Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 23 czerwca 2026 21:01
  • Data zakończenia: 23 czerwca 2026 21:25

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Na przedstawionym diagramie ER zapis FK1 oznacza

Ilustracja do pytania
A. klucz podstawowy.
B. relację 1:1.
C. klucz obcy.
D. relację 1:N.
Skrót FK1 na diagramie ER oznacza klucz obcy (ang. foreign key) i jest to dokładnie to, co powinno łączyć tabelę Zamówienia z tabelą Klienci. W relacyjnych bazach danych klucz obcy to atrybut lub zestaw atrybutów, który wskazuje na klucz podstawowy w innej tabeli. Dzięki temu baza danych wie, że konkretne zamówienie należy do konkretnego klienta. W twoim diagramie pole NR_klienta w tabeli Zamówienia jest oznaczone jako FK1, czyli jest kluczem obcym odwołującym się do NR_klienta będącego kluczem podstawowym (PK) w tabeli Klienci. To jest klasyczny przykład relacji 1:N – jeden klient może mieć wiele zamówień, a każde zamówienie jest powiązane z dokładnie jednym klientem. W praktyce, w SQL, taka relacja jest definiowana mniej więcej tak: `FOREIGN KEY (NR_klienta) REFERENCES Klienci(NR_klienta)`. Taka definicja pozwala silnikowi bazy danych pilnować spójności referencyjnej, czyli np. nie pozwoli wstawić zamówienia z numerem klienta, który nie istnieje w tabeli Klienci, ani usunąć klienta, do którego wciąż istnieją zamówienia (chyba że jawnie zdefiniujemy CASCADE). Z mojego doświadczenia poprawne używanie kluczy obcych bardzo upraszcza później raportowanie, łączenie tabel w zapytaniach JOIN i ogólnie utrzymanie porządku w bazie. W modelowaniu ER oznaczenie FK wraz z numerem (FK1, FK2 itd.) to po prostu sposób na jednoznaczne nazwanie konkretnych kluczy obcych, gdy w systemie jest ich więcej. W dobrze zaprojektowanych bazach danych zawsze warto jawnie definiować foreign key, zamiast tylko „ufać”, że aplikacja będzie podawała poprawne dane – to jest po prostu dobra praktyka i standard w profesjonalnych projektach.

Pytanie 2

W języku JavaScript, aby zmodyfikować wartość atrybutu znacznika HTML, po uzyskaniu obiektu przez metodę getElementById, należy zastosować

A. pola attribute i podać nazwę atrybutu
B. metody setAttribute
C. pola innerHTML
D. metody getAttribute
Wybór metody setAttribute do zmiany wartości atrybutu znacznika HTML jest najbardziej odpowiedni, ponieważ ta metoda pozwala na bezpośrednie modyfikowanie atrybutów elementów DOM. Metoda setAttribute przyjmuje dwa argumenty: nazwę atrybutu, który chcemy zmienić, oraz nową wartość, którą chcemy przypisać. Na przykład, jeśli mamy znaczniki HTML takie jak <input type='text' id='myInput'>, możemy użyć JavaScriptu: document.getElementById('myInput').setAttribute('value', 'Nowa wartość');, co ustawi nową wartość w polu tekstowym. Korzystanie z setAttribute jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, ponieważ pozwala na elastyczne zarządzanie atrybutami różnych elementów bez konieczności bezpośredniego manipulowania ich właściwościami. To podejście zwiększa czytelność i utrzymywalność kodu, a także przyczynia się do lepszej separacji logiki aplikacji od struktury HTML. Ponadto, setAttribute jest standardową metodą, która działa na wszystkich nowoczesnych przeglądarkach, co zapewnia szeroką kompatybilność.

Pytanie 3

Na podstawie przydzielenia wartości do zmiennych w języku PHP można zauważyć, że

$zmienna1 = 15;
$zmienna2 = "15";
$zmienna3 = (string) $zmienna1;
A. wszystkie zmienne mają ten sam typ.
B. zmienna1 i zmienna3 mają ten sam typ.
C. zmienna2 i zmienna3 mają ten sam typ.
D. zmienna1 i zmienna2 mają ten sam typ.
Dobrze widzisz, że $zmienna2 i $zmienna3 mają ten sam typ. Obie przechowują wartości jako stringi, co jest spoko. $zmienna2 to łańcuch z "15", a $zmienna3 to wynik rzutowania $zmienna1 (która jest liczbą całkowitą) na string. W PHP takie rzutowanie to normalna sprawa i nie zmienia wartości, tylko jej format. W praktyce, jeżeli dobrze rozumiesz typy danych, to ułatwia Ci to życie w programowaniu. Różne typy mogą wpływać na to, jak działają operacje i jak dane są przechowywane. Warto więc pamiętać, żeby w kodzie jasno definiować typy zmiennych i używać rzutowania tam, gdzie trzeba, bo to pomaga unikać błędów. Jak się w to wczujesz, to łatwiej będzie Ci ogarniać pamięć i optymalizować kod, zwłaszcza w większych projektach.

Pytanie 4

Jak można opisać przedstawiony obiekt w JavaScript?

var obiekt1 = {
  x: 0,
  y: 0,
  wsp: function() { ... }
}
A. trzema właściwościami
B. dwiema metodami i jedną właściwością
C. dwiema właściwościami i jedną metodą
D. trzema metodami
Obiekt w języku JavaScript to struktura danych, która przechowuje zbiór właściwości, gdzie każda właściwość jest parą klucz-wartość. W podanym przykładzie mamy obiekt o nazwie 'obiekt1' zdefiniowany za pomocą literału obiektowego. Składa się on z dwóch właściwości 'x' i 'y', które mają przypisane wartości liczby całkowitej zero oraz jednej metody 'wsp', która jest funkcją. Właściwości 'x' i 'y' są prostymi wartościami liczbowymi, a metoda 'wsp' jest zdefiniowana jako funkcja, co oznacza, że można ją wywoływać, aby wykonywać pewne operacje. Tego typu struktury są często używane w JavaScript do tworzenia obiektów reprezentujących dane, jak współrzędne punktów na płaszczyźnie. Dzięki możliwości definiowania metod, obiekty mogą wykonywać operacje na swoich danych, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego. Dzięki zrozumieniu tej struktury, programista może efektywnie zarządzać danymi i logiką aplikacji, stosując dobre praktyki takie jak enkapsulacja i modularność kodu.

Pytanie 5

Na tabeli 'dania', której wiersze zostały pokazane, wykonano przedstawioną kwerendę:

SELECT * FROM dania WHERE typ < 3 AND cena < 30 LIMIT 5;
Ile wierszy wybierze kwerenda?
idtypnazwacena
11Gazpacho20
21Krem z warzyw25
31Gulaszowa ostra30
42Kaczka i owoc30
52Kurczak pieczony40
62wieprzowy przysmak35
72Mintaj w panierce30
82Alle kotlet30
93Owoce morza20
103Grzybki, warzywka, sos15
113Orzechy i chipsy10
123Tatar i jajo15
133Bukiet warzyw10
A. 13
B. 5
C. 8
D. 2
Kwerenda SQL zawarta w pytaniu to `SELECT * FROM dania WHERE typ < 3 AND cena < 30 LIMIT 5;`. Analizując tę kwerendę, możemy zauważyć, że wybiera ona wiersze z tabeli `dania`, gdzie wartość kolumny `typ` jest mniejsza niż 3 oraz wartość kolumny `cena` jest mniejsza niż 30. Sprawdźmy dane w tabeli: dla `typ` 1 mamy trzy dania: Gazpacho (cena 20), Krem z warzyw (cena 25) oraz Gulaszowa ostra (cena 30), z których dwa pierwsze spełniają warunek dotyczący ceny. Dla `typ` 2 mamy Kaczkę i owoc (cena 30), Kurczaka pieczonego (cena 40) oraz Wieprzowy przysmak (cena 35), które nie spełniają wymogu ceny. W rezultacie, wiersze, które spełniają oba warunki to: Gazpacho oraz Krem z warzyw. Zatem kwerenda wybierze 2 wiersze. W kontekście praktycznym, umiejętność tworzenia filtrów w kwerendach SQL jest kluczowa w analizie danych oraz w tworzeniu raportów, co jest bardzo istotne w pracy z bazami danych.

Pytanie 6

Efekt AutoDuck w obróbce dźwięku jest stosowany do

A. ocieplenia głosu i dźwięków pochodzących z tła.
B. wyrównania głośności całej ścieżki dźwiękowej.
C. ściszenia dźwięku w tle, gdy pojawia się dźwięk pierwszoplanowy.
D. eliminacji szumów pochodzących z dźwięków w tle.
W obróbce dźwięku łatwo pomylić różne efekty, bo większość z nich w jakiś sposób wpływa na głośność lub charakter brzmienia. AutoDuck jednak ma bardzo konkretne zastosowanie: automatyczne ściszanie tła, gdy pojawia się dźwięk pierwszoplanowy, najczęściej głos. To nie jest efekt „upiększający” czy „naprawiający” brzmienie, tylko typowo użytkowy mechanizm sterowania poziomem głośności między dwoma ścieżkami. Częsty błąd myślowy polega na tym, że wszystko, co „robi coś z głośnością”, wrzuca się do jednego worka. Ocieplenie głosu kojarzy się raczej z korekcją barwy (equalizer – podbicie niskich i niższych średnich częstotliwości) albo z delikatną kompresją, ewentualnie z efektami typu saturacja czy emulacja lampowa. AutoDuck niczego nie „ociepla”, on tylko zmniejsza poziom innej ścieżki, reagując na sygnał pierwszoplanowy. Podobnie z wyrównywaniem głośności całej ścieżki – od tego są kompresory, limitery, normalizacja czy tzw. loudness matching zgodny z normami EBU R128 lub ITU-R BS.1770. Te narzędzia analizują lub przetwarzają pojedynczą ścieżkę, żeby jej poziom był bardziej równy w czasie. AutoDuck działa relacyjnie: jedna ścieżka kontroluje głośność drugiej. Jeśli chodzi o eliminację szumów, tym zajmują się zupełnie inne algorytmy: redukcja szumów, bramki szumów (noise gate), filtry dolno- lub górnoprzepustowe, narzędzia typu DeNoise. Szum się tam analizuje i usuwa lub tłumi, najczęściej w oparciu o profil szumu albo próg głośności. AutoDuck nie rozpoznaje szumu ani nie czyści nagrania, tylko mechanicznie ścisza tło, gdy pojawia się ważniejszy sygnał. W produkcji multimediów na strony WWW czy do e-learningu dobrą praktyką jest łączenie kilku technik: najpierw oczyszczenie głosu z szumów i ustawienie jego stałego poziomu kompresją, a dopiero potem zastosowanie duckingu na muzyce w tle. Dzięki temu materiał brzmi profesjonalnie, a słuchacz nie musi walczyć z niedosłyszalnym komentarzem przykrytym za głośną muzyką.

Pytanie 7

Zapisano kod HTML wstawiający grafikę na stronę internetową:

<img src="rysunek.png" alt="pejzaż">
Jeżeli rysunek.pngnie zostanie odnaleziony, przeglądarka:
A. w miejscu grafiki wypisze błąd wyświetlania strony.
B. nie wyświetli strony internetowej.
C. w miejscu grafiki wypisze tekst "pejzaż".
D. w miejscu grafiki wypisze tekst "rysunek.png".
Brawo! Wybrałeś prawidłową odpowiedź. Element <img> w kodzie HTML może mieć atrybut alt, który określa tekst alternatywny, który ma być wyświetlony, gdy obrazek nie może zostać załadowany. W tym przypadku, atrybut alt ma wartość 'pejzaż', co oznacza, że jeśli obraz 'rysunek.png' nie może zostać załadowany, przeglądarka wyświetli tekst 'pejzaż' w miejscu, gdzie powinien być obraz. Ta funkcja jest przydatna z kilku powodów. Po pierwsze, pozwala użytkownikowi zrozumieć kontekst strony, nawet jeśli nie może zobaczyć obrazu. Po drugie, jest to zgodne ze standardami dostępności, ponieważ czytniki ekranu dla osób niewidomych mogą odczytywać ten tekst. To jest ważne dla tworzenia stron internetowych, które są dostępne dla wszystkich.

Pytanie 8

Fragment skryptu w języku JavaScript umieszczony w ramce

t = "Ala ma kota.";
s = t.length;
A. przypisze zmiennej s długość tekstu z zmiennej t
B. wyświetli długość tekstu z zmiennej t
C. przypisze zmiennej s zmienną t
D. przypisze zmiennej s część tekstu z zmiennej t, o długości określonej przez zmienną length
W podanym kodzie zmiennej t przypisano wartość ciągu znaków Ala ma kota.. Następnie zmiennej s przypisano wynik wywołania właściwości length na zmiennej t. W JavaScript length jest właściwością obiektów String używaną do określenia długości łańcucha znaków czyli liczby znaków w napisie. W tym przypadku t.length zwróci liczbę 12 ponieważ włącznie ze spacjami i kropką ciąg Ala ma kota. składa się z 12 znaków. Przypisanie tego wyniku do zmiennej s oznacza że s będzie miało wartość 12. Takie wykorzystanie właściwości length jest zgodne z dobrymi praktykami i często stosowane w programowaniu w JavaScript. Pozwala na dynamiczne określanie długości łańcuchów co jest przydatne przy przetwarzaniu danych tekstowych. Umiejętność manipulacji łańcuchami znaków jest kluczowa w tworzeniu aplikacji webowych i skryptów które muszą obsługiwać dane użytkowników. Prawidłowe zrozumienie jak działa właściwość length pozwala na efektywne zarządzanie i przetwarzanie tekstu co jest istotne w pracy każdego programisty.

Pytanie 9

Który format to RASTROWY format graficzny z kompresją BEZSTRATNĄ?

A. PNG
B. JNG
C. SVG
D. CDR
PNG to rastrowy format graficzny z kompresją BEZSTRATNĄ - zmniejsza rozmiar pliku bez pogorszenia jakości obrazu, dodatkowo obsługując przezroczystość. Dlatego nadaje się do grafik, w których liczy się czystość krawędzi i kolorów. Zapamiętaj: PNG = raster + bezstratność (+ kanał alfa).

Pytanie 10

W języku PHP funkcja trim ma za zadanie

A. z obu końców napisu usuwać białe znaki lub inne znaki podane w parametrze.
B. wyznaczyć długość napisu.
C. porównywać dwa napisy i wypisywać część wspólną.
D. zmniejszać napis o wskazaną w parametrze liczbę znaków.
W PHP łatwo pomylić różne funkcje operujące na łańcuchach znaków, bo często używa się ich obok siebie i wszystkie „coś robią z napisem”. Funkcja trim() bywa mylona z innymi narzędziami, które mierzą długość, porównują teksty albo je przycinają w środku. Warto więc to sobie spokojnie uporządkować. Trim nie służy do wyznaczania długości napisu – do tego jest funkcja strlen(), która zwraca liczbę znaków w łańcuchu i nic z nim nie usuwa ani nie modyfikuje. To typowy błąd: ktoś widzi krótką nazwę „trim” i kojarzy ją z „przycięciem do długości”, a tu chodzi wyłącznie o usuwanie znaków z obu końców. Funkcja trim nie porównuje też dwóch napisów i nie wypisuje części wspólnej. Jeżeli chcemy porównać łańcuchy, używamy operatorów porównania (==, ===) albo funkcji strcmp(), strcasecmp() itd. Szukanie części wspólnej między dwoma tekstami wymaga zupełnie innych technik, np. funkcji strpos(), substr(), czasem nawet algorytmów dopasowania wzorców – ale to zupełnie inny temat niż trim. Częste jest też mylne przekonanie, że trim „zmniejsza napis o wskazaną liczbę znaków”, jakby działał na zasadzie: przekaż n i utnij tyle znaków. Tymczasem trim w ogóle nie operuje na liczbach, tylko na zbiorze znaków podanych w drugim parametrze. Usuwa wszystkie wystąpienia tych znaków z początku i końca, niezależnie od tego, ile ich tam jest. Jeżeli ktoś chce przyciąć łańcuch do określonej długości, używa się substr() albo mb_substr() (dla UTF-8), czasem w połączeniu z funkcjami multibajtowymi. Moim zdaniem podstawowy błąd myślowy polega tu na traktowaniu „przycinania” bardzo ogólnie, bez rozróżnienia: czy przycinamy do długości, czy usuwamy białe znaki na brzegach, czy porównujemy zawartość. Trim jest funkcją specjalistyczną: normalizuje początek i koniec łańcucha, co jest kluczowe przy walidacji danych wejściowych, porównywaniu stringów i zapisywaniu ich w spójnej postaci. Dobrą praktyką jest najpierw zastosować trim na danych od użytkownika, a dopiero potem używać strlen, strcmp czy substr do dalszych operacji. Wtedy każdy element ma swoją jasną, techniczną rolę.

Pytanie 11

Który operator w języku SQL zwraca resztę z dzielenia (modulo)?

A.
/
B.
||
C.
%
D.
&
Operator % w SQL (m.in. w MySQL) oblicza resztę z dzielenia całkowitego - modulo. Na przykład SELECT 7 % 3 zwróci 1, bo 7 podzielone przez 3 daje 2 i resztę 1. Bywa wykorzystywany np. do sprawdzenia parzystości (liczba % 2 = 0) czy cykliczności. W niektórych systemach dostępna jest też funkcja MOD(a, b). Dlatego resztę z dzielenia zwraca operator %.

Pytanie 12

Jaką formę ma kolor przedstawiony w systemie szesnastkowym jako #11FE07 w formacie RGB?

A. rgb(11,127,7)
B. rgb(17,254,7)
C. rgb(17,255,7)
D. rgb(17,FE,7)
Wszystkie trzy niepoprawne odpowiedzi odzwierciedlają błędne konwersje wartości szesnastkowych na wartości dziesiętne w systemie RGB. Pierwsza z odpowiedzi sugeruje użycie rgb(17, FE, 7), co jest niepoprawne, ponieważ 'FE' nie zostało przekształcone na wartość dziesiętną. W systemie szesnastkowym 'FE' odpowiada wartości 254, więc ta odpowiedź nie oddaje prawidłowej wartości dla koloru. W drugiej odpowiedzi, rgb(11, 127, 7), również występuje nieprawidłowa konwersja - '11' powinno być 17, a '127' nie ma odpowiadającej wartości w kolorze #11FE07, ponieważ powinno to być 254. Ostatnia odpowiedź, rgb(17, 254, 7), jest bliska prawidłowej, ale nie jest uznawana za poprawną, co może budzić wątpliwości. Kluczowe w całym procesie jest zrozumienie, że każda para szesnastkowa musi być konwertowana na odpowiednią wartość dziesiętną, a błędne konwersje prowadzą do nieprawidłowych reprezentacji kolorów. Właściwe rozumienie i precyzyjne stosowanie konwersji jest fundamentalne w pracy z kolorami w różnych projektach graficznych.

Pytanie 13

Barwy reprezentowane graficznie na stożku (barwa, nasycenie, jasność) uzyskuje się w modelu:

A. CIEXYZ
B. CMYK
C. HSV
D. RGB
Model HSV opisuje kolor trzema parametrami: barwą (Hue), nasyceniem (Saturation) i jasnością (Value). Graficznie przedstawia się go jako stożek (lub walec): kąt to barwa, odległość od osi to nasycenie, a wysokość to jasność. Taki układ jest intuicyjny dla człowieka. Dlatego barwy na stożku reprezentuje model HSV.

Pytanie 14

Zgodnie z zasadami ACID dotyczącymi transakcji, wymóg izolacji (ang. isolation) wskazuje, że

A. po zrealizowaniu transakcji system baz danych będzie w stanie spójności
B. pod określonymi warunkami dane modyfikowane przez transakcję mogą zostać anulowane
C. gdy wystąpi konflikt z inną transakcją, obie mogą modyfikować te same dane równocześnie
D. jeśli dwie transakcje są wykonywane równolegle, to zazwyczaj nie zauważają wprowadzanych przez siebie zmian
Po pierwsze, odpowiedź, która sugeruje, że po wykonaniu transakcji system bazy danych będzie spójny, nie odnosi się bezpośrednio do aspektu izolacji. Spójność to w rzeczywistości inne z wymaganych stanów ACID, które koncentruje się na tym, że wszystkie transakcje muszą zapewnić, że system przechodzi z jednego stanu spójnego do innego. Izolacja działa w zupełnie innym kontekście. Kolejna odpowiedź wskazująca na konflikt modyfikacji danych przez różne transakcje sugeruje sytuację, która w rzeczywistości powinna być unika, a nie opisana jako cecha izolacji. Izolacja ma na celu zapobieganie takim konfliktom, a nie ich akceptację. Dodatkowo, odpowiedź mówiąca o wycofywaniu danych pod pewnymi warunkami odnosi się do działania mechanizmu rollback, który jest związany z innym aspektem transakcji – atomowością. Atomowość dotyczy tego, czy cała transakcja zostanie pomyślnie zakończona, czy też w razie problemów zostanie wycofana, ale nie bezpośrednio do izolacji. Powszechny błąd myślowy polega na myleniu tych pojęć i ich wzajemnych interakcji. Właściwe zrozumienie izolacji jako ochrony przed widocznością zmian między transakcjami współbieżnymi jest kluczowe dla projektowania poprawnych i odpornych na błędy systemów baz danych.

Pytanie 15

Zamieszczone zapytanie SQL przyznaje prawo SELECT:

GRANT SELECT ON hurtownia.* TO 'sprzedawca'@'localhost';
A. do wszystkich tabel w bazie hurtownia
B. dla użytkownika root na serwerze localhost
C. do wszystkich kolumn w tabeli hurtownia
D. dla użytkownika root na serwerze sprzedawca
Polecenie GRANT SELECT ON hurtownia.* TO sprzedawca@localhost; nadaje prawo SELECT dla wszystkich tabel w bazie danych o nazwie hurtownia. Symbol * po nazwie bazy oznacza, że uprawnienia dotyczą wszystkich tabel w tej bazie. Jest to popularny sposób przyznawania uprawnień w systemach zarządzania bazami danych takich jak MySQL. Prawidłowe zarządzanie uprawnieniami jest kluczowe w zapewnieniu bezpieczeństwa i efektywności pracy z bazami danych. Przyznanie prawa SELECT oznacza, że użytkownik sprzedawca może odczytywać dane, co jest często stosowane w przypadku użytkowników, którzy potrzebują dostępu do raportów lub analiz. Zgodnie z dobrymi praktykami warto przyznawać minimalny poziom uprawnień niezbędny do wykonywania określonych zadań co chroni przed nieautoryzowanym dostępem lub modyfikacją danych. Przyznając uprawnienia warto także monitorować logi dostępu w celu wykrywania potencjalnych nieprawidłowości. Również istotne jest aby użytkownik localhost miał dostęp tylko z lokalnego serwera co ogranicza ryzyko zdalnych ataków.

Pytanie 16

Dla którego akapitu zastosowano przedstawioną właściwość stylu CSS?

Ilustracja do pytania
A. Akapit 4
B. Akapit 2
C. Akapit 1
D. Akapit 3
Wybrana przez Ciebie odpowiedź jest nieprawidłowa. Właściwość CSS 'border-radius: 20%;' nie została zastosowana do akapitu, który wybrałeś. Wskazuje na to fakt, że rogi akapitu są prostokątne, a nie zaokrąglone. Zaokrąglenie rogów jest efektem działania tej właściwości CSS. Warto pamiętać, że 'border-radius' to ważna właściwość, która daje możliwość manipulowania kształtem elementów HTML. Można za jej pomocą tworzyć różne efekty estetyczne, takie jak zaokrąglone rogi, elipsy czy okręgi. Jednak jej użycie powinno być zawsze przemyślane i dostosowane do ogólnego stylu strony. W przeciwnym razie, niewłaściwe użycie tej właściwości może zaburzyć harmonię projektu. Pamiętaj, że rozumienie i umiejętność zastosowania różnych właściwości CSS jest kluczem do tworzenia atrakcyjnych i funkcjonalnych stron internetowych.

Pytanie 17

W skrypcie JavaScript użyto metody DOM getElementsByClassName('akapit'). Ta metoda odniesie się do akapitu

A. <p class="akapit">akapit4</p>
B. <p id="akapit">akapit2</p>
C. <p href="/akapit">akapit3</p>
D. <p>akapit</p>
Selekcja elementów DOM na podstawie ich klas jest kluczowym aspektem w pracy z JavaScript, jednak nie wszystkie odpowiedzi w tym teście są poprawnie skonstruowane. Odpowiedzi takie jak <p>akapit</p>, <p id="akapit">akapit2</p> oraz <p href="/akapit">akapit3</p> mają istotne braki w kontekście wykorzystania metody getElementsByClassName. Element <p>akapit</p> nie ma przypisanej klasy, co uniemożliwia jego selekcję przez tę metodę. Ważne jest, aby pamiętać, że getElementsByClassName wymaga, aby elementy miały przypisaną klasę, a nie aby były zdefiniowane przez inne atrybuty. Z kolei <p id="akapit">akapit2</p> posiada identyfikator, a nie klasę, co również nie umożliwia jego odnalezienia przez tę metodę. Identyfikatory są unikalne w kontekście dokumentu HTML i są bardziej odpowiednie do selekcji z wykorzystaniem metody getElementById. Ostatnia odpowiedź <p href="/akapit">akapit3</p> jest niewłaściwa, ponieważ atrybut href nie jest przypisany do elementów typu p, co jest technicznie błędne. Tego rodzaju błędy mogą wynikać z nieporozumień dotyczących struktury DOM i atrybutów HTML, co jest kluczowe do efektywnego programowania w JavaScript. Właściwe rozumienie różnic między klasami, identyfikatorami i innymi atrybutami jest fundamentalne dla skutecznego zarządzania elementami w kodzie skryptowym.

Pytanie 18

Tabele Osoby i Adresy są połączone relacją jeden do wielu. Które zapytanie SQL należy wykonać, aby korzystając z tej relacji, prawidłowo wyświetlić nazwiska oraz przyporządkowane im miasta?

Ilustracja do pytania
A. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby.Adresy_id = Adresy.id FROM Osoby, Adresy;
B. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby, Adresy;
C. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby, Adresy WHERE Osoby.id = Adresy.id;
D. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby JOIN Adresy ON Osoby.Adresy_id = Adresy.id;
W tym zadaniu widać kilka typowych pułapek związanych z łączeniem tabel w SQL. Często spotyka się podejście, że wystarczy wypisać kilka tabel po przecinku w klauzuli FROM i baza danych sama się domyśli, jak je połączyć. Niestety tak to nie działa. Jeśli podamy FROM Osoby, Adresy bez żadnego warunku, otrzymamy tzw. iloczyn kartezjański. Oznacza to, że każda osoba zostanie połączona z każdym adresem, co w praktyce daje ogromny, kompletnie bezsensowny zestaw danych. To jest bardzo częsty błąd początkujących: zapytanie technicznie się wykonuje, ale wynik nie ma żadnego logicznego związku z modelem danych. Drugi problem to łączenie tabel po niewłaściwych kolumnach. Zdarza się założenie, że skoro obie tabele mają kolumnę id, to można je po prostu zrównać w warunku WHERE Osoby.id = Adresy.id. Jest to myślenie intuicyjne, ale błędne z punktu widzenia projektowania relacyjnego. Kolumna id w każdej tabeli jest zwykle osobnym kluczem głównym i nie ma powodu, żeby ich wartości się pokrywały. W poprawnym modelu relacji używa się klucza obcego, tutaj Osoby.Adresy_id, który jawnie wskazuje na Adresy.id. To właśnie te dwie kolumny należy ze sobą powiązać. Kolejna pułapka to mylenie składni JOIN z warunkiem łączenia. Fragment Osoby.Adresy_id = Adresy.id nie może znajdować się w miejscu, gdzie SQL oczekuje listy tabel po FROM albo słowa kluczowego JOIN. To jest wyrażenie logiczne, które powinno znaleźć się w klauzuli ON (w przypadku JOIN) lub w WHERE (w starszym stylu zapisu). Moim zdaniem ważne jest, żeby w głowie rozdzielić trzy elementy: najpierw wymieniamy tabele, które chcemy połączyć, potem określamy typ złączenia (JOIN, LEFT JOIN itd.), a dopiero na końcu definiujemy warunek powiązania ON klucz_obcy = klucz_główny. Jeśli pomieszamy te poziomy, wychodzą dziwne konstrukcje, które są po prostu niezgodne ze składnią SQL. Dobra praktyka branżowa jest taka, że używamy jawnych JOIN-ów z precyzyjnym warunkiem ON i zawsze sprawdzamy, czy łączymy po właściwych kolumnach wynikających z relacji w modelu danych.

Pytanie 19

W języku SQL przedstawiony warunek jest równoważny warunkowi

liczba >= 10 AND liczba <= 100
A. liczba IN (10, 100)
B. liczba LIKE '10%'
C. liczba BETWEEN 10 AND 100
D. NOT (liczba < 10 AND liczba > 100)
Dobra robota! Twoja odpowiedź jest na pewno poprawna. Warunek 'liczba >= 10 AND liczba <= 100' w SQL oznacza, że musimy znaleźć liczbę, która jest większa lub równa 10 i mniejsza lub równa 100. Można to również zapisać jako 'liczba BETWEEN 10 AND 100', co po prostu definiuje zakres wartości od 10 do 100, łącznie z tymi granicami. Używanie operatorów takich jak BETWEEN jest naprawdę przydatne w SQL, bo ułatwia nam życie przy pisaniu zapytań i sprawia, że łatwiej jest zrozumieć, co ten kod właściwie robi. Fajnie umieć takie rzeczy, bo to naprawdę klucz do efektywnej pracy z bazami danych.

Pytanie 20

Efektem wykonania kwerendy dla przedstawionej tabeli rezerwacje jest

SELECT sezon, SUM(liczba_dn) FROM rezerwacje
GROUP BY sezon;

id_pokliczba_dnsezon
110lato
24zima
15lato
26zima
15lato
39zima
18zima
A. lato 3, zima 4
B. lato 10, zima 4, lato 5, zima 6, lato 5, zima 9, zima 8
C. lato 10, 5, 5; zima 4, 6, 9, 8
D. lato 20, zima 27
Dobrze, że wybrałeś odpowiedź 'lato 20, zima 27'. Jest to poprawne rozwiązanie, ponieważ zapytanie SQL, które wykonujemy na tabeli rezerwacje, grupuje wyniki według sezonu i sumuje liczbę dni dla każdego sezonu. W praktyce, jeżeli mamy tabelę z danymi o rezerwacjach na różne sezony i chcemy zrozumieć, ile łącznie dni zostało zarezerwowanych dla każdego sezonu, musimy użyć takiego zapytania. W tym przypadku, suma dni dla sezonu 'lato' wynosi 20, a dla sezonu 'zima' - 27. Wiedza ta jest niezwykle przydatna, gdy na przykład chcemy zaplanować ilość dostępnych miejsc w hotelu na kolejne sezony, biorąc pod uwagę historię rezerwacji. Zwróć uwagę, że korzystanie z funkcji agregujących jak SUM w SQL jest kluczowe dla przeprowadzania analiz danych. Właściwe zrozumienie i stosowanie tych funkcji pozwoli Ci na przeprowadzanie skomplikowanych analiz i przewidywań na podstawie zgromadzonych danych.

Pytanie 21

Jak określa się proces przedstawiania informacji zawartych w dokumencie elektronicznym w formie odpowiedniej dla konkretnego środowiska?

A. Teksturowanie
B. Renderowanie
C. Mapowanie
D. Rasteryzacja
Renderowanie to proces, w którym dane zawarte w dokumencie elektronicznym są przekształcane w formę wizualną, która jest zrozumiała dla użytkownika. W praktyce oznacza to przekształcenie informacji na ekranie w sposób odpowiedni do kontekstu, w jakim są prezentowane. Renderowanie jest kluczowe w takich technologiach jak HTML, CSS oraz JavaScript, gdzie przetwarzane są dokumenty webowe, a ich wygląd oraz interaktywność są dostosowywane do możliwości przeglądarek. Przykładem zastosowania renderowania może być proces wyświetlania stron internetowych, gdzie przeglądarka interpretując kod HTML, CSS i JavaScript, renderuje dynamiczne treści, obrazy oraz elementy interaktywne. Rekomendowane praktyki branżowe dotyczące renderowania obejmują optymalizację czasu ładowania stron poprzez techniki, takie jak lazy loading, a także zapewnienie dostępności poprzez poprawne użycie znaczników semantycznych. W kontekście grafiki komputerowej, renderowanie jest również używane do generowania obrazów z modeli 3D, gdzie zaawansowane algorytmy renderujące tworzą realistyczne obrazy w grach komputerowych czy symulacjach wizualnych. Zrozumienie procesu renderowania jest kluczowe dla twórców treści cyfrowych, programistów oraz specjalistów od UX/UI.

Pytanie 22

Rodzaj zmiennej w języku JavaScript

A. musi być zadeklarowany na początku skryptu.
B. jest tylko jeden rodzaj.
C. ma miejsce poprzez przypisanie wartości.
D. nie istnieje.
W języku JavaScript typ zmiennej jest dynamicznie określany na podstawie wartości przypisanej do tej zmiennej. Oznacza to, że nie ma potrzeby deklarowania typu zmiennej przed jej użyciem. Na przykład, możemy stworzyć zmienną 'x' i przypisać jej wartość liczbową: 'let x = 10;'. W późniejszym czasie możemy przypisać do niej wartość tekstową: 'x = 'Hello!';' bez jakichkolwiek błędów. To zjawisko wpisuje się w koncepcję typowania dynamicznego, która jest cechą języków takich jak JavaScript. Dzięki temu programiści mogą pisać bardziej elastyczny kod, co jest szczególnie przydatne w projektach, gdzie wymagania mogą się szybko zmieniać. Praktyczne zastosowanie tego podejścia w JavaScript pozwala na tworzenie funkcji, które mogą przyjmować różne typy danych, co zwiększa ich uniwersalność i użyteczność. Warto również zauważyć, że dobrym zwyczajem jest stosowanie odpowiednich konwencji nazw zmiennych oraz ich dokumentowanie, aby zwiększyć czytelność kodu w projektach zespołowych.

Pytanie 23

Przedstawiony kod źródłowy, zapisany w języku C++, ma za zadanie dla wprowadzanych dowolnych całkowitych liczb różnych od zera wypisać:

int main()
{
    int liczba;
    cin >> liczba;
    while (liczba != 0)
    {
        if ((liczba % 2) == 0)
            cout << liczba << endl;
        cin >> liczba;
    }
    return 0;
}
A. wyłącznie liczby nieparzyste
B. liczby pierwsze
C. wszystkie liczby
D. jedynie liczby parzyste
Ten kod w C++ jest zaprojektowany tak, żeby wypisywał tylko liczby parzyste, które podaje użytkownik. Zaczyna od wczytania liczby całkowitej i potem wchodzi w pętlę, która działa, dopóki użytkownik nie wkroczy z zerem. W pętli sprawdza, czy liczba jest parzysta, co robi poprzez operację modulo. Jeśli reszta z dzielenia przez 2 jest 0, to znaczy, że liczba jest parzysta i wtedy jest wyświetlana na ekranie. To przykład podstawowych rzeczy w programowaniu, jak pętle i warunki, i to są naprawdę ważne umiejętności. Takie konstrukcje są przydatne w wielu programach, na przykład finansowych lub graficznych, gdzie często trzeba sprawdzić i przefiltrować dane według określonych zasad.

Pytanie 24

Aby pobrać dane (rekordy) z tabeli w bazie danych, należy użyć polecenia:

A.
SELECT
B.
INSERT
C.
GRANT
D.
CREATE
Do pobierania danych z tabel służy polecenie SELECT. Wskazuje się w nim kolumny i tabelę, a opcjonalnie warunki (WHERE), sortowanie (ORDER BY) czy złączenia. Przykładowo SELECT imie, nazwisko FROM klienci zwróci wybrane kolumny wszystkich klientów. To najczęściej używane zapytanie w pracy z bazą. Dlatego do odczytu rekordów z tabeli stosuje się SELECT.

Pytanie 25

W celu stylizacji strony internetowej stworzono odpowiednie reguły. Reguły te będą stosowane tylko do wybranych znaczników (np. niektóre nagłówki, kilka akapitów). W tej sytuacji, aby zastosować styl do kilku wybranych znaczników, najlepiej będzie użyć

{ text-align: right; }
A. klasy.
B. identyfikatora.
C. selektora akapitu.
D. pseudoklasy.
Zastosowanie pseudoklas, identyfikatorów czy selektorów akapitów w sytuacji, gdy potrzebujemy przypisać ten sam styl do różnych elementów, nie jest efektywnym rozwiązaniem. Pseudoklasy, takie jak :hover, :focus czy :nth-child, służą do stylizacji elementów w szczególnych stanach lub według ich pozycji w dokumencie. Nie są one przeznaczone do grupowego przypisywania stylów do wielu elementów, przez co ich użycie w tym kontekście obniża elastyczność i powtarzalność kodu. Identyfikatory, chociaż mogą przypisać unikalny styl do konkretnego elementu, są ograniczone do jednego miejsca w dokumencie HTML. Oznacza to, że ich użycie jest nieefektywne w kontekście wielokrotnego stylizowania, co jest sprzeczne z zasadami semantycznego HTML i CSS. Selektor akapitu, z kolei, odnosi się do elementów <p> i pozwala na stylizację tych elementów w sposób globalny, jednak nie pozwala na precyzyjne dostosowanie stylów do wybranych akapitów w sposób, w jaki może to zrobić klasa. Właściwe zrozumienie koncepcji klas w CSS stanowi podstawę efektywnej stylizacji dokumentów HTML, a ich niewłaściwe zastąpienie innymi metodami może prowadzić do złożonych, mniej czytelnych i trudnych w zarządzaniu arkuszy stylów.

Pytanie 26

Aby elementy <li> listy menu wyświetlały się w jednej linii (poziomo), której właściwości CSS użyć?

A.
display
B.
position
C.
text-align
D.
outline
Sposób wyświetlania elementu zmienia właściwość display. Ustawiając elementom <li> np. display: inline lub display: inline-block, układa się je w jednej linii (poziome menu). Dlatego poziomy układ daje display.

Pytanie 27

Wszelkie dane, które dostarczają informacji o innych danych, nazywane są

A. markup language.
B. metalanguage.
C. databus.
D. metadata.
Poprawna odpowiedź to „metadata”, czyli po polsku metadane. Metadane to wszystkie dane, które opisują inne dane. Można powiedzieć, że są to „informacje o informacji”. Przykład z życia: plik zdjęcia JPG. Sam obraz to dane, a takie elementy jak data wykonania, model aparatu, rozdzielczość, lokalizacja GPS, autor – to właśnie metadane zapisane np. w formacie EXIF. Podobnie w świecie WWW: w dokumencie HTML mamy sekcję <head>, a w niej znaczniki <meta>. Te znaczniki nie są wyświetlane użytkownikowi jako treść strony, ale przekazują wyszukiwarkom i przeglądarkom informacje o stronie, np. opis, słowa kluczowe, kodowanie znaków, język. To jest klasyczny przykład metadanych w praktyce. W bazach danych metadane to np. definicje tabel, typy kolumn, klucze główne, indeksy, ograniczenia. System zarządzania bazą danych przechowuje je w tzw. katalogach systemowych. Dzięki temu wie, jak interpretować rekordy, jakie są relacje między tabelami, jakie są dopuszczalne wartości. Bez metadanych dane byłyby po prostu chaotycznym zbiorem bitów, z którego niewiele da się wyciągnąć. W standardach branżowych stosuje się różne schematy metadanych, np. Dublin Core dla zasobów cyfrowych, czy schema.org dla stron internetowych, aby wyszukiwarki lepiej rozumiały zawartość. Z mojego doświadczenia warto od początku myśleć o metadanych jako o czymś, co podnosi jakość systemu: ułatwia wyszukiwanie, integrację, automatyczne przetwarzanie danych. Dobra praktyka jest taka, żeby dla ważnych zasobów (pliki, rekordy w bazie, strony WWW, API) zawsze planować strukturę metadanych: kto utworzył, kiedy, jaki typ, wersja, status. To bardzo pomaga przy utrzymaniu aplikacji, debugowaniu i rozwoju systemu.

Pytanie 28

Na ilustracji przedstawiono ustawienia programu służącego do montażu filmów. Nowy projekt ma ustawienia

Ilustracja do pytania
A. wysokość 1920 px i szerokość 1080 px.
B. 48 minut czasu trwania filmu.
C. 25 klatek na cały film.
D. 25 klatek na każdą sekundę filmu.
Na zrzucie ekranu z ustawieniami nowego projektu w programie do montażu wideo widać kilka różnych parametrów: rozdzielczość (Width, Height), liczbę klatek na sekundę (Frame Rate), czas trwania szablonu i inne. Bardzo łatwo jest pomylić te pojęcia, szczególnie gdy ktoś dopiero zaczyna przygodę z montażem.
Najczęstszy błąd polega na myleniu liczby klatek na sekundę z całkowitą liczbą klatek w filmie. Informacja „25 fps” nie oznacza „25 klatek na cały film”, tylko „25 klatek na każdą sekundę filmu”. Gdyby film miał np. 5 minut, to przy 25 fps będzie miał 5 × 60 × 25 = 7500 klatek. Widać więc, że całkowita liczba klatek jest dużo większa i zależy bezpośrednio od czasu trwania.
Kolejna pułapka to interpretowanie pojedynczej liczby jako długości filmu. Samo „25” w polu Frame Rate nie ma nic wspólnego z minutami czy sekundami trwania projektu. Czas trwania określa się osobno, zwykle w formacie godzin: minut: sekund: klatek (HH:MM:SS:FF). Na ilustracji widać pole Duration, które odpowiada właśnie za długość, ale nie jest ono równe wartości 25.
Trzecie nieporozumienie dotyczy rozdzielczości. W ustawieniach jest wyraźnie napisane Width: 1920 pixels, Height: 1080 pixels. To oznacza szerokość 1920 px i wysokość 1080 px, a nie odwrotnie. W praktyce jest to klasyczne Full HD w proporcjach 16:9. Odwrócenie tych wartości sugerowałoby projekt w orientacji pionowej (1080×1920), typowy np. dla wideo na smartfony, ale tutaj tak nie jest.
Z mojego doświadczenia wynika, że warto na spokojnie odróżniać trzy rzeczy: rozdzielczość (ile pikseli w poziomie i pionie), klatkaż (ile klatek na sekundę – fps) oraz czas trwania (ile czasu zajmuje cały film). Pomylenie któregokolwiek z tych parametrów może skutkować np. nieprawidłowym formatem eksportu, złą jakością odtwarzania albo dziwnie wyglądającym ruchem. Dlatego dobrze jest, jeszcze przed montażem, świadomie przeczytać i zrozumieć wszystkie ustawienia w oknie „New Project Settings”.

Pytanie 29

W SQL, aby dodać kolumnę rozmiar typu znakowego o maksymalnej długości 20 znaków do tabeli Towar, należy wykonać następujące polecenie

A. ALTER TABLE Towar ALTER COLUMN rozmiar varchar(20)
B. ALTER TABLE Towar DROP COLUMN rozmiar varchar(20)
C. ALTER TABLE Towar CREATE COLUMN rozmiar varchar(20)
D. ALTER TABLE Towar ADD rozmiar varchar(20)
Osoby, które wybrały niepoprawne odpowiedzi, mogły zauważyć, że polecenie ALTER TABLE jest używane do modyfikacji struktury tabeli, jednak niektóre z podanych opcji są niewłaściwe w kontekście dodawania kolumny. Przykładowo, użycie DROP COLUMN jest błędne, ponieważ służy ono do usuwania kolumny z tabeli, a nie jej dodawania. Implementacja DROP COLUMN nie jest zgodna z intuicyjnym zrozumieniem modyfikacji tabeli, ponieważ wprowadza chaos w danych, a nie ich rozszerzenie. Kolejna niepoprawna odpowiedź sugeruje użycie ALTER COLUMN, co jest również mylące, ponieważ to polecenie jest przeznaczone do modyfikacji istniejącej kolumny, a nie do dodawania nowej. Modyfikacja kolumny wymaga zdefiniowania jej typu lub atrybutów, co nie jest zgodne z koncepcją dodawania nowego elementu do tabeli. Ostatnia odpowiedź, która sugeruje polecenie CREATE COLUMN, jest niewłaściwa, ponieważ polecenie CREATE nie jest częścią standardowej składni SQL w kontekście zmiany struktury istniejącej tabeli. CREATE jest używane do tworzenia nowych tabel, indeksów, lub innych obiektów w bazie danych, a nie do dodawania kolumn do już istniejących tabel. W związku z tym, wszystkie wymienione odpowiedzi są błędne, ponieważ nie stosują właściwej składni SQL ani nie odzwierciedlają poprawnych operacji na tabelach.

Pytanie 30

Która funkcja PHP wczyta zawartość pliku do zmiennej (jako ciąg znaków)?

A.
fwrite()
B.
get_file()
C.
eof()
D.
file_get_contents()
fwrite() ZAPISUJE dane do pliku, a nie odczytuje. eof() i get_file() to funkcje nieistniejące w PHP w tej postaci. Zawartość pliku wczyta file_get_contents().

Pytanie 31

Do czego służy w JavaScript funkcja Math.pow()?

A. do obliczania wartości bezwzględnej liczby
B. do obliczania potęgi liczby
C. do obliczania pierwiastka kwadratowego
D. do obliczania wartości przybliżonej liczby
Funkcja Math.pow(podstawa, wykładnik) oblicza POTĘGĘ liczby, np. Math.pow(2, 3) daje 8. Dlatego Math.pow() służy do potęgowania.

Pytanie 32

Poniżej przedstawiono sposób obsługi:

<?php
if (!isset($_COOKIE[$nazwa]))
    echo "nie ustawiono!";
else
    echo "ustawiono, wartość: " . $_COOKIE[$nazwa];
?>
A. zmiennych tekstowych
B. ciasteczek
C. sesji
D. baz danych
Kod PHP przedstawiony w pytaniu ilustruje użycie mechanizmu ciasteczek w przeglądarce. Ciasteczka to małe pliki tekstowe, które serwer umieszcza na komputerze użytkownika, aby przechowywać informacje między sesjami HTTP. W tym przypadku kod sprawdza, czy zmienna o nazwie $nazwa jest ustawiona w tablicy superglobalnej $_COOKIE. Jeśli ciasteczko o danej nazwie nie zostało ustawione, skrypt zwraca komunikat 'nie ustawiono!'. Gdy ciasteczko istnieje, wyświetlana jest jego wartość. Ciasteczka są powszechnie stosowane do śledzenia sesji użytkowników, przechowywania preferencji czy zachowania stanu zalogowania. Ważnym aspektem jest zrozumienie, że ciasteczka działają po stronie klienta i mogą być modyfikowane przez użytkownika, dlatego powinny być używane z ostrożnością i w połączeniu z innymi mechanizmami zabezpieczeń. Warto pamiętać, że ciasteczka mają ograniczenia co do wielkości i liczby, które mogą być przechowywane przez przeglądarkę. Implementacja ciasteczek powinna być zgodna z regulacjami dotyczącymi prywatności, takimi jak RODO, które nakładają obowiązek informowania użytkowników o ich używaniu oraz uzyskiwania zgody.

Pytanie 33

Programista stworzył pętlę w języku C++, która miała za zadanie obliczyć wynik 5! (5! = 1 * 2 * 3 * 4 * 5). Niestety, popełnił błąd logiczny, gdyż

int a = 1;
for (int i=1; i < 5; i++)
{
    a = a * i;
}
cout << a;
Ilustracja do pytania
A. zmienna i w pętli powinna być rozpoczynana od 0, a nie od 1
B. w drugim parametrze pętli powinno być porównanie i < 6 zamiast i < 5
C. zmienna i pętli powinna być zmniejszana, a nie zwiększana
D. zmienna a powinna być początkowo ustawiona na 0 zamiast 1
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ pętla powinna przebiegać przez wszystkie liczby od 1 do 5, aby obliczyć wartość 5! czyli 120. W kodzie pętla for zaczyna się od wartości i=1 i kontynuuje, dopóki i jest mniejsze niż 5, co oznacza, że nie uwzględnia liczby 5. Zmiana warunku na i<6 powoduje, że pętla wykona się pięć razy dla wartości i=1, 2, 3, 4, 5. To zgodne z matematyczną definicją silni, gdzie należy przemnożyć wszystkie liczby całkowite od 1 do n. Wpisując warunek i<6, kod stanie się bardziej zgodny z dobrymi praktykami programowania, które zalecają jasne i jednoznaczne warunki zakończenia pętli. Prawidłowe obliczenie silni jest częstym zadaniem w programowaniu i stanowi fundament dla bardziej zaawansowanych algorytmów liczbowych takich jak algorytmy rekurencyjne. Zrozumienie iteracyjnego i rekurencyjnego podejścia do tego problemu rozwija umiejętności logicznego myślenia i projektowania algorytmów. Takie zrozumienie jest kluczowe zwłaszcza w dziedzinie analizy algorytmów i optymalizacji kodu.

Pytanie 34

Po uruchomieniu zamieszczonego w ramce skryptu w języku JavaScript, w przeglądarce zostanie wyświetlona wartość:

var a = 5;
var b = a--;
a *= 3;
document.write(a + "," + b);
A. 15,4
B. 15,5
C. 12,4
D. 12,5
W tym skrypcie JavaScript mamy operator dekrementacji a--, gdzie najpierw wartość zmiennej a jest przypisana do zmiennej b, a dekrementacja następuje później. Jeśli tego nie rozumiesz, może to prowadzić do różnych nieporozumień co do wynikowych wartości. Czyli po a-- b przyjmuje pierwotną wartość a, która wynosi 5. Warto zrozumieć kolejność operacji, bo przy operatorze postfix zmiana wartości następuje po przypisaniu. Później, po dekrementacji, a staje się 4, co czasem jest źle interpretowane, bo ludzie myślą, że b też by się zmieniło. Potem jest a *= 3, gdzie 4 mnożymy przez 3 i dostajemy 12. Często ludzie popełniają błąd, zakładając, że operatory działają równocześnie w jednym wierszu kodu. Ważne jest, żeby znać te subtelności, bo pomaga to w lepszym programowaniu i kontrolowaniu, jak zmienne się zmieniają.

Pytanie 35

Efektem wykonania poniższego kodu PHP jest wyświetlenie komunikatu:

$a = $c = true;
$b = $d = false;

if(($a && $b) || ($c && $d))
    echo 'warunek1';
elseif(($a && $b) || ($c || $d))
    echo 'warunek2';
elseif(($c && $d) || (!$a))
    echo 'warunek3';
else
    echo 'warunek4';
A. warunek2
B. warunek4
C. warunek1
D. warunek3
W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, jak PHP ocenia wyrażenia logiczne z użyciem operatorów `&&` i `||` oraz jak działa sekwencja `if / elseif / else`. Sporo osób gubi się tutaj przez pobieżne liczenie w głowie albo przez mylenie operatora AND z OR, albo przez nieuwzględnianie tego, że kolejne gałęzie `elseif` są sprawdzane dopiero wtedy, gdy poprzednie warunki były fałszywe.

Najpierw warto zauważyć wartości zmiennych: `$a = $c = true;` oraz `$b = $d = false;`. To oznacza po prostu: `a = true`, `c = true`, `b = false`, `d = false`. W pierwszym warunku mamy `($a && $b) || ($c && $d)`. Zarówno `true && false`, jak i `true && false` dają `false`, więc całość to `false || false`, czyli `false`. Dlatego komunikat „warunek1” nie ma prawa się pojawić – ten blok w ogóle nie jest wykonywany.

Częsty błąd polega na tym, że ktoś widzi dwa `true` w warunku i z automatu zakłada, że „coś tam pewnie wyjdzie na true”. Niestety tak to nie działa – przy operatorze `&&` wystarczy jeden `false`, żeby całe wyrażenie było fałszywe. Z kolei przy `||` wystarczy jedno `true`, by wynik był prawdziwy. I to dokładnie widać w drugim warunku: `($a && $b) || ($c || $d)`. Tu pierwsza część znów jest fałszywa, ale druga to `true || false`, więc daje `true`. Cały warunek jest więc prawdziwy i dlatego wykonuje się tylko ten blok – „warunek2”.

Jeżeli ktoś zaznaczył „warunek3” lub „warunek4”, to zazwyczaj wynika to z niezrozumienia, że po pierwszym spełnionym `if`/`elseif` dalsze nie są już w ogóle analizowane. Trzeci warunek logicznie też warto policzyć: `($c && $d) || (!$a)` to `false || false`, bo `$c && $d` to `true && false = false`, a `!$a` to `!true = false`. On byłby fałszywy nawet gdyby do niego dotrzeć, więc „warunek3” i tak by się nie wydrukował. „warunek4” z kolei to blok domyślny, wykonywany tylko wtedy, gdy wszystkie wcześniejsze warunki są fałszywe – tutaj tak nie jest, bo drugi warunek jest prawdziwy.

Z mojego doświadczenia dobrym nawykiem jest zawsze rozpisywanie takich wyrażeń krok po kroku, szczególnie na początku nauki: najpierw obliczyć `&&` wewnątrz nawiasów, potem `||`, i dopiero wtedy patrzeć, która gałąź `if/elseif/else` zostanie wykonana. W realnym kodzie przy skomplikowanych warunkach lepiej je upraszczać albo rozbijać na kilka czytelnych zmiennych pomocniczych, zamiast liczyć wszystko „w głowie”, bo to prosta droga do subtelnych błędów logicznych.

Pytanie 36

Która kolejność stylów CSS jest poprawna pod względem priorytetu (od najwyższego)?

A. lokalny → wewnętrzny → zewnętrzny
B. zewnętrzny → wydzielone bloki → lokalny
C. rozciąganie stylu → zewnętrzny → lokalny
D. wewnętrzny → zewnętrzny → rozciąganie stylu
Przy kaskadzie CSS najwyższy priorytet ma styl LOKALNY (inline, w atrybucie style), potem WEWNĘTRZNY (w <style> w nagłówku), a najniższy ZEWNĘTRZNY (dołączony plik CSS). Dlatego kolejność to: lokalny, wewnętrzny, zewnętrzny.

Pytanie 37

Zademonstrowano fragment kodu JavaScript. Po jego uruchomieniu zmienna str2 otrzyma wartość.

var str1 = "JavaScript";
var str2 = str1.substring(2, 6);
A. vaSc
B. avaS
C. vaScri
D. avaScr
W przedstawionym fragmencie kodu JavaScript mamy do czynienia z metodą substring, która jest wykorzystywana do wyodrębnienia części łańcucha tekstowego. Wartością str1 jest 'JavaScript', a błędnie zapisany fragment 'str1.substring2,6)' wskazuje na próbę użycia metody substring, przy czym prawidłowy zapis to 'str1.substring(2, 6)'. Metoda substring przyjmuje dwa argumenty: indeks początkowy oraz indeks końcowy. W przypadku 'JavaScript', indeks 2 wskazuje na literę 'v', a indeks 6 na literę 'S'. Zatem metoda substring wyodrębni znaki od indeksu 2 do 5 (indeks 6 nie jest włączony), co daje wynik 'vaSc'. Warto również podkreślić, że metody pracy z łańcuchami tekstowymi są podstawą programowania w JavaScript, umożliwiając manipulację danymi tekstowymi i są zgodne z ECMAScript, co czyni je standardowymi dla tego języka. Dobrą praktyką jest zawsze zwracanie uwagi na poprawne użycie nawiasów oraz argumentów w metodach, co ma kluczowe znaczenie dla poprawności kodu. Przykład użycia: str1.substring(2, 6) zwróci 'vaSc', a str1.substring(0, 4) zwróci 'Java'.

Pytanie 38

Jakie mechanizmy przydzielania zabezpieczeń, umożliwiające wykonywanie działań na bazie danych, są związane z tematyką zarządzania kontami, użytkownikami oraz ich uprawnieniami?

A. Z właściwościami
B. Z przywilejami systemowymi
C. Z zasadami
D. Z przywilejami obiektowymi
Zarządzanie kontami, użytkownikami i uprawnieniami w kontekście baz danych opiera się na przywilejach systemowych, które umożliwiają kontrolowanie dostępu do zasobów i operacji w systemie bazodanowym. Przywileje systemowe są definiowane jako zestaw uprawnień przypisanych do użytkowników lub ról, które decydują o tym, jakie operacje mogą być wykonywane na poziomie systemu, takie jak tworzenie, modyfikowanie i usuwanie baz danych oraz zarządzanie danymi. Przykłady przywilejów systemowych obejmują 'CREATE USER', 'DROP USER' czy 'GRANT ALL PRIVILEGES', które pozwalają na pełne zarządzanie użytkownikami oraz ich uprawnieniami. Standardy takie jak SQL92 czy ISO/IEC 9075 określają zasady dotyczące definiowania i stosowania przywilejów w systemach zarządzania bazami danych, co sprawia, że są one kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz integralności danych. Właściwe zarządzanie tymi przywilejami jest niezbędne do minimalizacji ryzyka nieautoryzowanego dostępu oraz do ochrony wrażliwych informacji przed potencjalnymi zagrożeniami.

Pytanie 39

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. wykluczenia.
B. sumy.
C. grupowania.
D. części wspólnej.
W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo w grafice wektorowej mamy kilka różnych funkcji, które na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie: łączą obiekty w coś, co zachowuje się jak jeden element. Jednak ich działanie „pod maską” jest zupełnie inne. Funkcje typu suma, wykluczenie czy część wspólna to klasyczne operacje boolowskie na kształtach. One zmieniają geometrię obiektów, czyli tworzą nową ścieżkę wynikową na podstawie przecięcia lub połączenia istniejących. W praktyce oznacza to, że jeśli zastosujesz sumę na tekście i wielokącie, program najczęściej zamieni tekst na krzywe i połączy wszystko w jedną ścieżkę. Efekt wizualny może być fajny, ale edytowalność tekstu przepada. Nie możesz już po prostu zmienić czcionki czy liter, bo to nie jest tekst, tylko zestaw węzłów.
Podobnie z wykluczeniem: ta operacja tworzy „dziurę” jednego obiektu w drugim. Używa się jej np. do wycinania napisu z tła lub tworzenia maski. To jest typowy trik przy projektach logotypów albo efektach dekoracyjnych. Ale z punktu widzenia pytania – to działanie jest destrukcyjne dla tekstu, bo znowu zamienia go na kształt i łączy z wielokątem w sposób nieodwracalny (poza cofnięciem operacji). Część wspólna działa jeszcze ostrzej: zostawia tylko obszar, w którym obiekty się nakładają. Reszta jest tracona. To też jest operacja geometryczna, a nie organizacyjna.
Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że „skoro po operacji mam jeden obiekt, to znaczy, że to jest to samo co grupowanie”. Niestety nie. Grupowanie nie modyfikuje kształtów, tylko tworzy kontener logiczny – tak jakbyś w folderze trzymał kilka plików. Możesz je potem rozgrupować i wszystko wraca do stanu sprzed grupowania. Operacje suma, wykluczenie, część wspólna są destrukcyjne względem oryginalnych obiektów, bo generują nową ścieżkę zamiast starych. W kontekście dobrych praktyk w grafice komputerowej i multimediach przyjmuje się, że dopóki chcesz zachować pełną edytowalność (szczególnie tekstów), używasz grupowania, warstw i wyrównywania, a dopiero na późnym etapie projektu stosujesz operacje boolowskie, i to świadomie, wiedząc, że cofasz się już tylko historią edycji. Dlatego w pytaniu, gdzie mowa jest wprost o połączeniu tekstu i wielokąta w jeden obiekt w sposób odwracalny, jedyną sensowną odpowiedzią jest funkcja grupowania, a nie suma, wykluczenie czy część wspólna.

Pytanie 40

SELECT count(*) FROM Uczniowie WHERE srednia = 5;
Wynikiem uruchomienia przedstawionego zapytania SQL jest:
A. Liczba uczniów, których średnia ocen wynosi 5.
B. Liczba wszystkich uczniów.
C. Suma ocen uczniów, których średnia ocen wynosi 5.
D. Średnia ocen wszystkich uczniów.
Poprawnie – to zapytanie zwraca liczbę uczniów, których kolumna „srednia” ma wartość równą dokładnie 5. Funkcja agregująca COUNT(*) w SQL nie liczy sumy ani średniej, tylko po prostu zlicza wiersze spełniające warunek w klauzuli WHERE. W tym przypadku tabela Uczniowie jest filtrowana warunkiem srednia = 5, więc do liczenia trafiają wyłącznie rekordy uczniów, którzy mają średnią ocen równą 5. Dopiero na takim przefiltrowanym zbiorze wykonywany jest COUNT(*), który zwraca jedną liczbę – ile takich rekordów istnieje. Moim zdaniem to jedno z najczęściej używanych połączeń: WHERE + COUNT(*), bo w praktyce non stop chcemy wiedzieć „ile jest elementów spełniających warunek”. W raportach, panelach administracyjnych, dashboardach – np. ile jest klientów z określonym statusem, ilu użytkowników ma aktywne konto, ilu pracowników ma premię powyżej jakiegoś progu itd. Warto też zauważyć, że COUNT(*) liczy wszystkie wiersze, niezależnie od tego, czy jakieś inne kolumny są NULL, a kluczowe jest tylko to, że warunek WHERE jest spełniony. Dobrą praktyką jest zawsze dokładne określanie warunku filtrowania, bo drobna zmiana, np. srednia >= 5 zamiast srednia = 5, całkowicie zmienia znaczenie zapytania. W projektowaniu baz danych i zapytań SQL takie precyzyjne myślenie o warunkach i funkcjach agregujących jest absolutną podstawą profesjonalnej pracy z danymi.