dotyczących wymiaru podatków. W praktyce, minister finansów powinien skupić się na długoterminowym planowaniu finansowym oraz podejmowaniu decyzji politycznych, które wpływają na całość systemu finansowego kraju. W rezultacie, nieprawidłowe zrozumienie tych ról może prowadzić do dezorientacji w zakresie funkcjonowania administracji skarbowej oraz zarządzania finansami publicznymi.

Pytanie 32

Absolwent technikum ekonomicznego o 4-letnim okresie nauczania po 2-letniej przerwie w kształceniu rozpoczął studia zaoczne w szkole wyższej, które trwały 5 lat. Po ukończeniu studiów podjął pierwszą pracę. Jaki okres pracy będzie wliczony do podstawy wymiaru urlopu z tytułu ukończenia wszystkich szkół?

Fragment Kodeksu pracy

Art. 155. § 1. Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się z tytułu ukończenia:
1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej – przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,
2) średniej szkoły zawodowej – przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 5 lat,
3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół zawodowych – 5 lat,
4) średniej szkoły ogólnokształcącej – 4 lata,
5) szkoły policealnej – 6 lat,
6) szkoły wyższej – 8 lat.
Okresy nauki, o których mowa w pkt 1-6, nie podlegają sumowaniu.
(...)

A. 6 lat.

B. 8 lat.

C. 5 lat.

D. 12 lat.

Odpowiedź "8 lat" jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z przepisami prawa pracy w Polsce, okres nauki w szkołach wyższych jest wliczany do podstawy wymiaru urlopu. W przypadku tego pytania, absolwent technikum ekonomicznego uczęszczał do szkoły przez 4 lata, a następnie po 2-letniej przerwie podjął studia zaoczne trwające 5 lat. Jednakże, do podstawy wymiaru urlopu wlicza się tylko najdłuższy czas nauki, co w tym przypadku wynosi 5 lat studiów. Dlatego, łącząc ten czas z okresem nauki w technikum, otrzymujemy 4 lata nauki w technikum oraz 5 lat studiów wyższych, co daje łącznie 9 lat. Jednak z uwagi na przepisy, które mówią, że okresy nauki z różnych szkół się nie sumują, do podstawy wymiaru urlopu wlicza się jedynie okres 8 lat. Osoby z taką wiedzą mogą skutecznie planować swoje prawa do urlopu oraz zrozumieć, jakie okresy są brane pod uwagę w procesach kadrowych.

Pytanie 33

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 34

Oblicz wartość przeciętnego zapasu towarów w I kwartale 2020 r. metodą średniej arytmetycznej wartości zapasu początkowego i końcowego.

Zapas towarów w hurtowni w I kwartale 2020 r.
Zapas na dzień	1 stycznia	31 stycznia	29 lutego	31 marca
Wartość zapasu	250 000.00 zł	280 000.00 zł	210 000.00 zł	290 000.00 zł

A. 180 000,00 zł

B. 285 000,00 zł

C. 257 500,00 zł

D. 270 000,00 zł

Niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z niepełnego zrozumienia zasad obliczania przeciętnego zapasu towarów. Wiele osób może pomylić wartości zapasu początkowego i końcowego lub, co gorsza, zastosować niewłaściwe metody obliczeniowe. Na przykład, wybór wartości 257 500,00 zł może sugerować, że obliczono średnią z błędnych wartości lub że wykorzystano niewłaściwe dane, co prowadzi do zaniżenia przeciętnego zapasu. Innym typowym błędem jest zsumowanie wartości zapasu z różnych okresów bez odpowiedniego ujęcia ich w danym kwartale. Z kolei odpowiedź 285 000,00 zł może wynikać z niepoprawnego dodania zapasu końcowego bez uwzględnienia zapasu początkowego, co jest zaprzeczeniem zasady średniej arytmetycznej. Ponadto, niektórzy mogą stosować metody szacunkowe, które nie są zgodne z rzeczywistymi wartościami, co wprowadza dodatkowy błąd. Kluczowe jest zrozumienie, że nie można pomijać żadnego z tych kroków, aby osiągnąć rzetelny rezultat. Właściwe zrozumienie i stosowanie tych zasad jest istotne w kontekście dokładności finansowej oraz efektywnego zarządzania zapasami w przedsiębiorstwie.

Pytanie 35

Pracownik, który jest wynagradzany w systemie akordu progresywnego, przepracował w miesiącu godziny zgodnie z obowiązującym go wymiarem czasu pracy i wykonał 3 800 sztuk wyrobów spełniających normę jakościową. Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli oblicz miesięczne wynagrodzenie brutto pracownika.

Stawka akordowa za wykonanie do 3 000 sztuk wyrobów	0,65 zł/szt.
Stawka akordowa za wykonanie powyżej 3 000 sztuk wyrobów	0,85 zł/szt.

A. 2 470,00 zł

B. 2 850,00 zł

C. 2 630,00 zł

D. 3 230,00 zł

Wybór odpowiedzi 2 630,00 zł jest słuszny, ponieważ w systemie akordu progresywnego wynagrodzenie oblicza się na podstawie ilości wykonanych wyrobów i obowiązujących stawek. Pracownik wykonał 3 800 sztuk, a zgodnie z zasadami wynagradzania w tym systemie, za pierwsze 3 000 sztuk otrzymuje stawkę 0,65 zł za sztukę. To przynosi kwotę 1 950 zł (3 000 sztuk x 0,65 zł/szt.). Dodatkowo, za pozostałe 800 sztuk, które zostały wykonane powyżej normy, pracownik otrzymuje wyższą stawkę 0,85 zł za sztukę, co daje 680 zł (800 sztuk x 0,85 zł/szt.). Sumując te dwie kwoty, otrzymujemy 1 950 zł + 680 zł = 2 630 zł. Warto podkreślić, że akord progresywny ma na celu motywowanie pracowników do zwiększenia wydajności, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu zasobami ludzkimi.

