Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik geodeta
  • Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
  • Data rozpoczęcia: 27 maja 2026 10:31
  • Data zakończenia: 27 maja 2026 11:13

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 2

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 3

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 4

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 5

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 6

Geodeta powinien wyznaczyć położenie punktów określających osie konstrukcyjne budynku jednorodzinnego na ławach ciesielskich z dokładnością do

A. 0,001 m
B. 1 m
C. 0,1 m
D. 0,01 m
Wybór innych wartości dokładności, takich jak 0,1 m, 0,01 m czy 1 m, prowadzi do istotnych błędów w procesie budowlanym. Przyjęcie zbyt dużych tolerancji pomiarowych, jak 1 m, jest nieakceptowalne w kontekście budowy budynku jednorodzinnego, gdzie precyzja jest kluczowa. Taki błąd może skutkować poważnymi konsekwencjami, w tym nieprawidłowym ułożeniem ścian i fundamentów, co z kolei prowadzi do problemów strukturalnych, a nawet zagrożenia dla bezpieczeństwa mieszkańców. Z kolei odpowiedź 0,1 m i 0,01 m, mimo że są bardziej precyzyjne niż 1 m, wciąż nie spełniają wymogów standardów budowlanych, które zazwyczaj nakładają obowiązek stosowania dokładności pomiaru na poziomie milimetra. W praktyce, geodeci i inżynierowie muszą kierować się zaleceniami zawartymi w normach, takich jak PN-ISO 9001, które nakładają obowiązek zapewnienia wysokiej jakości i precyzji pomiarów w procesie budowlanym. Tego rodzaju błędne rozumienie wymagań dotyczących precyzji pomiaru może wynikać z niewłaściwego postrzegania roli, jaką na budowie odgrywają dokładne pomiary, co w efekcie prowadzi do kosztownych błędów projektowych i wykonawczych.

Pytanie 7

Wyniki geodezyjnego opracowania projektu zagospodarowania działki należy przenieść na szkic

A. dokumentacyjny
B. pomiarowy
C. polowy
D. tyczenia
Odpowiedź "dokumentacyjny" jest poprawna, ponieważ wyniki geodezyjnego opracowania projektu zagospodarowania działki są przede wszystkim poddawane formalnej dokumentacji, która stanowi podstawę do dalszych działań projektowych i administracyjnych. Dokument ten zawiera szczegółowe informacje na temat lokalizacji, wymiarów, granic działki oraz wszelkich istotnych danych geodezyjnych, które są niezbędne do uzyskania decyzji administracyjnych oraz do realizacji inwestycji. Przykładowo, w przypadku projektowania budynku, dokumentacyjny szkic geodezyjny jest często wymagany przy składaniu wniosków o pozwolenie na budowę, co podkreśla jego kluczowe znaczenie w procesie inwestycyjnym. Ponadto, zgodnie z polskimi normami geodezyjnymi, taki dokument musi być wykonany zgodnie z określonymi standardami, co zapewnia jego wiarygodność i użyteczność w przyszłych etapach realizacji projektu.

Pytanie 8

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 9

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 10

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 11

Wyznacz wysokość punktu 10, jeśli wysokość punktu RpA wynosi HRpA = 125,500 m. Odczyt na łacie tylniej to t = 1500, a z przodu p = 0500.

A. H10 = 123,500 m
B. H10 = 126,500 m
C. H10 = 124,500 m
D. H10 = 142,500 m
Wybierając inne wysokości dla punktu 10, można wpaść w pułapki związane z nieprawidłowym rozumieniem odczytów z łaty. Przykładowo, jeśli ktoś oblicza wysokość H10 jako 123,500 m, może to wynikać z błędnego podejścia, w którym nie uwzględnia się odczytu wstecznego lub myli się w kolejności działań. Warto zauważyć, że odczyt wsteczny powinien być dodany do wysokości punktu RpA, a nie odejmowany. Kolejne błędne odpowiedzi, takie jak 124,500 m i 142,500 m, mogą być efektem mylenia wartości bądź pomijania istotnych elementów obliczeń. Często spotykanym błędem w takich obliczeniach jest także niepoprawne interpretowanie wartości na łacie, co prowadzi do nieścisłości. W przypadku odczytów, kluczowe jest zrozumienie, że odczyt wsteczny (t) zwiększa wysokość w odniesieniu do punktu odniesienia, a odczyt w przód (p) ją zmniejsza. Dlatego też, mając wysokość RpA oraz oba odczyty, należy je odpowiednio dodać i odjąć. Przykłady te pokazują, jak ważne jest dokładne zrozumienie i zastosowanie zasad geodezyjnych w praktyce.

Pytanie 12

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 13

Który dokument jest podstawą do włączenia dokumentacji dostarczonej przez wykonawcę robót do rejestru geodezyjnego?

A. Protokół końcowy kontroli sporządzony przez inspektora nadzoru
B. Wniosek złożony przez inwestora
C. Protokół końcowy kontroli sporządzony przez wykonawcę robót geodezyjnych
D. Wniosek złożony przez geodetę z adnotacją o pozytywnym wyniku kontroli
Protokół kontroli końcowej sporządzony przez wykonawcę prac geodezyjnych, choć może zawierać istotne informacje, nie stanowi wystarczającego dokumentu do włączenia dokumentacji do zasobu geodezyjnego. Wykonawca, będący stroną odpowiedzialną za realizację robót, ma naturalny interes w przedstawieniu wyników swojej pracy w jak najlepszym świetle, co może prowadzić do potencjalnych konfliktów interesów. Dlatego niezbędne jest, aby niezależna strona, takim jak inspektor nadzoru, dokonała oceny i weryfikacji wykonania prac geodezyjnych. W przypadku protokołu kontroli sporządzonego przez inspektora nadzoru, chociaż jego rola jest kluczowa, dokument ten sam w sobie nie zawiera formalnego wniosku o włączenie danych do zasobów geodezyjnych, co jest wymagane. Wniosek złożony przez inwestora, mimo że może odzwierciedlać ich zadowolenie z wykonanych prac, również nie jest formalnym dokumentem wymaganym w procesie włączenia, ponieważ nie potwierdza on zgodności wykonanych prac z obowiązującymi normami. Kluczowe jest zrozumienie, że proces włączenia dokumentacji do zasobu geodezyjnego musi opierać się na obiektywnych ocenach i wnioskach, które są potwierdzone odpowiednimi autorytetami, a nie tylko na wrażeniach czy subiektywnych ocenach wykonawcy czy inwestora.

Pytanie 14

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 16

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 17

Jeśli dokonano poniższych pomiarów kąta pionowego: w pierwszym ustawieniu lunety KL = 83,3400g oraz w drugim ustawieniu lunety KP = 316,6700g, to wartość kąta nachylenia α wynosi

A. 83,3400g
B. 16,6700g
C. 16,6650g
D. 83,3350g
Analizując błędne odpowiedzi, warto zauważyć, że w kontekście obliczania kąta nachylenia α podstawową zasadą jest prawidłowe zrozumienie, czym jest różnica pomiędzy dwoma odczytami lunety. Wybór wartości 83,3350g sugeruje jedynie nieznaczne obniżenie jednego z odczytów, co nie ma logicznego uzasadnienia w kontekście geodezyjnym. Odczyt 83,3400g odnosi się do położenia I lunety, natomiast w położeniu II mamy wartość 316,6700g. Błędne podejście polega na zignorowaniu właściwej metody obliczania różnicy, co prowadzi do mylnego wniosku. Odpowiedź 16,6700g także wydaje się być bliska prawdy, lecz nie uwzględnia różnicy między wyjściowymi odczytami. Istotnym błędem jest także to, że nie wszyscy uwzględniają, iż kąty nachylenia w geodezji są wyrażane jako różnice między odczytami w odniesieniu do poziomu. Z kolei wartość 83,3400g jest jedynie powtórzeniem odczytu z położenia I, co w żaden sposób nie odnosi się do obliczenia kąta nachylenia. W geodezji, dla poprawności pomiarów i analiz, kluczowe jest stosowanie właściwych formuł i zrozumienie kontekstu, w jakim są używane, dlatego tak ważne jest przyswajanie wiedzy na temat standardów i dobrych praktyk w tej dziedzinie.

Pytanie 18

Oblicz kątową korekcję dla jednego kąta w zamkniętym ciągu poligonowym, jeśli ciąg składa się z 5 kątów, a odchyłka kątowa wynosi fα = +30cc

A. Vkt = -5cc
B. Vkt = +6cc
C. Vkt = +5cc
D. Vkt = -6cc
Obliczanie poprawki kątowej może nastręczać trudności, zwłaszcza gdy nie uwzględnia się zasady, że suma wszystkich kątów w poligonie zamkniętym powinna odpowiadać konkretnej wartości w zależności od liczby wierzchołków. W przypadku niektórych odpowiedzi można zauważyć, że użytkownicy mogą mylnie zakładać, że poprawka kątowa powinna być dodatnia, co jest błędne w kontekście naszego zadania. Zrozumienie, że odchyłka kątowa f<sub>α</sub> = +30<sup>cc</sup> wskazuje na nadmiar, który należy skorygować, jest kluczowe. W rzeczywistości, dla obliczeń zawsze bierze się pod uwagę jakość pomiarów oraz możliwe błędy, które mogą wystąpić w całym procesie pomiarowym. Odpowiedzi takie jak +5cc lub +6cc sugerują, że użytkownik nie zrozumiał znaczenia odchyłki kątowej, myląc konieczność skorygowania kątów z ich dopełnieniem. Ponadto, błędne podejście może wynikać z nieznajomości metodyki obliczeń dla poligonów zamkniętych, co prowadzi do nietrafnych wniosków dotyczących kierunku poprawek. Dlatego ważne jest, aby pracować w oparciu o rzetelne źródła, jak normy geodezyjne oraz dobre praktyki w pomiarach, aby unikać takich pomyłek.

Pytanie 19

Wysokość anteny odbiorczej przed oraz po zakończeniu sesji pomiarowej przy użyciu metody precyzyjnego pozycjonowania z zastosowaniem GNSS powinna być określona z dokładnością wynoszącą

A. 0,004 m
B. 0,001 m
C. 0,01 m
D. 0,02 m
Odpowiedź 0,01 m jest prawidłowa, ponieważ w kontekście precyzyjnego pozycjonowania GNSS, precyzja ustaleń dotyczących wysokości anteny odbiornika jest kluczowa dla uzyskania dokładnych wyników. Standardy pomiarowe, takie jak te określone przez IGS (International GNSS Service), wskazują, że dokładność pomiarów wysokości powinna wynosić co najmniej 0,01 m w przypadku dokładnych aplikacji, takich jak geodezja czy monitoring deformacji terenu. Przykładowo, w projektach budowlanych, gdzie precyzyjne pomiary wysokości mają kluczowe znaczenie dla stabilności konstrukcji, ustalanie wysokości anteny z dokładnością 0,01 m pozwala na minimalizację błędów, co przekłada się na wyższą jakość wykonania oraz bezpieczeństwo obiektów. Tego typu precyzja jest również kluczowa w aplikacjach związanych z systemami nawigacyjnymi oraz w badaniach geofizycznych, gdzie nawet najdrobniejsze różnice w wysokości mogą wpływać na wyniki analiz. Zatem, 0,01 m jest standardem, który zapewnia wystarczającą dokładność dla większości zastosowań związanych z GNSS.

Pytanie 20

Długość odcinka na mapie w skali 1:2 000 wynosi 3 cm. Jaka jest rzeczywista długość tego odcinka w terenie?

A. 6 m
B. 60 m
C. 0,6 m
D. 600 m
Odpowiedź 60 m to dobry strzał! Tutaj skala 1:2000 mówi, że 1 cm na mapie to 2000 cm w rzeczywistości. Jak chcesz obliczyć rzeczywistą długość odcinka, to bierzemy długość na mapie, czyli 3 cm, i mnożymy przez tę wartość skali. Czyli 3 cm razy 2000 cm daje nam 6000 cm. Potem przeliczamy na metry, dzieląc przez 100, co daje 60 m. Takie obliczenia są całkiem standardowe w kartografii i geodezji, co jest ważne, bo precyzyjne pomiary mogą mieć duże znaczenie przy różnych projektach, jak budowy czy tworzenie map turystycznych. Zresztą, bez dokładnych danych ciężko podjąć dobre decyzje.

Pytanie 21

Odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze wynosi:

Ilustracja do pytania
A. 0468 mm
B. 0360 mm
C. 0414 mm
D. 0306 mm
Odpowiedź "0360 mm" jest poprawna, ponieważ odczyt kreski środkowej na łacie niwelatora rzeczywiście wynosi 3,60 m, co po przeliczeniu daje 3600 mm. W pracy z niwelatorami kluczowe jest precyzyjne odczytywanie wartości z łaty, ponieważ błędy w tej czynności mogą prowadzić do nieprawidłowych pomiarów i w rezultacie do błędów w projektach budowlanych. Dobrą praktyką jest zawsze upewnić się, że oś optyczna niwelatora jest prawidłowo ustawiona oraz że łata jest w pionie, co minimalizuje ryzyko błędnych odczytów. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest niwelacja terenu przed budową, gdzie precyzyjne pomiary są niezbędne dla prawidłowego wykonania fundamentów. Odpowiednie odczyty z łaty są również kluczowe w geodezji oraz w pracach inżynieryjnych, gdzie każdy milimetr ma znaczenie dla stabilności konstrukcji.

Pytanie 22

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 23

Które z przedstawionych okien oprogramowania geodezyjnego służy do obliczeń współrzędnych punktów, pomierzonych metodą domiarów prostokątnych?

A. C.
Ilustracja do odpowiedzi A
B. B.
Ilustracja do odpowiedzi B
C. A.
Ilustracja do odpowiedzi C
D. D.
Ilustracja do odpowiedzi D
Okno oprogramowania geodezyjnego przedstawione na ilustracji A jest właściwe dla obliczeń współrzędnych punktów pomierzonych metodą domiarów prostokątnych. Ta metoda polega na pomiarze długości wzdłuż osi X i Y, co pozwala na precyzyjne określenie pozycji punktu na płaszczyźnie. W programach geodezyjnych, takich jak AutoCAD Civil 3D czy GeoOffice, okna do wprowadzania danych pomiarowych często zawierają pola do określenia punktu początkowego oraz końcowego, a także do wprowadzenia długości pomiarów. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w geodezji, które kładą nacisk na dokładność i efektywność w obliczeniach. Dodatkowo, znajomość zastosowania metod domiarów prostokątnych jest kluczowa w takich dziedzinach jak inżynieria lądowa, gdzie precyzyjne pomiary mają ogromne znaczenie dla realizacji projektów budowlanych. Zrozumienie jak wykorzystać odpowiednie okna oprogramowania do analizy danych pomiarowych wspiera profesjonalistów w utrzymaniu wysokich standardów pracy.

Pytanie 24

Współrzędne punktu P, obliczone na podstawie danych zamieszczonych na szkicu z pomiaru ortogonalnego, wynoszą

Ilustracja do pytania
A. XP = 319,18 m; YP = 269,18 m
B. XP = 347,46 m; YP = 269,18 m
C. XP = 319,18 m; YP = 297,46 m
D. X P = 347,46 m; YP = 250,00 m
Poprawna odpowiedź wskazuje współrzędne punktu P wynoszące XP = 347,46 m oraz YP = 269,18 m, co jest wynikiem dokładnych obliczeń opartych na pomiarach ortogonalnych. W praktyce, aby uzyskać te współrzędne, dodajemy odległości pomiarowe do współrzędnych punktu wyjściowego A. W przypadku kierunku X, dodajemy odległość AP w poziomie, natomiast w kierunku Y dodajemy odległość AP w pionie. Taki sposób obliczeń jest zgodny z metodami geodezyjnymi, gdzie precyzyjne ustalanie lokalizacji punktów ma kluczowe znaczenie dla jakości pomiarów. Znalezienie współrzędnych punktu P jest istotne w kontekście dalszych prac geodezyjnych, takich jak mapowanie, projektowanie czy roboty budowlane. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest tworzenie map topograficznych, gdzie precyzyjne współrzędne są fundamentalne dla przedstawienia terenu, a także dla realizacji projektów budowlanych, które wymagają dokładności w lokalizacji obiektów. Zrozumienie tego procesu pozwala na lepsze planowanie i podejmowanie decyzji w projektach inżynieryjnych.

Pytanie 25

Różnice wysokości oraz poprawki są zapisywane w dzienniku niwelacji z precyzją do

A. 0,1 m
B. 0,001 m
C. 0,0001 m
D. 0,01 m
Różnice wysokości oraz poprawki w niwelacji zapisuje się z dokładnością do 0,001 m, co jest zgodne z normami określającymi precyzję pomiarów geodezyjnych. Taka dokładność jest niezbędna w sytuacjach, gdzie niewielkie zmiany wysokości mogą mieć istotne znaczenie dla wyników pomiarów, jak na przykład w budownictwie, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe dla stabilności konstrukcji. Standardy geodezyjne, takie jak norma PN-EN ISO 17123-1, wskazują na konieczność stosowania przyrządów pomiarowych o dużej dokładności. W praktyce, zapisując różnice wysokości w dzienniku niwelacji, stosuje się tę wartość, aby zapewnić, że wyniki są wystarczająco precyzyjne do celów projektowych i budowlanych. Wysoka dokładność pomiarów wpływa nie tylko na jakość wyników, ale również na zaufanie do nich w kontekście dalszych analiz oraz podejmowania decyzji.

Pytanie 26

Który z rysunków przedstawia określenie współrzędnych punktu wcinanego za pomocą kątowego wcięcia w przód?

Ilustracja do pytania
A. D.
B. A.
C. B.
D. C.
Rysunek C jest poprawnym przedstawieniem współrzędnych punktu wcinanego za pomocą kątowego wcięcia w przód. Na ilustracji widoczne są dwie linie, które przecinają się pod kątami α i β, co jest kluczowe dla wyznaczenia lokalizacji punktu P w przestrzeni. W praktyce, takie podejście jest szeroko stosowane w geometrii inżynieryjnej oraz projektowaniu CAD, gdzie precyzyjne określenie współrzędnych jest niezbędne do wykonania dalszych obliczeń i tworzenia modeli. Użycie kątowego wcięcia w przód pozwala na określenie położenia punktu w sposób jednoznaczny, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie inżynierii i architektury. Zastosowanie tego typu metodologii wspiera nie tylko dokładność, ale także efektywność pracy projektowej, umożliwiając łatwe rozwiązywanie problemów związanych z przestrzenią i lokalizacją obiektów. Zrozumienie i umiejętność praktycznego zastosowania kątowego wcięcia w przód stanowi istotny element wiedzy inżynierskiej, szczególnie w kontekście projektowania systemów mechanicznych oraz struktur budowlanych.

Pytanie 27

Danymi źródłowymi numerycznymi wykorzystywanymi do generowania mapy numerycznej nie są

A. zdjęcia fotogrametryczne
B. bezpośrednie pomiary geodezyjne
C. wywiady branżowe
D. zdigitalizowane mapy
Inne odpowiedzi, które podałeś, dotyczą metod zbierania danych, które są bardzo ważne przy tworzeniu map numerycznych. Zdjęcia fotogrametryczne używają technologii obrazowania, żeby zebrać informacje o terenie i tworzyć szczegółowe modele. Często się je stosuje w geodezji, bo można szybko zyskać dużo danych. Digitalizowanie map jest równie istotne, bo zmienia stare mapy papierowe na cyfrowe i umożliwia ich lepszą analizę. Pomiary geodezyjne dają najbardziej dokładne dane lokalizacyjne, które są kluczowe do tworzenia dokładnej mapy. Używa się do tego sprzęt geodezyjny, jak teodolity czy tachimetry. Często ludzie myślą, że wywiady branżowe mogą zastąpić te metody, ale to nie jest prawda. Wywiady są bardziej pomocne w zbieraniu danych jakościowych, a nie liczbowych. Ważne jest, żeby rozumieć różnicę między rodzajami danych, żeby dobrze korzystać z różnych źródeł informacji w geodezji i kartografii.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 29

Dysponując informacjami: wysokość miejsca pomiarowego Hst = 200,66 m, wysokość urządzenia i = 1,55 m, odczyt kreski centralnej na łacie s = 1150, oblicz wysokość punktu HP.

A. HP = 200,26 m
B. HP = 201,06 m
C. HP = 203,36 m
D. HP = 197,96 m
Aby obliczyć wysokość punktu H<sub>P</sub>, należy skorzystać z poniższej formuły: H<sub>P</sub> = H<sub>st</sub> + i - s. Zastosowane dane to: wysokość stanowiska pomiarowego H<sub>st</sub> = 200,66 m, wysokość instrumentu i = 1,55 m oraz odczyt kreski środkowej na łacie s = 1150 mm (czyli 1,15 m). Po podstawieniu wartości do wzoru otrzymujemy: H<sub>P</sub> = 200,66 m + 1,55 m - 1,15 m = 201,06 m. Takie podejście jest zgodne z zasadami pomiarów geodezyjnych, gdzie kluczowe jest precyzyjne uwzględnienie wszystkich elementów wpływających na wynik. Przykładowo, takie obliczenia są niezbędne w inżynierii lądowej do określenia wysokości punktów referencyjnych, co ma kluczowe znaczenie w kontekście budowy i planowania przestrzennego. Zrozumienie tego procesu jest fundamentalne dla profesjonalnych geodetów oraz inżynierów, ponieważ umożliwia uzyskanie dokładnych i niezawodnych danych pomiarowych.

Pytanie 30

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 31

Jaka jest odległość od początku drogi do punktu, który na tej trasie ma oznaczenie 0/3+57,00 m?

A. 3557,00 m
B. 3057,00 m
C. 557,00 m
D. 357,00 m
Odpowiedź 357,00 m jest poprawna, ponieważ oznaczenie 0/3+57,00 m wskazuje na dokładne miejsce na trasie. W tym systemie oznaczeń, pierwsza część (0) zazwyczaj odnosi się do kilometrażu, a druga część (3+57,00) do metrażu w obrębie tego kilometra. Zatem '3+57,00' oznacza, że punkt znajduje się 3 km i 57 m od punktu odniesienia. Przekształcając to na metry, mamy 3000 m + 57 m, co daje 3057 m. Jednakże, jeżeli punkt 0/3+57,00 m jest odniesiony do '0', oznacza to, że odległość od początku trasy wynosi 357,00 m. Użycie takiego systemu oznaczeń jest powszechne w geodezji, budownictwie i planowaniu infrastruktury, co umożliwia precyzyjne określenie lokalizacji punktów na trasie. Przykładowo, w projektach drogowych lub kolejowych, takie oznaczenia są kluczowe dla właściwego zarządzania i kontroli budowy.

Pytanie 32

Odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze wynosi

Ilustracja do pytania
A. 0892
B. 0812
C. 0808
D. 0888
Odpowiedź 0812 jest prawidłowa, ponieważ odczyt kreski środkowej na łacie w niwelatorze jest kluczowym elementem pomiarów geodezyjnych. W tym przypadku, wartość ta wynika z precyzyjnego ustawienia niwelatora oraz prawidłowego odczytu poziomej linii na łacie. Wysokość 08,12 m oznacza, że linia celownicza niwelatora przecina łatę na tej wysokości, co jest niezbędne do uzyskania dokładnych pomiarów. W praktyce pomiarowej, takie odczyty są używane do określenia różnic wysokości między punktami, co jest istotne w procesie projektowania i budowy. Stosując dobrą praktykę, warto upewnić się, że niwelator jest na stabilnym podłożu oraz że łatę trzyma osoba w odpowiedniej odległości, co zwiększa precyzję pomiarów. Dokładne pomiary niwelacyjne są niezbędne w budownictwie, inżynierii lądowej oraz geodezji, gdzie nawet małe różnice w wysokości mogą mieć kluczowe znaczenie dla dalszych prac budowlanych.

Pytanie 33

W jakim zakresie znajduje się azymut boku AB, jeżeli różnice współrzędnych między punktem początkowym a końcowym boku AB są następujące: ΔXAB < 0, ΔYAB > 0?

A. 0÷100g
B. 100÷200g
C. 300÷400g
D. 200÷300g
Zrozumienie azymutów i ich zakresów jest kluczowe w geodezji i inżynierii lądowej. Odpowiedzi sugerujące przedziały 200÷300g, 0÷100g, czy 300÷400g są błędne z powodu niewłaściwej interpretacji różnic współrzędnych. Przedział 0÷100g sugeruje kierunki północno-wschodnie, gdzie zarówno ΔX, jak i ΔY byłyby dodatnie, co jest sprzeczne z danymi, ponieważ ΔX jest ujemne. Natomiast przedział 200÷300g obejmuje azymuty w kierunku południowym, które nie pasują do sytuacji, gdy ΔY jest dodatnie, a ΔX ujemne. Przedział 300÷400g, który odpowiada kierunkowi południowo-zachodniemu, również nie jest właściwy w obliczeniach, ponieważ ten azymut oznacza, że zarówno współrzędne X, jak i Y byłyby skierowane w kierunku południowym. Zrozumienie, jak różnice współrzędnych wpływają na określenie azymutu, jest kluczowe dla uniknięcia takich błędów w przyszłości. W praktycznych zastosowaniach geodezyjnych, precyzyjne obliczenia tych wartości są niezbędne do określenia właściwych kierunków w pracy terenowej oraz w inżynierii, a także w systemach informacji geograficznej, gdzie dokładność obliczeń wpływa na efektywność wykonania projektów.

Pytanie 34

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.


Pytanie 35

Wyniki pomiarów należy skorygować przed ich użyciem w obliczeniach, uwzględniając poprawki związane z błędami

A. średnie.
B. pozorne.
C. grube.
D. systematyczne.
Odpowiedzi "pozorne", "średnie" i "grube" są niepoprawne, ponieważ nie odnoszą się do właściwego rodzaju błędów w kontekście analizowania wyników pomiarów. Błędy pozorne to często błędy wynikające z subiektywnej interpretacji danych, a nie z rzeczywistych odchyleń w pomiarach. Takie błędy mogą prowadzić do mylnych konkluzji, ale nie są one stałe ani systematyczne, co czyni je mniej istotnymi w kontekście usprawnień w metodyce pomiarowej. Z kolei błędy średnie, choć mogą wskazywać na statystyczne odchylenia wyników, nie odnoszą się do korygowania wyników pomiarów, a raczej do obliczeń statystycznych, które mogą pomóc w interpretacji danych, lecz nie eliminują systematycznych odchyleń. Błędy grube, występujące sporadycznie, są wynikiem niefortunnych okoliczności, takich jak awaria sprzętu lub pomyłka w odczycie, które można wykryć i wyeliminować, ale nie są to systematyczne błędy. Zrozumienie różnicy między tymi kategoriami błędów jest kluczowe dla skutecznej analizy danych i uzyskiwania wiarygodnych wyników, a ignorowanie tego podziału może prowadzić do poważnych błędów w interpretacji rezultatów pomiarów. Merytoryczne podstawy tych koncepcji są fundamentalne w naukach ścisłych i inżynierii, gdzie dokładność pomiarów jest kluczowa dla sukcesu badań i aplikacji technologicznych.

Pytanie 36

Na której mapie w skali 1:500 przedstawiono prawidłowo skartowaną latarnię na słupie o współrzędnych: X = 5463120,00; Y = 7574520,00?

A. Na mapie 4.
Ilustracja do odpowiedzi A
B. Na mapie 2.
Ilustracja do odpowiedzi B
C. Na mapie 3.
Ilustracja do odpowiedzi C
D. Na mapie 1.
Ilustracja do odpowiedzi D
Odpowiedź, którą wybrałeś, jest prawidłowa, ponieważ analiza danych wskazuje, że mapa 4 prawidłowo przedstawia lokalizację latarni na słupie zgodnie z podanymi współrzędnymi X = 5463120,00 oraz Y = 7574520,00. W praktyce podczas pracy z mapami w skali 1:500, kluczowe jest zachowanie precyzji w odwzorowywaniu lokalizacji obiektów. Mapa 4 wskazuje na punkt, który znajduje się najbliżej podanych wartości, co potwierdza, że została stworzona w sposób zgodny z dobrymi praktykami w zakresie skartowania. W branży geodezyjnej oraz kartograficznej, istotne jest, aby zachować zgodność współrzędnych geograficznych z przedstawionymi na mapie obiektami, co wpływa na jakość i użyteczność map. Wiedza na temat prawidłowego skartowania jest nieoceniona, szczególnie w kontekście projektowania infrastruktury czy zarządzania przestrzenią, gdzie błędne odwzorowanie może prowadzić do znaczących problemów w realizacji inwestycji.

Pytanie 37

Topograficzny opis punktu osnowy pomiarowej nie zawiera

A. nazwiska geodety, który sporządził opis
B. numeru punktu osnowy, który jest opisywany
C. skali przygotowania opisu
D. miar umożliwiających lokalizację znaku
Kiedy piszesz opis topograficzny punktu osnowy, warto skupić się na najważniejszych informacjach. Nie ma sensu trzymać się jakiejś skali opracowania. Owszem, skala jest ważna w przypadku map czy planów, ale przy punktach osnowy liczą się inne dane. Musisz podać numer punktu, żeby można go było zlokalizować w terenie. No i dobrze jest dodać, kto ten punkt opracował - nazwisko geodety. Użycie skali w tym przypadku nie jest standardem, bo pomiar powinien opierać się na dokładnych współrzędnych, które są przecież dużo bardziej przydatne. Jak się spojrzy na standardy geodezyjne, to widać, że kładą nacisk na precyzję lokalizacji, a nie na opis przez pryzmat skali. Także, pomijając tę skalę w opisie punktu, robisz dobrze.

Pytanie 38

Jaki dokument geodezyjny jest kluczowy do zlokalizowania w terenie punktu osnowy geodezyjnej?

A. Dziennik pomiaru kątów osnowy
B. Opis topograficzny punktu
C. Dziennik pomiaru boków osnowy
D. Szkic przeglądowy
Opis topograficzny punktu jest kluczowym dokumentem geodezyjnym, który zawiera wszelkie istotne informacje o lokalizacji punktu osnowy geodezyjnej. Dokument ten zazwyczaj zawiera szczegółowy opis otoczenia punktu, w tym jego położenie w terenie, charakterystykę sąsiednich obiektów oraz wskazówki dotyczące dotarcia do punktu. Dzięki tym informacjom geodeta może precyzyjnie zlokalizować punkt osnowy, co jest niezbędne do przeprowadzania dalszych pomiarów i prac geodezyjnych. W praktyce, opis topograficzny jest często stosowany w projektach, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe, jak w inżynierii lądowej czy planowaniu przestrzennym. Standardy geodezyjne, takie jak normy ISO oraz krajowe przepisy dotyczące geodezji, wskazują na konieczność sporządzania takich opisów, co podkreśla ich znaczenie w branży. Dobrą praktyką jest także sporządzanie aktualizacji opisu topograficznego, zwłaszcza w rejonach intensywnie rozwijających się, aby zapewnić, że informacje pozostają aktualne.

Pytanie 39

Dokonano pomiaru kąta pionowego w dwóch ustawieniach lunety, uzyskując rezultaty: OI= 101g80c70cc, OII= 298g17c00cc. Jaki jest kąt zenitalny?

A. 196g36c30cc
B. 101g81c85cc
C. 199g98c85cc
D. 298g18c15cc
Żeby obliczyć kąt zenitalny w oparciu o pomiary kątów pionowych zrobione w dwóch różnych położeniach lunety, trzeba skorzystać z wzoru: Kąt zenitalny = O<sub>I</sub> + O<sub>II</sub> - 200g. W naszym przypadku mamy O<sub>I</sub> = 101g80c70cc i O<sub>II</sub> = 298g17c00cc. Jak to zsumujemy: 101g80c70cc + 298g17c00cc wychodzi 399g97c70cc. Następnie odejmujemy 200g: 399g97c70cc - 200g = 199g97c70cc. Jak przeliczymy te części kątowe, dostajemy kąt zenitalny równy 101g81c85cc. Takie obliczenia są mega ważne w geodezji i inżynierii lądowej, gdzie precyzyjne pomiary kątów i wysokości są kluczowe do określania pozycji punktów w przestrzeni. W praktyce znajomość kątów zenitalnych to podstawa, jeśli chodzi o ustalanie ukształtowania terenu i związane z tym obliczenia przy budowie i projektowaniu różnych rzeczy.

Pytanie 40

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.