Pytanie 36

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 37

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 38

Zarząd, Rada Nadzorcza oraz Walne Zgromadzenie stanowią organy spółki

A. partnerskiej

B. cywilnej

C. jawnej

D. akcyjnej

Odpowiedź 'akcyjnej' jest poprawna, ponieważ Zarząd, Rada Nadzorcza i Walne Zgromadzenie są organami spółki akcyjnej, które pełnią kluczowe role w strukturze zarządzania oraz podejmowania decyzji. W spółkach akcyjnych Zarząd odpowiada za bieżące zarządzanie działalnością firmy, Rada Nadzorcza sprawuje nadzór nad Zarządem, a Walne Zgromadzenie działa jako forum dla akcjonariuszy do podejmowania ważnych decyzji, takich jak zatwierdzanie sprawozdań finansowych czy wybór członków Rady Nadzorczej. Przykładem zastosowania tej struktury jest sposób, w jaki spółki publiczne organizują swoje Walne Zgromadzenia, gdzie akcjonariusze mają prawo głosu i mogą wpływać na kluczowe decyzje. Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych w Polsce, zasady funkcjonowania tych organów są szczegółowo regulowane, co zapewnia transparentność i odpowiedzialność w działaniu spółek akcyjnych, czyniąc je bardziej wiarygodnymi dla inwestorów i interesariuszy.

Pytanie 39

Na podstawie zamieszczonych danych oblicz, ile wynosi koszt zużycia materiałów przypadający na wyprodukowanie 10 sztuk bluzek damskich i 10 sztuk spódnic.

Dane niezbędne do kalkulacji kosztów produkcji wyrobów krawieckich
Wyszczególnienie	Norma zużycia materiałów	Cena tkaniny za 1 m.b.
Bluzka damska	2,00 m.b./szt.	11,00 zł
Spódnica	2,10 m.b./szt.	10,00 zł

A. 430,00 zł

B. 340,00 zł

C. 220,00 zł

D. 210,00 zł

Koszt zużycia materiałów na produkcję bluzek i spódnic został obliczony poprzez pomnożenie normy zużycia materiałów dla każdego z produktów przez cenę tkaniny na metr bieżący. Na przykład, jeśli norma dla bluzki wynosi 2 metry tkaniny, a cena za metr to 20 zł, to koszt materiałów na jedną bluzkę wynosi 40 zł. Przy produkcji 10 bluzek całkowity koszt to 400 zł. Podobnie, jeśli norma dla spódnicy wynosi 1,5 metra, to koszt materiałów na jedną spódnicę przy tej samej cenie wynosi 30 zł, co przy 10 sztukach daje 300 zł. Sumując te kwoty, uzyskujemy 400 zł (bluzki) + 300 zł (spódnice) = 700 zł. Prawidłowa odpowiedź odnosi się do szerszego kontekstu obliczeń budżetowych w procesie produkcyjnym, który jest kluczowy dla planowania finansowego i zarządzania kosztami. Umożliwia to efektywne zarządzanie zasobami i minimalizację kosztów produkcji, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży odzieżowej, gdzie precyzyjne kalkulacje są niezbędne dla rentowności przedsiębiorstwa.

Pytanie 40

Pracodawca rozwiązuje z pracownikiem stosunek pracy zawarty na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony i nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy. W tej sytuacji pracodawca powinien wydać pracownikowi świadectwo pracy

A. po złożeniu przez pracownika pisemnego wniosku

B. w dowolnie ustalonym terminie z pracownikiem

C. niezwłocznie, w dniu zakończenia stosunku pracy

D. po wcześniejszym rozliczeniu się pracownika z pracodawcą

Odpowiedź, że pracodawca powinien wydać pracownikowi świadectwo pracy niezwłocznie, w dniu rozwiązania stosunku pracy, jest zgodna z przepisami Kodeksu pracy. Pracodawca ma obowiązek przekazać świadectwo pracy w momencie ustania stosunku pracy, co jest kluczowe dla pracowników poszukujących nowego zatrudnienia. Świadectwo pracy zawiera istotne informacje na temat przebiegu zatrudnienia, takie jak okres zatrudnienia, rodzaj wykonywanej pracy oraz ewentualne informacje o rozwiązaniu umowy. W praktyce, pracodawcy powinni być świadomi, że opóźnienia w wydaniu świadectwa mogą wpływać na sytuację prawną pracownika oraz jego możliwości na rynku pracy. Przykładem może być sytuacja, w której pracownik stara się o nową posadę, a brak świadectwa pracy opóźnia cały proces rekrutacji. Z tego względu, zgodność z przepisami oraz dobra praktyka wskazują na konieczność niezwłocznego wydania świadectwa w dniu rozwiązania umowy o pracę, co nie tylko zabezpiecza interesy pracownika, ale także świadczy o profesjonalizmie pracodawcy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej